Przygnębienie/ fot. Fotolia

Psychoterapia w leczeniu łaknienia spaczonego

Psychoterapia jest jedyną skuteczną metodą na leczenie przyczyn, leżących u podstaw łaknienia spaczonego. Przeczytaj, w jaki sposób prowadzi się taką terapię i dlaczego ma ona tak wysoką efektywność.
/ 07.11.2012 12:49
Przygnębienie/ fot. Fotolia

Przyczyna – szukać, znaleźć, wyeliminować

   Najlepsze wyniki leczenia w medycynie daje zawsze terapia przyczynowa, czyli taka, która powoduje zlikwidowanie powodu danego schorzenia. W przypadku łaknienia spaczonego takim powodem może być chęć destrukcji siebie wynikająca z poważnych zaburzeń psychicznych. Do odnalezienia i pozbycia się tych zaburzeń służy właśnie psychoterapia.

Polecamy: Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne u dzieci i młodzieży

Psychoterapia metodą behawioralno-poznawczą

   Metoda ta polega na stopniowym „oduczaniu” pacjenta pewnych zachowań i nauki prawidłowych skojarzeń pomiędzy czynnościami, myślami a zachowaniami. Jest o wiele bardziej powierzchowna niż psychoanaliza, wypracowana przez Sigmunda Freuda, trwa też o wiele krócej (maksymalnie pół roku). Nadaje się do leczenia zaburzeń, leżących u podstaw łaknienia spaczonego u osób, cierpiących na depresję i w połączeniu z leczeniem uzupełniającym lekami przeciwdepresyjnymi.

Psychoterapia metodą głębokiej analizy osobowości

   Bardzo często za przypadkami łaknienia spaczonego stoją głęboko ukryte zaburzenia osobowości, czyli pewne dysfunkcje, które do wyleczenia wymagają głębokiej terapii w nurcie psychoanalizy. Obrazowo można to przedstawić jako stopniowy rozkład poszczególnych elementów osobowości, ich segregacja oraz wyłonienie spośród nich tego, który jest najbardziej bolesny, a następnie wyeliminowanie go. Następuje to przy udziale psychologa lub psychiatry, który nadzoruje zachodzące zmiany, koryguje ewentualne błędy i daje pacjentowi poczucie bezpieczeństwa. Potem osobowość z powrotem zostaje „poskładana”, ale już nie przy pomocy terapeuty, ale przez samego pacjenta – gwarantuje to stabilność i powodzenie całej misji. Po takiej wspólnej pracy, która zazwyczaj jest trudna, bolesna i czasochłonna (efektywna psychoanaliza trwa bowiem co najmniej dwa lata), pacjent samodzielnie i naturalnie eliminuje ze swojego życia destrukcyjne zachowania, którym jest na przykład jedzenie przedmiotów, które nie są żywnością.

Depresja a terapia w leczeniu łaknienia spaczonego

   Istnieje pewna analogia w przypadkach łaknienia spaczonego i depresji. Polega ona na niedoborze dopaminy. Jest to substancja, występująca w mózgu, która powoduje uczucie satysfakcji i zadowolenia. Zarówno u pacjentów, cierpiących na łaknienie spaczone oraz u chorych na depresję, dopaminy jest za mało. Powoduje to uczucie niezadowolenia i niemożność odczuwania przyjemności, dlatego chorzy wszystkimi możliwymi sposobami usiłują poprawić sobie nastrój. Dzięki użyciu odpowiednich leków pod kontrolą lekarza oraz prowadzeniu psychoterapii, oba te zaburzenia są całkowicie uleczalne.

Zobacz także: Mechanizmy obronne - co to takiego?

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)