Świerzbiączka (AZS, Atopowe zapalenie skóry)

Prurigo, dermatitis atopica

Świerzbiączka to przewlekła choroba skóry, która ma podłoże alergiczne. Choroba rozpoczyna się we wczesnym dzieciństwie, zwykle w ciągu sześciu miesięcy po urodzeniu. W wielu przypadkach choroba przebiega z okresowym nasileniem i osłabieniem objawów. Świerzbiączka należy do grupy chorób atopowych. Choroba rozwija się na skutek zaburzeń w układzie immunologicznym. Nasilenie objawów świerzbiączki może być spowodowane stresem. Czynniki, które wywołują objawy świerzbiączki to:

  • sierść zwierząt,
  • kurz,
  • niektóre pokarmy (jajka, soja, mleko, ryby, orzechy),
  • pleśnie,
  • kosmetyki,
  • konserwanty,
  • rozpuszczalniki,
  • drożdżaki. 

Postacie świerzbiączki:

  • postać miejscowa,
  • postać uogólniona.

Objawy - Świerzbiączka

  • sucha skóra,
  • biały łupież,
  • rumień na twarzy,
  • wysypka,
  • nawracające wirusowe zapalenie skóry,
  • silny świąd,
  • nietolerancja wełny,
  • nietolerancja niektórych pokarmów,
  • podwyższone stężenie IgE w surowicy,
  • powiększenie węzłów chłonnych,
  • starczy wyraz twarzy,
  • niepokój,
  • wyczerpanie psychofizyczne.

Leczenie - Świerzbiączka

Leczenie przede wszystkim polega na eliminacji alergenu, który wywołuje świerzbiączkę. Celem leczenia jest łagodzenie objawów. U chorego stosuje się środki przeciwhistaminowe oraz kortykosteroidy w postaci maści. Duże znaczenie ma odpowiednia pielęgnacja skóry- natłuszczanie jej. U dzieci należy uniemożliwić drapanie swędzących zmian. Jeśli nie rozpoznano czynnika, nasilającego objawy przeprowadza się odczulanie nieswoiste. Osoba z

AZS może nosić bieliznę leczniczą dermasilk. Można kąpać dziecko w wodzie z dodatkiem siemienia lnianego lub mąki owsianej. W diecie osoby z AZS powinna być witamina B, C oraz wapń.

Profilaktyka - Świerzbiączka

Unikanie kontaktu z alergenami.

Stosowanie naturalnych środków piorących (płatki mydlane, orzechy indyjskie).

Karmienie naturalne zapobiega alergii.

Unikanie nikotyny.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)