„Byłem ogrodnikiem i zakochałem się w córce pracodawcy. Dowód miłości zostawiłem na drzewie”
„Anna miała teraz życie, o którym ja mogłem tylko marzyć. Jej świat to były kolacje przy świecach, wyjazdy do Paryża i rozmowy z ludźmi, których nazwisk nawet nie potrafiłem wymówić. Ja wciąż byłem tu – w ogrodzie, który znałem na pamięć”.
Przyjechałem tu, gdy miałem dwadzieścia lat. Mój pierwszy dzień w posiadłości pachniał różami i świeżo skoszoną trawą. Wtedy zobaczyłem Annę – biegła przez ogród w białej sukience, śmiejąc się beztrosko. Była jak promień słońca, jak coś, czego nie powinno się dotykać, by nie zniknęło. Ogród stał się dla mnie wszystkim Każde drzewo, każdy kwiat pielęgnowałem z myślą o niej. Nie byłem nikim ważnym, tylko ogrodnikiem. Ale kiedyś, w sekrecie, zasadziłem magnolię – jej ulubione drzewo. Było moim niemym wyznaniem miłości. Znałem ten ogród lepiej niż ktokolwiek inny. Widziałem, jak zmienia się wraz z porami roku, jak kwiaty budzą się do życia i jak z każdym deszczem ziemia oddycha na nowo. Ale najpiękniejszy był wtedy, gdy pojawiała się w nim Ania. Przychodziła tu codziennie – rankiem, z filiżanką kawy, albo wieczorem, boso, gdy trawa była jeszcze ciepła od słońca. Czasem siadała na drewnianej ławce i zamyślała się, innym razem przechadzała się między grządkami, muskając dłonią płatki róż. Lubiła kwiaty. Szczególnie magnolie. Wspomniała o tym kiedyś, zupełnie przypadkiem. – Gdy byłam dzieckiem, mama zabierała mnie do ogrodu pełnego magnolii – powiedziała, odrywając płatek piwonii. – To było moje ulubione miejsce. Nie odpowiedziałem. Tylko skinąłem głową i wróciłem do pracy, choć w mojej głowie zapadła decyzja, której nie odważyłbym się wypowiedzieć na głos. Tydzień później posadziłem magnolię Z dala od głównych alejek, gdzie nikt nie zwróci na nią uwagi. Była jeszcze mała, krucha, ale ja wiedziałem, że jeśli tylko będę o nią dbał, kiedyś stanie się drzewem, pod którym Anna będzie mogła usiąść. Nie robiłem tego dla siebie. Nigdy nie miałem złudzeń. Byłem dla niej tylko ogrodnikiem, kimś, kogo mija się z uprzejmym uśmiechem. Ale ta magnolia miała być moim sekretnym darem, cichym wyznaniem, które nigdy nie dotrze do jej uszu. Lata mijały, a magnolia rosła. Każdego roku jej gałęzie stawały się silniejsze, a ja doglądałem jej z większą troską niż innych roślin. Była moim cichym sekretem, ukrytą miłością, której nigdy nie mogłem wyznać. W tym czasie życie Ani toczyło się swoim rytmem. Widywałem ją coraz rzadziej – dorastała, dojrzewała, zaczynała bywać na przyjęciach, które urządzano w posiadłości. Czasem wracała do ogrodu, ale już nie tak beztroska jak dawniej. Zmieniła się. Była kobietą. Potem pojawił się Tomasz. Zobaczyłem go po raz pierwszy pewnego letniego popołudnia. Wysoki, pewny siebie, ubrany w drogi garnitur, który zupełnie nie pasował do ogrodu. Anna śmiała się przy nim, jej dłoń musnęła jego ramię, a ja czułem, jak coś we mnie pęka. Nie miałem prawa do zazdrości. Byłem tylko ogrodnikiem. Nie istniałem w jej świecie. W dniu ich ślubu patrzyłem z daleka W ogrodzie ustawiono białe krzesła, na altanie wisiały girlandy z róż. Anna wyglądała jak ktoś, kto spełnia swoje marzenia, a ja stałem za żywopłotem i ściskałem w dłoni ziemię, którą przed laty sam pieliłem. Gdy wieczorem wszyscy bawili się w sali balowej, poszedłem pod magnolię. Dotknąłem jej szorstkiej kory i przysiągłem sobie, że choć Ania nigdy nie dowie się o moim uczuciu, ta magnolia zawsze będzie dla niej. Bo ja zawsze będę jej. Anna miała teraz życie, o którym ja mogłem tylko marzyć. Jej świat to były kolacje przy świecach, wyjazdy do Paryża i rozmowy z ludźmi, których nazwisk nawet nie potrafiłem wymówić. Ja wciąż byłem tu – w ogrodzie, który znałem na pamięć. Tomasz nigdy mnie nie zauważał. Mijał mnie bez słowa, jakby bycie ogrodnikiem czyniło mnie niewidzialnym. Czasem Ania pytała uprzejmie o stan kwiatów, czasem uśmiechała się do mnie, gdy przechodziła przez ogród w drogich sukniach. Ale to było wszystko. Magnolia rosła. Stała się drzewem – silnym, pięknym. Każdej wiosny pokrywała się białymi kwiatami, a ja czułem, że wraz z nią rośnie coś jeszcze – moje uczucie, które nigdy nie znajdzie ujścia. Pewnego dnia Ania przyszła do ogrodu sama. Rzadko już to robiła. Zatrzymała się pod magnolią i uniosła wzrok. – Jakie to piękne drzewo – szepnęła. Zamarłem. Stałem kilka kroków dalej, z grabiami w ręku, w brudnym od ziemi ubraniu. – Posadził je pan? – spytała, odwracając się do mnie. Serce waliło mi jak oszalałe. – Tak – odpowiedziałem cicho. – Jest… piękne – uśmiechnęła się lekko i dotknęła kory dłonią. – Nie wiem czemu, ale czuję, jakby było tu od zawsze. Nie odpowiedziałem. Jeśli to miała być chwila, w której powinienem jej powiedzieć prawdę, to nie potrafiłem. A potem, tak po prostu, odeszła. Odtąd często widziałem Anię pod magnolią Przyglądała się jej, jakby próbowała zrozumieć, skąd się tu wzięła, dlaczego rosła akurat w tym miejscu. Pewnego dnia podeszła jeszcze bliżej i dotknęła kory. To wtedy zauważyła. Wyryłem tam coś lata temu, pewnej samotnej nocy, kiedy myślałem, że już nigdy nie odważę się wypowiedzieć tych słów na głos. "Dla Anny. Zawsze." Widziałem, jak jej palce prześlizgują się po literach. Jak wstrzymuje oddech. – Marek… – wyszeptała. Zamarłem. Stałem kilkanaście kroków dalej, ale usłyszałem jej głos tak wyraźnie, jakby szeptała mi prosto do ucha. Odwróciła się i spojrzała na mnie inaczej. Już nie jak na ogrodnika, nie jak na człowieka, który po prostu zajmuje się roślinami. W jej oczach pojawiło się coś nowego – zrozumienie. – To pan zrobił? – spytała cicho. Nie potrafiłem skłamać. Skinąłem głową. Cofnęła się o krok, spuściła wzrok. Na jej twarzy malowały się emocje, których nie potrafiłem odczytać. Przez chwilę milczała, potem odwróciła się i odeszła, zostawiając mnie samego. Nie poszła do domu. Zatrzymała się na tarasie, patrząc w stronę magnolii. A ja patrzyłem na nią, bo tylko to mi zostało. Ania unikała mnie przez kilka dni Nie pojawiała się w ogrodzie, nie zadawała pytań o kwiaty. Widziałem ją jedynie przez okna posiadłości – była zamyślona, roztargniona. Wtedy zrozumiałem, że po raz pierwszy naprawdę mnie zobaczyła. A potem przyszła. Nie miała na sobie eleganckiej sukni ani drogich butów. Była w lekkim swetrze, bose stopy zostawiały ślady na wilgotnej trawie. Podeszła pod magnolię, spojrzała na wyryty napis, a potem odwróciła się do mnie. – Panie Marku... – zaczęła, ale zaraz zamilkła. Nie pytała dlaczego. Nie potrzebowała wyjaśnień. – Zawsze był pan tutaj. – Jej głos był cichy, jakby mówiła do siebie. Skinąłem głową. – I nigdy mi pan nie powiedział. – Nie mogłem. Nie umiałem. Uśmiechnęła się smutno. – A jeśli zapytałabym teraz? Spojrzałem na nią. Była piękna, tak samo jak tego dnia, gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy. Ale dzisiaj… dzisiaj widziała mnie inaczej. – Powiedziałbym, że kochałem panią, zanim jeszcze wiedziałem, czym jest miłość. – Słowa same ze mnie wypłynęły. – Że całe życie dbałem o ten ogród, żeby miała pani swoje miejsce. I że ta magnolia… Dotknęła kory, przesuwając palcami po literach. – … zawsze była dla mnie. Nie odpowiedziała. Stała tak dłuższą chwilę, a potem westchnęła i odwróciła się w stronę domu. Nie poszła od razu. Stała na ścieżce, jakby chciała coś powiedzieć. Jakby czekała na coś, co nigdy się nie wydarzy. A potem odeszła. Bo było już za późno. Następnego dnia wyjechałem Złożyłem wypowiedzenie i nie czekałem, aż minie jego okres. Nie żegnałem się. Nie było potrzeby. Ogród nie należał do mnie, tak samo jak nie należała do mnie Ania. Zostawiłem wszystko – róże, które pielęgnowałem latami, stare drzewa, których gałęzie przycinałem każdej wiosny. Zostawiłem magnolię. Rosła już sama, silna i piękna. Nie potrzebowała mnie, tak jak i Ania nigdy mnie nie potrzebowała. Nie wróciłem tam nigdy więcej. Czasem wyobrażałem sobie, że spaceruje po ogrodzie, że przystaje pod magnolią, dotykając kory, za każdym razem na nowo odczytując wyryte słowa. „Dla Anny. Zawsze.” Może wtedy przypomina sobie o mnie. Może przez chwilę myśli, że w innym życiu, w innym świecie, mogłoby być inaczej. Ale w tym świecie magnolia była jedyną rzeczą, którą mogłem jej ofiarować. I zrobiłem to. Marek, 36 lat Czytaj także: „Przy okazji wiosennych porządków odkryłam sekret męża sprzed 15 lat. Wiedziałam, że muszę szykować pozew o rozwód” „Synowa ciągnie ode mnie kasę. Myśli, że jak wychowuje moje wnuki i nie pracuje, to będę ją sponsorować” „Mam żal do ojca, że wyjechał za granicę z kochanką. Nie mogę się pogodzić z tym, że ot tak rozbił naszą rodzinę”
„Podstępna baba omamiła ojca, a teraz chce przejąć cały jego majątek. Już ja jej pokażę, że z tą rodziną się nie zadziera”
„Jej pewność siebie była nie do zniesienia, ale jednocześnie sprawiła, że poczułem się jeszcze bardziej zdeterminowany. Musiałem znaleźć sposób, by udowodnić prawdę, nawet jeśli nie miałem teraz odpowiednich narzędzi. Po tej dramatycznej konfrontacji z Aliną czułem się jak w matni”.
Od zawsze wiedziałem, że nasza rodzina nie jest idealna. Mój ojciec, potężny biznesmen, którego podziwiałem i jednocześnie się bałem, zbudował imperium, które było naszym domem i klątwą. Po jego śmierci wszystko się skomplikowało. Patrzyłem na Alinę, jego młodą żonę, przywdziewającą żałobną maskę, z której przebijał się blask triumfu. Była uosobieniem tego, czego się obawiałem – chaosu, który rozrywał nas na strzępy. – Musisz to zaakceptować – powiedział mój brat, kładąc rękę na moim ramieniu, jakby jego dotyk mógł złagodzić mój gniew. Patrzyłem na niego, próbując zrozumieć jego stoicki spokój. Nie mogłem tego znieść Każdy uśmiech Aliny był dla mnie jak kolec w sercu, przypominając mi, że wszystko, co mieliśmy, teraz należało do niej. Czułem się zdradzony i opuszczony przez ojca, który wydawał się zostawić nas w rękach tej kobiety bez żadnych skrupułów. Czy to była naprawdę miłość, czy tylko manipulacja? Pytałem siebie tysiąc razy, ale odpowiedzi nie nadchodziły. Alina była jak mistrzyni w grze, której reguł nie znałem. Być może to ja byłem tylko pionkiem. Musiałem się dowiedzieć. Musiałem poznać prawdę, nawet jeśli bolało to bardziej niż sama zdrada. Konfrontacja była nieunikniona. Każde nasze spotkanie przypominało mi o mojej bezsilności i niewyobrażalnej stracie. W końcu zdecydowałem się powiedzieć to, co dręczyło mnie od chwili, gdy otworzyłem testament ojca. – Alina, co ty naprawdę myślałaś? – zacząłem, a moje słowa brzmiały ostrzej niż zamierzałem. – To wszystko było dla ciebie tylko jedną wielką grą? Ona tylko spojrzała na mnie chłodno, jakby już wcześniej przewidziała ten moment. – Hubert, testament jest prawomocny – powiedziała spokojnie, niemal z wyrozumiałością, która tylko mnie rozwścieczyła. – Twojemu ojcu zależało, żebym była zabezpieczona. – Zabezpieczona? – wybuchłem. – Ty po prostu go wykorzystałaś! Widziałem, jak potrafiłaś go owinąć sobie wokół palca. To wszystko było zaplanowane! Alina skrzyżowała ręce na piersi, jej twarz pozostała nieprzenikniona. Nie mogłem znieść tego jej wyważonego spokoju, który tylko podsycał mój gniew. – Byłeś tam do końca? – zapytała nagle, a jej słowa zaskoczyły mnie jak policzek. – Widzę, że wciąż nie jesteś w stanie pogodzić się z rzeczywistością. Mój mąż mnie kochał, tak jak ja jego. Te słowa zmusiły mnie do cofnięcia się o krok. W głowie zawirowało od jej niespodziewanej pewności siebie. Ale nie mogłem tak po prostu jej uwierzyć. Coś mi mówiło, że to wszystko jest jedną wielką iluzją. Być może nie miałem dowodów, ale miałem swoje przeczucia. Czy mógłbym się mylić? Musiałem podzielić się swoimi wątpliwościami z kimś, kto rozumiałby moją frustrację. Zwołałem więc spotkanie z moim rodzeństwem. Spotkaliśmy się w salonie, który teraz należał do Aliny, ale gdzie wciąż czuć było obecność naszego ojca. – To wszystko nie trzyma się kupy – powiedziałem, przeczesując dłonią włosy. – Ojciec nigdy nie oddałby wszystkiego jednej osobie. A już na pewno nie Alinie. – Może po prostu chciał, żeby była zabezpieczona – odezwał się mój młodszy brat, spokojniejszy z nas trzech. Jego opanowanie było jak balsam, choć i tak niewystarczający, by zagoić rany. – Nie bądź naiwny – odparła siostra, pełna gniewu, który zdawał się lustrzanym odbiciem mojego. – Hubert ma rację. To nie jest tylko przypadek. Alina z pewnością coś kombinuje. Próbowaliśmy razem znaleźć sposób na podważenie testamentu. Argumentowaliśmy, przeglądaliśmy nasze wspomnienia z ojcem, szukając czegokolwiek, co mogłoby wskazywać na manipulację Aliny. – Pamiętacie, jak dziwnie zachowywał się na naszym ostatnim rodzinnym obiedzie? – przypomniałem sobie. – Był nieobecny, jakby coś go dręczyło. Może już wtedy coś się działo? – To było wtedy, kiedy Alina zaczęła nagle o wszystkim decydować – dodała siostra, złością w jej głosie było słychać rozczarowanie. Mój brat pokręcił głową, jakby chciał się wycofać z całej tej rozmowy. – Musimy myśleć rozsądnie – próbował nas uspokoić. – To może być tylko nasza złość i ból po stracie ojca. Ale ja nie mogłem uwierzyć, że ojciec mógł nas tak zostawić. Coś musiało być na rzeczy, musieliśmy tylko znaleźć sposób, by to udowodnić. Pewnego wieczoru, przechadzając się po ogrodzie, usłyszałem coś, co przykuło moją uwagę. To była Alina, rozmawiająca przez telefon. Głos miała nabrzmiały emocjami, które wcześniej były dla mnie niewidoczne. Zatrzymałem się za żywopłotem, wstrzymując oddech, aby przypadkiem mnie nie usłyszała. – Tak, wszystko poszło zgodnie z planem – powiedziała. – Łatwo było go zmanipulować. Teraz muszę tylko zabezpieczyć swoje sprawy na przyszłość. Te słowa były jak zimny prysznic Czułem, jak złość wzbiera we mnie jak wulkan, który zaraz wybuchnie. Wyszedłem zza krzewów, serce tłukło mi się w piersi jak szalone. – Alina! – zawołałem, gdy tylko znalazłem się w polu jej widzenia. Telefon niemal wypadł jej z rąk. – Hubert... – zaczęła, próbując opanować zaskoczenie, ale jej oczy zdradzały, że czuła się zagrożona. – Wiesz, co usłyszałem – powiedziałem, starając się zapanować nad drżącym głosem. – Jak mogłaś to zrobić? Manipulować naszym ojcem? Wykorzystać go w taki sposób? Zamiast paniki, jej twarz przybrała wyraz pogardy, jakby moja złość była dla niej jedynie zabawną drobnostką. – Nie masz żadnych dowodów – odparła z zimnym uśmiechem. – Bez względu na to, co sobie myślisz, nie masz szans mnie pokonać. Jej pewność siebie była nie do zniesienia, ale jednocześnie sprawiła, że poczułem się jeszcze bardziej zdeterminowany. Musiałem znaleźć sposób, by udowodnić prawdę, nawet jeśli nie miałem teraz odpowiednich narzędzi. Po tej dramatycznej konfrontacji z Aliną czułem się jak w matni. Musiałem poznać całą prawdę, dlatego zdecydowałem się porozmawiać z nią jeszcze raz, tym razem próbując zrozumieć jej wersję wydarzeń. Spotkaliśmy się w pokoju, który niegdyś był gabinetem ojca. To miejsce, pełne jego osobistych pamiątek, nadawało rozmowie ciężkości, której się obawiałem. – Chcesz poznać prawdę? – zapytała Alina, siedząc na fotelu, gdzie niegdyś przesiadywał ojciec. – Wierz mi lub nie, ale kochałam twojego ojca. Nasza relacja była prawdziwa. Patrzyłem na nią z niedowierzaniem, próbując wyczytać coś z jej twarzy, z jej tonu, ale było to jak patrzenie w otchłań, w której kryło się tyle samo prawdy, co kłamstw. – Wiesz, jak to wszystko wygląda – powiedziałem, próbując wykrzesać z siebie choć odrobinę obiektywności. – Dla nas, jego dzieci, to wszystko wydaje się... nieuczciwe. Alina westchnęła ciężko, jakby rozumiała mój punkt widzenia, choć nie zgadzała się z nim. – Być może nigdy tego nie zrozumiesz – odparła cicho. – Ale każde nasze spotkanie, każda wspólna chwila, były dla mnie prawdziwe. Nie możesz oceniać naszych uczuć tylko na podstawie tego, co myślisz, że wiesz. Jej słowa, choć niewygodne, wprawiły mnie w pewne wahanie. Czy to możliwe, że się myliłem? Moje serce i rozum toczyły walkę, której nie potrafiłem przerwać. Czy mogłem jej uwierzyć, czy było to tylko kolejne oszustwo? Wewnętrzne zmagania i chaos emocjonalny nie dawały mi spokoju. Wciąż niepewny co do prawdziwych intencji Aliny, udałem się do adwokata, który reprezentował naszą rodzinę. Musiałem dowiedzieć się, czy jest jakakolwiek szansa na odzyskanie choćby części tego, co straciliśmy. Była to ostatnia nadzieja na sprawiedliwość. – Panie Hubercie, muszę przyznać, że sytuacja jest skomplikowana – powiedział adwokat, przeglądając dokumenty rozłożone na biurku. – Ale muszę również poinformować pana o czymś, co może mieć znaczenie. Przygotowałem się na najgorsze, ale to, co usłyszałem, przerosło moje najgorsze obawy. – Alina planuje wyjechać z kraju – dodał adwokat. – Ma już przygotowane dokumenty i wszystko, co potrzebne do szybkiej ucieczki. Słowa te były jak cios w brzuch. Nie mogłem uwierzyć, że sytuacja aż tak się skomplikowała. Moja determinacja wzrosła, ale jednocześnie czułem się bezsilny. – Jak to możliwe, że nikt tego nie zauważył wcześniej? – spytałem, próbując zapanować nad rosnącym gniewem. – Jest bardziej przebiegła, niż przypuszczaliśmy – odparł adwokat z rezygnacją. – Jednak nie wszystko jeszcze stracone. Jeśli uda nam się zdobyć dowody jej nieuczciwości, możemy to zatrzymać. Zrozumiałem, że muszę działać szybko. Nie było czasu na wątpliwości. Musiałem zebrać wszystkie siły, by powstrzymać ją, zanim będzie za późno. Zamiast myśleć o stracie, musiałem skupić się na tym, co mogłem jeszcze ocalić. Hubert, 39 lat Czytaj także: „Kocham męża, ale to ze szwagrem przeżyłam romans wszech czasów. Rozwodu nie będzie, bo mamy układ idealny” „Mąż chciał rozwodu, a ja chciałam ciągnąć tę rodzinną farsę dla dobra dziecka. To się nie mogło udać” „Mąż wyrabiał nadgodziny, a ja więdłam w samotności jak chwast na polu. Okazało się, że wcale nie przesiadywał w pracy”
„Chciałem mieć najpiękniejsze róże na osiedlu, więc nie szczędziłem kasy. Ale ludzka zazdrość nie zna granic”
„Nowe osiedle pachniało świeżością. Równe chodniki, nowoczesne domy, sąsiedzi w średnim wieku, których dzieci właśnie wyfrunęły z gniazd. Idealne miejsce dla mnie – emerytowanego inżyniera, który w końcu postanowił poświęcić się swojej prawdziwej pasji: ogrodnictwu”.
Zanim jeszcze rozpakowałem ostatnie pudło, moje oczy przyciągnął ogród sąsiadki – leciwej, dystyngowanej kobiety, która, jak się później dowiedziałem, nosiła imię Krystyna. Jej róże... Nigdy nie widziałem tak doskonałych krzewów. Wielkie, pełne pąki, kolory od głębokiej czerwieni po subtelny róż, a wszystko otoczone idealnie przyciętymi żywopłotami. – Włodek, mój drogi – powiedziałem do siebie, patrząc na jej ogród przez płot – masz godnego przeciwnika. Poczułem ukłucie rywalizacji. A może nawet zazdrości. Wiedziałem, że jeśli chcę być kimś w tej społeczności, muszę pokazać, że też potrafię. Krystyna mogła mieć swoje tradycyjne metody, ale ja miałem coś, czego jej brakowało – nowoczesne technologie. Natychmiast zamówiłem najlepsze nawozy, system nawadniający i środki ochronne prosto z Holandii. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, moje róże wkrótce przyćmią jej staroświeckie krzewy. Nie miałem jeszcze pojęcia, że właśnie rozpocząłem walkę. Pierwsza iskra konfliktu Pierwsze dni mojego ogrodowego projektu mijały spokojnie. System nawadniający działał bez zarzutu, nowe sadzonki rosły jak szalone, a ja co rano doglądałem swoich róż, popijając kawę na tarasie. Czułem, że już niedługo stanę się nowym królem ogrodu na tym osiedlu. Ale wtedy pojawiła się ona. Pani Krystyna stała po drugiej stronie płotu, opierając się na drewnianej laseczce. Jej spojrzenie – badawcze, nieco kpiące – przesuwało się po moim ogrodzie. – Widzę, że zabrał się pan za róże – rzuciła w końcu, nie kryjąc ironii w głosie. – Owszem – odparłem, starając się brzmieć uprzejmie, choć czułem, że coś w jej tonie mnie drażni. – Lubię nowoczesne podejście do ogrodnictwa. – Nowoczesne? – uniosła brew. – Róże to nie tylko chemia, panie Włodku. One potrzebują serca. Zachowałem kamienną twarz. – A ja myślę, że nauka i technologia mogą zdziałać cuda – odpowiedziałem spokojnie. – Proszę tylko poczekać, aż moje krzewy rozkwitną. Zobaczy pani, jakie efekty można osiągnąć dzięki nowoczesnym metodom. Pani Krystyna uśmiechnęła się, ale w tym uśmiechu było coś, co sprawiło, że poczułem niepokój. – Zobaczymy – powiedziała tylko i powoli odeszła. Patrzyłem za nią, ściskając kubek w dłoni. Czy to możliwe, że się obawiała? Może nie mogła znieść myśli, że ktoś może ją pokonać? Jedno było pewne – od tego momentu nasza rywalizacja nabrała rumieńców. Bitwa na słowa Nie minął tydzień, a o naszej „różanej rywalizacji” wiedziało już całe osiedle. Sąsiedzi zaczęli plotkować, porównywać nasze ogrody, a niektórzy nawet zakładali się, czyje róże będą piękniejsze. – Panie Włodku, chyba nieźle pan nastraszył panią Krystynę – zagadnęła mnie sąsiadka z naprzeciwka, pani Jola, gdy wychodziłem na spacer. – Podobno zaczęła podlewać swoje róże dwa razy dziennie! Uśmiechnąłem się pod nosem. A więc jednak poczuła konkurencję! Tymczasem ja dopieszczałem swoje kwiaty najlepszymi nawozami i opryskami. Liście błyszczały, pąki były duże i zdrowe. Z dnia na dzień miałem coraz większą pewność, że zwycięstwo jest blisko. Ale wtedy nadeszła kolejna wymiana ciosów. Było późne popołudnie, kiedy pani Krystyna podeszła do płotu. Tym razem nie wyglądała na kpiącą. Jej twarz była poważna, oczy chłodne. – Widzę, że pana róże rosną jak na drożdżach – powiedziała. – Ale czy pan wie, co tak naprawdę je karmi? Zmarszczyłem brwi. – Mam najlepsze nawozy, pani Krystyno. Kontroluję każdy składnik, każdą kroplę wody, wszystko jest pod ścisłą obserwacją. Pokręciła głową z dezaprobatą. – A sprawdził pan zapach? – zapytała nagle. – Zapach? – powtórzyłem, zbity z tropu. – Proszę się przejść między grządkami. I wtedy mi pan powie, co pan czuje. Mimo że niechętnie dałem się wciągnąć w tę gierkę, posłuchałem jej i przeszedłem się po ogrodzie. Dopiero wtedy poczułem to, o czym mówiła. Dziwny, chemiczny zapach. Zbyt intensywny, nienaturalny. – Natura tego nie lubi – rzuciła pani Krystyna z satysfakcją. – Ale cóż, niech pan się przekona na własnej skórze. Odwróciła się i odeszła, zostawiając mnie z niepokojem w sercu. Tego wieczora długo nie mogłem zasnąć. Czyżby moje nowoczesne metody miały swoje konsekwencje? A może to tylko podstęp? Cokolwiek to było, jedno było pewne – ta rywalizacja dopiero się rozkręcała. Tragedia w ogrodzie Budzik zadzwonił jak co rano, ale tego dnia obudził mnie nie jego dźwięk, a dziwna cisza. Zwykle o tej porze już słychać było ptaki, szum liści, a nawet panią Krystynę, która zawsze coś przycinała albo nuciła pod nosem. Ale tego dnia... nic. Z niepokojem wyszedłem do ogrodu. I wtedy to zobaczyłem. Moje róże – wczoraj jeszcze dumne i zdrowe – teraz wyglądały jak po nadejściu jakiejś plagi. Liście zwisały czarne, poplamione czymś, co przypominało spaleniznę. Pąki zwiędły, jakby coś wypaliło z nich życie. Wszędzie czuć było smród, o którym mówiła Krystyna. Serce waliło mi jak młotem. Ktoś to zrobił. Zacisnąłem pięści i spojrzałem w stronę jej ogrodu. Nie musiałem długo czekać. Po chwili zobaczyłem ją – stała po swojej stronie płotu i patrzyła. – To pani! – wyrzuciłem przez zęby. Nie odpowiedziała od razu. Zamiast tego podeszła bliżej i przyjrzała się moim zniszczonym krzewom. – A nie mówiłam? – rzuciła spokojnie. – Natura nie lubi sztucznych metod. – Niech pani nie udaje! – krzyknąłem, a krew uderzyła mi do głowy. – To pani to zrobiła! Zazdrościła mi pani, więc postanowiła zniszczyć moje róże! W jej oczach błysnęło coś, czego nie umiałem odczytać. To był smutek? Złość? A może duma? – Jeśli uważa pan, że to moja sprawka – powiedziała cicho – proszę to udowodnić. Odwróciła się i odeszła, zostawiając mnie z moim zniszczonym ogrodem. Tego dnia zrozumiałem jedno: to już nie była tylko rywalizacja. To była wojna. Śledztwo Marysi i Janka Siedziałem w ogrodzie, wpatrując się w martwe róże. Nie mogłem uwierzyć, że tak po prostu wszystko przepadło. Moja ciężka praca, plany, marzenia o ogrodowej chwale – wszystko zniszczone w jedną noc. Marysia, moja wnuczka, pojawiła się koło południa. – Dziadku, co się stało? – zapytała z niepokojem, patrząc na zwiędłe rośliny. Westchnąłem ciężko. – Ktoś mi to zrobił, Marysiu – odpowiedziałem, nie kryjąc gniewu. – A ja mam pewne podejrzenia... Marysia zmarszczyła brwi. – Myślisz, że to pani Krystyna? – A kto inny? Przecież od początku patrzyła na mnie spode łba. To dla niej zniewaga, że ktoś mógłby mieć piękniejsze róże od niej. Marysia nie wyglądała na przekonaną. – Wiesz, dziadku... Pani Krystyna może i jest uparta, ale żeby tak niszczyć ogród? To do niej nie pasuje. Przewróciłem oczami. – Bo ty jesteś młoda i jeszcze wierzysz w ludzi. Ale ja wiem swoje. Tymczasem do ogrodu wszedł Janek – wnuk Krystyny, student biologii, który na co dzień rzadko wychodził zza ekranu laptopa. – Słyszałem, co się stało – powiedział, zerkając na róże. – Ale może to nie sabotaż, tylko jakiś błąd? – Błąd?! – parsknąłem. – Myślisz, że nie wiem, co robię? Janek nie odpowiedział. Zamiast tego kucnął przy jednym z krzewów i zaczął badać ziemię. – Coś tu jest dziwnego – powiedział w końcu. – Marysia, podaj mi telefon, zrobię zdjęcie. Marysia przyklękła obok niego, a po chwili oboje wymienili spojrzenia. – Dziadku – odezwała się Marysia ostrożnie. – Wiesz, że ktoś dolał czegoś do systemu nawadniającego? Serce mi przyspieszyło. – Jak to „dolał”? Janek wstał i pokazał mi coś na ekranie telefonu – ślady dziwnej, brązowej substancji w glebie. – To nie wygląda jak zwykły nawóz – wyjaśnił. – Może jakieś chemiczne zanieczyszczenie? Marysia spojrzała na mnie znacząco. – Może ktoś chciał cię sabotować, dziadku. Ale może to nie pani Krystyna? Zacisnąłem usta. – Jeśli to nie ona... to kto? Marysia i Janek wymienili spojrzenia. – A jeśli... to byłeś ty? – zapytał Janek ostrożnie. Znieruchomiałem. – Co ty bredzisz? Janek podrapał się po głowie. – Może... może po prostu źle dobrałeś proporcje nawozu? Ta myśl była jak cios prosto w żołądek. Nie mogłem popełnić takiego błędu. Prawda? Spojrzałem na moje róże, a potem na system nawadniający. W głowie zaczęły mi się układać pewne fakty. A jeśli... jeśli to naprawdę była moja wina? Prawda wychodzi na jaw Przez całą noc nie mogłem spać. W głowie mieliłem słowa Janka: „Może to byłeś ty?”. To absurd! Przecież robiłem wszystko zgodnie z instrukcjami. Nawóz był najlepszy, system nawadniania działał bez zarzutu… prawda? Rano, jeszcze zanim kogokolwiek spotkałem, poszedłem do ogrodu i zacząłem przeglądać swoje zapiski. Ile razy podlewałem? Jakie dawki nawozu stosowałem? I wtedy mnie olśniło. Przecież tuż przed katastrofą testowałem nowy preparat! Kupiłem go przez internet, zachwalali go jako „rewolucyjny wzmacniacz wzrostu”, ale instrukcja była po angielsku, a ja… no cóż, angielski nigdy nie był moją mocną stroną. Może pomyliłem proporcje? Poczułem, jak zimny pot spływa mi po plecach. To ja. Ja sam zniszczyłem swoje róże. Przeklinałem siebie w duchu, gdy nagle zza płotu wychyliła się pani Krystyna. – No i co, panie Włodku? – zagadnęła. – Odkrył pan już, kto to zrobił? Przez chwilę chciałem skłamać. Powiedzieć, że to jakiś wandal, sabotażysta, ktokolwiek. Ale wtedy spojrzałem na jej ogród – pełen pięknych, zdrowych róż, które kwitły tak, jakby w ogóle nie istniały nowoczesne nawozy i systemy nawadniania. Westchnąłem ciężko. – Tak – odpowiedziałem. – I wygląda na to, że tym wandalem byłem ja sam. Pani Krystyna uniosła brwi. – A to niespodzianka – powiedziała, ale w jej głosie nie było ani krzty satysfakcji. Nie śmiała się. Nie drwiła. Patrzyła na mnie długo, po czym przeszła przez bramkę i stanęła obok mnie. – Zapraszam – powiedziała. – Mam coś dla pana. Poszedłem za nią niepewnie. Przy jednej z jej różanych rabat wzięła sekator w dłoń i delikatnie ucięła jeden z pędów. – Proszę – podała mi ją. – Zawsze można zacząć od nowa. Spojrzałem na nią zaskoczony. – Pani… daje mi swoją różę? – A co mam zrobić? Patrzeć, jak się pan zamartwia? – uśmiechnęła się lekko. – Czasem człowiek musi się cofnąć, żeby zrobić krok do przodu. Wziąłem sadzonkę, czując, jak coś ściska mnie w gardle. Może i przegrałem tę wojnę róż. Ale może właśnie zyskałem coś więcej. Nie ma tego złego… 2 miesiące później siedziałem na tarasie i patrzyłem na małą sadzonkę, którą dostałem od sąsiadki. Miała już pierwsze pąki. Marysia i Janek przyszli do mnie z wizytą. – No i jak, dziadku? – zagadnęła Marysia. – Coś się zmieniło? – Może – uśmiechnąłem się, patrząc na dom sąsiadki. Pani Krystyna stała w swoim ogrodzie i przycinała róże. – Może nie każda wojna kończy się porażką – dodałem. Janek spojrzał na mnie z ciekawością. – To znaczy? Uśmiechnąłem się. – To znaczy, że teraz mam nauczycielkę. A potem wziąłem konewkę i podlałem moją nową różę – tym razem z sercem, a nie z chemią. Włodzimierz, 70 lat Czytaj także:„Po powrocie z delegacji z Warszawy mąż pachniał słodkimi perfumami. Myślałam, że ma kochankę, ale prawda była gorsza”„W jeden dzień z bezdzietnego małżeństwa staliśmy się rodzicami dwojga maluchów. Przecież nie tak planowałam nasze życie”„Teściowa udawała moją przyjaciółkę, żeby poznać moje sekrety. A potem jednym zdaniem rozbiła moje małżeństw
„Kpiłam z męża, że ciągle przesiaduje w piwnicy. Gdy przyłapałam go na tym, co tam wyprawia, aż oniemiałam z wrażenia”
„– No co ty, przecież cały czas mówiłaś źle o swoim Wacławie, a teraz chyba masz jakiś powód do dumy, co? – odezwała się koleżanka. – Z jakiego niby powodu miałabym być dumna? – kompletnie się zdziwiłam. – Naprawdę nie wiesz, o co chodzi?”.
Za każdym razem, kiedy przypadkiem natknę się na dawne znajome ze szkoły, choćby w poczekalni u lekarza, muszę wysłuchiwać ich przechwałek o sukcesach zawodowych ich mężów. A ja? Co mogę wtedy odpowiedzieć? Mój Wacuś od 20 lat pracuje w tej samej firmie i chociaż jemu to całkowicie wystarcza, to ja zawsze chciałam, by znalazł sobie lepszą posadę – coś, czym mogłabym się przed innymi pochwalić. Pracuję jako ekspedientka w sklepie i naprawdę liczyłam na to, że chociaż mój partner będzie kimś na stanowisku kierowniczym. Teraz muszę przyznać z goryczą, że związałam się z człowiekiem, który nie tylko nie potrafi nic osiągnąć, ale jeszcze sprawił, że moje życie jest pełne rozczarowań. Byłam na niego zła – Po pracy przychodzi do domu, zjada obiad przy stole i od razu bierze się za przeglądanie prasy – zwierzałam się przyjaciółce. – Zero kontaktu ze mną czy dzieciakami, chociaż spędza czas poza domem i na pewno mógłby nam opowiedzieć coś ciekawego! Po przeczytaniu wszystkich gazet zaszywał się na dole w swoim warsztacie i tam marnował mnóstwo czasu na składanie jakichś bezużytecznych modeli – statków, samolotów i innych niepotrzebnych nikomu przedmiotów. Nieważne, ile razy prosiłam go o zajęcie się czymś sensownym, jak naostrzenie tępych noży do chleba czy przycięcie zarośniętego żywopłotu w ogrodzie... On tylko coś tam mamrotał pod nosem i wracał do swojego hobby, chociaż zaczynam podejrzewać, że może to nie jest takie zwykłe hobby. W naszej okolicy zaszły spore zmiany. Dawniej były tu głównie grunty rolne i spokojne wiejskie klimaty, ale odkąd teren zaczął się rozwijać jako strefa podmiejska, zaczęli się tu wprowadzać zamożni ludzie. Wykupywali działki i budowali na nich swoje rezydencje. I tak ni stąd, ni zowąd powstała luksusowa dzielnica! Tylko że Wacuś nie może się z tym pogodzić. Tęskni za dawnymi czasami i chciałby, żeby nic się nie zmieniało. Lepiej mu było, gdy po podwórku spacerowały kury... Nie potrafi zrozumieć, że obecnie wszystko musi być na wysoki połysk – idealnie przycięta trawa, ogrodowa huśtawka z drewna, murowany grill, a najlepiej jeszcze mały basen. – Do czego ci ten basen potrzebny – burknął, kiedy wspomniałam mu o moich planach. – Jeszcze nam tam kot wpadnie i będziemy mieć kłopot! Gardził nowymi sąsiadami Mamy następny problem na głowie – znowu przez tego kota. Podczas przechadzki z dziećmi Wacław natknął się na niego i postanowił zabrać do domu. Jasne, uratowanie zwierzaka ze śmietnika to szlachetny gest, ale czy musieliśmy go od razu adoptować? Na dodatek wymyślił mu imię Mruczek, podczas gdy po sąsiedzku mieszka rasowy pers imieniem Horacy, a z drugiej strony pani trzyma teriera, który zgarnia nagrody na pokazach. No ale co ja mogę poradzić, skoro cała rodzina jest przeciwko mnie? Moje dzieciaki to kopia ich ojca i odpowiada im obecna sytuacja. Więc działam na własną rękę i odkładam każdy grosz, gdzie się da. Czasem sprawię sobie ogrodowego gipsowego krasnala, kiedy indziej modne odmiany roślin, a bywa, że kupię cholernie kosztowną zasłonę – wszystko po to, żeby jakoś to prezentowało. Liczę, że okoliczni mieszkańcy to docenią i może kiedyś zaproszą mnie na jakąś imprezę w towarzystwie medyków albo adwokatów. Ciągle marudzę Wackowi, żeby się nie szlajał po chacie jak jakiś obdartus, w przepoconych gatkach i wyświechtanym dresie, bo jak wpadnie któryś sąsiad z wizytą, szczególnie ten od komisu samochodowego, to najemy się wstydu! A mój Wacuś tylko powtarza, że nie spodziewa się takich wizyt i w ogóle to wokół mieszka banda snobów. – A pamiętasz tę ich budowę? – Wacek wciąż do tego wraca. – Pozwoliliśmy im podłączyć się do naszego licznika na kilka dni, a później co? Cyrki były z rozliczeniem! Bo im się zdawało, że na wiosce elektryczność jest tańsza! – Odpuść już! – machnęłam ręką. – Przecież przynieśli później te praliny w ramach przeprosin, nie? – Taaa, przeterminowane o pół roku – burknął Wacek i powoli poczłapał na dół do piwnicy, gdzie czekały na niego jego ukochane modelarskie projekty. Siedząc przy biurku w pracy, co chwilę wzdychałam z rezygnacją. Wszystko przez mojego Wacka, który już zadecydował o naszym urlopie – znowu wycieczka w te same Bieszczady co zwykle. – Nie będę brał kredytu na twoje fanaberie – uciął krótko dyskusję. A ja tak bardzo chciałam polecieć gdzieś daleko, może do Egiptu nad Morze Czerwone albo do Hiszpanii czy Portugalii... Przynajmniej miałabym o czym pogadać z koleżankami z osiedla, zamiast opowiadać kolejny raz o wspinaczce po górskich szlakach. Totalna nuda! Jakbym go wcale nie znała – Słuchaj, Bożena, czemu tak wzdychasz bez przerwy? – zagadnęła mnie Elżbieta, jedna z moich najlepszych koleżanek, gdy kasowałam jej zakupy. – Przecież zawsze tylko narzekania na Wacława od ciebie słyszałam, to teraz chyba powinnaś się nim chwalić, nie? – A z jakiej racji miałabym się chwalić? – spojrzałam na nią kompletnie zdezorientowana. – No nie mów, że nie widziałaś! – wykrzyknęła Elka z niedowierzaniem i wskazała na gazetę, którą właśnie u mnie kupiła. Kiedy podeszłam do witryny z prasą, od razu przykuło moją uwagę zdjęcie na okładce czasopisma. Nie mogłam uwierzyć – to był mój Wacek pozujący z makietą okrętu! Wielki nagłówek głosił, że zdobył pierwszą nagrodę w zawodach na skalę kraju. Jednak to nie ta informacja sprawiła, że serce zabiło mi mocniej. Na samym dole strony, małymi czarnymi literkami, napisano: „Następny numer – wywiad z panem Wacławem w jego domu”. – O matko i córko, dziennikarze będą u mnie w domu! – wrzasnęłam na cały głos i od razu złapałam za telefon, by nawrzeszczeć na Wacława za to, że trzymał język za zębami. – Wiedziałem, że zaczniesz generalne porządki, choć oni tylko zobaczą piwnicę. A poza tym nigdy nie zwracałaś na to uwagi – próbował się bronić, ale już go nie słyszałam, bo gnałam do przełożonej, zmyślając historyjkę o strasznym bólu żołądka i konieczności wcześniejszego wyjścia. O czym on w ogóle pomyślał?! W jaki sposób mam się z tym uporać? Absolutnie nie miałam zamiaru wpuszczać dziennikarzy do naszych zakurzonych piwnic. W mojej głowie pojawił się pomysł, żeby przyjąć ich w salonie, ewentualnie możemy tam przenieść kilka modeli, dzięki czemu będę miała mniej sprzątania na głowie. Kiedy zbliżał się wieczór, byłam kompletnie wykończona, ale przynajmniej zdążyłam umyć okna i powiesić nowe firanki. Przejrzałam regały i znalazłam na nich trochę miejsca, więc poszłam do piwnicy po kilka modeli. Niestety niektóre były bardzo kruche – wystarczyło lekkie dotknięcie i już się rozpadały. No ale pomyślałam, że Wacek na pewno potrafi je posklejać. Nie zdążyłam upiec niczego słodkiego, ale jak tylko Kasia wróciła ze szkoły, poprosiłam ją, żeby podbiegła do ciastkarni. To był dopiero początek Gdy Wacek zobaczył uszkodzenia na swoich modelach, kompletnie się wściekł. – Czy ty wiesz, ile czasu spędziłem nad ich składaniem? – krzyczał na cały głos. Na szczęście reporterzy zjawili się w idealnym momencie, bo inaczej mój małżonek chyba pierwszy raz w życiu zrobiłby mi straszną awanturę... Specjalnie przeciągałam rozmowę z nimi przy wejściu, żeby okoliczni mieszkańcy zauważyli, że odwiedza nas ekipa telewizyjna. Dziennikarze nawet nie spojrzeli na mój lśniący czystością salon. Oznajmili, że chcą tylko zrobić zdjęcia w miejscu pracy mojego męża. Kiedy weszli do warsztatu, dosłownie chciałam zapaść się pod ziemię – co za bałagan tam zastali! Przyjezdni zachwycali się tym, co nazywali u nas „prawdziwym urokiem” i „niezwykłą atmosferą”. Trudno mi to ocenić, ale może faktycznie nie mam do tego oka. Najbardziej wkurzające było to, że całe to zamieszanie nie pozwoliło mi się porządnie przygotować. Kiedy wreszcie trafiłam na jakieś zdjęcia, paradowałam w przybrudzonym dresie! Ale ostatecznie nie było to istotne – gazeta i tak pokazała wyłącznie fotki Wacława pozującego z modelami... Do jasnej anielki, o mały włos nie padłam na zawał, kiedy zobaczyłam z rana przed naszymi drzwiami nikogo innego, jak doktora i jego małżonkę! Ale trzeba przyznać, że to akurat wyszło na dobre. – Słyszeliśmy, że w okolicy mieszka prawdziwa gwiazda majsterkowania – powiedział doktor Majewski. – Sam też trochę dłubię w różnych rzeczach, choć dopiero się uczę. Pomyślałem, że może udałoby się podejrzeć jak... – Jasne, nie ma sprawy! – odpowiedziałam z zapałem i od razu zawołałam Wacława, żeby pokazał doktorowi nasze lokum. Sama zaproponowałam, żeby pani doktor spotykała się ze mną w moim salonie. Bo przecież szanująca się kobieta nie będzie się włóczyć po jakichś piwnicach, prawda? Ona w zamian zaprosiła mnie do siebie i powiem szczerze – za nic w świecie nie odpuszczę takiej okazji! Kto by pomyślał, że to właśnie mój Wacuś pomoże mi nawiązać przyjacielskie relacje z sąsiadami. Bożena, 50 lat Czytaj także: „Żona zwiała z kochasiem, bo liczyła na lepsze życie. Gdy gach zaczął się panoszyć, przypomniała sobie o dobrym mężu” „Żałuję, że nie potrafiłam zawalczyć o ukochanego. Ja płaczę po kątach, a przyjaciółka żyje moim życiem” „Młoda żona namawiała mnie do grzechu nie tylko w sypialni. Żeby sprostać jej wymaganiom, musiałem porzucić uczciwość”
„Sąsiad zrobił z mojego męża dobrego Samarytanina na cały etat. Ja nie miałam zamiaru sponsorować komuś życia”
„Po kolejnym tygodniu prośby Piotra osiągnęły punkt krytyczny. Tym razem chciał, żeby Tomek wymienił mu fragment podłogi w salonie. Nie była to już drobna naprawa – to był czasochłonny i kosztowny remont”.
Przeprowadziliśmy się z Tomkiem do tego domu ledwie kilka tygodni temu, ale już czułam, że będzie nam tu dobrze. Mała, spokojna okolica, życzliwi sąsiedzi – idealne miejsce, by zacząć nowy etap w życiu. Niestety w krótce zmieniliśmy zdanie na ten temat sąsiedztwa. Trzeba pomóc potrzebującemu Pierwszy kontakt z Piotrem, naszym sąsiadem, mieliśmy pewnego popołudnia, gdy Tomek przycinał żywopłot. Starszy pan wyszedł przed dom, uśmiechając się szeroko, i ruszył w naszą stronę. – Witam nowych sąsiadów! – powiedział, wyciągając rękę. – Nazywam się Piotr N., mieszkam tu od lat. Widzę, że od razu bierzecie się za porządki! – Tomek. A to moja żona, Ania. Cieszymy się, że możemy pana poznać – odpowiedział Tomek, ściskając jego dłoń. Piotr szybko zdobył naszą sympatię. Opowiadał o okolicy, o dawnych czasach, kiedy wszystko wyglądało inaczej, a potem nieśmiało wspomniał o swoim problemie. – Widzicie, mam trochę kłopotów z drzwiami do szopy. Zawiasy się poluzowały, a ja już nie mam siły na takie rzeczy. Może ktoś z was mógłby rzucić okiem? Tomek spojrzał na mnie porozumiewawczo. – Jasne, sąsiedzie. Mogę wpaść jutro i to naprawić. – Naprawdę? Byłoby świetnie! Wiecie, dziś rzadko spotyka się takich pomocnych młodych ludzi – powiedział Piotr, uśmiechając się z wdzięcznością. Kiedy wróciliśmy do domu, poczułam ciepło na sercu. – Miło jest komuś pomóc – powiedziałam. Tomek wzruszył ramionami. – To tylko zawiasy. Nie wiedzieliśmy jeszcze, że to dopiero początek. Problemów było coraz więcej Naprawienie zawiasów w szopie Piotra zajęło Tomkowi mniej niż godzinę. Gdy wrócił do domu, żartował, że teraz sąsiad nie będzie musiał walczyć z opornymi drzwiami. – Wiesz, że cieszyłem się, że mogę mu pomóc – powiedział z uśmiechem. Nie minęło jednak wiele czasu, zanim Piotr znów się pojawił. Tym razem poprosił o pomoc przy cieknącym kranie w kuchni. Tomek zgodził się, bo dla niego to była drobnostka. – Może od razu rzuci pan okiem na te płytki w łazience? Niektóre się poluzowały. Jak już pan tu jest… – dodał, kiedy Tomek kończył pracę przy kranie. To „jak już pan tu jest” stawało się stałym elementem naszych rozmów z Piotrem. Wkrótce proszenie o pomoc stało się normą. Malowanie ścian, naprawa instalacji, wymiana zamka w drzwiach – lista ciągnęła się w nieskończoność. Zaczęłam zauważać, że Piotr nigdy nie wspomina o zwrocie pieniędzy za materiały. Kiedy Tomek kupił farbę i pędzle do malowania, sąsiad podziękował, ale o kosztach nie wspomniał ani słowa. Pewnego wieczoru, po kolejnej wizycie u Piotra, nie mogłam już wytrzymać. – Zauważyłeś, że on nigdy nie proponuje zwrotu pieniędzy? – zapytałam Tomka. – Może po prostu nie ma z czego oddać. To tylko farba, Aniu. Co nam szkodzi? – odpowiedział, próbując mnie uspokoić. – Zaczynam mieć wrażenie, że on wykorzystuje naszą uprzejmość – odparłam. Tomek wzruszył ramionami. – Może. Ale to starszy człowiek. Może po prostu nie radzi sobie sam. Z jednej strony chciałam wierzyć, że Tomek ma rację. Z drugiej czułam, że coś jest nie tak. W tym nie mogliśmy pomóc Po kolejnym tygodniu prośby Piotra osiągnęły punkt krytyczny. Tym razem chciał, żeby Tomek wymienił mu fragment podłogi w salonie. Nie była to już drobna naprawa – to był czasochłonny i kosztowny remont. – Tomek, musimy to przerwać – powiedziałam stanowczo. – Nie możemy ciągle wydawać pieniędzy i czasu na jego dom. Tomek skinął głową. – Masz rację. Pogadam z nim, ale nie chcę, żeby poczuł się dotknięty. Wieczorem poszliśmy do Piotra, żeby wyjaśnić, że nie możemy dalej pomagać. Starszy mężczyzna przyjął nasze słowa z pozornym spokojem. – Rozumiem. Macie swoje życie. Ale muszę przyznać, że trochę mnie to zaskakuje – powiedział, a jego ton był dziwnie oskarżycielski. Następnego dnia wszystko się zmieniło. Piotr pojawił się przed naszym domem, wyraźnie zdenerwowany. – Gdzie są moje narzędzia?! – wykrzyknął, kiedy tylko otworzyłam drzwi. – Pańskie narzędzia? – zapytałam zdezorientowana. – Te, które Tomek pożyczył do naprawy drzwi w szopie. Nie ma ich w moim garażu! – Oddaliśmy wszystko – powiedział Tomek, wychodząc za mną. – Nie zostawiłem u pana żadnych narzędzi. – Ciekawe – syknął Piotr. – Bo jakoś zniknęły. I to po waszej wizycie. Może powinniśmy porozmawiać o tym z policją? Zamarłam. To, co mówił, było absurdalne. – Panie Piotrze, proszę nie rzucać takich oskarżeń. Zawsze staraliśmy się panu pomóc, a teraz nas pan oskarża? – powiedziałam, próbując zachować spokój. – Zobaczymy, co powiedzą inni sąsiedzi, gdy się o tym dowiedzą – odparł, odwracając się na pięcie i odchodząc. Wieczorem dowiedzieliśmy się, że Piotr rzeczywiście zaczął rozpowiadać w okolicy, że ukradliśmy mu narzędzia. Niektórzy sąsiedzi zaczęli na nas dziwnie patrzeć, a ja poczułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg. – Musimy coś z tym zrobić – powiedział Tomek. – Nie możemy pozwolić, żeby nas oczerniał. Ileż było w nim złości... Sytuacja zaczęła wymykać się spod kontroli. Piotr rozpowiedział sąsiadom, że Tomek ukradł jego narzędzia, a ja mu w tym pomagałam. Ludzie zaczęli szeptać za naszymi plecami, a niektórzy, jak zauważyłam, unikali naszego wzroku. Nie zamierzałam tego tak zostawić. – Tomek, musimy porozmawiać z sąsiadami i wyjaśnić całą sprawę – powiedziałam. – Jeśli Piotr nas oskarża, musimy się bronić. Zaczęliśmy od Marka, który mieszkał obok Piotra od lat. Marek spojrzał na nas, po czym westchnął. – To nie pierwszy raz, kiedy Piotr robi coś takiego – powiedział, kręcąc głową. – Nie byliście jedynymi, którzy próbowali mu pomóc. Spojrzałam na niego zaskoczona. – To znaczy? – zapytałam. – Piotr zawsze znajdował kogoś, kto naprawiał mu wszystko za darmo. A kiedy ludzie zaczynali się wycofywać, zaczynały się oskarżenia. Kradzież, zniszczenie mienia – wszystko, by ich oczernić i wymusić dalszą pomoc – wyjaśnił Marek. Poczułam, jak gniew miesza się z ulgą. Nie byliśmy sami w tej sytuacji. Postanowiliśmy zgłosić groźby Piotra na policję. Z pomocą Marka i innych sąsiadów, którzy potwierdzili jego manipulacyjne zachowanie, mieliśmy szansę wyjaśnić sprawę. Wychodząc z komisariatu, poczułam, jak powoli wraca mi oddech. Dowiedliśmy swojej racji Kilka dni po naszej wizycie na komisariacie do Piotra dotarło ostrzeżenie od policji. Funkcjonariusze odwiedzili go, by poinformować, że fałszywe oskarżenia i groźby mogą mieć poważne konsekwencje prawne. Niedługo potem otrzymaliśmy wiadomość od Marka, że Piotr przestał rozpowiadać swoje historie i zaczął unikać ludzi. Wyglądało na to, że jego plan nie powiódł się tak, jak zamierzał. – Myślisz, że to koniec? – zapytałam Tomka, kiedy wieczorem usiedliśmy na tarasie. – Myślę, że tak – odpowiedział, opierając się o balustradę. – Piotr stracił swoją broń. Bez fałszywych oskarżeń nie ma już nad nami władzy. Niestety, jego reputacja wśród sąsiadów nie ucierpiała tak bardzo, jak bym chciała. Niektórzy nadal patrzyli na nas z podejrzliwością, inni wyraźnie dystansowali się od Piotra, ale nikt nie chciał wchodzić w otwarty konflikt. Kilka tygodni później znów spotkałam Marka. – Dobrze, że się nie daliście – powiedział z uznaniem. – Piotr to trudny człowiek, ale dobrze, że teraz wie, że z wami nie da rady. – Myślę, że to dla nas lekcja – odpowiedziałam. – Następnym razem będziemy bardziej ostrożni. Wieczorem, przy herbacie, Tomek spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem. – Powiem ci coś, Aniu. Po tym wszystkim nie wiem, czy kiedykolwiek będę chciał jeszcze komukolwiek pomagać. Trzeba pomagać z głową Siedziałam przy kuchennym stole, patrząc przez okno na ogród. Słońce zachodziło powoli, rzucając ciepłe światło na spokojną ulicę. Myślałam o tym, ile emocji przyniosła nam przeprowadzka do nowego domu. Piotr nie kontaktował się z nami od czasu, gdy policja ostrzegła go przed konsekwencjami jego działań. W głębi duszy czułam, że jego manipulacje nie były tylko wyrazem chciwości. Być może samotność i brak wsparcia przez lata zbudowały w nim taki mechanizm obronny. Mimo to nie mogłam pozwolić, by wykorzystywał naszą dobroć. Spojrzałam na Tomka, który siedział obok mnie z kubkiem kawy w ręku. – Myślisz, że powinniśmy zmienić podejście do pomagania innym? – zapytałam. – Nie sądzę, żebyśmy musieli przestać pomagać – odpowiedział spokojnie. – Ale teraz wiemy, kiedy powiedzieć „nie”. To też jest ważne. Uśmiechnęłam się lekko. Zrozumiałam, że każda sytuacja, nawet trudna, może nas czegoś nauczyć. Nie przestanę wierzyć w dobroć i chęć niesienia pomocy, ale już wiem, że zaufanie nie oznacza pozwolenia na wykorzystywanie. Zacisnęłam dłonie na kubku z herbatą i spojrzałam na spokojną ulicę. – Każde doświadczenie nas kształtuje – powiedziałam cicho. – Nawet te trudne. Piotr zniknął z naszego życia, ale lekcja, którą nam dał, pozostała. Anna, 31 lat Czytaj także: „Teściowa zawsze kupowała mi pod choinkę bieliznę i skarpetki. Teraz sama sprawię, że zaczerwieni się po same uszy” „Składałam teściowi życzenia na Wigilii, a w środku aż się we mnie gotowało. Znałam jego brudne sekrety aż za dobrze” „W najgorszym dniu życia uśmiechnął się do mnie los. Miał ciepłe oczy, silne ramiona i bukiet lilii”
„Moje małżeństwo przetrwało raptem 10 godzin. Zostałem bez żony, za to z rachunkami za wesele i wstydem w rodzinie”
„Minęła godzina, gdy dotarło do mnie, że Anity nie ma w pobliżu. Kierowałem swoje kroki prosto w stronę altany, która znajdowała się w najdalszym zakątku ogrodu. Przez ścianki z ażurowymi wzorami dało się dostrzec jasną, białą suknię. Wstrzymałem oddech i zbliżyłem się o kilka kroków”.
Posłuchajcie, jak potoczyły się moje losy po ślubie. Nie zamierzam się zbytnio rozgadywać, przejdę od razu do rzeczy. Anita skradła moje serce już przy pierwszym spotkaniu. Totalnie straciłem dla niej głowę kiedy zaczęliśmy randkować. Byłem wniebowzięty, wręcz oszołomiony tym, jakie mnie spotkało szczęście. Kompletnie oczarował mnie jej wygląd, zaradność i – jak sądziłem – racjonalne nastawienie do codzienności. Znaliśmy się od zawsze Chodziliśmy do tej samej szkoły podstawowej. Następnie ona kontynuowała naukę w technikum o profilu ekonomicznym, natomiast ja wybrałem budowlankę. Po maturze zdecydowałem się na podjęcie dalszej edukacji w studium pomaturalnym, ona zaś ukończyła szkolenia z zakresu rachunkowości i zatrudniła się w przedsiębiorstwie prowadzonym przez przyjaciół swojego taty. Otrzymywała całkiem przyzwoite wynagrodzenie. Odczuwałem pewien dyskomfort związany z faktem, iż zarabiała więcej niż ja, ponieważ ja, ucząc się, dorabiałem sobie przeważnie na budowach. Przytłaczała mnie nie tylko mordercza harówka w skrajnie trudnych warunkach, ale także postawy gości, których tam poznawałem. Wtedy po raz pierwszy zdałem sobie sprawę, że Anita jest warta kogoś znacznie lepszego oraz jak łatwo mógłbym ją utracić. W moich oczach była niczym księżniczka z baśni. Ale czy z tej mojej baśni? Zauważyłem, że jest pod wielkim wrażeniem swojego przełożonego. Jego biznes kwitł i przynosił spore zyski. Stać go było na egzotyczne wycieczki, markowe ciuchy, wypasioną furę i rezydencję niczym zamek. Mówiła o tym z iskierkami w oczach, kreśląc wizje, że powinienem czym prędzej otworzyć swoją firmę i zarabiać krocie, żebyśmy mogli wieść równie dostatnie życie. Gdy po skończeniu nauki wylądowałem na posadzie w znanej spółce deweloperskiej, moja luba zaczęła myśleć o ślubie. Jasne, że bardzo chciałem z nią stanąć na ślubnym kobiercu, ale uważałem, że najpierw muszę zapewnić nam coś stabilniejszego niż praca na umowę o dzieło. Ona jednak upierała się przy swoim. Zatem pół roku później, podczas romantycznej kolacji w drogiej restauracji, klęknąłem przed nią i poprosiłem o rękę, dając jej przy tym pierścionek wart tyle, co moje trzymiesięczne zarobki. Ale kasa nie grała roli. Dla mojej jedynej zrobiłbym dosłownie wszystko. Zaczęliśmy szykować się do ceremonii Ku mojemu zaskoczeniu, moja ukochana miała już wszystko zaplanowane i nie zamierzała słuchać o jakichkolwiek zmianach. Na początku poczuła się urażona majowym terminem. Przecież kolega, którego chciałem poprosić o bycie naszym świadkiem, planował wyjazd do Anglii z początkiem czerwca. – Jak Roberta nie będzie, to znajdzie się inny świadek, nie ma co robić z tego afery – stwierdziła natychmiast. – Wiesz, chyba najbardziej romantycznym miesiącem jest maj – starałem się ją przekonać. – No co ty, nigdy nie słyszałeś, że miesiące bez „r”w nazwie przynoszą pecha?! – prawie krzyknęła. – Serio wierzysz w takie przesądy? – parsknąłem śmiechem, ale ona naprawdę się zdenerwowała. Nie miałem wyjścia, musiałem odpuścić. Ślub bierze się tylko raz… Skoro tak bardzo zależało jej na czerwcu, niech tak będzie. Po okresie pewnego wytchnienia przyszła kolej na układanie listy zaproszonych osób. Wtedy wyszło na jaw, że jej lista jest dwa razy dłuższa od mojej, mimo że to moja rodzina jest większa. Przemknęło mi przez myśl, że nie mamy funduszy na tak ogromną fetę. Gdy jednak usiłowałem to wyjaśnić Anitce, znowu wpadła we wściekłość: – Świetnie się zaczyna. To może w ogóle dajmy sobie z tym spokój? Naprawdę musisz kruszyć kopie o każdą złotówkę? Jesteś aż tak sknerą? Oniemiałem. „Pewnie to rezultat tego, jak żyją nasi przełożeni” – przeszło mi przez myśl i już chciałem jej coś dobitnie odrzec, ale ona wybuchnęła płaczem. Poczułem się niezręcznie. „Ona jest taka cudowna. Należy jej się samo dobro, a przytrafiło się jej takie beztalencie i biedak jak ja” - opanowałem się i po raz kolejny na wszystko przystałem. Nasi rodzice także uważali, że wypada zorganizować huczne weselisko. W końcu od tego są pożyczki bankowe, czyż nie? Nie zamierzam opisywać całej tej gehenny, którą okazało się być szykowanie ceremonii. Już samo wybieranie zaproszeń niemalże doprowadziło do zerwania. Nic dziwnego, że Anita wyszukała te najbardziej kosztowne z dostępnych. Nie mogłem pojąć, po co marnować majątek na skrawek papieru. Mimo to po raz kolejny przełknąłem gorzką pigułkę. W nagrodę dostałem od niej olśniewający uśmiech. Czy to ta sama Anita? Nie uczestniczyłem w procesie wybierania sukienki ślubnej. Planowałem zobaczyć ją dopiero gdy nadejdzie ten wyjątkowy dzień. Starałem się nawet nie zastanawiać nad tym, ile mogła kosztować ta kreacja, bo byłem pewien, że musi być wyjątkowa i niepowtarzalna. I faktycznie tak było. Szedłem dumny jak paw, wiedząc, że mam wspaniałą żonę. Anita prezentowała się oszałamiająco. Nasze celebrytki i inne sławy mogły się przy niej schować. Wyglądała jak miss świata. A jeśli chodzi o facetów... Cóż, jestem gotów się założyć, że w tamtej chwili nie było ani jednego, który by mi nie zazdrościł. Nic w tym dziwnego, że pękałem z dumy. Podczas finału uroczystości, gdy dotarły do mnie dźwięki Marsza Mendelssohna, trudno mi było pojąć, że ta idealna kobieta została moją żoną. Onegdaj pewien kuzyn-żartowniś ostrzegał mnie przed narzeczonymi, które niczym za sprawą magicznej różdżki tuż po ceremonii ślubnej przemieniają się z uroczych królewien w wyuzdane ladacznice. Mimo że pierwsze alarmujące sygnały dostrzegłem już wcześniej, wmówiłem sobie, że to jedynie błahe drobiazgi. Prawdziwie niepokojące objawy miały dopiero nadejść. I to w skoncentrowanej postaci. Kiedy nadszedł moment składania życzeń, poczułem ukłucie w sercu na widok tego, jak Anita potraktowała moją matkę. Mama chciała jedynie ucałować synową, ale ta gwałtownie odskoczyła. Później tłumaczyła mi, że powodem takiej reakcji było nadepnięcie przez mamę na tren jej sukni. Jednak widziałem smutek na twarzy mamy. Serce mi pękało gdy na to patrzyłem. Po życzeniach wskoczyliśmy do wynajętej limuzyny i ruszyliśmy na wesele. Mimo horrendalnych kosztów, dobrze się stało, że impreza doszła do skutku. W przeciwnym razie nie miałbym okazji zrozumieć, jak ogromny błąd popełniam, wiążąc się z tą osobą. To właśnie podczas przyjęcia, gdy moja żona błyszczała niczym celebrytka, przejrzałem na oczy i dostrzegłem, jaka Anita jest naprawdę. Okazała się pustą, bezwstydną (wiem, to określenie z innej epoki, ale pasuje jak ulał) i niezbyt rozgarniętą młódką, która kocha najbardziej na świecie... samą siebie. Spojrzenia facetów skierowane na Anitę przepełnione były zachwytem, a ona zdawała się karmić tymi hołdami składanymi jej pięknu. Przyjmowała je z godnością królowej, świadomej swojej mocy i wpływu na innych. Dało się zauważyć, że uwielbienie tłumu jest dla niej jak tlen. Natomiast moja obecność zdawała się dla niej zupełnie nieistotna. Przypominała sobie o mnie jedynie wtedy, gdy przychodziło do krojenia weselnego tortu albo zatańczenia tradycyjnego walca. Poza tymi chwilami ciągle gdzieś znikała albo bez przerwy kręciła się na parkiecie. Jasne, każdy chce trochę potańczyć na weselu, ale jej solowe popisy były dla mnie odrobinę krępujące. W efekcie sam musiałem dbać o to, by goście czuli się dobrze. To miał być szczyt żenady Jednym z punktów programu było zbieranie pieniędzy na wózek dla przyszłego potomstwa pary młodej. Zasady gry są proste – każdy, kto chce zatańczyć z nowożeńcami, musi za ten przywilej zapłacić. Wysokość datków nie jest z góry ustalona, ale biorąc pod uwagę, jaką piękną kobietą jest moja nowo poślubiona małżonka, konkurs przerodził się w zażartą rywalizację. Parkiet dosłownie pękał w szwach od rozbawionego męskiego towarzystwa. Wielu z panów zdążyło już nieco bardziej wstawić się weselnym trunkiem. W akompaniamencie rubasznych dowcipów sypanych przez prowadzącego zabawę uczestnicy wrzucali do sakwy coraz pokaźniejsze sumy. Ja z kolei musiałem dzielnie znosić tę sytuację, choć w głębi duszy wcale nie było mi do śmiechu... W trakcie imprezy okazało się, że część towarzystwa opuściła parkiet – jedni wyczerpali swoje fundusze, a inni usłyszeli stanowcze polecenie swoich partnerek, by wrócić do stolika. Na polu bitwy wytrwało jedynie dwóch mężczyzn, których portfele nadal były wypchane gotówką – przełożony Anity oraz jej daleki kuzyn z Kanady. Żona tego pierwszego miała na twarzy wyraz zdenerwowania. W tamtym momencie przez moją głowę przemknęła pewna myśl: czyżby Anitka miała romans ze swoim szefem?! Przyglądałem się jej uważnie, ale niczego podejrzanego nie zauważyłem. Anita była bardzo towarzyska wobec innych mężczyzn (właśnie tak, kokietowała gości na swoim własnym przyjęciu weselnym!), natomiast jej przełożony niedługo później podszedł do żony i świetnie się bawił już bez towarzystwa panny młodej aż do końca imprezy. Moja żona to dla mnie zagadka. Szalała jak nigdy dotąd, w odróżnieniu ode mnie. Pochłaniała niemałe ilości trunków, co wprawiło mnie w osłupienie, gdyż nigdy wcześniej nie widziałem, żeby przesadzała z piciem. „Kim jest ta kobieta? Czyżbym wcale jej nie znał?" – taka myśl zaświtała mi w głowie. – Wyluzuj, to przez nerwy. Nic dziwnego, że ma ochotę się teraz wyszumieć – jej siostra szturchnęła mnie lekko łokciem. – A ty nie rób takiej posępnej miny, szwagrze. Prezent znalazłem w altance Kiedy panie zaciągnęły mnie do tańca, Anita przepadła jak kamień w wodę. Po pewnym czasie dopadła mnie moja chrzestna. Minęła jakaś godzina, zanim zauważyłem, że Anity nie ma nigdzie w pobliżu. Zdecydowałem się wyjść i przeszukać ogród otaczający budynek. Kilka przytulonych par przechadzało się ścieżkami oddzielonymi żywopłotami. Ruszyłem naprzód, prosto w stronę altany znajdującej się w głębi ogrodu. Po chwili spostrzegłem, że ktoś tam przebywa. Przez ażurowe ściany dało się dostrzec białą sukienkę. Wstrzymałem oddech i podszedłem trochę bliżej. Moja żona była tam w towarzystwie kuzyna z Kanady Z tego, co mi wiadomo, nigdy przedtem się nie spotkali... No cóż, najwyraźniej postanowili błyskawicznie nadgonić stracony czas. Całowali się z niebywałą pasją. Koszula na jego torsie była rozpięta, a włosy mojej żony w kompletnym nieładzie. Welonu nigdzie nie mogłem dostrzec. Kiedy mnie zauważyli, on jedynie parsknął śmiechem, ale Anita sprawiała wrażenie śmiertelnie przerażonej. Przez ułamek sekundy wpatrywaliśmy się sobie głęboko w oczy. Ten moment wystarczył, bym stwierdził stanowczo: „Mam tego dość”. W jednej chwili poczułem, że moja miłość do niej ulotniła się zupełnie jak wiosenna mżawka. W moim przypadku wspomniane „r” w miesiącu zapowiadało szybki rozwód. Pocieszające dla mnie okazało się tylko jedno – podczas własnej uroczystości ślubnej zobaczyłem, jaka naprawdę jest moja żona. To zraniło, ale i tak lepiej, że stało się to od razu, niż gdyby okłamywała mnie przez wiele lat po ślubie. Radek, 29 lat Czytaj także: „Na firmowej integracji wskoczyłam szefowi do łóżka jak grzyb do koszyka. Liczyłam na więcej niż zabawa przy ognisku” „Moja córka ma 4 dzieci z 3 tatusiami. Ze wstydu najchętniej zapadłabym się pod ziemię, idąc z tą dzieciarnią po ulicy „Córka rzuciła studia, by pracować jako sprzątaczka. Marnuje swoje życie i naszą kasę na czyszczenie cudzych toalet”