„Lata temu okropnie poniżyłem koleżankę, którą kochałem. Zemściła się w najmniej oczekiwanym momencie”
„Ankę upokorzyłem tak, że nigdy więcej nie pojawiła się w klasie. Lata później znowu pojawiła się na mojej drodze – piękna, seksowna i całkowicie odmieniona. Nie przypuszczałem, że wykorzysta moment mojej słabości, by narazić mnie na utratę kochającej żony, dwójki dzieci i całego majątku”.
Do dziś wstydzę się tego, co zrobiłem kiedyś koleżance z klasy. Zwyczajnie ją upokorzyłem. Ale jak dokładnie się wtedy czuła, dowiedziałem się dopiero niedawno. W grupie działa instynkt stadny, a już na pewno w grupie dzieciaków. Dlatego jako dziesięciolatek w życiu bym się nie przyznał, że kocham się w Ance. Była naszym klasowym brzydactwem. Chuda, w okularach. Miała drobną twarz i wystające zęby, co sprawiało, że przypominała mysz. W klasie była przezywana „szczurkiem”. Do dzisiaj nie wiem, dlaczego słysząc to, nauczyciele nie reagowali. Może dlatego, że mieli na głowie inne sprawy, a skoro Anka nigdy się nie żaliła, to nie obchodził ich jej los? W każdym razie w szkole podstawowej Anka stała najniżej w hierarchii klasy i wszyscy przypominali sobie o niej tylko wtedy, gdy trzeba było odpisać pracę domową. Bo do lekcji to ona była zawsze przygotowana perfekcyjnie. I to także nie działało na jej korzyść. Brzydactwo, a w dodatku – kujon. Początkowo Anka dawała odpisywać lekcje, ale... pewnego dnia się zbuntowała i oświadczyła „śmietance klasowej”, że teraz swoje domowe zadania będą musieli wykonywać sami. Dobrze pamiętam tamten dzień, gdy połowa klasy dostała dwóje za brak przygotowania. Wśród moich kolegów wrzało i atmosfera groziła w każdej chwili wybuchem. Wszyscy byli wściekli na Ankę i wiedziałem, że musi się to skończyć jakimś wyrokiem. Nie sądziłem tylko, że to ja będę jego wykonawcą. Zakochałem się w niej pierwszego dnia szkoły Kochałem się w Ance skrycie już od pierwszej klasy. Pamiętałem dobrze dzień, w którym usiedliśmy w swoich ławkach. Wtedy jeszcze nie było żadnych klasowych podziałów i korzystając z tego, moje dziecięce serce wybrało. A potem nie mogło już swojego wyboru zapomnieć. Tam, gdzie inni widzieli chudzielca, ja zauważałem filigranową jak u tancerki postać, jej zęby wydawały mi się urocze, a drobna twarz niezwykle inteligentna. Tylko że w życiu bym się nie przyznał do swojej sympatii do Anki i robiłem wszystko, aby nikt jej nie zauważył. Najwyraźniej jednak nie dość dla Piotra, naszego klasowego przywódcy i największego rozrabiaki, który coś jednak musiał dostrzec. Kiedy po tej aferze z pracą domową opracowywaliśmy plan zemsty, to on bowiem rzucił, patrząc na mnie wyzywająco i z lekkim złośliwym uśmiechem. – Obetniemy jej włosy. I ty to zrobisz, Kuba. Bo za nią siedzisz. Tak, siedziałem w ławce za Anką, bo to były jedyne chwile, kiedy mogłem bezkarnie się w nią wpatrywać. I nie przeszkadzało mi wcale, że widzę głównie jej szczupłe plecy, a od czasu do czasu – mysi profil. No i te włosy… Włosy Anka miała naprawdę piękne. Długie i falujące spadały jej na łopatki bujną, żywą kaskadą połyskującą przy każdym jej ruchu. Było jej czego zazdrościć i wiedziałem, że blade z zawiści dziewczyny opowiadają sobie mnóstwo bzdur na temat jej loków. Łącznie z tym, że Anka nosi perukę, a pod nią jest kompletnie łysa. Wiedziałem także, że Piotrek kocha się w Martynie, która, co tu dużo mówić, włoski miała marne i to głównie ona zawsze wyśmiewała Ankę i ciągnęła ją za gruby jak ręka warkocz. Teraz więc trafiła mu się jedyna i niepowtarzalna okazja, aby się jej przypodobać i zdobyć jej względy. Kiedy usłyszałem, że to ja mam być katem, z miejsca chciałem odmówić. Gorączkowo szukałem w głowie jakichś argumentów, dlaczego nie powinniśmy tego robić. I wtedy padło sakramentalne: – No, chyba że ją lubisz… I zrozumiałem w lot, że gdybym wtedy powiedział: „Dajcie spokój, chłopaki, nie róbmy tego..” – byłbym zgubiony. Przyznaję, okazałem się tchórzem. Przełknąłem tylko ślinę i stwierdziłem: – Świetny pomysł. To na plastyce? Na lekcji plastyki moje nożyczki położone na ławce nie wzbudziły niczyjego niepokoju. A ja tylko czekałem na właściwy moment. Ze zdenerwowania byłem mokry jak mysz i modliłem się, aby dzwonek jakimś cudem zadzwonił wcześniej i uniemożliwił mi cięcie. Wiedziałem jednak, że to nie zmieni niczego, tylko odsunie w czasie… Ale mimo gestów kolegów i ich posykiwania siedziałem jak sparaliżowany. W końcu się zdecydowałem, dosłownie w chwili, gdy rozbrzmiał dzwonek! Anka poderwała głowę znad swojej pracy, a wtedy ja chwyciłem za jej warkocz i jednym ruchem go obciąłem. W klasie, która rozbrzmiała już uczniowskim gwarem, w jednej chwili zapadła martwa cisza. Anka chyba najpóźniej zorientowała się, co się stało. Odwróciła się do mnie, ciągle trzymającego w ręku ten jej nieszczęsny warkocz, po czym przesunęła ręką po włosach. Natrafiła na krótkie kosmyki i twarz jej stężała, zrobiła się jeszcze szczuplejsza, jakby ją wessało do środka. Odebrała mi z ręki swoje nieszczęsne włosy i na sztywnych nogach wyszła z klasy. Dziewczyny, które ją śledziły, mówiły potem, że wyszła ze szkoły i powędrowała prosto do domu. Więcej w naszej klasie nigdy się nie pojawiła, a ja wylądowałem na dywaniku u dyrektora. Miałem obniżoną ocenę ze sprawowania, ale to była żadna kara w porównaniu z wyrzutami sumienia, które mnie dręczyły. Miałem trzynaście lat, podobnie jak Ania, i wiedziałem, że oszpeciłem tę dziewczynę w momencie, kiedy pewnie wszystkim chciała się podobać. Cały czas także czułem miękkość jej warkocza i tę cudowną woń jej włosów na swojej skórze, pachnących jakimś owocowym szamponem. Zielonym jabłuszkiem? Mijały lata, a moje zauroczenie Anią mi nie przeszło. Widywałem ją czasami na osiedlu, bo przecież mieszkaliśmy w tej samej dzielnicy i krajało mi się serce, jak zawsze na mój widok odwracała wzrok, albo nawet przechodziła na drugą stronę ulicy. Cieszyło mnie tylko to, że odrastają jej włosy, ale potem już nigdy nie były takie długie i piękne jak kiedyś. Po maturze straciłem Ankę z oczu, bo zdecydowałem się na studia i na pracę w dużym mieście. A moi rodzice wyprowadzili się z bloku w centrum na przedmieścia. Niby więc powinienem w końcu zapomnieć o Ance, a jednak łapałem się na tym, że widzę ją czasami w jakiejś kobiecie, którą spotykam. A to miała jej gesty, a to oczy… I cały czas wtedy czułem dławiące uczucie wstydu za to, co jej zrobiłem. Za te obcięte włosy… Życie jednak płynęło dalej. Poznałem Kasię i zakochałem się w niej na zabój pierwszą dorosłą miłością. Wesoła brunetka całkowicie podbiła moje serce i po dwóch latach na jej palcu zalśnił zaręczynowy pierścionek. W dniu ślubu byłem jak na haju, wierzyłem, że w moim życiu wszystko będzie się idealnie układać. I rzeczywiście – mieliśmy siebie, niebawem dom, a półtora roku po ślubie przyszła na świat Justysia, a dwa lata później Darek. Byliśmy z Kasią naprawdę szczęśliwym małżeństwem i niczego mi w życiu nie brakowało. Ale przyszedł taki moment, że dopadły mnie upiory przeszłości. Moja firma zaczęła mieć kłopoty z kontrahentem, który nie płacił na czas. Zatrudniono więc kancelarię adwokacką, aby ponagliła dłużnika. Jako dyrektor handlowy miałem ustalić szczegóły pozwu z prawniczką. Kiedy się z nią umawiałem, nie miałem pojęcia, że to Anka. Wyszła bowiem za mąż, zmieniła nazwisko… W ogóle cała się zmieniła. Nadal pozostała szczupła jak trzcinka, ale czas działał na jej korzyść, nie była bowiem chuda, lecz wysmukła. Jej drobna twarz zyskała wyostrzone rysy modelki. No i te włosy, nadal bujne i lśniące, które odgarniała z czoła niedbałym gestem chudej ręki, na której dźwięczały złote bransoletki. Była piękna, co stwierdziłem z zaskoczeniem, a potem pomyślałem, że w szkole podstawowej ja jeden poznałem się na niej, widząc urodę tam, gdzie inni widzieli tylko dziecięcą brzydotę. Ona mnie też poznała. – Cześć, Pawełku – odezwała się do mnie ekscytująco zmysłowym, głębokim głosem, który natychmiast sprawił, że zadrżałem. – Anka? – byłem zszokowany, co wyraźnie ją rozbawiło. Natychmiast też spiąłem się na myśl o jej warkoczu. – Przepraszam… Za tamto, wiesz… – wyszeptałem. Roześmiała się. – To przeszłość – zapewniła mnie. Nie byłem tego taki pewien, ale im dłużej razem pracowaliśmy, tym bardziej się rozluźniałem. Anka była profesjonalistką. Nie pozwalała sobie na żadne prywatne uwagi. Dopiero kiedy po kilku dniach byliśmy już perfekcyjnie przygotowani do rozprawy, stwierdziła: – Możesz mnie teraz zaprosić na drinka. Następnego dnia rano mieliśmy wystąpienie w sądzie i uznałem, że należy mi się chwila wytchnienia. Anka wybrała pub, bo ja z racji posiadania rodziny rzadko bywałem w takich miejscach. Dobrze nam się rozmawiało. Przyznałem się jej nawet, że w podstawówce się w niej kochałem. – Nie wiem do dzisiaj, jak mogłem cię wtedy tak skrzywdzić, obcinając ci włosy – powiedziałem skruszony. – Musiałaś wtedy szalenie cierpieć. – Było, minęło – machnęła ręką. – Włosy odrosły, a jak to mawiają, co nas nie zabije, to nas wzmocni. Byłem jej wdzięczny za to, że mi wybaczyła szczeniacki wybryk. Rozluźniony sączyłem piwo i starałem się nie myśleć o dniu jutrzejszym, od którego zależało tak wiele. Miałem zeznawać w sądzie i tylko moja spokojna relacja mogła sprawić, że kontrahent będzie musiał oddać nam zaległe kwoty z odsetkami. Inaczej nawet nie chciałem myśleć o tym, co się może zdarzyć… Wszystko, łącznie z bankructwem. Po jakimś czasie musiałem pójść do łazienki. Nic dziwnego, po dwóch szklankach miałem przecież pełny pęcherz. A w dodatku jeszcze tak jakoś dziwnie kręciło mi się w głowie… Ostatnią rzeczą, jaką pamiętam, była biel umywalki niebezpiecznie zbliżającej się do mojej głowy. A potem zapadła ciemność… Kiedy się ocknąłem, byłem w jakimś pokoju. Za oknem świtało. Głowa mi ciążyła jak baniak i nie miałem pojęcia, co się ze mną stało. Mgliście sobie tylko przypominałem, gdzie wczoraj byłem i… co mam dzisiaj do zrobienia. Spojrzałem na zegarek. – O matko! – dochodziła dziewiąta i za godzinę powinienem być w sądzie. A czułem się tak, że najchętniej bym się położył do łóżka i zasnął. Zdenerwowany pociągnąłem dłonią po włosach i… na nic nie natrafiłem. Przeciągnąłem raz jeszcze, zdenerwowany. Moja głowa była gładka jak tyłek niemowlaka. Ktoś mnie zwyczajnie ogolił. Ale kto? Na myśl przychodziła mi tylko jedna osoba – Anka. „A więc jednak się na mnie zemściła. Zostałem upokorzony”. Ogarnąłem się trochę i taki wczorajszy, ale bojowy, pojechałem do sądu. Zeznawałem dość składnie i sprawę wygrałem, chociaż patrzono na mnie dziwnie. Miałem wymięty garnitur, podkrążone oczy, wczorajszy zarost i łysą głowę. Nawet sędzia zapytała mnie: – Czy coś się stało? – Kłopoty rodzinne – wymyśliłem na poczekaniu. – Wiesz, że mogę cię zaskarżyć? – powiedziałem wściekły do Anki, kiedy już wyszliśmy z sądu. – Niczego mi nie udowodnisz, bo to pub mojego kumpla – odparła z uśmiechem. – Nic nie znajdą na monitoringu. Wiesz, kiedy tylko zobaczyłam twoje nazwisko na papierach, które wpłynęły do naszej kancelarii, od razu wiedziałam, że chcę wziąć tę sprawę. – Omal jej nie zawaliłaś! – syknąłem. – Ja? To ty byś ją zawalił. Ale się pozbierałeś. Twardy jesteś, podobnie jak ja wiele lat temu, kiedy obciąłeś mi warkocz przy całej klasie i nagle poczułam się tak, jakbym była kompletnie naga. Teraz i ty wiesz, jakie to uczucie. Pytałeś mnie, jak to jest, to już znasz je z autopsji… – Jesteś podła! – odparłem. – Ja mam żonę i dzieci. Co sobie pomyślą? Nie wróciłem na noc, a teraz wracam łysy. Wzruszyła ramionami. – Coś wymyślisz. W drodze do domu wymyślałem kłamstwo za kłamstwem. Drzwi otworzyła mi żona, trzymając w rękach jakąś paczkę. – Przyszła przed chwilą kurierem. Do ciebie – powiedziała, wytrzeszczając na mnie oczy ze zdumienia. W środku był gruby, złoty warkocz… Więcej prawdziwych historii: „Nie wiem, czy mój wychowanek nie popełnił strasznej zbrodni. Muszę iść na policję, ale boję się, że zniszczę mu życie” „Mąż zdradzał mnie z własną siostrą. Do dziś mi niedobrze, gdy pomyślę, że działo się to pod moim dachem” „Mój ojciec nie może znieść, że jego ukochana córka jest synem. Wyzywa mnie od zboczeńców, a ja się taki urodziłem” „Mój syn wstydzi się tego, że jesteśmy biedni. Przed kolegami udaje bogacza i chwali się zagranicznymi podróżami”
„Mąż oznajmił mi, że odchodzi do młodej kochanki. Po roku przyjęłam go w domu z otwartymi ramionami”
„Pojawił się z podkulonym ogonem, a ja byłam gotowa... Przez 365 dni zaszła we mnie wielka zmiana. Schudłam 20 kg. Fryzjer i kosmetyczka również mnie odmienili”.
Niekiedy życie płata nam okrutne figle, wcześniej mamiąc pozorami powodzenia, tudzież rozściełając pod stopami kobierzec z fiołków przetykanych banknotami o wysokich nominałów. Przychodzi jednak dzień, gdy rzeczywistość odsłania nam swoje prawdziwe oblicze... Tak właśnie rzecz się miała z moim Robertem. Do pięćdziesiątej wiosny wiódł przykładny żywot ojca, męża i pracownika jednego z poznańskich zakładów pracy. Dwójka dzieci, dość wysoka inżynierska pensja, dobra żona oraz M-3 w naszych kręgach uchodziło zawsze za całkiem spory sukces. Robert zresztą nie miał nigdy większych ambicji. Jeszcze dwa lata wcześniej owa mała i ciepła stabilizacja w zupełności go satysfakcjonowała. Miał ustaloną życiową ścieżkę, z której – jak byłam przekonana – nigdy nie zamierzał zbaczać. Jednak nie należy być tak pewnym siebie i tego, co los nam szykuje na przyszłość. Lubi on bowiem zaskakiwać. Kobiety mają szósty zmysł, zatem dosyć szybko się zorientowałam, że między mnie a męża wkradła się inna kobieta. Nocne powroty do domu, nieznana dotąd z jego strony opryskliwość i dziwny mdlący zapach damskich perfum bijący z ubrań ślubnego był dla mnie aż nadto jednoznaczny. Poczułam się w pułapce. Gdybym była młodsza, nieobciążona domem i dziećmi, być może rzuciłabym go w diabły i znalazła sobie innego partnera życiowego. Sądziłam jednak, że mój czas już minął. Postanowiłam porozmawiać z mężem. Jeszcze niedawno wydawało mi się, że się kochamy. Może zatem nie wszystko stracone? On jednak był głuchy na argumenty. Rzucił mi w twarz, że ma nas wszystkich dosyć. Mojego skamlenia, moich zwałów tłuszczu i wiecznie nadąsanych dorastających dzieciaków. Dwa dni później wyprowadził się z domu. Wtedy postanowiłam, że mu tego nie daruję. Rok później wrócił w domowe pielesze. Miał minę zbitego psa i długo stał przed drzwiami, patrząc na mnie przepraszająco. Znowu był taki jak kiedyś, przygaszony, nijaki, potulny i cichy. Nie zdziwiłam się specjalnie. Od początku byłam pewna, że młoda dziewczyna wydoi starszego faceta z pieniędzy i na koniec puści go kantem. Miałam więc czas, żeby wszystko przemyśleć i przygotować się do dnia, kiedy Robert wróci. Otworzyłam mu drzwi, a on podniósł na mnie wzrok i widziałam, jak jego oczy robią się wielkie niczym pięciozłotówki. Przez 365 dni zaszła we mnie wielka zmiana. Zniknął tłuszcz, dawniej bardzo wyraźnie zaznaczający się pod luźnymi bluzkami. Schudłam 20 kg. Fryzjer i kosmetyczka również mnie odmienili. Teraz dziękuję Bogu za ten rok. W dniu, kiedy ten drań nas porzucił, myślałam, że już wszystko jest dla mnie skończone. Moje dzieci okazały się jednak wspaniałe. Pomogły mi wydobyć się z psychicznego dołka. Córka podpowiedziała, jak powinnam o siebie zadbać. Okazało się, że pięćdziesiątka na karku nie jest przeszkodą, by na powrót stać się znającą swą wartość kobietą, która potrafi zwrócić na siebie uwagę niejednego mężczyzny. Mijani na ulicy panowie odwracali za mną głowy. Ja jednak cierpliwie czekałam na dzień powrotu męża. A kiedy wreszcie mój ślubny wrócił, nie dałam mu odczuć, że mam do niego żal. – Czasami tak bywa – powiedziałam mu pewnego wieczoru. – Musimy odejść, żeby się dowiedzieć, co straciliśmy. Może dlatego Robert w miarę szybko się w domu odnalazł. Co więcej, zauważył, że to on wciąż jest centralną postacią rodziny oraz mojego życia. Wskazywały na to doskonałe obiady, które czekały nań, gdy wracał z pracy. Prócz urody zyskałam też bowiem mistrzostwo w serwowaniu wykwintnych smakołyków. Sprawiało mi niekłamaną satysfakcję oglądanie męża, gdy z lubością wdychał zapach stawianych przed nim potraw, jak krokiety z cielęciną po włosku, rolada z mielonego mięsa, risotto... Wszystko to zaś oprawiały smakowo sosy: vinaigrette z ziołami; remoulade: cytrynowy, majonezowy w białej zasmażce... Widziałam, jak jego podziw dla mnie rósł z tygodnia na tydzień. Pewnego dnia wyznał nawet, że nie jestem kucharką, a czarodziejką. Oto zaledwie w ciągu kilkunastu minut potrafiłam przygotować dania, które rozpływały się w ustach. Zapewne Robert kombinował, że przymilając się, zdobędzie ostatni bastion naszego małżeństwa – sypialnię. Jednak ja szybko ostudziłam jego zapały... Nie należy się dziwić, że po kilku miesiącach obżartuch zaczął przybierać na wadze. Jego niepokój o rozpychaną jedzeniem sylwetkę szybko jednak został zduszony moim zdwojonym wysiłkiem. Obserwujący nas z boku mógłby powziąć podejrzenie, że porzuciłam myśl o zemście – nic bardziej błędnego. Przez rok nieobecności męża poznałam rywalkę. Cichej inwigilacji nie zaprzestałam również wówczas, gdy Robert wrócił do domu. Kiedy on zajadał się obiadami, Joanna K. poślubiła przystojnego chłopaka. Pewnego dnia los skrzyżował moją drogę z mężem dawnej kochanki Roberta. Początkowo młody żonkoś nie zwracał uwagi na atrakcyjną brunetkę, która co jakiś czas odwiedzała progi firmy, w której pracował. Traf jednak chciał, że wspólnie robione interesy najpierw połączyły nas węzłem handlowym, potem zaś pościelowym. Był całkiem niezłym kochankiem. Po paru miesiącach romansu zadbałam, żeby Joanna K. dowiedziała się o zdradzie lubego. Dziewczyna najpierw zrobiła mu piekielną awanturę, potem zaś postanowiła się rozprawić z tą suką, która ukradła jej szczęście. Nie zdziwiłam się, kiedy pod koniec zimy zadzwoniła do drzwi naszego mieszkania. Otworzył jej Robert, już ociekający tłuszczem grubas, w którym nie rozpoznała byłego amanta. Doszło do awantury i Joanna K. próbowała mnie uderzyć. A ja przez ostatni rok nabyłam nie tylko siły, ale i szybkości. W rezultacie niedawni kochankowie grzecznie siedzieli i w osłupieniu słuchali tego, co miałam im obojgu do powiedzenia. Nadszedł czas zemsty, której już nie mogłam się doczekać. Zjadliwym tonem i z uśmiechem na twarzy wyjawiłam Robertowi, że serwowane mu frykasy były odpowiednio przyrządzanymi i doprawionymi daniami, które miały go utuczyć. Przygotowywanie ich nie zajmowało mi wiele czasu. Jako zaradna gospodyni posiłkowałam się dziesiątkami gotowych sosów i przypraw oferowanych przez rodzimych i zagranicznych producentów. Zaszokowany tymi wiadomościami mój spasiony mąż dostał mdłości i nie był już świadkiem momentu, gdy jego dawna kochanka z hukiem wyleciała za drzwi naszego domu, lądując twarzą na betonowej posadzce korytarza. Kilka tygodni później do sądu rejonowego zostały wniesione dwa pozwy. Jeden – kochanki męża, która oskarżyła mnie o naruszenie nietykalności cielesnej. Drugi od mojego Kupidyna, o próbę otrucia. Adwokatka, która podjęła się mojej obrony, zapewnia, że mam jak w banku wygraną w obu sprawach. W końcu to ta młoda kobieta naruszyła spokój mojego domu i pierwsza podniosła na mnie rękę. W drugim zaś przypadku zarumienione policzki skarżącego zadają kłam moim trucicielskim zapędom. A że pasłam go specjalnie? Przecież sam całe życie jęczał, żebym zaczęła lepiej gotować. Więcej listów do redakcji: „Mąż wszystko zawdzięczał mnie. To ja go wychowałam i ukształtowałam, a on odszedł do jakiegoś tłumoka…” „Seks za pieniądze to nie zdrada. To jest odreagowanie - czynność fizjologiczna. Zdrada to jest z kochanką” „Moja żona miała romans z kobietą. Według niej to nie była zdrada, bo nie poszła do łóżka z innym facetem”
„Myślałem, że mamy szansę na wspólną przyszłość, ale ona wykorzystała mnie, by odegrać się na swoim chłopaku”
Kim byłem dla niej? Pionkiem w grze? Marionetką? Po tym, co zrobiła, przestała być kobietą z moich marzeń.
Karolina bardzo mi się podobała. Powiem więcej, szalałem na jej punkcie. I byłem w stanie zgodzić się dla niej na wiele. Ale nie na taki układ... Karolina, co ty robisz? – zapytałem kompletnie zdezorientowany. – To, na co miałeś od dawna ochotę, Michałku – odpowiedziała Karolina rozpinając guziki mojej koszuli. – Ale Jarek… – To mój chłopak i mój problem – warknęła. – Ty się tym nie martw. Łatwo jej było powiedzieć. Wprawdzie Jarek nie był żadnym moim kumplem, a nawet, szczerze mówiąc, zwyczajnie za nim nie przepadałem. Jednak miał te swoje dwa metry wzrostu i wielkie łapy, którymi mógłby mnie zgnieść w jednej chwili. Zdrowy rozsądek powinien mnie powstrzymać przed tym, by ulec pokusie. Ale jak tu mówić o zdrowym rozsądku, kiedy zdziera z ciebie ubranie kobieta, w której jesteś beznadziejnie zakochany od kilku lat? Do której wzdychasz dniami i nocami, a nawet zaczynasz pisać wiersze, choć nigdy nie podejrzewałbyś siebie samego o talent poetycki? W takiej chwili myślisz tylko o tym, że wreszcie cię zauważyła, choć do tej pory wydawało się, że cię ignoruje. Że może dostałeś jedną szansę w życiu, żeby ją przekonać, że jesteś superfacetem, z którym warto się związać. I jedyne, co zaprząta twoją uwagę, to żeby tak zwyczajnie, po męsku, stanąć na wysokości zadania. Następnego dnia rano byłem pewien, że mi się to udało. Karolina przytulała się do mnie, sącząc mi do ucha komplementy. Ba, zaczynała planować naszą kolejną noc za kilka dni. Czułem się wspaniale. Aż do chwili, kiedy zadałem pytanie: – Kiedy powiesz Jarkowi? – O czym? – Karolina ze zdziwienia usiadła na łóżku. – No o tym, że… z nim zrywasz. – A kto ci powiedział, że z nim zrywam? Coś ci się, Michałku, pomieszało. Noc była super, ale chyba nie myślałeś sobie, że mogę być z tobą? – spojrzała na mnie ironicznie. – Skoro poszliśmy do łóżka… – Jeden raz. I na tym koniec. – Ale przecież mówiłaś… – Nie myślałam, że będziesz chciał się zaangażować na serio – zaczęła się pospiesznie ubierać. – Ja nie miałam takiego zamiaru. I radzę ci zapomnieć o tym jak najszybciej. Bo gdyby Jarek się dowiedział o dzisiejszej nocy, to nie chciałabym być w twojej skórze… – Gdyby się dowiedział, też nie miałabyś lekko – stwierdziłem. – Spokojna głowa. Mnie by wybaczył – powiedziała to z wielką pewnością siebie. – Ale tobie nigdy – dopięła sukienkę i ruszyła do drzwi. – I nie próbuj dzwonić! Nie ma po co. Ja kocham tylko Jarka. Po jej wyjściu poczułem, że świat mi się zawalił na głowę. Do tej pory żyłem nadzieją, że Karolina w końcu mnie dostrzeże, a kiedy lepiej pozna, to doceni i… I może coś z tego będzie. Teraz już nie mogłem na nic liczyć. Po prostu okazało się, że ona nie wyobraża sobie bycia ze mną, a jedynym facetem, z którym chce być, jest ów Jarek. Wielki, tępy osiłek. Jedyne, co było pocieszające w tej sytuacji to fakt, że wprawdzie straciłem nadzieję na to, że będę z Karoliną, ale też przestała być kobietą z moich marzeń. Po tym co zrobiła, wreszcie dostrzegłem w niej wady. Ale tego mojego krytycyzmu nie starczyło na zbyt długo. Gdy spotykałem ją w gronie znajomych, zacząłem głównie dostrzegać to, co dawniej mi się w niej podobało. Cudowne oczy, wspaniałą burzę włosów, świetną figurę i nieprzeciętną inteligencję. Inteligencję, która wciąż marnowała się w związku z niezbyt lotnym typem, jakim był Jarek. I wtedy, trochę przypadkiem, zauważyłem, że na mojego rywala łakomym okiem patrzy Magda. On również zerkał na nią czasem, a gdy ich spojrzenia się spotykały, coś między nimi iskrzyło. Zabawiłem się w detektywa. Wkrótce nie miałem wątpliwości, że Jarka i Magdę łączy coś więcej. Nie miałem wprawdzie twardych dowodów, jakichś zdjęć czy nagrań, bo przecież nie byłem profesjonalistą. Ale uważałem, że wystarczy to, co wiem. I że powinienem to powiedzieć Karolinie. – Drań! – zdenerwowała się, gdy usłyszała moją opowieść, jakby zapominając, że sama też nie przejmowała się specjalnie wiernością. – Ja mu pokażę! – spojrzała na mnie łagodnie. – Dobrze, że mi to powiedziałeś. I to po tym, jak cię… – Było minęło – chrząknąłem skromnie. – Uważałem, że powinnaś to wiedzieć. – Oczywiście – dostrzegła w moich włosach jakiś paproch i zaczęła go z nich wyłuskiwać. – Na pewno się nie gniewasz? – Nieeeee…. – odpowiedziałem z drżeniem. Dłoń Karoliny przestała rozczesywać moje włosy i w tej chwili głaskała mnie po policzku. – A czemu pytasz? – Pomyślałam, że powinnam ci jakoś wynagrodzić to, że nasze ostatnie spotkanie nie skończyło się najlepiej… Trzeba przyznać, że Karolina naprawdę starała się zatrzeć złe wrażenie. Tak bardzo, że tym razem znów byłem pewien, że to początek czegoś więcej. Ale kiedy rano wspomniałem nieśmiało o następnej randce, ona jak gdyby nigdy nic oświadczyła mi, że ma już chłopaka. O ile mogłem jeszcze zrozumieć, że Karolina nie chce być ze mną, to już doprawdy nie mogłem pojąć, dlaczego wciąż ma zamiar być z tym całym Jarkiem. W końcu uznałem, że jej uczucie jest zupełnie pokręcone i nie mnie dociekać, dlaczego tak właśnie wybrała. Postanowiłem poddać się intensywnej kuracji odwykowej od Karoliny i przestałem bywać w miejscach, w których mogłem ją spotkać. Nie widziałem jej dwa miesiące, kiedy niespodziewanie spotkałem pod swoją uczelnią Jarka. Czekał na mnie i zastąpił mi drogę. Położył swoją ciężką łapę na moim ramieniu i oświadczył: – Musimy porozmawiać. Nie było sensu uciekać. Jedyne, co mogłem zrobić, to spróbować, żeby nasza rozmowa odbyła się w miejscu publicznym, co mogło uratować mi skórę. Zaproponowałem, żebyśmy poszli do pobliskiego pubu. – Dobra stary, nie będę owijać w bawełnę – zaczął rozmowę Jarek. – Karola wszystko mi powiedziała. – Wszystko? To znaczy co? – usiłowałem grać na zwłokę. – Ty już wiesz co. I ciesz się, że ci tego nie wytłumaczę, stukając twoim łbem o blat stolika – oświadczył z właściwą sobie bezpośredniością. – Aaaahaa – poczułem drżenie łydek. – No, to teraz posłuchaj. Nie próbuj się do niej więcej zbliżać, bo… – urwał, ale wymownie zacisnął dłoń w pięść, a ja przełknąłem ze strachu ślinę. – Widzę, że rozumiesz. To zrozum jeszcze jedno. Karola poszła z tobą nie dlatego, że ty, to ty. Była na mnie wściekła. Ja sobie czasem zaszaleję… Wiesz, dziewczynki same mi wskakują do łóżka – zarechotał. – A Karola chce się za to czasem zemścić i tyle – pokiwał z niesmakiem głową, jakby nie był w stanie pojąć, dlaczego dziewczyna się na nim odgrywa, zamiast z pokorą przyjmować jego zdrady. – Rozumiesz? – Tak, rozumiem – powiedziałem, choć to nie była prawda. Wiedziałem wprawdzie, iż Jarek daje mi do zrozumienia, że sobie nie życzy, abym służył jego dziewczynie za narzędzie zemsty. Nie rozumiałem jednak zupełnie tego, dlaczego ze sobą są, jeśli cały czas się zdradzają. Szczególnie nie mogłem pojąć Karoliny, która zadowalała się odgrywaniem na partnerze, zamiast po prostu go zostawić. Po co coś takiego w ogóle ciągnąć?! Jednego byłem pewien. Kiedy dowiedziałem się tego wszystkiego, z mojej głowy wywietrzało uczucie do Karoliny. Więcej prawdziwych historii: „Matka ciągle obwinia mnie o rozwód, bo ktoś powiedział ojcu o jej romansie. Ona jest pewna, że to byłam ja” „Nakryłam męża w łóżku z nianią naszych córek. Zostawił mnie z dziećmi, bo nie byłam dla niego prawdziwą kobietą” „Syn narzeka, że go kontroluję. Mam do tego prawo, bo całe życie od ust sobie odejmowałam, by jemu nic nie zabrakło” „Związałem się z alkoholiczką. Co tydzień obiecywała mi, że przestanie pić. Ja wciąż wierzę, że się zmieni”
„Przez zazdrość byłego prawie zginął mój syn. Chciał się zemścić. Miała poczuć, jak to jest kogoś stracić”
Oboje rozjechaliśmy się po świecie i myślałam, że już nigdy się nie spotkamy. Pomyśleć, że niewiele brakowało, a zostałabym żoną zwyrodnialca
Jakim trzeba być podłym człowiekiem, jakim potworem, żeby wykorzystać niewinne dziecko do tego, aby zemścić się na jego matce?! Zastanawiałam się, czy puścić Franka samego na zimowe ferie. Ma dopiero osiem lat, a na takim wyjeździe trzeba samemu o siebie zadbać. Wysuszyć rzeczy po zabawie na śniegu, odpowiednio się ubrać, żeby się nie przegrzać, ale i nie zmarznąć. Co innego latem, wtedy jest łatwiej. Im jednak więcej tego typu argumentów wysuwałam, tym mój mąż dziwniej na mnie patrzył, aż w końcu podsumował: – Robisz z niego ofermę. Ja w jego wieku jeździłem na zimowiska i jak widzisz, nic mi się nie stało! Ale jak nie chcesz go puścić, to nie będę z tobą dyskutował, kochanie, bo jak coś pójdzie nie tak, to winę zrzucisz na mnie. W efekcie zadecydowałam, że Franek pojedzie na wieś do mojej mamy. – Babcia się ucieszy, a jemu świeże powietrze doskonale zrobi – stwierdziłam. – Poza tym na pewno mnóstwo dzieci zostanie na ferie w domu, więc będzie miał tam towarzystwo jak na zimowisku. Franek nawet się ucieszył, kiedy przedstawiłam mu swoją propozycję. Uwielbiał jeździć do babci, która go rozpieszczała na każdym kroku. Poza tym jeszcze latem zaprzyjaźnił się tam z Damianem, synem sąsiadów i teraz miał nadzieję na wspólne szaleństwa na śniegu. Zadowolona zawiozłam więc syna do mamy. Kiedy przejeżdżałam obok miejscowego sklepu, zobaczyłam, jak wychodzi z niego jakiś facet. Mimo wielkiej puchowej kurtki i naciągniętego na głowę kaptura postać wydała mi się znajoma… „Czyżby to Adam?” – przebiegło mi przez głowę. „Nie, to przecież niemożliwe!”. Zwolniłam odrobinę i przejeżdżając obok, starałam się przyjrzeć mu dokładnie. Akurat wsiadał do swojego samochodu i gdy się z nim zrównałam, spojrzał na mnie. Te głęboko osadzone ciemne oczy pod ostro zarysowanymi brwiami, stanowcza linia szczęki… Trudno mi było w to uwierzyć, ale jednak to był Adam! Musiał także mnie poznać, bo jego twarz przybrała nagle wyraz zaciętości. Nie zatrzymałam się, wręcz przeciwnie, nacisnęłam pedał gazu. Oszołomiona dojechałam do domu mamy i zaparkowałam na podwórku. Franek spał, a ja jeszcze długo nie wysiadłam z auta, próbując dojść do siebie po tym niespodziewanym spotkaniu. Zastanawiałam się, co ten facet tutaj robi. Przecież nie było go we wsi prawie dziesięć lat! „Tak nagle wrócił? Dlaczego? Po co?”. Ledwo weszłam do domu, mama zagadnęła mnie, jak na zawołanie: – A wiesz, że Adam wrócił? – powiedziała. – Zamieszkał w gospodarstwie swoich dziadków, tym za wsią i podobno chce je modernizować, robić jakąś agroturystykę czy coś. Ciekawe… Nie sądziłam, że kiedykolwiek będzie chciał tu spędzić życie po tym… po tym jak ty… no wiesz – urwała. „Po tym, jak go wystawiłam do wiatru, uciekając niemal sprzed ołtarza. Z innym. I skompromitowałam go w oczach całej wsi” – dokończyłam sobie w myślach. Kiedy miałam dwadzieścia lat, wydawało mi się, że Adam jest moją wielką miłością. Mimo że byliśmy w tym samym wieku, wyglądał zawsze na starszego i tak się zachowywał. To on zaplanował naszą wspólną przyszłość i tylko jednego nie przewidział – że kiedy na mojej drodze stanie Jarek, mój obecny mąż, to jego plany wywrócą się do góry nogami. Teoretycznie to wszystko nie miało prawa się zdarzyć, bo jak niepozorny, niewysoki chłopak w okularach mógł konkurować z prawdziwym macho, jakim był zawsze Adam? Nikt nie brał na poważnie tego, że chodzę na spacery z Jarkiem i gadamy godzinami o wielu sprawach. Adam się śmiał, że jego narzeczona znowu prowadza się z „tym studencikiem”. Ale podczas tych rozmów nawiązała się między mną a Jarkiem nić porozumienia tak silna, że aż nierozerwalna. Zrozumiałam to, kiedy zaprosiłam Jarka na swoje wesele, a on posłał mi tak zranione spojrzenie, że zadrżało mi serce. I wtedy właśnie zaczęłam się zastanawiać, co ja właściwie robię u boku Adama, z którym od dawna się nie rozumiemy. Czy naprawdę chcę spędzić z nim całe życie, według jego reguł? Już od dawna mi nie imponował. Byłam z nim jakby „z rozpędu”. Po prostu w naszej wsi był doskonałą partią, tylko że ja wcale już nie byłam taka pewna tego, że chcę zostać na tej „naszej wsi”. Jarek, chłopak z miasta, pokazał mi życie z całkiem innej perspektywy. Nareszcie ktoś mnie rozumiał, wspierał i twierdził, że powinnam się dalej kształcić. On jeden nie śmiał się z moich marzeń, nie kpił z tego, że lubię czytać, wręcz przeciwnie – podzielał moje pasje. Był moim prawdziwym przyjacielem. A kiedy posłał mi to zranione spojrzenie znad zaproszenia na ślub, zrozumiałam, że tak naprawdę jest dla mnie kimś więcej. Zrozumiałam, że... go kocham! Tak, wiem, że to niewiarygodne, ale zakochałam się w Jarku do szaleństwa. I pojęłam, że to jest ostatnia szansa, aby moje życie przestawić na inne tory. Zdobyłam się więc na odwagę i poszłam pogadać z Adamem. – Nie pasujemy do siebie – powiedziałam, oddając zaręczynowy pierścionek. Po moim odejściu Adam szalał! Spił się i zdemolował gospodę, bo każdy bał się do niego podejść i go powstrzymać. Nie mógł znieść nie tylko tego, że odeszłam, ale zostawiłam go dla Jarka, tego rachitycznego „studencika”, którego tak bardzo lekceważył, że pozwolił mu na spacery ze swoją narzeczoną. Zupełnie, jakby dał nam pozwolenie na romans. Wyjechałam z Jarkiem z rodzinnej wsi ścigana najgorszymi wyzwiskami Adama. Baliśmy się początkowo, że za nami pojedzie i zrobi nam krzywdę, ale nic takiego się nie stało. Adam pił przez miesiąc, a potem wyjechał. Chodziły rozmaite słuchy o tym, co robi. Mówiono nawet, że zaciągnął się do Legii Cudzoziemskiej. Tymczasem on wylądował w innym piekle – na platformie wiertniczej na jakimś dalekim morzu. Nie wiem za wiele o takich miejscach, ale to chyba była prawdziwa szkoła życia. Ponoć zarobił tam dość pieniędzy, aby osiąść za granicą i wieść tam spokojne życie. Na miejsce zamieszkania wybrał Grecję, bo stwierdził, że teraz chce zaznać ciepłych wód po zimnym Morzu Północnym. Słyszałam nawet, że się ożenił… – Może i tak, ale żadnej żony tutaj ze sobą nie przywiózł – stwierdziła teraz moja mama. „To już nie moja sprawa” – pomyślałam. „Przywiózł żonę czy nie przywiózł – mnie nic do tego”. Ja miałam tylko nadzieję, że zapomniał już o tym, co się stało dziesięć lat temu. Chociaż… to jego spojrzenie, którym mnie obrzucił pod sklepem, wcale o tym nie świadczyło. Nie zamierzałam jednak się go bać! Minęło tyle czasu, że mógł się ze wszystkim pogodzić. A jeśli tego nie zrobił, to jego sprawa. Wyjechałam do domu, zostawiając Franka u babci z poczuciem, że jest tam bezpieczny i z pewnością nie zabraknie mu u niej ptasiego mleka. Dzwoniłam codziennie do mojego syna, żeby się dowiedzieć, co u niego i nieodmiennie dostawałam odpowiedź, że jest „OK i spoko”. Jak każdy facet nie rozwodził się za bardzo nad tym, co robił, ale wyraźnie był zadowolony. To mi wystarczyło. Czy denerwowałabym się, wiedząc, że ma styczność z moim byłym narzeczonym? Owszem. Miałam potem pretensję do mamy, że mi o tym nie powiedziała. A tymczasem Adam organizował dla dzieciaków ze wsi zajęcia z tak zwanej „szkoły przetrwania”. To była część jego planu zmodernizowania gospodarstwa po dziadkach. Stwierdził, że coś takiego jak survival jest modne i będzie robił takie zajęcia dla frajerów z korporacji, którzy chcą się integrować. A ponieważ dostał dofinansowanie z gminy, to zaczął od zajęć dla dzieci. Organizował dla nich różne gry zadaniowe i strzelanie z łuku do tarczy. Była także zimowa wyprawa quadami po puszczy, wspólne rozpalanie ogniska i znajdowanie korzonków, które są jadalne. Domyślam się, że Franek był zachwycony, wojsko to przecież zdecydowanie jego klimaty i godzinami potrafi bawić się z kolegami w różne „akcje”. Musiał także być wniebowzięty, kiedy Adam uznał, że jest najlepszy w grupie i dlatego to jemu właśnie zaproponował nocny survival. – Tylko nie mów o tym nikomu, to nasza tajemnica – zapowiedział. – Nocne wyprawy do lasu są dla najtwardszych. Franek oczywiście się zgodził i o określonej porze wymknął się z domu przez okno. Adam zabrał go do swojego jeepa i razem wjechali w las. Zostawili samochód na wąskiej ścieżce i weszli głębiej w gęstwinę. Na jakiejś polanie ten drań dał mojemu synowi latarkę, zapowiedział, że tylko przestawi samochód i zaraz do niego wróci, po czym… odjechał, zostawiając Franka samego! Tak! Ciemną nocą, w środku zimy, zostawił ośmioletnie dziecko samo w lesie! Że Franek od razu nie umarł ze strachu, to ja się naprawdę dziwię, bo ja bym z pewnością umarła. Ale on zaczął tylko nawoływać Adama, a kiedy się przekonał, że ten już chyba po niego nie wróci, uznał to za część zadania i… zaczął szukać śladów opon. Nie wiedział, gdzie jest, bo wprawdzie bywał w tamtych okolicach, ale latem, kiedy wszystko wygląda inaczej. No i nigdy nocą. Mógł się zgubić, idąc głębiej w puszczę. Albo wpaść do jakiejś jamy przykrytej śniegiem i złamać nogę. Powiedział mi potem, że wziął długą gałąź i badał przed sobą teren. – Tak, jak to robią saperzy, mamo – opowiadał. I tak krok po kroku dotarł do drogi, skąd jeszcze miał cztery kilometry do najbliższych zabudowań. Przez las. Kiedy zadzwonił do jakieś zagrody, już świtało. Obcy ludzie, gdy go zobaczyli przemarzniętego do szpiku kości, od razu owinęli go w puchową kołdrę. Nie mogli dać znać mojej mamie, gdzie jest, bo Franek nie znał na pamięć jej numeru telefonu. Zadzwonili więc na policję. Moja mama omal nie dostała zawału, kiedy przyjechali do niej funkcjonariusze z pytaniem, gdzie ma wnuka. Była pewna, że Franek śpi spokojnie w swoim pokoju. Jakież było więc jej przerażenie, gdy zamiast niego zastała tam hulający wiatr, bo chłopiec nie domknął okna. Na szczęście mój syn nie doznał żadnych odmrożeń, bo miał na sobie naprawdę świetne buty, które dostałam od chrzestnej matki z Kanady – z goretexem, na tamtejsze mrozy. Był szczęśliwy, że się sprawdził i przeżył przygodę życia. Do głowy mu nie przyszło, że pan Adam zostawił go w lesie nie dla zabawy, ale z zemsty. Bo uznał, że to on powinien mieć ze mną tak świetnego syna, a nie ten „studencik”! Adamowi postawiono zarzut narażenia zdrowia i życia dziecka. Najpierw się wypierał, że Franek zmyśla, bo nigdzie go nocą nie brał, ale znaleźli się świadkowie, którzy widzieli, jak chłopiec wsiadał do jego jeepa. Miał drań szczęście, że mnie tam nie było, kiedy przyjechała po niego policja, bo bym go chyba rozszarpała! Jakim gnojem trzeba być, aby do własnych rozgrywek wykorzystywać dziecko? Swoją drogą, jaki ten los potrafi być przewrotny – bałam się wysłać syna na zimowisko, a tymczasem niebezpieczeństwo dopadło go tam, gdzie sądziłam, że nic złego nie może mu się przydarzyć. Więcej prawdziwych historii: „Nie wiem, czy nie ucieknę sprzed ołtarza. Mój przyszły mąż nie jest moją prawdziwą miłością” „Mąż ma mnie za nieroba, bo zajmuję się tylko domem. Ale przecież to też jest praca!” „Pieniądze zmieniły moją żonę w plastikowego potwora. Chce ciągle więcej i drożej, a ja dałbym wszystko za stare życie” „Wzięłam ślub w tajemnicy przed rodziną. Mój mąż rozpłynął się w powietrzu bez rozwodu, a chłopak chce się oświadczyć”
„Dlaczego faceci gapią się na inne kobiety? Mój mąż robi to bez przerwy. On wręcz obmacuje te kobiety wzrokiem”
„Rozumiem, faceci są wzrokowcami i atrakcyjna kobieta przyciąga ich uwagę. Tyle że jedni kontrolują to zainteresowanie, tak by nikogo nie urazić, a inni nie”. Jej mąż akurat ostro przesadził... I mało za to nie oberwał od dresiarza.
– Przecież też możesz sobie popatrzeć na facetów? Kto ci broni? – mówił, kiedy zwracałam mu uwagę. – Nikt mi nie broni, ale nie chcę robić ci wstydu. Co by sobie pomyślał jakiś gość, gdybym kogoś tak natrętnie obserwowała? – Pewnie, że masz na niego ochotę – Andrzej uśmiechał się głupio. – Ciebie to bawi? Chciałbyś, żebym tak robiła? – Na pewno nie robiłbym z tego afery, tak jak ty teraz… – No ciekawe! – To spróbuj! – zachęcał złośliwie. – Nie mam ochoty się tak poniżać. – O Matko Boska! Znowu histeryzujesz. To, że zerknę na fajny towar, nie znaczy, że cię poniżam! Nie dramatyzuj. Faceci oglądają się za kobietami. Tak już mamy. Ten, co twierdzi, że patrzy tylko na swoją żonę, po prostu kłamie albo jest pantoflarzem – uśmiechał się ironicznie. – Co w tym złego, że podziwiam urodę kobiet? Ty też mi się podobasz! Tak zaczynały się nasze pierwsze kłótnie. Od idiotycznych przepychanek, w których Andrzej odwracał kota ogonem i przekonywał, że nie dzieje się nic złego. Gdy teraz przypominam sobie te rozmowy, żałuję, że tego wszystkiego nie przerwałam. Że nie powiedziałam mu „do widzenia”. Coraz częściej zastanawiam się, jak wyglądałoby moje życie bez niego. Kiedyś patrzył na mnie pożądliwym wzrokiem A dlaczego go nie zostawiłam? Bo kiedyś we mnie też się wpatrywał. Dziesięć lat temu byłam bardzo atrakcyjna, a przede wszystkim szczupła. Jednak dwie ciąże zrobiły swoje i teraz wyglądałam już zupełnie inaczej. Czy wciąż dobrze? Trudno powiedzieć, bo potwierdzenie swojej urody kobieta powinna odnajdywać w oczach męża. Ja nie czułam się przez Andrzeja dowartościowana. Obojętniałam mu z każdym rokiem naszego małżeństwa. Przestał mnie adorować, przestał się we mnie wpatrywać, przestał też zachęcać do seksu. Robiliśmy to bardzo rzadko i zazwyczaj w sytuacjach, gdy trochę wypił. Wtedy nabierał ochoty, ale ja coraz częściej odmawiałam, bo nie czułam, żeby przemawiała przez niego prawdziwa namiętność. Raczej procenty – muszę przyznać ze wstydem… Wstyd w ogóle stał się nieodłącznym elementem mojego małżeństwa. A wstydzę się nie tylko tego, że Andrzej ogląda się za innymi kobietami, ale też samej siebie. Popadłam w kompleksy i rujnuje to moje poczucie wartości. Od dwóch lat nasze małżeństwo ogranicza się do załatwiania codziennych spraw: zakupów, prania, sprzątania, pracy, dzieci, szkoły. Odnoszę wrażenie, że jesteśmy ze sobą już tylko z przyzwyczajenia i strachu przed tym, co by było, gdybyśmy się rozstali. No i z braku pieniędzy. Bo jak tu żyć osobno, skoro we dwoje ledwo dawaliśmy sobie radę. Ktoś mógłby mi zarzucić, że przesadzam. Że mówię jak kobieta bita i zdradzana, a przecież Andrzej nigdy nie podniósł na mnie ręki i raczej nie zdradzał. Ale z czasem inaczej patrzył na inne kobiety. Obmacuje inne kobiety wzrokiem Kiedyś zerkał na nie z uśmiechem. Teraz jednak przyłapywałam go na tym, że obmacywał te kobiety wzrokiem. Spoglądał na nie z nachalną łapczywością i nietrudno było sobie wyobrazić, co podpowiada mu wyobraźnia. Gdy kolejny raz zwracałam mu uwagę, reagował coraz bardziej agresywnie. Bywało, że popłakałam się w trakcie takiej sprzeczki i wtedy na chwilę miękł, przepraszał, ale potem dalej wgapiał się, ile wlezie. Pewnego razu narobił mi takiego wstydu, że nigdy mu tego nie zapomnę. Właśnie ze względu na to wydarzenie opowiadam całą tę historię. Byliśmy wtedy na zakupach w galerii handlowej. Chcieliśmy kupić dzieciom jakieś ubrania, a i ja miałam zamiar wybrać sobie jakąś sukienkę. Taki przynajmniej był plan, gdy wychodziliśmy z domu, ale już na początku spaceru po sklepach mąż odebrał mi ochotę na przymierzanie czegokolwiek. Przyłapałam go, jak ogląda się za jedną taką szczupłą i młodszą ode mnie dziewczyną, więc odechciało mi się pokazywać mu w przebieralni. Poszliśmy od razu do dużego sklepu dziecięcego. Przebierałam w rzeczach dla syna, gdy zauważyłam kolejną dziewczynę w typie mojego męża. Niezbyt wysoka, ale za to bardzo kształtna. Obfity, wyeksponowany biust, a do tego krótka spódnica opięta na pośladkach. Już wiedziałam, co będzie. Czekałam tylko, aż on ją zauważy. Oberwał za gapienie się na czyjąś partnerkę Oczywiście zwrócił na nią uwagę, ale na początku udawał, że przesuwa kurtki na wieszaku. Co rusz zerkał w jej stronę, w końcu całkiem odpuścił sobie skrupuły i gapił się na jej tyłek. Nie wiedział, że i on jest obserwowany. A z boku, z rosnącą irytacją przypatrywał mu się chłopak tej dziewczyny. Choć określenie „chłopak” było w tym przypadku mało adekwatne, bo to był prawdziwy byk. Dresiarz z szerokim karczychem i wytatuowanymi potężnymi przedramionami. – Coś ci się spodobało, palancie!? – stanął przed mężem, górując nad nim. – Pytam, na co się gapisz, zboczeńcu! – zbliżył się do Andrzeja, a ten zrobił krok w tył. – O co panu chodzi? – O jajco! Już ty dobrze wiesz, ćwoku jeden! – Odczep się, chłopie… – odpowiedział mąż, ale tamten wcale nie miał zamiaru odpuszczać. Zrobił jeszcze jeden krok w przód i pochylił się nad Andrzejem. – Nie będziesz mi mówił, co mam robić, mała gnido. Myślisz, że można się tak ślinić do cudzej kobiety!? No powiedz, jak taki jesteś odważny! – Odwal się, człowieku! – Andrzej chciał się obrócić i odejść, ale ten dresiarz złapał go za fraki i mocno przyciągnął do siebie. – Mów gnoju! Mów! Mdliło mnie, gdy słuchałam jego durnego tłumaczenia Trzymał go przy sobie, ale wtedy podeszła ta dziewczyna i zaczęła odciągać swojego obrońcę. Uwagę na tę sytuację zwróciła też ochrona. Jeden z panów pilnujących sklepu już szedł w ich stronę i tylko ja stałam jak zamurowana. Wiedziałam, że powinnam bronić męża, uspokoić sytuację, ale nie chciałam… Z zażenowaniem, ale i przyjemnością patrzyłam, jak Andrzej dostaje lekcję dobrego wychowania od tego osiłka. Pewnie bym się w ogóle do męża nie przyznała, gdyby nie przypomniały o sobie dzieci. Wystraszyły się i zaczęły płakać, więc podeszłam do nich, żeby je uspokoić. Osiłek też zobaczył dzieciaki i dopiero wtedy postanowił odpuścić. Pchnął jeszcze męża tak, że Andrzej wpadł na wieszaki z ubraniami. – Nie wstyd ci, zboku?! – warknął i odszedł. Andrzej spojrzał na niego z nienawiścią, ale zaraz obrócił się i przytulił syna. Powtarzał mu, że nic się nie stało, bo mały był cały roztrzęsiony. Uznałam, że musimy stamtąd wyjść, że nie możemy zostać w tej galerii ani chwili dłużej. Wzięłam córkę za rękę i ruszyłam w kierunku parkingu. Zapakowaliśmy dzieci do auta i pojechaliśmy prosto do domu. Andrzej przez całą drogę bardzo pokrętnie tłumaczył dzieciom, co się stało. Wyjaśniał im, dlaczego ten mężczyzna był taki zły i chciał mu zrobić krzywdę. Słuchałam, jak mówi, że są na świecie wariaci, którzy zaczepiają innych bez powodu, i robiło mi się niedobrze. Na dźwięk jego słów, na widok jego twarzy – przez te jego niezdarne kłamstwa. Rozsądek podpowiadałby, że po takim wydarzeniu powinniśmy się pokłócić, przegadać sprawę. Nic takiego jednak się nie wydarzyło. Od tego dnia minęło już kilka tygodni, a żadne z nas nie kwapi się, żeby o tym z drugim pomówić. Andrzej tylko ostrożniej gapi się na dziewczyny, ale nie jest to żadna zmiana na lepsze, ot zwykły strach. Ta jego tchórzliwa lubieżność sprawia, że mój mężczyzna staje się dla mnie coraz bardziej odpychający. Nie wiem, czy jeszcze coś jeszcze zostało z miłości do niego… Mam wrażenie, że przeważnie się za niego wstydzę. Nie potrafię jednoznacznie stwierdzić, ile w naszym związku miłości, a ile przywiązania i naiwnej nadziei, że może coś jeszcze się zmieni. Ciągle jesteśmy razem, ale mam wrażenie, że po prostu oboje boimy się przekreślić wspólne lata, podzielić majątkiem, złamać życie dzieciom… A dlaczego opowiadam tę historię? Zadawałam sobie to pytanie, żeby w końcu dojść do wniosku, że po prostu muszę się pożalić. Pewnie nie jestem jedyną żoną z takim problemem. I nie mam na myśli jedynie skłonności do przyglądania się innym kobietom. Mówię o wygasłych uczuciach, o życiu w jakimś bezsensownym zawieszeniu. Z poczuciem marnowania lat, których już nie da się odzyskać. Więcej historii naszych czytelniczek:„Zostałam sama z dwójką dzieci. Mój były mąż korzysta z życia, a ja nie mam, kiedy się w tyłek podrapać”„Uznacie mnie za okrutną morderczynię, ale rozważam aborcję, bo moje dziecko ma zespół Downa”„Mąż szydził z mojej nadwagi i odstającego brzucha. Wszędzie masz tłuszcz i brzydzę się ciebie - często słyszałam”
Polska Barbie krytykuje Joannę Przetakiewicz i jej wygląd w sesji dla Playboya. Dlaczego?
Wschodząca gwiazdka Internetu, „architektka własnego ciała” śmiało sobie poczyna... Czy naprawdę warto iść na noże z wpływową Joanną Przetakiewicz?
Anella, czyli - „pierwsza polska Barbie” (jak sama się określa blond pani architekt, która zaistniała w mediach i świadomości niektórych Polaków dzięki pojawieniu się w telewizji śniadaniowej i swojemu specyficznemu wizerunkowi) wytknęła Joannie Przetakiwicz okładkę w Playboyu. Dlaczego? I dlaczego dopiero teraz - skoro właścicielka domu mody La Mania na okładce magazynu pojawiła się wczesną jesienią? Polska Barbie pokłóciła się na wizji z lekarką! O co poszło? Otóż Joanna Przetakiewicz zapytana niedawno przez reporterkę Party.pl o polską Barbie wyraziła zaniepokojenie, że Anella stanie się wzorem do naśladowania dla młodych dziewcząt, co może być dla nich destrukcyjne: „Mnie to przeraża. Nie wiem, jak daleko można się posunąć, żeby robić sobie krzywdę aż tak. Takie przykłady są straszne dla młodych dziewczyn. To wszystko prowadzi do zatracenia, wynaturzenia, a przede wszystkim do okaleczenia”. I zaapelowała do Anelli, by zaprzestała operacji plastycznych słowami: „Opanuj się, spójrz w lustro i opanuj się!”. Niżej wideo z wspomnianym wywiadem: Polskiej Barbie najwyraźniej nie spodobały się słowa szefowej La Manii, bo na reakcję nie trzeba było długo czekać. Szczegóły na kolejnej stronie galerii. Dowiedz się więcej o polskiej Barbie. Kim jest?
Jak mszczą się kobiety? Kobieca zemsta - czy wszystkie tak mamy?
Zemsta jest słodka? W wykonaniu niektórych kobiet jest bardzo gorzka. I do tego nieunikniona. Jak się mszczą kobiety?
Oczywiście wszystkie jesteśmy łagodne niczym ta pastereczka, przed którą bieży baranek. Zawsze wybaczamy lub ochoczo nastawiamy drugi policzek. Ale przyznajmy się z ręką na sercu: bywamy też mściwe. Mściwe, jak diabli. Jeden z najpopularniejszych filmów Quentina Tarantino - „Kill Bill” - jest właśnie o damskim odwecie. Krwawym i bezwzględnym. Nie bez przyczyny mówi się, że kobiece gangi są dużo bardziej brutalne niż męskie. A jeżeli wśród napastników płci męskiej jest jedna kobieta, to się ją, za przeproszeniem, odstrzeliwuje się od razu, bo to ona będzie najbardziej rozrabiać. Co robi twój mąż, gdy myślisz, że siedzi na fejsie? Albo w pracy? Relacja singielki podrywanej przez zajętych facetów. Niezależnie od tego, co same o sobie myślimy: jest w nas sporo agresji, dlatego lubimy się mścić. Ale w codziennym życiu nie używamy samurajskiego miecza. Bo kobieca zemsta jest cicha, perfidna i trudno się przed nią obronić. Oddajemy nie tylko za prawdziwe krzywdy, ale też urojone. Nie tylko za duże, ale i bardzo małe przewinienia. Jak? Międzynarodowy Dzień Cichego Focha (święto ruchome) Milczenie jest jednym z najbardziej spektakularnych sposobów kobiecej zemsty na bliskich. Im bliższa osoba, tym bardziej dotkliwe jest zderzenie z damskim milczeniem. Bo kiedy przestajemy się odzywać, często robimy to spektakularnie: nie odpowiadamy nawet na pytanie „co się stało?”. Winny sam powinien się domyśleć. Odwet jest to dotkliwy, bo bliscy nie wiedzą, o co chodzi i jak długo to potrwa. Poza tym brak kontaktu z kimś, kogo się kocha jest naprawdę bolesny. Wyrzucanie Wywalamy ze znajomych na FB i z życia, z mieszkania, z myśli, z serca. Zgodnie z zasadą: „jak mnie nie zobaczysz miesiąc, to dopiero pożałujesz”. Czy jemu chodzi tylko o seks? 12 oznak, że niestety (lub na szczęście) tak. Zabieranie zabawek Facetom na przykład w ramach zemsty za zbrodnie codzienne zabieramy seks. Przestajemy się kochać ze swoimi partnerami nie tylko dlatego, że nas np. oszukali, ale i dlatego, że nie pozmywali naczyń w terminie. Zabieramy też zabawki w sensie dosłownym: upuszczamy ukochany smartfon, wylewamy kawę na komputer znienawidzonej koleżanki z pracy... Niechcący oczywiście. Czasem niestety, w ramach zemsty rozwodowej zabieraną zabawką jest dziecko. Obgadywanie To broń, którą stosujemy najchętniej, bo jest prosta w obsłudze, a zemsta przy użyciu negatywnych słów bywa spektakularna. Obgadywaniem psujemy czyjąś reputację, podkopujemy zaufanie albo rozbijamy związki. Relatywnie łatwo jest - też obgadując popsuć - atmosferę i uprzykrzyć życie. Jego zaletą jest to, że łatwo można się wyprzeć („ktoś mnie źle zrozumiał”). Rozpuszczanie plotek Bardziej perfidna forma obgadywania. Czasem, którejś z nas wypsnie się, że były facet to gej. Albo nowa dziewczyna eksa była widziana w poradni chorób wenerycznych. Nic złego nie chcemy, przecież każdy może się pomylić... Ogłoszenia parafialne Ileż to zranionych kobiet pod osłoną nocy wydrapywało na maskach niewiernych kochanków informacje w stylu: „zdrajca, który sypia z szefową”. Widziano także plakaty o treściach typu: „Józef G. to złodziej”. Publiczne mówienie o tym, co ktoś nam zrobił pomaga nie tylko napiętnować publicznie sprawcę, ale często zmusza go do skruchy i przemyślenia sprawy na poważnie. Słaby związek, dobry seks. I co dalej? Oko za oko Lubimy też mścić się w najprostszy starożytny sposób. „Zrobię ci to samo, co ty mnie”. Takie działanie pojawia się na przykład w dość drastycznej scenie odwetu w „Mężczyznach, którzy nienawidzą kobiet”. Gdzie brutalnie zgwałcona Lisbeth „oddaje” sprawcy, to co dostała. Często zdarza nam się też iść do łóżka z pierwszym lepszym w odwecie za zdradę. Zemsta: model latynoski Oczywiście czasem zdarza się, że kobiety wybierają sposób meksykański i rzucają się na krzywdzicieli z pazurami. Wyrywamy włosy i próbujemy wydrapać oczy licząc, że nam ulży i wyrzucimy z siebie całą nienawiść. Czy zdarzyło wam się uprawiać którąś z opisanych form zemsty? W redakcji odbyła się burzliwa dyskusja na temat kobiecej zemsty - bo nie wszystkie zgadzamy się z autorką. Pytanie, czy dlatego, że tak nie mamy (a może wcale nie istnieje kobieca czy męska zemsta), czy że nie chcemy się do tego przyznać? Więcej tekstów o relacjach - między kobietami, w związku, w rodzinie.