POLECAMY

Czy moja córka ma anoreksję?

Ostatnio zauważyłam, że z moją 12-letnią córką dzieje się coś niedobrego. Zaczęła ograniczać jedzenie, zrezygnowała całkowicie ze słodkich przekąsek, ciągle się ze mną sprzecza o jedzenie, robi się wręcz agresywna. Nigdy nie była grubym dzieckiem, ale ostatnio strasznie schudła, co tłumaczy tym, że jest lato i więcej jeździ na rowerze, biega. Martwię się o nią, tyle się teraz słyszy o anoreksji, bulimii...

Czy moja córka ma anoreksję?

Witam. Ostatnio zauważyłam, że z moją 12-letnią córką dzieje się coś niedobrego. Zaczęła ograniczać jedzenie, zrezygnowała całkowicie ze słodkich przekąsek, ciągle się ze mną sprzecza o jedzenie, robi się wręcz agresywna. Nigdy nie była grubym dzieckiem, ale ostatnio strasznie schudła, co tłumaczy tym, że jest lato i więcej jeździ na rowerze, biega. Martwię się o nią, tyle się teraz słyszy o anoreksji, bulimii... Nie wiem co mam robić, gdy podejmuję spokojnie temat, chcę z nią porozmawiać, chcę jej wytłumaczyć, że tak nie można, to ona ze złością mówi mi, że sobie coś ubzdurałam i zamyka się w pokoju. Już sama nie wiem, czy to ja jestem przewrażliwiona, czy to ona ma jakiś problem. Nigdy nie wybaczyłabym sobie, gdybym coś przeoczyła. Proszę o radę.

Maria

 

Krystyna Wysocka, psychoterapeuta: Witam! Bardzo cieszy mnie Pani uważność na córkę. Wprawdzie zaburzenia apetytu u nastolatek mogą mieć różne przyczyny, ale niezależnie od przyczyny w każdym objawie ryzyko powikłań oraz przewlekłego przebiegu rośnie wraz z czasem trwania i opóźnianiem decyzji o interwencji. W Pani liście jest niepewność co do sposobu dotarcia do córki z argumentami -proszę zadbać o rozmowę z pozostałymi członkami rodziny, koleżankami - czy również oni widzą niepokojące symptomy, a może przypuszczają jakie są przyczyny zmian w zachowaniu córki? Czy mogą wesprzeć Panią w rozmowie z nią? Bardzo często brak apetytu wywołuje stres związany ze szkołą lub kłopotami w domu, z rodzeństwem lub rówieśnikami. Być może ktoś z nich także niepokoi się stanem córki. Wspólnie łatwiej będzie zadbać o porozumienie i spokój sprzyjający działaniu. Rozmowa na tematy ważne bywa trudna, przekonywanie ,,na siłę" do rozmowy może wywołać odwrotne skutki, może być odbierane jako próba kontroli nad nią, odbieranie jej możliwości o decydowaniu o sobie. Rozmowę należy przeprowadzić w atmosferze życzliwości i troski. Warto stawiać pytania otwarte, ujawniać troskę, o której Pani w liście pisze: ,,Martwię się o Ciebie, co mogłabym dla Ciebie zrobić?". Może Pani też zadbać o wykonanie podstawowych badań laboratoryjnych. Jeśli oprócz braku łaknienia córka ma bóle brzucha, nudności, wzdęcia, zaparcia lub biegunki, warto skonsultować się z pediatrą. Jeśli wszystkie wyniki będą w porządku, a "wywiad" wśród najbliższych nie wskaże prawdopodobnych przyczyn zmiany w zachowaniu, problem być może tkwi w psychice Pani córki. Może warto brać pod uwagę kontrolną wizytę u specjalisty- psychoterapeuty lub psychiatry, by dokonał diagnozy, która jest możliwa tylko w bezpośrednim kontakcie z pacjentem i jego rodziną.

Wspomina Pani o zaburzeniach odżywiania. Proszę potraktować kilka informacji na ten temat bardziej informacyjnie niż diagnostycznie. To choroba, która zaczyna się często niewinnie. W okresie dojrzewania większość dziewczyn postanawia sprostać wymaganiom środowiska i dąży do perfekcji swojego ciała. Samo ograniczanie jedzenia nie świadczy o anoreksji ale... może być do niej wstępem. Im więcej myśli i zachowań związanych z dietami, pozbawianiem się jedzenia, intensywnymi ćwiczeniami, wyglądem, niezadowoleniem z siebie tym podatniejszy grunt dla tej choroby. Jeśli osoba chora jest świadoma tego co się z nią dzieje, tego, ze z pewnymi zachowaniami przesadza, że coś się niepokojącego dzieje ma także spore szanse na wyleczenie. Jest to proces długi ale przy odpowiednim wsparciu rodziny czy przyjaciół może zakończyć się powodzeniem. Tu również konsultacja lekarska jest konieczna, aby ocenić stan zdrowia somatycznego. Psychiatra ocenia również, czy anoreksji towarzyszą inne zaburzenia jak depresja czy lęk, wymagające dodatkowego leczenia.

Można podejrzewać zaburzenia odżywiania u osoby, gdy:

  • przeżywa silny lęk przed przytyciem, nawet jeśli ma niedowagę,
  • nie chce utrzymać wagi ciała w graniach normy i nie jest to spowodowane chorobą somatyczną,
  • jej BMI jest mniejsze od 17,5,
  • nieprawidłowo ocenia swoją sylwetkę, ciało,
  • lekceważy skutki nagłego spadku wagi,
  • spożywa posiłki w samotności,
  • cierpi na wtórny brak miesiączki (w ciągu co najmniej 3 miesięcy),
  • często gotuje dla innych, z pasją przygotowuje posiłki dla domowników,
  • intensywnie ćwiczy,
  • kłamie na temat zjedzonych posiłków,
  • główny temat rozmów z chorą osobą to jedzenie, kalorie, diety.

Częściej chorują dziewczęta, początek rozpoznania ma miejsce przed 25 rokiem życia. Chorobę poprzedza zazwyczaj okres niewielkiej nadwagi lub umiarkowane stosowanie diety. Ważny także jest czas jaki upłynie od momentu zachorowania do wdrożenia leczenia. Trudniej przebiega terapia gdy anoreksja rozwijała się przez długi czas. Leczenie jadłowstrętu psychicznego powinno być prowadzone w wyspecjalizowanych ośrodkach przez wielodyscyplinarny zespół (między innymi psycholog, psychiatra,także jeśli to konieczne endokrynolog, dietetyk). Podstawową metodą leczenia anoreksji jest psychoterapia. W leczeniu należy uwzględnić psychoterapię indywidualną i rodzinną .Psychoterapia rodzinna, jest szczególnie cenna i ważna w przypadku terapii osób niepełnoletnich. Pomaga zrozumieć rodzicom chorobę ich dzieci oraz tłumaczy jak mogą im pomóc i je wspierać. Ważne jest to także w przypadku gdy choroba ma związek z relacjami i zachowaniami w rodzinie. Psychoterapię indywidualną prowadzi się u chorych w każdym wieku.
Najlepsze skutki i wyleczenie przynosi połączenie, w miarę możliwości, obydwu metod. Najczęściej stosowaną metodą jest terapia poznawczo-behawioralna, która przede wszystkim uczy nowych schematów zachowań związanych z jedzeniem oraz postrzeganiem swojego ciała. Psychoterapia ma pomóc w zrozumieniu przyczyn choroby, swoich emocji i nauczeniu się radzenia sobie z nimi. To przede wszystkimi droga do akceptacji własnego ciała, i własnej osoby. Często włącza się farmakologiczne leczenie przeciwdepresyjne. Farmakoterapia ma przede wszystkim zastosowanie w leczeniu zaburzeń współistniejących z anoreksją. Dotyczy to leków przeciwdepresyjnych, przeciwlękowych, nasennych oraz neuroleptyków.
Tak, jak Pani zauważyła wiedza na temat zaburzeń odżywiania, odczuwana troska sprawiają, że próby spokojnej rozmowy z córką mogą być trudne. Skuteczna rozmowa może mieć większe szanse wtedy, gdy pozwoli sobie Pani wyrażać otwarcie siebie,swoje uczucia w związku z obserwowanymi zmianami. Takie inne doświadczenie Pani i innych bliskich córce osób w chęci jej wsparcia, niepokoju o nią mam nadzieję, że otworzy Państwu nowe perspektywy we wspólnym rozwiązaniu trudności.


Krystyna Wysocka, psychoterapeuta z Pracowni Psychoterapii Integra w Białymstoku, prowadzi terapię par, rodzin oraz zajmuje się psychoterapią indywidualną dorosłych w ujęciu psychodynamicznym. Pracowała jako terapeuta w placówkach zajmujących się pomocą młodzieży zagrożonej prowadząc socjoterapię i zajęcia psychoedukacyjne. Do dziś współpracuje z placówkami zajmującymi się pracą z młodzieżą. Od 2005 przez sześć lat  pracowała w Młodzieżowym Ośrodkiem Konsultacji i Terapii, gdzie zajmowała się terapią osób dorosłych dotkniętych alkoholizmem w rodzinie lub przemocy stosowanej przez najbliższych.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (1)
/4 lata temu
Gdyby była potrzebna pomoc, całodobowa placówka podobna do szpitala - wówczas zapraszamy na www.ctzo.org