Transseksualizm - zaburzenia identyfikacji płciowej

W dzisiejszym świecie bardzo otwarcie traktuje się na temat naszej seksualności. Jednak wiele z udostępnianych ludziom informacji, to żałosne mity, które piętnują i dyskryminują osoby dotknięte pewnymi zaburzeniami. Czy ktoś czasem zastanawiał się jaki konflikt wewnętrzny muszą odczuwać osoby, które są „uwięzione” w ciele płci przeciwnej?
/ 04.10.2016 10:55

W dzisiejszym świecie bardzo otwarcie traktuje się na temat naszej seksualności. Jednak wiele z udostępnianych ludziom informacji, to żałosne mity, które piętnują i dyskryminują osoby dotknięte pewnymi zaburzeniami. Czy ktoś czasem zastanawiał się jaki konflikt wewnętrzny muszą odczuwać osoby, które są „uwięzione” w ciele płci przeciwnej?

Identyfikacja płciowa a identyfikacja seksualna
Na początek musimy sobie naszej analizy transseksualizmu, musimy sobie wyjaśnić dwa
zasadnicze pojęcia – identyfikacji płciowej, a więc tożsamości płciowej oraz identyfikacji
seksualnej, czyli orientacji.
Tożsamość (identyfikacja) płciowa to „akceptowane poczucie przynależności do własnej płci
i realizowanie określonej roli płciowej (męskiej lub żeńskiej)”. Z kolei orientacją seksualną
określamy „generalne odzwierciedlenie atrakcyjności uczuciowo-seksualnej dla kogoś tej samej lub
odmiennej płci”. Wyróżniamy trzy orientacje seksualne:
− homoseksualizm (ukierunkowanie popędu i pragnień seksualnych na osoby płci tej samej),
− heteroseksualizm (ukierunkowanie popędu i pragnień seksualnych na osoby płci
przeciwnej),
− biseksualizm (ukierunkowanie popędu i pragnień seksualnych na własnej i przeciwnej płci).

Czytaj też: Transwestytyzm - zaburzenia identyfikacji płciowej

Osobnicza tożsamość płciowa i zaburzenia identyfikacji płciowej
Nasze wewnętrzne poczucie tego czy jesteśmy kobietą lub mężczyzną określa się mianem
osobniczej tożsamości płciowej. Ma ona również cechy wspólne z tożsamością seksualną, czyli
orientacją. Jeżeli nie godzą się one ze sobą, wówczas mówimy o zaburzeniach identyfikacji
płciowej. Można powiedzieć, że wtedy płeć biologiczna człowieka nie koreluje z płcią
psychologiczną, co zauważa się m.in. w przypadku transseksualizmu.

Transseksualizm
Jest to zaburzenie identyfikacji i roli płciowej. Osoba o takich skłonnościach doświadcza rozbieżności między płcią psychiczną, a biologiczną i metrykalną – czyli tą ustaloną przy urodzeniu. Transseksualista czuje się kobietą „uwięzioną w ciele mężczyzny” i odwrotnie. Z niechęcią i obrzydzeniem patrzą na swoje ciało, uznając, że należy ono do innej płci. Biologicznie ktoś jest kobietą, a psychicznie mężczyzną. Transseksualista „pragnie odzyskać ciało należące do
płci odczuwanej przez niego psychicznie nawet przez długotrwałe i skomplikowane leczenie
hormonalne i chirurgiczne.” Poczucie przynależności psychicznej do płci odmiennej musi trwać minimum dwa lata i nie może być objawem chorób psychicznych, jak np. schizofrenia. Chory zgłasza wówczas chęć chirurgicznej lub hormonalnej zmiany aparycji. Zmiana poczucia psychicznego płci, jak na razie nie jest osiągalna poznanymi metodami leczniczymi.

Leczenie transseksualizmu
Nie jest to sprawa łatwą. Zaburzenia identyfikacji płciowej pojawiają się już w dzieciństwie,
jednak objawy są słabo wyrażone, albo niewłaściwie interpretowane przez otoczenie. I właśnie
wtedy należałoby wdrożyć terapię. Proponowane wówczas leczenie to terapia psychoanalityczna
(terapia poprzez dotarcie do źródeł uczuć i zachowań), psychodynamiczna indywidualna (oparta
na psychoanalizie) oraz systemowa rodzin (całej rodziny, poprawa relacji, pomoc w zrozumieniu
pewnych zjawisk). W celu wzmocnienia i uwydatnienia cech właściwych dla swojej płci, stosuje się
jeszcze terapię behawioralną.

Transseksualizm jest jednak trochę „oporny” na psychoterapię, co często stanowi powód do rozważenia operacyjnej i hormonalnej zmiany płci. Zanim przystąpi się do wspomnianych
zabiegów, konieczne jest przeprowadzenie rocznego „testu życiowego”. Polega on na tym, że przez rok np. kobieta, żyje w roli mężczyzny. Kolejną istotną sprawą jest zmiana płci metrykalnej przed planowanym leczeniem. Po leczeniu operacyjnym i hormonalnym, jak zresztą i w jego trakcie, pacjentowi powinna być zapewniona pomoc i wsparcie psychologa.

Opracowano na podstawie:
1. Ziaja K., Charakterystyka wybranych zaburzeń psychoseksualnych (praca dyplomowa),
ŚUM, Katowice 2010
2. Heitzman J., Psychiatria podręcznik dla studiów medycznych, PZWL, Warszawa 2007
3. Cameron A. D., Sidorowicz S. K. (red. wyd. polskiego), Psychiatria – Crash Course,
Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, Wrocław 2005
4. Skrzypulec V., Wstęp do seksuologii, Wydawnictwo Kwieciński, Katowice 2005
5. Kępiński A., Z psychopatologii życia seksualnego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2003
6. Krzystanek M., Transwestytyzm, www.psychiatria.pl , 19.X. 2009
7. Lew-Starowicz Z., Zdrojewicz Z., Dulko S., Leksykon seksuologiczny, Wydawnictwo
Continuo, Wrocław 2002
8. Bilikiewicz A., Psychiatria podręcznika dla studentów medycyny, PZWL, Warszawa 2000
9. Lew-Starowicz Z., Miłość i seks słownik encyklopedyczny, Wydawnictwo EUROPA,
Wrocław 1999

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)