„Brat zrobił remont w domu mamy, bo chciał go dostać na własność. Potem posunął się jednak za daleko”

Wzięłam się za porządki. Kiedy opróżniałam szafki, wpadł mi w ręce album ze zdjęciami. Usiadłam w fotelu i zaczęłam go przeglądać, kartka po kartce. Na starych, pożółkłych fotografiach zobaczyłam kochającą się rodzinę. Mama, tata, mój młodszy brat Witek i ja. Narodziny, chrzciny, komunie, śluby, święta, wakacje, wycieczki… Wszyscy uśmiechnięci, szczęśliwi. A dzisiaj? Ech, szkoda gadać… Rodzice już nie żyją, a brat? Taką wojnę ze mną prowadzi jak z największym wrogiem. Najpierw chodziło o mamę. Teraz o spadek.

Mój tata był bardzo zaradnym i pracowitym człowiekiem. Za czasów komuny dorobił się dużego majątku. Miał prywatny zakład rzemieślniczy. Potrafił zarobić na rodzinę i jeszcze odłożyć trochę grosza na czarną godzinę. Uzbierał na tyle dużo, że na obrzeżach Warszawy kupił dużą działkę i wybudował piękny, piętrowy dom i nowy zakład. Kiedyś to były peryferia, ale dziś to jedna z najlepszych dzielnic miasta!

Jeszcze w latach 80. rodzice zdecydowali, że tę posiadłość przejmie po nich mój brat. Nie protestowałam. Dobrze wiedziałam, że ojciec zawsze marzył o tym, aby to Witek poprowadził kiedyś rodzinną firmę. Zostało ustalone, że połowę domu i zakładu dostanie po śmierci taty, a drugą połowę – gdy umrze mama. Potem nastały nowe czasy i to był koniec marzeń taty. Jego wyroby były droższe od fabrycznej masówki, nikt nie chciał ich kupować. Musiał zamknąć firmę.

Brat trwonił majątek

Gdyby brat przejął interes, wprowadził jakieś zmiany, zaczął produkować coś innego – kto wie, może udałoby się ją uratować? Ale on nie kwapił się do roboty. Zdecydowanie bardziej wolał wydawać rodzinne pieniądze, niż je zarabiać. Zresztą oboje z żoną lubili bogato żyć. Drogie samochody, podróże, markowe ciuchy, dobry sprzęt muzyczny… Kiedy piętnaście lat temu nasz tata umierał, w zakładzie urzędował już ktoś inny. Rodzice sprzedali budynek. Z dawnego majątku został tylko dom.

Po śmierci taty Witek od razu upomniał się o swój spadek. Jeszcze kwiaty na grobie nie zwiędły, a on już wiercił mamie dziurę w brzuchu. Biedna, nie miała nawet czasu na żałobę. Musiała myśleć, jak dokonać podziału. No i wymyśliła, że brat przejmie parter i piwnicę, a ona mieszkanie na piętrze i strych. Witkowi to się nie spodobało. Kręcił nosem, marudził. Chciał, żeby mama od razu przepisała na niego także swoją część. Raz przypadkowo usłyszałam, jak ją do tego namawiał.

– Przecież po twojej śmierci to wszystko i tak będzie moje! Nie lepiej załatwić to już teraz, za jednym zamachem? Mniej chodzenia, mniej formalności, mniejsze koszty. Oczywiście cały czas będziesz mogła z nami mieszkać – zapewniał.

Mama nie chciała się zgodzić.

– Zrozum, synku, dopóki żyję, chcę mieć coś swojego, czuć się bezpiecznie. Dostaniesz wszystko, ale dopiero jak zamknę oczy – odpowiedziała.

Jakby się obawiała, że syn i synowa wcale się się nią nie zajmą. Wyrzucą ją na bruk albo oddadzą do domu starców.

Myślałam, że wszystko jest w porządku

Dawno wyprowadziłam się z rodzinnego domu. Miałam męża, dzieci, własne mieszkanie i własne sprawy. Rodziców widywałam raz w tygodniu, na niedzielnych obiadach. Po śmierci ojca zaczęłam jednak wpadać do domu częściej. Chciałam wiedzieć, jak mama radzi sobie bez taty, czy Witek jej pomaga. Zadomowił się już z żoną i dziećmi na parterze. Zrobili remont nie tylko swojej części, ale też mamy, kupili nowe meble…

– Wszystko jest w najlepszym porządku, córeczko, nie martw się – odpowiadała zawsze, gdy pytałam, co u niej słychać.

Może gdybym była bardziej dociekliwa, uparta, gdybym głębiej spojrzała jej w oczy – szybciej poznałabym prawdę. Ale wiadomo, jak to jest w dzisiejszych czasach. Wieczny pośpiech, mnóstwo problemów na głowie… Jak człowiek słyszy, że wszystko jest dobrze, to myśli, że tak właśnie jest. Zresztą mama nie mieszkała przecież u obcych. Miała za sąsiada własnego syna! Skąd mogłam wiedzieć, że to wyrodny syn, który ją dręczy?!

Oczy otworzyła mi sąsiadka, która przyjaźniła się z moimi rodzicami od lat. Kiedyś, gdy wychodziłam od mamy, czekała na mnie u siebie na ganku.

– Marysiu, wstąp do mnie na małą kawkę! – zawołała.

– Dziś nie mogę, może następnym razem – odparłam.

Spieszyłam się do szkoły, na zebranie córki, i nie miałam czasy na pogaduszki. Jednak sąsiadka nie ustępowała.

– To bardzo ważne. Chodzi o twoją mamę. Co prawda obiecałam jej, że nic ci nie powiem, ale nie mogę już dłużej milczeć. Sumienie mi nie pozwala – powiedziała z poważną miną.

Zaniepokojona weszłam za nią do domu.

Jak można być tak podłym?

To, co potem usłyszałam, dosłownie zwaliło mnie z nóg. Okazało się, że mój kochany braciszek i jego rodzinka zamienili życie mamy w prawdziwe piekło. Nieraz przybiegała do sąsiadki z płaczem.

– To wszystko prawda! Sama słyszałam awantury. Oni ciągle chcą, żeby twoja mama przepisała na nich resztę domu. Musisz coś z tym zrobić, bo ona długo już tego nie wytrzyma!

Byłam przerażona, ale też wściekła. Wszystko się we mnie w środku gotowało. Natychmiast pobiegłam do domu.

– Pani K. o wszystkim mi powiedziała! Dlaczego to ukrywałaś, ani razu się nie poskarżyłaś? – pytałam zrozpaczona. – Przecież wiesz, że bym ci pomogła – dodałam.

Spojrzała na mnie smutno.

– Nie chciałam ci zawracać głowy swoimi problemami, córeczko. Masz dość własnych – powiedziała cicho.

Postanowiłam porozmawiać z bratem. Nie, nie porozmawiać. Zrobić mu awanturę! Zasłużył na nią!

– Daj spokój, Marysiu, to nie pomoże tylko zaszkodzi. Tylko ich rozwścieczysz. A tak – może im przejdzie, zmienią się – prosiła.

Ale nie chciałam ustąpić. Przecież nie mogłam pozwolić na to, by Witek i jego rodzinka nadal tak traktowali mamę.

– Witek, jak możesz?! – naskoczyłam na niego.

– Wszystko w tym domu jest prawie moje i mogę robić, co chcę. Nie pokazuj się tu więcej! Wynocha! – wrzeszczał, wypychając mnie za drzwi.

– Nie wszystko, tylko połowa!

– Ale jak matka umrze, to wszystko – wysyczał przez zęby.

Wtedy go znienawidziłam. Nie wiem, co zrobię. Może zabiorę mamę do siebie? Nie chce, ale przynajmniej miałaby święty spokój.

Kornelia, 38 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: