"Tirówka" nazwa potoczna czy naukowa?

Rodzaje prostytucji

Prostytucja nie jedno ma imię. „Tirówka”, „Gwardzistka” czy „Mewka" – skąd się biorą różne określenia tego zawodu? Jakie kobiety mają predyspozycje do tego, aby zostać prostytutkami?
/ 08.08.2011 09:57
"Tirówka" nazwa potoczna czy naukowa?

Płeć a prostytucja

Prostytucję, podobnie jak zachowania seksualne, można podzielić na trzy kategorie ze względu na płeć. Wyróżnia się więc prostytucję:

– heteroseksualną – usługi świadczone przez kobiety dla mężczyzn i na odwrót;

– homoseksualną – dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn (ta staje się coraz bardziej popularna);

– biseksualna i transwestytyczna – może być zarówno homo, jak i heteroseksualna.

Wielu badaczy tej dziedziny starało się zamknąć zjawisko prostytucji w określonych ramach, jednak z czasem pojawiły się nowe rodzaje tej profesji. Ogólnie rodzaje prostytucji można sklasyfikować ze względu na miejsce wykonywania usług oraz opierając się na opinii dotyczącej prostytutki.

Przeczytaj: Zawód prostytutka - nie warto!

Miejsce pracy?

Magdalena  Jasińska, która przeprowadzała badania w latach 60. XX wieku, wyróżniła kilka rodzajów prostytucji ze względu na miejsce pracy:

– gwardzistki – prostytutki z długim stażem pracy, niekoniecznie atrak­cyjne;

– rasówki – działające na ulicach po zapadnięciu zmroku;

– mewki – pracujące w pobliżu portów, oddające się głównie marynarzom;

– ksiutówki – zdobywające klientów na plażach.

Według innych badań, przeprowadzonych w trójmieście przez Kazimierza Matysiaka, można wyróżnić prostytutki:

– lokalowe,

– na ulicach, dworcach,

– przy kioskach z piwem,

– pod bramami portów.

Zbigniew Izdebski i Antonina Ostrowska po analizie zjawiska prostytucji również dokonali podziału ze względu na miejsce pracy, wyróżniając prostytutki:

– uliczne,

– dworcowe,

– hotelowe,

– „tirówki”,

– agentki – pracownice agencji towarzyskich, oprócz świadczenia usług seksualnych często po prostu zabawiają klientów rozmową.

Plebs i arystokracja

Leszek Lernell dokonał podziału prostytucji, biorąc pod uwagę wyłącznie status społeczny prostytutek; wyróżnił dwie kategorie: plebs i arystokrację. Do prostytutek z arystokracji zaliczył te, które pracują w lokalach, hotelach, niejednokrotnie są wykształcone, ładne, pochodzą z dobrych domów. Natomiast plebs to prostytutki pochodzące z biednych domów, gdzie często pojawiał się problem alkoholu i przemocy. Dziewczęta nie mają wykształcenia i często są wykorzystywane przez swoich „opiekunów”.

Przeczytaj: Jakie badania wykonać w przypadku podejrzenia zakażenia podczas stosunku?

Trzeba mieć predyspozycje

Nie wszyscy badacze dokonywali takich podziałów prostytucji. Bernsdorf, tworząc swój podział, skupił się na kontaktach cielesnych kobiet, niekoniecznie uznawanych za prostytucję. Autor ten wyróżnił cztery kategorie kobiet, biorąc pod uwagę charakter kontaktów damsko-męskich.

Pierwszą kategorię tworzą kobiety, które mają stałego „przyjaciela”, lecz utrzymują również okazjonalne kontakty z innymi mężczyznami, przy czym element zapłaty nie odgrywa tu żadnej roli. Druga kategoria to kobiety, które jednocześnie utrzymują kontakty z wieloma partnerami, a motywem ich działania jest częściowo chęć zysku, a częściowo sympatia do nich. Do trzeciej kategorii należą kobiety, które świadomie dla zysku oddają się mężczyznom – niekoniecznie przypadkowym, to raczej „przyjaciele”, a kontakty z nimi są długotrwałe. Do czwartej kategorii zalicza on kobiety, które przypadkowo obcują z mężczyznami, żyją w konkubinacie oraz te, które utrzymują przedmałżeński kontakt seksualny z jednym mężczyzną. Autor uważa, że tylko kobiety należące do drugiej i trzeciej kategorii mają wrodzone predyspozycje do zostania w przyszłości prostytutką.

Współczesna prostytucja

Podobną klasyfikację jak Jasińska utworzył Karol Sławik, wyróżniając cztery kategorie kobiet ze względu na ich miejsce pracy. Do pierwszej zaliczył kobiety piękne, eleganckie i wykształcone, posługujące się wieloma językami obcymi i przyjmujące tylko grono stałych klientów we własnych mieszkaniach. Do drugiej kategorii również zaliczył kobiety z klasą, lecz przyjmujące klientów w hotelach. Trzecia kategoria to kobiety, którym się nie powiodło. Bardzo często utrzymują kontakty ze światem przestępczym, nocują oraz przyjmują klientów w melinach, na dworcach i bocznych ulicach. Czwarta kategoria, najbardziej łagodna, obejmuje kobiety przeciętne, które zajmują się prostytucją tylko okazjonalnie.

Bardziej współczesny podział z uwagi na miejsce wykonywania usług przedstawiła Radhiki Coomeraswamy. Wyróżniła następujące rodzaje prostytucji:

usługi towarzyskie polegające na dostarczaniu wykształconych kobiet zamożnym, zagranicznym biznesmenom;

– prostytucja uprawiana w restauracjach i hotelach, gdzie prostytutki są doskonale znane personelowi;

– prostytucja uprawiana w salonach masażu lub odnowy biologicznej, a także w klubach peep-show;

– prostytucja uliczna;

seks na telefon;

– prostytucja „w oknach”.

Ostatni rodzaj prostytucji nie jest jeszcze znany w Polsce, natomiast bije rekordy popularności w Holandii, gdzie zarezerwowane są całe ulice dla tego procederu.

Fragment pochodzi z książki Call girl i video seks chat - praca dla wyzwolonych seksualnie kobiet czy forma współczesnej prostytucji? autorstwa Marty Godzwon (Oficyna Wydawnicza „Impuls”, 2010). Publikacja za wiedzą wydawcy. Bibliografię udostępnia redakcja.