polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2026-02-17T08:47:42.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Śledzika spędzałam z mężem na balu. To miały być huczne ostatki, a okazały się ostatnimi chwilami mojego małżeństwa”
items: „W walentynki zapaliłam znicz na grobie męża i czmychnęłam na randkę. Na starość moje owdowiałe serce poczuło wiosnę”
items: „W sanatorium romansowałam na całego. Już planowałam ślub, gdy prawda o moim lubym pozbawiła mnie złudzeń”
items: „Wróciłam ze studniówki z niespodzianką. Nikomu nie powiem, czyje oczy będzie miało moje dziecko”
items: „Po zdradzie zostałam sama z trójką dzieci i byłam na skraju załamania. To teściowa pomogła mi stanąć na nogi”
items: Chlor i minerały. Twarda prawda o włosach - nie tylko po basenie
items: Rodzinny relaks w Basenach Tropikalnych. Binkowski Resort zaprasza na idealny wypoczynek!
items: Nauczyciel cierpliwości w rozmiarze 62 – opowieść o tym, jak małe dziecko zmienia perspektywę rodzica na tempo życia i priorytety
items: Flik Flak Showtime. Zegarki, które uczą, bawią i zachwycają dzieci
items: „W dniu ślubu nakryłam narzeczonego na brudnych zabawach. Wesele się odbyło, ale bez tego bajeranta”

„Śledzika spędzałam z mężem na balu. To miały być huczne ostatki, a okazały się ostatnimi chwilami mojego małżeństwa”
type: item
date: 2026-02-17T17:00:04.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Uncategorized
subject: Z życia wzięte
subject: oblicza życia
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „O czym oni mówili? Jakie mieszkanie? Drzwi skrzypnęły. Cofnęłam się gwałtownie. Z sali wyszła kobieta w czerwonej sukni odsłaniającej plecy. Sylwia. Chwilę później wyszedł Robert. Wyglądał na zdruzgotanego. Stałam ukryta w cieniu, czując, jak mój świat rozpada się w drobny mak. To nie był romans na jedną noc”.
encoded: Ten wieczór miał być naszą kropką nad i, ukoronowaniem piętnastu lat wspólnego życia. Kiedy zapinałam zamek mojej szmaragdowej sukni, czułam dreszcz ekscytacji, wierząc, że wracamy do gry jako ten duet nie do zdarcia, którym byliśmy na studiach. Nie wiedziałam jeszcze, że muzyka, która za chwilę miała porwać nas do tańca, stanie się ścieżką dźwiękową mojego osobistego końca świata. Nie czułam się jak żona Patrzyłam w lustro i przez chwilę nie poznawałam kobiety, która odwzajemniała moje spojrzenie. Szmaragdowa tafta idealnie opinała talię, a makijaż ukrywał cienie pod oczami – pamiątkę po ostatnich miesiącach nieustannego stresu. Firma mojego męża przechodziła restrukturyzację, co w naszym domu oznaczało puste krzesło przy stole i jego nieobecny wzrok. Ale dzisiaj miało być inaczej. – Wyglądasz... – Robert stanął w drzwiach sypialni, wiążąc muchę. Zawiesił głos. – Wyglądasz profesjonalnie. To słowo ukłuło mnie w serce. Nie „pięknie”, nie „zachwycająco”. Profesjonalnie. Jakbym była częścią biznesplanu, a nie żoną, z którą dzielił życie od niemal dwóch dekad. Uśmiechnęłam się jednak, tłumiąc rozczarowanie. – Ty też dobrze wyglądasz – odparłam, podchodząc, by poprawić mu kołnierzyk. Czułam od niego zapach drogich perfum, tych samych, które kupiłam mu na rocznicę. Był spięty, mięśnie pod marynarką miał twarde jak kamień. Unikał mojego wzroku, patrząc gdzieś ponad moim ramieniem na zegar. – Musimy się zbierać – rzucił nerwowo, sprawdzając telefon po raz dziesiąty. – Prezes będzie wcześniej. To ważne, żebyśmy zrobili dobre wejście. Agata, pamiętaj, proszę, nie zawiedź mnie. – Oczywiście – zapewniłam go, biorąc torebkę. – Jesteśmy zespołem, pamiętasz? Skinął głową, ale myślami był już daleko. Wyszliśmy w chłodną, lutową noc. Ostatki. Ostatni dzień karnawału. My jechaliśmy na ekskluzywny bal charytatywny, bilet wstępu do świata, o który Robert walczył z taką desperacją. W samochodzie panowała cisza. Zastanawiałam się, w którym momencie nasza studencka beztroska zamieniła si…

Sledzika-spedzalam-z-mezem-na-balu-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-NomadSoul-fe25dee.jpg
width: 1200
height: 800

„W walentynki zapaliłam znicz na grobie męża i czmychnęłam na randkę. Na starość moje owdowiałe serce poczuło wiosnę”
type: item
date: 2026-02-14T21:00:23.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Uncategorized
subject: Z życia wzięte
subject: oblicza życia
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nasze palce zetknęły się na ułamek sekundy; jego dłoń była szorstka i ciepła. Kiedy zapaliłam płomień na grobie męża, poczułam ulgę. Ktoś przebił tę nieznośną bańkę samotności, w której tkwiłam od czterdziestu ośmiu miesięcy. I tak to się zaczęło. Od pożyczonego znicza”.
encoded: Nigdy nie sądziłam, że cmentarz, miejsce ostatecznych pożegnań, stanie się scenerią dla początku czegoś nowego. Tego dnia mróz szczypał w policzki, gdy szłam alejką, którą znałam na pamięć. W dłoniach ściskałam wiązankę dla męża, który cztery lata temu zabrał ze sobą barwy mojego świata. Drugą trzymał on – mężczyzna z sąsiedniego grobu. To, co nas połączyło, uświadomiło mi, że serce nie ma limitu miejsca, a kochanie kogoś nowego wcale nie oznacza zdrady tego, co było wcześniej. Poczułam się mniej samotna Mijałam go od dawna. Wymienialiśmy zdawkowe skinienia głowy, typowe dla ludzi połączonych tym samym, niemym bólem. Ale tamtego listopadowego popołudnia rutyna pękła. Mój znicz, wielki, szklany lampion kupiony na rocznicę ślubu, nie wytrzymał mrozu. Szkło trzasnęło, a wkład zgasł zalany topniejącym śniegiem. Stałam nad grobem Tomasza, bezradna i dziwnie wściekła na ten kawałek szkła, jakby to była wina całego wszechświata. Wtedy usłyszałam chrzęst żwiru za plecami. – Proszę wziąć mój zapasowy – odezwał się niski, spokojny głos. Odwróciłam się gwałtownie. To był on. Wysoki, lekko przygarbiony, w wełnianym płaszczu. W wyciągniętej dłoni trzymał prosty wkład olejowy. – Nie, dziękuję, nie trzeba – bąknęłam, czując, jak łzy bezsilności napływają mi do oczu. – Proszę nie odmawiać. Hania zawsze powtarzała, że światło musi płonąć – powiedział, wskazując głową na pomnik z czarnego granitu. – Zresztą, mam ich w torbie chyba z pięć. Zawsze kupuję za dużo. Wzięłam wkład. Nasze palce zetknęły się na ułamek sekundy; jego dłoń była szorstka i ciepła. Kiedy zapaliłam płomień na grobie męża, poczułam ulgę. Ktoś przebił tę nieznośną bańkę samotności, w której tkwiłam od czterdziestu ośmiu miesięcy. Przedstawił się jako Andrzej. Ja powiedziałam tylko, że jestem Elżbieta. I tak to się zaczęło. Od pożyczonego ognia. Śmiałam się pierwszy raz od lat Przez kolejne tygodnie nasze spotkania stały się rytuałem. Nie umawialiśmy się, ale wiedziałam, że on bywa tam we wtorki i piątki. Zaczęliśmy …

W-walentynki-zapalalam-znicz-na-grobie-meza-a-pozniej-szlam-na-randke-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Ninaveter-9eea31c.jpg
width: 1200
height: 800

„W sanatorium romansowałam na całego. Już planowałam ślub, gdy prawda o moim lubym pozbawiła mnie złudzeń”
type: item
date: 2026-01-31T05:00:20.000Z
creator: Katarzyna Samborska
subject: Po godzinach
subject: Uncategorized
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nie nazywałam tego uczuciem. Mówiłam sobie, że to tylko bliskość w miejscu, gdzie wszyscy są bardziej otwarci. A jednak po raz pierwszy od dawna wyobraziłam sobie, że coś jeszcze może się przede mną otworzyć. Myśli same wybiegały w przyszłość”.
encoded: Przyjechałam do sanatorium z jednym celem: żeby na chwilę przestać się źle czuć. Po rozwodzie wszystko było we mnie zbyt głośne, choć na zewnątrz funkcjonowałam poprawnie. Pracowałam, odpowiadałam na pytania, uśmiechałam się w odpowiednich momentach. Dopiero nocami, kiedy przewracałam się z boku na bok, kręgosłup przypominał mi, że ciało nie zapomina tego, co głowa próbuje wyciszyć. Lekarz powiedział „rehabilitacja”, ja pomyślałam „ucieczka”. Pierwsze dni były do siebie podobne. Zabiegi, kolejki pod gabinetami, rozmowy o pogodzie i godzinach posiłków. W stołówce siadałam przy wolnych stolikach, bo tak było najprościej. Obserwowałam ludzi z dystansu, jakby byli elementem krajobrazu, który mnie nie dotyczy. Czułam ulgę w tej anonimowości. Nikt tu nie znał mojej historii ani powodów, dla których nosiłam w sobie tyle ostrożności. Karola zauważyłam dopiero po kilku dniach. Nie wyróżniał się niczym szczególnym – spokojny, raczej cichy, zawsze punktualny. Spotykaliśmy się na tych samych zabiegach, wymienialiśmy krótkie spojrzenia, czasem zdawkowe zdania. Wiedziałam tylko, że jest tu po czymś poważnym, tak jak ja byłam po czymś, co mnie połamało inaczej. Nie szukałam znajomości. Tym bardziej nie myślałam o uczuciach. Chciałam tylko wrócić do domu ze zdrowym kręgosłupem i trochę lżejszą głową. Nie wiedziałam jeszcze, że to miejsce zacznie leczyć jedno, a boleśnie poruszy drugie. To przyszło naturalnie Zabiegi szybko narzuciły rytm dniu. Ta sama godzina, ten sam korytarz, te same krzesła ustawione pod ścianą. Siadałam zwykle na końcu, z torbą opartą o nogę, jakby to miało mi zapewnić dodatkowy dystans. Karol zajmował miejsce kilka krzeseł dalej. Zawsze przychodził chwilę wcześniej, czytał coś na telefonie albo po prostu patrzył w okno. – Długo już pani czeka? – zapytał któregoś dnia, kiedy pielęgniarka się spóźniała. – Jak wszyscy – odpowiedziałam bez większego zaangażowania. Uśmiechnął się lekko, jakby to wystarczyło za całą rozmowę. Rzeczywiście, przez chwilę było cicho. Po…

W-sanatorium-stracilam-glowe-i-romansowalam-bf9499b.jpg
width: 1200
height: 800

„Wróciłam ze studniówki z niespodzianką. Nikomu nie powiem, czyje oczy będzie miało moje dziecko”
type: item
date: 2026-01-25T17:30:39.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Uncategorized
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
subject: Z życia wzięte
description: „– Julia, spójrz mi w oczy. Czy ty przypadkiem nie jesteś w ciąży? Zamarłam. Na chwilę naprawdę pomyślałam, że przytaknę, ale skłamałam. – Nie. Skąd w ogóle ten pomysł?”.
encoded: Jeszcze niedawno wierzyłam, że wiem, czego chcę od życia. Matura, studia, wyprowadzka z domu, niezależność. W planie wszystko wyglądało przejrzyście. Dopóki nie przyszła noc, która wszystko rozmyła. Studniówka. Miałam wyglądać perfekcyjnie – makijaż zrobiony przez Olę, sukienka wybrana miesiącami wcześniej, mama zadowolona, tata jak zwykle milczący. Paweł – mój chłopak – odebrał mnie z różami. Patrzył na mnie jakby widział księżniczkę. Pomyślałam wtedy: tak, właśnie tak ma być. Ale tej nocy wydarzyło się coś, czego nie potrafię wymazać z głowy. Coś, o czym nikomu nie powiedziałam. Czasami zamykam oczy i próbuję poukładać obrazy, jak urwane kadry filmu. Są światła, są dłonie, usta, zapach, ale nie Pawła. Wspominam jego brata Wiktora. Od tamtej nocy minęło kilka tygodni, a ja nadal nie potrafię oddychać spokojnie. Coś się zmieniło. We mnie. Między nami. I wiem, że to dopiero początek. To nie miało się wydarzyć – Coś się dzieje, prawda? – Ola spojrzała na mnie uważnie, jakby próbowała zajrzeć mi do głowy. – Nic się nie dzieje – rzuciłam, bawiąc się zamkiem od bluzy. – Po prostu... jestem zmęczona. I chyba wszystko zaczyna mnie przerastać. Siedziałyśmy na szkolnym korytarzu, tuż przy oknie. Przerwa między lekcjami. Gwar rozmów, śmiechy, a ja czułam się, jakby siedziała we mnie cisza, która nie chce puścić. – Julia, ja cię znam. Ty tak nie wyglądasz, jak jesteś tylko zmęczona. Co się wydarzyło na studniówce? Zerknęłam na nią. Chciałam powiedzieć „nic”, chciałam skłamać, że po prostu za dużo wypiłam, że Paweł był cudowny i że wszystko było idealnie. Ale coś we mnie pękło. – To nie powinno się wydarzyć – szepnęłam, nie patrząc jej w oczy. – Wiem, jak to brzmi. Ale wtedy... nie byłam sobą. To był jeden moment. Taki, którego nie planujesz. Ola nie dopytywała. Poczekała, aż sama powiem więcej. – Był taniec, potem rozmowa z Wiktorem. Przyszedł jako osoba towarzysząca Alicji, ale cały wieczór był bliżej mniej. Paweł się bawił i nic nie widział – dodałam, ciszej. – Wiktor zawsze…

zamyslona-dziewczyna-4d7aa95.png
width: 1200
height: 900

„Po zdradzie zostałam sama z trójką dzieci i byłam na skraju załamania. To teściowa pomogła mi stanąć na nogi”
type: item
date: 2026-01-24T12:30:50.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Uncategorized
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Z każdym krokiem oddalał się nie tylko on, ale całe moje dawne życie. Powtarzałam sobie w głowie pytanie: jak on mógł nam to zrobić? Było mi wstyd przed samą sobą, że tak bardzo błagałam. Ale wtedy to była jedyna myśl: żeby wrócił, żeby się obudzić z tego koszmaru. Zamiast tego została pustka. I samotność, z którą nie wiedziałam, co zrobić”.
encoded: Jeszcze niedawno moje życie wyglądało zupełnie inaczej. Byliśmy rodziną – ja, Paweł i nasze dzieci. Zawsze wydawało mi się, że jesteśmy „normalni”: śmialiśmy się przy śniadaniu, robiliśmy sobie herbatę do łóżka, kłóciliśmy się o drobiazgi, a godziły nas wspólne wieczory z serialem. Potem pojawiły się dzieci: Antek, potem Lena i najmłodszy Jaś. Było trudno, ale byłam szczęśliwa, bo miałam kogo kochać i dla kogo żyć. Początkowo nie zauważyłam, że coś się zmienia. Paweł coraz częściej wracał do domu późno, zamykał się w sobie, unikał mojego wzroku. Próbowałam nie panikować, tłumaczyłam to zmęczeniem, pracą. Pewnego wieczoru usiadł naprzeciwko mnie przy kuchennym stole i spojrzał na mnie nieobecnym wzrokiem. „Zakochałem się w kimś innym” – powiedział. Tak po prostu. Z dnia na dzień przestał być moim mężem. Pamiętam tylko, że siedziałam na zimnych kafelkach w łazience i nie mogłam przestać płakać. Dzieci spały, a ja miałam wrażenie, że wali się cały świat. Zostałam sama. Ja i trójka naszych dzieci. Błagałam, żeby wrócił Ostatnia rozmowa z Pawłem wracała do mnie jak zły sen. Stałam w kuchni, a on pakował torbę, starając się unikać mojego wzroku. Czułam, że zaraz się rozpadnę. – Paweł, powiedz mi, co się dzieje? Przecież nie możesz tak po prostu odejść! – głos mi się łamał, ale musiałam poznać prawdę. – Julia, ja... To już koniec. Nie kocham cię. Zakochałem się w kimś innym – powiedział spokojnie, jakby opowiadał o pogodzie. Nawet nie próbował udawać skruchy. – Jak możesz mi to zrobić?! Jak możesz zostawić dzieci? – krzyknęłam, łzy leciały mi po policzkach. – Julia, mam prawo być szczęśliwy. Przepraszam, ale nie potrafię już żyć w kłamstwie. – To jest szczęście?! Porzucić rodzinę, zostawić mnie z trójką dzieci? – rzuciłam ze złością. – Tak wyszło. Przepraszam – odpowiedział cicho, a ja zrozumiałam, że już go straciłam. Patrzyłam, jak zamyka drzwi. Z każdym krokiem oddalał się nie tylko on, ale całe moje dawne życie. Oparłam się o ścianę, nie mogąc złapać tchu. Przez kolejn…

Po-zdradzie-zostalam-sama-z-trojka-dzieci-i-bylam-na-skraju-zalamania-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Tatyana-Gladskih-3635e10.jpg
width: 1200
height: 800

Chlor i minerały. Twarda prawda o włosach - nie tylko po basenie
type: item
date: 2026-01-17T11:59:20.000Z
subject: Moda i uroda
subject: Nasze akcje
subject: Uncategorized
subject: basen
subject: kosmetyki do włosów
subject: pielęgnacja
subject: włosy
description: Longevity stało się nowym standardem myślenia o zdrowiu i pielęgnacji. Jak pokazują dane Euromonitor International, aż 75% konsumentów podchodzi dziś do beauty strategicznie, łącząc codzienne rytuały z długofalowym zdrowiem i kondycją organizmu. Wybieramy basen, kontrastowe prysznice, morsowanie, czy domowe kąpiele, traktując je jako element profilaktyki, regeneracji i równowagi psychofizycznej. Jednocześnie niewiele mówi się o tym, że te prozdrowotne nawyki bywają wymagające dla skóry głowy i włosów.
encoded: Chlor kojarzy się z basenem, ale mamy z nim kontakt również pod prysznicem - a twarda woda dodatkowo „dokłada” osad, który włosy i skóra odczuwają szybciej, niż myślimy. To właśnie na styku zdrowych rytuałów i realnych obciążeń środowiskowych pojawia się potrzeba świadomej, dopasowanej pielęgnacji. Basen to tylko początek historii Basen pozostaje jedną z najzdrowszych i najczęściej wybieranych form aktywności wspierającej kondycję i regenerację organizmu. Dla włosów jest to jednak środowisko o podwyższonym poziomie wyzwań. Amerykańskie badania opublikowane w „Chronic effects of swimming pool disinfectants on skin and hair” z 2024 r., wskazują, że regularny kontakt z chlorowaną wodą osłabia naturalną warstwę ochronną włosa, wpływając na jego nawilżenie, elastyczność i ogólną kondycję. Chlor nie stoi w opozycji do zdrowego stylu życia - wymusza jedynie potrzebę bardziej świadomej pielęgnacji przy częstym pływaniu. Chlor w basenie, chlor w kranie - to wciąż ten sam przeciwnik To, co dla wielu jest zaskoczeniem: chlor nie kończy się na basenie. Jest również standardowym składnikiem wody wodociągowej. Według danych przedsiębiorstw wodociągowych w największych polskich miastach, stężenie chloru w wodzie kranowej mieści się zwykle w przedziale 0,1–0,3 mg/l, a twardość wody często przekracza 300 mg CaCO₃/l. Oznacza to wysoką zawartość jonów wapnia i magnezu, które osadzają się na włosach i skórze. Dodatkowo raport NIK dotyczący stanu sieci wodociągowych wskazuje na problem starzejącej się infrastruktury, osadów, biofilmów i wtórnego zanieczyszczenia wody w instalacjach. Dla włosów oznacza to jedno: kontakt z minerałami, chloraminami i metalami ciężkimi nie jest incydentem, lecz codziennością. Ciekawostka, która zmienia perspektywę Woda w polskich miastach bywa zaliczana do bardzo twardych (powyżej 300 mg CaCO₃/l). Chlor i chloraminy mogą pozostawać na włosach i skórze nawet do 30 minut po kąpieli. Osad mineralny działa jak „papier ścierny” - zwiększa tarcie, sprzyja mikrous…

AdobeStock489282422-721f90d.jpeg
width: 5366
height: 3029

Rodzinny relaks w Basenach Tropikalnych. Binkowski Resort zaprasza na idealny wypoczynek!
type: item
date: 2025-12-20T14:13:48.000Z
creator: Katarzyna Rapczyńska-Lubieńska
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: Uncategorized
subject: hotel
subject: okazje cenowe
subject: podróż
subject: rodzinne wakacje
subject: wakacje w Polsce
description: W sercu Gór Świętokrzyskich znajduje się miejsce, w którym można naprawdę odpocząć – z dala od zgiełku, blisko natury, w komfortowych warunkach. Binkowski Resort oferuje idealne warunki zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i dla tych, którzy szukają spokoju, relaksu i aktywnego wypoczynku na najwyższym poziomie.
encoded: Wszystkie mamy wiedzą, że zaplanowanie idealnego wyjazdu z dziećmi to wyższa szkoła jazdy i nieustanna sztuka kompromisu. Z jednej strony chcemy zapewnić dzieciom moc atrakcji, ruch i zabawę, z drugiej – same marzymy o chwili w ciszy, dobrej kawie wypitej bez pośpiechu i regeneracji sił w SPA. Często kończy się na kompromisach, które nie zadowalają nikogo. A gdyby tak nie musieć wybierać? Binkowski Resort w Kielcach to unikalny obiekt na mapie Polski, który łączy luksus czterogwiazdkowego hotelu, bliskość natury i – co najważniejsze – Baseny Tropikalne, dzięki którym lato trwa tutaj przez okrągły rok. Egzotyka w sercu Polski – Baseny Tropikalne Binkowski Resort Główna atrakcja? Gwarantowana pogoda. Zostawiacie za sobą deszcz i chłód, by wejść w świat, gdzie termometry zawsze pokazują ponad 30 kresek. Ciepła woda i prawdziwe palmy na wyciągnięcie ręki sprawiają, że zapominacie o tym, co dzieje się na zewnątrz. To nie jest zwykły aquapark. Baseny Tropikalne w Binkowski Resort to wyjątkowa strefa wodna zatopiona w naturalnej zieleni. Prawdziwe palmy, sprowadzone prosto z Wysp Kanaryjskich, tworzą tu autentyczny mikroklimat, który pozwala przenieść się na egzotyczne wakacje bez konieczności kupowania biletów lotniczych. Dla dzieci to prawdziwy raj: Wodny plac zabaw dla najmłodszych – miejsce stworzone z myślą o pierwszych wodnych przygodach Basen dla dzieci ze zjeżdżalniami, który gwarantuje mnóstwo emocji Zjeżdżalnie pontonowe (w tym niesamowita Magic Eye) Leniwa rzeka, która pozwala na chwilę wodnego relaksu w pontonie A dla Ciebie? Błękitna laguna z krystalicznie czystą wodą, w której basenowy bar serwuje egzotyczne koktajle. Strefa Zen dla Mamy (i Taty) – Czas na regenerację Binkowski Resort doskonale rozumie, że wypoczęty rodzic to szczęśliwe dziecko. Dlatego oferta dla dorosłych jest tu równie imponująca. Kiedy dzieci szaleją pod okiem animatorów lub drugiego opiekuna, Ty możesz udać się do największego kompleksu saunowego w regionie – Saun Świętokrzyskich. Nasza …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/12/4c882440-45c8-4941-971c-c7cb87c06f16-3fe47af.jpg
width: 1920
height: 1259

Nauczyciel cierpliwości w rozmiarze 62 – opowieść o tym, jak małe dziecko zmienia perspektywę rodzica na tempo życia i priorytety
type: item
date: 2025-12-08T08:10:51.000Z
creator: Małgorzata Górecka
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: Uncategorized
description: Czasem mam wrażenie, że moje życie przed pojawieniem się dziecka było jak sprint – szybkie, głośne, nastawione na efekt. Pędziłam od zadania do zadania, od planu do planu, jakbym bała się, że jeśli się zatrzymam, świat wymknie mi się z rąk. A potem pojawił się ktoś, kto mieścił się w rozmiarze 62. Ktoś, kto jednym spojrzeniem potrafił unieważnić wszystkie harmonogramy i listy rzeczy „na już”. I ten ktoś nieświadomie przejął funkcję mojego najważniejszego nauczyciela.
encoded: To właśnie ona – ona mała córeczka - pokazała mi, że tempo życia można mierzyć nie liczbą wykonanych zadań, ale rytmem oddechów i cichym pomrukiem zadowolenia po jedzeniu. Ten mały człowiek, który potrzebuje mnie od świtu do nocy, sprawił, że inaczej patrzę na zegarek. I to od ponad 5 lat. Kiedy w domu pojawia się dziecko, świat delikatnie, ale nieodwracalnie traci swoją dotychczasową dynamikę. Priorytety przemeblowują się bez pytania, cele wyginają się w nową stronę, a podejście do zdrowia – swojego i cudzego – zyskuje nagle rangę projektu strategicznego. Zadania, które wcześniej robiłaś „w międzyczasie”, teraz zyskują zupełnie nowe znaczenia i konsekwencje. I choć na początku trudno w tym wszystkim złapać rytm, pewnego dnia orientujesz się, że ten mały człowiek prowadzi cię za rękę przez zupełnie inny rodzaj czasu – wolniejszy, głębszy, bardziej pierwotny. Gdy wolność zmienia definicję Dziecko przewraca do góry nogami wszystko, co uważałaś za stałe punkty w kalendarzu. Zmienia podejście do pracy, do dni wolnych, do wyjść ze znajomymi. Zmienia sposób, w jaki patrzysz na plany i zobowiązania – nagle okazuje się, że to, co dotąd było elastyczne, staje się niepodważalnym elementem układanki (np. godziny snu, pory karmienia), a to, co było nienaruszalne (np. fitness, spotkanie z koleżankami) można w sumie przełożyć na później. I tak – możesz czuć się przytłoczona. Możesz mieć wrażenie, że straciłaś wolność. I absolutnie nie musisz udawać, że jest inaczej. Każda kobieta, rodząc dziecko, traci tę starą, lekką wolność – tę, która pozwalała spontanicznie wychodzić na kawę, przestawiać grafik, przesypiać noce jak w podręczniku wellness. Traci ją, żeby zyskać inną. Czasem mniej spektakularną, bardziej wymagającą, ale też głębszą. To bardzo ludzkie, że w nowej rzeczywistości pojawia się tęsknota: za czasem tylko dla siebie, za miastem budzącym się bez pośpiechu, za wieczorami, które nie kończą się karmieniem, kołysaniem czy kolejną drzemką. To normalne. W tym wszystkim jesteś…

AdobeStock860204730-4879a49.jpeg
width: 8094
height: 5396

Flik Flak Showtime. Zegarki, które uczą, bawią i zachwycają dzieci
type: item
date: 2025-12-03T15:58:55.000Z
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: Uncategorized
subject: dzieci
subject: zegarek
description: Zabawki szybko się nudzą, a rodzice coraz częściej szukają prezentów, które są zarówno atrakcyjne, jak i rozwijające. Nic więc dziwnego, że coraz częstszą uwagę przyciągają rzeczy, które realnie wspierają naukę i zostają z dzieckiem na dłużej.
encoded: Zegarki Flik Flak od lat pozostają wyjątkową propozycją. Łączą atrakcyjny wygląd, trwałość i funkcje edukacyjne, dzięki czemu dzieci naprawdę z nich korzystają. Najnowsza kolekcja Showtime idealnie wpisuje się w ten trend. Flik Flak od początku stawia na naukę analogowego czasu w przyjazny sposób. Kolorowe cyfry, wyraźne podziałki i charakterystyczne wskazówki Flik i Flak pomagają dzieciom zrozumieć działanie godzin i minut. Do każdego zegarka dołączany jest papierowy zegar do ćwiczeń, który pozwala trenować ustawianie wskazówek. Dzięki temu nauka czasu staje się zabawą, a nie obowiązkiem. Kolor, blask i energia kolekcji Showtime Kolekcja Showtime powstała z myślą o dzieciach, które uwielbiają kolory, błysk i ruch. Model PICK A BOW jest przeznaczony dla najmłodszych, od trzeciego do piątego roku życia. Kokardki na pasku i perłowy połysk koperty nadają mu uroku, ale jednocześnie zachowano prostotę, która ułatwia pierwsze kroki w nauce godzin. Starsze dzieci znajdą w tej kolekcji modele DISCO TIME, PARTY FINALE i SOUNDSCAPE. Każdy z nich ma swój charakter, od dyskotekowych motywów po muzyczne inspiracje, a wszystkie mają czytelną tarczę i trzy wskazówki, co wspiera naukę precyzyjnego odczytywania czasu. Praktyczne rozwiązania, które docenią rodzice Zegarki Flik Flak są lekkie, wygodne, odporne na dziecięce przygody i wodę, a w razie potrzeby można je wyprać w pralce. Koperta i elementy wykonano z materiałów bio, a pasek z tekstyliów powstałych z recyklingu butelek PET, dzięki czemu zegarki są trwałe i przyjazne środowisku. Codzienny towarzysz dzieci Flik Flak towarzyszy dzieciom na co dzień. Pomaga w porannych przygotowaniach, buduje nawyk punktualności i daje poczucie samodzielności. Kolekcja Showtime pozwala dzieciom łączyć naukę czasu z zabawą, energią i kreatywnością. Każdy model zachęca do ruchu, tańca i aktywności, a jednocześnie rozwija umiejętności, które przydadzą się w przyszłości. Dodatkowo dzięki aplikacji Flik Flak – The Adventure of Time, dzieci mogą wch…

FlikFlak2025Showtime1-dfb1d8f.jpg
width: 4128
height: 2752

„W dniu ślubu nakryłam narzeczonego na brudnych zabawach. Wesele się odbyło, ale bez tego bajeranta”
type: item
date: 2025-12-02T18:30:07.000Z
creator: Redakcja
subject: Uncategorized
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Hotel był oddalony o dziesięć minut drogi. Stałam przed drzwiami pokoju 209 z bijącym sercem i żołądkiem ściśniętym ze strachu. Zanim zdążyłam zapukać, usłyszałam śmiech. Kobiecy śmiech. Drzwi nie były domknięte. Popchnęłam je lekko i zajrzałam do środka”.
encoded: Nie byłam dziewczyną, która marzyła o białej sukni i weselu z bajki, ale kiedy Kamil mi się oświadczył, coś się zmieniło. Pomyślałam, że może to właśnie z nim zbuduję stabilne życie – spokojne, przewidywalne, nasze. Przez wiele miesięcy przygotowywaliśmy ślub z dbałością o każdy szczegół. To miał być nasz dzień – wyjątkowy, wzruszający, pełen radości. Tyle że wszystko poszło nie tak. A właściwie – on poszedł nie tam, dokąd powinien. I choć próbowałam udawać przed światem, że wszystko było w porządku, prawda wyszła na jaw szybciej, niż sądziłam. Towarzyszył mi niepokój Nie zapomnę tego dnia, kiedy z mamą i siostrą poszłam na ostatnią przymiarkę sukni. W salonie unosił się zapach świeżych kwiatów i lakieru do włosów, a ekspedientki uśmiechały się z przesadną serdecznością. Patrzyłam w lustro, poprawiając ramiączko sukni, i czułam... pustkę. Niby było pięknie – koronkowy dekolt, delikatny tren, wszystko jak z katalogu – ale coś było nie tak. – Pięknie wyglądasz, naprawdę – powiedziała siostra, ściskając mnie za rękę. – Kamil nie będzie mógł oderwać od ciebie wzroku. Uśmiechnęłam się, ale w środku poczułam dziwne ukłucie. Bo ostatnio Kamil patrzył na mnie jakby rzadziej. W zasadzie, odkąd jego szefowa awansowała go na kierownika, był coraz bardziej nieobecny. Wieczory spędzał z nosem w laptopie albo nie odbierał telefonu, tłumacząc się „służbowymi sprawami”. – Wszystko okej? – zapytała mama, patrząc na mnie uważnie. – Tak, chyba po prostu dopada mnie stres przedślubny – odpowiedziałam, zbyt szybko. Chciałam wierzyć, że to tylko chwilowe. Że może ślub to po prostu za duża rzecz i oboje nie radzimy sobie z presją. Ale kiedy następnego dnia Kamil znowu przełożył kolację z moimi rodzicami, poczułam coś niepokojącego. Bo to nie był pierwszy raz. A jego wymówka – „zostaję dłużej w pracy” – brzmiała już zbyt znajomo i zbyt wygodnie. Serce mi zamarło Noc przed ślubem spędziłam w pokoju hotelowym z widokiem na jezioro. Teoretycznie miał to być moment relaksu – siostra zaproponow…

W-dniu-slubu-nakrylam-narzeczonego-na-brudnych-zabawach-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Vasil-d6ed349.jpg
width: 1200
height: 800