Jak prawidłowo wykonać defibrylację?

Aby prawidłowo wykonać defibrylację, łyżki defibrylatora należy mocno przycisnąć do ściany klatki piersiowej. W którym miejscu trzeba umieścić elektrody? Z jakim naciskiem należy je dociskać? Sprawdź, jak powinno się wykonywać defibrylację.
/ 08.04.2013 10:05

Defibrylacja – jak wykonać ją prawidłowo?

Defibrylacja jest definiowana jako zakończenie migotania przedsionków serca, a jej celem jest przywrócenie zorganizowanego rytmu serca i spontanicznego krążenia.

Optymalna technika defibrylacji ma zatem na celu dostarczenie prądu do mięśnia sercowego objętego migotaniem, pokonując minimalny opór klatki piersiowej. Minimalizację oporu przezklatkowego ma zapewnić umieszczenie zewnętrznych elektrod i łyżek w optymalnej pozycji.

Aby prawidłowo wykonać defibrylację, łyżki należy mocno przycisnąć do ściany klatki piersiowej. Kontakt elektrody ze skórą zmniejsza opór, ale i zmniejsza objętość klatki piersiowej. Ratownik obsługujący defibrylator powinien zawsze mocno naciskać na łyżki, optymalnie siłą 8 kg u osób dorosłych i 5 kg u dzieci w wieku 1–8 lat, o ile defibrylacja jest wykonywana przy użyciu łyżek dla dorosłych.

Materiał przewodzący

W przeciwieństwie do elektrod samoprzylepnych, powierzchnię klasycznych łyżek stanowi warstwa metalu. Aby więc poprawić przewodnictwo elektryczne, wskazane jest umieszczenie pomiędzy metalem a skórą pacjenta materiału przewodzącego. W innym przypadku zwiększy się znacznie opór klatki piersiowej, co podnosi ryzyko powstania łuku elektrycznego i pogłębienia oparzeń skory na skutek defibrylacji.

Aby zmniejszyć impedancję skóry i klatki piersiowej, należy użyć materiał przewodzący energię pomiędzy skórą a łyżkami. Skuteczne są w tym przypadku podkładki żelowe lub fabryczne elektrody samoprzylepne.

Nie należy używać żelu stosowanego w ultrasonografii, gazy nasiąkniętej roztworem soli fizjologicznej ani alkoholu.

Zobacz też: Użycie defibrylatora krok po kroku

Gdzie umieszczamy elektrody?

Wytyczne Resuscytacji 2010 jasno określają miejsca, w których należy umieścić elektrody.

Elektrody (zarówno klasyczne, jak i samoprzylepne) powinny się znaleźć w miejscu typowym – pozycja mostkowo-koniuszkowa. Prawą elektrodę (mostkową) należy umieścić po prawej stronie mostka, poniżej obojczyka, a koniuszkową w linii środkowopachowej, w przybliżeniu na wysokości odprowadzenia V6 EKG lub kobiecej piersi, ale nie nad tkanką gruczołu piersiowego. Nie ma jednak znaczenia, która elektroda (koniuszek–mostek) znajdzie się w której pozycji.

fot. Position of Electrodes during Defibrillation/Kardioversion, Position of Heart, Flow of intrathrocical Energy during Shock, autor: PhilippN, Wikipedia

Przepływ prądu przez mięsień sercowy w trakcie wyładowania będzie największy, jeśli pomiędzy elektrodami znajdzie się okolica serca objęta migotaniem, np. komory w przypadku VF/VT, a przedsionki w przypadku migotania przedsionków (Atrial Fibrillation – AF).

Wytyczne Resuscytacji 2010 podają, że energia pierwszego wyładowania nie powinna być niższa niż 120 J dla fali jednofazowej oraz 150 J dla fali dwufazowej. Najlepiej, jeśli energia każdej fali dwufazowej dla pierwszej defibrylacji wynosi minimum 150 J.

Nie ma dowodów popierających strategię stosowania stałych czy wzrastających energii przy drugim i kolejnych wyładowaniach. Obydwie strategie są akceptowalne, jeśli jednak pierwsze wyładowanie było nieskuteczne, a defibrylator jest przystosowany do wyładowań z większą energią, rozsądnym jest wykonanie kolejnych defibrylacji wyższą energią. Jednocześnie należy pamiętać, że dobór energii zgodnie z wytycznymi zależy od rozpoznanego rytmu oraz użytego defibrylatora. 

Zobacz też: Jak wykonać sztuczne oddychanie?

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (1)
/21.05.2017 15:17
TEKST PISAŁA OSOBA, NIEKOMPETENTNA W MEDYCYNIE, BO POPEŁNIŁA KARDYNALNY BŁĄD W PIERWSZYM ZDANIU. DEFIBRYLACJA TO PRZERWANIE FIBRYLACJI [MIGOTANIA] KOMÓR SECA, A NIE PRZEDSIONKÓW SERCA. SZKODA, ŻE NIE DOCZYTAŁA W WIKIPEDII. DEFIBRYLACJE STOSUJEMY PRZY NAGŁYM ZATRZYMANIU KRŻENIA [NZK] SPOWODOWANYM MIGOTANIEM KOMÓR LUB CZĘSTOSKURCZEM KOMOROWYM BEZ TĘTNA. A Z MIGOTANIEM PRZEDSIONKÓW CZŁOWIEK MOŻE NORMALNIE FUNKCJONOWAĆ PRZEZ DŁUGIE LATA, STOSUJĄC LEKI.