POLECAMY

Depresja

Na czym polega istota choroby?

Depresja łączy w sobie kilka różnych dolegliwości. Jest to bez wątpliwości stan znacznie gorszego niż normalne samopoczucia. Stan ten charakteryzuje się fazowością, okresowością i przemijalnością. Często depresja występuje w powiązaniu, lub jako konsekwencja innych dolegliwości i schorzeń, co często utrudnia jej trafne i szybkie zdiagnozowanie. Najbardziej charakterystycznym elementem depresji jest obniżony nastrój, rozumiany jako coś znacznie więcej niż gorszy humor, lub smutek. Jest to przede wszystkim niezdolność do przejawiania jakiejkolwiek radości, chory nie potrafi się cieszyć nie dostrzega pozytywnych aspektów życia, ale też nie potrafi przezywać żadnych innych uczuć czy emocji. Chorzy mówią głównie o uczuciu obojętności, pustki, braku uczuć, pojawienie się takiego stanu określane jest jako „fala”, na którą nie mają wpływu, co wywołuje u nich lęk.

Kolejnym istotnym dla stwierdzenia depresji elementem jest obniżona aktywność, cechuje ją poczucie stałego zmęczenia, które wręcz uniemożliwia wykonanie jakichkolwiek, czasem nawet najprostszych czynności. Pojawia się również spowolnienie tempa ruchów, myślenia oraz mowy, a także odczuwanie ogromnej trudności w podejmowaniu decyzji, aż do całkowitej niemożności ich podejmowania. Dla chorych z obniżoną aktywnością nawet najbardziej podstawowe czynności codzienne tj. higiena osobista mogą stanowić ogromny wysiłek.

Częstym elementem pojawiającym się w depresji jest lęk. Przejawia się on praktycznie na każdej płaszczyźnie życia pacjenta. W sferze emocjonalnej objawia się jako uczucie zagrożenia, stałego napięcia, oczekiwaniem na jakieś tragiczne wydarzenie, trudnością w podejmowaniu decyzji. W sferze poznawczej utrudnia koncentracje uwagi oraz realna ocenę sytuacji. W zachowaniu pojawia się niepokój ruchowy, potrzeba chodzenie, trudności w utrzymaniu jednej pozycji podczas stania czy siedzenia, obgryzanie paznokci, wyginanie dłoni, czy palenie dużej ilości papierosów. Somatycznie lek ten przejawia się w kołataniu serca, parciem na pęcherz moczowy, napięcie mięśniowe, bóle w nadbrzuszu.

Depresja zaburza rytm aktywności chorego. Dostrzega się zmiany samopoczucia w ciągu dnia, najgorsze samopoczucie pojawia się w godzinach porannych, natomiast wieczorem objawy łagodnieją. Zaburzeniu ulega rytm dnia, godziny posiłków, wydolność umysłowa i czas snu. Często pojawiają się również zaburzenia snu charakteryzujące się bezsennością, nadmierną sennością, płytkim snem lub wczesnym budzeniem się. Zaburzenia nastroju mogą pojawiać się lub nasilać w określonych porach roku zwłaszcza jesień i zima.

Depresja może również powodować spadek zdolności intelektualnych, jednak następuje on powoli, a po wyleczeniu depresji ustępuje.

Jakie są przyczyny choroby?

Przyczyny powstawania depresji są bardzo zróżnicowane, można je podzielić na trzy grupy:

  •  psychologiczne- należą do nich takie zmienne jak typ osobowości, cechy charakteru, sposób w jaki reagujemy na stres i trudne sytuacje, samoocena, nastawienie do otoczenia i innych ludzi. Zaliczamy tutaj również przeciążenie po przebytym stresie czy nadmiernej mobilizacji.
  •  środowiskowe i społeczne – rozumiane są jako wszystko to, co dzieje się dookoła, przykre, lub trudne wydarzenia, śmierć kogoś bliskiego, wypadek, ale również relacje społeczne z innymi ludźmi, poczucie akceptacji ze strony otoczenia. Niska samoocena spowodowana, brakiem poczucia akceptacji ze strony otoczenia, wywołuje u chorych postawę przymusu oraz stawiania na pierwszym miejscu potrzeb innych osób, jako środka do uzyskania ich akceptacji. Taka postawa w stosunku do społeczeństwa może wykształcić się już w dzieciństwie.
  •  biologiczne – wiążą się z wadliwą funkcją neuroprzekaźników serotoniny i noradrenaliny, depresja spowodowana jest zmniejszeniem działania tych substancji na poziomie połączeń międzykomórkowych mózgu. Depresja uwarunkowana biologicznie może być również konsekwencją różnych chorób neurologicznych tj.: choroba Parkinsona, pląsawica Huntingtona, guzy mózgu, stwardnienie rozsiane, chorobie Wilsona, jak również chorób somatycznych: chorobie tarczycy, miażdżycy, chorobom reumatoidalnym. Również przyjmowanie niektórych leków może leźeć u źródla depresji.

Jakie objawy towarzyszą chorobie?

Charakterystycznymi objawami depresji są przede wszystkim: obniżenie nastroju, spowolnienie ruchowe, obniżona aktywność, utrata zainteresowań i radości. Mogą wystąpić również dodatkowe objawy w postaci utraty poczucia własnej wartości, poczucie winy, zaburzenia snu i apetytu, pogorszenie koncentracji, ogólny niepokój oraz myśli i ewentualne próby samobójcze.

Jakie badania należy wykonać, aby zdiagnozować chorobę?

Diagnozę stawia się na podstawie zidentyfikowania koniecznych objawów klinicznych. Podstawą stwierdzenia depresji zawsze jest badanie psychiatryczne, polegające na rozmowie z lekarzem. Pomocniczo wykonuje się inne badania i testy.

Jakie są metody leczenia?

Ogromna role w leczeniu depresji odgrywa psychoterapia połączona z odpowiednio dobranymi lekami przeciwdepresyjnymi (tymoleptyki), dobre wyniki przynosi również fitoterapia, psychoedukacja oraz leczenie snem. W skrajnych przypadkach, kiedy konieczna jest hospitalizacja stosuje się elektrowstrząsy.

Do jakiego specjalisty należy się zgłosić?

Leczeniem i diagnozowaniem zajmuje się psychiatra i psycholog.

Na czym polega profilaktyka tej choroby?

Kluczowym w profilaktyce depresji jest pozytywne nastawienie do siebie samego, styl życia redukujący lub eliminujący występowanie ewentualnych obaw czy leków. Warto zmniejszyć poziom własnych aspiracji, pokazywać swoje emocje, nie tłumić negatywnych odczuć. Bronić nienaruszalności swoich granic. Najlepszą profilaktyką jest przyjaźń z samym sobą!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)