„Kiedy córka trafiła w totka, liczyłam, że podzieli się kasą. Jest mi coś winna za trud włożony w wychowanie”

Zawsze myślałam, że rodzina to najpewniejszy fundament w życiu. Szczególnie więź matki z córką wydawała mi się nierozerwalna, niezależnie od okoliczności. Przez lata dawałam z siebie wszystko, by moja jedynaczka miała lepiej, niż ja miałam kiedykolwiek. Oszczędzałam na sobie, pracowałam ponad siły, rezygnowałam z własnych marzeń. Kiedy się usamodzielniła, myślałam, że teraz ona stanie po mojej stronie i weprze mnie w codzienności, tak jak ja zawsze pomagałam jej. Jednak los bywa przewrotny. Wygrana córki w totolotka tylko pogłębiła między nami przepaść, której wcześniej nawet nie dostrzegałam.

Nie wspomniała o mnie ani słowem

Pamiętam, jak zadzwoniła do mnie podekscytowana, głos miała roztrzęsiony, jakby zaraz miała się rozpłakać ze szczęścia. Powiedziała, że wygrała. Trafiła szóstkę. Nie mogłam w to uwierzyć, przecież kto w ogóle trafia w totka? Myślałam, że to jakiś głupi żart.

— Mamo, ja naprawdę wygrałam! Milion siedemset tysięcy! — krzyczała do słuchawki. — Sama nie wierzę, ale to się dzieje!

W pierwszym odruchu się popłakałam, ale nie ze szczęścia, tylko z ulgi. Pomyślałam, że to jakiś znak, że los się do nas w końcu uśmiechnął. Ostatnie miesiące były ciężkie — śmierć mojego męża, życie z jednej wypłaty, szef, który i tak dążył do redukcji etatów... Ledwie wiązałam koniec z końcem. I wtedy zadzwoniła ona — moja córka. Wyobrażałam sobie, że usiądziemy razem, porozmawiamy, może nawet zaplanujemy jakieś inwestycje na jej przyszłość, trochę wsparcia dla mnie — choć niewielką kwotę. Chciałam tylko odrobiny bezpieczeństwa. Poczułam wdzięczność, zanim jeszcze zdążyłam ją poprosić o pomoc.

Tylko że ona nie wspomniała o mnie ani słowem. Mówiła o Bali. O Tajlandii. O drinkach z palemką.

— Muszę to wszystko odreagować. Zasłużyłam — rzuciła beztrosko.

Spojrzała na mnie zdziwiona

W niedzielę przyszła do mnie na obiad. Ugotowałam rosół, tak jak lubiła od dziecka — na dwóch rodzajach mięsa, z domowym makaronem. Chciałam porozmawiać spokojnie, bez naciskania. Po prostu zrozumieć, co ona planuje. I może między słowami przypomnieć jej, że ja też tu jestem. Że ostatnio jest mi dużo trudniej.

— Co dalej z tą wygraną? — zapytałam, stawiając przed nią talerz. — Myślałaś już, co zrobisz?

— Jasne. Lecę na miesiąc do Azji. Kupiłam już bilet, zaczynam od Bali — odpowiedziała z uśmiechem, jakby mówiła o nowej torebce.

Zamieszałam łyżką w talerzu, nie patrząc na nią.

— A... myślałaś może, żeby... trochę odłożyć? Może na przyszłość albo... na jakąś minimalną poduszkę finansową dla mamy?

Spojrzała na mnie zdziwiona, jakbym powiedziała coś niestosownego.

— Mamo, przecież ty masz etat. Poza tym to moje pieniądze. Chcę w końcu coś przeżyć. Życie mam jedno.

Zabolało. Nie przez te słowa. Przez ton. Jakby mówiła do obcej kobiety, która śmie czegokolwiek oczekiwać. Nie chciałam awantury, więc tylko skinęłam głową i udawałam, że rozumiem.
Po obiedzie wyszła szybko, zostawiając talerz i ciszę po sobie.

Nie chciała słuchać o moich potrzebach

Kilka dni później zobaczyłam ją w mediach społecznościowych, na zdjęciach w złotym słońcu, uśmiechającą się, z drinkiem w ręku. Zdjęcia były perfekcyjnie wykadrowane, jakby ktoś inny ustawił jej całe życie. Bali, Tajlandia, basen przy hotelu — wszystko, czego ja mogłam tylko zazdrościć. Zamiast poczucia dumy z jej sukcesu, czułam gniew i pustkę.

„Mamo, tu jest cudownie! Zasłużyłam na to!” — napisała w krótkiej wiadomości. Nie potrafiłam odpowiedzieć. Każde słowo brzmiałoby jak skarga albo prośba, a ja wiedziałam, że dla niej to coś obcego. Myślałam o moich rachunkach, o kolejnych dodatkowych zleceniach w pracy, o bólu w nogach, o kolejnej racie za pralkę, której mogłam nie zapłacić. Wszystko to wydawało się teraz kompletnie nieważne w jej świecie.

Wieczorem zgasiłam światło w pokoju, położyłam się na łóżku i patrzyłam w sufit. Chciałam krzyczeć, chciałam błagać, żeby choć malutka część tej wygranej poszła na moje wsparcie, chociażby na podstawowe rachunki, bo to byłoby już ogromne odciążenie. Ale wiedziałam, że córka tego nie zrobi. Ona chciała żyć teraz, na własnych zasadach. Nie chciała słuchać o moich potrzebach. Nie chciała widzieć mnie narzekającej.

W pewnym momencie zrozumiałam, że to nie jest tylko wyjazd na wakacje. To był sygnał, wyraźny i zimny, że jej świat, jej pieniądze i jej radość nie zakładają obecności matki.

Rozłączyła się pierwsza

Pewnego popołudnia postanowiłam spróbować jeszcze raz. Usiadłam przy stole z kubkiem gorącej herbaty, dzwoniąc do niej, choć serce biło mi tak, jakby chciało wyskoczyć. Chciałam spokojnie, bez oskarżeń, wyjaśnić, co się dzieje. Że problemy nie zniknęły. Że życie kosztuje i każda pomoc się liczy.

— Mamo… — zaczęła cicho, słyszałam w jej głosie lekkie zmieszanie. — Wiem, że… wiesz… jestem teraz na wakacjach, ale może mogę…

— Nie, nie chcę teraz o tym mówić — przerwałam jej, próbując zebrać oddech. — Chcę, żebyś zrozumiała, że nie proszę o luksusy. Tylko o… o delikatne wsparcie. Postaram się oddać te pieniądze...
– Mamo… ja po prostu chcę wreszcie poczuć, że żyję – odpowiedziała z ulgą w głosie, jakby wyznała grzech. — A ty i tak nie będziesz miała z czego oddać. Przecież wiesz.

Czułam, że nic nie mogę na to poradzić. Że powiedzenie jej, że wezmę sobie coś dodatkowego, gdy będę już na emeryturze, by jej to spłacić, nic nie dadzą. Że wszystkie lata poświęcone dla niej, wszystkie troski i wyrzeczenia, nie mają znaczenia w tym momencie. Milczałam. Słowa w głowie rwały się w krzyk, a usta milczały.

Rozłączyła się pierwsza. Zostałam z kubkiem zimnej herbaty i poczuciem pustki, która wypełniła cały dom. Wtedy dotarło do mnie, że to nie moja córka jest teraz najważniejsza. Ona wybrała siebie, swoje życie, swoje wakacje. Ja… zostałam sama z kłopotami i bezsilnością.

Uczyłam się żyć

Siedziałam przy oknie, patrząc na szarzejący wieczór i myśląc o wszystkich latach, kiedy byłam przy niej, kiedy dbałam o każdy szczegół jej życia, często zapominając o sobie. Wygrana w totka powinna nas zbliżyć, dać nadzieję, poczucie bezpieczeństwa, możliwość oddechu. Zamiast tego stworzyła między nami mur, którego nie potrafiłam przeskoczyć.

Czułam mieszankę smutku i złości, ale najbardziej rozczarowania. Rozumiałam, że jej wybór jest jej prawem, że może żyć własnym życiem, realizować marzenia i korzystać z pieniędzy tak, jak chce. Tylko że w tym wszystkim zabrakło miejsca dla mnie. Brakowało słowa „mamo”, czułości, choćby najmniejszej uwagi wobec moich problemów i samotnego życia. Próbowałam znaleźć ulgę w dumie, że wychowałam niezależną, odważną kobietę, która potrafi decydować sama o sobie. Ale ta duma nie była w stanie zagłuszyć poczucia pustki, samotności i bólu, które czułam każdego dnia.

Czas mijał, a ja uczyłam się żyć w tej nowej rzeczywistości. Bez oczekiwań, bez złudzeń, z gorzką świadomością, że czasami miłość i poświęcenie nie wystarczą. Że czasem jedynym, co zostaje, jest cicha akceptacja wyborów drugiego człowieka, nawet jeśli prowadzą do samotności.

Olga, 52 lata

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: