„Kupowałem żonie pączki, a potem przez nie prawie ją zdradziłem”

W kuchni zawsze pachniało kawą, ale między mną a Karoliną od dawna nie było już niczego, co można by nazwać zapachem bliskości. Mijaliśmy się w drzwiach, wymienialiśmy krótkie komunikaty, jak współlokatorzy. Wtedy pojawił się pomysł z pączkami — drobny gest, który miał coś naprawić. Nie wiedziałem jeszcze, że stanie się początkiem czegoś, nad czym kompletnie stracę kontrolę.

Pączki były miłym gestem

Pączki pojawiły się w moim życiu wtedy, gdy rozmowy zniknęły niemal całkowicie. Karolina wstawała wcześniej, ja później. Ona jadła w biegu, ja w ciszy. Zostawiała na stole karteczki z listą spraw do załatwienia, jakbyśmy prowadzili wspólny projekt, a nie wspólne życie. Pomyślałem, że jeśli nie potrafię już jej rozśmieszyć ani zainteresować, mogę chociaż sprawić drobną przyjemność.

Pierwszego dnia położyłem pudełko na blacie kuchennym i czekałem.

– Kupiłeś pączki? – zapytała, nawet na mnie nie patrząc.

– Tak. Z maliną, jak lubisz.

– Mhm. Dzięki.

To „dzięki” było krótkie, ale wystarczyło, żebym poczuł ulgę. Jakby coś między nami na chwilę wróciło na swoje miejsce. Następnego dnia kupiłem znowu. I kolejnego. Pączki stały się bezpiecznym rytuałem, który nie wymagał rozmów o tym, dlaczego siedzimy wieczorami w osobnych pokojach ani czemu od miesięcy nie pytamy się nawzajem, jak naprawdę minął dzień.

Cukiernia była po drodze do pracy. Mała, z zaparowaną szybą i dzwonkiem nad drzwiami. Za ladą stała Liliana. Zawsze podnosiła wzrok, kiedy wchodziłem, jakby na mnie czekała, choć przecież byłem jednym z wielu klientów.

– Dzień dobry. Dla żony? – zapytała któregoś ranka, pakując pączki.

– Tak. Codziennie te same – odpowiedziałem z lekkim zakłopotaniem.

– To miłe. Ma pan w sobie dużo konsekwencji.

Uśmiechnęła się, a ja poczułem coś, czego dawno nie czułem: bycie zauważonym. Nie jako pracownik, mąż czy ktoś od obowiązków, tylko jako człowiek. Zaczęliśmy zamieniać kilka zdań. O pogodzie. O tym, że w poniedziałki ludzie są bardziej zmęczeni. O tym, że czasem łatwiej zrobić coś słodkiego niż powiedzieć coś trudnego.

Wracałem do domu z pudełkiem pod pachą i myślą, że robię coś dobrego. Że się staram. Nie zauważałem jeszcze, że tak naprawdę uciekam. Od ciszy w kuchni, od spojrzeń Karoliny, które prześlizgiwały się po mnie bez zatrzymania. Od pytań, na które nie znałem odpowiedzi. Wtedy pączki były tylko pączkami. A Liliana – tylko miłą sprzedawczynią. Tak przynajmniej sobie to tłumaczyłem.

Słodkie rozmowy i gorzkie porównania

Z czasem przestałem liczyć dni, a zacząłem liczyć poranki spędzone w cukierni. Wchodziłem tam już nie tylko po pączki, ale po te kilka minut, w których ktoś naprawdę na mnie patrzył. Liliana odkładała wtedy wszystko, co miała w rękach, i pytała, jak minął poranek, choć dobrze wiedziała, że odpowiedź będzie banalna. Dla niej nie musiałem się spieszyć.

– Dziś wcześniej niż zwykle – zauważyła któregoś dnia.

– Karolina miała spotkanie – odpowiedziałem odruchowo, a potem ugryzłem się w język.

– To dobrze, że o niej pan myśli – powiedziała spokojnie. Bez ironii.

To zdanie zostało ze mną na dłużej. W domu nikt nie mówił mi, że dobrze, iż o kimś myślę. Karolina brała pączki i wracała do swoich spraw. Coraz częściej jadła tylko połowę, resztę zostawiała. Nie pytała, gdzie je kupiłem, ani jak było w pracy. Ja też nie pytałem jej. Wydawało mi się, że oszczędzam nam obojgu napięcia.

Z Lilianą było inaczej. Zauważała drobiazgi. Że zmieniłem koszulę. Że wyglądam na zmęczonego. Że pewnego dnia nie miałem ochoty żartować.

– Nie musi pan dziś nic mówić – powiedziała, podając mi pudełko. – Czasem cisza też coś znaczy.

Ta cisza była zupełnie inna niż ta w mojej kuchni. Nie była ciężarem. Była ulgą. Zacząłem zostawać chwilę dłużej, opierając się o ladę, jakbym nie miał dokąd się spieszyć. Opowiadałem o pracy, o drobnych frustracjach, które w domu spotykały się z obojętnością. Liliana słuchała, nie przerywała, radziła. Kiwała głową, jakby rozumiała więcej, niż mówiłem.

W pracy Robert zauważył zmianę szybciej niż ja.

– Ty ostatnio jakiś… inny jesteś – rzucił przy kawie. – Albo uciekasz przed czymś, albo gonisz za czymś.

Zaśmiałem się nerwowo, zbyłem temat. Nie chciałem nazywać tego, co się działo. Wmawiałem sobie, że to tylko rozmowy. Że każdy ma prawo do chwili oddechu. A jednak, kiedy wracałem do domu, porównania przychodziły same. Spokój Liliany i pośpiech Karoliny. Uważność i milczenie. Pytania i komunikaty.

Czułem winę, ale była rozmyta, jakby jeszcze nie do końca realna. Tłumiłem ją kolejnymi porankami w cukierni, kolejnymi pączkami, które miały być dowodem, że wciąż jestem dobrym mężem. Nie dostrzegałem, że granica zaczyna się przesuwać, cicho i bez ostrzeżenia.

Przekraczałem granicę

Nie było jednego momentu, w którym mógłbym powiedzieć: „to właśnie teraz”. Granica nie pojawiła się nagle, nie miała wyraźnego kształtu. Rozmywała się każdego poranka, gdy zamiast myśleć o Karolinie, zastanawiałem się, czy Liliana będzie dziś miała czas porozmawiać. Kiedy łapałem się na tym, że poprawiam koszulę jeszcze przed wejściem do cukierni.

Któregoś dnia nie było pączków z maliną. Liliana spojrzała na mnie z zakłopotaniem.

– Zostały tylko z budyniem.

– To nic – odpowiedziałem zbyt szybko. – Karolina i tak pewnie nie zauważy różnicy.

To zdanie zawisło między nami. Liliana nie skomentowała, ale jej spojrzenie było inne. Bardziej uważne, jakby po raz pierwszy zobaczyła pęknięcie w historii, którą sobie o mnie budowała. Mnie to nie zatrzymało. Przeciwnie – poczułem, że zostałem zrozumiany.

Zacząłem opowiadać więcej. O wieczorach spędzanych osobno. O tym, że czuję się dodatkiem do czyjegoś życia. Liliana słuchała, czasem zadawała jedno pytanie za dużo. Takie, które zostawało ze mną na cały dzień.

– A kiedy ostatnio powiedział pan żonie, że jest dla pana ważna?

Nie odpowiedziałem. Uśmiechnąłem się tylko i wyszedłem, niosąc pudełko, które nagle wydało mi się cięższe niż zwykle.

W pracy Robert przestał żartować. Zamknął drzwi do pokoju i spojrzał na mnie poważnie.

– Stary, coś tu nie gra. Coraz częściej mówisz o tej babce z cukierni, a coraz rzadziej o żonie.

– Przesadzasz – odparłem. – To tylko rozmowy.

– Właśnie od tego się zaczyna – powiedział cicho. – Od „tylko”.

Te słowa mnie zirytowały. Nie dlatego, że były nieprawdziwe, ale dlatego, że trafiły w punkt. Wracałem wtedy do biura z poczuciem niesprawiedliwości. Przecież nic złego nie robiłem. Nie kłamałem. Nie znikałem na całe wieczory. Kupowałem pączki dla żony. To musiało się liczyć.

A jednak pewnego poranka, stojąc przy ladzie, opowiedziałem Lilianie coś, czego nigdy nie powiedziałem Karolinie. O strachu przed byciem niewystarczającym. O tym, że coraz częściej czuję się obcy we własnym domu. Liliana położyła dłonie na blacie i spojrzała na mnie z czymś, co przypominało troskę.

– To musi być dla pana bardzo trudne.

Wtedy zrozumiałem, że nie czekam już tylko na pączki. Czekałem na nią. I choć nadal powtarzałem sobie, że to nic nie znaczy, w środku wiedziałem, że przekroczyłem coś, czego nie potrafię już cofnąć.

Byliśmy jak obcy

Dom przestał być miejscem, do którego się wraca. Stał się przestrzenią, przez którą się przechodziło. Otwierałem drzwi, zdejmowałem buty, odkładałem klucze dokładnie tam, gdzie zawsze, jakby precyzja mogła zastąpić sens. Karolina siedziała przy stole albo na kanapie z komputerem na kolanach. Czasem nawet nie podnosiła wzroku.

– Kupiłeś pączki? – pytała mechanicznie.

– Tak.

– Zostaw na blacie.

Nie było już „dziękuję”. Nie było nawet udawanej ciekawości. Patrzyłem na nią ukradkiem i próbowałem sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz zapytała mnie o coś więcej niż o sprawy do załatwienia. Kiedy usiedliśmy razem bez planu, bez telefonu, bez potrzeby bycia gdzie indziej. Im dłużej milczała, tym łatwiej było mi usprawiedliwiać własne myśli.

Zaczynałem wierzyć, że jej dystans istniał pierwszy. Że to on mnie popchnął. Że moje poranki w cukierni były tylko reakcją, a nie wyborem. Ta narracja była wygodna. Pozwalała mi nie zadawać sobie najtrudniejszego pytania: dlaczego nie próbuję już rozmawiać z własną żoną?

Któregoś wieczoru Karolina zatrzymała się w drzwiach kuchni.

– Ty ostatnio prawie się nie odzywasz – powiedziała spokojnie, bez pretensji.

– Ty też – odpowiedziałem zbyt szybko.

– Może dlatego, że nie mam już z kim rozmawiać w tym domu – rzuciła i wyszła.

Zostałem sam, wpatrując się w pudełko po pączkach. Pierwszy raz przyszło mi do głowy, że one nie są dowodem troski, tylko zasłoną. Że chowam za nimi własne tchórzostwo. Następnego ranka poszedłem do cukierni wcześniej niż zwykle, jakby to tam było miejsce, w którym mogę złapać oddech.

Liliana spojrzała na mnie uważnie.

– Coś się stało?

– Chyba wszystko – odpowiedziałem wymijająco.

Nie opowiedziałem jej o tej rozmowie. Nie musiałem. Wystarczyło, że była. A to wystarczyło zbyt bardzo. Wracając do domu, uświadomiłem sobie, że bardziej boję się utraty tych poranków niż dalszego oddalania się od Karoliny. Ta myśl przestraszyła mnie bardziej niż cokolwiek wcześniej.

Żona zauważyła zmianę

Wieczorem Karolina siedziała w ciszy, ale była inna. Skupiona. Jakby coś układała w głowie.

– Marcel – powiedziała nagle. – Ty już mnie chyba nie kochasz.

Nie zaprzeczyłem. I w tej chwili wiedziałem, że zbliżamy się do momentu, w którym nie da się już niczego przykryć słodkim gestem. Karolina usiadła przy stole naprzeciwko mnie. Nie miała w rękach telefonu, nie zerkała na ekran. Patrzyła prosto na mnie, długo, jakby chciała zapamiętać moją twarz.

– Powiedz mi jedno – zaczęła spokojnie. – Czy ty jeszcze jesteś moim mężem, czy tylko kimś, kto tu nocuje?

Zabrakło mi gotowej odpowiedzi. Każda wersja, którą miałem w głowie, brzmiała jak kłamstwo albo ucieczka.

– Masz kogoś?– ciągnęła, zanim zdążyłem się odezwać. – Widzę to. W sposobie, w jaki milczysz. W tym, że jesteś nieobecny nawet wtedy, gdy siedzisz obok.

Poczułem, jak coś we mnie pęka. Po raz pierwszy nie próbowałem się bronić.

– Jest ktoś, z kim rozmawiam – powiedziałem w końcu. – To nic… wielkiego, może zauroczenie. Ale wiem, że to nie jest w porządku.

Karolina skinęła głową, jakby dokładnie tego się spodziewała.

– Wiesz, co boli najbardziej? – zapytała cicho. – Że zamiast powiedzieć mi, że jest ci źle, znalazłeś kogoś, przy kim czujesz się lepiej.

Nie płakała. To było najgorsze. Cisza po jej słowach była gęsta, nie do zniesienia. Wtedy pierwszy raz nazwałem to w myślach zdradą.

Następnego dnia nie poszedłem do cukierni. Napisałem Lilianie krótką wiadomość, że muszę to przerwać. Odpisała ze zrozumieniem, ale też lekkim rozczarowaniem. I tak właśnie się skończyło – bez pożegnań, bez zamknięcia, zostawiając po sobie pustkę, która nie była ulgą, tylko dowodem straty.

Z Karoliną zostaliśmy w zawieszeniu. Nie było wielkich deklaracji ani obietnic. Było tylko trudne „zobaczymy”, wypowiedziane przez nią i przyjęte przeze mnie z pokorą, na którą wcześniej nie było mnie stać.

Marcel, 34 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: