„Mój facet nagle zniknął bez słowa. Pół roku później spotkałam go na rodzinnej kolacji”

Pracuję zdalnie jako graficzka i jestem mistrzynią w milczeniu. Potrafię przeżyć cały weekend, nie odzywając się do nikogo. Wcale nie jestem z tego dumna. Moja młodsza siostra Ania to moje przeciwieństwo. Pewna siebie, wygadana, zawsze w centrum uwagi. Kiedyś byłyśmy nierozłączne. Wspólne pokoje, sekrety, ukradkowe rozmowy przez ścianę. Potem ona wyjechała na studia za granicę, a ja… zostałam. Pisanie zmieniło się w lajkowanie zdjęć. Niby jesteśmy w kontakcie. Niby.

Pół roku temu przeżyłam coś, czego nikomu nie opowiedziałam. Spotkałam mężczyznę. Poznaliśmy się przez aplikację, przypadkowo. Był inny niż wszyscy: uważny, czuły, tajemniczy. Trzy tygodnie, kilka nocnych spacerów i... koniec. Pewnego dnia po prostu przestał się odzywać. Bez słowa. Zniknął tak, jak się pojawił. Udawałam, że mnie to nie ruszyło, ale przez miesiąc czekałam, aż się odezwie. Oczywiście bez skutku.

Teraz Ania wróciła do Polski. Mama zaprosiła nas na wspólną kolację. Rodzinne spotkanie, rosół, śmiechy przy stole. Nie spodziewałam się niczego niezwykłego. Miałam po prostu przyjść, uśmiechnąć się, zjeść. Tymczasem dostałam coś zupełnie innego.

Zrobiło się cicho

— No nareszcie! — Mama wyściskała mnie przy drzwiach, jakbym wracała z dalekiej podróży. — Siadaj, Ania zaraz przyjdzie z... no, niespodzianką!

W kuchni pachniało rosołem i czosnkiem. Tata już siedział przy stole, mieszając herbatę w szklance. Gdy mnie zobaczył, skinął głową. Oczywiście zero emocji, ale jakby się ucieszył. Usiadłam przy stole, zerknęłam na telefon, sprawdziłam wiadomości. Nic. Po minucie usłyszałam szczęk zamka.

— Heeeej! — Ania wbiegła do salonu cała roześmiana. — Mam kogoś, kogo musicie poznać!

Zrobiło się cicho. Za nią wszedł ON. Zamarłam. Michał. Ten Michał. Ten, który przez trzy tygodnie nosił mnie na rękach, a potem zniknął bez słowa. Stał teraz w naszym przedpokoju. W koszuli w kratę, eleganckich butach i z lekkim uśmiechem na ustach. Patrzył na moich rodziców. Nie na mnie.

— To Michał — powiedziała Ania, szczęśliwa jak dziecko. — Poznaliśmy się na wyjeździe z pracy. Jest cudowny.

— Dobry wieczór — powiedział spokojnie. — Miło państwa poznać.

Spojrzał na mnie na ułamek sekundy. Wiem, że mnie rozpoznał. Mój żołądek zwinął się w supeł. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.

— Julia? Wszystko w porządku? — Mama zmarszczyła brwi.

— Tak — skłamałam ledwo słyszalnie. — Trochę gorąco.

Wzięłam łyk wody, ale nie pomogło. Michał usiadł obok Ani. Objął ją lekko. Uśmiechała się. A ja siedziałam naprzeciwko nich, sparaliżowana. W myślach mi tylko jedno: To żart, prawda?

Miałam ochotę go spoliczkować

Po kolacji mama poszła z tatą do kuchni po sernik. Ania zniknęła w łazience, żeby poprawić makijaż, jak to ona — nawet w rodzinnym gronie musiała wyglądać jak z reklamy. W salonie został tylko on. Michał. Stał przy oknie i oglądał sąsiedni balkon, jakby nic się nie stało. Jakbyśmy nigdy nie leżeli razem na mojej kanapie, nie całowali się w kinie, nie zasypiali w swoim towarzystwie. Zebrałam się w sobie.

— Możesz na chwilę do kuchni? — spytałam cicho, prawie bezgłośnie.

Odwrócił się, a w jego oczach zobaczyłam lekkie zaskoczenie. Uśmiech zgasł. Poszedł za mną bez słowa. Stanęliśmy obok siebie przy zlewie, między garnkiem z rosołem a koszykiem z pieczywem. Niewinnie. Normalnie. Tylko że nic już nie było normalne.

— Długo się znacie z Anią? — zaczęłam spokojnie, z udawaną ciekawością.

— Od września. Poznaliśmy się na wyjeździe firmowym — odpowiedział, patrząc mi w oczy. Zbyt pewnie i obojętnie.

— Zabawne. My też się znaliśmy. Krótko, ale intensywnie. Nie uważasz?

Na ułamek sekundy zniknęła jego pewność siebie. Spuścił wzrok.

— Julia... To nie było nic poważnego. Spotkaliśmy się parę razy, tak po prostu. Nie wiedziałem, że jesteście siostrami. Gdybym wiedział...

— Gdybyś wiedział — przerwałam mu — to co? Powiedziałbyś mi, że masz już kogoś innego? Czy może po prostu przestałbyś całować mnie tak, jakbyś naprawdę coś czuł?

W jego oczach nie było już wstydu, tylko zmęczenie. Jakby chciał mieć tę rozmowę już za sobą. Miałam ochotę go spoliczkować albo się rozpłakać. Zamiast tego wyszłam z kuchni. Gdy Ania zawołała z salonu, że czas na deser, uśmiechnęłam się sztucznie i udawałam, że wszystko gra. Michał też. Graliśmy razem. Ona nie miała pojęcia.

Jej twarz zastygła

Nie mogłam spać. Całą noc patrzyłam w sufit, analizując każdy szczegół tamtej rozmowy w kuchni. Michał nie zaprzeczył. Nie przeprosił. Po prostu... przeszedł nad tym do porządku dziennego. Jakby nic się nie stało. Jakbym była tylko epizodem. Najgorsze, że Ania naprawdę go kochała. Widziałam to po jej spojrzeniach, po tym, jak opowiadała o nim przy stole, jakby właśnie wygrała los na loterii. Nie mogłam dłużej milczeć.

Zadzwoniłam do niej rano.

— Spotkamy się? Siostrzana kawa?

— Jasne! — odpowiedziała radośnie. — Tylko się ogarnę. Za pół godziny?

Wybrałyśmy naszą starą kawiarnię na rogu. Tę, w której jako nastolatki obgadywałyśmy pierwsze randki i sprawy „zbyt dorosłe” jak na nasz wiek. Siedziałyśmy przy oknie. Ania zamówiła latte z karmelem, ja czarną bez cukru. Trzęsły mi się ręce.

— Ten twój Michał... — zaczęłam, a ona od razu uniosła brwi. — Znałam go wcześniej.

— W sensie... skąd?

— Spotykaliśmy się. Latem. Krótko, ale... To nie był tylko flirt. Myślałam, że coś z tego będzie. I po prostu zniknął. Bez słowa.

Jej twarz zastygła. Próbowała coś powiedzieć, ale nie zdążyła. Dodałam:

— Nie wiedziałam, że to Michał. Dopiero wczoraj... Zobaczyłam go z tobą i zrozumiałam. Chciałam ci powiedzieć wcześniej, ale nie umiałam.

Ania milczała dłuższą chwilę. W końcu spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

— I ty mi to mówisz teraz? Po tym wszystkim? Co, chcesz mi go odebrać?

— Nie. Chcę tylko, żebyś znała prawdę.

— A może po prostu nie możesz znieść, że ktoś cię zostawił i teraz musisz zniszczyć coś mojego?

Zamarłam. Jej słowa bolały bardziej niż cokolwiek, co mógł powiedzieć Michał.

Mama miała łzy w oczach

Nie rozmawiałyśmy przez kilka dni. Ania nie odpisywała na wiadomości, nie odbierała telefonu. Mama dzwoniła z pytaniami, czy się pokłóciłyśmy, bo „Ania jakaś taka smutna”, ale nie umiałam jej odpowiedzieć. A potem nagle dostałam SMS: Mama nalega, żebyśmy wszyscy przyszli w niedzielę na obiad. Michał też będzie. I ty też masz być. Lakoniczne, chłodne. Rozkaz, nie zaproszenie.

Usiedliśmy wszyscy przy stole. Atmosfera była ciężka. Tata próbował rzucać żarty, ale nikt się nie śmiał. Ania patrzyła w talerz, Michał udawał niewzruszonego. Mama w końcu nie wytrzymała.

— Dziewczyny, co się dzieje? Czemu zachowujecie się, jakbyście były obce?

Zerknęłam na Anię. Nie powiedziała ani słowa. Milczała. Więc wzięłam oddech i zaczęłam mówić. O wszystkim. O tym, że Michał nie jest jej pierwszą wielką miłością, tylko kimś, kto wcześniej był częścią mojego życia. O tym, że zniknął bez słowa, że zranił mnie, a teraz siedzi tu jak gdyby nigdy nic. Głos mi się łamał, ale nie przerywałam.

Michał w końcu się odezwał:

— Nie chciałem nikogo skrzywdzić. To... po prostu się wydarzyło.

— Po prostu się wydarzyło? — prychnęłam. — Kłamstwo, zdrada i tchórzostwo też się wydarzyły?

— Może nie wszystko da się zaplanować — wtrąciła Ania. — Może czasem trzeba pogodzić się z tym, że... nie jesteśmy dla siebie stworzone, Julka. Ty i ja. Jako siostry.

Zamarło mi serce. Mama miała łzy w oczach. Tata wstał od stołu i wyszedł z kuchni, trzaskając drzwiami. Michał patrzył na Anię, jakby tylko ona się liczyła. Nie mogłam dłużej tam być. Wstałam bez słowa i wyszłam.

Widziałam, że ją to ruszyło

Minęły trzy dni od tej nieszczęsnej niedzieli. Nie wychodziłam z domu. Zamówiłam pizzę, choć nawet jej nie zjadłam, wyłączyłam powiadomienia w telefonie i zapadłam się w siebie. Czułam się, jakby ktoś zdarł ze mnie skórę — wszystko bolało. Głównie w środku. Najbardziej to, że Ania nie zapytała ani razu, jak się z tym wszystkim czuję. Jakby moja krzywda była mniej ważna, bo nie była głośna.

Matka przyszła bez zapowiedzi. Po prostu zadzwoniła domofonem, a ja, zanim zdążyłam wymyślić pretekst, już słyszałam jej kroki na schodach. Weszła, obejrzała mieszkanie jak inspektor sanitarny i usiadła na kanapie bez pytania.

— Musimy pogadać — powiedziała krótko.

Usiadłam naprzeciwko niej w milczeniu.

— Julia, ja rozumiem, że to dla ciebie trudne. Ale uciekłaś. Zamiast walczyć o siebie, odpuściłaś. I zostawiłaś mi dwie córki, które nie potrafią się nawet do siebie odezwać.

— Mamo, ja nie chcę z nikim walczyć. Nie chcę niczego udowadniać. Chciałam tylko być ważna. Chociaż raz. A nie siedzieć przy stole naprzeciwko faceta, który mnie zostawił, i patrzeć, jak obejmuje moją siostrę.

Matka zamilkła. Widziałam, że ją to ruszyło.

— Wiem, że zawsze byłaś tą cichą, spokojną, rozsądną. Ale może czas przestać. Może czas zawalczyć, choćby o to, żeby się nie dać wypchnąć z własnego życia. Nawet jeśli to boli.

Patrzyłam na nią długo. Nie znałam tej wersji mojej matki: stanowczej, konkretnej, jakby zrozumiała coś, czego wcześniej nie chciała widzieć. Może i miała rację. Tylko że ja już nie wiedziałam, czy mam w sobie jeszcze siłę.

Zaczęłam więcej pracować

Nie wróciłam do nich. Nie pojechałam na kolejny rodzinny obiad, nie odpowiedziałam na wiadomość taty, który wysłał mi zdjęcie sernika z podpisem: „Nie ten sam bez ciebie”. Może trochę dziecinne, ale potrzebowałam tego czasu. Tego oderwania, w którym nie musiałam znów grać roli rozsądnej, dojrzałej, pogodzonej z losem. Nie byłam pogodzona. Byłam w rozsypce. Zaczęłam więcej pracować. W nocy tworzyłam, w dzień spałam. Miałam dziwne poczucie, że moje projekty jakoś dziwnie lepiej wychodzą, kiedy w głowie mam burzę. Zaczęłam też spacerować. Długie, bezcelowe włóczęgi po mieście, z których wracałam zmarznięta, ale spokojniejsza.

Pewnego wieczoru, tuż przed północą, dostałam wiadomość od Ani. Była krótka. „Tęsknię. Może pogadamy?”. Zobaczyłam jej imię na ekranie i przez dłuższą chwilę tylko patrzyłam. Nie płakałam, nie uśmiechałam się — po prostu czułam wszystko naraz. Nie odpisałam natychmiast. Potrzebowałam po prostu czasu, żeby zdecydować, czy potrafię jeszcze zaufać. Czy da się wrócić z miejsca, gdzie słowa zraniły bardziej niż czyny?

Siedząc na parapecie z kubkiem herbaty, pomyślałam, że może nie chodzi o to, kogo się kocha. Może chodzi o to, kto zostaje, gdy wszystko się wali. Jeszcze nie wiem, czy do niej wrócę. Ale wiem, że po raz pierwszy od dawna to ja decyduję.

Julia, 27 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: