„Mój mąż wyszedł do sklepu po mleko i już nie wrócił. Nie mogłam uwierzyć, gdy odkryłam, co się z nim naprawdę stało”

Byliśmy razem pięć lat. Trzy z nich mieszkaliśmy w tym samym wynajmowanym mieszkaniu na warszawskiej Ochocie – z małym balkonem, pękniętym kafelkiem w łazience i szafką w kuchni, która się nie domykała. Tomek próbował ją naprawić z pięć razy, w końcu zignorowaliśmy ten defekt.

Po prostu wyszedł

Zawsze mówiłam, że jesteśmy jak dwie osoby, które po prostu się dogadały. Bez fajerwerków, ale z lojalnością. Nie mieliśmy wspólnych planów na dziecko, kredytu ani nawet kota, ale mieliśmy siebie i to, co nasze – tę cichą stabilność. Myślałam, że to wystarczy. I właśnie wtedy, w taki zupełnie nijaki poniedziałek, Tomek założył kurtkę, spojrzał na mnie przez ramię i rzucił:

– Idę po mleko.

To była ostatnia rzecz, jaką od niego usłyszałam. Nie wrócił po godzinie, nie wrócił po trzech, nie wrócił już w ogóle. Spanikowałam. Nie wiedziałam, czy mam zawiadamiać policję. Moja siostra pierwsza zauważyła, że coś tu śmierdzi. Przyjechała do mnie niemal natychmiast po moim telefonie do niej.

– Natalia… – powiedziała z takim tonem, że już wiedziałam, że nie chcę wiedzieć. – On nie zniknął. On cię zostawił.

– To nie ma sensu – powiedziałam bardziej do siebie niż do niej. – Może ktoś go porwał? Może coś mu się stało…?

– Natalia, błagam cię – przerwała. – Przecież dorośli ludzie nie znikają tak po prostu, wychodząc po mleko do spożywczaka.

Byłam załamana

Naprawdę nie rozumiałam, jak można po pięciu latach wspólnego życia wyjść po mleko i nigdy nie wrócić? Chciałam wierzyć, że to przypadek. Że coś się wydarzyło, co zmieniło jego życie w kilka dni, ale potem przypomniałam sobie, jak zachowywał się przez ostatnie miesiące.

Był… zbyt uprzejmy. Robił mi herbatę, przynosił kwiaty, pytał, czy wszystko w porządku. Teraz widziałam, że robił mi pożegnanie. Rozstanie na raty. Nie miał odwagi powiedzieć tego w twarz, więc wyszedł po mleko i zostawił mnie. A ja zostałam z pustym mieszkaniem i złamanym sercem.

Minęły trzy dni, zanim w ogóle zrozumiałam, że oddycham. Leżałam na kanapie w tej samej pozycji, pod tym samym kocem. Próbowałam do niego pisać. Nie odpisał ani razu, nie odczytał żadnej wiadomości. Zadzwoniłam do jego matki. Jej głos był dziwnie obcy.

– Tomek jest dorosły. Nie wiem, czemu podjął taką decyzję. Nie chcę się wtrącać.

– Ale ja byłam z nim pięć lat. Nie zasługuję nawet na wyjaśnienie?

– Przykro mi. Naprawdę.

Tyle. Przykro mi. Nawet nie zapytała, jak się czuję – jakbyśmy były tylko przypadkowymi kobietami, które kiedyś znały tego samego człowieka.

Wyjaśniło się

Przesuwałam palcem po jego zdjęciach i nagle zobaczyłam nowe zdjęcie. Tomek na Bali, z jakąś obcą dziewczyną. Nie mogłam w to uwierzyć. Zoomowałam twarz tej dziewczyny, sprawdzałam, kto polubił, kto skomentował. Kliknęłam jej profil. Uśmiechnięta, zgrabna, nie wyglądała na kogoś, kto by się czegoś wstydził.

Zamknęłam aplikację i rozpłakałam się jak dziecko. Płakałam tak, że bolała mnie przepona. Przestałam jeść, przestałam się myć. Moja siostra nieustanie dzwoniła i pisała. W końcu przyjechała i nawrzeszczała, że mi wyrwie ten telefon z ręki, jeśli będę w kółko oglądać te zdjęcia, ale ja nie słuchałam. Czułam się jak wymazana, jakby ktoś wziął gumkę i po prostu mnie z tego życia starł.

Któregoś dnia napisał do mnie znajomy z Tomka pracy. Kiedyś byliśmy razem u niego na domówce. Nie był blisko ani z Tomkiem, ani ze mną, ale napisał krótką wiadomość: „Nie wiem, czy powinienem ci to mówić, ale uważam, że zasługujesz, żeby wiedzieć”.

Zaplanował to

Zanim zdążyłam odpisać, już wysłał kolejną: „Tomek planował ten wyjazd od miesięcy. Bilety miał kupione w listopadzie. Z tą dziewczyną był od dawna, poznał ją w pracy”. Wpatrywałam się w telefon. Przewijałam te wiadomości w górę i w dół. Czułam, że coś mi się w środku rozdziera.

Już nie mogłam się oszukiwać, że może coś mu się stało, że może to wypadek. Zaplanował to. Obmyślił w szczegółach, zostawił mnie z rozmysłem i odleciał na urlop życia. To już nie była tylko zdrada. To było kłamstwo, które trwało miesiącami. Zrobił ze mnie idiotkę.

Nie pamiętam, ile dni minęło. Zmrok zlewał się ze świtem. Nie wstawałam, nie gotowałam, nie miałam siły wynieść śmieci. Telefon się rozładował, a ja nawet go nie podniosłam z podłogi. Leżałam jak zgaszona lampa, bez sensu, bez światła, bez powodu. Tylko jedno pytanie wracało jak natrętna mucha: jak mogłam tego nie zauważyć?

Zajęła się mną

Moja siostra w końcu wparowała. Przyszła do mnie z siatką pełną jedzenia i złością w oczach.

– Wstawaj, teraz! Nie obchodzi mnie, jak się czujesz. Śmierdzisz jak stara piwnica i wyglądasz jak ofiara, a nie jesteś ofiarą, tylko kobietą, którą koleś zostawił, bo jest tchórzem. Tyle.

Patrzyłam, jak wyrzuca przeterminowane jogurty z lodówki, jak otwiera okna, jak przynosi mi ubrania.

– Ubieraj się. Wychodzimy.

– Nie chcę – wyszeptałam.

– Nie obchodzi mnie, czego chcesz. Jak nie wyjdziesz dzisiaj z tego mieszkania, to zaczniemy nowy etap z kaftanem bezpieczeństwa. Wybieraj.

Nie miałam siły walczyć. Wyszłam. Miałyśmy przejść się tylko wokół bloku, ale ona zaciągnęła mnie do baru mlecznego. Zamówiła pierogi, kazała jeść. Po pierwszym kęsie zrobiło mi się niedobrze, ale zmusiłam się. Żołądek bolał, ale czułam, że wracam do żywych.

Stanęłam na nogi

Wieczorem, kiedy wracałyśmy, powiedziała coś, czego wtedy jeszcze nie rozumiałam:

– On cię nie zniszczył, po prostu cię zostawił, a to nie to samo.

– Czuję się jak cień siebie. Jakby mnie ktoś wymazał – powiedziałam cicho.

– Nie on cię stworzył, i nie on cię zniszczy. Ale to będzie boleć.

I bolało, jeszcze jak. Całe moje wnętrze było jednym wielkim siniakiem, ale moja siostra miała rację. Nie mogłam wiecznie leżeć i czekać, aż przestanie, bo nie przestanie. Musiałam to przeżyć. Myślałam o nim jeszcze wiele razy. Najgorsze było to, że nie chodziło nawet o zdradę. Chodziło o to, że przez miesiące patrzył mi w oczy i udawał, że wszystko jest normalne.

Idealizowałam go, bo było mi wygodnie wierzyć, że stabilność oznacza bezpieczeństwo. Teraz wiedziałam, że stabilność czasem bywa tylko ciszą przed ucieczką. Nie wiem, czy kiedykolwiek mu wybaczę, ale chyba już nie próbuję już tego zrozumieć. To był jego wybór, a teraz ja wybierałam siebie.

Natalia, 33 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: