„Czego nie dał mi mąż, to wzięłam sobie od teścia. Przecież każda kobieta ma swoje potrzeby”
„Nie umiałam z tym walczyć. Z początku próbowałam – prosiłam o rozmowy, planowałam wspólne wyjazdy, kupowałam nowe sukienki. Z czasem nauczyłam się nie prosić. Po prostu czekałam. Na zmianę. Na koniec. Na cokolwiek”.
Gdy byliśmy wśród ludzi, grał rolę idealnego męża – kładł mi dłoń na plecach, mówił „kochanie” i chwalił moje ciasta, których nigdy nie jadł. Widziałam, jak znajomi patrzą na nas z zazdrością, a ja tylko zaciskałam usta. Nie wiedzieli, że nasze wieczory były puste. Że kładliśmy się do łóżka w milczeniu, a gdy mnie dotykał – jeśli w ogóle – robił to jak obowiązek, jakby przekładał kartkę w kalendarzu. Nie umiałam z tym walczyć. Z początku próbowałam – prosiłam o rozmowy, planowałam wspólne wyjazdy, kupowałam nowe sukienki. Z czasem nauczyłam się nie prosić. Po prostu czekałam. Na zmianę. Na koniec. Na cokolwiek. Jedyną osobą, która zdawała się zauważać moje istnienie, był Paweł – ojciec Tomka. Ciepły, zawsze uśmiechnięty, traktował mnie tak, jak Tomek traktował kiedyś. Był troskliwy, dopytywał o moje sprawy, a gdy się śmiał, czułam się jak ktoś ważny. Czasem miałam wrażenie, że rozumie mnie lepiej niż mój własny mąż. Nie sądziłam jednak, że pewnego dnia zrobię coś, co sprawi, że to właśnie Paweł stanie się kimś więcej. Samotność prowadzi do zbliżenia Wszystko zaczęło się podczas jednej z tych rodzinnych kolacji, które od dawna traktowałam jak obowiązek. Siedzieliśmy w ogrodzie teściów – słońce zachodziło powoli, a powietrze pachniało grillowanym mięsem i dymem papierosowym Tomka. Nie porozmawiał ze mną ani razu. Siedział na końcu stołu, gapiąc się w telefon, a jego twarz raz po raz rozświetlało niebieskie światło ekranu. – Tomek, może schowasz ten telefon chociaż na chwilę? – rzucił Paweł, podając mi talerz z sałatką. Mój mąż uniósł wzrok, westchnął teatralnie i wyłączył ekran. Tylko na chwilę. – Mam ważne rzeczy w pracy. Ktoś musi zarabiać na te nasze zachcianki – odburknął, biorąc łyk piwa. Nikt się nie odezwał. Nie chciałam robić sceny, więc uśmiechnęłam się lekko i sięgnęłam po widelec. Paweł patrzył na mnie z uwagą, jakby czekał, aż powiem coś jeszcze. – Przepraszam za niego – mruknął, nachylając się bliżej. – Nie musisz – odparłam, siląc się na obojętność. – To już nie robi na mnie wrażenia. Paweł nie odpowiedział od razu. Po prostu patrzył. To było dziwne uczucie – być widzianą po tylu latach niewidzialności. – Nie zasługujesz na to – powiedział cicho. Nie wiedziałam, jak zareagować. Ciepło jego dłoni na moim nadgarstku było delikatne, ale wstrząsnęło mną bardziej niż jakikolwiek dotyk Tomka w ostatnich latach. – To tylko chwilowe – powiedziałam, bardziej do siebie niż do niego. – Może się zmieni. – Może – odpowiedział. Ale w jego głosie było coś, co mówiło, że w to nie wierzy. Reszta kolacji minęła w ciszy, ale kiedy wychodziłam, Paweł pożegnał mnie inaczej niż zwykle. Jego dłoń spoczęła na moim ramieniu, jakby chciał mi powiedzieć coś jeszcze, ale się powstrzymał. Tego wieczoru, leżąc w łóżku obok Tomka, myślałam tylko o tym dotyku. Zakazane pragnienie Nie sądziłam, że to będzie się powtarzać. Ale się powtarzało. Najpierw przypadkiem spotkaliśmy się na zakupach. Wpadłam na Pawła w alejce z winami, gdy trzymałam w dłoni butelkę, nie mogąc się zdecydować. – Lubisz czerwone? – zapytał, zerkając na etykietę. – Nie wiem. Tomek i tak nie pije wina – odpowiedziałam machinalnie, jakbym musiała się tłumaczyć. Paweł zaśmiał się pod nosem. – To może czas spróbować? – wziął butelkę z moich rąk i dorzucił jeszcze jedną. – Wybór jest prosty. Weź oba. Uśmiechnęłam się. I tak wyszło, że zamiast wrócić do domu od razu, poszliśmy na kawę do małej kawiarenki obok parkingu. Rozmawiało się nam lekko. O rzeczach błahych – o pogodzie, filmach, które warto obejrzeć, i o tym, jak w sklepach wszystko drożeje. Ale potem zeszło na temat Tomka. – Pamiętam go jako innego człowieka – powiedział nagle Paweł, mieszając łyżeczką w filiżance. – Kiedyś miał w sobie… więcej ciepła. – Może gdzieś mu się ono zgubiło – rzuciłam z lekką ironią. Paweł uniósł wzrok. – A ty? – zapytał nagle. – Ty się nie pogubiłaś? Poczułam, jak robi mi się gorąco. – Staram się nie gubić – powiedziałam po chwili. – Ale czasem mam wrażenie, że już mnie tu nie ma. To była pierwsza szczera rzecz, którą powiedziałam na głos od dawna. I to nie było ostatnie spotkanie. Paweł zaczął wpadać do mnie pod nieobecność Tomka. Oficjalnie – pożyczyć książkę, podrzucić jakiś dokument, a raz nawet pomógł mi naprawić cieknący kran w kuchni. Nie rozmawialiśmy o niczym, co nie powinno się wydarzyć. Ale czułam, że coraz bardziej się zbliżamy. – Jesteś jedyną osobą, przy której mogę być sobą – powiedziałam któregoś dnia, kiedy siedzieliśmy przy stole, a on, jak zwykle, słuchał mnie z uwagą. – To samo mogę powiedzieć o tobie – odpowiedział cicho. Tego wieczoru, gdy zbierał się do wyjścia, złapałam go za rękę. – Nie odchodź teraz. Nie zostawiaj mnie tak jak on – wyszeptałam. W jego oczach zobaczyłam coś, co nie pozwalało mi się cofnąć. Zrobił krok do tyłu. – Martyna… – powiedział moje imię inaczej niż wszyscy. – Nie możemy. Ale nie puścił mojej ręki. Nie odszedł od razu. A ja nie chciałam, żeby odchodził. Krok, którego nie da się cofnąć Tego dnia Tomek wyjechał w delegację. Zadzwonił do mnie na odczepnego, informując, że wróci za dwa dni. Nie zapytał, co u mnie. Nie zapytał, czy czegoś potrzebuję. Po prostu poinformował i się rozłączył. Paweł przyszedł wieczorem. Nie prosiłam go, ale wiedział, że będę sama. Przyniósł wino. To samo, które polecił mi w sklepie. – Pomyślałem, że sprawdzimy, czy rzeczywiście ci smakuje – powiedział, uśmiechając się lekko, jakby chciał nadać temu wieczorowi niewinną oprawę. Siedzieliśmy w salonie, światło było przytłumione, a my piliśmy powoli, rozmawiając o wszystkim i o niczym. Czułam się lekko, jakbym na chwilę uciekła z własnego życia. Złapałam się na tym, że obserwuję, jak porusza dłonią, jak uśmiecha się do mnie kątem ust. Nie czułam się tak od lat – jak kobieta, a nie ktoś, kto po prostu jest. W pewnym momencie wstałam, by dolać sobie wina. Gdy przechodziłam obok niego, złapał mnie za nadgarstek. – Martyna… – powiedział cicho, jakby sam nie wiedział, co chce dodać. Serce waliło mi jak szalone. Nie wiem, kto z nas zrobił ten pierwszy krok. Nie wiem, kto nachylił się pierwszy, kto złamał ostatnią granicę. Wiem tylko, że gdy nasze usta się spotkały, cała tamta noc runęła na mnie jak fala. Wiem, że czułam ciepło, jakiego mi brakowało. Wiem, że po raz pierwszy od dawna nie myślałam o tym, co powinnam, tylko o tym, czego chcę. Po wszystkim leżeliśmy w ciszy. Wiedziałam, że to było złe. Ale nie żałowałam. Paweł spojrzał na mnie z mieszanką strachu i pożądania. – Co teraz? – zapytał cicho. Nie znałam odpowiedzi. Nie sądziłam, że wkrótce będę musiała ją znaleźć. Plan ucieczki Paweł zadzwonił następnego dnia. Jego głos był inny niż zwykle. Zbyt poważny, zbyt napięty. Spotkaliśmy się w jego warsztacie, gdzie nikt nie mógł nas zobaczyć. Wszedł, zamknął drzwi i spojrzał na mnie tak, jakby od tej rozmowy miało zależeć wszystko. – Nie mogę tak dłużej – zaczął. – Jeśli coś do mnie czujesz… jeśli naprawdę chcesz być szczęśliwa, musimy stąd zniknąć. Nie sądziłam, że powie to tak wprost. Że postawi mnie przed wyborem, na który nie byłam gotowa. – Wiem, co powiesz. Że to skomplikowane, że Tomek, że rodzina… Ale Martyna, to jest życie. I ono ucieka nam przez palce. Patrzyłam na niego i wiedziałam, że ma rację. To, co zbudowałam z Tomkiem, było martwe. Było iluzją, której już nie umiałam podtrzymywać. A Paweł był prawdziwy. Zaczęliśmy planować. Dokąd pojedziemy, co powiemy, co zostawimy za sobą. Wróciłam do domu, otworzyłam walizkę i zaczęłam się pakować. Sukienki, książki, kilka drobiazgów, które miały dla mnie znaczenie. Następnego dnia napisałam list do Tomka. „Odchodzę. Nie kochasz mnie. Ja ciebie też już nie. To tylko formalność, której nikt z nas nie miał odwagi zakończyć. Nie szukaj mnie”. Obrączkę zostawiłam na stole. Kiedy wychodziłam, serce waliło mi w piersi. Czułam ulgę. Czułam ekscytację. Nie sądziłam, że jeszcze tego samego dnia wszystko runie w gruzy. Prawda, która boli bardziej niż zdrada Byłam już prawie przy drzwiach, kiedy coś mnie tknęło. Może chęć zamknięcia wszystkiego raz na zawsze. Może czysta ciekawość. Zamiast od razu jechać do Pawła, skręciłam w stronę domu Klaudii, sąsiadki i bliskiej koleżanki. Chciałam się pożegnać, powiedzieć jej, że wyjeżdżam, że nie będę już częścią tej okolicy. Ale nie musiałam nawet dzwonić do drzwi. Zobaczyłam ich przez okno. Tomek siedział na kanapie. Bez telefonu, bez tej obojętnej miny, z jaką patrzył na mnie od miesięcy. Uśmiechał się. Patrzył na nią z czułością, jakiej nigdy nie miał dla mnie. Klaudia usiadła mu na kolanach, zaśmiała się, a potem pocałowała go w usta. Zatkało mnie. To nie była zdrada. To była miłość. Nie była przelotnym romansem. Była czymś, co trwało. Przez chwilę stałam tam jak sparaliżowana, patrząc, jak dotyka jej policzka, jak mówi do niej coś, co sprawia, że jej oczy błyszczą. To bolało bardziej niż cokolwiek, co mi zrobił. Otworzyłam drzwi i weszłam bez pukania. – Jak długo? – zapytałam zimnym, obcym głosem. Klaudia drgnęła. Tomek spojrzał na mnie i westchnął, jakbym była uciążliwym obowiązkiem, którego nie zdążył jeszcze załatwić. – Martyna… – Jak długo?! – powtórzyłam głośniej. Klaudia spojrzała na mnie bez cienia skruchy. – Od dawna – powiedziała po prostu. – Myślałaś, że tylko ty masz swoje sekrety? Poczułam, jak cały świat osuwa mi się pod nogami. Cały ten czas myślałam, że to ja zdradziłam. Że to ja zawiodłam. A prawda była taka, że zdrada była tylko odpowiedzią. Że Tomek już dawno przestał być mój. Spojrzałam na niego i zobaczyłam w jego oczach coś, czego nie rozumiałam. Nie wyrzuty sumienia. Nie wstyd. Ulga. Jakby czekał, aż to w końcu odkryję. Odwróciłam się na pięcie i wyszłam, zostawiając ich samych. Zostałam oszukana. Zdradzona. Ale to ja miałam walizkę w bagażniku. I to ja mogłam zdecydować, co dalej. Na rozdrożu Siedziałam w samochodzie przed domem, zaciskając palce na kierownicy. Miałam wybór. Mogłam jechać do Pawła. Zostawić wszystko za sobą. Otworzyć nowy rozdział, bez względu na to, co o mnie pomyślą. Albo mogłam po prostu odjechać. Nie do Pawła. Po prostu zniknąć. Telefon zawibrował na siedzeniu pasażera. Paweł. Nie odebrałam. Patrzyłam na drogę przede mną. Nie wiedziałam jeszcze, dokąd pojadę. Ale wiedziałam jedno. Tym razem wybiorę siebie. Martyna, 33 lata Czytaj także:„Po rozwodzie mąż zażądał zwrotu obrączki, a ja go wyśmiałam. Sknerus chciał ją wcisnąć na palec swojej kochance”„Matka zorganizowała mi randkę w ciemno. Dla niej to niedopuszczalne, by kobieta w moim wieku marnowała się bez faceta”„Wydałem majątek na luksusy kochanki, by zrobić wrażenie. Nawet się nie spostrzegłem, jak zostałem w samych slip
„Wstrętna baba oskarżyła mnie o romans z jej mężem, a sama miała swoje za uszami. Na szczęście miałam asa w rękawie”
„Kilka dni później przekonałam się, jak bardzo plotki rujnują życie we wsi. Na targu, gdzie wcześniej rozmawiałam ze wszystkimi, teraz panowała nieprzyjemna cisza. Kiedy próbowałam zagadnąć znajomych, ich odpowiedzi były chłodne, a spojrzenia unikały moich”.
W małej wsi życie toczyło się jak w akwarium – wszyscy widzieli wszystko, każdy znał każdego, a sekrety były towarem deficytowym. Dorastałam tutaj, przyzwyczajając się do tego, że ludzie zawsze mieli coś do powiedzenia o moim życiu. Kiedy zostałam sama, nie wychodząc za mąż ani nie zakładając rodziny, stałam się łatwym celem. Ale do tej pory były to drobne docinki, nic, co mogłoby poważnie zaszkodzić mojej reputacji. Nie sądziłam, że pewnego dnia wszystko się zmieni Że stanę się bohaterką plotek, które zniszczą moje życie i zmuszą mnie do walki o własne imię. Janek i Anna wydawali się idealną parą – on był cichym, pracowitym rolnikiem, a ona kobietą pełną energii, zawsze z szerokim uśmiechem na twarzy. Wszyscy mówili, że są przykładem miłości i partnerstwa. Nigdy bym nie przypuszczała, że właśnie oni staną się częścią historii, która wywróci moje życie do góry nogami. Zaczęło się od spojrzeń. Mieszkańcy wsi zawsze byli rozmowni, ale w ostatnich tygodniach ich rozmowy milkły, gdy pojawiałam się w pobliżu. Sąsiadki, które wcześniej uśmiechały się na mój widok, teraz odwracały wzrok, a mężczyźni, z którymi rozmawiałam na targu, odpowiadali monosylabami, jakby bali się, że ktoś ich zobaczy. Nie rozumiałam, co się dzieje, dopóki pani Zofia, starsza sąsiadka, nie odwiedziła mnie pewnego popołudnia. Przyniosła koszyk jabłek i niepewny uśmiech. – Magdo, muszę ci coś powiedzieć – zaczęła, siadając przy stole. – Ludzie gadają o tobie i Janku. Zmarszczyłam brwi, nie rozumiejąc, co ma na myśli. – Mówią, że macie romans – dodała, zanim zdążyłam zapytać. Byłam w szoku. Romans? Z Jankiem? Nigdy w życiu nie rozmawiałam z nim o niczym więcej niż o pogodzie albo plonach. – To jakieś bzdury! – wybuchłam. – Jak mogli coś takiego wymyślić? Pani Zofia pokiwała głową, jakby chciała powiedzieć, że też tego nie rozumie, ale jej spojrzenie zdradzało, że w tej wsi plotki są silniejsze niż zdrowy rozsądek. – Wiem, dziecko. Ale ludzie uwielbiają gadać, szczególnie o tych, którzy żyją inaczej. Tego wieczoru długo siedziałam w kuchni, próbując zrozumieć, jak te oskarżenia mogły się pojawić. Nie wiedziałam, że to dopiero początek. Kilka dni później przekonałam się, jak bardzo plotki rujnują życie we wsi. Na targu, gdzie wcześniej rozmawiałam ze wszystkimi, teraz panowała nieprzyjemna cisza. Kiedy próbowałam zagadnąć znajomych, ich odpowiedzi były chłodne, a spojrzenia unikały moich. Najgorszy był moment, kiedy na drodze spotkałam Janka. Był zawsze uprzejmy i przyjacielski, ale tym razem jego twarz była spięta, a ruchy nerwowe. – Janek, musimy porozmawiać – zaczęłam, starając się opanować drżenie w głosie. – O czym? – zapytał, patrząc na mnie z niechęcią. – Ludzie mówią, że mamy romans – wyjaśniłam. – To przecież jakieś szaleństwo. Musisz coś zrobić, powiedzieć im, że to nieprawda. Janek spojrzał na mnie, a potem spuścił wzrok. – Magda, ja nic nie mówiłem – powiedział cicho. – Ale wiesz, jak to jest. Jeśli zacznę cię bronić, ludzie pomyślą, że to prawda. Poczułam, jak robi mi się zimno Nawet on nie chciał stanąć po mojej stronie. – Więc pozwolisz im myśleć, że to prawda? – zapytałam, próbując ukryć wściekłość. – Nie chcę kłopotów – odpowiedział. Jego słowa były jak cios. Czułam się opuszczona i coraz bardziej izolowana. Ludzie nie tylko we mnie nie wierzyli, ale także zaczynali traktować mnie jak osobę, która rzeczywiście zrobiła coś złego. Tego wieczoru przyszła do mnie znowu pani Zofia. Siedziałyśmy przy herbacie, a ja wylewałam jej swoje żale. – Nie rozumiem, dlaczego ludzie są tak okrutni – powiedziałam. – Przecież nigdy nie zrobiłam nic złego. Pani Zofia spojrzała na mnie z troską, ale w jej oczach dostrzegłam coś więcej – jakby znała odpowiedź na pytanie, które dręczyło mnie od dni. – Wiesz, Magdo… – zaczęła powoli. – Ludzie mówią, że to Anna najczęściej opowiada o tobie i Janku. Zamarłam. Anna? Żona Janka? Dlaczego miałaby to robić? – Ale po co? – zapytałam, czując, że w głowie zaczyna mi się układać pewien obraz. Pani Zofia wzruszyła ramionami. – Może coś ukrywa. Ludzie czasem robią dziwne rzeczy, żeby odwrócić uwagę od siebie. Nie mogłam tego pojąć. Dlaczego Anna, która miała męża i rodzinę, miałaby rozpuszczać takie plotki? Ale kiedy następnego dnia widziałam, jak Anna rozmawia z grupą kobiet, śmiejąc się i rzucając ukradkowe spojrzenia w moją stronę, zaczęłam podejrzewać, że pani Zofia mogła mieć rację. Od momentu rozmowy z panią Zofią nie mogłam przestać myśleć o Annie. Dlaczego miałaby rozpuszczać takie plotki? Moje myśli krążyły wokół jednej możliwości – może próbowała coś ukryć? Zaczęłam uważniej obserwować Annę Zawsze wydawała się idealną żoną i matką, a jej życie było na pokaz. Ale teraz, gdy patrzyłam na nią z innej perspektywy, zauważyłam drobne szczegóły, które wcześniej mi umykały. Wychodziła z domu częściej niż zwykle, zawsze starannie ubrana, mimo że twierdziła, że idzie na zwykłe zakupy. Czasami wracała kilka godzin później, co wywoływało we mnie coraz większe podejrzenia. Pewnego popołudnia, kiedy szłam polną drogą w stronę lasu, zauważyłam Annę wchodzącą na leśną ścieżkę. Mimo że nie miałam w zwyczaju śledzić ludzi, tym razem coś mnie zatrzymało. Ciekawość? Chęć wyjaśnienia całej sprawy? Nie wiem, ale ruszyłam za nią. Ukryłam się za drzewami, starając się nie wydawać żadnych dźwięków. Po chwili zobaczyłam ją – stała z jakimś mężczyzną, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Był wysoki, dobrze zbudowany, ubrany w elegancki płaszcz, który nie pasował do naszej wiejskiej scenerii. Rozmawiali chwilę, a potem Anna nachyliła się i pocałowała go. Stałam tam, czując mieszankę gniewu i ulgi. Gniewu, bo wiedziałam, że Anna rozpuszczała te wszystkie kłamstwa, by odwrócić uwagę od swojej zdrady. Ulgi, bo w końcu miałam prawdę – dowód, że to ona była winna. Kiedy wróciłam do domu, czułam, jak moje emocje zaczynają wrzeć. Chciałam natychmiast skonfrontować się z Anną, ale wiedziałam, że muszę to zrobić we właściwy sposób. Jej zdrada była kluczem do oczyszczenia mojego imienia, ale potrzebowałam planu. Następnego dnia poszłam do Anny. Czułam, jak wzbierają we mnie emocje, ale wiedziałam, że muszę zachować spokój. Stanęłam przed jej domem i zapukałam mocno. Gdy otworzyła drzwi, na jej twarzy zobaczyłam mieszankę zaskoczenia i niepokoju. – Magda? Co ty tutaj robisz? – zapytała, próbując zabrzmieć neutralnie. Nie zamierzałam owijać w bawełnę. – Dlaczego to zrobiłaś, Anna? – zapytałam stanowczo. – Dlaczego rozpuszczałaś te plotki o mnie i Janku? Udawała zdziwienie, ale jej spojrzenie zdradzało więcej, niż chciała przyznać. – Nie wiem, o czym mówisz – odpowiedziała, unikając mojego wzroku. – Wiesz doskonale – rzuciłam ostro. – Chciałaś odwrócić uwagę od siebie i swojej zdrady. Widziałam cię w lesie z tym mężczyzną. Jej twarz momentalnie pobladła. Przez chwilę stała nieruchomo, jakby próbowała znaleźć sposób, by zaprzeczyć, ale w końcu opuściła głowę. – A co miałam zrobić? – wyszeptała. – Wszyscy patrzą na mnie, oceniają. Wiedziałam, że jeśli prawda wyjdzie na jaw, stracę wszystko. – Więc zniszczyłaś moje życie, żeby chronić swoje? – zapytałam z niedowierzaniem. – Jak mogłaś? Anna spojrzała na mnie, a w jej oczach pojawiły się łzy. – Przepraszam, Magda. Naprawdę przepraszam. Nie zamierzałam jednak odpuścić. – Masz dwie opcje – powiedziałam chłodno. – Albo powiesz wszystkim prawdę, albo ja zrobię to za ciebie. Wiedziała, że nie żartuję. Po chwili milczenia skinęła głową. – Dobrze. Zrobię to. Tydzień później mieszkańcy wsi zgromadzili się w świetlicy. Anna, blada i spięta, stanęła przed nimi i wyznała prawdę. Opowiedziała, że wymyśliła plotki o mnie i Janku, by odwrócić uwagę od swojego romansu. Choć część mieszkańców wyglądała na oburzoną, inni zerkali na mnie z wyrazem współczucia. Nie czułam satysfakcji, a jedynie ulgę. Moje imię zostało oczyszczone, ale wiedziałam, że moje życie w tej wsi już nigdy nie będzie takie samo. Ludzie nie zapominają łatwo, a plotki, choć obalone, zostawiają ślad. Kilka tygodni później spakowałam swoje rzeczy i wyjechałam. Znalazłam małe mieszkanie w pobliskim miasteczku, gdzie nikt mnie nie znał. Zaczęłam wszystko od nowa – pracę, znajomości, życie. Choć tamta historia nadal bolała, wiedziałam, że nauczyła mnie czegoś ważnego. Ludzie uwielbiają wierzyć w plotki, ale prawda, choć trudniejsza, zawsze ma większą wartość. Odeszłam, bo zasługuję na życie, w którym nie muszę nikomu udowadniać swojej niewinności. W nowym miejscu nikt nie pytał o przeszłość, a ja nie miałam ochoty jej wspominać. Każdy nowy dzień był jak powiew świeżego powietrza, a ja wiedziałam, że w końcu jestem wolna od cudzych kłamstw. Magda, 36 lat Czytaj także: „Mąż zrobił ze mnie darmową opiekunkę teściowej. Nigdy nie lubiłam tej baby, a jestem na nią skazana” „Byłem wdzięczny żonie, że mnie zostawiła. Zawsze wiedziałem, że nigdy nie będzie miała ze mnie pożytku” „Dla teściowej jestem tylko nieudanym wyborem jej syna. We wszystkim muszę dorównywać poprzedniej żonie mojego męża”
„Mąż wyrzucił mnie z domu, bo zdradziłam go z młodym kochankiem. Szukałam atencji, bo mąż był obojętny na moje wdzięki”
„- Po 14 latach małżeństwa? Ja haruję jak wół, żeby niczego nam nie brakowało, ptasiego mleka ci się chyba zachciewa. Jak ci się nudzi, to weź sobie młodego chłopaka, niech on tak robi jak ja, zobaczymy, jak długo pociągnie”.
Starsi ludzie mówią, że przysłowia są mądrością narodu. Ja wprawdzie jeszcze do tych starszych nie należę, ale teraz, po tym wszystkim, co się zdarzyło w moim życiu, mogę tylko im przytaknąć. Żebym to ja wcześniej o tej maksymie pamiętała! A w zasadzie to nie o jednej, tylko o kilku. Przede wszystkim, żebym sobie wzięła do serca, że „Mądry Polak po szkodzie”. Albo chociażby takie powiedzenie: „Głupi dwa razy płaci”. Bo ja za swoje błędy zapłaciłam nie raz, ale kilka razy. Pieniędzmi, straconymi nerwami i tym, co najważniejsze – swoim małżeństwem, rodziną. Drugi raz już nie dam się tak wmanewrować! Tylko czy dostanę drugą szansę od losu? Małżeńskie trudności zaczęły narastać Zanim to się wszystko zdarzyło, wiodłam normalne życie. Jestem mężatką od czternastu lat, mamy syna. W małżeństwie jak to w małżeństwie, różnie bywało. Kto przeszedł, ten wie – małżeństwo to nie jest droga usłana różami. Z drugiej strony, tak źle też nigdy nie było, jak to się nieraz słyszy u niektórych. Mój mąż nie pije, nie bije mnie... A że taki z niego trochę nudziarz? Ba, a pokażcie mi faceta po czterdziestce, który regularnie zaprasza swoją żonę na tańce czy w plener! To w bajkach chyba tacy królewicze się zdarzają. Ja jednak widać, mimo czwartego krzyżyka, wciąż w bajki wierzę, bo ostatnio jakoś ta nasza domowa nuda mi się sprzykrzyła. Nic tylko dom, praca, dom, praca. A gdzie płomienne uczucie, a gdzie wypady we dwoje na łono natury, a niespodzianki, prezenty...? Mimo że dwoiłam się i troiłam, żeby jak najwyraźniej zasygnalizować Kazikowi, czego mi brakuje – wszystko to było jak grochem o ścianę. – Kobieto, tobie naprawdę od tej telewizji w głowie się poprzewracało – powiedział mi raz. – Czternaście lat małżeństwa, ja haruję jak wół, żeby niczego nam nie brakowało, ptasiego mleka ci się chyba zachciewa. Jak ci się nudzi, to weź sobie młodego chłopaka, niech on tak robi jak ja, zobaczymy, jak długo pociągnie. Tego już mi było za wiele! No bo powiedzcie sami, czy kochający mąż powiedziałby tak lekko, że jego żona może go zdradzić?! „Widać, że Kazikowi zupełnie już na mnie nie zależy! Albo po prostu uważa, że jestem za stara i za brzydka, żeby od niego odejść! A to się chłop zdziwi!”. Takie i jeszcze gorsze myśli po tej rozmowie zaczęły mi się lęgnąć w głowie, a wiadomo jak to jest – jak człowiek już zamiar poweźmie, to i okazja wkrótce się znajdzie. I w moim wypadku tak było. Pokusa pojawiła się szybko Siedziałam w domu, oglądając powtórkę jakiegoś durnego serialu, gdy usłyszałam dzwonek. Początkowo nie zamierzałam otwierać. Wiadomo, jak to jest. A to świadek Jehowy, a to akwizytor, a to z administracji... A kiedy człowiek ma mieć czas z nimi wszystkimi rozmawiać?! Tym razem dzwoniący był jednak wyjątkowo natarczywy. Po kilku sygnałach niechętnie podniosłam się z kanapy. Za drzwiami stał dość młody, w każdym razie młodszy od mojego męża, mężczyzna, który na mój widok uśmiechnął się szeroko. – W czym mogę pomóc? – spytałam lodowato, bo intuicja podpowiadała mi, że to pewnie kolejny naciągacz, których dzisiaj przecież nie brakuje. – Widzę, że szanowna pani ma nie najnowsze drzwi – zagaił mężczyzna, lustrując uważnie skrzydło i framugę. Nie powiem, jego uwaga wcale a wcale mi się nie spodobała. Moje drzwi – moja sprawa. Miałam ochotę mu te drzwi zatrzasnąć przed samym nosem, ale wówczas on uśmiechnął się do mnie jeszcze raz i..., muszę powiedzieć, nieco zmiękło mi serce. Miał bardzo niebieskie oczy, rzadko spotykane u dorosłego człowieka, i naprawdę szczery, przyjazny uśmiech. – Tak, słusznie pani się domyśla – zamrugał do mnie raz jeszcze tymi swoimi błękitnymi oczami – reprezentuję firmę wymieniającą armaturę drzwiową. Ale, ale, nie musi się pani obawiać – mężczyzna szybko zamachał mi przed twarzą dłonią i, choć gest był zaledwie przelotny, zdążyłam zauważyć, że nie nosi obrączki. – Do niczego nikogo nie zmuszamy. Sama sobie pani przeanalizuje naszą ofertę w zaciszu domowym. Wcisnął mi w rękę gruby katalog. Nie zamierzałam poświęcać tej lekturze ani sekundy! – Próżny trud – szybko oddałam mu katalog z powrotem. – Nie stać mnie na wymianę drzwi. Jak będę chciała, to sama sobie pójdę do sklepu... – ... i zapłaci pani pośrednikom kosmiczne pieniądze – mężczyzna wszedł mi w słowo, nadal ujmująco się uśmiechając, jakby w ogóle niezrażony moim obcesowym zachowaniem. – Nawet pani sobie nie wyobraża, ile nasze drzwi – bo jesteśmy producentem stolarki – kosztują u pośredników! W takim na przykład – tu wymienił jeden z najbardziej znanych marketów budowlanych – zobaczy je pani po... – nie znam się na drzwiach, ale suma, którą wypowiedział, rzeczywiście była astronomiczna. Westchnęłam. Prawdę mówiąc, wcześniej nie myślałam o wymianie akurat drzwi. Wiadomo, w starym mieszkaniu zawsze są pilniejsze wydatki. Ale skoro już taka okazja się nadarzyła... powoli zaczęłam „mięknąć”. – I pewnie jeszcze mi pan powie, że oferujecie korzystnie oprocentowane kredyty? – dalej udawałam niezainteresowaną, ale mężczyzna najwyraźniej już mnie wyczuł, bo uśmiechnął się jeszcze szerzej. – Trafiła pani w sedno – powiedział zadowolony, że reprezentuje taką dobrą firmę, która i to może zaproponować klientom, i tamto. – A co by pani powiedziała na to, żebym wszedł na herbatkę i żebyśmy mogli sobie szczegóły omówić w pani przytulnym salonie? – mężczyzna zerknął do dużego pokoju. Nie miałam nic przeciwko temu. Byłam wściekła na męża, a zresztą on ostatnimi czasy wracał tak późno z pracy, że dawno zarzuciłam zwyczaj czekania na niego z obiadem. Syn był na treningu i też mogłam się go spodziewać najwcześniej za dwie godziny. Zaprosiłam więc przystojnego sprzedawcę do środka. Kątem oka zauważyłam jeszcze, jak u mojej ciekawskiej sąsiadki z naprzeciwka otwierają się drzwi... Będą z tego kłopoty. Jak cię widzą, tak cię piszą – przemknęło mi jeszcze przez głowę, ale byłam teraz zbyt zaprzątnięta niespodziewanym gościem, aby jeszcze zawracać sobie głowę sąsiadką. Mężczyzna, kiedy już wszedł do mieszkania, od razu wyciągnął do mnie rękę: – Patryk jestem – powiedział. Nie pozostało mi nic innego, jak też się przedstawić: – Aneta – rzuciłam. – To co z tym kredytem? W sumie już dawno myśleliśmy z mężem o wymianie drzwi... – Mężatka? – Patryk udał zdziwionego, tak jakby nie miał okazji jeszcze przy drzwiach zauważyć obrączki na moim palcu! – Szkoda – zrobił minę zbitego psa. – Przyznam, że liczyłem na miłe spotkanie sam na sam. Dawno żadna klientka nie wpadła mi w oko tak jak ty... – E tam, pewnie mówisz to każdej – powiedziałam odruchowo, choć nie powiem, zrobiło mi się ciepło na sercu. Proszę bardzo, taki przystojniak prawi mi komplementy, a Kazik uważa, że „ptasiego mleczka mi się jeszcze zachciewa”, bo on wszystko inne mi zapewnia! – To co z tą umową kredytową? Pokażesz mi ją? Bo ja tak w ciemno to nic nie podpisuję – zastrzegłam się szybko. – I bardzo dobrze, i bardzo dobrze – Patryk roześmiał się, jakby naprawdę pochwalał moją zapobiegliwość. – Teraz wszędzie pełno naciągaczy. Sięgnął do teczki po umowę i wtedy doleciał mnie jego zapach. Używał naprawdę ślicznych perfum. Jakichś takich męskich i zniewalających. Nie to co mój mąż, który kupował najtańszą wodę toaletową w supermarkecie! Odruchowo westchnęłam. Patryk momentalnie to westchnienie podchwycił, bo odwrócił się w moją stronę ze współczującą miną. Jego błękitne jak lazur oczy znalazły się bardzo blisko mnie. Zdecydowanie za blisko... – Jakieś kłopoty? – zapytał tym swoim ciepłym, rozumiejącym głosem. – Wiesz... – usiłowałam zbagatelizować sytuację, ale czułam, że jeśli za chwilę nie poproszę Patryka, żeby wyszedł, stanie się coś nieodwołalnego. – Ten sam mąż od wielu lat, ta sama rutyna. A ty, nigdy nie byłeś żonaty? – zapytałam. – Byłem – Patryk westchnął ciężko i oparł się wygodniej na kanapie. – I co się stało? – zapytałam. – Ona była zajęta swoimi sprawami, ja swoimi. Ona nie chciała dzieci, ja bardzo lubię maluchy – mówił teraz cicho, musiałam przybliżyć twarz, żeby w ogóle cokolwiek słyszeć. – To było kilka lat temu, nie chcę cię zanudzać – zastrzegł szybko, zanim zdążyłam pokręcić głową, że skąd, wcale mnie nie zanudza. – Tak, to ja podjąłem decyzję o rozstaniu – powiedział nagle stanowczo. – Uważam, że człowiek ma jedno życie. Nie wiem, co moja była żona teraz robi. Wierzę, że jest szczęśliwa. Zdradziłam męża z akwizytorem „Człowiek ma tylko jedno życie” – poczułam, że te słowa dudnią mi w głowie. Przed oczami przeleciały mi te wszystkie samotne wieczory, kiedy Kazik długo pracował, imieniny, na których klepał mnie po pupie i traktował jak stary taboret... Niedziele przed telewizorem... Prośby, żebyśmy w końcu gdzieś razem wyszli... „A może ja nigdy już nie przeżyję niczego innego?” – pomyślałam nagle. I właśnie wtedy, jakby czytając w moich myślach, Patryk pochylił się nad moimi ustami i... Gdy wychodził ode mnie półtorej godziny później czułam się jak pijana. Wciąż byłam oszołomiona tym, co się stało. Nigdy wcześniej nie zdradziłam męża. Nie zdawałam sobie sprawy, że w ogóle jestem do czegoś takiego zdolna. To Patryk przypomniał mi właściwy powód swojej wizyty: – Anetko, nie podpisałaś jeszcze umowy o tych drzwiach – szybko wyjął odpowiedni dokument z teczki. – Jak nie podpiszesz, to sąsiedzi będą plotkować, że nie wiadomo, co tyle czasu u ciebie robiłem – mrugnął do mnie porozumiewawczo, a ja zaczerwieniłam się na samo wspomnienie, „co on u mnie robił”. – Jak nie będziesz przekonana albo mąż nie zaakceptuje kosztorysu, to przecież zawsze możesz odstąpić od umowy. Będziemy w kontakcie. To brzmiało rozsądnie. Złożyłam podpisy w odpowiednich miejscach. Potem opadłam na fotel jak szmaciana lalka. Dziwne, ale nie czułam wyrzutów sumienia. Raczej satysfakcję, że w końcu utarłam nosa temu mojemu zarozumiałemu mężowi! Satysfakcja szybko mi minęła... Kazik, jak tylko przyszedł, wziął się za analizowanie umowy. I mało go szlag nie trafił! – Kobieto, podpisałaś coś takiego?! Przecież to najtańsze drzwi z supermarketu, a my płacimy za nie jak za zboże. Łudziłam się jeszcze, że uda mi się rozwiązać niekorzystną umowę. Przecież Patryk zapewniał mnie, że „będziemy w kontakcie”. Oczywiście to było kłamstwo. Telefon Patryka nie odpowiadał, a kiedy przyszli fachowcy, by zamontować nieszczęsne drzwi, nawet oni nie kryli rozbawienia, że dałam się tak nabrać: – A czemu szanowna pani nie zamówiła po prostu tych drzwi w sklepie? Byłoby taniej, bo tak to te raty szanowną panią zjedzą – skomentował jeden z nich. Niestety, miał rację. Zobowiązanie ratalne, które tak ochoczo podpisałam, okazały się tak wysokie, że w sumie przepłaciłam za te drzwi trzykrotnie. I żeby jeszcze one były tego warte. Po miesiącu futryna się wypaczyła i drzwi wyglądają gorzej niż przedtem. Ale nie to jest najgorsze. Najgorsze, że ja nie potrafię utrzymać tajemnicy. W czasie kłótni... wszystko Kazikowi wyznałam, jak na spowiedzi. Nie wiem, na co liczyłam Że rzucimy się sobie w ramiona, on powie: „Wiem, że to przeze mnie, że to ja pchnąłem cię w ramiona przypadkowego człowieka”, a potem mi wybaczy i będzie jak dawniej? Oczywiście nic takiego się nie stało. Kazik był moim wyznaniem zszokowany. A gdy ochłonął... kazał mi się wynosić z domu. Moja sytuacja jest więc nie do pozazdroszczenia. Mieszkam u rodziców, czekam na wezwanie na rozprawę rozwodową i jeszcze mam do spłaty kolosalne raty za drzwi. Czy może być gorsze położenie? Aneta, 44 lata Czytaj także: „Majówka w Hiszpanii zmieniła moje życie na zawsze. Wróciłam do domu z brzuchem, bo taki miałam plan” „Żona z Komunii córki chce zrobić małe wesele. Nie będę sponsorować jej głupich pomysłów za 40 tysięcy” „Mój mąż zachowuje się jak fircyk w zalotach. Nie mogę znieść jego umizgów do sąsiadek, sprzedawczyń i nauczycielek”
„Obca baba rozbiła moje małżeństwo. Wmówiła mojej ukochanej żonie, że z nią sypiam i jest moją kochanką”
„– Masz kogoś? – spytała znienacka moja żona. – Powiedz prawdę, lepiej, żebyśmy rozstali się w zgodzie, dopóki to możliwe”.
Kochałem żonę. Nie myślałem, że już samo oglądanie się za innymi paniami to coś złego... Kochałem ją, ona kochała mnie. Byłem szczęśliwy. Od czasu do czasu zerkałem uwodzicielsko na inne kobiety. Ale tylko je podziwiałem. Zanim się obejrzeliśmy, minęły cztery lata naszego małżeństwa. I nagle, pewnego dnia, gdy spotkaliśmy się po drodze z pracy do domu, poczułem, że coś jest nie tak... – Masz kogoś? – spytała znienacka moja żona. – Powiedz prawdę, lepiej, żebyśmy rozstali się w zgodzie, dopóki to możliwe. – Ależ kochanie – protestowałem. – To, że czasem obejrzę się za jakąś dziewczyną, nie oznacza, że cię zdradzam. – Nie mogę tego znieść – krzyknęła i odbiegła, zostawiając mnie na ulicy samego. Wróciłem do domu. Byłem pewny, że Daria już tam jest. Ale przyszła dopiero po północy i położyła się na kanapie w salonie. Bałem się zapytać, gdzie była. Co się dzieje z naszym małżeństwem? Następnego dnia, żeby udobruchać żonę, zaproponowałem jej wyjazd na weekend. – To nie jest najlepszy pomysł. Zresztą, za tydzień jadę na szkolenie. Muszę się przygotować – odparła. – Ale wiesz, kumpel tanio sprzedaje tam działkę z jakąś chatką. Moglibyśmy obejrzeć. Zawsze chciałaś mieć domek na Mazurach – spróbowałem z innej beczki. – Hmm – zawahała się. – Zobaczymy. W końcu udało mi się ją przekonać. Nadszedł dzień wyjazdu. Wynosiłem rzeczy do samochodu, ale w połowie drogi zawróciłem po torbę. Już miałem nacisnąć klamkę, gdy nagle usłyszałem głos mojej żony. – To tylko wypad nad jezioro – mówiła przez telefon. – Nie wiem, czy to coś zmieni. Myślę o rozwodzie, nie umiem zapomnieć... – tłumaczyła komuś zmęczonym głosem. Zamarłem. Stałem chwilę na klatce, po czym wróciłem na dół. Przekonywałem sam siebie, że się przesłyszałem. Przecież Daria mnie kocha... Tylko... O czym nie mogła zapomnieć? A może o kim? Na Mazurach próbowałem nie myśleć o tym, co usłyszałem. Zresztą, Daria była znowu sobą. Czułem, że wracamy do siebie – Wiesz, że cię kocham? – pytałem. – Mam nadzieję – odpowiadała. Potem przez kilka tygodni było dobrze. Aż któregoś dnia później wróciłem z pracy. Daria była oschła i obca. – Wychodzę – rzuciła mi w przelocie. Plątałem się po domu chyba z godzinę, w końcu postanowiłem się przejść. Pod kioskiem spotkałem kumpla. – Stary, nareszcie cię widzę – ucieszył się. – Słyszałem, że jesteś bardzo zajęty. Żona i kochanka. To musi być trudne... – Zwariowałeś? O czym ty mówisz – oburzyłem się nie na żarty. – No... – zmieszał się. – Przecież wszyscy już mówią o twoim romansie z Kaśką z sekretariatu. Eh, stary... Nawet się nie pożegnałem. – Janek? Ja już nie wrócę – oznajmiła mi Daria przez telefon. – Próbowałam to zrozumieć, wybaczyć. Ale nie mogę – odłożyła słuchawkę. Następnego dnia czekałem na nią pod pracą Żona nie chciała ze mną rozmawiać, słuchać żadnych tłumaczeń. Kilka dni później złożyła pozew rozwodowy. Pewnego dnia, wracając z pracy znalazłem w skrzynce list. Wpatrywałem się w litery zapisane na liliowym papierze i płakałem jak dziecko. Nagle zadzwonił dzwonek. Zwlokłem się z krzesła i otworzyłem. – O wszystkim wiem – szepnęła szlochając moja żona. – Ta dziewczyna napisała do mnie list. Nawet nie wiem, jak mnie znalazła. Boże, jak mogłam w ciebie wątpić... Kochany, wybacz mi. Daria wycofała pozew. Wróciła do domu. Ja nie oglądam się już za innymi kobietami, a ona wierzy w moją miłość. Niedługo zostanę ojcem... Czytaj także: „Zrobił mi brzuch i zniknął bez słowa. Odnalazłam łajdaka, ale byłam w szoku, kim naprawdę jest ojciec mojego dziecka” „20 lat nie wiedziałem, że mam córkę. Moja była uznała, że jestem za biedny na bycie ojcem” „Poświęciłam prawdziwą miłość dla pieniędzy innego i to był błąd. Żałuję, że nie mogę cofnąć czasu”
„Gdy żona wylewała łzy ze strachu, mąż zwiał bez słowa do swojej kochanki. Nie chciałbym być w jego skórze”
„Zastanawiałem się, czy właśnie to nie było powodem, że jego żona stała się taka nieprzyjemna i czepliwa. Jeśli romans już długo trwał – a sądząc z maili, które przeczytałem, trwał przynajmniej rok – mogła to wyczuć. Kobiety posiadają intuicję, szczególnie w tym względzie”.
Zapłakana kobieta to nie jest najprzyjemniejszy widok, robi wrażenie nawet na doświadczonym prywatnym detektywie. A jeśli jest to w dodatku piękna kobieta, wrażenie jest tym większe. I właśnie gościłem taką atrakcyjną panią, która nie potrafiła powstrzymać łez. To by mnie specjalnie nie zdziwiło – Wyszedł i przepadł – szlochała, powtarzając to po raz kolejny. Jej mąż dwa dni wcześniej wieczorem wyszedł do sklepu po jakieś drobne zakupy. A właściwie wyjechał, bo mieszkali w nowym domu na obrzeżach miasta i do najbliższego czynnego sklepu mieli dobre półtora kilometra. – Na pewno się państwo nie posprzeczali? – spytałem. – Nie było między wami konfliktu? – Mówi pan jak policjant! – odparła oskarżycielskim tonem. – Oni też od razu zapytali, czy wszystko było między nami dobrze, czy się nie pokłóciliśmy, czy mąż nie wybrał się na jakąś imprezę… Do sklepu pojechał! – krzyknęła histerycznie, aż mnie zakłuło w uszach. – Nie posprzeczaliśmy się, nie mieliśmy poważnych nieporozumień, miał tylko coś kupić i zaraz wracać! – Policja na pewno przyjęła zgłoszenie i już poszukują męża – powiedziałem łagodnie. – Phi! – prychnęła niczym rozzłoszczona kotka. – Tak, już widzę, jak go szukają! Gdyby znaleźli porzucony samochód, może by się bardziej przejęli, ale miałam wrażenie, że ten oficer, który ze mną rozmawiał, bagatelizuje sprawę! Cóż, to by mnie specjalnie nie zdziwiło. Wprawdzie policja ma obowiązek wszczęcia poszukiwań natychmiast po zgłoszeniu zaginięcia, ale inaczej wygląda procedura w przypadku dzieci lub starszych, niesprawnych osób, a inaczej jeśli chodzi o zdrowego człowieka w sile wieku, jeśli w dodatku nie zachodzi stuprocentowe podejrzenie popełnienia przestępstwa… – I chce pani, abym to ja zajął się ustaleniem miejsca pobytu męża? Spojrzała na mnie podejrzliwie. Chyba to „miejsce pobytu” jej się nie spodobało. Zabrzmiało, jakbym zakładał, że facet gdzieś się urwał, a nie stało mu się coś złego. Powinienem oduczyć się wreszcie używania policyjnego żargonu. – To znaczy – poprawiłem się – ustalenia, co się z nim stało. – Właśnie. Wie pan, sporo pracował w domu Najpierw pojechałem do sklepu, w którym zaginiony mężczyzna miał zrobić zakupy. Wprawdzie nie było sprzedawcy, który miał przedwczoraj wieczorem zmianę, ale właściciel interesu okazał się uczynny i zadzwonił po niego. Nie chciał mi podać adresu ani telefonu, powołując się na ochronę danych osobowych. I słusznie. „Tęsknię do czasów, kiedy mogłem błysnąć policyjną „blachą” i o wiele łatwiej uzyskać potrzebne informacje” – pomyślałem. Kiedy sprzedawca przyjechał, pokazałem mu zdjęcie męża klientki. Tak, znał go, wszyscy z obsługi go znali, często tutaj robił zakupy. Ale wczoraj go nie było. – Miły człowiek – usłyszałem. – Za to jego żona… Wie pan, piękna, ale kawał zarazy. Na wszystko kręciła nosem, ciągle wybrzydzała. A jak ustawiała tego gościa! Tak… Opowieści o wspaniałym pożyciu nader często bywają, delikatnie rzecz ujmując, nieco naciągane. – I jest pan zupełnie pewien, że nie przyjechał tutaj wczorajszego wieczora? – upewniłem się jeszcze. – Na pewno nie – odparł stanowczo. – Nie wtedy, kiedy byłem w pracy. Pojechałem do domu klientki. – Czy mąż miał jakiś swój pokój do pracy? – spytałem. – Oczywiście. Urządził sobie gabinet. Wie pan, sporo pracował w domu. Właściwie głównie w domu. Jest tłumaczem i ma bardzo dużo zleceń, więc musiał mieć jakiś kąt, żeby w spokoju się tym zajmować. – Czy mogę obejrzeć ten gabinet? Oczywiście, że pozwoliła. W końcu bardzo chciała odnaleźć męża. O zezwolenie na dostęp do pozostawionego na biurku laptopa nawet nie pytałem. Ku mojemu zdumieniu, nie był nawet zabezpieczony hasłem. Za to pulpit dosłownie zawalały różne pliki, panował na nim totalny chaos. Co to może znaczyć? Zacząłem wszystko przeglądać. Czego szukałem? Sam nie wiem. Jakiejś wskazówki, punktu zaczepienia. Ludzie rzadko przepadają ot, tak sobie. Może chłop miał jakieś problemy, o których żona nie wiedziała? Może wdał się w jakieś lewe interesy? Może istniały jeszcze inne powody, dla których zniknął? Jakoś mi się nie chciało wierzyć, że padł ofiarą napaści w drodze z domu do sklepu lub z powrotem. Spokojna okolica, wszędzie domy, na większości monitoring, obejmujący także ulice… Musiałby trafić na wyjątkowo głupiego rabusia, żeby go tutaj zaatakował. Pewnie, zdarzali się i tacy, ale coś mi się w tym wszystkim nie zgadzało... Gabinet wyglądał zbyt porządnie, jak na miejsce wytężonej pracy. Zupełnie jakby niedawno został posprzątany, a przynajmniej uporządkowany. No i ten samotny laptop. Ktoś, kto pracował jako tłumacz, powinien mieć awaryjny sprzęt. Poszedłem do salonu. Klientka poderwała się na mój widok, ale gestem dałem jej do zrozumienia, że nie mam żadnych rewelacji. – Czy mąż ma tylko tego laptopa? – spytałem. – Skąd! W biurku trzyma zapasowego i jeszcze jednego w szafce obok. – To ciekawe – mruknąłem – bo ani w biurku, ani w szafce nie ma komputerów. Pobiegła sprawdzić, wróciła i spojrzała na mnie rozszerzonymi ze zdumienia oczyma. – Co to może znaczyć? – zapytała. – Może ktoś go szantażował i musiał oddać komputery? Pokręciłem głową. Co to za szantażysta, który zadowala się używanym sprzętem o wątpliwej wartości? Pytanie tylko, dlaczego facet nie zabrał wszystkich trzech? Dlaczego ten jeden pozostał? I dlaczego nie był w żaden sposób zabezpieczony? To wyglądało wręcz jak celowo podrzucony trop. Nie miałem już wątpliwości, że to bardziej ucieczka niż zaginięcie. – Proszę sprawdzić szafy z ubraniami męża. – Po co? – zdziwiła się. – Proszę sprawdzić – powtórzyłem z naciskiem. – Bardzo dokładnie! Uroda to doprawdy nie wszystko Znów zająłem się przeglądaniem laptopa. Matko jedyna, ileż tego było! W desperacji wrzuciłem w wyszukiwarkę systemową imię klientki. Wyskoczyło mi ze trzydzieści dokumentów. To już było coś. Zacząłem je otwierać. I wreszcie znalazłem to, czego szukałem. Kobieta wpadła do gabinetu blada jak ściana. – Nie ma przynajmniej połowy jego ubrań! – oznajmiła. – Uwierzy pan? – Uwierzę z łatwością. – Pokiwałem głową. – Proszę sobie na to zerknąć. Ustąpiłem jej miejsca przy biurku a ona zaczęła czytać. Trwało to z pięć razy dłużej niż powinno, ale nie dziwiło mnie to. Mnie samego zszokowała treść listu, a kobieta pewnie musiała go przeczytać parę razy, żeby do niej dotarło. „Moja droga Moniko. Wreszcie nadszedł moment, kiedy dojrzałem do tej decyzji. Mam dość twoich fochów i grymasów, mam dość ciągłego wypominania mi, że nie mam dla ciebie czasu. Mam dość wypominania mi, że ciągle siedzę przy komputerze i stukam w klawisze i tłumaczenia ci, że inaczej się nie da pracować w moim zawodzie. Słodka istota, którą poznałem 10 lat temu zamieniła się w piękną wciąż wprawdzie, ale zwyczajną jędzę. Przestałem cię kochać, bo trudno kochać kogoś, kto człowiekowi bezustannie ciosa kołki na głowie. Uroda to doprawdy nie wszystko, wolałbym, żebyś była mniej atrakcyjna, a bardziej wyrozumiała. Zostawiam tę wiadomość tutaj, bo doskonale zdaję sobie sprawę, że prędzej czy później się na nią natkniesz. A jeśli nie ty, to policja albo jakiś detektyw, którego z pewnością wynajmiesz, o ile Cię znam. Żegnaj”. Czułem, jak go zatkało z oburzenia Kobieta wstała, odwróciła się do mnie i muszę przyznać, że się przeraziłem. Jej twarz zamieniła się w jakąś koszmarną, wykrzywioną maskę. – Co to ma znaczyć? – wysyczała. – To jakiś żart? Pan to napisał? Wytrzeszczyłem na nią oczy. – Ja?! Oszalała pani? Po co miałbym to robić? – Nie wiem! Jeśli nie pan, to pewnie porywacz… – Niech pani ochłonie! – Ująłem ją za ramiona i lekko potrząsnąłem. – To napisał pani mąż! Jest data utworzenia dokumentu, proszę spojrzeć! List pochodzi sprzed dwóch dni, został zapisany tuż przed wyjściem męża z domu. Pewnie spakował się po kryjomu, może nawet trwało to parę dni. Skoro pani nie jeździła jego samochodem, nie musiał się obawiać, że zobaczy pani pełny bagażnik. Proszę zacząć wreszcie logicznie myśleć! Oprzytomniała nieco, na jej twarzy powróciły zwykłe, regularne rysy. – Niech pan go znajdzie – powiedziała głucho. – Koszty są nieważne! Niech pan go znajdzie i przyprowadzi do mnie na smyczy! Muszę mu spojrzeć w oczy i usłyszeć to wszystko od niego, a nie przez głupią maszynkę! Jak mu było tak źle, czemu nigdy nic nie powiedział?! Jeśli chciał odejść, dlaczego zrobił to jak gówniarz?! – Nie chcę pani denerwować – powiedziałem – ale moim zdaniem chodzi po prostu o inną kobietę… – Domyślam się – odparła przez zaciśnięte zęby. – Tym bardziej chcę go zobaczyć, spojrzeć mu w oczy. Poszukiwania nie były zbyt trudne, nie napracowałem się. Ale trwało to trochę, bo miałem też inne zlecenia, a skoro mąż klientki nie zaginął, lecz ją porzucił, sprawa przestała być priorytetem. Oczywiście, zmusiłem kobietę, żeby zawiadomiła policję o moich ustaleniach. Bardzo się przed tym wzdragała, licząc, że łatwiej będzie go odszukać, jeśli sprawa pobiegnie dwutorowo, ale postraszyłem ją konsekwencjami. – Nie mogę ukrywać przed nimi tego, co wiem w takiej sprawie – pouczyłem ją. – Nie mam ochoty stracić licencji i stanąć przed sądem. Znajdę pani męża, bez obaw. Nie powiedziałem jej, oczywiście, że pozwoliłem sobie włamać się do jego poczty, w której znalazłem bardzo interesującą korespondencję. A w tej korespondencji numer telefonu, z którego korzystał bez wiedzy żony i numer do kobiety, z którą się kontaktował. Powinien skasować te maile, jeśli chciał się skutecznie ukryć. Rozmowa telefoniczna była krótka. – Drogi panie – oświadczyłem, kiedy próbował mnie zbyć. – Albo zgodzi się pan na spotkanie, albo zabiorę się za ustalanie pańskiego miejsca pobytu według identyfikatora sieciowego osoby, z którą pan utrzymywał kontakt. To nie będzie aż takie trudne. No i podam żonie numer pańskiej nowej partnerki. – Zapłacę panu dwa razy tyle, co ona, tylko proszę mi dać spokój. – Etyka zawodowa mi nie pozwala – odparłem zgodnie z prawdą. – A poza tym, z pana jest niezłe ziółko. I, zdaje się, straszny tchórz. Dosłownie czułem, jak go zatkało z oburzenia. Żaden facet nie lubi, żeby go nazywać tchórzem. Nawet jeśli nim jest. A może szczególnie wtedy. – Dobrze – wykrztusił. – Przyjadę pojutrze. Spotkajmy się w „Rumcjasie”. „Rumcjas” to lokal o zupełnie innej, o wiele bardziej eleganckiej nazwie, ale ponieważ podają tutaj potrawy będącej specjalnością kuchni naszych południowych sąsiadów, przylgnęło do niego właśnie takie określenie. Ja nic nie zamierzam panu robić – Święty by tego nie wytrzymał – mówił mąż klientki. – Nic jej już nie odpowiadało. Za mało pieniędzy, za mało czułości, za mało jej poświęcałem czasu, za mało wychodziliśmy z domu… Coś strasznego. A jak już wybieraliśmy się razem na zakupy, w sklepie też potrafiła robić mi sceny. – A nie pomyślał pan nigdy – spytałem – że czegoś jej naprawdę mogło brakować? Nie wiem, jak z pieniędzmi, ale ten czas, czułość, wyjścia… – A pan co, ksiądz? – zirytował się. – Umoralniał mnie pan będzie? – Nie ksiądz – powiedziałem spokojnie. – Zwykły człowiek, ale znam życie i niejedno już widziałem. Może pańska żona to rzeczywiście okrutna siekiera, ale mogła też mieć swoje powody, żeby się tak czy inaczej zachowywać. Nie wnikam! – zamachałem rękami, powstrzymując go przed dyskusją. – Powiedziałem, co mam powiedzieć, a teraz pana kolej. Popatrzył na mnie baranim wzrokiem. „Jaka kolej” – zdawał się pytać. Nie zamierzałem mu ułatwiać. – O co panu chodzi? Co znaczy moja kolej? – spytał wreszcie, widząc, że nie zbieram się do wyjaśnień. – Powinien pan zobaczyć się z żoną, powiedzieć jej, że odchodzi, albo się jakoś dogadać… Chociaż to już pewnie niemożliwe, bo znalazł pan sobie inną partnerkę. Zastanawiałem się, czy właśnie to nie było powodem, że jego żona stała się taka nieprzyjemna i czepliwa. Jeśli romans już długo trwał – a sądząc z maili, które przeczytałem, trwał przynajmniej rok – mogła to wyczuć. Kobiety posiadają intuicję, szczególnie w tym względzie. Ale to doprawdy nie była już moja sprawa, ale spowiednika albo terapeuty rodzinnego. Ja dostałem zlecenie i miałem je wypełnić. – Jeżeli odmówi pan spotkania, będzie tylko gorzej. – To znaczy? – spytał zaczepnie. – Co mi możecie zrobić? – Ależ po co ta liczba mnoga? – zaśmiałem się. – Ja nic nie zamierzam panu robić. Ale umówiłem się z pana żoną, że jeśli się pan z nią sam nie skontaktuje, zawiozę ją prosto pod drzwi, za którymi pana znajdzie. Obecna partnerka nie będzie wtedy chyba zbytnio zadowolona? Wolałem już ożywczą furię klientki Nieźle się bawiłem, obserwując jego twarz. Najpierw poczerwieniał, potem pobladł, znów poczerwieniał. Czuł, że został osaczony. Jakoś mu nie współczułem. Jeśli aż tak mu było źle z żoną, powinien to załatwić inaczej, jak mężczyzna, stanąć z otwartą przyłbicą i przyjąć wszystko, co miałaby mu do powiedzenia czy raczej wykrzyczenia. Dupek. Takim mianem podobnych typów zwykło się określać. – Dobrze – wydusił wreszcie. – Skontaktuję się z Moniką. I niech pana szlag trafi! – Gdyby takie życzenia mogły się spełniać, nie żyłbym już co najmniej tysiąc razy. Wstałem i wyszedłem, nie miałem ochoty dłużej oglądać tego gościa. W życiu rzadko zdarzają się proste sytuacje, w których czerń i biel są od siebie wyraźnie oddzielone. Z reguły jest właśnie tak, jak w tej sprawie – mętnie i szarawo. Obie strony na pewno nie były w porządku, ale – szczerze mówiąc – wolałem już ożywczą furię klientki niż niewyraźne, tchórzliwe zachowanie jej męża. Zapewne niebawem byłego męża. Zastanawiałem się później przez jakiś czas, czy klientka się jeszcze ze mną skontaktuje. Ale nie zadzwoniła. Albo ten facet rzeczywiście zgłosił się do niej, albo po prostu go sobie odpuściła. Chociaż… to drugie rozwiązanie w tym przypadku zdaje mi się wręcz nieprawdopodobne. Czytaj także: „Mąż wydawał fortunę na swoje pasje, a dla mnie nie było 50 zł na nowy krem. Byłam w tym domu służącą, a nie żoną i matką” „Znajomy poprosił, abym przejął na tydzień jego obowiązki listonosza. Nie miałem pojęcia, jaka to niewdzięczna praca” „Nastoletni chuligan bezkarnie niszczył mienie na osiedlu. Byłam wściekła, gdy okazało się, że tatuś jeszcze go popiera”
„Zdradziłam męża ze szkolną miłością sprzed lat. Mikołaj zachwycał się moim ciałem i jędrnością skóry. Kiedy usłyszałam podobny komplement od Jacka?"
„Nad ranem w niedzielę przyszło mi do głowy, żeby odejść od męża. Wydawało mi się, że pasujemy do siebie z Mikołajem jak dwie krople wody, wydawało mi się, że kochanek odczuwa podobnie – w końcu tyle nas łączyło, oboje mieliśmy dosyć związków, w których tkwiliśmy jak zwierzęta w potrzasku".
Znacie takie powiedzenie, że zemsta jest rozkoszą bogów, a nie ludzi? Ja znam. Ale ostatnio chyba, na swoją zgubę, o nim zapomniałam, bo postanowiłam się zemścić. I to na kim? Na moim ślubnym. Oczywiście wtedy, kiedy planowałam, co mu zrobię, żeby w końcu zrozumiał, jaki popełnia błąd, byłam przekonana, że on jest jedynym winowajcą i że nie robię nic złego. Teraz jednak wcale takiej pewności już nie mam. Co ja najlepszego zrobiłam…? Szkoda gadać. Byliśmy z Jackiem nierozłączni Jesteśmy z Jackiem 7 lat po ślubie, znamy się drugie tyle. Od szkoły byliśmy nierozłączni. Już samo to chyba wystarczy, żeby uwierzyć, że będziemy idealną parą, prawda? A jeśli dodać do tego, że nasi rodzice się przyjaźnią i że od początku połączyła nas wielka miłość, trudno się dziwić, że nikt nie widział nad naszym związkiem ciemnych chmur. My też uwierzyliśmy, że zawsze będzie idealnie. Oczywiście, były drobne zawirowania, jak choćby wtedy, kiedy Jacek dostał pracę w Warszawie i musieliśmy z tygodnia na tydzień zostawić rodzinne miasteczko i przenieść się do stolicy. Albo wtedy, gdy na świat przyszli nasi synowie i przewrócili nasze życie do góry nogami. Ale ogólnie nie było źle. Wierzyliśmy, że zawsze będziemy przy sobie trwali, na dobre i na złe – tak jak sobie ślubowaliśmy. I żyliśmy złudzeniami, nawet nie widząc, że powoli do naszego idealnego związku wkrada się „miłości kat” – monotonia i nuda. Jacek nie narzekał. Wychodził rano, wracał wieczorem... Szybki prysznic, rzadko szybki seks, potem spać i rano to samo. W weekendy jechaliśmy do rodziców albo odsypialiśmy zaległości. Ot, zwykłe życie. Tylko że mi ono przestało wystarczać. Powiedzcie, ile można prasować w wolnych chwilach albo zabijać tęsknotę za wiecznie nieobecnym mężem głupimi serialami w telewizji? Usiłowałam raz czy drugi napomknąć Jackowi o tym, że ostatnio czuję się zaniedbana, ale mój mąż był kompletnie głuchy na takie uwagi. – W głowie ci się przewraca, kobieto – warknął na mnie, gdy ośmieliłam się powiedzieć, że może od czasu do czasu gdzieś byśmy wyszli, z kimś się spotkali, porobili coś razem. – Mnie po całym dniu pracy marzy się jedynie to wyrko i telewizor. Na znajomych był czas, jak byliśmy młodsi. Tak, tu był pies pogrzebany Ja nie czułam się jeszcze stara. A on – tak. Owszem, może nie wchodzę w sukienki sprzed ciąży, ale przecież mimo to figurę mam nie najgorszą, faceci się za mną do tej pory oglądają. Słowa męża odebrałam jako skrajnie niesprawiedliwe. „Już ja ci pokażę, kto tu jeszcze jest młody” – pomyślałam tego wieczora zjadliwie, jak zwykle biorąc sobie za towarzysza do łóżka grubą książkę. Mój mąż od dawna nie był zainteresowany „tymi sprawami”, więc nie czułam wyrzutów sumienia, że go odtrącam. Przez kilka kolejnych dni chodziłam naburmuszona. Jacek jednak nawet tego nie zauważał. Zdałam sobie sprawę, że dla męża od dawna jestem raczej elementem wystroju mieszkania niż częścią życia – i było mi coraz bardziej przykro. Pewnie są kobiety, które w takiej sytuacji szukają winy w sobie. Kupują seksowną bieliznę, robią romantyczną kolację – jednym słowem, robią wszystko, żeby ten jeden jedyny w końcu obdarzył je uczuciem. Ja do takich kobiet nie należę. Wprost przeciwnie. „Jeszcze zobaczysz, że dla kogoś mogę być wciąż seksowna”, myślałam zjadliwie. Nie miałam w głowie żadnego konkretnego planu, ale, jak to często bywa w takich sytuacjach, okazja nadarzyła się sama... Miłość sprzed lat... Wieczorem przeglądałam pocztę w laptopie, gdy w oczy rzuciło mi się zaproszenie na pokaz slajdów z egzotycznej podróży. Pracuję w domu kultury i dostaję mnóstwo takich zaproszeń. Zwykle nie zwracam na nie najmniejszej uwagi – gdybym chciała chodzić na te wszystkie imprezy, których organizatorzy chcą mnie widzieć – nie robiłabym w życiu nic innego. Tym razem jednak coś mnie tknęło, bowiem nazwisko autora i jego twarz na fotografii wydały mi się dobrze znajome… Tak, nie mogło być mowy o żadnej pomyłce. Zapraszającym był Mikołaj, chłopak, z którym kiedyś chodziłam do ogólniaka i w którym się podkochiwałam. Przyjrzałam się uważniej zrobionemu z daleka zdjęciu. Naprawdę niewiele się zmienił. Pokaz organizowało spore wydawnictwo. Domyśliłam się, że Mikołaj pracuje dla nich jako fotoreporter. „No proszę, widać praca, którą się kocha, to najlepsza metoda na zachowanie młodości i urody” – pomyślałam, bo trudno było nie zauważyć, że mój szkolny kolega wyglądał rewelacyjnie. Jeśli zdjęcie było aktualne, to przez 20 lat praktycznie w ogóle się nie zmienił, ściął tylko włosy, co dodawało mu męskiego wdzięku. „A może właśnie powinnam pójść? Przekonać się, że nie wszyscy faceci przed czterdziestką zachowują się tak jak Jacek? Poznać kogoś, kto ma pasję?” – przebiegło mi przez myśl. Szybko wysłałam wiadomość potwierdzającą obecność, zanim zdążyłam się rozmyślić. Celowo napisałam bezosobowego, formalnego maila, podpisując się nazwiskiem męża. W szkole średniej ja byłam szarą myszką, a on brylował na wszystkich imprezach, łamiąc serca dziewczyn. Nie łudziłam się, że będzie mnie pamiętał – a jednak wolałam nie zaczynać od przypominania dawnej znajomości. Zawsze odpowiadała mi rola obserwatora, biernie czekającego na rozwój wydarzeń. W dniu pokazu poinformowałam Jacka, że wrócę później. Liczyłam na to, że wykaże choć minimum zainteresowania, będzie chciał wiedzieć, co się stało – nic podobnego. Pokiwał tylko głową i stwierdził: – W takim razie zjem obiad w stołówce w pracy. Tak jakby moją najważniejszą funkcją było ugotowanie mu posiłku. Nie zamierzałam tego tak zostawić. Tak, tego dnia byłam nastawiona bojowo. Złość na męża narastała we mnie do niebezpiecznego poziomu. Kiedy przyszłam na pokaz, sala była prawie pełna Zamierzałam usiąść gdzieś z tyłu i w ciszy oglądać egzotyczne fotografie, gdy nagle usłyszałam za sobą piskliwy śmiech, a następnie ktoś z całej siły uderzył mnie w ramię. – Dorota! Kopę lat. Co za niezwykły zbieg okoliczności. „No, może nie do końca, może temu zbiegowi okoliczności troszeczkę pomogłam” – pomyślałam, oglądając się za siebie i bez pudła identyfikując Ewę, koleżankę z klasy. Przytyła wprawdzie kilka kilogramów, ale po tym śmiechu poznałabym ją na końcu świata – Co za dobre wiatry cię tu przywiały? – paplała jak zwykle. – Dostałam zaproszenie. Pracuję w domu kultury i… – tłumaczyłam nieskładnie, rozglądając się po sali. Jest Mikołaj czy go nie ma? Jako autor zdjęć powinien wyjść na scenę… Ale może zrobi to później… Towarzystwo tej całej Ewki wcale nie było mi na rękę, ale przecież nie mogłam tak po prostu się jej pozbyć. Słuchałam więc rada nie rada jej niekończącej się paplaniny, gdy nagle z potoku słów wyłowiłam: – … no i wyobraź sobie, że jesteśmy już z Mikołajem 6 lat. – Ty? Z Mikołajem? – dopiero teraz spojrzałam na nią uważnie. Nigdy bym nie przypuszczała. Ewa, której nikt nigdy nie traktował poważnie i bożyszcze naszej klasy?! – No przecież ci mówię – znowu zaśmiała się perliście. – Dziwnie to się plecie, co? Ale zobacz, oto i nasza gwiazda… Miki, chodź tu, musisz kogoś poznać… Wstyd się przyznać, ale w momencie, kiedy Mikołaj do nas podszedł, ja, stara baba, oblałam się rumieńcem. Ten człowiek zawsze robił na mnie wrażenie, ale teraz, po kilkunastu latach, wyglądał jeszcze lepiej niż kiedyś, o ile to w ogóle możliwe. Spojrzał na mnie tymi swoimi miodowymi oczami i uśmiechnął się szeroko: – Dorotka, co za miłe spotkanie. Wiele razy się zastanawiałem, co porabiasz. Widzę, że Ewa już cię zaangażowała w swoje sprawy. Ewuniu, daj naszej Dorotce dojść do słowa. Ta Ewa jak zawsze jest niemożliwa... Czy mi się zdawało, czy w głosie Mikołaja słychać było autentyczną przyganę? I czy to możliwe, że naprawdę „wiele razy się zastanawiał, co porabiam”? Zajmowałam jego myśli? Nie chciało mi się w to wierzyć. Sądziłam, że w szkole on ledwie mnie zauważał. Przez cały pokaz siedziałam jak na szpilkach, choć sama nie potrafiłam sobie wytłumaczyć mojego dziwnego zachowania. Zdjęcia bardzo mi się podobały, ale przecież nie one były przyczyną, dla której drżały mi ręce i piekły policzki… Kiedy pokaz dobiegł końca i przebrzmiały ostatnie oklaski, Mikołaj z Ewą natychmiast do mnie podeszli. – I jakie wrażenie zrobiła na tobie nasza skromna podróż do Ameryki Południowej? – widać było, że Mikołaj jest autentycznie ciekaw mojego zdania. Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że na swoich fotografiach Mikołaj uchwycił chyba to, co najważniejsze w każdej podróży – człowieka, i trudno się tym jego subiektywnym spojrzeniem nie zachwycić. – Cieszę się, że tak to widzisz, Doris – nie pamiętałam, kiedy ostatni raz ktoś użył wobec mnie szkolnego przezwiska. Poczułam się, jakbym znowu miała 17 lat i życie przed sobą. – Co byś powiedziała na lampkę wina ze mną i Ewą? Nie miałam powodu odmawiać Czułam się adorowana, chciana, piękna. Wysłałam Jackowi tylko SMS-a, że wrócę później i wsiadłam z dawnymi znajomymi ze szkoły do taksówki. Wieczór był wyjątkowo udany. Wspominaliśmy dawne czasy, wymienialiśmy się ploteczkami i oczywiście bieżącymi informacjami o tym, co teraz u nas słychać. Dowiedziałam się, że Mikołaj i Ewa nie mają dzieci. Z ich słów wywnioskowałam, że żyją jak niebieskie ptaki – dużo podróżują, wynajmują niewielkie mieszkanie, żadne z nich nie ma stałej pracy. Zaczęłam im autentycznie zazdrościć. Ja ze swoim zwyczajnym mieszczańskim życiem przykładnej matki i pani domu wydawałam się przy nich potwornie nudna. Pożegnaliśmy się koło północy, wymieniając numery telefonu i obietnice, że na pewno „musimy się zdzwonić”. Nie robiłam sobie wielkich nadziei. Wiadomo, jak to jest z takimi znajomościami. Jeden wieczór jest rewelacyjny, szczególnie przy kilku lampkach wina, ale później żadna ze stron nie ma ochoty kontynuować „odgrzewania starych kotletów”. Było, minęło. Dlatego zdziwiłam się, kiedy następnego dnia dostałam SMS-a od Mikołaja. – Nawet sobie nie wyobrażasz, jak się cieszę z naszego spotkania po latach – pisał. – Tak wspaniale nam się rozmawiało. Co byś powiedziała na kawkę tylko we dwoje? Serce zabiło mi mocniej Nie chciałam robić nic wbrew Jackowi, zawsze byłam mu wierna – z drugiej strony trudno mi było zapomnieć i wybaczyć mu, że poprzedniego wieczora, gdy wróciłam o północy, nie wykazał nawet krztyny zainteresowania tym, gdzie byłam i z kim. Dał się zbyć krótkim: – Spotkałam dawnych znajomych ze szkoły i się zagadałam. Czy tak postępuje prawdziwie kochający mąż?! „Należy mu się odrobina niepokoju, raz kozie śmierć”, pomyślałam i odpisałam: „Mnie też się wspaniale rozmawiało. Kawa o trzeciej, po pracy?”. To spotkanie było jeszcze bardziej niezwykłe od poprzedniego. Mikołaj nawet nie krył, że jest mną zafascynowany. Poza tym opowiadał, jak bardzo nie układa się pomiędzy nim a Ewą. – Sama przecież ją znasz – wzdychał teatralnie, a mnie trudno było nie przyznać mu racji, szczególnie patrząc w te czarujące, miodowe oczy, którym chyba nie potrafiłaby oprzeć się żadna kobieta. – To jest wieczne dziecko, ona chce się tylko bawić. A mnie potrzebny jest już ktoś dojrzały, ktoś, kto chce się ustatkować. Jaką ty jesteś szczęściarą, że znalazłaś swój port, Doris – mówiąc to, położył swoją dłoń na mojej ręce. Poczułam się, jakby poraził mnie prąd. – A może wyjedziesz ze mną na weekend na Wybrzeże? – zapytał nagle. – Mam tam zdjęcia, pochodzimy po plaży, powspominamy dawne czasy… – A co na to Ewa? – wyjąkałam tylko, zaskoczona jego bezpośredniością. Zdążyłam w swoim nudnym szarym życiu kury domowej zapomnieć już, jak to jest, kiedy mężczyzna proponuje kobiecie wspólny wyjazd. – Ewa? Przecież sama rozumiesz, że to zamknięta sprawa – Mikołaj machnął lekceważąco ręką. O Jacka nie zapytał, ja też nie poruszałam tego tematu. Nie dałam Mikołajowi wiążącej odpowiedzi Z jednej strony coś ciągnęło mnie nieodparcie do tego człowieka – z drugiej, wciąż miałam nadzieję, że mąż da mi choć jeden powód do tego, by go nie zdradzać. Niestety. Kiedy wróciłam do domu, zastałam bałagan jeszcze gorszy niż zwykle i pełnego pretensji Jacka: – O której ty do domu wracasz, kobieto? – warczał z kanapy. – Gdzie ty w ogóle byłaś? – Na randce – wypaliłam, licząc na odrobinę jego zainteresowania. Niestety, mój mąż uważał chyba, że nikt nie chciałby już ze mną chodzić na randki, bo wzruszył tylko ramionami: – To chociaż zostawiaj ziemniaki na gazie, jak idziesz na schadzkę – powiedział z przekąsem. Tego już było dla mnie za wiele. „To jeszcze zobaczysz” – pomyślałam, ledwo opanowując wybuch wściekłości. Kilka minut później napisałam do Mikołaja SMS-a: „Gdańsk aktualny”. Jackowi powiedziałam, że mam wyjazd z pracy. Kompletnie nie myślałam o wyrzutach sumienia. Chciałam się dobrze bawić i o wszystkim zapomnieć. I tak właśnie było. Muszę powiedzieć, że to był niezapomniany weekend, choć nie zobaczyłam za wiele z Wybrzeża. Po prostu nie wychodziliśmy przez te dwa dni z łóżka. Już zapomniałam, jaki seks może być przyjemny. Mikołaj był taki pomysłowy, taki troskliwy, taki… delikatny. Czułam się przy nim jakbym odmłodniała o kilkanaście lat. Wciąż zachwycał się moim ciałem, kolorem moich włosów, jędrnością skóry... Kiedy słyszałam podobne komplementy od Jacka? Nad ranem w niedzielę przyszło mi do głowy, żeby odejść od męża. Wydawało mi się, że pasujemy do siebie z Mikołajem jak dwie krople wody, wydawało mi się, że kochanek odczuwa podobnie – w końcu tyle nas łączyło, oboje mieliśmy dosyć związków, w których tkwiliśmy jak zwierzęta w potrzasku. Jednak kiedy powiedziałam o swoich planach Mikołajowi, spotkało mnie gorzkie rozczarowanie. – Chyba źle mnie zrozumiałaś, Doris – wyjąkał, najwyraźniej nieprzyjemnie zaskoczony. – Ja się nie nadaję do stałego związku. Za stary pewnie jestem – uśmiechnął się kokieteryjnie, doskonale świadomy, jak młodo wygląda. – Dobrze mi tak, jak jest. Ty masz dzieci… Czy wyobrażasz sobie mnie w roli ojczyma? No sama przyznaj, że to cokolwiek egzotyczny pomysł. Nie myślałam wcześniej o tym w ten sposób, ale teraz sama zaczęłam widzieć, jak się wygłupiłam. „Co ja najlepszego zrobiłam?”, przebiegła mi w panice przez głowę myśl. Jakby tego było mało, właśnie w tej chwili dostałam wiadomość od Jacka. Pisał, że chłopcy dostali gorączki, że podał im lekarstwo, żebym się niczym nie martwiła. To mój mąż zajmuje się teraz dzieciakami, a ja się zabawiam z jakimś niedojrzałym Piotrusiem Panem. – Przepraszam cię, Mikołaj, ale ja muszę natychmiast wracać – energicznie wstałam z łóżka. – Chyba cię nie uraziłem? Nie chciałbym, żeby to w jakikolwiek sposób wpłynęło na naszą przyjaźń – w głosie niedawnego kochanka wyczułam wyraźne zaniepokojenie. „Na naszą przyjaźń?!” – miałam ochotę krzyknąć. „My się nigdy nie przyjaźniliśmy. Przyjaźnić to się można z kimś, kto jest z tobą na dobre i na złe, kto jest gotów poświęcić dla ciebie część siebie, kto cię zna… Z kimś takim jak mąż” – przyszło mi nagle do głowy. Pierwszym możliwym pociągiem wróciłam do Warszawy. Spodziewałam się zwykłego w takich sytuacjach trzęsienia ziemi – zapłakanych dzieciaków, stosu brudnych naczyń w zlewie, głodnego męża. O dziwo jednak, niczego takiego nie zastałam. Dzieci były wprawdzie usmarkane, ale jakby nigdy nic grały z Jackiem w jakąś planszówkę. Mój mąż zrobił im nawet ukochaną lasagne na obiad. No nie, nie poznawałam go. „Nie mogłeś tak się popisywać, zanim zdecydowałam się ciebie zdradzić, głupku?!”, miałam ochotę wyć. Wiedziałam, że nie mogę się przyznać do tego, co zrobiłam To byłby koniec wszystkiego, co jest naprawdę dla mnie ważne, koniec nas. Te trzy dni wystarczyły, żebym zrozumiała, że te wszystkie kwiaty, wypady do kawiarni czy romantyczne słówka nie są najważniejsze. Co z tego, że Jacek mi ich skąpi. Potrafi stanąć na wysokości zadania jak prawdziwy mężczyzna wtedy, gdy naprawdę go potrzebuję – i to się liczy. Szkoda tylko, że nie doszłam do tych mądrych wniosków, zanim zdecydowałam się na tę swoją żałosną zemstę. Teraz muszę żyć ze swoim błędem do końca życia. I mieć nadzieję, że prawda o weekendzie nad morzem nigdy nie wyjdzie na jaw. Bo to byłby koniec mojego świata. Więcej listów do redakcji:„Powiedziałem żonie: »Sorry skarbie, ale nasz czas minął« i odszedłem do młodej kochanki. Chciałem poczuć, że żyję”„Wybaczyłam mężowi seks ze stażystką, bo każda zdrada ma swoją przyczynę. Ja też byłam winna, że poszedł do innej”„Nie odeszła do kochanka, ale dlatego, że coś się skończyło... To bardziej boli niż zdrada”
„Mój mąż wyprowadził się do kochanki w Dzień Dziecka. Co za łajdak. Takiego >>prezentu<< nikt z nas się nie spodziewał"
„Zastanawiam się, co czuje kobieta, która sama jest matką i która z premedytacją wchodzi do łóżka żonatemu mężczyźnie. Przepraszam, to chyba było pani łóżko, do mojego domu nigdy nie będzie pani miała wstępu".
1 czerwca to taki radosny dzień, w którym dzieci cieszą się z prezentów, a rodzice biorą w pracy wolne, żeby zorganizować coś ekstra. Mój mąż nie musiał się wysilać. Niespodzianki, jaką wspólnie zgotowaliście naszym dzieciom, nie spodziewało się żadne z nich. Wyprowadził się do pani w Dzień Dziecka Kaja ma dopiero 4 lata, ale to nad wyraz mądra dziewczynka, jednak nawet średnio pojętne dziecko rozumie, że tata pakujący walizkę przy akompaniamencie płaczu mamy raczej nie wybiera się na wakacje. Tego dnia mieliśmy pójść na spacer, a potem na lody. To miało być miłe, rodzinne wyjście, na które ostatnio Piotrkowi wciąż brakowało czasu. SMS od pani wyjaśnił, na co go tracił. Bo z punktu widzenia czteroletniej córki i ośmiolatka randka z obcą dla nich i ich mamy kobietą to właśnie strata czasu. Czasu, który można było spożytkować w lepszy sposób. Zastanawiam się, co czuje kobieta, która sama jest matką i która z premedytacją wchodzi do łóżka żonatemu mężczyźnie. Przepraszam, to chyba było pani łóżko, do mojego domu nigdy nie będzie pani miała wstępu. Moje dzieci widziały panią tylko na zdjęciach, ale to chyba wystarczy, by wiedzieć, że jest ktoś, komu odbiera pani ojca. Bo dla nich tata z dnia na dzień przestał być tatą. Teraz jest kimś, z kim nie chcą rozmawiać nawet przez telefon. Lepszy kontakt mają z sąsiadem, i to jemu, przez płot, opowiadają, jakiej nowej sztuczki nauczył się pies. Nie będzie pani szczęśliwa, ja kiedyś będę Wierzę w to, że na to, by nauczyć się życia samotnej matki potrzeba czasu, ale kiedyś to przyjdzie. Pani chyba zdążyła już przećwiczyć, jak zorganizować tatusia dla swojej latorośli. Szkoda tylko, że obrzydliwy sposób, w jaki pani to zrobiła, przeczy zasadom, jakimi się w życiu kieruję. Nie zamierzam postępować tak samo, mam za dużo szacunku do siebie. Szkoda, że nawet mojemu mężowi go zabrakło. Wyjątkowo marny przykład dla dzieci, a zwłaszcza dla syna. Ale ja wychowam go dobrze, wychowam go tak, jak umiem bez pomocy jego ojca, za którego się wstydzę. I pani też powinna się wstydzić. Wstydzić i bać, bo wierzę, że karma wraca i to, co wyrządziliśmy złego innym, kiedyś wróci. Już pani współczuję. Nie ma pani żadnej pewności, że Piotrek za jakiś czas nie wyrządzi pani takiej samej krzywdy jak mnie. Kto wie, może nawet zechce wrócić do domu. Czy go przyjmę? Nie umiem odpowiedzieć. Nienawidzę pani, ale jego jeszcze nie przestałam kochać. Może właśnie wtedy przekona się pani, co mi wyrządziła. Ten list to forma terapii, którą poleciła mi psycholog. Nigdy go do pani nie wyślę, bo w nim nie chodzi o to, by zatruć pani życie. On ma uleczyć moje i moich dzieci. To, które dziś dzieli pani z moim mężem, mam totalnie gdzieś. Czytaj także:„Jadę na pierwsze wakacje ze swoim facetem i wstydzę się włożyć bikini. Nienawidzę swojego ciała”„Mój syn należy do społeczności LGBT. Przestańcie mówić mi, że nie jest człowiekiem”„Koledzy mojego faceta śmieją się, że jestem gruba i brzydka”
„Sąsiadka była pewna, że mój mąż mnie zdradza, ale prawda była inna. Przechodził przez piekło i nie pisnął ani słowa”
„Jak na szpilkach czekałam na powrót Mariusza z treningu. Na domiar złego mąż jeszcze się spóźniał. Wcześniej nigdy nie zwracałam na to uwagi, czy przychodzi na czas, czy nie – teraz jednak te dwadzieścia minut tylko potwierdziło moje podejrzenia, że coś jest na rzeczy".
Początkowo nie wierzyłam sąsiadce, gdy mówiła mi o niewłaściwym zachowaniu mojego męża. Ale gdy plotki powtórzyły kolejne osoby... No cóż... Człowiek powinien wierzyć swojemu ślubnemu. Bo jeśli nie jemu, to komu? Oczywiście, taka mądra to ja jestem dopiero teraz, kiedy tamte emocje już dawno za nami. Aż strach pomyśleć, jak to wszystko mogłoby się skończyć – przecież był taki moment, że byłam gotowa rozwieść się z Mariuszem! Wścibska sąsiadka czy coś więcej? Jesteśmy małżeństwem, jakich wiele. Mamy dwoje dzieci, własne – choć kupione na kredyt – mieszkanie, pracujemy oboje w tej samej szkole. Mariusz uczy wychowania fizycznego, a ja plastyki i techniki. Wiadomo, żadne z nas nie zarabia kokosów. To nie Warszawa, tu ludzie zawrotnych karier na jednej transakcji nie robią – takie życie to my sobie możemy najwyżej na filmach pooglądać. Tu człowiek, jak chce żyć na jakim takim poziomie, musi się nieźle narobić. Dlatego Mariusz, oprócz swojego etatu w szkole, popołudniami zdecydował się dorabiać jako instruktor siatkówki dziewcząt w lokalnym klubie sportowym. Może nie były to wielkie pieniądze, ale zawsze... Przyznaję, że te kilka groszy, które dorabiał Mariusz, często ratowało nasz domowy budżet. Nie narzekałam więc, że męża przez większość dnia nie było w domu, i żadne podejrzenia nigdy mi się w głowie nie zalęgły, co też on tam na tej hali treningowej, dzień w dzień z młodymi, atrakcyjnymi dziewczynami, może robić. W końcu nie znałam go od wczoraj. Ale taka spokojna byłam do czasu. Wszystko zaczęło się od jednego niewinnego zdania. Wracałam właśnie z zakupów. Jak dziś pamiętam, że był wietrzny i chłodny dzień, a nasz samochód jak na złość zamiast wzorowo odpalić za pierwszym razem, „krztusił” się i „kasłał” na moje utrapienie i na pośmiewisko sąsiadom pod blokiem. Właśnie w momencie, kiedy po raz kolejny usiłowałam poradzić sobie z niesforną stacyjką, usłyszałam Renię, moją sąsiadkę: – Bez chłopa kłopot, co? Gdyby Mariusz był w domu, pewnie raz dwa by sobie z takim drobiazgiem poradził… Puściłam słowa koleżanki mimo uszu Znałam Renatę ładnych kilka lat, miałyśmy dzieci w podobnym wieku, ale nigdy nie zostałyśmy przyjaciółkami, bo Renia jak na mój gust nadmiernie interesowała się życiem innych ludzi. A już plotkować „co”, „kto” „gdzie” i „z kim” to uwielbiała nad wszelką przyzwoitość! Milczałam więc konsekwentnie, ale Renata nie z tych, których takie milczenie może odwieść od wybadania, co się dzieje za miedzą. Drążyła dalej: – A Mariusz na treningu, tak? – Tak, jak co czwartek – warknęłam, bo tego naprawdę było dla mnie za wiele. „Niech się kobieta zajmie swoim chłopem i swoim domem, a nie mną, moim samochodem i moim mężem!” – złościłam się w duchu. „Zresztą na temat tej jej córeczki też mi się niejedno o uszy obiło! Milena ma dopiero szesnaście lat, toż to dziecko jeszcze, rok starsza od naszej Paulinki, a już „na mieście” się mówi, że jak Renata nie zacznie jej pilnować, to nawet się nie obejrzy, jak babcią zostanie! I wtedy, gdy na chwilę oderwałam myśli od samochodu i pluchy, doleciały do mnie te słowa wścibskiej sąsiadki: – Ja bym na twoim miejscu lepiej się Mariuszowi i tym jego treningom przyjrzała. Ty to taka naiwna nieraz jesteś jak małe dziecko. Ja ci nic nie chcę mówić, Anita, ale chłopu to zawsze jedno w głowie, a moja Milenka też chodzi na te treningi i niejedno mi powtarzała… Mówię ci, po prostu podpytaj męża, czy mu się tam jaka młoda laska nie spodobała. – Co ty opowiadasz, Renata?! – aż mnie zatkało z oburzenia! No bo przyznajcie sami, jest różnica między wścibskimi pytaniami a rzucaniem takich oskarżeń! Renata jednak chyba zorientowała się, że za dużo powiedziała, i postanowiła nabrać wody w usta. – A zresztą, twój chłop, twoja sprawa – rzuciła tylko, kierując się już w stronę swojej klatki – Nie mów mi tylko, że cię nie ostrzegałam – dodała jeszcze na odchodne, uśmiechając się złośliwie. Wzruszyłam ramionami i starałam się jak najprędzej wyrzucić paskudne słowa sąsiadki z pamięci. Trzeba przyznać, nie było to łatwe. No bo znajdźcie mi kobietę, która nie byłaby choć trochę, choć odrobinę o tego swojego ślubnego zazdrosna! Może Mariusz nie jest Mister Universum, ale i ostatni też nie jest. Ćwiczy, to i zbudowany jest porządnie, a to się przecież młodym dziewczynom zawsze podoba. Ubiera się modnie... A ostatnio – no tak, że też nie zwróciłam na to wcześniej uwagi – zaczął wyjątkowo dbać o swój wygląd, nawet zmienił wodę kolońską, na jakiś podobno modny zapach, tłumacząc się tym, że jak się pracuje z młodzieżą, to przecież nie może wyglądać jak dziad! Jakoś mi się to wtedy nie wydawało podejrzane, ale teraz, w świetle tego, co usłyszałam od Renaty, powoli pewne fakty zaczęły mi się układać w jedną całość… Postanowiłam jednak nie zatruwać się próżnymi podejrzeniami. Przecież wiele razy wspólnie z Mariuszem śmialiśmy się z zazdrosnych żon, które przetrząsają mężom kieszenie w poszukiwaniu rzekomych dowodów zdrady! „Młoda dziewczyna? To nie w stylu mojego męża!” – powtarzałam sobie. „Jątrzy ten babsztyl i tyle!”. I pewnie bym sobie dłużej słowami Renaty nie zaprzątała głowy, gdyby nie kolejne wydarzenie, tym razem znacznie bardziej niepokojące. Paulina była jakaś inna Pewnego dnia nasza córka wróciła ze szkoły wyjątkowo markotna. Miałyśmy dobry kontakt i jeden rzut oka wystarczył mi, żeby stwierdzić, że coś naprawdę złego musiało się stać, skoro Paulina wygląda tak, jakby za chwilę miała się rozpłakać. – Ktoś ci przykrość zrobił, córeczko? – dociekałam, bo nie chciało mi się wierzyć, żeby to „zapowiedziana klasówka z historii” tak przygnębiła moje dziecko. – Powiem ci – „pękła” w końcu Paulina. – Ale obiecaj, że nie powiesz tacie. To jest… to jest takie straszne… Ja się tak strasznie wstydzę… – Co się stało? – spytałam, a na całym ciele czułam już gęsią skórkę, podczas gdy przez głowę w galopującym tempie przebiegały mi najgorsze scenariusze. – Chodzi o tatę – szepnęła Paulina. Nic z tego nie rozumiałam. O tatę?! Mariusza całe dnie nie było w domu, a poza tym Paulina była jego oczkiem w głowie, wiadomo, jak to „córeczka tatusia” – jaki zawód mógł jej sprawić?! – Tata sprawił ci jakąś przykrość? Może coś źle zrozumiałaś? – dociekałam coraz bardziej zdezorientowana. – Nie, mamo, tata nic mi nie zrobił. To chodzi… to chodzi o jego pracę. Dobrze, powiem ci wszystko po kolei – powiedziała szybko, widząc, że coraz mniej rozumiem z jej słów. – Tata prowadzi te treningi siatkówki. No i wiesz, tam chodzą też moje koleżanki, między innymi Milena i Olga… No tak... Niestety nasza córka nie chciała słuchać żadnych ostrzeżeń i wciąż zadawała się z tą całą Mileną, choć ja widziałam na pierwszy rzut oka, że z tej dziewczyny nic dobrego nie będzie. – I co, pewnie to ta cała Milena zrobiła ci przykrość?! Wiedziałam… – nie mogłam się powstrzymać od komentarza. I pewnie mówiłabym dalej, gdyby Paulina nie przerwała mi, wybuchając płaczem: – Ty nic nie rozumiesz, mamo! One mi nic nie zrobiły! One… Olga powiedziała mi w poniedziałek po treningu, że nigdy więcej jej noga nie postanie w hali, bo tata… bo tata ją molestował! Nogi się pode mną ugięły. No wszystkiego bym się spodziewała, ale nie czegoś takiego! – Ale córciu, to jest bardzo poważne oskarżenie, może jej się coś pomyliło, wiesz, że dziewczynki w tym wieku lubią czasem wyolbrzymiać… – Nic jej się nie pomyliło, mamo! – Paulina teraz już płakała na całego. – Olga nie jest takim typem dziewczyny! Skoro mówi, że tata… że ojciec… to jest takie obrzydliwe! Nie chcę go znać! Nie wiedziałam, co powiedzieć To, co usłyszałam, po prostu nie mieściło mi się w głowie. Jasne, rozumiem, że dorosłemu człowiekowi, facetowi, może podobać się dorosła kobieta. Ba, nie jestem dzieckiem, zdaję sobie sprawę, że niektórzy mężczyźni zdradzają, że miewają romanse – ale żeby coś takiego?! Żeby wykorzystywać zależną od niego dziewczynkę, jego uczennicę, podopieczną, nieletnią… koleżankę córki?! To po prostu nie mieściło mi się w głowie! Jak na szpilkach czekałam na powrót Mariusza z treningu. Na domiar złego mąż jeszcze się spóźniał. Wcześniej nigdy nie zwracałam na to uwagi, czy przychodzi na czas, czy nie – teraz jednak te dwadzieścia minut tylko potwierdziło moje podejrzenia, że coś jest na rzeczy. Paulina siedziała zamknięta w swoim pokoju, a ja nie mogłam sobie znaleźć miejsca. Momentami miałam wrażenie, że emocje mnie rozniosą! Kiedy Mariusz wszedł do mieszkania, zastał mnie nabuzowaną i gotową w każdej chwili wybuchnąć: – Co masz mi do powiedzenia? – warknęłam zimno od drzwi, jeszcze nim zdążył zdjąć kurtkę. Mariusz spojrzał na mnie zdziwiony: – A my jesteśmy pokłóceni? Co cię, kobieto, dziś napadło? – Może ty mi to powiesz! – byłam tak wściekła, że nawet nie starałam się mówić cicho. – Od kiedy to interesują cię młode dziewczyny, co?! Ty wiesz, stary zboczeńcu, że to jest karalne?! – teraz krzyczałam już na całego. Mariusz stał jak słup soli i wpatrywał się we mnie szeroko otwartymi oczami: – Anita, ty oszalałaś – powiedział po chwili. – Co ty w ogóle pleciesz? Naoglądałaś się jakichś filmów, czy co? Znajdź sobie inny obiekt, bo ja po całym dniu jestem naprawdę zmęczony i chciałbym… – A czymże to jaśnie pan jest zmęczony? – nie zamierzałam odpuszczać. Jak się powiedziało A, trzeba powiedzieć i B. – Obłapianiem panienek? – Co ty za głupoty wygadujesz?! Opamiętaj się, Anita, bo naprawdę pomyślę, że brak ci piątej klepki! – widziałam, że Mariusz, jak to mówią, „idzie w zaparte”. O czym ty mówisz, kobieto? Owszem, w tym momencie poczułam cień wątpliwości, ale szybko w sobie to uczucie stłumiłam. „Nie ma dymu bez ognia” – buzowało mi w głowie. „Dwie osoby niezależnie od siebie powiedziały mi to samo, w tym jedną była moja córka. Miałabym to zignorować? O nie, zmuszę Mariusza, żeby się w końcu przyznał! A potem – potem mam tylko jedno wyjście – rozwód. Nigdy wcześniej nie brałam pod uwagę takiego zakończenia naszego małżeństwa, ale po tym, co zrobił... – to jest po prostu niewybaczalne! – Wiem wszystko... – postanowiłam zagrać va banque. – Wiem, że molestowałeś Olgę. Masz szczęście, że dziewczyna ci uciekła i nie skończyło się dla ciebie gorzej! Zgniłbyś w więzieniu! – Nikt mi nie uciekał, Anita, opamiętaj się! Znowu ta Olga? W pracy nie mam spokoju, i tu mnie dopadła?! Co za zmora jakaś! O co chodzi tym panienkom?! To na pewno sprawka tej całej Mileny, ona… – Acha! Więc przyznajesz, że znasz te dziewczyny! – czułam, że muszę usiąść, bo jeszcze chwila, a padnę na podłogę jak długa. Moje podejrzenia się potwierdzały. To było przerażające. – Uspokój się na chwilę, to ci wszystko opowiem – Mariusz usiłował objąć mnie ramieniem, ale mu się wywinęłam. Przecież nie będę się obłapiać z człowiekiem… podejrzanym o coś tak obrzydliwego! – Jakoś tak przed feriami pomyślałem, że trzeba przeorganizować naszą drużynę – zaczął opowiadać Mariusz. – Do tej pory było tak, że najstarsze dziewczyny jeździły na wszystkie mecze, wiesz, były takimi trochę gwiazdami. Ale dotarło do mnie, że to niesprawiedliwe, że przecież nie są wcale lepszymi zawodniczkami tylko dlatego, że są starsze. Szczególnie chodziło mi o Milenę i Olgę. No i pewnego popołudnia umówiłem się z nimi w szatni, żeby wytłumaczyć im swoją decyzję… – A ktoś przy tym był? – spytałam zimno, bo już byłam gotowa Mariuszowi uwierzyć, ale niestety, właśnie wtedy pojawił się motyw tej szatni! No bo, powiedzcie mi, jaki dorosły facet umawia się z dwiema nastolatkami, a zapewniam was, że i Olga i Milena są tak zbudowane, że nic im nie brakuje, sam na sam w szatni po zajęciach! No chyba że ma w tym jakiś ukryty cel… – Anita, opamiętaj się, ja nie potrzebuję umawiać się przy świadkach z dziewczynami z mojej własnej drużyny! – Mariusz zaczął tracić cierpliwość. – Mnie właśnie zależało na tym, żeby spotkać się z nimi sam na sam, żeby nie wyciągać tego przy innych dziewczynach i ich dodatkowo nie upokarzać. Niestety – Mariusz skrzywił się lekko – one tego nie doceniły. Podeszły do tego bardzo emocjonalnie. Chyba dotarło do nich, że tak naprawdę wypadają z drużyny. Milena zaczęła płakać. Wszystko mi wytłumaczył Daję słowo, nie wiedziałem, jak się zachować – dziewczyna sięga mi do ramienia, a płacze jak mała dziewczynka! Ale Olga – Olga zachowała się zupełnie inaczej. Kiedy skończyłem mówić, spojrzałem na nią, a ona ściągnęła usta i wysyczała cicho: „Jeszcze trener tego pożałuje”. Nie potraktowałem jej słów poważnie. Wiesz, jak to w sporcie. Niejednemu zdarza się przekląć czy zagrozić komuś, różnie to bywa w emocjach. Byłem pewien, że smarkatym przejdzie. Niestety, bardzo się pomyliłem. Wyobraź sobie, że po tygodniu dyrektorka szkoły wezwała mnie do gabinetu. Nie chciałem ci nic mówić, może źle wtedy zrobiłem – Mariusz spojrzał na mnie z ukosa. – Ale całą sprawę uważałem za absurd. W tym gabinecie dowiedziałem się, że matki dwóch uczennic… złożyły na mnie oficjalną skargę, że „w nieprzyzwoity sposób odnoszę się do ich córek”. Jak możesz się domyślać, tymi matkami była nasza sąsiadeczka, Renata, i matka tej całej Olgi. Dyrektorka mnie oczywiście przepraszała, jej samej było głupio, że musi zajmować się tak absurdalną sprawą, ale – prawo jest prawem, procedura procedurą. Każdy taki przypadek szkoła musi zbadać, przesłuchać świadków – jednym słowem, dopiero po czasie można stwierdzić, czy nauczyciel jest winny. Oczywiście od razu mogę cię uspokoić – moja sprawa została zbadana, jestem niewinny… Patrzyłam na męża szeroko otwartymi oczami. To on przechodził przez takie piekło i nie pisnął ani słowa?! – Tyle że wiesz, jak to w tym naszym miasteczku – kontynuował Mariusz. – Smród się rozniósł. Tym bardziej, że jak widzisz, te baby nie odpuszczają. Dziwne, że usłyszałaś o tym dopiero teraz. Ja wiele razy od tamtej pory miałem takie sytuacje, że rozmowy w pokoju nauczycielskim cichły, kiedy wchodziłem. Trochę nieprzyjemne, ale wiesz, jaki ja jestem – nie brałem tego aż tak do siebie. Dopóki nie zaczęto wciągać w to ciebie i Pauliny… – Ale przecież my nie możemy tego tak zostawić, Mariusz! – krzyknęłam. – Ja z tym pójdę na policję, trzeba komuś o tym… – No i co powiesz? – Mariusz rozłożył bezradnie ręce. – One są sprytne, Anita. Nie mówią o faktach, tylko: „mówi się”, albo „ludzie mówią”. – Ale one ci szargają opinię, tato – żadne z nas w ferworze rozmowy nie zauważyło, że zapewne od dłuższej chwili stała za nami Paulina. Oczy miała jeszcze zaczerwienione od płaczu, ale widać było, że musiała słyszeć większość wypowiedzi Mariusza, bo była spokojna. – Słyszałam od wielu moich koleżanek, że przestaną przychodzić na treningi, bo „trener lubi dziewczynki”. To obrzydliwe! Jeśli dalej będziesz przymykał na te plotki oczy, stracisz pracę. Mariusz spojrzał na mnie zdumiony, jakby dopiero teraz dotarła do niego powaga sytuacji. – To co my teraz zrobimy? – powiedział bezradnie. A ja – sama jeszcze nie mając sprecyzowanego planu działania – tylko objęłam go współczująco i wyrzucałam sobie w myślach, jak ja mogłam rozważać rozwód z takim wspaniałym człowiekiem! Dobrze zrobiliśmy Kolejne dni nie były dla naszej rodziny łatwe, ale teraz, z perspektywy czasu, wiem, że dobrze zrobiliśmy. Najpierw wszyscy – ja, Mariusz i Paulina – poszliśmy porozmawiać z Renatą i matką tej Olgi. Wyobraźcie sobie, że te bezczelne baby wszystkiego się wyparły! Potem Mariusz zapytał przy świadkach Milenę i Olgę, czy kiedykolwiek zrobił im coś, co w jakikolwiek sposób było niewłaściwe. Obie dziewczyny „pękły” i przyznały, że całą historię wymyśliły… To nam wystarczyło. Potem trzeba było tylko wymóc na obu „sprytnych mamuśkach” obietnicę, że czym prędzej przekonają wszystkich, że Mariusz jest doskonałym trenerem i pod jego okiem żadnej dziewczynce nie stanie się krzywda. – Tylko pamiętajcie – dodałam już z własnej inicjatywy, nie bez pewnej satysfakcji – jeśli od kogokolwiek znowu usłyszę insynuacje, że ten pan Mariusz to „coś za dobrze wypełnia swoje obowiązki” albo inne dwuznaczne bzdury w tym stylu – nie będę się długo wahała przed zgłoszeniem sprawy na policję. Zniesławienie to ostatnio często stosowany paragraf. Żadna z kobiet nie odpowiedziała na to ani słowem. Za to ich córki poczerwieniały jeszcze bardziej. Nie chciałabym być wówczas w ich skórze, gdy wróciły do domu! A dla mnie ta cała sytuacja też była pewną nauczką. Teraz już wiem, że powinnam wierzyć mężczyźnie, za którego wyszłam z mąż, a nie jakimś obcym babom – plotkarom! Czytaj także: Miałam ją za przyjaciółkę, a ona odbiła mi męża i wyrzuciła z mojego własnego domu Moją córkę zabił na pasach pijany kierowca. Część mnie umarła wraz z nią - odtrąciłam wszystkich od siebie Wybaczyłam mężowi zdradę. To też moja wina, że musiał iść do innej
„Narzeczony rzucił mnie po 6 latach dla kochanki. Zemściłam się, przyłapałam jego ukochaną na zdradzie”
„– Jesteś mi bliska jak przyjaciółka, jak siostra. – Chryste. Jak siostra? Oszalałeś?! Przecież mi się oświadczyłeś. – I pewnie gdybym nie poznał Kamili, ożeniłbym się z tobą. Może nawet bylibyśmy na swój sposób szczęśliwi, do czasu aż któreś z nas nie spotkałoby prawdziwej miłości. Więc chyba lepiej zakończyć to teraz, minimalizując szkody”.
Koniec każdego długoletniego związku to trauma porównywalna niemal ze śmiercią kogoś bliskiego. Może to zabrzmi okrutnie, ale chwilami myślałam, że byłoby mi lżej, gdyby Paweł naprawdę umarł. Wtedy nie obwiniłabym siebie o jego odejście. Usilnie starałam się wymazać Pawła ze swojego życia i serca, zapomnieć o nim, pogodzić się ze stratą. Nie zadręczać się nieustannie, że gdybym była zabawniejsza, ładniejsza, mądrzejsza, seksowniejsza, bardziej namiętna – nie zostawiłby mnie, nie znudziłby się. Sądziłam, że mi się udało i po dwunastu długich miesiącach wreszcie pozbierałam się do kupy z totalnej psychicznej rozsypki. A potem to cholerne zdjęcie. Pracuję w bibliotece miejskiej i pewnego dnia, gdy układałam na półkach książki, z jednej wypadła fotografia. Ludzie dziwnych rzeczy używają jako zakładek i fotki nie zaliczają się wcale do najbardziej oryginalnych, ale tym razem zdębiałam. Patrzyłam na aktualną narzeczoną mojego byłego w czułych objęciach jakiegoś długowłosego hippisa, którym bez dwóch zdań nie był Paweł. Na zdjęciu widniała data sprzed tygodnia. Natychmiast dopadły mnie wszystkie bolesne wspomnienia… Tamtego dnia obroniłam dyplom Wraz z Pawłem wróciliśmy do wspólnie wynajmowanego mieszkanka. – Trzeba to uczcić. – zawołałam i już chciałam biec do kuchni, żeby wyjąć z szafki kieliszki do wina. Paweł powstrzymał mnie gestem dłoni i bez żadnego wstępu wypalił: – Poznałem kogoś. To mogło znaczyć wszystko, ale od razu wiedziałam, że nie chodzi o niewinną znajomość. Zamilkłam, serce waliło mi jak szalone, a Paweł ciągnął: – Przykro mi, Kingusiu, naprawdę. Zawsze będziesz dla mnie ważna. Dlatego czekałem z tym wyznaniem do dzisiaj, bo nie chciałem cię stresować przed obroną. Zależy mi na tobie, zawsze będzie, ale pewnych rzeczy nie da się przewidzieć. Na przykład miłości. Zakochałem się. W jednej chwili mój świat się zawalił. Poczułam się tak, jakby ziemia usunęła mi się spod nóg, jakbym zaczęła spadać w ciemną otchłań. – A ja? – wykrztusiłam w końcu. – Mnie już nie kochasz? – Nie w ten sposób. Jesteś mi bliska jak przyjaciółka, jak siostra. – Chryste. Jak siostra? Oszalałeś?! Przecież mi się oświadczyłeś. – wrzasnęłam wyprowadzona z równowagi. Zmieszał się nieco. – I pewnie gdybym nie poznał Kamili, ożeniłbym się z tobą – westchnął. – Może nawet bylibyśmy na swój sposób szczęśliwi, do czasu aż któreś z nas nie spotkałoby prawdziwej miłości. Więc chyba lepiej zakończyć to teraz, minimalizując szkody. Po ślubie, zwłaszcza gdyby pojawiły się dzieci, byłoby znacznie trudnej. Minimalizowanie szkód? Prawdziwa miłość? Zakochał się? Jasna cholera. I jeszcze czekał z zadaniem ciosu, aż obronię dyplom. Łaskawca. Czy naprawdę byłam aż tak ślepa, głucha i głupia, żeby dotąd się nie zorientować, że mnie zdradza? – Jak długo to trwa? – spytałam. – Od wakacji… – wyznał. Widząc moją minę, dodał szybko. – To nie twoja wina, że niczego nie zauważyłaś. Nie afiszowałem się. Poznałem Kamilę przypadkiem, to córka znajomych moich rodziców. Przyjechała do stolicy, miałam jej pokazać miasto i jakoś tak wyszło. Uwierz, nie chciałem cię ranić. I nadal nie chcę, tylko już dłużej nie mogę udawać. Błagam, nie rozstawajmy się w gniewie. Po prostu wybacz i pozwól mi odejść. Swoje rzeczy zabiorę później, a do opłat, dopóki nie znajdziesz współlokatora, oczywiście się dołożę. I pamiętaj, jeśli będziesz czegoś potrzebować, to dzwoń. Pozostanę twoim przyjacielem, naprawdę. Moja odpowiedź nie nadaje się do powtórzenia, ale sens był taki, że kazałam mu się wynosić. Wyszedł więc tak szybko, jakby go sto diabłów goniło, a ja zostałam sama – kompletnie osłupiała i wewnętrznie rozbita. Gratulowałam sobie w duchu, że się nie rozpłakałam. Rzuciłam mięsem, ale przynajmniej nie zalałam się łzami. To była przedwczesna radość. Zaczęło do mnie docierać, co się właśnie stało Jeszcze kwadrans temu miałam konkretne plany na przyszłość, z małżeństwem i scenariuszem po tytułem „żyli długo i szczęśliwie” włącznie, a teraz czułam wielką pustkę. Ogarnął mnie strach przed przyszłością. Jak to teraz będzie? Jak sobie poradzę bez Pawła? Byliśmy razem od liceum, razem wyjechaliśmy na studia, razem żyliśmy, mieszkaliśmy, chcieliśmy wspólnie zakładać rodzinę, mieć dzieci. Marzenie okazało się mrzonką. Co robić? Wykasowanie z komórki numeru znanego mi na pamięć mijało się z celem. Mogłam ewentualnie zniszczyć jego rzeczy, tak by nie miał czego zabierać, ale po co? Wyjdę na mściwą, małostkową babę i utwierdzę go w słuszności podjętej decyzji. I wtedy pękła tama. Łzy popłynęły ciurkiem. Gdy nie ryczałam, zastanawiałam się, co dalej, ale nie wymyśliłam nic lepszego niż powrót do rodzinnego miasteczka. Z Pawłem zamierzaliśmy zostać w stolicy, jednak przytłaczała mnie wizja wielkiego miasta, któremu miałabym stawiać czoło samotnie. Skończyłam studia, Paweł skończył ze mną, nic mnie już tutaj nie trzymało. Wróciłam więc do domu, do swojej rodziny. Nie miałam z Pawłem żadnego kontaktu Wiedziałam od Izy, naszej wspólnej koleżanki, że też wrócił i prowadzał się już całkiem oficjalnie ze swoją „prawdziwą miłością”, dla której podobno kompletnie stracił głowę. Izka pokazała mi zdjęcie tej rudowłosej uwodzicielki. Choć nie miałam na to specjalnej ochoty, przyjrzałam się jej uważnie i zapamiętałam wszelkie szczegóły. Ot tak, na wszelki wypadek, żeby widząc z daleka ją lub jego, natychmiast umknąć. Nie życzyłam sobie żadnych spotkań, choćby przypadkowych. Unikałam naszych wspólnych miejsc, ulubionych knajp, ścieżek, sklepów, klubów, nawet znajomych – poza Izą, z którą kumplowałam się od przedszkola i która nie dała się wykreślić z mojego życia. Inni nie byli tak uparci albo wybrali Pawła i jego nową pannę. Ja też poukładałam sobie wszystko od nowa, choć nie było łatwo. Pomagała mi w tym praca, nowe obowiązki. Naprawdę myślałam, że wyleczyłam się już z tej miłości, a wspomnienia zbladły… Czemu więc na widok zdjęcia rudej Kamili aż spociłam się ze zdenerwowania? I co mną kierowało, gdy zastanawiałam się, co to jest za facet obok niej i czy Paweł o nich wie? Sprawdziłam, kto ostatnio wypożyczał książkę, z której wypadło zdjęcie. Jakiś Rafał. Zapisałam sobie jego nazwisko i adres na karteczce. Właściwie sama nie wiem po co. Natomiast po południu zadzwoniłam do Izki i nie owijając w bawełnę, zapytałam: – Czy Paweł jeszcze jest z Kamilą? – Przecież zabroniłaś mi o nich mówić – przypomniała mi. – Ale teraz chcę wiedzieć. Nadal są razem? – naciskałam. – Tak. Co więcej… – zawahała się. – Szykują się do ślubu. Zamilkłam na dłuższą chwilę. Cholera, minął rok, a ja nadal nie nabrałam dystansu ani odporności. – Kinga? – usłyszałam zaniepokojony głos przyjaciółki. – Trzymasz się? – Tak, spokojnie, przeżyję. Szybko zakończyłam rozmowę i zaczęłam się zastanawiać. Byłam z Pawłem 6 lat. Dobrych lat. Złych bym tak nie żałowała. Paweł był dla mnie bardzo ważny i właściwie nadal mi na nim zależało. A jeśli on nie wie, że jego narzeczona ma gacha na boku? Chciał, żebyśmy mimo wszystko pozostali przyjaciółmi. Sam to zaproponował. Zatem czy jako jego przyjaciółka mogę pozwolić na to, aby nieświadomie pakował się w trójkąt? Myślałam nad tą sprawą parę dni. W końcu podjęłam decyzję i wybrałam w komórce numer, którego unikałam od roku. Miałam nadzieję, że Paweł go nie zmienił. Po chwili usłyszałam jego głos. Krótko i sztywno się przywitałam, po czym zaproponowałam spotkanie następnego dnia w naszej niegdyś ulubionej kawiarni. Nie chciałam się stroić ani malować, ale w byle dresie też przecież nie pójdę. Godzinę się ubierałam… Paweł siedział już przy stoliku, kiedy weszłam. Inaczej wyobrażałam sobie nasze spotkanie. Chyba liczyłam na coś więcej niż zdawkowy uśmiech i słaby uścisk dłoni. Poczułam nieprzyjemne sensacje w dole brzucha. Boże, po co ja tutaj przyszłam?! Paweł zmienił się przez ten rok Miał inną fryzurę, okulary zdecydowanie bardziej dizajnerskie, modniejsze ciuchy, nawet manikiur… Widać popracowała nad nim Kamilka. – Czego się napijesz? – zapytał. Z trudem się powstrzymałam, żeby nie wsunąć zimnych rąk pod jego ciepłe dłonie. Zawsze mnie ogrzewał. „Weź się w garść” – nakazałam sobie. – Kawa. Biała, duża. Największa, jaką mają – odparłam szybko. Kiedy kelnerka nas obsłużyła, wyjęłam z torebki zdjęcie i położyłam przed Pawłem na stoliku. Podałam dane chłopaka. Spojrzał i coś jakby cień przemknął po jego twarzy. – A więc jednak zemsta… – powiedział po chwili milczenia. – Wiesz, sądziłem, że masz więcej klasy. Ale może zasłużyłem. Niestety muszę cię rozczarować. Cios niecelny, bo to – puknął palcem w zdjęcie – Paulina, siostra bliźniaczka Kamili, ze swoim chłopakiem. I tyle na ten temat. Powiedz lepiej, co u ciebie słychać. Jego słowa podziałały na mnie jak kubeł zimnej wody. Skoro uznał, że pokazałam mu tę fotkę z zemsty, a nie z troski, nie mieliśmy o czym gadać. Przepadło, naprawdę się skończyło. Pora na własne życie, prawdziwe, pełne, a nie w takim zawieszeniu, ukrywaniu się i pozornym spokoju jak przez ostatni rok. Ale najpierw dokończę sprawę zdjęcia, nie odpuszczę, udowodnię, że mam rację. Czemu tak mi na tym zależało? Akurat nad tym wolałam się nie zastanawiać. Wyszłam, zabierając ze sobą fotografię. I od razu zadzwoniłam do Izy. – Czy narzeczona Pawła ma siostrę bliźniaczkę? – zapytałam. – Ma. A co? – odparła koleżanka. – Wpadnij do mnie. Pokażę ci coś ciekawego – zaproponowałam. Zaprosiłam ją, bo coś mi mówiło, że na zdjęciu hippis obłapia Kamilkę, a nie jej siostrę. Nie wiem, skąd to przeczucie, ale im dłużej o tym myślałam, tym bardziej utwierdzałam się w przekonaniu, że cień na twarzy Pawła nie miał związku ze mną. Nie mną się rozczarował, nie moja chęć odwetu go zabolała. Nie mnie kochał. – Może jedna jest bardziej ruda? – zapytałam, kiedy Iza rozsiadła się w fotelu i zaczęła studiować zdjęcie. Po chwili pokręciła głową. – Nie wiem, na fotkach wyglądają identycznie. Dopiero na żywo, w rozmowie, gestach pojawiają się różnice. – A skąd ty w ogóle je znasz, co? – Z zajęć. Chodzimy razem na zumbę. Znaczy od jakiegoś czasu zjawia się tylko jedna. Kamila właśnie. – A co z drugą? Wyparowała? – Wyjechała na jakieś stypendium, do Niemiec chyba – odparła Iza. Nagle coś mnie tknęło. – Spójrz na datę. Przecież ona jest świeża. Czyli to nie siostra, a Kamila. – No nie wiem… – zawahała się. – Paulina mogła wrócić. – Dowiedz się. Zrób to dla mnie. Izie nie paliło się do zabawy w szpiega, ale obiecała, że sprawdzi. Podpyta instruktorkę zumby, samą Kamilę… No i okazało się, że miałam rację Paulina ostatni raz była w domu na święta, czyli na zdjęciu musiała być Kamila. Co więcej, tkwiła w objęciach chłopaka własnej siostry. Tak się nawzajem pocieszali, że aż się romans z tego urodził. Ponoć ze stresu. Bo on miał żal, że Paulina wyjechała, a do niej nagle dotarło, że jest za młoda na tak poważny krok jak małżeństwo. – I wcale nie musiałam nikogo ciągnąć za język – zeznała Izka. – Zapytałam Kamilę, co u jej siostry, a ta ryknęła płaczem i wszystko mi opowiedziała. O zerwaniu zaręczyn też. Paweł ponoć widział jakieś kompromitujące zdjęcie i przyparł ją do muru – przyjaciółka spojrzała na mnie znacząco. – No to się przyznała i nici ze ślubu. O to ci chodziło? Czyżby Iza, podobnie jak Paweł, podejrzewała mnie o mściwość? Zamierzałam zaprzeczyć, zapewnić, że nie zrobiłam tego z zemsty, jednak… milczałam. Chyba rzeczywiście chciałam, żeby mój były facet poczuł to co ja. Żeby zrozumiał, jak to jest, gdy ktoś, kogo kochasz, kto jest dla ciebie najważniejszy – porzuca cię, zdradza, oszukuje. Żeby dotarło do niego, jak okrutnie mnie skrzywdził. Dostał nauczkę. Nie ode mnie, tylko od życia. Przecież nie ja pchnęłam Kamilę w objęcia chłopaka jej własnej siostry. Ja tylko pokazałam Pawłowi zdjęcie. Czy gdybym tego nie zrobiła, nadal szykowałby się do ślubu? Może. Ale w końcu prawda i tak wyszłaby na jaw, a Paweł to przecież zwolennik minimalizowania szkód… Pewnie moglibyśmy teraz do siebie wrócić, spróbować jeszcze raz. Jednak nas już nie ma i nigdy nie będzie. Paweł skrzywdził mnie za bardzo. Poza tym nie chcę okruchów po kimś innym. Pragnę być dla tej drugiej osoby najważniejsza na świecie. Więc to już zamknięty rozdział… Więcej listów do redakcji:„Przez prawie 20 lat nie miałem pojęcia, że mam córkę. Nie zdążyłem jej poznać, bo.... zmarła”„Moją córkę zabił na pasach pijany kierowca. Zatraciłam się w swojej żałobie i odtrąciłam bliskie mi osoby”„Mam żonę, dwójkę dzieci i kochankę. Żyję tak od kilku lat bez wyrzutów sumienia, bo żona wie o wszystkim”
„Z mężem nie mogłam zajść w ciążę. Z kochankiem wystarczył jeden raz i było po krzyku. Teraz moja tajemnica może się wydać”
„Miesiąc po nocy z Adamem okazało się, że jestem w ciąży. Nie wiedziałam, co zrobić. Czułam, że to nie jest dziecko Marka. Matki po prostu takie rzeczy wiedzą. Gdy Tosia się urodziła i widziałam, że ma oczy Adama, byłam już pewna, kto jest jej ojcem”.
Z Markiem poznaliśmy się jeszcze w liceum. Parą zostaliśmy przed maturą, a tuż po studiach wzięliśmy ślub. Uroczystość była przepiękna - niejedna z ciotek uroniła łzę wzruszenia. Była też naprawdę ogromna. Marek pochodzi z bogatej rodziny - jego rodzice długie lata prowadzili pracownię architektoniczną - tę samą, którą przejął teraz on. U mnie w domu nigdy nie było biedy - miałam zawsze ciepły obiad, miałam ubrania i potrzebne rzeczy do szkoły, ale na wszystkie dodatkowe atrakcje, zajęcia czy wakacje moi rodzice musieli rozważne odkładać. Gdy oznajmiłam im, że wychodzę za Marka, nie kryli zadowolenia. Mój tata powiedział wtedy: no, córeczko, to teraz nie będziesz musiała nigdy pracować. Nie mogłam zajść w ciążę I faktycznie tak było - ja po studiach socjologicznych długo nie mogłam znaleźć pracy, Marek miał ją już na studiach, oczywiście u rodziców. Po obronie magistra całkowicie przejął rodzinny interes, a po ślubie wspólnie ustaliliśmy, że on zajmuje się zarabianiem pieniędzy, a ja - domem i dziećmi. Tylko był pewien problem - nie mogłam zajść w ciążę. Już rok po ślubie zaczęło się nam psuć - i to naprawdę mocno. Ciągle staraliśmy się o dziecko - pomimo naprawdę paskudnych humorów. Ciągłe kłótnie przeplatające się z cichymi dniami, trzaskanie drzwiami i fukanie na siebie - było nie do zniesienia... I wtedy pojawił się on - Adam, mój kolega ze studiów. Kiedyś próbował mnie poderwać, ale ja odrzucałam jego względy ze względu na Marka. Nie wiem, co miałam w głowie, że zgodziłam się, gdy zaprosił mnie na drinka. Tym bardziej nie wiem, co się stało, że po kilku drinkach trafiliśmy do łóżka. Żałowałam tej decyzji i to bardzo. Postanowiłam, że Marek nigdy nie może się o tym dowiedzieć. Aż nagle, miesiąc po nocy z Adamem okazało się, że jestem w ciąży. Nie wiedziałam, co zrobić. Czułam, że to nie jest dziecko Marka. Matki po prostu takie rzeczy wiedzą. Gdy Tosia się urodziła i widziałam, że ma oczy Adama, byłam już pewna, kto jest jej ojcem. Ale Marek był zbyt zapatrzony w naszą córeczkę, by zauważyć, że cokolwiek jest nie tak. Gdy powiedziałam mu przerażona, że jestem w ciąży, ten błyskawicznie wyskoczył z domu. Myślałam wtedy - to koniec, muszę spakować rzeczy i szukać mieszkania, pracy... Marek wrócił po 30 minutach z największym bukietem kwiatów, jaki w życiu widziałam. Ucałował mnie, przytulił i powiedział: teraz wszystko będzie dobrze. Adamowi nigdy nie powiedziałam, że jest ojcem Nie chciałam, żeby rościł sobie jakiekolwiek prawa do naszej córeczki, a tym bardziej - żeby Marek dowiedział się o moim skoku w bok. Znowu zaczęło się nam układać. Ja byłam przykładną żoną i matką, on ojcem, mężem i żywicielem rodziny. Aż nagle niedawno zapytał mnie: może postaralibyśmy się jeszcze o drugie dziecko? Na początku opierałam się, ale on tak mnie prosi, że nie mam serca mu odmawiać. Antosia jest już duża, ma 7 lat i idzie do pierwszej klasy. To idealna pora na drugie dziecko dla większości rodziców. Boję się jednak, że przez jego nalegania prawda wyjdzie na jaw. Od roku znowu nie mogę zajść w ciążę. Tym razem jest inaczej, nie kłócimy się, dajemy sobie czas. Ale boję się, że w końcu tej cierpliwości zabraknie, Marek zdecyduje się na badania, a wtedy mój największy sekret wyjdzie na jaw. W życiu nie przepracowałam ani jednego dnia - co ja zrobię, jeśli wyląduję na bruku? Alimenty nie wystarczą na pokrycie kosztów mieszkania, jedzenia, szkoły, zajęć dodatkowych dla Tosi... Co robić? Czytaj także: Nie rozumiem kobiet - wszystko się układa, a one chcą ślubu i dzieci. Po co to komu? Ukrywam przez byłą żoną prawdziwe dochody, by nie płacić wyższych alimentów Rodzice narzeczonego mnie nie akceptują, bo jestem rozwódką z dzieckiem