POLECAMY

Jak rozmawiać z chorym dzieckiem o umieraniu? – wywiad z psychoonkologiem

W swojej pracy psychoonkolog styka się nie tylko z chorymi dorosłymi, ale także z dziećmi. Katarzyna Borowicz, psycholog i psychoonkolog, wyjaśnia, jak rozmawiać z dzieckiem o umieraniu i ciężkiej chorobie, a także podpowiada, kiedy warto zwrócić się o pomoc do psychoonkologa.
Jak rozmawiać z chorym dzieckiem o umieraniu? – wywiad z psychoonkologiem

Rozmowa z dzieckiem o chorobie i umieraniu na pewno wygląda inaczej niż rozmowa z dorosłym. Czym się różni?

Katarzyna Borowicz: Nie mogę się powołać na własne doświadczenia, bo nie pracowałam z dziećmi. Wiem jednak, że mali pacjenci mają nieraz w sobie wiele spokoju i wiary w to, co może się wydarzyć. Aby wsłuchać się w ich wewnętrzny głos, należy pozwolić im mówić. Polecam gorąco książkę ,,Oskar i pani Róża” autorstwa Érica-Emmanuela Schmitta.

Rozumiem, że sposób rozmowy z dzieckiem zależy od jego wieku. Czy jednak należy informować dziecko o tym, że jest śmiertelnie chore? Jak rozmawiać o umieraniu z dzieckiem – od strony psychoonkologa i od strony rodzica?

Katarzyna Borowicz: To, co Pani powiedziała, jest bardzo ważne: informacje powinny być dozowane i  przekazywane w sposób odpowiedni do wieku dziecka. Mały pacjent ma prawo wiedzieć, co się z nim dzieje, na czym polega choroba, skąd się bierze oraz jak wygląda leczenie i co się z nim wiąże.

Moim zdaniem utrzymywanie sytuacji chorobowej w zafałszowaniu jest krzywdzące dla dziecka, wprowadza je w zakłopotanie i pogłębia cierpienie. Narusza tym samym zaufanie do najbliższych.

Określenie jednak choroby nowotworowej śmiertelną, zwłaszcza na początku leczenia, uważam za pochopne, a informowanie dziecka o tym za zbędne.

A jak rozmawiać z dzieckiem o umieraniu?

Katarzyna Borowicz: Naturalnie – na tyle, na ile potrafimy. I wtedy, gdy dziecko przejawia zainteresowanie tematem. Mali pacjenci zwykle mają świadomość powagi sytuacji. W trakcie rozmowy wskazują na to, czego się obawiają i czego chcieliby się dowiedzieć od nas, dorosłych. Dlatego tak ważna jest otwarta postawa osób wspierających.

Pierwszoplanową rolę w przekazywaniu informacji na temat stanu zdrowia odgrywają rodzice i opiekunowie. Opanowani emocjonalnie są w stanie najszybciej przywrócić dziecku utracone poczucie bezpieczeństwa.

Zobacz też: Jak wspierać chorego? - wywiad z psychoonkologiem

Czyli najważniejsza jest pomoc ze strony rodziców i opiekunów. Co jednak powinien zrobić rodzic lub opiekun, który nie radzi sobie w czasie choroby dziecka? Kiedy powinien szukać pomocy u psychoonkologa? Wtedy, gdy nie potrafi rozmawiać z dzieckiem na ten temat?

Katarzyna Borowicz: Myślę, że tak. Warto, by rodzic skontaktował się z psychoonkologiem

Wtedy, kiedy wyczuwa trudności w rozmawianiu z dzieckiem – pewne słowa więzną mu w gardle lub kiedy czuje, że brak mu gotowości, by sprostać trudnej sytuacji. Oswojenie własnych obaw i spojrzenie na rzeczywistość z większej perspektywy ułatwi porozumiewanie się z dzieckiem.

Czy dziecko może czasem  nie zdawać sobie sprawy ze swojej choroby?

Katarzyna Borowicz:  Jak powiedziałam wcześniej mali pacjenci najczęściej są świadomi powagi sytuacji. Szczegóły swego stanu zdrowia znają na tyle, na ile zostały im odpowiednio jasno przedstawione. Jednak w sytuacji, gdy są niedoinformowani, nie wiedzą na co chorują – rośnie ryzyko cierpienia z powodu podwyższonego lęku, poczucia winy i zamknięcia w sobie.   Objaśnianie to kwestia fundamentalna. Nawet, gdy idziemy z dzieckiem do stomatologa – wprowadzamy je w arkana takiej wizyty. Informowanie i wyjaśnianie to niezbędne formy pozwalające zmniejszyć strach naszych pociech.

Zobacz też: Na czym polega praca psychoonkologa? - wywiad

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (1)
/7 lat temu
Ciężko mi sobie wyobrazić taką rozmowę, ale absolutnie nie wyobrażam sobie mówienia dziecku, że wszystko jest okej i będzie zdrowe, jak wcale tak nie jest. Ono na pewno czuje, że coś jest nie tak, widzi jak reaguje na nie otoczenie, dużo słyszy i na pewno się czegoś domyśla, a takie sprzeczne informacje mogą chyba tylko wywołać strach.