„W Dzień Babci ksiądz chodził po kolędzie. Wnuczka przeszła samą siebie, aż mi teraz wstyd”

Dzień Babci miał być dla mnie chwilą wzruszeń. Planowałam ubrać się ładnie, upiec sernik z rodzynkami – taki, jaki wnuczka zawsze chwaliła – i przyjąć ją w domu z uśmiechem. Już dzień wcześniej dostałam od niej SMS-a z zapewnieniem, że wpadnie „z czymś fajnym”. Przyznam, że serce mi zadrżało na myśl, że może to będą bilety do teatru albo nowa sukienka – odkąd pracuje w tej agencji reklamowej, co rusz ma jakieś „zniżki pracownicze”. Sama tak mówiła.

Nie spodziewałam się jednak, że ten dzień przejdzie do historii – i to nie tylko mojej rodziny, ale i całej parafii. Gdy odkurzałam pokój gościnny, przypomniało mi się, że właśnie dziś ma przyjść ksiądz z kolędą. Ucieszyłam się – pomyślałam, że skoro i wnuczka będzie, to pokażę, jaka z nas porządna rodzina. Jednak wszystko poszło nie tak, jakbym chciała.

Myślałam, że to żart

Wnuczka przyszła chwilę po trzynastej. W wielkich okularach i puchowej kurtce z taką ilością błyszczących naszywek, że aż mi się w oczach mieniło.

– Wszystkiego najlepszego, babciu! – rzuciła od progu i uściskała mnie, jakbyśmy się z rok nie widziały, choć była tydzień temu.

– Oj dziecko, nie krzycz tak, sąsiedzi pomyślą, że cię trzymam zamkniętą w piwnicy – powiedziałam ze śmiechem.

– Mam coś dla ciebie! – wyciągnęła torbę i zaczęła w niej grzebać.

– No, ale zaraz, poczekaj, może najpierw zdejmij buty – upomniałam ją.

– No dobra, dobra. A co z księdzem? Już był?

– Nie, ma być koło szesnastej. A co?

– To super. To się załapię na wspólną kolędę.

– Kolęda jak to kolęda. Poświęci, pogada...

– Ekstra. Zrobię relację na żywo. Tylko najpierw…

I wtedy wyciągnęła z torby zawiniątko. Myślałam, że to żart.

– Co to jest?! – spojrzałam z przestrachem.

– Prezent! Dla ciebie!

A ja patrzyłam na obrazek i nie wiedziałam, czy się śmiać, czy dzwonić po egzorcystę.

– Na miłość boską, przecież to ja! W koronie z pierogów?!

– Nooo... Tak symbolicznie. Ty i tradycja.

Spojrzałam na zegarek. Do kolędy dwie godziny. Już wiedziałam, że będzie z tego jakiś dramat.

Byłam naiwna

– Zabierz to natychmiast! – wrzasnęłam, podchodząc do stołu, na którym postawiła to „dzieło”.

– Babciu, nie bądź taka – westchnęła, wyciągając telefon. – Przecież to śmieszne. Trochę dystansu!

– Dystansu?! Dziecko drogie, w moim wieku nie wypada tak żartować! Przecież to wstyd trzymać takie coś na widoku!

– Babciu, przecież chciałam dobrze.

– Jak ja mam to teraz wytłumaczyć księdzu? Że moja wnuczka ucharakteryzowała na... na co? Królową pierogów?

– Władczynię Tradycji!

– Nikt mnie nie pytał o zgodę!

– No... pamiętasz, jak ci robiłam zdjęcie, jak wałkujesz ciasto w fartuchu?

Wzięłam głęboki wdech. Przecież ona nie rozumiała, że to o mnie chodziło. Bo co ludzie powiedzą, jak to zobaczą?!

– Kochanie – zaczęłam spokojnie – schowaj to gdziekolwiek, zabierz ze sobą albo jeszcze lepiej: spal. A do kolędy ubierz się w coś normalnego. I żadnych relacji na żywo, proszę cię.

– Babciu... – wymamrotała, ale obrazek zabrała.

Wtedy jeszcze myślałam, że sprawa przycichnie. Byłam naiwna.

Narobiła mi wstydu

Kwadrans po czwartej zadzwonił dzwonek. Serce mi zadrżało. Otworzyłam, poprawiając szybko chustkę na głowie.

– Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus – powiedział ksiądz z uśmiechem.

– Na wieki wieków. Proszę księdza, zapraszamy – odpowiedziałam, robiąc miejsce w korytarzu.

Wnuczka stała już w salonie. Czułam, że zaraz zrobi coś głupiego. Ksiądz rozejrzał się po pokoju, pokropił wodą święconą, pomodlił się, wszystko jak trzeba. Wydawało się, że jakoś przebrniemy przez to bez wpadek. Niestety.

– Piękne mieszkanie, bardzo przytulne – zagadnął, siadając przy stole.

– Dziękuję, staram się utrzymać porządek – powiedziałam, nalewając herbaty.

– To wnuczka? – spytał z uśmiechem, wskazując głową na moją rozczochraną artystkę.

– Tak, przyjechała z życzeniami. Taka nasza... młoda dusza – odpowiedziałam przez zaciśnięte zęby.

– Miło. Młodzi rzadko odwiedzają starszych. Cieszę się, że są wyjątki.

– A ja się cieszę, że ksiądz to wszystko zobaczy – wtrąciła wnuczka i zanim zdążyłam zareagować, powiedziała. – Proszę spojrzeć! To dzieło mojego autorstwa. Przedstawia babcię jako królową pierogów! Prawda, że wspaniała?

Zamarłam. Ona to zdjęcie... wyciągnęła z torby i postawiła na komodzie! Ksiądz aż się zakrztusił.

– To… bardzo nietypowe przedstawienie... – wyjąkał.

– Artystyczne! – rzuciła z dumą wnuczka.

– Dziewczyno, zabieraj to natychmiast! – wrzasnęłam, podrywając się z krzesła. – Przecież ksiądz nie przyjechał tu na wernisaż!

Ksiądz podniósł się, nie wiedząc, gdzie spojrzeć. A ja poczułam, że to dopiero początek kłopotów.

Ledwo trzymałam się na nogach

– Babciu, no co ty?! – syknęła wnuczka, kiedy wyrwałam jej to zdjęcie z rąk i niemal cisnęłam za kanapę. – Przecież to tylko forma wyrazu!

– Forma to ty sobie możesz wyrażać w domu, nie przy księdzu! – warknęłam, ledwo trzymając się na nogach.

Ksiądz udawał, że nic nie widzi, ale policzki miał czerwone jak makówki.

– Proszę księdza – zaczęłam, starając się złapać resztki godności – przepraszam za to nieporozumienie. Młodzież czasem ponosi wyobraźnia.

Ksiądz chrząknął.

– Rozumiem. Młodzi mają inną wrażliwość.

– Chciałam pokazać babcię jako silną kobietę, zakorzenioną w tradycji!

– Może na przyszły rok narysujesz mnie w kabaretkach i z kapustą na głowie? – rzuciłam złośliwie.

Ksiądz już zbierał się do wyjścia.

– Dziękuję za gościnę. Proszę nie zapominać o niedzielnej mszy... – dodał z przekąsem, po czym odchrząknął i błyskawicznie zniknął za drzwiami.

Zostałyśmy we dwie. Wnuczka patrzyła na mnie obrażona, jakbym to ja ją skompromitowała.

– Zrobiłaś z siebie widowisko – powiedziałam cicho. – I ze mnie też.

– Babciu, serio? Wstydzisz się mnie?

– Nie. Wstydzę się za ciebie.

Serce miałam spokojniejsze

Wnuczka usiadła na kanapie i przez chwilę milczała. Myślałam, że może wreszcie coś do niej dotarło.

– Nie rozumiem, o co ci tak naprawdę chodzi – odezwała się w końcu.

– Chciałam spokojnie spędzić Dzień Babci. Z tobą. Z kolędą!– podniosłam głos.

Wnuczka się skrzywiła, a potem nagle spojrzała na mnie jakoś inaczej. Może dotarło? Może wreszcie?

– Dobrze, rozumiem. Nie chciałam cię zawstydzić. Chciałam tym obrazkiem pokazać, że babcie też mogą być… silne. Inspirujące.

– Dziecko… ja się czuję silna, kiedy komuś upiekę sernik i powie „pycha”.

– To ja... upiekę ci jutro sernik. Z twojego przepisu.

– Z rodzynkami?

– I bez telefonu w ręku. Obiecuję.

Spojrzałam na nią długo. I chociaż dalej było mi wstyd na całą parafię, serce miałam spokojniejsze.

Byłam z niej dumna

Następnego dnia rzeczywiście wnuczka przyszła. W torbie przyniosła wszystkie składniki. Nawet ubrała się odpowiednio, skromnie, bez krzykliwych dodatków. Zaparzyłam herbaty, a on w tym czasie położyła na kuchennym blacie jajka, twaróg, rodzynki i nawet porządny tłuszcz, a nie to coś, co kupuje się w plastikowych kubełkach. Widziałam, że się stara i byłam z niej dumna.

– Tylko nie przesadzaj z proszkiem do pieczenia – mruknęłam, udając powagę.

– Wiem, wiem. Tylko jedna płaska łyżeczka. Przecież jestem twoją uczennicą – uśmiechnęła się.

Nie rozmawiałyśmy już o wczorajszej kolędzie. Ani o księdzu, ani o obrazie.

– Babciu – odezwała się, kiedy wstawiłyśmy ciasto do piekarnika – przepraszam. Naprawdę.

– Wiem, dziecko. Tylko pamiętaj, że sztuka sztuką, ale jak się komuś funduje „karierę”, to dobrze najpierw spytać, czy tego chce.

– Zapamiętam. Już nie musisz mi nic tłumaczyć.

A potem już tylko czekałyśmy, aż ciasto wyrośnie. Bez gapienia się w telefon. Bez zdjęć wrzucanych do internetu. Bez lajków. I prawdę powiedziawszy, to był najpiękniejszy prezent na Dzień Babci, jaki mogłam sobie wymarzyć. Bo nie o prezenty chodzi, a o obecność.

Helena, 70 lat

Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe.

Czytaj także: