„Mąż dał mi drogie perfumy na walentynki. Znałam już ten zapach, bo tak pachniała jego kochanka”

Zanim przyszły walentynki, nasze małżeństwo już od dawna wiało chłodem. Z zewnątrz niczego nie brakowało, w środku jednak zbierało się pełno niedopowiedzeń. Paweł coraz częściej wracał późno, pachniał inaczej. Wmawiałam sobie, że to normalne. Że przesadzam. Walentynki miały być dowodem, że jeszcze potrafimy być blisko. Gdy zobaczyłam elegancki flakon, poczułam niepokój, choć nie wiedziałam jeszcze, skąd się bierze.

Kojarzyłam ten zapach

Flakon był ciężki. Przez chwilę obracałam go w dłoniach, jakby sam dotyk miał mi coś podpowiedzieć. Paweł patrzył na mnie z kanapy, uśmiechał się lekko, z tym swoim wyuczonym spokojem.

– No, sprawdź – rzucił, jakby chodziło o nowy kubek, a nie coś, co miało być symbolem.

Otworzyłam buteleczkę. Zapach uderzył mnie natychmiast, zanim jeszcze zdążyłam nacisnąć dobrze atomizer. Zawahałam się, ale psiknęłam na nadgarstek. Jeden krótki ruch. I wtedy wszystko we mnie zamarło.

Serce przyspieszyło w sposób, którego nie potrafiłam kontrolować. To nie był zapach nowy. Był aż za bardzo znajomy. Dokładnie ten sam, który czułam, gdy wkładałam do pralki koszule Pawła. Ten, który unosił się w przedpokoju, gdy wracał po dwudziestej drugiej, zmęczony i nieobecny. Stałam w miejscu, a żołądek ścisnął mi się boleśnie, jakby ciało zrozumiało coś szybciej niż głowa.

– Ładne, prawda? – zapytał.

Podniosłam na niego wzrok. Unikał mojego spojrzenia, poprawiał poduszkę, zerknął na telefon. Znałam te drobne gesty aż za dobrze. Wbiłam paznokcie w dłoń, próbując się uspokoić.

– Tak… intensywne – odpowiedziałam, a własny głos wydał mi się obcy.

Zbliżyłam nadgarstek do twarzy jeszcze raz, jakbym chciała się upewnić, że to nie pomyłka. Zapach rozwijał się powoli, osiadał na skórze dokładnie tak samo, jak na jego ubraniach. Przed oczami pojawiły się obrazy: Paweł stojący w drzwiach sypialni, odwrócony plecami; jego nerwowe „później pogadamy”; cisza przy kolacji.

Próbowałam racjonalizować. Może to popularne perfumy. Może wiele kobiet ich używa. Może to ja szukam problemu tam, gdzie go nie ma. Ale myśl, która zaczęła się we mnie rodzić, była jak cichy szept, coraz trudniejszy do zagłuszenia. A jeśli on zna ten zapach zbyt dobrze?

Coraz więcej rozumiałam

Przez kolejne dni perfumy stały na półce w łazience jak wyrzut sumienia. Mijałam je rano, wychodząc do pracy, i wieczorem, myjąc ręce po kolacji jedzonej w ciszy. Nie używałam ich więcej, a jednak zapach był wszędzie. W szafie, w pościeli, w mojej głowie. Zaczęłam cofać się pamięcią do drobiazgów, które wcześniej ignorowałam, bo łatwiej było tak żyć.

Kolacje jedzone samotnie przy kuchennym stole, z talerzem ustawionym bardziej z przyzwyczajenia niż z potrzeby. Krótkie wiadomości od Pawła, wysyłane zawsze o tej samej porze: „utknąłem w pracy”, „nie czekaj”, „porozmawiamy jutro”. Jutro nigdy nie nadchodziło. W łóżku leżeliśmy obok siebie jak obcy ludzie, a ja wsłuchiwałam się w jego oddech, próbując wyłapać coś więcej niż zmęczenie.

Zapach perfum stał się kluczem. Otwierał kolejne wspomnienia, które nagle układały się w spójną całość. Już nie pojedyncze sytuacje, ale ciąg zdarzeń, zbyt regularny, by był przypadkiem. Czułam wstyd, że dopiero teraz to widzę. I złość – na niego, ale też na siebie, że tak długo wybierałam spokój zamiast prawdy.

Spotkałam się z Roksaną po pracy. Siedziałyśmy w kawiarni, a ja mówiłam więcej, niż planowałam. Nie opisywałam scen, nie oskarżałam. Raczej składałam fakty na głos, jakbym potrzebowała usłyszeć je z zewnątrz. Roksana nie przerywała. Patrzyła na mnie uważnie, a jej milczenie było trudniejsze niż jakakolwiek reakcja.

Dopiero wtedy dotarło do mnie, że po raz pierwszy nie bronię Pawła. Nie tłumaczę go zmęczeniem ani presją. Wypowiadając swoje podejrzenia, czułam, jak coś we mnie pęka, ale jednocześnie robi się jaśniej. Zapach perfum przestał być tylko wonią. Stał się dowodem — nie materialnym, lecz emocjonalnym. Tego rodzaju dowodem, którego nie da się już odłożyć na później.

Zrobiłam to celowo

Tego wieczoru, zanim Paweł wrócił do domu, sięgnęłam po flakon. Ręka drżała mi lekko, gdy naciskałam atomizer. Zapach uniósł się w łazience. Ubrałam się powoli, jak do wyjścia, choć nigdzie się nie wybierałam. Chciałam tylko jednego — zobaczyć jego reakcję.

Usłyszałam klucz w drzwiach chwilę po dwudziestej pierwszej. Paweł wszedł do mieszkania zmęczony. Spojrzał na mnie i na moment znieruchomiał. To trwało sekundę, może krócej, ale wystarczająco długo, żebym to zauważyła.

– Ładnie pachnie – powiedział po chwili, zbyt szybko.

Zdjął buty, nie patrząc w moją stronę. Odłożył torbę, poprawił rękaw koszuli. Zapach wypełnił salon, a między nami zawisła cisza, gęsta jak powietrze przed burzą. Usiadłam na kanapie, on stanął przy oknie.

– Dlaczego wybrałeś akurat ten zapach dla mnie? – rzuciłam, obserwując jego plecy.

Poczułam, jak narasta we mnie napięcie, jakby każde jego niedopowiedziane słowo było kolejnym krokiem w stronę prawdy, której się bałam.

– Ekspedientka w drogerii mi poleciła – odpowiedział szybko.

Czułam, że kłamie. Chciałam zapytać wprost, wyrzucić z siebie wszystko, co rosło we mnie od dni. Ale strach przed odpowiedzią był silniejszy. Wystarczyło mi to, co zobaczyłam. Ta jedna sekunda zawahania powiedziała więcej, niż mógłby powiedzieć głos.

Zyskałam pewność

Jej imię pojawiło się przypadkiem. Paweł wspomniał je mimochodem, gdy mówił o projekcie, który znów miał przeciągnąć się do późna. Wypowiedział je inaczej niż inne — ciszej, z krótkim zawieszeniem głosu, jakby sprawdzał, czy zareaguję. Kalina. Powtórzyłam to imię w myślach kilka razy.

Kilka dni później znalazłam się pod jego biurowcem zupełnie bez planu. Wyszłam wcześniej z pracy i zamiast wrócić do domu, skręciłam w znajomą ulicę. Stałam chwilę przy wejściu, udając, że sprawdzam coś w telefonie. Drzwi się otworzyły, a z wnętrza wyszła grupa ludzi. Wśród nich kobieta o pewnym kroku, z lekko uniesioną głową. Śmiała się, a jej śmiech niósł się lekko, jakby nie znał ciężaru codziennych kompromisów. Minęła mnie, a zapach, który po sobie zostawiła, był aż nazbyt znajomy.

Poczułam, jak wstyd i gniew splatają się w jedno. Nie była winna. To nie ona składała obietnice. A jednak to jej obecność sprawiła, że wszystko we mnie opadło. Nie było już miejsca na wątpliwości ani tłumaczenia. Tylko bolesna jasność.

Gdy Paweł wrócił tamtego wieczoru, spojrzałam na niego inaczej. Już miałam pewność, z kim mnie zdradza.

– Kupiłeś mi takie same perfumy jak kochance? To żałosne – powiedziałam.

Zamarł.

– Iga, ja...

– Nie rób ze mnie idiotki. Nigdy więcej. Rozumiesz? – krzyknęłam i poszłam do sypialni.

Byłam zła

Rano Paweł wyszedł wcześniej niż zwykle, zostawiając po sobie pustą filiżankę na stole. Stałam w łazience, patrząc na półkę. Flakon perfum stał dokładnie tam, gdzie go odłożyłam. Nietknięty. Jak dowód w sprawie, której nikt nie chciał oficjalnie prowadzić.

Wzięłam go do ręki, ale nie otworzyłam. Wiedziałam już, że największym kłamstwem nie była sama zdrada, tylko gest udający bliskość. Prezent, który miał być mostem, okazał się cieniem czyjejś obecności, zapachem obcej kobiety. Zrozumiałam, że od miesięcy żyłam w relacji, w której bardziej ufałam własnym tłumaczeniom niż temu, co czułam.

Nie podjęłam żadnej decyzji. Nie spakowałam walizki ani nie czekałam na tłumaczenia. Wiedziałam jednak, że nie zapomnę o tym, co zrobił mój mąż.

Iga, 32 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: