„Mąż odświeżał mieszkanie, a nasz związek gnił. Za ten remont zapłaciliśmy o wiele więcej, niż widniało na fakturach”

Wiedziałam, że renowacja tego domu będzie wyzwaniem, ale wierzyłam, że robimy to razem. Dla niego remont był spełnieniem ambicji, dowodem zaradności i planem na przyszłość. Dla mnie szybko stał się źródłem codziennego napięcia, powodem cichych kłótni i uczuciem, że znikam gdzieś pomiędzy workami z gipsem a jego decyzjami. Najgorsze przyszło później, kiedy zrozumiałam, że problemem nie były ściany.

Atmosfera zaczęła się psuć

Pierwszego dnia remontu obudził mnie hałas. Nie budzik, nie słońce, tylko metaliczny stukot i szuranie. Paweł już był na nogach, ubrany w stare spodnie, z miarką w dłoni. Stał na środku salonu, jakby dowodził niewidzialną ekipą.

– Zobacz, tu będzie ściana działowa – powiedział z ekscytacją, rysując palcem linię w powietrzu. – A tu otworzymy przestrzeń. Będzie zupełnie inaczej.

Patrzyłam na nasze mieszkanie, jeszcze wczoraj spokojne, dziś pełne kartonów i narzędzi.

– A gdzie stół? – zapytałam ostrożnie. – Ten, przy którym jemy?

Paweł machnął ręką.

– Tymczasowo do sypialni. Przecież to tylko na chwilę.

„Chwila” szybko zaczęła się wydłużać. Kurz osiadał wszędzie, nawet na kubkach w kuchni. Każda próba zapytania kończyła się jego westchnieniem.

– Nie teraz, Marta, widzisz, że liczę – mówił, nie podnosząc wzroku.

Wieczorami siadałam na łóżku, jedynym miejscu bez folii, i słuchałam jego planów. Opowiadał, jak wszystko będzie wyglądać, gdy skończy. Jak będziemy szczęśliwi.

– A ty? – zapytał raz, nagle. – Cieszysz się?

Zawahałam się.

– Chcę, żeby było nam dobrze. Razem.

Uśmiechnął się, ale jakoś sztucznie. Następnego dnia przyniósł kolejne materiały, bez konsultacji. Gdy zwróciłam uwagę, wzruszył ramionami.

– Znam się na tym. Zaufaj mi.

Zaufanie. To słowo zaczęło mnie uwierać. Bo im więcej decyzji podejmował sam, tym bardziej czułam się jak intruz we własnym domu. Nie kłóciliśmy się głośno. To były drobne spięcia, niedopowiedzenia, spojrzenia uciekające w bok. Pewnego popołudnia usiadłam na podłodze, oparta o ścianę. Kurz szczypał w oczy.

– Paweł, ja już nie mam gdzie usiąść – powiedziałam cicho.

Spojrzał na mnie z irytacją.

– Przesadzasz. To cena za coś lepszego.

Tylko że ja coraz częściej zastanawiałam się, dla kogo to „lepsze” miało być.

Dom, który przestał być mój

Z czasem przestałam zapraszać kogokolwiek. Wstydziłam się bałaganu, zapachu pyłu, ale jeszcze bardziej tego, jak Paweł reagował na każdą uwagę z zewnątrz. Gdy moja siostra zajrzała na chwilę i zapytała niewinnie, czy długo to jeszcze potrwa, spiął się momentalnie.

– Ludzie nie mają pojęcia, ile to pracy – rzucił, gdy tylko zamknęły się za nią drzwi. – Każdy by tylko oceniał.

Od tamtej pory dom stał się twierdzą. Jego twierdzą. Ja poruszałam się po niej ostrożnie, jakbym wciąż była w obcym miejscu, a nie u siebie. Gotowałam na jednym wolnym palniku, sprzątałam, choć wiedziałam, że za godzinę znów wszystko będzie szare.

– Po co to robisz? – zapytał pewnego dnia. – Przecież zaraz znowu będzie bałagan.

– Bo chcę normalnie funkcjonować – odpowiedziałam, ściskając ścierkę.

Pokręcił głową.

– Ty zawsze musisz komplikować.

Te słowa bolały bardziej, niż chciałam przyznać. Zaczęłam łapać się na tym, że milknę. Że pytania zostają w myślach. Paweł wracał z pracy, przebierał się i znikał w kolejnym pomieszczeniu. Wieczory spędzaliśmy osobno, choć pod jednym dachem. Któregoś dnia zobaczyłam faktury. Leżały na stole, tym prowizorycznym, chwiejnym. Kwoty były wyższe, niż się spodziewałam.

– Mieliśmy to omówić – powiedziałam spokojnie.

– Musiałem zdecydować od razu – odparł. – To inwestycja.

– Ale to są nasze pieniądze.

Spojrzał na mnie chłodno.

– Gdybyś się na tym znała, nie byłoby problemu.

Poczułam narastający bunt. Nie krzyczałam. Po prostu wstałam i wyszłam do sypialni. Po raz pierwszy przyszła mi do głowy myśl, której wcześniej unikałam: ten remont nie tylko zmieniał dom. On pokazywał twarz Pawła, której nie znałam albo nie chciałam znać.

Czułam się pomijana

Przełom przyszedł niepozornie. W dzień, w którym wróciłam wcześniej z pracy, bo źle się czułam. Marzyłam tylko o ciszy. O tym, żeby usiąść i przez chwilę nie musieć uważać, gdzie stawiam nogi. Gdy otworzyłam drzwi, zobaczyłam obcych ludzi w przedpokoju. Dwóch mężczyzn mierzyło coś na ścianie, Paweł stał obok nich, rozpromieniony.

– Co się dzieje? – zapytałam zaskoczona.

– Wynająłem ekipę – odpowiedział krótko. – Zdecydowałem, że przyspieszymy prace.

– Bez rozmowy ze mną? – głos mi zadrżał.

Machnął ręką.

– Nie rób scen. Nie czas na to.

Zrobiło mi się gorąco. Spojrzałam na tych ludzi, potem na Pawła.

– To jest mój dom – powiedziałam ciszej. – Chcę wiedzieć, co się w nim dzieje.

Westchnął teatralnie.

– Zawsze musisz robić problem. Jakbyś nie widziała, ile ja się staram.

To „ja” uderzyło mnie mocniej niż jego ton. Poszłam do kuchni, jedynego miejsca, gdzie mogłam się schować. Usiadłam na skrzynce po płytkach i nagle zrozumiałam, że od miesięcy się dostosowuję. Do hałasu, do jego humorów, do decyzji, które zapadały beze mnie. Wieczorem, gdy ekipa wyszła, wróciłam do tematu.

– Paweł, tak nie może być. Czuję się pomijana.

– Bo ciągle narzekasz – odpowiedział bez wahania. – Zamiast mnie wspierać.

– Wsparcie to nie milczenie – odparłam. – To rozmowa.

Zaśmiał się krótko.

– Ty wszystko bierzesz do siebie.

Wtedy coś we mnie pękło. Nie przez złość, tylko zmęczenie.

– A ty nigdy – powiedziałam spokojnie – nie bierzesz mnie pod uwagę.

Zapadła cisza. Pierwsza prawdziwa od miesięcy. Patrzyliśmy na siebie, jakbyśmy widzieli się po raz pierwszy. Zrozumiałam, że ten remont pokazał mi granice, których wcześniej nie umiałam nawet nazwać. I że jeśli teraz ich nie postawię, zniknę zupełnie, nawet gdy dom będzie już gotowy.

Zepchnął mnie na margines

Po tamtej rozmowie Paweł na chwilę ucichł. Nie przeprosił, ale też nie wydawał już poleceń z tym samym impetem. Przez kilka dni pracował sam, niemal demonstracyjnie. Ja obserwowałam to z boku, starając się nie wchodzić w drogę, ale też nie usuwać się zupełnie w cień. W powietrzu wisiało napięcie, inne niż wcześniej – cięższe, bardziej świadome. W sobotę rano usiadłam przy prowizorycznym stole z kubkiem herbaty. Paweł krzątał się nerwowo, co chwilę zerkał w moją stronę.

– Marta… – zaczął w końcu. – Ty naprawdę myślisz, że ja cię tu pomijam?

Podniosłam wzrok.

– Nie myślę. Ja to czuję.

Usiadł naprzeciwko mnie. Po raz pierwszy od dawna bez planów, bez miarki w ręku.

– Ten dom miał być dowodem, że potrafię coś zrobić porządnie – powiedział ciszej. – Że nie zawalę.

– A ja? – zapytałam spokojnie. – Kim ja w tym wszystkim byłam?

Zamilkł. Przetarł twarz dłońmi.

– Bałem się, że jak zaczniemy wszystko omawiać, to utkwimy w miejscu. Że stracę nad wszystkim kontrolę.

– Kontrola to nie to samo co odpowiedzialność – odpowiedziałam. – A ja nie chcę być dodatkiem do twoich ambicji.

Te słowa zawisły między nami. Nie było w nich krzyku, raczej zmęczenie i coś jeszcze – determinacja. Paweł wstał, przeszedł się po kuchni, spojrzał na niedokończone ściany.

– Nie zauważyłem, kiedy przestałem z tobą rozmawiać – powiedział w końcu. – Skupiłem się na domu, a zgubiłem nas.

Poczułam ulgę, ale i ostrożność.

– Samo zauważenie tego to za mało – odparłam. – Ja muszę wiedzieć, że mam tu miejsce. Nie tylko fizycznie.

Skinął głową.

– Jeśli chcesz, możemy to jeszcze poukładać. Ale muszę wiedzieć, czy ty w ogóle chcesz.

Spojrzałam na niego długo. Po raz pierwszy od miesięcy miałam wrażenie, że to pytanie naprawdę do mnie należy. Remont obnażył więcej niż krzywe ściany. Pokazał, kim jesteśmy pod presją. I że dalszy ciąg zależy nie od planów, ale od decyzji, których nie da się odłożyć na później.

Chciałam odzyskać siebie

Nie odpowiedziałam Pawłowi od razu. Przez kilka dni żyliśmy obok siebie w ciszy, która nie była już pełna pretensji, tylko refleksji. Patrzyłam na ściany, które powoli nabierały kształtu, i uświadamiałam sobie, że nawet najładniejszy dom nie przykryje poczucia bycia nieważną. Pewnego wieczoru Paweł przyszedł do mnie z kartką w ręku.

– Rozpisałem kolejne etapy – powiedział ostrożnie. – Jeśli chcesz, możemy to przejść razem. Albo… możemy się zatrzymać.

Spojrzałam na tę kartkę i zrozumiałam, że to pierwszy raz, kiedy naprawdę oddaje mi głos. Ale we mnie coś już się zmieniło. Ten remont nauczył mnie mówić na głos to, co wcześniej tylko tłumiłam.

– Paweł – zaczęłam spokojnie – ja nie chcę kolejnych etapów, podczas których muszę walczyć o swoje miejsce. Zbyt długo się dopasowywałam.

Zbladł.

– Czyli to koniec?

– To koniec życia, w którym mnie nie dostrzegasz – odpowiedziałam. – Jeśli mamy być razem, musimy zacząć od nowa. A jeśli nie… ja też dam sobie radę.

Nie było dramatycznych scen. Ustaliliśmy, że sprzedamy dom w stanie, w jakim był. Remont skończyli inni, już bez emocji. Ja wynajęłam małe mieszkanie niedaleko pracy. Pierwszej nocy siedziałam na podłodze z kubkiem herbaty i poczułam spokój, jakiego nie czułam od dawna.

Paweł próbował jeszcze wracać do rozmów, ale między nami było już inaczej. Ja też byłam inna. Wiedziałam, gdzie są moje granice. Remont, który miał być spełnieniem jego marzeń, stał się dla mnie lekcją odwagi. Straciłam dom, który budowaliśmy razem, ale odzyskałam siebie. I to był fundament, którego wcześniej mi brakowało.

Marta, 36 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także:

• „W tłusty czwartek robiłem remont kuchni u teściowej. Zamiast słodkich pączków dostałem gorzkie żale i pretensje”
• „Byłam taka szczęśliwa, gdy w walentynki mąż zaskoczył mnie różami. Szkoda, że nie tylko dla mnie był taki słodziutki”
• „Mąż żałował na serwis okien i wciąż odkręcał kaloryfery. W końcu pozbyłam się darmozjada i uszczelniłam domowy budżet”