„Mój mąż biegał na kolacyjki do matki, a ja marzłam sama w domu. Okazało się, że to jednak nie mamusia go dokarmia”

Żyłam w małżeństwie, które z zewnątrz wyglądało na spokojnie i poukładanie. Paweł miał swoje rytuały, ja swoje przyzwyczajenia, a czwartkowe kolacje u jego mamy wydawały mi się czymś naturalnym, nawet budzącym szacunek. Tylko, że później doszły wtorki, tłumaczone nagłymi potrzebami Ireny, a z czasem także soboty. Zaczęłam planować życie pod nieobecność męża i łapałam się na tym, że coraz częściej czekam i tylko liczę dni, kiedy znów będę z nim.

Wyjątek zmienił się w regułę

Na początku wszystko miało swoje miejsce. Czwartek był dniem mamy Pawła i nikt z nas nie próbował tego zmieniać. Wracał późno, najedzony, z torbą pełną słoików i opowieści o tym, co u Ireny nowego. Słuchałam, kiwałam głową, czułam nawet ulgę, że tak dba o rodzinne więzi.

– Mama dziś była zmęczona – mówił, zdejmując kurtkę.

– Dobrze, że do niej pojechałeś – odpowiadałam szczerze.

Potem pojawił się pierwszy wtorek. „Zadzwoniła, że źle się czuje”. Nie protestowałam. W kolejnym tygodniu znów wtorek, a ja przesunęłam własne plany, jakby to było oczywiste. W sobotę mieliśmy iść na miasto, ale Paweł spojrzał na telefon i westchnął.

– Muszę wyskoczyć do mamy. Tylko na chwilę.

– W sobotę też? – zapytałam, próbując nie brzmieć jak ktoś roszczeniowy.

– Wiesz, jak to jest – uciął łagodnie.

Z czasem przestałam pytać. Dni zaczęły się rozmywać. Paweł wychodził bez zapowiedzi albo informował mnie już w drzwiach. „Mama mnie potrzebuje”, „Mama nie daje rady”, „Mama prosiła”. Słowo „mama” stało się kluczem, który otwierał każde wyjście i zamykał każdą rozmowę.

Zauważyłam, że już niczego ze mną nie konsultuje. Nie pytał, czy mam plany, czy czekam, czy jest mi ciężko. Ja też przestałam mówić. Kolacje jadłam sama, sprzątałam w ciszy, kładłam się spać, słysząc tylko tykanie zegara. Zamiast złości pojawiło się zmęczenie.

Pamiętam wieczór, kiedy spojrzałam na kalendarz. Zaznaczone były czwartki, wtorki, soboty. Pomiędzy nimi puste miejsca, które miały należeć do nas. Pomyślałam wtedy, że skoro jego życie ma swój rytm, to ja muszę nauczyć się w nim poruszać i nie przeszkadzać. Tylko gdzieś głęboko zaczęło mnie uwierać pytanie, czy w tym wszystkim zostało jeszcze miejsce dla mnie.

Nie chciałam mu wierzyć

Sąsiada z drugiego piętra, Radosława znałam tylko z widzenia. Mijałam go na klatce schodowej, wymienialiśmy uprzejme skinienia głowy, czasem krótkie „dzień dobry”. Tego popołudnia spotkaliśmy się przy skrzynkach na listy. Szukałam rachunku, on trzymał w ręku reklamówki, chyba właśnie wracał z zakupów.

– Pani mąż znowu gdzieś wyszedł? – rzucił niby mimochodem.

Podniosłam wzrok.

– Do mamy – odpowiedziałam automatycznie. – Często potrzebuje pomocy.

Mężczyzna zawahał się na ułamek sekundy. Ten moment był krótki, ale wystarczający, żebym go zauważyła.

– Aha… – mruknął. – To dobrze, że jest taki… rodzinny.

Zapadła cisza, niezręczna, lepka. Już chciałam się pożegnać, kiedy dodał cicho:

– Wie pani, ja mam tam siostrę, w tym samym bloku. I… czasem widuję go u jednej kobiety z trzeciego piętra. Często tam bywa. W różne dni.

Poczułam, jak coś we mnie się zamyka.

– U kogo? – zapytałam zbyt szybko.

– Kamila chyba ma na imię – odpowiedział, wzruszając ramionami. – Taka brunetka. Myślałem, że to też jakaś rodzina… skoro bywa tak regularnie.

Uśmiechnęłam się blado, jakbym właśnie usłyszała drobne nieporozumienie.

– To pewnie pomyłka – powiedziałam. – On jeździ do mamy.

Sąsiad nie ciągnął tematu. Pożegnaliśmy się, a ja poszłam do mieszkania z sercem bijącym zbyt szybko. Oparłam się o drzwi i próbowałam oddychać spokojnie. „Różne dni” krążyły mi w głowie jak echo.

Przez resztę wieczoru układałam w myślach wyjaśnienia. Może pomagał sąsiadce? Może sąsiad go z kimś pomylił? Przecież wszystko się zgadzało: telefon, pośpiech, mama. A jednak pierwszy raz poczułam, że ta historia ma za dużo luk.

Kiedy Paweł wrócił, zapytałam mimochodem:

– Ktoś jeszcze odwiedzał twoją mamę?

– Nie – odpowiedział bez wahania. – Byliśmy sami.

Skinęłam głową. Wtedy zrozumiałam, że to, co usłyszałam na klatce schodowej, nie było plotką. To była rysa, przez którą zaczęło przebijać coś, czego bardzo nie chciałam zobaczyć.

Zobaczyłam to na własne oczy

Po rozmowie z sąsiadem zaczęłam widzieć więcej, choć nic się przecież nie zmieniło. Ten sam blok, ta sama klatka schodowa, te same drzwi po drodze do mieszkania teściowej. A jednak nagle dostrzegałam szczegóły, które wcześniej były tłem. Sąsiad mówił, że tamta kobieta mieszkała dwa piętra wyżej. Wiedziałam o niej niewiele. Tyle, co wtedy mówił sąsiad i czasem teściowa. Samotna, zawsze schludna, uprzejma do przesady. Chyba kilka razy minęłyśmy się przy windzie u teściowej.

Któregoś wieczoru Paweł znów wyszedł „do mamy”. Spojrzałam na zegarek, potem na telefon. Minęła godzina, druga. Wstałam, podeszłam do okna. Napisałam do niego, ale nie odpowiedział. Nic nadzwyczajnego, powtarzałam sobie. Ale kiedy następnego dnia sytuacja się powtórzyła, poczułam znajome ukłucie w żołądku.

Zaczęłam kojarzyć rytm. Paweł zakładał tę samą kurtkę, wychodził o podobnej porze. Wreszcie poszłam za nim. Przy windzie widziałam, że zatrzymuje się na trzecim piętrze, choć mama mieszkała niżej. Stałam wtedy w ciszy, wpatrzona w drzwi windy i wyświetlacz pięter, jakby one mogły mi coś wyjaśnić. Wróciłam do domu.

Pewnego razu wracałam wcześniej z pracy i poszłam odwiedzić teściową. Na klatce schodowej usłyszałam śmiech. Cichy, przytłumiony, znajomy. Zamarłam. Jedne z drzwi na klatce były uchylone, a w środku stał Paweł. Zdejmował kurtkę. Rozmawiał swobodnie, jak ktoś, kto nie musi się spieszyć. Cofnęłam się bezszelestnie. Serce waliło mi tak głośno, że bałam się, iż mnie zdradzi. Wróciłam do domu. W mieszkaniu usiadłam na podłodze i po raz pierwszy dopuściłam do siebie myśl, że on nie rozszerzał wizyt u mamy. On rozszerzał swoje życie, usuwając mnie z jego środka.

Od tamtej chwili zdrada przestała być domysłem. Stała się codziennością, widoczną zza ściany, obecną w dźwiękach windy i samotności. Najgorsze było to, że Paweł wracał potem do domu i mówił spokojnie:

– Mama dziś była w lepszym nastroju.

A ja już wiedziałam, że to nie mama była powodem jego nieobecności.

To było jeszcze gorsze

Następnym razem do teściowej pojechałam sama. To był dzień, kiedy Paweł był „u mamy”, więc ironia tej wizyty nie umknęła mi nawet wtedy, gdy dzwoniłam do jej drzwi. Otworzyła niemal od razu, jakby na mnie czekała. Uśmiech miała uprzejmy, ale napięty.

– O, Basia? Coś się stało?

– Chciałam porozmawiać – odpowiedziałam. – Tylko chwilę.

Usiadłyśmy w kuchni. Stół był nakryty, jakby przed momentem ktoś odszedł od posiłku. Rozejrzałam się instynktownie.

– Paweł już wyszedł – powiedziała szybko. – Miał sprawę do załatwienia.

Skinęłam głową.

– Często tu bywa – zaczęłam ostrożnie. – Coraz częściej.

Teściowa poprawiła serwetkę, unikając mojego wzroku.

– Jest dobrym synem – odparła. – Pomaga, jak może.

– A wiesz, że bywa też gdzieś indziej? – zapytałam wprost.

Zamarła. Ten moment ciszy był dłuższy niż wszystkie wcześniejsze wahania Pawła. W końcu westchnęła.

– Małżeństwo to nie jest prosta sprawa – powiedziała chłodno. – Ludzie popełniają błędy.

Wtedy zamarłam. Nie mieściło mi się to w głowie.

– Ty o tym wiedziałaś – stwierdziłam, a nie zapytałam.

Spojrzała na mnie. W jej oczach nie było zaskoczenia, tylko zmęczenie.

– Nie chciałam się wtrącać – odparła. – Każdy układa sobie życie po swojemu.

Słuchałam, jak się tłumaczy. O tym, że kiedyś sama dokonała wyborów, które nauczyły ją milczenia. Że łatwiej jest usprawiedliwić, niż burzyć spokój. Że Paweł potrzebował zrozumienia.

– A ja? – zapytałam cicho. – Ja go potrzebowałam.

Nie odpowiedziała. Wstałam, wiedząc już, że „kolacje u mamy” były tylko parawanem, za którym oboje czuli się bezpiecznie. Wyszłam z jej mieszkania z poczuciem, że zdrada nie była pojedynczym czynem. Była wspólną decyzją o kłamstwie. Nie mogłam się z tym pogodzić.

Moje życie to kłamstwo

Po rozmowie z teściową długo siedziałam w domu w ciszy. Nie było we mnie potrzeby krzyku ani natychmiastowych decyzji. Przyszło coś innego – spokój, który nie był ulgą, lecz zrozumieniem. W jednej chwili połączyły się wszystkie drobne elementy: czwartki, wtorki, soboty, nagłe wyjścia, obojętne odpowiedzi Pawła i ta łatwość, z jaką słowo „mama” zamykało każdą rozmowę.

Zdrada nie wydarzyła się nagle. Ona narastała powoli, dzień po dniu, dokładnie tak samo jak moja samotność. Najpierw nauczyłam się nie pytać. Potem nie czekać. W końcu przestałam być zdziwiona, gdy zostawałam sama. To było najbardziej bolesne odkrycie – że kłamstwo stało się rytmem, a ja zaczęłam się do niego dostosowywać.

Paweł wrócił tego wieczoru jak zwykle. Odłożył klucze, zapytał, co na kolację. Spojrzałam na niego i zobaczyłam człowieka, który ćwiczył podwójne życie, a ja – nieświadomie – ćwiczyłam zgodę na bycie tłem. Nie zapytałam, gdzie był. On też nie zapytał, dlaczego patrzę inaczej.

Zrozumiałam, że jeśli nic nie zrobię, przyjmę tę lekcję do końca. Nauczę się żyć obok kłamstwa, tak jak nauczyła się jego matka. Spokojnie, bez pytań, bez prawdy. To właśnie ta myśl przestraszyła mnie najbardziej. Nie sama zdrada, ale perspektywa, że mogłabym ją oswoić.

Tego dnia po raz pierwszy pomyślałam nie o nim, lecz o sobie. O tym, że zasługuję na obecność, a nie wymówki. Cisza, która zapadła po odkryciu prawdy, nie była końcem. Była momentem, w którym wreszcie usłyszałam własny głos. Teraz czeka mnie ważna decyzja.

Barbara, 34 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: