POLECAMY

Transwestytyzm - zaburzenia identyfikacji płciowej

To kolejny trudny temat, związany z seksualnością człowieka. Nie do końca zrozumiany przez pewne osoby, interpretowany jako totalne odchylenie od normy, a nawet jako „zboczenie”... W takiej atmosferze społecznej bardzo łatwo rodzą się konflikty, chęć „naprostowania” chorego i „przekierowania” go „na normalne tory”, częstokroć drogą brutalną i krzywdzącą.

To kolejny trudny temat, związany z seksualnością człowieka. Nie do końca zrozumiany przez pewne osoby, interpretowany jako totalne odchylenie od normy, a nawet jako „zboczenie”... W takiej atmosferze społecznej bardzo łatwo rodzą się konflikty, chęć „naprostowania” chorego i „przekierowania” go „na normalne tory”, częstokroć drogą brutalną i krzywdzącą.

Zaburzenia identyfikacji płciowej są właśnie takim stanem chorobowym, który niełatwo ogarnąć
bez rzetelnej informacji i edukacji. Jak wiemy, zaburzenia identyfikacji płciowej, to takie
zaburzenia psychoseksualne, które sprawiają, że człowiek nie odczuwa przynależności do płci, z
którą się urodził, z czego wynikają jego postawy, zachowania i specyficzny styl życia.

Czytaj też: Transseksualizm - zaburzenia identyfikacji płciowej

Co to jest transwestytyzm?
Oprócz przedstawionego w poprzednim artykule transseksualizmu, zaburzeniem identyfikacji
płciowej jest transwestytyzm, znany jeszcze pod nazwami: eonizm, metatropizm, cross-dressing).
Transwestyta nosi ubrania płci przeciwnej, po to aby czasowo doświadczyć przynależność do tej
płci. W literaturze podawane są dwa rodzaje tego zaburzenia – transwestytyzm fetyszystyczny
i podwójnej roli. Elementem różniącym te dwa problemy jest wystąpienie podniecenia
płciowego oraz fakt, iż transwestytyzm fetyszystyczny to zaburzenie preferencji seksualnych, a
transwestytyzm o typie podwójnej roli, jest zaburzeniem identyfikacji płciowej.

W przypadku transwestytyzmu fetyszystycznego wygląda to następująco: osoba zakłada ubrania lub bieliznę płci przeciwnej, czemu towarzyszy podniecenie płciowe. Jednak po osiągnięciu orgazmu lub podniecenia seksualnego, transwestyta szybko i z niechęcią zrzuca z siebie strój płci przeciwnej. Wzbudza to w nim cierpienie psychiczne, dlatego też wymaga opieki psychiatrycznej, gdyż sam nie może sobie poradzić z problemem, jest bezsilny.

Jeśli chodzi o transwestytyzm podwójnej roli, istotą jest tu przebieranie się w odzież osób o płci odmiennej, bez satysfakcji seksualnej i bez potrzeby zmiany płci sposobami medycznymi.

Trzeba pamiętać, że transwestytyzm może stanowić objaw schizofrenii. Chory wówczas wybiera
strój groteskowy i wykonuje przesadny, ostry i kiczowaty makijaż. Zauważa się także brak
konsekwencji w przebraniu się mężczyzn za kobiety – nieogolony mężczyzna ubrany w kobiece
suknie.

Zachowania „transwestytopodobne”
Ostatnio popularnym staje się wśród społeczeństwa zjawisko drag queen i drag king. „In drag” z
języka angielskiego oznacza „w przebraniu”, słowo „gueen” – królowa, „king” – król.
W tym pierwszym przypadku, mężczyzna przebiera się w stroje kobiece, wykonuje specyficzny,
często ostry makijaż i występuje w takiej aranżacji jako np. parodia znanej osoby.
Podobnie jest z drag king, z tą różnicą, że to kobieta przebiera się za mężczyznę, choć niektóre
źródła podają, że może być to także osoba płci męskiej, która bardzo jaskrawo odgrywa swoje
cechy. Oba te zjawiska mają być wykorzystywane w celach zarobkowych. Zarówno drag queen jak
i drag king, często występują w lokalach homoseksualistów i w programach rozrywkowych.
Osoby przebierające się w takie kostiumy, mogą być homoseksualne, heteroseksualne, a także
transseksualne.

Leczenie transwestytyzmu
Podobnie jak w przypadku transseksualizmu, leczenie transwestytyzmu jest trudne. Zaburzenie to
także może ujawnić się już w dzieciństwie i wymaga psychologicznej interwencji. Jako metody terapii transwestytyzmu uznaje się psychoanalityczną, psychodynamiczną indywidualną oraz
systemową rodziny i bliskich osób.

Opracowano na podstawie:
1. Ziaja K., Charakterystyka wybranych zaburzeń psychoseksualnych (praca dyplomowa),
ŚUM, Katowice 2010
2. Heitzman J., Psychiatria podręcznik dla studiów medycznych, PZWL, Warszawa 2007
3. Cameron A. D., Sidorowicz S. K. (red. wyd. polskiego), Psychiatria – Crash Course,
Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, Wrocław 2005
4. Skrzypulec V., Wstęp do seksuologii, Wydawnictwo Kwieciński, Katowice 2005
5. Kępiński A., Z psychopatologii życia seksualnego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2003
6. Krzystanek M., Transwestytyzm, www.psychiatria.pl , 19.X. 2009
7. Lew-Starowicz Z., Zdrojewicz Z., Dulko S., Leksykon seksuologiczny, Wydawnictwo
Continuo, Wrocław 2002
8. Bilikiewicz A., Psychiatria podręcznika dla studentów medycyny, PZWL, Warszawa 2000
9. Lew-Starowicz Z., Miłość i seks słownik encyklopedyczny, Wydawnictwo EUROPA,
Wrocław 1999
10. http://www.dragqueen.pl/menupl.html

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (2)
/5 miesięcy temu
Uwaga - to nie jest hejt! Ten artykuł bez wątpienia można zaliczyć do bardzo tendencyjnych. W skrócie: jestem wykształcony, mam fajną pracę i uważam się za szczęśliwego człowieka. Przebieranki traktuję jak zabawę. Co więcej, z biegiem czasu rozszerzam to "hobby" i ostatnio np. interesuję się modą oraz robieniem dokładnego make-upu. Mam "szczęście" że natura obdarzyła mnie kobiecymi rysami twarzy i drobną budową ciała. Nie zaburza to mojego planu dnia i bez problemu osiągam satysfakcję seksualną z kobietą nie musząc się przebierać. Stwierdzenia typu "stan chorobowy" lub "wzbudza to w nim cierpienie psychiczne, dlatego też wymaga opieki psychiatrycznej" są świetnym dowodem na to że o zjawisku (przynajmniej autor tego artykułu lub autorzy przytoczonej literatury) nie wie kompletnie nic :) Pozdrawiam serdecznie!
/7 lat temu
Dosyć,że trudny temat to jeszcze bardzo delikatny.Nie potrafię tego zrozumieć,więc nie będę sie wypowiadać na ten temat.