„Moi bogaci rodzice wydziedziczyli mnie, bo zakochałam się w biedaku. Teraz mam wszystko bez ich łaski”
„– Gośka, powtarzam, to nie jest facet dla ciebie! Jaką on przyszłość zagwarantuje? Co ty sobie utrzymanka szukasz? Nie wygłupiaj się! Ten gamoń ściągnie cię na dno. Zamiast na medycynie, skończysz na ulicy! – powiedziała mama”.
Z Markiem to było jak uderzenie gromu z jasnego nieba. Poznaliśmy się nieopodal mojej uczelni w pobliskim sklepie z owocami. Wyskoczyłam między wykładami, żeby kupić sobie jakąś zdrową przekąskę. Ten sklepik był trochę drogi, ale nie przeszkadzało mi to. Miałam pieniądze, nie musiałam się szczypać. Przekroczyłam drzwi znanego mi sklepu i oniemiałam. Za lada nie było starszej pomarszczonej słodkiej babuni, tylko blondyn o powalającym spojrzeniu. Zakochałam się — Co dla pani? — powiedział grzecznie i rzucił mi swój zniewalający uśmiech. — Eeee... — zawahałam się. — Poproszę bananowe smoothie i 2 te zielone jabłka. — Już się robi — puścił do mnie oko, a ja spaliłam buraka. — Należy się 15 zł. Gdy grzebałam w torebce w poszukiwaniu telefonu, przystojny blondyn nie spuszczał ze mnie wzorku. Czułam, że ciągle się uśmiecha. Aż zaczęłam się peszyć. — Jestem Marek — przerwał niezręczną ciszę. — A ty? Chyba często tu bywasz, może warto się poznać. — Jestem Małgosia, miło mi cię poznać Marku. Wręczając mi zakupy musnął moją dłoń i powiedział: — Może jestem zbyt bezpośredni, ale czy dasz się zaprosić na małą czarną po wykładach? Oczywiście, że się zgodziłam. Byłabym głupia, gdybym odtrąciła takie ciasteczko. Z Markiem wszystko potoczyło się lawinowo. Pierwsza randka, pierwszy pocałunek, pierwsza wspólna noc. Oczywiście nie tego samego dnia. Zakochaliśmy się w sobie po uszy. Nie mogłam oderwać od niego łap. Byłam tak szczęśliwa, że nie potrafię tego opisać. Był mądry, oczytany i bardzo troskliwy Poznawaliśmy się wzajemnie. Marek wyznał, że nie jest mu po drodze z nauką. Co prawda był w liceum, ale z niego wyleciał. Przepisał się do zawodówki o profilu gastronomicznym. Jego marzeniem jest, by założyć restaurację. Świetnie gotował, znał się na tym, o czym mogłam się szybko przekonać. Był mądry, oczytany i bardzo towarzyski. Nie brakowało mu pracowitości. Imponował mi, był znacznie bardziej dojrzały niż moim rówieśnicy. Pewnego dnia, gdy rozmawialiśmy o naszych rodzinach, Marek posmutniał. — Bo widzisz, jest coś, o czym musisz wiedzieć. Pochodzisz z dobrej rodziny, masz pieniądze, marnujesz się u mego boku. Ja urodziłem się w biednej rodzinie, nie pamiętam ojca, bo zamiast żony i dziecka, wybrał butelkę. Nie mieliśmy na nic kasy. Tak naprawdę, to dlatego zawaliłem liceum. Musiałem pracować, by trochę odciążyć mamę. — Przeprasza, ja... nie wiedziałam. Nie chciałam, żebyś czuł się niekomfortowo. — Nie, to nie tak. Nie chodzi mi o ciebie. Nie chcę, żebyś się przy mnie zmarnowała. Przecież ja nie mam nic, co mógłbym ci zaoferować — powiedział ze smutkiem w głosie. — Nawet tak nie mów, twoja przeszłość nic dla mnie nie znaczy. Poradzimy sobie we wszystkim. Teraz jesteśmy już razem, więc możemy wszystko — starałam się go pocieszyć. — Dziękuję. Najpierw muszę znaleźć sobie jakieś cztery ściany, a potem pomyślimy, jak to wszystko się ułoży. Szkoda mi tracić czasu na zamartwianie się, skoro mam przy sobie taką cudowną kobietę jak ty! — powiedział, a ja nie mogłam powstrzymać się przed tym, by pocałować go prosto w te szczere usta. Pochodzenie Marka nie było dla mnie istotne. Nie miało to dla mnie żadnego znaczenia. Co innego dla moich rodziców. Dla nich nie liczy się nic innego tylko kasa, posag, doborowe towarzystwo i wyższość. Bałam się powiedzieć im o Marku, nie chciałam, żeby źle go potraktowali. Kochałam go, nie chciałam, by stała mu się krzywda. —Gośka, czyś ty na łeb upadła? Kogo ty nam do domu spraszasz? Jakiegoś... patałacha z patologii? — Tato! Co ty wygadujesz! Marek nie jest żadną patologią! To porządny chłopak, a stan jego portfela o niczym nie świadczy! — Dziecko, błagam cię. Jesteś młoda i naiwna. To nie jest dobra partia, nie pasujecie do siebie. Jak ty się z nim na mieście pokażesz? — wtórowała tacie moja matka. — Jak to, jak? Normalnie! — uniosłam to, bo to, co mówili moi rodzice przerosło moje oczekiwania. — Gośka, powtarzam, to nie jest facet dla ciebie! Jaką on przyszłość zagwarantuje? Co ty sobie utrzymanka szukasz? Nie wygłupiaj się! Ten gamoń ściągnie cię na dno. Zamiast na medycynie, skończysz na ulicy! — Dosyć tego. Nie pozwolę wam tak o nim mówić! To dobry chłopak, nawet go nie znacie, a już wydaliście na niego wyrok. Nie mam zamiaru rezygnować ze studiów, to dwie osobne sprawy. Marek daje mi oparcie, którego potrzebuję. Kocha mnie! Niestety, jak grochem o ścianę. Moje słowa trafiały w eter. Ciągle słyszałam tylko, że Marek ściągnie mnie na dno, że przy nim nic nie osiągnę. Nie rozumieli, że ja po prostu go kocham! Nie dałam się przekonać rodzicom. Trwałam w tym związku, trzymałam się Marka rękami i nogami. Nasza miłość przezwyciężyła każdą przeszkodę. Los obdarował mnie tak wspaniałym człowiekiem, że nie mogłam pozwolić mu odejść. Nie należało to najłatwiejszych zadań. Moi rodzice za punkt honoru wzięli sobie to, żeby zniechęcić mnie do Marka. A gdy to się nie udało, chcieli zadziałać w drugą stronę. Marek tez był nieugięty, lecz miał małe zawahania. Zróbmy coś szalonego To pierścionek zaręczynowy wręczony mi w naszym ulubionym leśnym zagajniku sprawił, że zniknęły wszelkie wątpliwości. Przysięga, która mi złożył w tych cudownych okolicznościach sprawiła, że naprawdę uwierzyłam, że to nie jest ślepa miłość, a prawdziwe uczucie. Przyznałam się rodzicom, a oni tylko chwycili się za głowę. Powiedzieli, że nie pozwolą na to, żeby ich córka zmarnowała lata ich ciężkiej pracy. Nie zgodzili się na ślub. Czy się tym przejęłam? Możecie się chyba domyślić. Skoro rodzice nie chcieli wspomóc nas w przygotowaniach do wesela, wzięliśmy sprawy w swoje ręce. Szybką i potajemną ceremonię zorganizowaliśmy w najbliższe wakacje. Zaprosiliśmy tylko potrzebne osoby. Świadkowie i urzędnik, tyle nam było potrzebne do szczęścia. Byłam taka szczęśliwa, że zupełnie nie zauważyłam braku rodziców. Byliśmy tylko my, ja i Marek, przeciwko światu. To cudowne uczucie towarzyszyło mi aż do pierwszego rodzinnego spędu. Przyznałam się rodzicom do naszej radosnej nowiny. Byłam dla nich inwestycją — Nie możliwe. Ty sobie jaj robisz? — wrzasnęła moja mama. — Nie... — pokazałam obrączkę wieńczącą mój palec. — Marta, jak mogłaś... Dziecko. Wszystko zniszczyłaś dla tego chłystka? Co z niego za facet, jak on nawet matury nie ma? Czytać to on w ogóle potrafi? — Mamo, ostrzegam cię. Jeszcze jedno słowo przeciwko Markowi, to się pożegnamy. Pamiętaj, że to mój mąż. Czy tego chcesz, czy nie! —Rób co chcesz, smarkulo, ale to ty pamiętaj. Nie zobaczysz od nas ani grosza. Wybij sobie z głowy majątek i spadek. Wolę oddać go na biednych niż na zdrajcę rodziny! — Okej, czyli na tyle wyceniasz naszą relację, tak? Nie ma problemu. Możesz sobie wsadzić tę kasę głęboko w tyłek! Od tamtego czasu nie widziałam moich rodziców i szczerze? Nie mam ochoty na nich patrzeć. Cała ta otoczka wspaniałej rodziny opierała się tylko na jednym fundamencie — kasie. Byłam dla nich inwestycją. Trudno, gra na giełdzie czasem wiąże się ze stratami. Tym razem tak było. Nie powiem tego głośno, ale mam wrażenie, że męskie ego Marka zostało trochę urażone. Zebrał się w sobie i skończył maturę wieczorowo. Poszedł na liczne kursy gastronomiczne. Jeden z nich był nawet w Kopenhadze. Dziś jest właścicielem jednej z najlepszych lokalnych knajpek. Ja też skończyłam upragnioną medycynę. Nie dlatego, że rodzice mi kazali, po prostu od zawsze chciałam pomagać ludziom. Nigdy im tego nie wybaczę Latami budowaliśmy sobie status, zarabialiśmy, raz mnie, raz więcej. Doszliśmy do tego etapu, że swoimi na solidnym gruncie. Naszym gruncie. Tak, budujemy swój dom. A jak wiadomo o taki przywilej trudno w dzisiejszych czasach. Nam się udało. Gdzieś tam w głębi czułam ogromną satysfakcję. Chciałam odpłacić się rodzicom, za to jak nas potraktowali. Przygotowałam dla nich specjalną przesyłkę. Zgrałam najładniejsze fotki z egzotycznych wakacji, plany budowy, zdjęcia dyplomów Marka, moje świadectwa. Dołączyłam do tego zdjęcie testu ciążowego i usg. Maila zatytułowałam „pozdrowienia od zdrajców”. Na odpowiedź nie musiałam długo czekać. Już następnego dnia nadszedł mail zwrotny z gratulacjami. Nie powiem, czułam satysfakcję. Gdyby tylko w nas uwierzyli. Gdyby tylko ich oczom nie przyświecały pieniądze. Moglibyśmy być świetną rodziną. Cóż. Nigdy im tego nie wybaczę. Gośka, 32 lata Czytaj także: „Mój syn ma dużo kasy, ale nie daje nam ani grosza. Mówi, że każdy powinien radzić sobie w życiu sam” „Narzeczona dała mi ultimatum: albo ona, albo moja chora matka. Podjąłem wtedy decyzję, której żałuję do dziś” „Na wakacjach pierwszy raz zobaczyłam, jak mąż płacze. Nie wiedziałam, że to koniec wszystkiego”
„By uniknąć plotek, skazałam córkę na samotne macierzyństwo. To moja wina, że dziś mogę oglądać ją tylko na cmentarzu”
„Załamała się. Przecież ona jest dopiero w liceum. Nawet matury jeszcze nie zdała. Co ludzie powiedzą, jak małolata do testu podejdzie z brzuchem? I to jeszcze nieślubnym?”.
Wychowałam się na wsi i po wiejsku przyszło mi myśleć. Unikałam plotek, nie chciałam być na świeczniku. Tak robiła moja babka, tak robiła też moja mamusia. Nie wchodziłam w konflikty, z sąsiadami żyłam w dobrych stosunkach, a do kościoła chadzałam co niedzielę. Żadne problemy nie wychodziły poza drzwi mojego domu, bo panicznie bałam się zostać obgadaną. Pracowałam w urzędzie gminy, więc można powiedzieć, że we wsi uchodziłam za wysoko postawioną osobę. Szanowali mnie. Nikt nie próbowałam zszargać mojego dobrego imienia, plotki się mnie nie trzymały. Być może to właśnie przez to zaczęłam widzieć świat w monochromatycznych barwach. W domu też dobrze nam się układało, dlatego, że władałam twardą ręką. Mąż chodził jak w zegarku, spełniał moje wymogi. Chyba po prostu chciał uniknąć ochrzanu, ale na dobrze nam to wychodziło. Nie powiem, dobrze go wytresowałam, ale czasem brakowało mi męskiego faceta, który da mi poczucie bezpieczeństwa. Wszystko posypało się, gdy córka pewnego wieczoru wróciła zapłakana i wyznała, że podziewa się dziecka. Załamała się. Przecież ona jest dopiero w liceum. Nawet matury jeszcze nie zdała. Co ludzie powiedzą, jak gówniara do testu podejdzie z brzuchem? I to jeszcze nieślubnym? Nie chciałam jej więcej oglądać Nie mogłam narazić rodziny na taki skandal więc.. wyrzuciłam ją z domu. Tak, z zimną krwią kazałam jej się spakować i wynosić. Dziś te słowa nie chcą przejść mi za złe, ale wtedy byłam inną osobą. Złą osobą. Wymyśliłam skrupulatną plotkę, że posłałam swoja ukochaną córeczkę do lepszej szkoły do miasta, żeby robiła karierę. Później ciągnęłam tę ściemę w kierunku studiów, a później nawet i pracy. Wszystkim mówiłam, jaka jestem z niej dumna. Z uszu kurzyło mi się od wymyślania kolejnych niestworzonych bajeczek, byle tylko taki skandal nie ujrzał światła dziennego. Byłam dumna, że tak sprytnie udało mi się z tego wybrnąć. Właśnie wtedy spadł na mnie kolejny cios. Mąż odszedł do innej. Znalazł sobie kochankę. Jednak nie to było najgorsze. Gdyby cała sytuacja działa się za zamkniętymi drzwiami, pewnie jeszcze jakoś bym to przetrawiła. Ale mój mąż doskonale wiedział, co robi. Na środku ulicy wykrzyczał mi w twarz gorzka wiązankę o tym, jak całe życie steruję nim jak marionetką. O tym, że wyrzuciłam ciężarną córkę z domu, że nie interesuję się wnuczką, że zniszczyłam naszą rodzinę, bo nie chciałam zszargać swojego dobrego imienia. W jednej chwili mój cały świat runął jak domek z kart. Plotka rozeszła się po wsi szybciej, niż się spodziewałam. Z poważanej pani urzędnik, stałam się żałosną zakłamaną babą. Dużo czasu minęło, zanim zrozumiałam swoje błędy. Początkowo wszem i wobec powtarzałam, że to spisek, że temu wszystkiemu winny jest mąż i córka, że to oni mnie wkopali w taką sytuację, a ja tylko chciałam dbać o dobro rodziny. Dziś wiem, że to była tylko moja reakcja obronna. Codziennie odgrywałam rolę przykładnej gospodyni, matki i żony, a pod osłoną domowych pieleszy raniłam najbliższych. Pewnej nocy byłam już tak przemęczona zalewającym nie natłokiem myśli, że nie wiedzieć kiedy, zasnęłam na fotelu. Miałam wtedy bardzo dziwny sen. Wydawało mi się, że ktoś mnie woła. Głos był bardzo znajomy. Zobaczyłam postać, ale jeszcze wtedy jej nie poznawałam. Najpierw wyłoniła się twarz Śliczna, porcelanowa buzia, otoczona czarne peleryną włosów. Zupełnie, jakbym patrzyła na moją Joasię. Gdy podchodziłam bliżej do dziewczyny, krzyk, który wcześniej słyszałam, stawał się coraz bardziej wyraźny. To była moja Joasia. Krzyczała, bo stała na skraju urwiska, które osuwało jej się spod nóg. Wyciągała ręce w moją stronę, błagała o pomoc, a ja nie mogłam nic zrobić. Zupełnie jakby ktoś zamurował mi nogi. Gdy w końcu spadła, obudziłam się z krzykiem. Cieszyłam się, że to był tylko sen, ale jednak niesmak pozostał. Zaczęłam rozmyślać, skąd takie coś wzięło się w mojej głowie. Powoli zaczęłam rozumieć, że nieszczęście, które mnie otacza sama na siebie sprowadziłam. Dostałam je na własne życzenie. Cos mnie tknęło Nie zmrużyłam oka tej nocy. Ledwo nastał ranek, a ja wykręciłam numer do byłego męża. Błagałam go, żeby podał mi adres Joasi. Prosiłam, przepraszałam i próbowałam przekonać, że się zmieniłam, że zrozumiałam. Uległ. Mieszkała około 100 km od naszej wioski. Wpakowałam się w samochód i jeszcze tego samego dnia pędziłam w jej kierunku. Całą drogę zastanawiałam się, co powiedzieć, jak się wytłumaczyć, co zrobić, żeby mi wybaczyła. Miałam wrażenie, że trasa minęło mi w mgnieniu oka. Stałam pod wskazanym adresem, dzwoniłam na dzwonek, ale nikt nie odpowiadał. Czekałam tam chyba z godzinę. W końcu z przeciwległego domu dobiegł mnie głos: – Kogo pani szuka? Tu nikt nie mieszka – powiedziała staruszka. – Jak to nie mieszka? Owszem, mieszka. – Musiała pani pomylić ulice, ten dom stoi pusty jakoś od tygodnia. Dziewczyna z dzieckiem wcześniej tutaj mieszkała. Oj biedaczka straszna... – Czyli wyprowadziła się? Wie pani może dokąd? – Czyli pani nie wie? Pani Asia zmarła. Miała jakąś chorobę, nie pamiętam już teraz nazwy. Niby niegroźną, ale coś poszło nie po jej myśli. A taka była młodziutka... Zamarłam. Moja córka nie żyje? Jak to możliwe?! Wróciłam do auta i zalałam się łzami. Moje dziecko... To wszystko moja wina, może gdybym przy niej była, to wszystko potoczyłoby się inaczej! Wróciłam do domu Poczucie winy wypełniały każdy kawałek mojego ciała. Nie miałam pojęcia, gdzie się podziać i co ze sobą zrobić. Płakałam i spałam na zmianę. Wszystko straciło dla mnie sens. Latami leczyłam poczucie winy. Nadal mi się to nie udało. W każde święta jeździłam pod dom Joasi i na jej grób. Przynosiłam kwiaty, prezenty, dbałam o to, by zawsze znicz palił się na jej nagrobku. Tak żyłam przez 10 lat. Gdy kolejny raz przybyłam na cmentarz, tym razem w dzień matki, zobaczyłam, że przy nagrobku córki, ktoś stoi. Dziewczyna, miała ciemne włosy i postura przypominała moją córkę. Czy ja śnię? Podeszłam bliżej. Nie miałam już żadnych wątpliwości. To z pewnością była moja wnuczka. Podeszłam bliżej, a ta spojrzała na mnie spłoszona i powiedziała: – Dzień dobry. Już uciekam, chciałam tylko zapalić mamie znicz z okazji jej święta. Nie będę pani przeszkadzała. – Poczekaj, jak ci na imię? – Kaśka, a czegoś pani potrzebuje? Jakoś pomóc? – zapytała zaciekawiona. – Nie nie, ja tylko... nie wiem, jak to powiedzieć... – zawahałam się. Wyjawiłam jej prawdę. Prawie całą prawdę. Powiedziałam, że jestem jej babcią, że to ja dbam o grób jej mamy i co tydzień przynoszę świeże kwiaty. Kasia początkowo wydawała się zbita z tropu. Nie wiedziała, co ma o tym myśleć, więc zaprosiłam ją na kawę. Po długiej i rozczulającej rozmowie poczułam, jakby kamień spadł mi z serca. Odnalazłam w końcu swoja wnuczkę. Kasia była wspaniałomyślna. Uwierzyła mi we wszystko, co jej powiedziałam. Okazało się, że nie ma nikogo poza mną. Wymieniłyśmy się numerami i serdecznie zaprosiłam ją w rodzinne strony. Nie wiem, jak potoczy się nasza relacja, ale wiem jedno. Córce pozwoliłam odejść i drugi raz nie popełnię tego błędu. Będę walczyć do końca moich dni. Maria, 60 lat Czytaj także: „Mąż zrobił dziecko mojej koleżance, ale nie znienawidziłam go. Byłam mu wdzięczna, bo dzięki niemu zostałam matką” „Pod moim oknem szalała sąsiadka z łopatą i nie dawała mi żyć. Oniemiałam, gdy zobaczyłam, co wykombinowała” „Ojciec jak gumką do ścierania wymazał mi ze wspomnień mamę. Zrobił to, bo miał wiele na sumieniu”
„Mąż uganiał się za kobietami, ale tylko podziwiał ich wdzięki. Tak sądziłam, póki konkretne dowody nie wpadły mi w ręce”
„Odławiał w tłumie atrakcyjną samiczkę, nawijał jej makaron na uszy i pożerał ze smakiem. Obiecywał Bóg wie co, wmawiał, że jest tą jedyną, a potem leciał zapylać kolejne kwiatki”.
Michał nigdy nie krył się z tym, że uwielbia uwodzić kobiety, jednak wiedziałam, że nigdy nie posunie się do zdrady. Bardzo się myliłam. Jednak wszystko ma swoją cenę. Wszyscy powtarzali mi jeszcze przed ślubem, że Michał to babiarz. Przestrzegali mnie, że złamie mi serce. Jednak byłam zakochana po uczy i do tego głupiutka i naiwna. Nawet jeszcze przed sama ceremonią rodzice dopytywali, czy jestem tego wszystkiego pewna. Lecz ja postawiłam na swoim. Byłam uparta Byłam pewna swego, nie zamierzałam nikogo słuchać. A szkoda. Trwałam przy swoim przez długie lata i nie pozwoliłam nikomu podważyć mojego zdania. Przetrwałam różne kryzysy w naszym związku, ale nie dałam po sobie poznać. Byłam uparta. Z perspektywy czasu wiem, że to była gra nie warta świeczki. Mimo kłopotów ciągle powtarzałam sobie, że zawsze mogłoby być gorzej. W końcu Michał ani mnie nie bił, ani nie pił za dużo, wtedy jeszcze myślałam, że też mnie nie zdradza. Nie miałam na co narzekać. To, co łamało mi serce to jego późne powroty, albo właściwie ich brak. Michał ciągle znikał na całe noce. Wiedziałam, że to nie ma nic wspólnego z piciem po barach z kolegami, choć z dwojga złego wolałabym tę wersję. Jednak Michał nie pił. Nie chciał iść w ślady matki i ojca, którzy nie wylewali za kołnierz. Wiedziałam, że te jego nocne wyprawy zazwyczaj wiążą się ze spędzaniem czasu w żeńskim towarzystwie. Michał był babiarzem, flirciarzem i bajerantem. Niby nie przekraczał granic, ale wiedziałam, że kobiece wdzięki działają na niego jak magnes. Te jego zachowania doprowadzały mnie do takiej zazdrości, że czasami aż nie mogłam wytrzymać. Właśnie wtedy odpowiadał mi, że przecież nic takiego w sumie nie robi. W końcu nie dotyka, a tylko patrzy i podziwia. Michał miał w zwyczaju urządzać sobie rankingi piękności. Po każdym wypadzie i podziwianiu kobiecych względów, wracał do domu i porównywał mnie do swoich zdobyczy. Nie wiem, ile razy usłyszałam, że nie mam takich długich nóg jak Zośka, a zrobiony biust Marianny genialnie prezentuje się w sukienkach z głębokim dekoltem. Nie to, co mój 40-letni cyc. To wszystko bolało Bolało również wtedy, gdy sypialiśmy ze sobą, a ja przed oczami miałam obrazy tych wszystkich panienek, o których tak ochoczo opowiadał. Ciągle chciałam coś w sobie zmieniać. Mocniej się malować, lepiej ubierać, zmieniać włosy. Czułam, że jestem niewystarczająca. Chciałam trochę od tego odpocząć, zaczęłam częściej wychodzić ze znajomymi, delikatnie odcięłam się do Michała. Unikałam sytuacji stykowych, w których znów mówiłby, co jest we mnie do zmiany. Nie wiem, dlaczego sądziłam, że nam to pomoże. Myślałam, że Michał zauważy tę zmianę i zagai rozmowę. Nic z tych rzeczy. Wydawało się, jakby posucha w sypialni zupełnie mu nie przeszkadzała. Zaskoczyło mnie to, że nie zabiega o zbliżenia, zwłaszcza, że wiedziałam, jak ważne to jest dla niego. Zupełnie nic się nie zmieniło. Nadal flirtował, nadal nie wracał na noc. Nadal nie miałam, o co się przyczepić. A jednak czułam, że coś uległo delikatnej zmianie. Zaczęłam węszyć. Najpierw sprawdziłam mu telefon. Pusto. Potem zerknęłam na prywatną skrzynkę. Tutaj też nic. Za dowody natknęłam się jednak zupełnie przypadkiem. Robiłam pranie. Jak zwykle z resztą. Wyciągnęłam z kieszeni jego spodni portfel. Zaplątał mi się w rękach i upadł na ziemie. To, co z niego wypadło, było gwoździem do trumny, w której leżało od dawna nasze małżeństwo. To były zdjęcia, na oko 10 fotografii. Na każdej był mój mąż z inną panienką. Wyglądało to jak trofea kolekcjonowane przez łowcę. Dziewczyny był śliczne, wypacykowane, młode, a Michał promieniał w ich towarzystwie. Różowe okulary spadły mi z nosa. Tyle lat chciałam mu wierzyć, że mnie nie zdradza, a on robił to tuż pod moim nosem. Nie wiem, czy przez całe małżeństwo, a może tylko teraz zaszalał. Nie ma to znaczenia. Zdradził. Złamał mi serce. Zrobił to, przed czym przestrzegała mnie rodzina. Wpadłam w szał i zapragnęłam zemsty. Gdy próbowałam na spokojnie przetrawić to, co właśnie odkryłam, doszłam do wniosku, że ten bałwan nie robił tylko ze mnie frajerki. On oszukiwał cały tabun kobiet. W końcu zdradzał każdą z nas. Przycisnęłam jednego durnych koleżków, z którym szlajał się po klubach wątpliwej renomy. Było dokładnie tak, jak myślałam. Odławiał w tłumie atrakcyjną samiczkę, nawijał jej makaron na uszy i pożerał ze smakiem. Obiecywał Bóg wie co, wmawiał, że jest tą jedyną, a potem leciał zapylać kolejne kwiatki. Bezczelny dupek. Przyszła pora na konfrontację Zaszłam go z zaskoczenia. – Michał, czy jest coś, o czym powinnam wiedzieć? Popatrzył na mnie, jakbym spuściła na niego bombę atomową. Zaczął plątać się w zeznaniach. Mówić jakieś bzdury o miłości, małżeństwie. Nic z tego się dla mnie nie liczyło. – Posłuchaj lowelasie. Nie jestem idiotką. Nie pozwolę, żeby ktoś ze mnie robił głupią. Zniszczyłeś moje poczucie własnej wartości, ale godności nie pozwolę ci zdeptać. Nie interesuje mnie zupełnie nic z tych twoich tłumaczeń. W tym momencie w drodze do naszego mieszkania jest mój ojciec i mój brat. Masz mniej więcej 20 minut na spakowanie najpotrzebniejszych rzeczy. Jeśli nie zdążysz, to panowie chętnie pomogą ci się wynieść. To koniec. Chciałam by zapłacił najwyższą cenę za tę zniewagę. I zapłacił. Mieszkanie było moje, musiał się wyprowadzić, musi płacić mi alimenty, bo rozwód zasądzono z jego winy, a przecież ja pilnowałam ogniska domowego, żeby panicz mógł chadzać na swoje erotyczne spędy. To już minęło. Dziś chcę walczyć o siebie. Nie pozwolę, żeby już żaden facet mnie nigdy nie skrzywdził. Czytaj także: „Mąż żałował mi na podpaski, bo wiecznie oszczędzał. Odkryłam, że za jego skąpstwem stoi grzeszna rozpusta z młodości” „Córka z zięciem wyjechali za granicę dla kasy i zostawili mi dzieci. Szybko pożałowałam, że się zgodziłam” „W domu dziecka nauczyłam się żyć bez miłości. Gdy dostałam szansę na szczęście, nie wiedziałam, jak z niej skorzystać”
„Poruszyłam piekło i niebo, by zostać matką, lecz nic nie pomagało. Dziś wiem, że to był test, który zdałam śpiewająco”
„Urocza dziewczyna skradła nasze serca. Od tamtego spotkania widywaliśmy tę kruszynę w dosłownie każdy weekend. Baliśmy się, to fakt, ale nie ukrywam, że już oczami wyobraźni widziałam, jak wybieram kolor ścian w jej nowym pokoiku”.
Gdy znów zrobiłam test, a on pokazał tylko jedną kreseczkę, coś we mnie pękło. Zalewałam się łzami i zadawałam sobie w kółko te same pytania. Dlaczego? Dlaczego nie jest mi dane bycie mamą? – Jedni wpadają raz za razem, a ja? Jestem gotowa, marzę o tym... – mówiłam do ukochanego. – Spokojnie, może to przez stres. Może musimy trochę odpuścić i błogosławieństwo samo na nas spanie. Jeśli chcesz spać spokojnie, to może najlepiej będzie, jeśli umówisz się do lekarza? – powiedział Marek. Tak zrobiłam. Tydzień czekałam na wyniki. To było 7 dni grozy. Jakbym czekała na wyrok. Jestem zdrowa? – Mam dla pani skrajne informacje. Jedna złą, a jedna dobrą. Niech pani wybierze, od której zacząć – powiedział ginekolog. – Niech pan zacznie od dobrej – odparłam. –Jest pani zdrowa. – To świetnie, ale wciąż nie mogę zajść w ciążę... – No właśnie, to jest ta zła. Jest pani okazem zdrowia i nie wiem, dlaczego nie może pani zajść w ciążę. Szanse są 50/50. Wyszłam z gabinetu z mieszanką emocji. Byłam jednocześnie wkurzona, piekielnie zła na lekarza, ale jednocześnie zadowolona, że jestem zdrowa. Czekaliśmy jeszcze na wyniki badań Marka, liczyłam, że może one coś wyjaśnią. – Miśka, tu jest napisane, że wszystko jest w normie. Nic z tego nie rozumiem – powiedział Marek, odczytując swoje wyniki badań. – Co to są za konowały? Jak mogą nie wiedzieć, dlaczego po takim czasie nie mamy jeszcze dzidziusia! – byłam wściekła. – Spokojnie kochanie, są przecież inne sposoby na bycie rodzicami. Nigdy o tym nie rozmawialiśmy, ale co myślisz o adopcji? – O adopcji? Ja chce mieć swoje dziecko! Chcę być w ciąży, nosić je pod sercem i urodzić! – No ale, co jeśli to się nie uda? – Nie wiem, nigdy o tym nie myślałam w ten sposób. Muszę się zastanowić... Bałam się Mijały kolejne tygodnie, a okres przybywał jak w zegarku. Powoli zaczęłam się oswajać z sytuacją (oczywiście, na ile można się oswoić z taka myślą). W głębi duszy marzyłam o tym, że ciąża przyjdzie niespodziewanie, ale jestem też realistką. Kwestia adopcji coraz częściej pojawiała się w rozmowach. Oboje zafiksowaliśmy się na temacie potomstwa. Nasze rozmowy już nie wyglądały jak dawniej. To był jeden z głównych tematów, o których rozmawialiśmy. A seks? Z przyjemności przerodził się w coś jakby jedynie sposób na osiągnięcie celu. Był narzędziem. Wybraliśmy się do domu dziecka Dotarło do mnie, że jeśli chcę zostać matką, to musze zdecydować się na adopcje. Chcieliśmy podejść do tego metodą małych kroków. – Najpierw pojedziemy tylko zobaczyć, jak to wygląda. Poznamy personel, porozmawiamy z kim trzeba – powiedział Marek, widząc moją zmieszaną minę. Sądziłam, że gdy wejdę do ośrodka, poczuję się lepiej. Może utwierdzę się w przekonaniu, że Bóg właśnie taką drogę dla mnie wybrał. Niestety było zupełnie odwrotnie. Już pierwsza rozmowa z panią z ośrodka rozwiała wszelkie moje nadzieje. Opowiadała nam, jak przebiega proces, co go poprzedza, a także powiedziała, że budowanie więzi z potencjalnym maluchem nie jest taka prosta. Są to dzieci z różnych środowisk, po różnych sytuacjach życiowych, w różnym wieku, z różnymi traumami. Całą wizytę byłam przygnębiona i smutna. Dom dziecka raczej nie jest miejscem wesołym, choć wypełniony dziecięcym śmiechem. Krępowałam się przechadzając po korytarzach i spoglądając na bawiące się dzieci. Bałam się, że wykonam jakiś gest, który da im złudną nadzieję na lepsze życie, a przecież ja nie byłam jeszcze zdecydowana. Wtedy Marek złapał mnie za rękę. Wyrwał mnie z letargu i powiedział: – Miśka, zobacz na tę dziewczynkę w rogu. Moje oczy skierowały się w kierunku 4-latki, która sama siedziała w kącie i tuliła swojego pluszaka. Miała prześliczne blond loczki i rumiane policzki. Podniosła głowę i jej wzrok skrzyżował się z moim. Przez cale moje ciało przeszły ciarki. Złapałam Marka mocniej za rękę Spojrzałam na niego oczami pełnymi łez i zobaczyłam, że jego też zbiera na płacz. Czy to możliwe? Może to przeznaczenie! Dopytaliśmy o blondwłosego aniołka naszą przewodniczkę. Dowiedzieliśmy się, że Ania została osierocona, gdy jej mama zmarła w wypadku samochodowym. Były tylko we dwójkę. Nie miała ojca, ani dziadków. A przynajmniej nie chcieli mieć z nią kontaktu. Wybłagałam na paniach z ośrodka, żeby pozwoliły nam z nią porozmawiać. Poznać ją. Wiedziałam, że to nie stanie się z dnia na dzień, więc gdy przyszło nam na to czekać około 14 dni, nie kłóciłam się. Czekałam cierpliwie. Urocza dziewczyna skradła nasze serca. Od tamtego spotkania widywaliśmy tę kruszynę w dosłownie każdy weekend. Baliśmy się, to fakt, ale nie ukrywam, że już oczami wyobraźni widziałam, jak wybieram kolor ścian w jej nowym pokoiku. Było dużo formalności, dużo załatwiania, rozmów, wizyt, kontroli. Ale było warto. W końcu przyszedł ten dzień, gdy nasza upragniona córeczka pojechała z nami do domu. Była jak brakujący element układanki. Wypełniła nasze mieszkanie uśmiechem, a serca nieograniczona miłością. To właśnie równo miesiąc od tamtego momentu gorzej się poczułam. Czułam mdłości, kręciło mi się w głowie. Praktycznie cały dzień spędziłam w toalecie. – Mamusiu, źle się czujesz? – zapytała zatroskana Ania. – Troszkę tak, ale nic się nie martw. Niedługo mi przejdzie. Gdy Ania wyszła z łazienki pomyślałam, że tak strasznie cieszę się, że zostałam mamą. Właśnie wtedy coś mi zaświtało. Wyciągnęłam z szafki test, który pozostał jeszcze po staraniach o potomstwo. Nakupiłam ich wtedy chyba tuzin. Zbierałam szczękę z podłogi, gdy tekst pokazał 2 kreski. Wyszłam z łazienki. Czekał tam na mnie mój mąż, który w tym czasie zajmował się córeczką. – Rany boskie, Miśka! Co się stało? – To... – pokazałam wtedy dodatni test. – No nie żartuj! – podskoczył z radości mój mąż. – Aniu, będziesz miała rodzeństwo! Michalina, 31 lat Czytaj także: „Według rodziców powinnam siedzieć w domu i rodzić dziecko za dzieckiem. Nie rozumieją, że chcę pożyć i zwiedzać świat” „Narzeczona syna prosto w oczy przyznała mi, że jest z nim tylko dla kasy. Ostrzegałem go, ale on nie słuchał” „Obiecaliśmy dzieciom ferie w górach, ale zabrakło kasy. Zamiast śnieżkami obrzucaliśmy się pretensjami”
„Mąż zrobił ze mnie pośmiewisko, bo obiecał kochance ślub w białej sukience. Do dziś godność zbieram z podłogi”
„Starałam się przejść przez nie z podniesioną głową, ale nie dawałam rady. To było zbyt bolesne. Kamil odszedł do innej, lepszej, piękniejszej”.
Gdy myślę o naszym małżeństwie to kiedyś sądziłam, że jest ono jak z bajki. Niestety to była tylko iluzja. Poznaliśmy się na studiach, a właściwie na juwenaliach. Przystojny student matematyki zawrócił mi w głowie. Połączyła nas jakaś niewidzialna więź. Te piękne brązowe oczy roztopiły moje serce. Czułam, że to ten jedyny. Po 4 latach randkowania ukochany w końcu uklęknął, a ja oczywiście przyjęłam pierścionek. To miał być piękny początek naszej przygody. Ślubowaliśmy sobie uczciwość małżeńską i wspólne życie w zdrowiu i w chorobie. Niestety los chciał inaczej Przez pewien czas moja bajka stawała się coraz bardziej realna. Kupiliśmy mieszkanie, urządziliśmy je po swojemu, nie narzekaliśmy na finanse. Nieźle zarabialiśmy. Wydawać by się mogło, że wszystko idzie idealnie. Szczęście nie trwa wiecznie, niestety. Wszystko zaczęło się o dziwnego zachowania Kamila. Coraz częściej przesiadywał w pracy po godzinach, nie miał na nic nastroju, jakby wiecznie był nadąsany. Zaczęłam zastanawiać się, czy może to ja coś zrobiłam nie tak. Nie rozmawialiśmy już tak, jak wcześniej. Kiedyś każdy problem omawialiśmy wspólnie, dziś każdy raził sobie z nimi osobno i w ciszy. Pewnego cichego wieczoru coś we mnie pękło: – Słuchaj Kamil, ja dłużej tak nie mogę. Co się z nami dzieje? Ta cisza mnie wykańcza... – Nie wiem, co mam ci powiedzieć. Nie chce mi się o tym myśleć. Wstał i wyszedł z pokoju. Zostawił mnie samą z mnóstwem pytań bez odpowiedzi. Nie odpuściłam. Męczyłam go tak długo, aż w końcu pękł i wyznał: – Kaśka, ja mam dość. Odchodzę. Chcę rozwodu... Kościelnego – te ostatnie słowa były jak cios prosto w serce. Kościelnego? Niby jakim cudem? Odchodzi? Już mnie nie kocha? Te i inne miliony pytań kłębiły mi się w głowie. Pękło mi serce, a łzy napłynęły do oczu. Czy przegapiłam moment, w którym mogłam to wszystko zatrzymać? Gdzie popełniłam błąd?! Kolejne dni, tygodnie, miesiące były jak wyjęte z najgorszego koszmaru. Starałam się przejść przez nie z podniesioną głową, ale nie dawałam rady. To było zbyt bolesne. Kamil odszedł do innej, lepszej, piękniejszej. Czułam się upokorzona. Najpierw przed sądem, a potem w kurii, gdy musiałam ze szczegółami opowiadać o naszym małżeństwie i jeszcze raz sięgać pamięcią do pięknych chwil, które już nigdy nie wrócą. –A współżycie? Było? Jak często? Żona wykazywała oznaki choroby, o której pan wcześniej wspominał? Zataiła ją przed panem? Nie mogłam w to wszystko uwierzyć. Zamurowało mnie i zatkało. Stałam tam, ale czułam, że wcale nie jestem obecna przy tej rozmowie. Mój mąż, partner, niegdyś najlepszy przyjaciel, zrobił ze mnie potwora tylko po to, żeby zabrać przed ołtarz inną babę? Kamil pastwił się nade mną, a ja czułam, że każde bolesne dla mnie słowo sprawia mu niemałą satysfakcję. Z kim ja żyłam pod jednym dachem? Z bezczelnym dupkiem, który upokorzył mnie, zaciągnął tutaj, żebym opowiadała o moich intymnym życiu przed obcymi mi ludźmi? Gdybym mogła cofnąć czas... – Nie rozumiem, o co tutaj chodzi. Nasze małżeństwo było... normalne. Zwyczajne. – Czy przebywała pani w szpitalu, bądź podlegała pani innej formie hospitalizacji w związku z pani chorobą? – Nie, nie rozumiem, o czym pan do mnie mówi. Nie jestem chora, źle znosze niektóre sytuacje, ale to nie jest podstawa do takich oskarżeń! I tak spotkanie za spotkaniem. Musiałam się bronić. Pokazać, że jestem silna. Nie mogłam się poddać. Kamil nawet nie próbował ze mną o tym porozmawiać. Unikał mojego wzroku, jakbyśmy byli obcymi sobie ludźmi. To było straszne. Dziś, gdy wszystko to mam już za sobą, czuję się znacznie lepiej. Udało mi się zeskrobać z ziemi swoją godność i poczucie własnej wartości i małymi kroczkami podnoszę się po tym straszliwym upadku. Czasami ludzie, których najbardziej kochamy, wbijają nam najbardziej bolesny nóż w plecy. Trudno. Gdybym mogła cofnąć czas, nigdy bym za niego nie wyszła. To nie było warte mojego cierpienia. Katarzyna, 39 lat Czytaj także:„Żona zrobiła z naszego mieszkania przedszkole. Mam tego powyżej uszu, ale trzeba przyznać, że to niezły interes”„Iwona jest emocjonalnym wampirem. Jej zły humor jest tak zaraźliwy, że tracę ochotę na oddychanie”„Harowałam za granicą, żeby zarobić na wymarzony urlop. Ale dorobiłam się tylko pustego portfela i urażonej dumy”
„Spowiadałam się mężowi z zakupów, a paragony recytowałam jak pacierz. Pękłam, gdy rozliczał mnie z każdej pary majtek”
„Byłam zamknięta w swojej własnej klatce. Co gorsza – sama się do niej zapędziłam. Coraz częściej słyszałam, że jestem bezużyteczna, a kiedy poruszałam temat powrotu do pracy, kpił ze mnie”.
Przyjaciółki piały z zachwytów, gdy patrzyły na mojego męża. Były pod wrażeniem, jak wspaniałym mężczyzną jest Mariusz. Cóż, znały tylko jedną stronę medalu. Bliscy ciągle rozpływali się nad tym, jak bajkowe mam życie u jego boku, jednak rzeczywistość była daleka od bajki, no, chyba że baśnią nazywamy życie w złotej klatce z mężem tyranem. Wystarczyło, że przekroczyliśmy próg, a za zamkniętymi drzwiami mąż zrzucał maskę ideału i przybierał swoją ulubioną – zimnego drania. Jednak zacznijmy od początku… Mariusz to na pierwszy rzut (w sumie na drugi też) bardzo przystojny mężczyzna. Zarysowana szczęka, zdrowe, błyszczące włosy, zadbany uśmiech, zawsze pięknie pachnący drogimi perfumami. Ciepło, elegancja i urok aż od niego biły. To niesamowite, jak ktoś taki, może tak bardzo się zmienić w domu. Początkowo jego ciągłą kontrolę odbierałam jako przejaw troski. Martwił się, że nie lubię swojej pracy, więc zaproponował, żebym zajęła się domem, a on przejmie na siebie zarabianie. Dał mi dostęp do konta, powiedział, że mogę wydawać, na co chcę. W końcu jego pieniądze, to moje pieniądze. Nawet się wtedy nie zastanowiłam. Nie lubiłam swojej pracy, mało zarabiałam. Właściwie, cieszyłam się z takiego obrotu sytuacji. To właśnie od tego się zaczęło Małe gesty sprawiały, że mąż wprawiał mnie w dyskomfort. Niby się troszczył i dbał, ale jednocześnie sprawdzał i monitorował mnie. Rozliczał z zakupów, sprawdzał, po co kupiłam dana rzecz. Nie chodziło tu tylko o kasę na zakupy spożywcze. Mariusz sprawdzał dokładnie nawet to, co kupiłam dla siebie. Rozliczał mnie z każdej kupionej pary majtek. Pamiętam ten dzień dokładnie. Dzień, w którym klapki zaczęły spadać mi z oczu. Zaczęło się od niewinnego wypadu do knajpy z koleżankami. Nic nadzwyczajnego. Nagle dostałam telefon. – Cześć, musisz szybko wrócić do domu. Natychmiast – wrzasnął mój mąż Bałam się, że coś się stało, więc przeprosiłam koleżanki i wróciłam. Gdy tylko przekroczyłam próg domu, zauważyłam, że wszystko jest na miejscu, a mąż siedzi w fotelu, jakby nic się nie stało. Trochę się poirytowałam. – Co się dzieje?! Przecież widzę, że wszystko jest normalnie, po co mnie ściągnąłeś ze spotkania? Co się tu… Nie dokończyłam zdania, bo dostałam solidny policzek. Zamurowało mnie. – Posłuchaj mnie raz, a porządnie. To ja tu jestem panem. Skoro szlajasz się z koleżankami za moje pieniądze, to ja decyduje, o której wracasz do domu. Zrozumiane? – powiedział zimnym tonem pozbawionym emocji. – Mariusz, co ci się stało? – powiedziałam, ocierając łzę z oka. – Nie dyskutuj ze mną – odwrócił się i poszedł do gabinetu. Nie wiedziałam, co się właściwie stało Przecież nie zrobiłam nic złego. Owszem, wydałam trochę więcej, bo poszłam z koleżankami do nowej knajpy, ale nie wyczyściłam nam konta. Zapłaciłam może 120 zł za kolację! Przecież to nie mogła być kwestia kasy, nie wiedziałam, co w niego wstąpiło. Od tego dnia takie sytuacje stały się moją codziennością. Przy ludziach Mariusz zachowywał się jak mąż idealny, a w domu upokarzał mnie, obrażał, czasem bił. Wyzywał od darmozjadów, karał mnie ciszą. Czasami przychodziła chwila refleksji i za kolejny siniak dostawałam prezent na przeprosiny. Jak głupia parę razy nawet się na to nabrałam. Pewnie zastanawiacie się, dlaczego nic nikomu nie powiedziałam? Musiało mi to nie przeszkadzać, skoro godziłam się na takie traktowanie. To nie jest takie proste. Bez niego nie miałam niczego. Wmówił mi, że bez niego jestem nikim. A poza tym, komu miałam powiedzieć? Dla wszystkich Mariusz był ideałem. Nikt nie uwierzy w bajeczki wypacykowanej żony, która całymi dniami siedzi w cieplutkim domu, że jej mężuś ją tłucze i obraża. Czułam się jak w złotej klatce Byłam zamknięta w swojej własnej klatce. Co gorsza – sama się do niej zapędziłam. Coraz częściej słyszałam, że jestem bezużyteczna, a kiedy poruszałam temat powrotu do pracy, kpił ze mnie i kategorycznie zabraniał. Nie chciał, żebym się usamodzielniła. Póki miał nade mną kontrolę, byłam jego zabawka. Wmawiał mi takie rzeczy, że poślubiłam go dla kasy, że kiedyś chciałam mieć z nim dziecko, a teraz co? Na niczym mi nie zależy. Czasami nawet zastanawiałam się, czy on nie ma racji. Tak bardzo wmawiał mi swoją perspektywę, że zwątpiłam sama w siebie, więc jak inni mieliby mi uwierzyć? Dlatego właśnie doprowadzało mnie do szału, gdy moi bliscy, moje przyjaciółki rozpływały się z zachwytu nad Mariuszem i przy okazji narzekały na swoich mężów. Nie miały prawa wiedzieć, co się u mnie dzieje, bo przecież im tego nie powiedziałam, ale i tak marzyłam, by w końcu same jakimś cudem przejrzały na oczy. Chyba właśnie podczas jednej rozmowy z moją przyjaciółką Martą, coś we mnie pękło. Nie dam rady tak dłużej. Nie mogę zniszczyć sobie życia. Dostałam jakiegoś dziwnego kopa do działania. Wróciłam do domu, Mariusza nie było, bo był na jakiejś delegacji. Ucieczkę planowałam od dawna, miałam wszystko przemyślane, jednak nigdy nie zebrałam się na odwagę, żeby doprowadzić ją do skutku. Spakowałam to, czego potrzebowałam, żeby przeżyć tydzień, zabrałam oszczędności, które udało mi się grosz do grosza uzbierać. Spakowałam też jedzenie, kilka błyskotek i ruszyłam. Zapukałam w drzwi mojej przyjaciółki Joli. Tak, jednej z tych kobiet, które piały z zachwytu nad moim mężem. Wystarczyło, że Jola zerknęła na łzy płynące ciurkiem po mojej twarzy. Przygarnęła mnie do środka i wysłuchała w milczeniu. Ta rozmowa była jak oczyszczenie. Powiedziałam jej dosłownie wszystko. Pokazałam blizny po niedoleczonych siniakach, które miałam na nogach. Dajcie sobie pomóc Jola wspierała mnie jak nikt inny. Pomogła stanąć na nogi, znaleźć dobrego prawnika i przebrnąć jakoś przez rozwód. To dzięki niej załatwiłam męża na szaro. Jola była świadkiem kilku kłótni, bo Mariusz szybko domyślił się, dokąd uciekłam. Miał się też za wielkiego mądrale, lecz nie przewidział tego, że rozmowy przez komunikatory mogą służyć jako dowód w sprawie. A zaufajcie mi, nie szczędził tam języka. Z rozwodu wyszłam z podniesioną głową i nawet pełnymi kieszeniami. W jednej z nich dźwięczały klucze do mieszkania, które mi przypadło. To przestroga dla wszystkich babeczek, które boją się zawalczyć o siebie. Nigdy nie jest za późno, ale nie zgrywajcie bohaterek. Dajcie sobie pomóc. Czytaj także: „Gdy ukochany mnie porzucił, nie łkałam zbyt długo. Cieplutkie miejsce czekało na mnie w miękkiej pościli tuż za ścianą” „Mąż poleciał do młodszej jak na promocję w black friday. Piałam ze śmiechu, gdy ta wielka inwestycja, zaczęła dokazywać” „Oddawałem żonie całą wypłatę, bo taki mieliśmy układ. Ufałem jej i dostałem bolesną nauczkę”
„Kuzynka zamieszkała ze mną i poczuła się jak na all inclusive. Miałam dość, więc zasponsorowałam jej zemstę na ostro”
„Słyszałam tylko, jak Marysia za ścianą wykrzykuje coś do swojego chłopaka, płacze, rzuca rzeczami. Sprawiało mi to niemało satysfakcję, że w końcu to ja wyprowadziłam ją z równowagi”.
Pochodzę ze wsi. To żaden wstyd, nigdy przez to nie czułam się gorsza. Jednak coś zawsze podpowiadało mi, że moje życie będzie znacznie lepsze z daleka od niewielkiej wioski. Chciałam robić karierę w mieście. To wielki świat mnie interesował i przyciągał do siebie. Dlatego właśnie, gdy tylko zdałam maturę, wyjechałam do większego miasta. Moi rodzice nie byli zbytnio bogaci, dlatego od początku wiedziałam, że muszę sobie poradzić sama. Nie mogłam pozwolić sobie na studia stacjonarne, bo musiałam zarobić na swoje utrzymanie. Poszłam na zaoczne, a w tygodniu dorabiałam sobie w restauracji lub w markecie. Było ciężko, to fakt, ale byłam dumna z siebie i wdzięczna, że mogę spełniać marzenia. Oczywiście nie miałam swojego mieszkania, a wynajmowałam dwupokojowe lokum z koleżanką z roku. Całkiem dobrze się dogadywaliśmy, wspólnie pilnowałyśmy porządku, nie wchodziłyśmy sobie w drogę, żyło nam się całkiem miło. Jednak życie bywa przewrotne, także w moim przypadku. Właśnie miałam zaczynać drugi rok studiów, gdy koleżanka oznajmiła mi, że wynosi się z naszego mieszkania, bo chce zamieszkać ze swoim chłopakiem. Muszę przyznać, że wpadłam w nie małą panikę. Cieszyłam się jej szczęściem, ale musiałam patrzeć na swój własny tyłek. Nie zarabiałam w końcu na tyle dużo, żeby pozwolić sobie na samodzielne mieszkanie w dużym mieście. Właśnie wtedy doświadczyłam prawdziwego cudu. Oczywiście rozmawiałam z mamą o swoich problemach i obawach, ale nie sądziłam, że wykorzysta swoje znajomości do tego, żeby mi pomóc. Tak właśnie pocztą pantoflową moja daleka ciotka dowiedziała się, że szukam lokatorki, a tak się składa, że jej młodsza córka właśnie rozpoczyna studia. – Cześć Kasiu. To ja ciocia Zosia. Słuchaj, nie będę owijała w bawełnę. Marysia szuka mieszkania, a twoja mama powiedziała mi, że ty szukasz lokatorki. Co ty na to, żebyś przygarnęła ją do siebie? – Cześć ciociu, to wspaniała wiadomość, że Marysia dostała się na studia. Tak, to prawda, szukam lokatorki. No jasne, Myślisz, że się dogadamy, w końcu jesteśmy w podobnym wieku. Bardzo się cieszę, że się odezwałaś – nie kryłam swojego zachwytu. I to był mój błąd Nie zastanawiałam się odpowiednio długo, nie przeanalizowałam wszystkich za i przeciw. W głowie tylko dzwoniło mi stare przysłowie, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach. Jednak nie chciałam się zrażać. Może wcale nie będzie tak źle? Nie znamy się zbyt dobrze z Marysią, ale nie słyszałam o niej nigdy nic złego. Doszłam do wniosku, że lepiej tak, niż rezygnować ze studiów i wracać do domu. W końcu, co złego mogło się stać. Marysia ledwo przekroczyła próg naszego mieszkania i rzuciła mi się na szyję. wręczyła mi też prezent w ramach podziękowania. – Słuchaj, ja nie wiem, jak ja mam ci dziękować. Jestem strasznie wdzięczna i taka szczęśliwa. Postaram się nie robić problemów, w końcu jestem u ciebie. Jeszcze raz bardzo ci dziękuję. – Ja też bardzo cieszę się, że cię widzę. Myślę, że jakoś się dogadamy. A teraz dam ci czas, żebyś się rozpakowała i może wyskoczymy na jakiś obiad? – No jasne! Ta rozmowa dałam jakąś dziwną nadzieję, że wszystko się ułoży. Nie dogadywała z Marysią konkretnych szczegółów współdzielenia mieszkania, bo wydawało mi się to oczywiste. Wszystkie koszty dzielimy na pół, stworzymy harmonogram sprzątania, każda z nas przypilnuje, żeby nie robić sobie nawzajem pod górkę. W końcu obie studiujemy. O kasę też się nie martwiłam, w końcu ciocia obiecała, że to ona będzie przelewała mi na konto co miesiąc pieniądze za rachunki. Jednak każdy przeciwnik, kto mieszkał na stancji, wie, że rachunki to tylko połowa wydatków wspólnego mieszkania. Na początku przymykałam na to oko, że Marysia podjada moje jedzenie, korzysta z kosmetyków, ręczników, czy nawet szamponu do włosów. Sądziłam, że może potrzebuję trochę więcej czasu, żeby się zaaklimatyzować. Jednak minął pierwszy miesiąc, później przyszedł kolejny i sytuacja nie ulegała zmianie. Zauważyłam, że moje konto zaczyna się kurczyć, a na zakupy spożywcze wydaję coraz więcej. w końcu musiałam utrzymać siebie i darmozjada, który nie dokładał się do żadnych wydatków. Kasa to jedno, ale Marysia nawet nie kiwnęła palcem w naszym mieszkaniu. Nie wiem, czy myślała, że mieszkając ze mną, będzie miała taką samą obsługę jak w domu? Najprawdopodobniej ciotka robiła za nią dosłownie wszystko, bo ta dziewucha nie potrafiła nawet pozmywać garów. Doszło do tego, że gdy chciałam kogoś zaprosić, musiałam wcześniej gruntownie posprzątać calutkie mieszkanie. Zagryzałam zęby i starałam się choć trochę tolerować jej zachowania, ale do tego wszystkiego w końcu doszły też imprezy. Maryśka poznała na uczelni całkiem sporą grupę znajomych. Nie wiem, czy chciała im zaimponować, czy o co jej chodziło, ale non stop sprowadzała ich do nas do mieszkania. Oczywiście cała ta banda robiła niesamowity hałas, a także syf, którego oczywiście ze sobą nie sprzątali. Dziewucha szastała kasą ciotki na prawo i lewo, ale do domowego budżetu się zupełnie nie dokładała. Kasa szła na melanże, imprezy, kosmetyki i głupoty. Nie jestem z tych, którzy zaglądają komuś do portfela, ale w momencie, gdy zaczynam kogoś sponsorować, to przestaje być zabawne. Pewnego razu, gdy sytuacja znowu się powtórzyła, nie wytrzymałam: – Maryśka, musimy pogadać. Ja tego dłużej nie wytrzymam. Czy ty myślisz, że mieszkasz w hotelu? Straciłam już swoją cierpliwość. Nie jestem twoją sprzątaczką, kucharką, praczką, rozumiesz? Myślisz, że skąd bierze się jedzenie? Z nieba? Aniołki je przynoszą? Ogarnij się dziewczyno – Pozwoliłam sobie na wyrzut gorzkich słów. – Ale o co ci chodzi? Przecież mama przelewa ci kasę za czynsz. Czego ty jeszcze chcesz? – powiedziała zdziwiona. – Ty jesteś odklejona od rzeczywistości? Czy ty myślisz, że w cenie czynszu jest też wyżywienie? – Ale o co ci chodzi? – Dziewczyno, opłaty to nie koniec. Za coś trzeba jeść, a od kilku miesięcy jesz za moje. Ja nie zarabiam kokosów, żebym miała cię utrzymywać. A nawet jakbym zarabiała, to nie miałabym takiego zamiaru. – Daj mi już dzisiaj spokój. Nie mam siły. Chcę iść odpocząć – odwróciła się napięcie i poszła do swojego pokoju. Stałam jak wryta, bo myślałam, że ta rozmowa coś zmieni. Byłam pewna, że jak powiem, o co mi chodzi, to Marysia zrozumie. Jednak srogo się pomyliłam. Oczywiście, jak można się domyśleć, do żadnej kolejnej rozmowy nie doszło. Marysia unikała mnie jak ognia, bo liczyła, że o wszystkim zapomnę. Jednak nie zapomniałam. Gdy tylko poruszałam temat, ona głośno wzdychała i wychodziła z pokoju. Zupełnie mnie ignorowała. Miała gdzieś to, co do niej mówię. To cała sytuacja doprowadzała mnie do szału. Nie wiedziałam już zupełnie, co mam zrobić. No bo przecież nie wyrzucę jej z mieszkania, nie wystawię walizek za drzwi. To wciąż moja rodzina. Sytuacja, zamiast się uspokoić, wciąż się pogarszała. Teraz doszła nowa sprawa, a mianowicie wielka miłość Marysi. Dziewucha ubzdurała sobie, że facet, z którym jest od dwóch miesięcy, to mężczyzna jej życia. Ponownie – miałabym to gdzieś, gdyby umawiała się, a nawet przyprowadzała sporadycznie do mieszkania tego typa. Jednak ona totalnie przesadziła. Nie tylko sprowadziła go na noc, ale także postanowiłam, że tymczasowo z nami zamieszka. Gdy zwróciłam jej na to uwagę, odpowiedziała – Rany, tobie nic nie pasuje. Przecież jestem w nim totalnie zakochana, nie widać – on we mnie też. Chcemy sobie razem ułożyć życie. Przestań stawać nam na drodze. Jak chcesz być strażniczką mojej cnoty, to muszę cię rozczarować. To już dawno za mną. – Przecież to nie o to chodzi. Mam to gdzieś. Chcę po prostu świętego spokoju. Umowa najmu jest na mnie, nie możemy sprowadzać sobie dodatkowych lokatorów. Nie rozumiesz tego? – Przestań dramatyzować. Przecież nikt się nie dowie. Po co on ma wynajmować mieszkanie, skoro możemy dzielić pokój. – Czy ty jesteś głucha? Nie rozumiesz, co do ciebie mówię? – wtedy nie wytrzymałam. Powiedziałam jej wszystko to, co myślę Wykrzyczałam jej w twarz, że nie wyobrażam sobie, że nie będę mogła w spokoju zrobić sobie obiadu, bo jej fagas będzie łaził mi w gaciach po mieszkaniu. Darłam się tak, że słyszeli mnie na pewno w bloku obok. Kazałam jej pakować walizki i wynosić się z mieszkania. Żadna gówniara nie będzie mnie rozstawiała po kątach. – Jak ty sobie to wyobrażasz niby? Mam w dwa tygodnie znaleźć nowe mieszkanie? Co wyrzucisz mnie na bruk? Taka właśnie jesteś. Przecież Michał wypowiedział swoje mieszkanie, mieliśmy zamieszkać tutaj razem. Przestań mi rzucać kłody pod nogi, a może jesteś zazdrosna? – Mam gdzieś te twoje miłości. Jestem pewna, że sobie jakoś poradzisz. Ostrzegam cię, jeżeli do dwóch tygodni się stąd nie wyniesiesz, twoja mama o wszystkim się dowie. Nie tylko o tym, że na mnie żerowałaś, wykorzystywałaś mnie, chodziłaś na studia w kratkę, ale także o Michale i innych chłoptasiach, za którymi latałaś. Przemyśl to lepiej dobrze. A teraz sorry, nie chce mi się już gadać. Jestem zmęczona – obróciłam się na pięcie i wyszłam. Szczerze? Jestem z siebie dumna Byłam asertywna, postawiłam na swoim, nie dałam się zastraszyć jakieś gówniarze. Słyszałam tylko, jak Marysia za ścianą wykrzykuje coś do swojego chłopaka, płacze, rzuca rzeczami. Sprawiało mi to niemało satysfakcję, że w końcu to ja wyprowadziłam ją z równowagi. Minęły zaledwie dwa dni od naszej rozmowy, a w progu mieszkania zobaczyłam walizki Marysi. Zabrała je, rzuciła mi kluczami pod nogi i trzasnęła drzwiami. Tyle ją widziałam. Jednak miałam przeczucie, że nasza historia się jeszcze nie kończy. Jeszcze tego samego dnia dostałam telefonu od mamy: – Dziecko, czy to oszalałaś? Wyrzuciłaś swoją własną kuzynkę na bruk? – krzyczała do słuchawki mama. Basta. Dość tego – Spokojnie, od kogo niby to wiesz? – Jak od kogo? Od ciotki. Mówi, że Marysia jest cała w nerwach, jest zapłakana i myśli o tym, żeby rzucić przez ciebie studia. A to gówniara. – Serio, tak ci powiedziała? Pominęła trochę szczegółów tej historii. Na przykład ten, że sprowadza sobie co noc innego chłopa do mieszkania, żerowała na mojej kasie i Gdyby nie ja, to zrobiłaby z naszego mieszkania chlew. – Nie wiem, jak tam między wami było, ale ciotka już zdążyła obdzwonić połowę rodziny. Basta. Dość tego. Nie czekałam nawet sekundy, tylko spakowałam się i przyjechałam do naszej wioski. Postanowiłam, że ciotka musi poznać prawdę, żeby odkręcić bzdury, których nagadała całej rodzinie. Na szczęście nie jestem głupia i wszystko mam udokumentowane. Zdjęcia z imprez, pobojowisko, które Marysia zostawiła po każdym z melanży, a nawet fragmenty rozmów, które nagrałam, gdy prosiłam, aby kupiła coś do jedzenia. Zadarła z niewłaściwą kuzynką Czytaj także: „Mąż poleciał do młodszej jak na promocję w black friday. Piałam ze śmiechu, gdy ta wielka inwestycja, zaczęła dokazywać” „Oddawałem żonie całą wypłatę, bo taki mieliśmy układ. Ufałem jej i dostałem bolesną nauczkę” „Rodzina suszyła mi głowę o ślub i dziecko, więc dałam im to, co chcieli. Nie wiedzieli, że biorą udział w przedstawieniu”