„Kupiliśmy wymarzony dom za pół ceny. Właściciele zataili przed nami mściwego sąsiada, który zaczął rujnować nam życie”

Miała być cisza i spokój, były nerwy i awantury. A to dlatego, że poprzedni właściciele ziemi zapomnieli nam o czymś powiedzieć...

Kiedyś myślałam, że nie ma nic piękniejszego niż przeprowadzka na wieś – cisza, spokój i piękne widoki. Moje wyobrażenia uległy jednak zmianie, niedługo po tym, jak na wsi zamieszkałam. Dwa lata temu nabyliśmy z mężem po bardzo okazyjnej cenie malowniczo położoną działkę i rozpoczęliśmy budowę wymarzonego domu. W najbliższej okolicy stała tylko jedna, niewielka chata, jednak nie widzieliśmy nikogo, kto mógłby ją zamieszkiwać.

Taka sytuacja bardzo nam odpowiadała

Oboje z Markiem nade wszystko ceniliśmy sobie prywatność. Przeprowadziliśmy się na wiosnę, zabierając ze sobą ukochanego owczarka o imieniu Freddy. Snuliśmy beztroskie plany o dzieciach i życiu w zgodzie z naturą. Początkowo wszystko wskazywało na to, że nasze marzenia się spełnią. Mąż majsterkował w garażu, ja urządzałam ogród, a Freddy ganiał za wiewiórkami. Sielanka skończyła się w pewien ciepły, czwartkowy wieczór. Właśnie wraz z Markiem przeglądaliśmy w internecie projekty altan ogrodowych, gdy nagle usłyszeliśmy łomot do drzwi. Pies zerwał się z posłania i zaszczekał donośnie.

– Kto to może być? Jest już dosyć późno – zdziwiłam się, spoglądając w stronę wejścia i głaszcząc uspokajająco Freddiego.

– Pójdę zobaczyć – oświadczył mój mąż i poszedł do drzwi.

Gdy tylko je uchylił, przez próg przeskoczył tęgi mężczyzna po sześćdziesiątce. Był czerwony na twarzy, śmierdział alkoholem i, ku naszemu przerażeniu, w ręce dzierżył widły. Nim któreś z nas zdążyło zareagować, nieznajomy zaczął wrzeszczeć, opluwając wszystko wokół:

– Skandal! Panoszą się jak na swoim… Kwiatki będą sadzić, drzewka hodować, a ziemia taka dobra pod uprawę! Co to jest?!

– Panie, kim pan w ogóle jest? – przerwał mu zszokowany Marek, przytrzymując Freddiego, który ze złości strasznie się najeżył.

– Kim jestem? Kim JA jestem? Na mojej ziemi mieszkają i jeszcze się będą pytać głupio, kim jestem! – mamrotał mężczyzna.

Powoli zaczynałam tracić cierpliwość, postanowiłam więc wtrącić się do tej wyszukanej rozmowy.

– Kupiliśmy ziemię dwa lata temu. Nie mam pojęcia, o czym pan mówi, i proszę natychmiast opuścić nasz dom! – po moich słowach nieproszony gość spurpurowiał jeszcze bardziej, ale na szczęście wyszedł, miotając pod nosem przekleństwa.

Nic dziwnego, że straciliśmy z Markiem całą ochotę na przeglądanie zdjęć altanek i resztę wieczoru spędziliśmy, zastanawiając się, kim był ten wulgarny intruz. Następny tydzień upłynął spokojnie, zapomnieliśmy więc o całej sytuacji, skupiając się na słonecznych dniach i świeżym powietrzu. Żadne z nas nie przypuszczało, że była to tylko cisza przed burzą… Po powrocie z pracy, gdy ledwo wysiadłam z samochodu, sparaliżował mnie okropny smród. Usiłując zlokalizować jego źródło, poszłam w głąb ogrodu. To, co tam zastałam, przekroczyło wszelkie moje oczekiwania.

Na świeżo obsadzone rabatki ktoś wylał szambo!

Natychmiast zadzwoniłam po męża i potem, za pomocą węża ogrodowego spłukiwaliśmy to paskudztwo przez dwie godziny. W efekcie smród trochę zmalał, jednak moich ślicznych rabatek nie dało się już odratować.

– I co my teraz zrobimy? – jęczałam.

Tak bardzo kochałam swoje kwiaty… Płakać mi się chciało! Marek objął mnie i zaprowadził do domu.

– Odpocznij, a ja spróbuję dowiedzieć się, czy ktoś w okolicy nie widział nic podejrzanego – oznajmił.

– Przecież najbliższe domy są daleko, za wzgórzem… – zdziwiłam się, wskazując przez okno na widoczne w oddali budynki.

– Jest jeszcze ta chata – przypomniał mi mąż. – Wygląda na opuszczoną, ale warto sprawdzić.

Marek wrócił po kwadransie. Tak wściekłego dawno go nie widziałam.

– Nie uwierzysz! – wykrzyknął. – Ta chatka wcale nie jest opuszczona. Pukałem do drzwi, ale nikt nie otwierał, więc zajrzałem przez okno. A tam, na kanapie, z butelką wódki w ręce spał ten brudny pijus!

– Kto? – spytałam zdziwiona.

– Ten facet, który przyszedł do nas z widłami! Założę się, że to on wylał gnojówkę. Przez cały ten czas nie wiedzieliśmy, że mieszka tak blisko!

Po zdarzeniu z szambem zastanawialiśmy się długo, co zrobić z sąsiadem. Nie mogliśmy jednak mu nic udowodnić, więc odpuściliśmy, tłumacząc sobie, że pewnie alkohol trochę pomieszał mu w głowie. To był, niestety, błąd – przez najbliższy miesiąc spotkało nas jeszcze kilka nieprzyjemnych sytuacji. Zniszczone ogrodzenie, puszki po piwie na naszym podwórku i gwoździe rozrzucone na podjeździe – to tylko niektóre z atrakcji, które zgotował nam mieszkaniec chaty.

Kilkakrotnie zawiadamialiśmy policję

Brakowało nam jednak dowodów, gdyż wszystko działo się pod naszą nieobecność. Miarka przebrała się pewnej niedzieli, gdy sadziłam nowe rośliny w ogrodzie. Gdzieś wokół mnie biegał Freddy, usiłując złapać wypatrzoną w trawie łasiczkę. Nagle usłyszałam dziki, przeciągły skowyt.

– Freddy?! – wrzasnęłam, szukając psa wzrokiem; biedaczek leżał pod krzakiem, skamląc przeraźliwie.

Nogi ugięły się pode mną, gdy zobaczyłam zaciśnięte na jego łapie wnyki. Po chwili przybiegł Marek.

– Co się tutaj… CO TO JEST?! – na widok psa wpadł w szał.

Oswobodził Freddiego z sideł i kazał mi zawieźć go do weterynarza. Sam szybkim krokiem ruszył w kierunku chaty. Przeraziłam się, że zrobi coś głupiego, próbowałam go zatrzymać.

– Nie martw się, kochanie. Mam plan – uspokoił mnie Marek.

Kiedy wróciłam od weterynarza, pod naszym domem zaparkowany był radiowóz. Mój mąż stał przy ogrodzeniu, pokazując coś policjantowi na swoim telefonie komórkowym.

– To powinno wystarczyć – oznajmił mundurowy, po czym udał się w stronę domu sąsiada.

Chwilę później patrzyłam, jak wraz z drugim funkcjonariuszem prowadzą sąsiada do samochodu. Marek wyglądał na zadowolonego z siebie.

– Nagrałem drania, jak do wszystkiego się przyznaje – pomachał telefonem komórkowym. – A jak Freddy?

– Ma złamaną nogę, ale chyba będzie dobrze. Jutro możemy go odebrać od weterynarza. Jak nakłoniłeś tego dziada do przyznania się? – nie mogłam uwierzyć w całą sytuację.

– Nie podejrzewał, że mogę mieć dyktafon, i z dumą oznajmił, że to wszystko jego sprawka.

Postanowiliśmy zadzwonić do poprzednich właścicieli działki, aby dowiedzieć się, czemu nie wspomnieli o tak uprzykrzającym życie sąsiedzie. Przeprosili nas i przyznali, że sami mieli podobne przeżycia, jeszcze nim zdążyli rozpocząć budowę domu. Zdecydowali więc sprzedać tanio ziemię i poszukać szczęścia w innym miejscu. Okazało się, że teren ten należał kilka lat wcześniej do sprawcy całego zamieszania. Popadł w długi, aż ziemię zabrał komornik. Pijak nigdy jednak się z tym nie pogodził i przez to mścił się na nowych właścicielach. Sytuacja z policją nauczyła go jednak pokory, a ja wraz z mężem wreszcie zaznaliśmy upragnionego spokoju. Mimo braku nowych ekscesów skierowaliśmy sprawę do sądu, gdzie ubiegamy się o odszkodowanie za wyrządzone straty. Freddy znów szaleje po ogrodzie.

Czytaj także:
„Mój sąsiad to burak. Zachowuje się, jakby cała ulica należała do niego. Człowiek ze wsi wyjdzie, ale wieś z człowieka nigdy”
„Złośliwy sąsiad uprzykrzał mi życie, lecz byłem sprytniejszy. Wredna menda uciekała w popłochu, a ja mam wreszcie święty spokój”
„Sąsiad to niezłe ciacho, ale nie ma podejścia do kobiet. Zamiast zaprosić mnie na randkę, robi podchody jak przedszkolak”