Zaburzenia snu

Na czym polega istota choroby?

Zaburzenia snu klasyfikuje się ze względu na ich przebieg i objawy, wyróżnia się tu typy takie jak:

  1.  Dyssomie są to pierwotne zaburzenia snu nocnego i/lub czuwania w ciągu dnia, w zależności od przyczyny powstawania dzieli się je na:
    •  endogenne, do których należą różnego rodzaju bezsenności, narkolepsja, hipersomia, bezdechy obturacyjne, zespół niespokojnych nóg, okresowe ruchy kończyn,
    •  egzogenne, czyli niewłaściwa higiena snu, wpływ środków psychoaktywnych.
  2.  Zaburzenia rytmu snu i czuwania, do których zalicza się: zespól odrzutowca (jet lag), zaburzenia snu związane z pracą zmianową, zespół opóźnionej fazy snu.
  3.  Parasomie określają wszystkie niechciane zjawiska pojawiające się podczas snu, należą do nich: somnambulizm, leki nocne, koszmary nocne, zaburzenia fazy snu REM, moczenie nocne.
  4.  Zaburzenia wtórne powstałe w konsekwencji schorzeń psychicznych lub somatycznych (np. choroba wrzodowa, dychawica oskrzelowa, dusznica bolesna, przewlekła zaporowa choroba płuc) oraz w chorobach ośrodkowego układu nerwowego ( choroba Huntingtona, choroba Parkinsona).

Nie wszystkie z wymienionych zaburzeń są chorobami, część z nich jest fizjologicznymi reakcjami na różnego rodzaju okoliczności tj. praca zmianowa.

Jakie są przyczyny choroby?

Przyczyny zaburzeń są bardzo różne, np. bezsenność często wiąże się ze zbyt silnym stresem, lękiem, a zespół bezdechu sennego bywa spowodowany otyłością. Różne postaci bezsenności wynikają też nieregularnego trybu życia szybkie przekraczanie stref czasowych, nagły stres, trudne sytuacje życiowe. W niektórych przypadkach winne są uwarunkowania anatomiczne (uszkodzenie struktur odpowiedzialnych za sen i czuwanie, anomalie w budowie górnych dróg oddechowych itp.) lub czynnościowe. Zaburzenia snu występują także w różnego rodzaju chorobach np. schizofrenii, depresji, u osób uzależnionych od alkoholu czy narkotyków.

Jakie objawy towarzyszą chorobie?

Wszystkie te choroby objawiają się nadmierną sennością i zmęczeniem w czasie dnia. Pozostałe objawy są specyficzne dla konkretnego rodzaju zaburzenia. Dla bezsenności charakterystyczne są problemy z zasypianiem, ogólne zmęczenie spowodowane zbyt krótkim lub nieregenerującym snem, senność, ale również obniżenie nastroju i gorsza sprawność psychomotoryczna. O hipersomii, czyli nadmiernej senności możemy mówić, kiedy senność nie ustępuje po śnie i pojawia się podczas angażujących działań, efekt zregenerowania po śnie utrzymuje się bardzo krótko do 2-3 godzin. Różne rodzaje parasomii możemy rozpoznać, kiedy sen jest zakłócany zjawiskami takimi jak: aktywność ruchowa podczas snu, bez udziału świadomości (– siadanie na łóżku, wstawanie, spacerowanie po mieszkaniu), napady paniki, koszmary nocne związane z lekiem, wzmożona aktywność ruchowa podczas marzeń sennych np. w postaci walki z kimś, lub ucieczki.

Jakie badania należy wykonać, aby zdiagnozować chorobę?

Chorobę rozpoznaje się na podstawie charakterystycznych objawów. Podejrzewając zespół bezdechu sennego wykonuje się badanie polisomnograficzne PSG. W przypadku parasomii wykonuje się badania PSG oraz EEG. Diagnozowanie bezsenności ułatwia Malt – wielokrotny test atencji snu. Dla pogłębienia diagnozy wykonuje się również badania psychologiczne, pomagające ustalić przyczyny zaburzenia.

Jakie są metody leczenia?

Bezsenność leczy się lekami nasennymi (np. zolpidem). Narkolepsję np. efedryną, selegiliną. Stosuje się również terapię behawioralną oraz chronoterapię ( przestrzeganie określonej pory snu, w celu uzyskania pożądanej lub stałej pory snu, ograniczanie drzemek w ciągu dnia, ekspozycja na światło), fototerapia. W obu chorobach najważniejsze jest przestrzeganie zasad higieny snu. W bezdechu sennym stosuje się maskę ułatwiającą oddychanie lub zabieg operacyjny. Jeśli u podłoża zaburzeń leżą choroby somatyczne, leczenie polega na ich eliminacji w pierwszej kolejności.

Do jakiego specjalisty należy się zgłosić?

Leczeniem zajmuje się psychiatra, neurolog, laryngolog, psycholog.

Na czym polega profilaktyka tej choroby?

Przyczyny zaburzeń snu mogą być bardzo zróżnicowane i często niezależne od pacjenta, jednak część z nich jesteśmy w stanie kontrolować. Ważna jest higiena snu, najlepiej stała pora zasypiania, najbardziej optymalny czas na spoczynek nocny przypada między godziną 22 a 23, zdrowy i regenerujący sen powinien trwać nie dłużej niż 8 godzin na dobę. Sypialnia powinna być dobrze przewietrzona, a temperatura w niej około 18 stopni C, nie należy zasypiać ani nadmiernie najedzonym, ani głodnym.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)