Depresja sezonowa

Obniżony nastrój, występujący cyklicznie przez kilka sezonów w określonym porze w roku, który spełnia kryteria diagnostyczne depresji sezonowej.

Depresja sezonowa czterokrotnie częściej występuje u kobiet niż mężczyzn. Dokładnie nie wiadomo dla czego się pojawia. Prawdopodobnie jednak wiąże się to z faktem, że  – mimo skrócenia dni i mniejszej ilości światła dziennego także w okresie jesienno-zimowym funkcjonujemy na pełnych obrotach. Tymczasem organizm fizjologicznie potrzebuje wtedy zwolnienia.
Taki rozdźwięk między działaniem a potrzebą odpoczynku może inicjować zaburzenia neuroprzekaźników w obrębie ośrodkowego układu nerwowego i  w efekcie prowadzić do depresji. W przypadku tej sezonowej charakterystyczne jest występowanie objawów okresowo – sezonowo.

Symptomy depresji sezonowej to np.:

  • nieuzasadniony niczym smutek lub lęk;
  • spadek aktywności – aż do problemów z wykonywaniem codziennych czynności;
  • drażliwość i wahania nastroju;
  • kłopoty z koncentracją i pamięcią;
  • przewlekłe zmęczenie;
  • nadmierna senność przy jednoczesnych zaburzeniach snu;
  • zwiększenie apetytu i tycie;
  • spadek libido;
  • czasem także myśli samobójcze.

Ważne! Objawy takie są typowe także dla klasycznej depresji. Jeśli utrzymują się ponad 2 tygodnie (lub krócej w przypadku objawów nasilonych), konieczna jest konsultacja z lekarzem, najlepiej psychiatrą (skierowanie nie jest potrzebne).

W leczeniu depresji sezonowej sprawdza się:

W ramach profilaktyki depresji sezonowej także można korzystać z fototerapii i planować jesienią lub zimą wakacje w krajach o dużym nasłonecznieniu.