POLECAMY

Tężec

tetanus

Jest to zakaźna choroba układu nerwowego. Chorobę wywołuje bakteria - Clostridium tetani. Bakteria bytuje w glebie, wodzie a także odchodach zwierząt. Do zakażenia tężcem dochodzi na skutek zranienia w czasie którego bakteria wnika do organizmu. Po wniknięciu pałeczki tężca produkują tetanospasminę, która uszkadza układ nerwowy. Pierwsze objawy choroby mogą wystąpić po 2 dniach a nawet po 2 tygodniach od zranienia. Ryzyko zakażenia jest większe w przypadku ran zanieczyszczonych ziemią, ran miażdżonych, głębokich, postrzałowych oraz zawierających ciało obce. Rany zanieczyszczone śliną lub odchodami zwierząt (szczególnie koni) zwiększają ryzyko zakażenia tężcem. Podobnie ryzyko wzrasta w przypadku niezaopatrzenia rany powyżej 24 godzin od zranienia.

Postacie tężca:

  • Postać uogólniona,
  • Postać miejscowa,
  • Postać noworodkowa,
  • Postać mózgowa.

Objawy - Tężec

Objawy poprzedzające pełnoobjawowy tężec:

  • pogorszenie samopoczucia,
  • wzmożona potliwość,
  • ból w okolicy rany,
  • mrowienie w okolicy rany,
  • bóle głowy,
  • brak snu,

Objawy tężca uogólnionego:

  • trudności w żuciu,
  • szczękościsk,
  • „uśmiech sardoniczny” (zwiększa się napięcie mięśnia okrężnego ust),
  • wzmożone napięcie mięsni brzucha,
  • napięcie mięsni grzbietu,
  • prężenie (prowadzi do unieruchomienia klatki piersiowej a w konsekwencji do duszności i sinicy),
  • nadciśnienie tętnicze,
  • zatrzymanie oddawania moczu,
  • łukowate wyprężanie ciała (chory leży oparty na pietach i potylicy).

Objawy tężca miejscowego:

  • sztywnienie mięsni w okolicy rany

Objawy tężca noworodkowego:

  • bolesne skurcze mięśniowe,
  • drgawki toniczne (cechuje je stałe napięcie mięśni),
  • szczękościsk.

Objawy tężca mózgowego:

  • Osłabione mięśnie twarzy,
  • Ból w okolicy rany (zranienie głowy).

 

Leczenie - Tężec

Rozpoznanie choroby obejmuje ocenę objawów klinicznych oraz wywiad, w którym chory zawiadamia lekarza o zranieniu. Leczenie chorego na tężec odbywa się w szpitalu. Chory przebywa w przyciemnionym pomieszczeniu, by bodźce (dotyk, hałas, światło)  nie wywoływały skurczów mięśni. Choremu podaje się ludzką antytoksynę tężcową oraz metronidazol. Chirurgicznie oczyszcza się ranę u osoby zakażonej. W przypadku teżca u noworodków podaje się antytoksynę oraz penicylinę oraz leki uspokajające. Zwykle konieczne bywa wykonanie tarachetomii i tlenoterapia. U chorego dziecka często konieczne jest żywienie dożylne. Zaniechanie leczenia tężca prowadzi do śmierci. U osób, które nie miały wcześniej wykonanego szczepienia przeciw tężcowi należy je wykonać w okresie rekonwalescencji a u osób szczepionych (przed zranieniem) należy wykonać dwie dawki szczepienia w odstępie powyżej 4 tygodni.    

 

Profilaktyka - Tężec

Wykonywanie szczepień ochronnych zgodnie z zaleceniami.

Profilaktyka poekspozycyjna –profilaktyka wtórna (szczepienie po zranieniu).

Odpowiednie oczyszczenie rany (przemycie wodą z mydłem oraz usunięcie ciał obcych i ropy). Opracowanie rany wykonywane jest w sposób chirurgiczny.

Przestrzeganie higieny pracy w rolnictwie.

Dodatkowe informacje - Tężec

Śmiertelność w postaci noworodkowej tężca wynosi 90%.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)