„Mąż zapewniał, że to tylko chwilowe kłopoty w pracy. 1 przelew ujawnił sekret, którego wolałabym nie znać”

Od kilku miesięcy żyłam w przekonaniu, że przechodzimy z Michałem przez zwykły kryzys. Bywało już różnie – gorsze tygodnie, napięcie, mniej rozmów. Tłumaczyłam sobie, że to praca, że odpowiedzialność, że każdy może mieć słabszy czas. Dopiero jeden przelew sprawił, że zrozumiałam, jak bardzo się myliłam.

Chciałam mu wierzyć

Michał wracał coraz później. Z początku przyjmowałam to bez większych podejrzeń.

– Znowu zebranie? – zapytałam któregoś wieczoru, gdy wszedł do domu po dwudziestej drugiej.

– Musimy zamknąć projekt przed końcem kwartału – odpowiedział, zdejmując płaszcz. – To chwilowe kłopoty. Jak to ogarniemy, wszystko wróci do normy.

Chciałam mu wierzyć. Przez siedem lat małżeństwa nie dawał mi powodów do niepokoju. Był spokojny, przewidywalny, rozsądny. Dlatego, kiedy przestał ze mną jeść kolacje i coraz częściej zamykał się w gabinecie, tłumaczyłam to zmęczeniem. Jednak coś się zmieniło. Przestał opowiadać o pracy. Gdy pytałam, odpowiadał półsłówkami.

– Nie chcę cię zanudzać – ucinał temat.

Pewnego popołudnia zajrzałam na nasze konto. Zobaczyłam, że brakuje na nim pieniędzy. Kwota była wysoka – trzydzieści tysięcy złotych. Kiedy Michał wrócił do domu, czekałam na niego w kuchni.

– Możesz mi wyjaśnić, o co chodzi z przelewem na trzydzieści trzy tysiące?

Spojrzał na nią, a potem na mnie. W jego oczach zobaczyłam coś, czego wcześniej nie znałam – strach.

– Mówiłem ci, że mamy chwilowe kłopoty – zaczął cicho.

– Z naszego wspólnego konta? Bez słowa?

– To tylko formalność. Oddadzą z odsetkami.

Chciałam krzyczeć, ale głos ugrzązł mi w gardle.

– To nasze oszczędności. Odkładaliśmy je na mieszkanie dla córki. Jak mogłeś podjąć taką decyzję sam?

Odwrócił wzrok.

– Nie chciałem cię martwić.

Ta odpowiedź zabolała mnie bardziej niż sam przelew. Nagle zrozumiałam, że nie chodziło tylko o pieniądze. Chodziło o to, że przestał mnie traktować jak partnerkę. Przez kolejne dni atmosfera w domu była napięta. On unikał rozmów, ja udawałam, że wszystko jest w porządku, ale w środku rosło we mnie poczucie, że to nie jest cała prawda. Wieczorem, gdy brał prysznic, jego telefon zawibrował na stole. Ekran rozświetlił się krótką wiadomością:

„Dziękuję. Bez ciebie nie dałabym rady”.

Nadawcą była kobieta o imieniu Karolina. Serce zaczęło mi bić szybciej. Przez chwilę stałam bez ruchu, próbując przekonać samą siebie, że to może być koleżanka z pracy. Jednak intuicja podpowiadała mi coś innego. Kiedy wyszedł z łazienki, trzymałam telefon w dłoni.

– Kim jest Karolina? – zapytałam.

Zatrzymał się w pół kroku. Jego twarz pobladła. I wtedy po raz pierwszy naprawdę się przestraszyłam, że przelew był tylko początkiem.

Spojrzał na mnie z niedowierzaniem

Michał przez kilka sekund milczał, jakby gorączkowo szukał odpowiednich słów.

– To pracownica z działu finansów – odpowiedział w końcu.

– A za co ci dziękowała? – nie odpuszczałam. – Za przelew?

Westchnął ciężko i usiadł przy stole.

– Karolina ma poważne problemy. Firma zalegała jej z premią, a ona została sama z kredytem i chorą mamą. Gdyby projekt upadł, straciłaby pracę. Te pieniądze miały jej pomóc. Nie chciałem, żeby ja zwolnili.

Patrzyłam na niego w osłupieniu.

– Czyli to nie była pożyczka dla firmy? Tylko dla niej?

– Chciałem jej pomóc...

Słowo „pomóc” zabrzmiało w jego ustach dziwnie obco.

– A ja? – zapytałam cicho. – My? Nasza córka?

Podniósł na mnie wzrok, w którym zobaczyłam zmęczenie i coś jeszcze – wstyd.

– Bałem się, że jeśli ci powiem, sprzeciwisz się.

– Więc postanowiłeś podjąć decyzję za moimi plecami – odpowiedziałam gorzko.

Następnego dnia pojechałam do banku. Chciałam wiedzieć wszystko. Okazało się, że przelew nie był jedyny. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy z konta znikały mniejsze kwoty, które tłumaczyłam rachunkami. Wróciłam do domu z wydrukami. Michał siedział w salonie, wpatrzony w ekran laptopa.

– To też „formalność”? – rzuciłam, kładąc papiery przed nim.

Zbladł.

– Miała oddać, zanim zauważysz.

– Zauważę? – powtórzyłam. – Czy ty słyszysz, co mówisz?

Podniósł się gwałtownie.

– Nie robiłem tego dla siebie! Chciałem pomóc Karolinie, obiecała, że wszystko odda.

– A jeśli nie?

Nie odpowiedział. Wtedy po raz pierwszy przyszła mi do głowy myśl, że tak naprawdę nie znam swojego męża. Że przez lata widziałam tylko tę wersję Michała, którą chciał mi pokazać – odpowiedzialnego, opanowanego. A teraz stał przede mną ktoś, kto podejmował decyzje za moimi plecami. Wieczorem zadzwonił telefon. Tym razem odebrał przy mnie.

– Tak, Karolina – powiedział, wychodząc na balkon.

Stałam przy drzwiach i słyszałam urywki rozmowy.

– Spokojnie… jeszcze trochę… nie mogę teraz…

Kiedy wrócił do środka, nie czekałam.

– Czy między wami jest coś więcej niż praca? – zapytałam wprost.

Spojrzał na mnie z niedowierzaniem

– Co? Nie! Skąd ci to przyszło do głowy?

– Z tajemnic. Z przelewów. Z tego, że obca kobieta dziękuje ci za rzeczy, o których ja nie mam pojęcia.

Usiadł naprzeciw mnie.

– To nie jest romans – powiedział stanowczo. – To odpowiedzialność. Wziąłem na siebie za dużo.

– A ja wzięłam na siebie życie z człowiekiem, który mi nie ufa – odpowiedziałam.

W jego oczach pojawiły się łzy, których nigdy wcześniej u niego nie widziałam.

– Nie chciałem cię stracić.

– Właśnie to robisz – szepnęłam.

Tej nocy spał w salonie. Leżałam w sypialni i patrzyłam w sufit, zastanawiając się, czy potrafię jeszcze odbudować zaufanie. Nie wiedziałam, co bolało bardziej – pieniądze czy to, że przestał mnie dopuszczać do swojego świata. Następnego ranka powiedział, że musi pojechać do biura wcześniej niż zwykle. Nie wiedziałam jeszcze, że to zdanie okaże się początkiem kolejnego zwrotu, którego w ogóle się nie spodziewałam.

Nie było mi łatwo

Tamtego poranka długo stałam przy oknie, obserwując, jak jego samochód znika za rogiem. Mąż zadzwonił koło południa.

– Możesz przyjechać do biura? – zapytał bez wstępów.

– Po co?

– Chcę, żebyś coś zobaczyła. I… żebyś usłyszała to ode mnie.

Jego głos był inny niż zwykle. Bez pewności siebie, bez tej charakterystycznej stanowczości. W recepcji panował dziwny ruch. Ludzie szeptali między sobą. Gdy weszłam do sali konferencyjnej, zobaczyłam Michała stojącego naprzeciwko kilku osób z zarządu. Obok niego stała kobieta, którą od razu rozpoznałam ze zdjęcia na firmowej stronie – Karolina.

– To moja żona – powiedział, kiedy weszłam. – Chcę, żeby była przy tym obecna.

Usiadłam z boku, czując na sobie spojrzenia.

– Podjąłem decyzję bez zgody – mówił spokojnie.

– A naraziłeś firmę na kontrolę – wtrącił jeden z mężczyzn przy stole. – I siebie na konsekwencje.

Karolina spuściła wzrok.

– To ja go o to poprosiłam – powiedziała cicho.

Spojrzałam na nią uważnie. Nie wyglądała na osobę, która coś knuła. Była przestraszona.

– Nikt mnie nie zmuszał – odparł Michał stanowczo. – To była moja decyzja.

Po krótkiej naradzie zarząd ogłosił, że Michał zostanie odsunięty od projektu do czasu wyjaśnienia sprawy. W drodze do domu siedzieliśmy w ciszy.

– Straciłem pracę – powiedział w końcu.

Nie było w jego głosie dramatyzmu. Tylko zmęczenie.

– Dlaczego mnie tam zaprosiłeś? – zapytałam.

Zatrzymał samochód na parkingu pod naszym blokiem.

– Bo przez ostatnie miesiące podejmowałem decyzje sam. Chciałem, żebyś poznała prawdę.

Patrzyłam na niego długo. Widziałam człowieka, który pogubił się w ambicji i odpowiedzialności, ale nie zdradził mnie w sposób, którego najbardziej się bałam. Zdradził moje zaufanie – to było równie bolesne – lecz nie nasze uczucie.

– Nie chodziło tylko o pieniądze – zaczęłam powoli – Chodziło o to, że przestałeś mnie dopuszczać do swojego życia.

– Wiem – odpowiedział. – Bałem się, że uznasz mnie za nieudacznika.

Nie było łatwo

To słowo zawisło między nami.

– Wolałabym słyszeć prawdę niż żyć w kłamstwie – powiedziałam stanowczo. – Nawet jeśli ta prawda jest trudna.

Wysiadł z auta i obszedł je dookoła. Otworzył mi drzwi.

– Jeśli pozwolisz, spróbuję to naprawić. Bez sekretów. Bez przelewów za twoimi plecami.

Nie odpowiedziałam od razu. W kolejnych tygodniach Michał zaczął szukać nowej pracy, a ja wróciłam do pracy na pełen etat. Rozmawialiśmy więcej niż kiedykolwiek wcześniej – czasem do późnej nocy, przy herbacie w kuchni. Karolina odeszła z firmy. Wysłała mi krótką wiadomość z przeprosinami. Odpisałam tylko:

„Proszę dbać o siebie”.

I zamknęłam ten rozdział. Nie było łatwo. Zdarzały się dni, kiedy wracał mój gniew. Jednak za każdym razem przypominałam sobie tamtą salę konferencyjną i jego słowa: „Chcę, żeby była przy tym obecna”. Ten jeden przelew ujawnił sekret, którego wolałabym nie znać. Pokazał mi, że mój mąż potrafi podejmować wielkie decyzje bez oglądania się na mnie. I, że umie przyznać się do błędu i ponieść jego cenę. Dziś wiem, że prawdziwe kłopoty w pracy były tylko częścią problemu. Drugą była jego duma i mój strach przed konfrontacją. Straciliśmy oszczędności i jego stanowisko, ale odzyskaliśmy coś ważniejszego – szczerość. A ja już nigdy nie pozwolę, by cisza była wygodniejsza niż rozmowa.

Alicja, 38 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: