„Czego nie dał mi mąż, to wzięłam sobie od teścia. Przecież każda kobieta ma swoje potrzeby”
„Nie umiałam z tym walczyć. Z początku próbowałam – prosiłam o rozmowy, planowałam wspólne wyjazdy, kupowałam nowe sukienki. Z czasem nauczyłam się nie prosić. Po prostu czekałam. Na zmianę. Na koniec. Na cokolwiek”.
Gdy byliśmy wśród ludzi, grał rolę idealnego męża – kładł mi dłoń na plecach, mówił „kochanie” i chwalił moje ciasta, których nigdy nie jadł. Widziałam, jak znajomi patrzą na nas z zazdrością, a ja tylko zaciskałam usta. Nie wiedzieli, że nasze wieczory były puste. Że kładliśmy się do łóżka w milczeniu, a gdy mnie dotykał – jeśli w ogóle – robił to jak obowiązek, jakby przekładał kartkę w kalendarzu. Nie umiałam z tym walczyć. Z początku próbowałam – prosiłam o rozmowy, planowałam wspólne wyjazdy, kupowałam nowe sukienki. Z czasem nauczyłam się nie prosić. Po prostu czekałam. Na zmianę. Na koniec. Na cokolwiek. Jedyną osobą, która zdawała się zauważać moje istnienie, był Paweł – ojciec Tomka. Ciepły, zawsze uśmiechnięty, traktował mnie tak, jak Tomek traktował kiedyś. Był troskliwy, dopytywał o moje sprawy, a gdy się śmiał, czułam się jak ktoś ważny. Czasem miałam wrażenie, że rozumie mnie lepiej niż mój własny mąż. Nie sądziłam jednak, że pewnego dnia zrobię coś, co sprawi, że to właśnie Paweł stanie się kimś więcej. Samotność prowadzi do zbliżenia Wszystko zaczęło się podczas jednej z tych rodzinnych kolacji, które od dawna traktowałam jak obowiązek. Siedzieliśmy w ogrodzie teściów – słońce zachodziło powoli, a powietrze pachniało grillowanym mięsem i dymem papierosowym Tomka. Nie porozmawiał ze mną ani razu. Siedział na końcu stołu, gapiąc się w telefon, a jego twarz raz po raz rozświetlało niebieskie światło ekranu. – Tomek, może schowasz ten telefon chociaż na chwilę? – rzucił Paweł, podając mi talerz z sałatką. Mój mąż uniósł wzrok, westchnął teatralnie i wyłączył ekran. Tylko na chwilę. – Mam ważne rzeczy w pracy. Ktoś musi zarabiać na te nasze zachcianki – odburknął, biorąc łyk piwa. Nikt się nie odezwał. Nie chciałam robić sceny, więc uśmiechnęłam się lekko i sięgnęłam po widelec. Paweł patrzył na mnie z uwagą, jakby czekał, aż powiem coś jeszcze. – Przepraszam za niego – mruknął, nachylając się bliżej. – Nie musisz – odparłam, siląc się na obojętność. – To już nie robi na mnie wrażenia. Paweł nie odpowiedział od razu. Po prostu patrzył. To było dziwne uczucie – być widzianą po tylu latach niewidzialności. – Nie zasługujesz na to – powiedział cicho. Nie wiedziałam, jak zareagować. Ciepło jego dłoni na moim nadgarstku było delikatne, ale wstrząsnęło mną bardziej niż jakikolwiek dotyk Tomka w ostatnich latach. – To tylko chwilowe – powiedziałam, bardziej do siebie niż do niego. – Może się zmieni. – Może – odpowiedział. Ale w jego głosie było coś, co mówiło, że w to nie wierzy. Reszta kolacji minęła w ciszy, ale kiedy wychodziłam, Paweł pożegnał mnie inaczej niż zwykle. Jego dłoń spoczęła na moim ramieniu, jakby chciał mi powiedzieć coś jeszcze, ale się powstrzymał. Tego wieczoru, leżąc w łóżku obok Tomka, myślałam tylko o tym dotyku. Zakazane pragnienie Nie sądziłam, że to będzie się powtarzać. Ale się powtarzało. Najpierw przypadkiem spotkaliśmy się na zakupach. Wpadłam na Pawła w alejce z winami, gdy trzymałam w dłoni butelkę, nie mogąc się zdecydować. – Lubisz czerwone? – zapytał, zerkając na etykietę. – Nie wiem. Tomek i tak nie pije wina – odpowiedziałam machinalnie, jakbym musiała się tłumaczyć. Paweł zaśmiał się pod nosem. – To może czas spróbować? – wziął butelkę z moich rąk i dorzucił jeszcze jedną. – Wybór jest prosty. Weź oba. Uśmiechnęłam się. I tak wyszło, że zamiast wrócić do domu od razu, poszliśmy na kawę do małej kawiarenki obok parkingu. Rozmawiało się nam lekko. O rzeczach błahych – o pogodzie, filmach, które warto obejrzeć, i o tym, jak w sklepach wszystko drożeje. Ale potem zeszło na temat Tomka. – Pamiętam go jako innego człowieka – powiedział nagle Paweł, mieszając łyżeczką w filiżance. – Kiedyś miał w sobie… więcej ciepła. – Może gdzieś mu się ono zgubiło – rzuciłam z lekką ironią. Paweł uniósł wzrok. – A ty? – zapytał nagle. – Ty się nie pogubiłaś? Poczułam, jak robi mi się gorąco. – Staram się nie gubić – powiedziałam po chwili. – Ale czasem mam wrażenie, że już mnie tu nie ma. To była pierwsza szczera rzecz, którą powiedziałam na głos od dawna. I to nie było ostatnie spotkanie. Paweł zaczął wpadać do mnie pod nieobecność Tomka. Oficjalnie – pożyczyć książkę, podrzucić jakiś dokument, a raz nawet pomógł mi naprawić cieknący kran w kuchni. Nie rozmawialiśmy o niczym, co nie powinno się wydarzyć. Ale czułam, że coraz bardziej się zbliżamy. – Jesteś jedyną osobą, przy której mogę być sobą – powiedziałam któregoś dnia, kiedy siedzieliśmy przy stole, a on, jak zwykle, słuchał mnie z uwagą. – To samo mogę powiedzieć o tobie – odpowiedział cicho. Tego wieczoru, gdy zbierał się do wyjścia, złapałam go za rękę. – Nie odchodź teraz. Nie zostawiaj mnie tak jak on – wyszeptałam. W jego oczach zobaczyłam coś, co nie pozwalało mi się cofnąć. Zrobił krok do tyłu. – Martyna… – powiedział moje imię inaczej niż wszyscy. – Nie możemy. Ale nie puścił mojej ręki. Nie odszedł od razu. A ja nie chciałam, żeby odchodził. Krok, którego nie da się cofnąć Tego dnia Tomek wyjechał w delegację. Zadzwonił do mnie na odczepnego, informując, że wróci za dwa dni. Nie zapytał, co u mnie. Nie zapytał, czy czegoś potrzebuję. Po prostu poinformował i się rozłączył. Paweł przyszedł wieczorem. Nie prosiłam go, ale wiedział, że będę sama. Przyniósł wino. To samo, które polecił mi w sklepie. – Pomyślałem, że sprawdzimy, czy rzeczywiście ci smakuje – powiedział, uśmiechając się lekko, jakby chciał nadać temu wieczorowi niewinną oprawę. Siedzieliśmy w salonie, światło było przytłumione, a my piliśmy powoli, rozmawiając o wszystkim i o niczym. Czułam się lekko, jakbym na chwilę uciekła z własnego życia. Złapałam się na tym, że obserwuję, jak porusza dłonią, jak uśmiecha się do mnie kątem ust. Nie czułam się tak od lat – jak kobieta, a nie ktoś, kto po prostu jest. W pewnym momencie wstałam, by dolać sobie wina. Gdy przechodziłam obok niego, złapał mnie za nadgarstek. – Martyna… – powiedział cicho, jakby sam nie wiedział, co chce dodać. Serce waliło mi jak szalone. Nie wiem, kto z nas zrobił ten pierwszy krok. Nie wiem, kto nachylił się pierwszy, kto złamał ostatnią granicę. Wiem tylko, że gdy nasze usta się spotkały, cała tamta noc runęła na mnie jak fala. Wiem, że czułam ciepło, jakiego mi brakowało. Wiem, że po raz pierwszy od dawna nie myślałam o tym, co powinnam, tylko o tym, czego chcę. Po wszystkim leżeliśmy w ciszy. Wiedziałam, że to było złe. Ale nie żałowałam. Paweł spojrzał na mnie z mieszanką strachu i pożądania. – Co teraz? – zapytał cicho. Nie znałam odpowiedzi. Nie sądziłam, że wkrótce będę musiała ją znaleźć. Plan ucieczki Paweł zadzwonił następnego dnia. Jego głos był inny niż zwykle. Zbyt poważny, zbyt napięty. Spotkaliśmy się w jego warsztacie, gdzie nikt nie mógł nas zobaczyć. Wszedł, zamknął drzwi i spojrzał na mnie tak, jakby od tej rozmowy miało zależeć wszystko. – Nie mogę tak dłużej – zaczął. – Jeśli coś do mnie czujesz… jeśli naprawdę chcesz być szczęśliwa, musimy stąd zniknąć. Nie sądziłam, że powie to tak wprost. Że postawi mnie przed wyborem, na który nie byłam gotowa. – Wiem, co powiesz. Że to skomplikowane, że Tomek, że rodzina… Ale Martyna, to jest życie. I ono ucieka nam przez palce. Patrzyłam na niego i wiedziałam, że ma rację. To, co zbudowałam z Tomkiem, było martwe. Było iluzją, której już nie umiałam podtrzymywać. A Paweł był prawdziwy. Zaczęliśmy planować. Dokąd pojedziemy, co powiemy, co zostawimy za sobą. Wróciłam do domu, otworzyłam walizkę i zaczęłam się pakować. Sukienki, książki, kilka drobiazgów, które miały dla mnie znaczenie. Następnego dnia napisałam list do Tomka. „Odchodzę. Nie kochasz mnie. Ja ciebie też już nie. To tylko formalność, której nikt z nas nie miał odwagi zakończyć. Nie szukaj mnie”. Obrączkę zostawiłam na stole. Kiedy wychodziłam, serce waliło mi w piersi. Czułam ulgę. Czułam ekscytację. Nie sądziłam, że jeszcze tego samego dnia wszystko runie w gruzy. Prawda, która boli bardziej niż zdrada Byłam już prawie przy drzwiach, kiedy coś mnie tknęło. Może chęć zamknięcia wszystkiego raz na zawsze. Może czysta ciekawość. Zamiast od razu jechać do Pawła, skręciłam w stronę domu Klaudii, sąsiadki i bliskiej koleżanki. Chciałam się pożegnać, powiedzieć jej, że wyjeżdżam, że nie będę już częścią tej okolicy. Ale nie musiałam nawet dzwonić do drzwi. Zobaczyłam ich przez okno. Tomek siedział na kanapie. Bez telefonu, bez tej obojętnej miny, z jaką patrzył na mnie od miesięcy. Uśmiechał się. Patrzył na nią z czułością, jakiej nigdy nie miał dla mnie. Klaudia usiadła mu na kolanach, zaśmiała się, a potem pocałowała go w usta. Zatkało mnie. To nie była zdrada. To była miłość. Nie była przelotnym romansem. Była czymś, co trwało. Przez chwilę stałam tam jak sparaliżowana, patrząc, jak dotyka jej policzka, jak mówi do niej coś, co sprawia, że jej oczy błyszczą. To bolało bardziej niż cokolwiek, co mi zrobił. Otworzyłam drzwi i weszłam bez pukania. – Jak długo? – zapytałam zimnym, obcym głosem. Klaudia drgnęła. Tomek spojrzał na mnie i westchnął, jakbym była uciążliwym obowiązkiem, którego nie zdążył jeszcze załatwić. – Martyna… – Jak długo?! – powtórzyłam głośniej. Klaudia spojrzała na mnie bez cienia skruchy. – Od dawna – powiedziała po prostu. – Myślałaś, że tylko ty masz swoje sekrety? Poczułam, jak cały świat osuwa mi się pod nogami. Cały ten czas myślałam, że to ja zdradziłam. Że to ja zawiodłam. A prawda była taka, że zdrada była tylko odpowiedzią. Że Tomek już dawno przestał być mój. Spojrzałam na niego i zobaczyłam w jego oczach coś, czego nie rozumiałam. Nie wyrzuty sumienia. Nie wstyd. Ulga. Jakby czekał, aż to w końcu odkryję. Odwróciłam się na pięcie i wyszłam, zostawiając ich samych. Zostałam oszukana. Zdradzona. Ale to ja miałam walizkę w bagażniku. I to ja mogłam zdecydować, co dalej. Na rozdrożu Siedziałam w samochodzie przed domem, zaciskając palce na kierownicy. Miałam wybór. Mogłam jechać do Pawła. Zostawić wszystko za sobą. Otworzyć nowy rozdział, bez względu na to, co o mnie pomyślą. Albo mogłam po prostu odjechać. Nie do Pawła. Po prostu zniknąć. Telefon zawibrował na siedzeniu pasażera. Paweł. Nie odebrałam. Patrzyłam na drogę przede mną. Nie wiedziałam jeszcze, dokąd pojadę. Ale wiedziałam jedno. Tym razem wybiorę siebie. Martyna, 33 lata Czytaj także:„Po rozwodzie mąż zażądał zwrotu obrączki, a ja go wyśmiałam. Sknerus chciał ją wcisnąć na palec swojej kochance”„Matka zorganizowała mi randkę w ciemno. Dla niej to niedopuszczalne, by kobieta w moim wieku marnowała się bez faceta”„Wydałem majątek na luksusy kochanki, by zrobić wrażenie. Nawet się nie spostrzegłem, jak zostałem w samych slip
„Wstrętna baba oskarżyła mnie o romans z jej mężem, a sama miała swoje za uszami. Na szczęście miałam asa w rękawie”
„Kilka dni później przekonałam się, jak bardzo plotki rujnują życie we wsi. Na targu, gdzie wcześniej rozmawiałam ze wszystkimi, teraz panowała nieprzyjemna cisza. Kiedy próbowałam zagadnąć znajomych, ich odpowiedzi były chłodne, a spojrzenia unikały moich”.
W małej wsi życie toczyło się jak w akwarium – wszyscy widzieli wszystko, każdy znał każdego, a sekrety były towarem deficytowym. Dorastałam tutaj, przyzwyczajając się do tego, że ludzie zawsze mieli coś do powiedzenia o moim życiu. Kiedy zostałam sama, nie wychodząc za mąż ani nie zakładając rodziny, stałam się łatwym celem. Ale do tej pory były to drobne docinki, nic, co mogłoby poważnie zaszkodzić mojej reputacji. Nie sądziłam, że pewnego dnia wszystko się zmieni Że stanę się bohaterką plotek, które zniszczą moje życie i zmuszą mnie do walki o własne imię. Janek i Anna wydawali się idealną parą – on był cichym, pracowitym rolnikiem, a ona kobietą pełną energii, zawsze z szerokim uśmiechem na twarzy. Wszyscy mówili, że są przykładem miłości i partnerstwa. Nigdy bym nie przypuszczała, że właśnie oni staną się częścią historii, która wywróci moje życie do góry nogami. Zaczęło się od spojrzeń. Mieszkańcy wsi zawsze byli rozmowni, ale w ostatnich tygodniach ich rozmowy milkły, gdy pojawiałam się w pobliżu. Sąsiadki, które wcześniej uśmiechały się na mój widok, teraz odwracały wzrok, a mężczyźni, z którymi rozmawiałam na targu, odpowiadali monosylabami, jakby bali się, że ktoś ich zobaczy. Nie rozumiałam, co się dzieje, dopóki pani Zofia, starsza sąsiadka, nie odwiedziła mnie pewnego popołudnia. Przyniosła koszyk jabłek i niepewny uśmiech. – Magdo, muszę ci coś powiedzieć – zaczęła, siadając przy stole. – Ludzie gadają o tobie i Janku. Zmarszczyłam brwi, nie rozumiejąc, co ma na myśli. – Mówią, że macie romans – dodała, zanim zdążyłam zapytać. Byłam w szoku. Romans? Z Jankiem? Nigdy w życiu nie rozmawiałam z nim o niczym więcej niż o pogodzie albo plonach. – To jakieś bzdury! – wybuchłam. – Jak mogli coś takiego wymyślić? Pani Zofia pokiwała głową, jakby chciała powiedzieć, że też tego nie rozumie, ale jej spojrzenie zdradzało, że w tej wsi plotki są silniejsze niż zdrowy rozsądek. – Wiem, dziecko. Ale ludzie uwielbiają gadać, szczególnie o tych, którzy żyją inaczej. Tego wieczoru długo siedziałam w kuchni, próbując zrozumieć, jak te oskarżenia mogły się pojawić. Nie wiedziałam, że to dopiero początek. Kilka dni później przekonałam się, jak bardzo plotki rujnują życie we wsi. Na targu, gdzie wcześniej rozmawiałam ze wszystkimi, teraz panowała nieprzyjemna cisza. Kiedy próbowałam zagadnąć znajomych, ich odpowiedzi były chłodne, a spojrzenia unikały moich. Najgorszy był moment, kiedy na drodze spotkałam Janka. Był zawsze uprzejmy i przyjacielski, ale tym razem jego twarz była spięta, a ruchy nerwowe. – Janek, musimy porozmawiać – zaczęłam, starając się opanować drżenie w głosie. – O czym? – zapytał, patrząc na mnie z niechęcią. – Ludzie mówią, że mamy romans – wyjaśniłam. – To przecież jakieś szaleństwo. Musisz coś zrobić, powiedzieć im, że to nieprawda. Janek spojrzał na mnie, a potem spuścił wzrok. – Magda, ja nic nie mówiłem – powiedział cicho. – Ale wiesz, jak to jest. Jeśli zacznę cię bronić, ludzie pomyślą, że to prawda. Poczułam, jak robi mi się zimno Nawet on nie chciał stanąć po mojej stronie. – Więc pozwolisz im myśleć, że to prawda? – zapytałam, próbując ukryć wściekłość. – Nie chcę kłopotów – odpowiedział. Jego słowa były jak cios. Czułam się opuszczona i coraz bardziej izolowana. Ludzie nie tylko we mnie nie wierzyli, ale także zaczynali traktować mnie jak osobę, która rzeczywiście zrobiła coś złego. Tego wieczoru przyszła do mnie znowu pani Zofia. Siedziałyśmy przy herbacie, a ja wylewałam jej swoje żale. – Nie rozumiem, dlaczego ludzie są tak okrutni – powiedziałam. – Przecież nigdy nie zrobiłam nic złego. Pani Zofia spojrzała na mnie z troską, ale w jej oczach dostrzegłam coś więcej – jakby znała odpowiedź na pytanie, które dręczyło mnie od dni. – Wiesz, Magdo… – zaczęła powoli. – Ludzie mówią, że to Anna najczęściej opowiada o tobie i Janku. Zamarłam. Anna? Żona Janka? Dlaczego miałaby to robić? – Ale po co? – zapytałam, czując, że w głowie zaczyna mi się układać pewien obraz. Pani Zofia wzruszyła ramionami. – Może coś ukrywa. Ludzie czasem robią dziwne rzeczy, żeby odwrócić uwagę od siebie. Nie mogłam tego pojąć. Dlaczego Anna, która miała męża i rodzinę, miałaby rozpuszczać takie plotki? Ale kiedy następnego dnia widziałam, jak Anna rozmawia z grupą kobiet, śmiejąc się i rzucając ukradkowe spojrzenia w moją stronę, zaczęłam podejrzewać, że pani Zofia mogła mieć rację. Od momentu rozmowy z panią Zofią nie mogłam przestać myśleć o Annie. Dlaczego miałaby rozpuszczać takie plotki? Moje myśli krążyły wokół jednej możliwości – może próbowała coś ukryć? Zaczęłam uważniej obserwować Annę Zawsze wydawała się idealną żoną i matką, a jej życie było na pokaz. Ale teraz, gdy patrzyłam na nią z innej perspektywy, zauważyłam drobne szczegóły, które wcześniej mi umykały. Wychodziła z domu częściej niż zwykle, zawsze starannie ubrana, mimo że twierdziła, że idzie na zwykłe zakupy. Czasami wracała kilka godzin później, co wywoływało we mnie coraz większe podejrzenia. Pewnego popołudnia, kiedy szłam polną drogą w stronę lasu, zauważyłam Annę wchodzącą na leśną ścieżkę. Mimo że nie miałam w zwyczaju śledzić ludzi, tym razem coś mnie zatrzymało. Ciekawość? Chęć wyjaśnienia całej sprawy? Nie wiem, ale ruszyłam za nią. Ukryłam się za drzewami, starając się nie wydawać żadnych dźwięków. Po chwili zobaczyłam ją – stała z jakimś mężczyzną, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Był wysoki, dobrze zbudowany, ubrany w elegancki płaszcz, który nie pasował do naszej wiejskiej scenerii. Rozmawiali chwilę, a potem Anna nachyliła się i pocałowała go. Stałam tam, czując mieszankę gniewu i ulgi. Gniewu, bo wiedziałam, że Anna rozpuszczała te wszystkie kłamstwa, by odwrócić uwagę od swojej zdrady. Ulgi, bo w końcu miałam prawdę – dowód, że to ona była winna. Kiedy wróciłam do domu, czułam, jak moje emocje zaczynają wrzeć. Chciałam natychmiast skonfrontować się z Anną, ale wiedziałam, że muszę to zrobić we właściwy sposób. Jej zdrada była kluczem do oczyszczenia mojego imienia, ale potrzebowałam planu. Następnego dnia poszłam do Anny. Czułam, jak wzbierają we mnie emocje, ale wiedziałam, że muszę zachować spokój. Stanęłam przed jej domem i zapukałam mocno. Gdy otworzyła drzwi, na jej twarzy zobaczyłam mieszankę zaskoczenia i niepokoju. – Magda? Co ty tutaj robisz? – zapytała, próbując zabrzmieć neutralnie. Nie zamierzałam owijać w bawełnę. – Dlaczego to zrobiłaś, Anna? – zapytałam stanowczo. – Dlaczego rozpuszczałaś te plotki o mnie i Janku? Udawała zdziwienie, ale jej spojrzenie zdradzało więcej, niż chciała przyznać. – Nie wiem, o czym mówisz – odpowiedziała, unikając mojego wzroku. – Wiesz doskonale – rzuciłam ostro. – Chciałaś odwrócić uwagę od siebie i swojej zdrady. Widziałam cię w lesie z tym mężczyzną. Jej twarz momentalnie pobladła. Przez chwilę stała nieruchomo, jakby próbowała znaleźć sposób, by zaprzeczyć, ale w końcu opuściła głowę. – A co miałam zrobić? – wyszeptała. – Wszyscy patrzą na mnie, oceniają. Wiedziałam, że jeśli prawda wyjdzie na jaw, stracę wszystko. – Więc zniszczyłaś moje życie, żeby chronić swoje? – zapytałam z niedowierzaniem. – Jak mogłaś? Anna spojrzała na mnie, a w jej oczach pojawiły się łzy. – Przepraszam, Magda. Naprawdę przepraszam. Nie zamierzałam jednak odpuścić. – Masz dwie opcje – powiedziałam chłodno. – Albo powiesz wszystkim prawdę, albo ja zrobię to za ciebie. Wiedziała, że nie żartuję. Po chwili milczenia skinęła głową. – Dobrze. Zrobię to. Tydzień później mieszkańcy wsi zgromadzili się w świetlicy. Anna, blada i spięta, stanęła przed nimi i wyznała prawdę. Opowiedziała, że wymyśliła plotki o mnie i Janku, by odwrócić uwagę od swojego romansu. Choć część mieszkańców wyglądała na oburzoną, inni zerkali na mnie z wyrazem współczucia. Nie czułam satysfakcji, a jedynie ulgę. Moje imię zostało oczyszczone, ale wiedziałam, że moje życie w tej wsi już nigdy nie będzie takie samo. Ludzie nie zapominają łatwo, a plotki, choć obalone, zostawiają ślad. Kilka tygodni później spakowałam swoje rzeczy i wyjechałam. Znalazłam małe mieszkanie w pobliskim miasteczku, gdzie nikt mnie nie znał. Zaczęłam wszystko od nowa – pracę, znajomości, życie. Choć tamta historia nadal bolała, wiedziałam, że nauczyła mnie czegoś ważnego. Ludzie uwielbiają wierzyć w plotki, ale prawda, choć trudniejsza, zawsze ma większą wartość. Odeszłam, bo zasługuję na życie, w którym nie muszę nikomu udowadniać swojej niewinności. W nowym miejscu nikt nie pytał o przeszłość, a ja nie miałam ochoty jej wspominać. Każdy nowy dzień był jak powiew świeżego powietrza, a ja wiedziałam, że w końcu jestem wolna od cudzych kłamstw. Magda, 36 lat Czytaj także: „Mąż zrobił ze mnie darmową opiekunkę teściowej. Nigdy nie lubiłam tej baby, a jestem na nią skazana” „Byłem wdzięczny żonie, że mnie zostawiła. Zawsze wiedziałem, że nigdy nie będzie miała ze mnie pożytku” „Dla teściowej jestem tylko nieudanym wyborem jej syna. We wszystkim muszę dorównywać poprzedniej żonie mojego męża”
„Mąż wyrzucił mnie z domu, bo zdradziłam go z młodym kochankiem. Szukałam atencji, bo mąż był obojętny na moje wdzięki”
„- Po 14 latach małżeństwa? Ja haruję jak wół, żeby niczego nam nie brakowało, ptasiego mleka ci się chyba zachciewa. Jak ci się nudzi, to weź sobie młodego chłopaka, niech on tak robi jak ja, zobaczymy, jak długo pociągnie”.
Starsi ludzie mówią, że przysłowia są mądrością narodu. Ja wprawdzie jeszcze do tych starszych nie należę, ale teraz, po tym wszystkim, co się zdarzyło w moim życiu, mogę tylko im przytaknąć. Żebym to ja wcześniej o tej maksymie pamiętała! A w zasadzie to nie o jednej, tylko o kilku. Przede wszystkim, żebym sobie wzięła do serca, że „Mądry Polak po szkodzie”. Albo chociażby takie powiedzenie: „Głupi dwa razy płaci”. Bo ja za swoje błędy zapłaciłam nie raz, ale kilka razy. Pieniędzmi, straconymi nerwami i tym, co najważniejsze – swoim małżeństwem, rodziną. Drugi raz już nie dam się tak wmanewrować! Tylko czy dostanę drugą szansę od losu? Małżeńskie trudności zaczęły narastać Zanim to się wszystko zdarzyło, wiodłam normalne życie. Jestem mężatką od czternastu lat, mamy syna. W małżeństwie jak to w małżeństwie, różnie bywało. Kto przeszedł, ten wie – małżeństwo to nie jest droga usłana różami. Z drugiej strony, tak źle też nigdy nie było, jak to się nieraz słyszy u niektórych. Mój mąż nie pije, nie bije mnie... A że taki z niego trochę nudziarz? Ba, a pokażcie mi faceta po czterdziestce, który regularnie zaprasza swoją żonę na tańce czy w plener! To w bajkach chyba tacy królewicze się zdarzają. Ja jednak widać, mimo czwartego krzyżyka, wciąż w bajki wierzę, bo ostatnio jakoś ta nasza domowa nuda mi się sprzykrzyła. Nic tylko dom, praca, dom, praca. A gdzie płomienne uczucie, a gdzie wypady we dwoje na łono natury, a niespodzianki, prezenty...? Mimo że dwoiłam się i troiłam, żeby jak najwyraźniej zasygnalizować Kazikowi, czego mi brakuje – wszystko to było jak grochem o ścianę. – Kobieto, tobie naprawdę od tej telewizji w głowie się poprzewracało – powiedział mi raz. – Czternaście lat małżeństwa, ja haruję jak wół, żeby niczego nam nie brakowało, ptasiego mleka ci się chyba zachciewa. Jak ci się nudzi, to weź sobie młodego chłopaka, niech on tak robi jak ja, zobaczymy, jak długo pociągnie. Tego już mi było za wiele! No bo powiedzcie sami, czy kochający mąż powiedziałby tak lekko, że jego żona może go zdradzić?! „Widać, że Kazikowi zupełnie już na mnie nie zależy! Albo po prostu uważa, że jestem za stara i za brzydka, żeby od niego odejść! A to się chłop zdziwi!”. Takie i jeszcze gorsze myśli po tej rozmowie zaczęły mi się lęgnąć w głowie, a wiadomo jak to jest – jak człowiek już zamiar poweźmie, to i okazja wkrótce się znajdzie. I w moim wypadku tak było. Pokusa pojawiła się szybko Siedziałam w domu, oglądając powtórkę jakiegoś durnego serialu, gdy usłyszałam dzwonek. Początkowo nie zamierzałam otwierać. Wiadomo, jak to jest. A to świadek Jehowy, a to akwizytor, a to z administracji... A kiedy człowiek ma mieć czas z nimi wszystkimi rozmawiać?! Tym razem dzwoniący był jednak wyjątkowo natarczywy. Po kilku sygnałach niechętnie podniosłam się z kanapy. Za drzwiami stał dość młody, w każdym razie młodszy od mojego męża, mężczyzna, który na mój widok uśmiechnął się szeroko. – W czym mogę pomóc? – spytałam lodowato, bo intuicja podpowiadała mi, że to pewnie kolejny naciągacz, których dzisiaj przecież nie brakuje. – Widzę, że szanowna pani ma nie najnowsze drzwi – zagaił mężczyzna, lustrując uważnie skrzydło i framugę. Nie powiem, jego uwaga wcale a wcale mi się nie spodobała. Moje drzwi – moja sprawa. Miałam ochotę mu te drzwi zatrzasnąć przed samym nosem, ale wówczas on uśmiechnął się do mnie jeszcze raz i..., muszę powiedzieć, nieco zmiękło mi serce. Miał bardzo niebieskie oczy, rzadko spotykane u dorosłego człowieka, i naprawdę szczery, przyjazny uśmiech. – Tak, słusznie pani się domyśla – zamrugał do mnie raz jeszcze tymi swoimi błękitnymi oczami – reprezentuję firmę wymieniającą armaturę drzwiową. Ale, ale, nie musi się pani obawiać – mężczyzna szybko zamachał mi przed twarzą dłonią i, choć gest był zaledwie przelotny, zdążyłam zauważyć, że nie nosi obrączki. – Do niczego nikogo nie zmuszamy. Sama sobie pani przeanalizuje naszą ofertę w zaciszu domowym. Wcisnął mi w rękę gruby katalog. Nie zamierzałam poświęcać tej lekturze ani sekundy! – Próżny trud – szybko oddałam mu katalog z powrotem. – Nie stać mnie na wymianę drzwi. Jak będę chciała, to sama sobie pójdę do sklepu... – ... i zapłaci pani pośrednikom kosmiczne pieniądze – mężczyzna wszedł mi w słowo, nadal ujmująco się uśmiechając, jakby w ogóle niezrażony moim obcesowym zachowaniem. – Nawet pani sobie nie wyobraża, ile nasze drzwi – bo jesteśmy producentem stolarki – kosztują u pośredników! W takim na przykład – tu wymienił jeden z najbardziej znanych marketów budowlanych – zobaczy je pani po... – nie znam się na drzwiach, ale suma, którą wypowiedział, rzeczywiście była astronomiczna. Westchnęłam. Prawdę mówiąc, wcześniej nie myślałam o wymianie akurat drzwi. Wiadomo, w starym mieszkaniu zawsze są pilniejsze wydatki. Ale skoro już taka okazja się nadarzyła... powoli zaczęłam „mięknąć”. – I pewnie jeszcze mi pan powie, że oferujecie korzystnie oprocentowane kredyty? – dalej udawałam niezainteresowaną, ale mężczyzna najwyraźniej już mnie wyczuł, bo uśmiechnął się jeszcze szerzej. – Trafiła pani w sedno – powiedział zadowolony, że reprezentuje taką dobrą firmę, która i to może zaproponować klientom, i tamto. – A co by pani powiedziała na to, żebym wszedł na herbatkę i żebyśmy mogli sobie szczegóły omówić w pani przytulnym salonie? – mężczyzna zerknął do dużego pokoju. Nie miałam nic przeciwko temu. Byłam wściekła na męża, a zresztą on ostatnimi czasy wracał tak późno z pracy, że dawno zarzuciłam zwyczaj czekania na niego z obiadem. Syn był na treningu i też mogłam się go spodziewać najwcześniej za dwie godziny. Zaprosiłam więc przystojnego sprzedawcę do środka. Kątem oka zauważyłam jeszcze, jak u mojej ciekawskiej sąsiadki z naprzeciwka otwierają się drzwi... Będą z tego kłopoty. Jak cię widzą, tak cię piszą – przemknęło mi jeszcze przez głowę, ale byłam teraz zbyt zaprzątnięta niespodziewanym gościem, aby jeszcze zawracać sobie głowę sąsiadką. Mężczyzna, kiedy już wszedł do mieszkania, od razu wyciągnął do mnie rękę: – Patryk jestem – powiedział. Nie pozostało mi nic innego, jak też się przedstawić: – Aneta – rzuciłam. – To co z tym kredytem? W sumie już dawno myśleliśmy z mężem o wymianie drzwi... – Mężatka? – Patryk udał zdziwionego, tak jakby nie miał okazji jeszcze przy drzwiach zauważyć obrączki na moim palcu! – Szkoda – zrobił minę zbitego psa. – Przyznam, że liczyłem na miłe spotkanie sam na sam. Dawno żadna klientka nie wpadła mi w oko tak jak ty... – E tam, pewnie mówisz to każdej – powiedziałam odruchowo, choć nie powiem, zrobiło mi się ciepło na sercu. Proszę bardzo, taki przystojniak prawi mi komplementy, a Kazik uważa, że „ptasiego mleczka mi się jeszcze zachciewa”, bo on wszystko inne mi zapewnia! – To co z tą umową kredytową? Pokażesz mi ją? Bo ja tak w ciemno to nic nie podpisuję – zastrzegłam się szybko. – I bardzo dobrze, i bardzo dobrze – Patryk roześmiał się, jakby naprawdę pochwalał moją zapobiegliwość. – Teraz wszędzie pełno naciągaczy. Sięgnął do teczki po umowę i wtedy doleciał mnie jego zapach. Używał naprawdę ślicznych perfum. Jakichś takich męskich i zniewalających. Nie to co mój mąż, który kupował najtańszą wodę toaletową w supermarkecie! Odruchowo westchnęłam. Patryk momentalnie to westchnienie podchwycił, bo odwrócił się w moją stronę ze współczującą miną. Jego błękitne jak lazur oczy znalazły się bardzo blisko mnie. Zdecydowanie za blisko... – Jakieś kłopoty? – zapytał tym swoim ciepłym, rozumiejącym głosem. – Wiesz... – usiłowałam zbagatelizować sytuację, ale czułam, że jeśli za chwilę nie poproszę Patryka, żeby wyszedł, stanie się coś nieodwołalnego. – Ten sam mąż od wielu lat, ta sama rutyna. A ty, nigdy nie byłeś żonaty? – zapytałam. – Byłem – Patryk westchnął ciężko i oparł się wygodniej na kanapie. – I co się stało? – zapytałam. – Ona była zajęta swoimi sprawami, ja swoimi. Ona nie chciała dzieci, ja bardzo lubię maluchy – mówił teraz cicho, musiałam przybliżyć twarz, żeby w ogóle cokolwiek słyszeć. – To było kilka lat temu, nie chcę cię zanudzać – zastrzegł szybko, zanim zdążyłam pokręcić głową, że skąd, wcale mnie nie zanudza. – Tak, to ja podjąłem decyzję o rozstaniu – powiedział nagle stanowczo. – Uważam, że człowiek ma jedno życie. Nie wiem, co moja była żona teraz robi. Wierzę, że jest szczęśliwa. Zdradziłam męża z akwizytorem „Człowiek ma tylko jedno życie” – poczułam, że te słowa dudnią mi w głowie. Przed oczami przeleciały mi te wszystkie samotne wieczory, kiedy Kazik długo pracował, imieniny, na których klepał mnie po pupie i traktował jak stary taboret... Niedziele przed telewizorem... Prośby, żebyśmy w końcu gdzieś razem wyszli... „A może ja nigdy już nie przeżyję niczego innego?” – pomyślałam nagle. I właśnie wtedy, jakby czytając w moich myślach, Patryk pochylił się nad moimi ustami i... Gdy wychodził ode mnie półtorej godziny później czułam się jak pijana. Wciąż byłam oszołomiona tym, co się stało. Nigdy wcześniej nie zdradziłam męża. Nie zdawałam sobie sprawy, że w ogóle jestem do czegoś takiego zdolna. To Patryk przypomniał mi właściwy powód swojej wizyty: – Anetko, nie podpisałaś jeszcze umowy o tych drzwiach – szybko wyjął odpowiedni dokument z teczki. – Jak nie podpiszesz, to sąsiedzi będą plotkować, że nie wiadomo, co tyle czasu u ciebie robiłem – mrugnął do mnie porozumiewawczo, a ja zaczerwieniłam się na samo wspomnienie, „co on u mnie robił”. – Jak nie będziesz przekonana albo mąż nie zaakceptuje kosztorysu, to przecież zawsze możesz odstąpić od umowy. Będziemy w kontakcie. To brzmiało rozsądnie. Złożyłam podpisy w odpowiednich miejscach. Potem opadłam na fotel jak szmaciana lalka. Dziwne, ale nie czułam wyrzutów sumienia. Raczej satysfakcję, że w końcu utarłam nosa temu mojemu zarozumiałemu mężowi! Satysfakcja szybko mi minęła... Kazik, jak tylko przyszedł, wziął się za analizowanie umowy. I mało go szlag nie trafił! – Kobieto, podpisałaś coś takiego?! Przecież to najtańsze drzwi z supermarketu, a my płacimy za nie jak za zboże. Łudziłam się jeszcze, że uda mi się rozwiązać niekorzystną umowę. Przecież Patryk zapewniał mnie, że „będziemy w kontakcie”. Oczywiście to było kłamstwo. Telefon Patryka nie odpowiadał, a kiedy przyszli fachowcy, by zamontować nieszczęsne drzwi, nawet oni nie kryli rozbawienia, że dałam się tak nabrać: – A czemu szanowna pani nie zamówiła po prostu tych drzwi w sklepie? Byłoby taniej, bo tak to te raty szanowną panią zjedzą – skomentował jeden z nich. Niestety, miał rację. Zobowiązanie ratalne, które tak ochoczo podpisałam, okazały się tak wysokie, że w sumie przepłaciłam za te drzwi trzykrotnie. I żeby jeszcze one były tego warte. Po miesiącu futryna się wypaczyła i drzwi wyglądają gorzej niż przedtem. Ale nie to jest najgorsze. Najgorsze, że ja nie potrafię utrzymać tajemnicy. W czasie kłótni... wszystko Kazikowi wyznałam, jak na spowiedzi. Nie wiem, na co liczyłam Że rzucimy się sobie w ramiona, on powie: „Wiem, że to przeze mnie, że to ja pchnąłem cię w ramiona przypadkowego człowieka”, a potem mi wybaczy i będzie jak dawniej? Oczywiście nic takiego się nie stało. Kazik był moim wyznaniem zszokowany. A gdy ochłonął... kazał mi się wynosić z domu. Moja sytuacja jest więc nie do pozazdroszczenia. Mieszkam u rodziców, czekam na wezwanie na rozprawę rozwodową i jeszcze mam do spłaty kolosalne raty za drzwi. Czy może być gorsze położenie? Aneta, 44 lata Czytaj także: „Majówka w Hiszpanii zmieniła moje życie na zawsze. Wróciłam do domu z brzuchem, bo taki miałam plan” „Żona z Komunii córki chce zrobić małe wesele. Nie będę sponsorować jej głupich pomysłów za 40 tysięcy” „Mój mąż zachowuje się jak fircyk w zalotach. Nie mogę znieść jego umizgów do sąsiadek, sprzedawczyń i nauczycielek”
„Obca baba rozbiła moje małżeństwo. Wmówiła mojej ukochanej żonie, że z nią sypiam i jest moją kochanką”
„– Masz kogoś? – spytała znienacka moja żona. – Powiedz prawdę, lepiej, żebyśmy rozstali się w zgodzie, dopóki to możliwe”.
Kochałem żonę. Nie myślałem, że już samo oglądanie się za innymi paniami to coś złego... Kochałem ją, ona kochała mnie. Byłem szczęśliwy. Od czasu do czasu zerkałem uwodzicielsko na inne kobiety. Ale tylko je podziwiałem. Zanim się obejrzeliśmy, minęły cztery lata naszego małżeństwa. I nagle, pewnego dnia, gdy spotkaliśmy się po drodze z pracy do domu, poczułem, że coś jest nie tak... – Masz kogoś? – spytała znienacka moja żona. – Powiedz prawdę, lepiej, żebyśmy rozstali się w zgodzie, dopóki to możliwe. – Ależ kochanie – protestowałem. – To, że czasem obejrzę się za jakąś dziewczyną, nie oznacza, że cię zdradzam. – Nie mogę tego znieść – krzyknęła i odbiegła, zostawiając mnie na ulicy samego. Wróciłem do domu. Byłem pewny, że Daria już tam jest. Ale przyszła dopiero po północy i położyła się na kanapie w salonie. Bałem się zapytać, gdzie była. Co się dzieje z naszym małżeństwem? Następnego dnia, żeby udobruchać żonę, zaproponowałem jej wyjazd na weekend. – To nie jest najlepszy pomysł. Zresztą, za tydzień jadę na szkolenie. Muszę się przygotować – odparła. – Ale wiesz, kumpel tanio sprzedaje tam działkę z jakąś chatką. Moglibyśmy obejrzeć. Zawsze chciałaś mieć domek na Mazurach – spróbowałem z innej beczki. – Hmm – zawahała się. – Zobaczymy. W końcu udało mi się ją przekonać. Nadszedł dzień wyjazdu. Wynosiłem rzeczy do samochodu, ale w połowie drogi zawróciłem po torbę. Już miałem nacisnąć klamkę, gdy nagle usłyszałem głos mojej żony. – To tylko wypad nad jezioro – mówiła przez telefon. – Nie wiem, czy to coś zmieni. Myślę o rozwodzie, nie umiem zapomnieć... – tłumaczyła komuś zmęczonym głosem. Zamarłem. Stałem chwilę na klatce, po czym wróciłem na dół. Przekonywałem sam siebie, że się przesłyszałem. Przecież Daria mnie kocha... Tylko... O czym nie mogła zapomnieć? A może o kim? Na Mazurach próbowałem nie myśleć o tym, co usłyszałem. Zresztą, Daria była znowu sobą. Czułem, że wracamy do siebie – Wiesz, że cię kocham? – pytałem. – Mam nadzieję – odpowiadała. Potem przez kilka tygodni było dobrze. Aż któregoś dnia później wróciłem z pracy. Daria była oschła i obca. – Wychodzę – rzuciła mi w przelocie. Plątałem się po domu chyba z godzinę, w końcu postanowiłem się przejść. Pod kioskiem spotkałem kumpla. – Stary, nareszcie cię widzę – ucieszył się. – Słyszałem, że jesteś bardzo zajęty. Żona i kochanka. To musi być trudne... – Zwariowałeś? O czym ty mówisz – oburzyłem się nie na żarty. – No... – zmieszał się. – Przecież wszyscy już mówią o twoim romansie z Kaśką z sekretariatu. Eh, stary... Nawet się nie pożegnałem. – Janek? Ja już nie wrócę – oznajmiła mi Daria przez telefon. – Próbowałam to zrozumieć, wybaczyć. Ale nie mogę – odłożyła słuchawkę. Następnego dnia czekałem na nią pod pracą Żona nie chciała ze mną rozmawiać, słuchać żadnych tłumaczeń. Kilka dni później złożyła pozew rozwodowy. Pewnego dnia, wracając z pracy znalazłem w skrzynce list. Wpatrywałem się w litery zapisane na liliowym papierze i płakałem jak dziecko. Nagle zadzwonił dzwonek. Zwlokłem się z krzesła i otworzyłem. – O wszystkim wiem – szepnęła szlochając moja żona. – Ta dziewczyna napisała do mnie list. Nawet nie wiem, jak mnie znalazła. Boże, jak mogłam w ciebie wątpić... Kochany, wybacz mi. Daria wycofała pozew. Wróciła do domu. Ja nie oglądam się już za innymi kobietami, a ona wierzy w moją miłość. Niedługo zostanę ojcem... Czytaj także: „Zrobił mi brzuch i zniknął bez słowa. Odnalazłam łajdaka, ale byłam w szoku, kim naprawdę jest ojciec mojego dziecka” „20 lat nie wiedziałem, że mam córkę. Moja była uznała, że jestem za biedny na bycie ojcem” „Poświęciłam prawdziwą miłość dla pieniędzy innego i to był błąd. Żałuję, że nie mogę cofnąć czasu”
„Gdy żona wylewała łzy ze strachu, mąż zwiał bez słowa do swojej kochanki. Nie chciałbym być w jego skórze”
„Zastanawiałem się, czy właśnie to nie było powodem, że jego żona stała się taka nieprzyjemna i czepliwa. Jeśli romans już długo trwał – a sądząc z maili, które przeczytałem, trwał przynajmniej rok – mogła to wyczuć. Kobiety posiadają intuicję, szczególnie w tym względzie”.
Zapłakana kobieta to nie jest najprzyjemniejszy widok, robi wrażenie nawet na doświadczonym prywatnym detektywie. A jeśli jest to w dodatku piękna kobieta, wrażenie jest tym większe. I właśnie gościłem taką atrakcyjną panią, która nie potrafiła powstrzymać łez. To by mnie specjalnie nie zdziwiło – Wyszedł i przepadł – szlochała, powtarzając to po raz kolejny. Jej mąż dwa dni wcześniej wieczorem wyszedł do sklepu po jakieś drobne zakupy. A właściwie wyjechał, bo mieszkali w nowym domu na obrzeżach miasta i do najbliższego czynnego sklepu mieli dobre półtora kilometra. – Na pewno się państwo nie posprzeczali? – spytałem. – Nie było między wami konfliktu? – Mówi pan jak policjant! – odparła oskarżycielskim tonem. – Oni też od razu zapytali, czy wszystko było między nami dobrze, czy się nie pokłóciliśmy, czy mąż nie wybrał się na jakąś imprezę… Do sklepu pojechał! – krzyknęła histerycznie, aż mnie zakłuło w uszach. – Nie posprzeczaliśmy się, nie mieliśmy poważnych nieporozumień, miał tylko coś kupić i zaraz wracać! – Policja na pewno przyjęła zgłoszenie i już poszukują męża – powiedziałem łagodnie. – Phi! – prychnęła niczym rozzłoszczona kotka. – Tak, już widzę, jak go szukają! Gdyby znaleźli porzucony samochód, może by się bardziej przejęli, ale miałam wrażenie, że ten oficer, który ze mną rozmawiał, bagatelizuje sprawę! Cóż, to by mnie specjalnie nie zdziwiło. Wprawdzie policja ma obowiązek wszczęcia poszukiwań natychmiast po zgłoszeniu zaginięcia, ale inaczej wygląda procedura w przypadku dzieci lub starszych, niesprawnych osób, a inaczej jeśli chodzi o zdrowego człowieka w sile wieku, jeśli w dodatku nie zachodzi stuprocentowe podejrzenie popełnienia przestępstwa… – I chce pani, abym to ja zajął się ustaleniem miejsca pobytu męża? Spojrzała na mnie podejrzliwie. Chyba to „miejsce pobytu” jej się nie spodobało. Zabrzmiało, jakbym zakładał, że facet gdzieś się urwał, a nie stało mu się coś złego. Powinienem oduczyć się wreszcie używania policyjnego żargonu. – To znaczy – poprawiłem się – ustalenia, co się z nim stało. – Właśnie. Wie pan, sporo pracował w domu Najpierw pojechałem do sklepu, w którym zaginiony mężczyzna miał zrobić zakupy. Wprawdzie nie było sprzedawcy, który miał przedwczoraj wieczorem zmianę, ale właściciel interesu okazał się uczynny i zadzwonił po niego. Nie chciał mi podać adresu ani telefonu, powołując się na ochronę danych osobowych. I słusznie. „Tęsknię do czasów, kiedy mogłem błysnąć policyjną „blachą” i o wiele łatwiej uzyskać potrzebne informacje” – pomyślałem. Kiedy sprzedawca przyjechał, pokazałem mu zdjęcie męża klientki. Tak, znał go, wszyscy z obsługi go znali, często tutaj robił zakupy. Ale wczoraj go nie było. – Miły człowiek – usłyszałem. – Za to jego żona… Wie pan, piękna, ale kawał zarazy. Na wszystko kręciła nosem, ciągle wybrzydzała. A jak ustawiała tego gościa! Tak… Opowieści o wspaniałym pożyciu nader często bywają, delikatnie rzecz ujmując, nieco naciągane. – I jest pan zupełnie pewien, że nie przyjechał tutaj wczorajszego wieczora? – upewniłem się jeszcze. – Na pewno nie – odparł stanowczo. – Nie wtedy, kiedy byłem w pracy. Pojechałem do domu klientki. – Czy mąż miał jakiś swój pokój do pracy? – spytałem. – Oczywiście. Urządził sobie gabinet. Wie pan, sporo pracował w domu. Właściwie głównie w domu. Jest tłumaczem i ma bardzo dużo zleceń, więc musiał mieć jakiś kąt, żeby w spokoju się tym zajmować. – Czy mogę obejrzeć ten gabinet? Oczywiście, że pozwoliła. W końcu bardzo chciała odnaleźć męża. O zezwolenie na dostęp do pozostawionego na biurku laptopa nawet nie pytałem. Ku mojemu zdumieniu, nie był nawet zabezpieczony hasłem. Za to pulpit dosłownie zawalały różne pliki, panował na nim totalny chaos. Co to może znaczyć? Zacząłem wszystko przeglądać. Czego szukałem? Sam nie wiem. Jakiejś wskazówki, punktu zaczepienia. Ludzie rzadko przepadają ot, tak sobie. Może chłop miał jakieś problemy, o których żona nie wiedziała? Może wdał się w jakieś lewe interesy? Może istniały jeszcze inne powody, dla których zniknął? Jakoś mi się nie chciało wierzyć, że padł ofiarą napaści w drodze z domu do sklepu lub z powrotem. Spokojna okolica, wszędzie domy, na większości monitoring, obejmujący także ulice… Musiałby trafić na wyjątkowo głupiego rabusia, żeby go tutaj zaatakował. Pewnie, zdarzali się i tacy, ale coś mi się w tym wszystkim nie zgadzało... Gabinet wyglądał zbyt porządnie, jak na miejsce wytężonej pracy. Zupełnie jakby niedawno został posprzątany, a przynajmniej uporządkowany. No i ten samotny laptop. Ktoś, kto pracował jako tłumacz, powinien mieć awaryjny sprzęt. Poszedłem do salonu. Klientka poderwała się na mój widok, ale gestem dałem jej do zrozumienia, że nie mam żadnych rewelacji. – Czy mąż ma tylko tego laptopa? – spytałem. – Skąd! W biurku trzyma zapasowego i jeszcze jednego w szafce obok. – To ciekawe – mruknąłem – bo ani w biurku, ani w szafce nie ma komputerów. Pobiegła sprawdzić, wróciła i spojrzała na mnie rozszerzonymi ze zdumienia oczyma. – Co to może znaczyć? – zapytała. – Może ktoś go szantażował i musiał oddać komputery? Pokręciłem głową. Co to za szantażysta, który zadowala się używanym sprzętem o wątpliwej wartości? Pytanie tylko, dlaczego facet nie zabrał wszystkich trzech? Dlaczego ten jeden pozostał? I dlaczego nie był w żaden sposób zabezpieczony? To wyglądało wręcz jak celowo podrzucony trop. Nie miałem już wątpliwości, że to bardziej ucieczka niż zaginięcie. – Proszę sprawdzić szafy z ubraniami męża. – Po co? – zdziwiła się. – Proszę sprawdzić – powtórzyłem z naciskiem. – Bardzo dokładnie! Uroda to doprawdy nie wszystko Znów zająłem się przeglądaniem laptopa. Matko jedyna, ileż tego było! W desperacji wrzuciłem w wyszukiwarkę systemową imię klientki. Wyskoczyło mi ze trzydzieści dokumentów. To już było coś. Zacząłem je otwierać. I wreszcie znalazłem to, czego szukałem. Kobieta wpadła do gabinetu blada jak ściana. – Nie ma przynajmniej połowy jego ubrań! – oznajmiła. – Uwierzy pan? – Uwierzę z łatwością. – Pokiwałem głową. – Proszę sobie na to zerknąć. Ustąpiłem jej miejsca przy biurku a ona zaczęła czytać. Trwało to z pięć razy dłużej niż powinno, ale nie dziwiło mnie to. Mnie samego zszokowała treść listu, a kobieta pewnie musiała go przeczytać parę razy, żeby do niej dotarło. „Moja droga Moniko. Wreszcie nadszedł moment, kiedy dojrzałem do tej decyzji. Mam dość twoich fochów i grymasów, mam dość ciągłego wypominania mi, że nie mam dla ciebie czasu. Mam dość wypominania mi, że ciągle siedzę przy komputerze i stukam w klawisze i tłumaczenia ci, że inaczej się nie da pracować w moim zawodzie. Słodka istota, którą poznałem 10 lat temu zamieniła się w piękną wciąż wprawdzie, ale zwyczajną jędzę. Przestałem cię kochać, bo trudno kochać kogoś, kto człowiekowi bezustannie ciosa kołki na głowie. Uroda to doprawdy nie wszystko, wolałbym, żebyś była mniej atrakcyjna, a bardziej wyrozumiała. Zostawiam tę wiadomość tutaj, bo doskonale zdaję sobie sprawę, że prędzej czy później się na nią natkniesz. A jeśli nie ty, to policja albo jakiś detektyw, którego z pewnością wynajmiesz, o ile Cię znam. Żegnaj”. Czułem, jak go zatkało z oburzenia Kobieta wstała, odwróciła się do mnie i muszę przyznać, że się przeraziłem. Jej twarz zamieniła się w jakąś koszmarną, wykrzywioną maskę. – Co to ma znaczyć? – wysyczała. – To jakiś żart? Pan to napisał? Wytrzeszczyłem na nią oczy. – Ja?! Oszalała pani? Po co miałbym to robić? – Nie wiem! Jeśli nie pan, to pewnie porywacz… – Niech pani ochłonie! – Ująłem ją za ramiona i lekko potrząsnąłem. – To napisał pani mąż! Jest data utworzenia dokumentu, proszę spojrzeć! List pochodzi sprzed dwóch dni, został zapisany tuż przed wyjściem męża z domu. Pewnie spakował się po kryjomu, może nawet trwało to parę dni. Skoro pani nie jeździła jego samochodem, nie musiał się obawiać, że zobaczy pani pełny bagażnik. Proszę zacząć wreszcie logicznie myśleć! Oprzytomniała nieco, na jej twarzy powróciły zwykłe, regularne rysy. – Niech pan go znajdzie – powiedziała głucho. – Koszty są nieważne! Niech pan go znajdzie i przyprowadzi do mnie na smyczy! Muszę mu spojrzeć w oczy i usłyszeć to wszystko od niego, a nie przez głupią maszynkę! Jak mu było tak źle, czemu nigdy nic nie powiedział?! Jeśli chciał odejść, dlaczego zrobił to jak gówniarz?! – Nie chcę pani denerwować – powiedziałem – ale moim zdaniem chodzi po prostu o inną kobietę… – Domyślam się – odparła przez zaciśnięte zęby. – Tym bardziej chcę go zobaczyć, spojrzeć mu w oczy. Poszukiwania nie były zbyt trudne, nie napracowałem się. Ale trwało to trochę, bo miałem też inne zlecenia, a skoro mąż klientki nie zaginął, lecz ją porzucił, sprawa przestała być priorytetem. Oczywiście, zmusiłem kobietę, żeby zawiadomiła policję o moich ustaleniach. Bardzo się przed tym wzdragała, licząc, że łatwiej będzie go odszukać, jeśli sprawa pobiegnie dwutorowo, ale postraszyłem ją konsekwencjami. – Nie mogę ukrywać przed nimi tego, co wiem w takiej sprawie – pouczyłem ją. – Nie mam ochoty stracić licencji i stanąć przed sądem. Znajdę pani męża, bez obaw. Nie powiedziałem jej, oczywiście, że pozwoliłem sobie włamać się do jego poczty, w której znalazłem bardzo interesującą korespondencję. A w tej korespondencji numer telefonu, z którego korzystał bez wiedzy żony i numer do kobiety, z którą się kontaktował. Powinien skasować te maile, jeśli chciał się skutecznie ukryć. Rozmowa telefoniczna była krótka. – Drogi panie – oświadczyłem, kiedy próbował mnie zbyć. – Albo zgodzi się pan na spotkanie, albo zabiorę się za ustalanie pańskiego miejsca pobytu według identyfikatora sieciowego osoby, z którą pan utrzymywał kontakt. To nie będzie aż takie trudne. No i podam żonie numer pańskiej nowej partnerki. – Zapłacę panu dwa razy tyle, co ona, tylko proszę mi dać spokój. – Etyka zawodowa mi nie pozwala – odparłem zgodnie z prawdą. – A poza tym, z pana jest niezłe ziółko. I, zdaje się, straszny tchórz. Dosłownie czułem, jak go zatkało z oburzenia. Żaden facet nie lubi, żeby go nazywać tchórzem. Nawet jeśli nim jest. A może szczególnie wtedy. – Dobrze – wykrztusił. – Przyjadę pojutrze. Spotkajmy się w „Rumcjasie”. „Rumcjas” to lokal o zupełnie innej, o wiele bardziej eleganckiej nazwie, ale ponieważ podają tutaj potrawy będącej specjalnością kuchni naszych południowych sąsiadów, przylgnęło do niego właśnie takie określenie. Ja nic nie zamierzam panu robić – Święty by tego nie wytrzymał – mówił mąż klientki. – Nic jej już nie odpowiadało. Za mało pieniędzy, za mało czułości, za mało jej poświęcałem czasu, za mało wychodziliśmy z domu… Coś strasznego. A jak już wybieraliśmy się razem na zakupy, w sklepie też potrafiła robić mi sceny. – A nie pomyślał pan nigdy – spytałem – że czegoś jej naprawdę mogło brakować? Nie wiem, jak z pieniędzmi, ale ten czas, czułość, wyjścia… – A pan co, ksiądz? – zirytował się. – Umoralniał mnie pan będzie? – Nie ksiądz – powiedziałem spokojnie. – Zwykły człowiek, ale znam życie i niejedno już widziałem. Może pańska żona to rzeczywiście okrutna siekiera, ale mogła też mieć swoje powody, żeby się tak czy inaczej zachowywać. Nie wnikam! – zamachałem rękami, powstrzymując go przed dyskusją. – Powiedziałem, co mam powiedzieć, a teraz pana kolej. Popatrzył na mnie baranim wzrokiem. „Jaka kolej” – zdawał się pytać. Nie zamierzałem mu ułatwiać. – O co panu chodzi? Co znaczy moja kolej? – spytał wreszcie, widząc, że nie zbieram się do wyjaśnień. – Powinien pan zobaczyć się z żoną, powiedzieć jej, że odchodzi, albo się jakoś dogadać… Chociaż to już pewnie niemożliwe, bo znalazł pan sobie inną partnerkę. Zastanawiałem się, czy właśnie to nie było powodem, że jego żona stała się taka nieprzyjemna i czepliwa. Jeśli romans już długo trwał – a sądząc z maili, które przeczytałem, trwał przynajmniej rok – mogła to wyczuć. Kobiety posiadają intuicję, szczególnie w tym względzie. Ale to doprawdy nie była już moja sprawa, ale spowiednika albo terapeuty rodzinnego. Ja dostałem zlecenie i miałem je wypełnić. – Jeżeli odmówi pan spotkania, będzie tylko gorzej. – To znaczy? – spytał zaczepnie. – Co mi możecie zrobić? – Ależ po co ta liczba mnoga? – zaśmiałem się. – Ja nic nie zamierzam panu robić. Ale umówiłem się z pana żoną, że jeśli się pan z nią sam nie skontaktuje, zawiozę ją prosto pod drzwi, za którymi pana znajdzie. Obecna partnerka nie będzie wtedy chyba zbytnio zadowolona? Wolałem już ożywczą furię klientki Nieźle się bawiłem, obserwując jego twarz. Najpierw poczerwieniał, potem pobladł, znów poczerwieniał. Czuł, że został osaczony. Jakoś mu nie współczułem. Jeśli aż tak mu było źle z żoną, powinien to załatwić inaczej, jak mężczyzna, stanąć z otwartą przyłbicą i przyjąć wszystko, co miałaby mu do powiedzenia czy raczej wykrzyczenia. Dupek. Takim mianem podobnych typów zwykło się określać. – Dobrze – wydusił wreszcie. – Skontaktuję się z Moniką. I niech pana szlag trafi! – Gdyby takie życzenia mogły się spełniać, nie żyłbym już co najmniej tysiąc razy. Wstałem i wyszedłem, nie miałem ochoty dłużej oglądać tego gościa. W życiu rzadko zdarzają się proste sytuacje, w których czerń i biel są od siebie wyraźnie oddzielone. Z reguły jest właśnie tak, jak w tej sprawie – mętnie i szarawo. Obie strony na pewno nie były w porządku, ale – szczerze mówiąc – wolałem już ożywczą furię klientki niż niewyraźne, tchórzliwe zachowanie jej męża. Zapewne niebawem byłego męża. Zastanawiałem się później przez jakiś czas, czy klientka się jeszcze ze mną skontaktuje. Ale nie zadzwoniła. Albo ten facet rzeczywiście zgłosił się do niej, albo po prostu go sobie odpuściła. Chociaż… to drugie rozwiązanie w tym przypadku zdaje mi się wręcz nieprawdopodobne. Czytaj także: „Mąż wydawał fortunę na swoje pasje, a dla mnie nie było 50 zł na nowy krem. Byłam w tym domu służącą, a nie żoną i matką” „Znajomy poprosił, abym przejął na tydzień jego obowiązki listonosza. Nie miałem pojęcia, jaka to niewdzięczna praca” „Nastoletni chuligan bezkarnie niszczył mienie na osiedlu. Byłam wściekła, gdy okazało się, że tatuś jeszcze go popiera”
„Zdradziłam męża ze szkolną miłością sprzed lat. Mikołaj zachwycał się moim ciałem i jędrnością skóry. Kiedy usłyszałam podobny komplement od Jacka?"
„Nad ranem w niedzielę przyszło mi do głowy, żeby odejść od męża. Wydawało mi się, że pasujemy do siebie z Mikołajem jak dwie krople wody, wydawało mi się, że kochanek odczuwa podobnie – w końcu tyle nas łączyło, oboje mieliśmy dosyć związków, w których tkwiliśmy jak zwierzęta w potrzasku".
Znacie takie powiedzenie, że zemsta jest rozkoszą bogów, a nie ludzi? Ja znam. Ale ostatnio chyba, na swoją zgubę, o nim zapomniałam, bo postanowiłam się zemścić. I to na kim? Na moim ślubnym. Oczywiście wtedy, kiedy planowałam, co mu zrobię, żeby w końcu zrozumiał, jaki popełnia błąd, byłam przekonana, że on jest jedynym winowajcą i że nie robię nic złego. Teraz jednak wcale takiej pewności już nie mam. Co ja najlepszego zrobiłam…? Szkoda gadać. Byliśmy z Jackiem nierozłączni Jesteśmy z Jackiem 7 lat po ślubie, znamy się drugie tyle. Od szkoły byliśmy nierozłączni. Już samo to chyba wystarczy, żeby uwierzyć, że będziemy idealną parą, prawda? A jeśli dodać do tego, że nasi rodzice się przyjaźnią i że od początku połączyła nas wielka miłość, trudno się dziwić, że nikt nie widział nad naszym związkiem ciemnych chmur. My też uwierzyliśmy, że zawsze będzie idealnie. Oczywiście, były drobne zawirowania, jak choćby wtedy, kiedy Jacek dostał pracę w Warszawie i musieliśmy z tygodnia na tydzień zostawić rodzinne miasteczko i przenieść się do stolicy. Albo wtedy, gdy na świat przyszli nasi synowie i przewrócili nasze życie do góry nogami. Ale ogólnie nie było źle. Wierzyliśmy, że zawsze będziemy przy sobie trwali, na dobre i na złe – tak jak sobie ślubowaliśmy. I żyliśmy złudzeniami, nawet nie widząc, że powoli do naszego idealnego związku wkrada się „miłości kat” – monotonia i nuda. Jacek nie narzekał. Wychodził rano, wracał wieczorem... Szybki prysznic, rzadko szybki seks, potem spać i rano to samo. W weekendy jechaliśmy do rodziców albo odsypialiśmy zaległości. Ot, zwykłe życie. Tylko że mi ono przestało wystarczać. Powiedzcie, ile można prasować w wolnych chwilach albo zabijać tęsknotę za wiecznie nieobecnym mężem głupimi serialami w telewizji? Usiłowałam raz czy drugi napomknąć Jackowi o tym, że ostatnio czuję się zaniedbana, ale mój mąż był kompletnie głuchy na takie uwagi. – W głowie ci się przewraca, kobieto – warknął na mnie, gdy ośmieliłam się powiedzieć, że może od czasu do czasu gdzieś byśmy wyszli, z kimś się spotkali, porobili coś razem. – Mnie po całym dniu pracy marzy się jedynie to wyrko i telewizor. Na znajomych był czas, jak byliśmy młodsi. Tak, tu był pies pogrzebany Ja nie czułam się jeszcze stara. A on – tak. Owszem, może nie wchodzę w sukienki sprzed ciąży, ale przecież mimo to figurę mam nie najgorszą, faceci się za mną do tej pory oglądają. Słowa męża odebrałam jako skrajnie niesprawiedliwe. „Już ja ci pokażę, kto tu jeszcze jest młody” – pomyślałam tego wieczora zjadliwie, jak zwykle biorąc sobie za towarzysza do łóżka grubą książkę. Mój mąż od dawna nie był zainteresowany „tymi sprawami”, więc nie czułam wyrzutów sumienia, że go odtrącam. Przez kilka kolejnych dni chodziłam naburmuszona. Jacek jednak nawet tego nie zauważał. Zdałam sobie sprawę, że dla męża od dawna jestem raczej elementem wystroju mieszkania niż częścią życia – i było mi coraz bardziej przykro. Pewnie są kobiety, które w takiej sytuacji szukają winy w sobie. Kupują seksowną bieliznę, robią romantyczną kolację – jednym słowem, robią wszystko, żeby ten jeden jedyny w końcu obdarzył je uczuciem. Ja do takich kobiet nie należę. Wprost przeciwnie. „Jeszcze zobaczysz, że dla kogoś mogę być wciąż seksowna”, myślałam zjadliwie. Nie miałam w głowie żadnego konkretnego planu, ale, jak to często bywa w takich sytuacjach, okazja nadarzyła się sama... Miłość sprzed lat... Wieczorem przeglądałam pocztę w laptopie, gdy w oczy rzuciło mi się zaproszenie na pokaz slajdów z egzotycznej podróży. Pracuję w domu kultury i dostaję mnóstwo takich zaproszeń. Zwykle nie zwracam na nie najmniejszej uwagi – gdybym chciała chodzić na te wszystkie imprezy, których organizatorzy chcą mnie widzieć – nie robiłabym w życiu nic innego. Tym razem jednak coś mnie tknęło, bowiem nazwisko autora i jego twarz na fotografii wydały mi się dobrze znajome… Tak, nie mogło być mowy o żadnej pomyłce. Zapraszającym był Mikołaj, chłopak, z którym kiedyś chodziłam do ogólniaka i w którym się podkochiwałam. Przyjrzałam się uważniej zrobionemu z daleka zdjęciu. Naprawdę niewiele się zmienił. Pokaz organizowało spore wydawnictwo. Domyśliłam się, że Mikołaj pracuje dla nich jako fotoreporter. „No proszę, widać praca, którą się kocha, to najlepsza metoda na zachowanie młodości i urody” – pomyślałam, bo trudno było nie zauważyć, że mój szkolny kolega wyglądał rewelacyjnie. Jeśli zdjęcie było aktualne, to przez 20 lat praktycznie w ogóle się nie zmienił, ściął tylko włosy, co dodawało mu męskiego wdzięku. „A może właśnie powinnam pójść? Przekonać się, że nie wszyscy faceci przed czterdziestką zachowują się tak jak Jacek? Poznać kogoś, kto ma pasję?” – przebiegło mi przez myśl. Szybko wysłałam wiadomość potwierdzającą obecność, zanim zdążyłam się rozmyślić. Celowo napisałam bezosobowego, formalnego maila, podpisując się nazwiskiem męża. W szkole średniej ja byłam szarą myszką, a on brylował na wszystkich imprezach, łamiąc serca dziewczyn. Nie łudziłam się, że będzie mnie pamiętał – a jednak wolałam nie zaczynać od przypominania dawnej znajomości. Zawsze odpowiadała mi rola obserwatora, biernie czekającego na rozwój wydarzeń. W dniu pokazu poinformowałam Jacka, że wrócę później. Liczyłam na to, że wykaże choć minimum zainteresowania, będzie chciał wiedzieć, co się stało – nic podobnego. Pokiwał tylko głową i stwierdził: – W takim razie zjem obiad w stołówce w pracy. Tak jakby moją najważniejszą funkcją było ugotowanie mu posiłku. Nie zamierzałam tego tak zostawić. Tak, tego dnia byłam nastawiona bojowo. Złość na męża narastała we mnie do niebezpiecznego poziomu. Kiedy przyszłam na pokaz, sala była prawie pełna Zamierzałam usiąść gdzieś z tyłu i w ciszy oglądać egzotyczne fotografie, gdy nagle usłyszałam za sobą piskliwy śmiech, a następnie ktoś z całej siły uderzył mnie w ramię. – Dorota! Kopę lat. Co za niezwykły zbieg okoliczności. „No, może nie do końca, może temu zbiegowi okoliczności troszeczkę pomogłam” – pomyślałam, oglądając się za siebie i bez pudła identyfikując Ewę, koleżankę z klasy. Przytyła wprawdzie kilka kilogramów, ale po tym śmiechu poznałabym ją na końcu świata – Co za dobre wiatry cię tu przywiały? – paplała jak zwykle. – Dostałam zaproszenie. Pracuję w domu kultury i… – tłumaczyłam nieskładnie, rozglądając się po sali. Jest Mikołaj czy go nie ma? Jako autor zdjęć powinien wyjść na scenę… Ale może zrobi to później… Towarzystwo tej całej Ewki wcale nie było mi na rękę, ale przecież nie mogłam tak po prostu się jej pozbyć. Słuchałam więc rada nie rada jej niekończącej się paplaniny, gdy nagle z potoku słów wyłowiłam: – … no i wyobraź sobie, że jesteśmy już z Mikołajem 6 lat. – Ty? Z Mikołajem? – dopiero teraz spojrzałam na nią uważnie. Nigdy bym nie przypuszczała. Ewa, której nikt nigdy nie traktował poważnie i bożyszcze naszej klasy?! – No przecież ci mówię – znowu zaśmiała się perliście. – Dziwnie to się plecie, co? Ale zobacz, oto i nasza gwiazda… Miki, chodź tu, musisz kogoś poznać… Wstyd się przyznać, ale w momencie, kiedy Mikołaj do nas podszedł, ja, stara baba, oblałam się rumieńcem. Ten człowiek zawsze robił na mnie wrażenie, ale teraz, po kilkunastu latach, wyglądał jeszcze lepiej niż kiedyś, o ile to w ogóle możliwe. Spojrzał na mnie tymi swoimi miodowymi oczami i uśmiechnął się szeroko: – Dorotka, co za miłe spotkanie. Wiele razy się zastanawiałem, co porabiasz. Widzę, że Ewa już cię zaangażowała w swoje sprawy. Ewuniu, daj naszej Dorotce dojść do słowa. Ta Ewa jak zawsze jest niemożliwa... Czy mi się zdawało, czy w głosie Mikołaja słychać było autentyczną przyganę? I czy to możliwe, że naprawdę „wiele razy się zastanawiał, co porabiam”? Zajmowałam jego myśli? Nie chciało mi się w to wierzyć. Sądziłam, że w szkole on ledwie mnie zauważał. Przez cały pokaz siedziałam jak na szpilkach, choć sama nie potrafiłam sobie wytłumaczyć mojego dziwnego zachowania. Zdjęcia bardzo mi się podobały, ale przecież nie one były przyczyną, dla której drżały mi ręce i piekły policzki… Kiedy pokaz dobiegł końca i przebrzmiały ostatnie oklaski, Mikołaj z Ewą natychmiast do mnie podeszli. – I jakie wrażenie zrobiła na tobie nasza skromna podróż do Ameryki Południowej? – widać było, że Mikołaj jest autentycznie ciekaw mojego zdania. Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że na swoich fotografiach Mikołaj uchwycił chyba to, co najważniejsze w każdej podróży – człowieka, i trudno się tym jego subiektywnym spojrzeniem nie zachwycić. – Cieszę się, że tak to widzisz, Doris – nie pamiętałam, kiedy ostatni raz ktoś użył wobec mnie szkolnego przezwiska. Poczułam się, jakbym znowu miała 17 lat i życie przed sobą. – Co byś powiedziała na lampkę wina ze mną i Ewą? Nie miałam powodu odmawiać Czułam się adorowana, chciana, piękna. Wysłałam Jackowi tylko SMS-a, że wrócę później i wsiadłam z dawnymi znajomymi ze szkoły do taksówki. Wieczór był wyjątkowo udany. Wspominaliśmy dawne czasy, wymienialiśmy się ploteczkami i oczywiście bieżącymi informacjami o tym, co teraz u nas słychać. Dowiedziałam się, że Mikołaj i Ewa nie mają dzieci. Z ich słów wywnioskowałam, że żyją jak niebieskie ptaki – dużo podróżują, wynajmują niewielkie mieszkanie, żadne z nich nie ma stałej pracy. Zaczęłam im autentycznie zazdrościć. Ja ze swoim zwyczajnym mieszczańskim życiem przykładnej matki i pani domu wydawałam się przy nich potwornie nudna. Pożegnaliśmy się koło północy, wymieniając numery telefonu i obietnice, że na pewno „musimy się zdzwonić”. Nie robiłam sobie wielkich nadziei. Wiadomo, jak to jest z takimi znajomościami. Jeden wieczór jest rewelacyjny, szczególnie przy kilku lampkach wina, ale później żadna ze stron nie ma ochoty kontynuować „odgrzewania starych kotletów”. Było, minęło. Dlatego zdziwiłam się, kiedy następnego dnia dostałam SMS-a od Mikołaja. – Nawet sobie nie wyobrażasz, jak się cieszę z naszego spotkania po latach – pisał. – Tak wspaniale nam się rozmawiało. Co byś powiedziała na kawkę tylko we dwoje? Serce zabiło mi mocniej Nie chciałam robić nic wbrew Jackowi, zawsze byłam mu wierna – z drugiej strony trudno mi było zapomnieć i wybaczyć mu, że poprzedniego wieczora, gdy wróciłam o północy, nie wykazał nawet krztyny zainteresowania tym, gdzie byłam i z kim. Dał się zbyć krótkim: – Spotkałam dawnych znajomych ze szkoły i się zagadałam. Czy tak postępuje prawdziwie kochający mąż?! „Należy mu się odrobina niepokoju, raz kozie śmierć”, pomyślałam i odpisałam: „Mnie też się wspaniale rozmawiało. Kawa o trzeciej, po pracy?”. To spotkanie było jeszcze bardziej niezwykłe od poprzedniego. Mikołaj nawet nie krył, że jest mną zafascynowany. Poza tym opowiadał, jak bardzo nie układa się pomiędzy nim a Ewą. – Sama przecież ją znasz – wzdychał teatralnie, a mnie trudno było nie przyznać mu racji, szczególnie patrząc w te czarujące, miodowe oczy, którym chyba nie potrafiłaby oprzeć się żadna kobieta. – To jest wieczne dziecko, ona chce się tylko bawić. A mnie potrzebny jest już ktoś dojrzały, ktoś, kto chce się ustatkować. Jaką ty jesteś szczęściarą, że znalazłaś swój port, Doris – mówiąc to, położył swoją dłoń na mojej ręce. Poczułam się, jakby poraził mnie prąd. – A może wyjedziesz ze mną na weekend na Wybrzeże? – zapytał nagle. – Mam tam zdjęcia, pochodzimy po plaży, powspominamy dawne czasy… – A co na to Ewa? – wyjąkałam tylko, zaskoczona jego bezpośredniością. Zdążyłam w swoim nudnym szarym życiu kury domowej zapomnieć już, jak to jest, kiedy mężczyzna proponuje kobiecie wspólny wyjazd. – Ewa? Przecież sama rozumiesz, że to zamknięta sprawa – Mikołaj machnął lekceważąco ręką. O Jacka nie zapytał, ja też nie poruszałam tego tematu. Nie dałam Mikołajowi wiążącej odpowiedzi Z jednej strony coś ciągnęło mnie nieodparcie do tego człowieka – z drugiej, wciąż miałam nadzieję, że mąż da mi choć jeden powód do tego, by go nie zdradzać. Niestety. Kiedy wróciłam do domu, zastałam bałagan jeszcze gorszy niż zwykle i pełnego pretensji Jacka: – O której ty do domu wracasz, kobieto? – warczał z kanapy. – Gdzie ty w ogóle byłaś? – Na randce – wypaliłam, licząc na odrobinę jego zainteresowania. Niestety, mój mąż uważał chyba, że nikt nie chciałby już ze mną chodzić na randki, bo wzruszył tylko ramionami: – To chociaż zostawiaj ziemniaki na gazie, jak idziesz na schadzkę – powiedział z przekąsem. Tego już było dla mnie za wiele. „To jeszcze zobaczysz” – pomyślałam, ledwo opanowując wybuch wściekłości. Kilka minut później napisałam do Mikołaja SMS-a: „Gdańsk aktualny”. Jackowi powiedziałam, że mam wyjazd z pracy. Kompletnie nie myślałam o wyrzutach sumienia. Chciałam się dobrze bawić i o wszystkim zapomnieć. I tak właśnie było. Muszę powiedzieć, że to był niezapomniany weekend, choć nie zobaczyłam za wiele z Wybrzeża. Po prostu nie wychodziliśmy przez te dwa dni z łóżka. Już zapomniałam, jaki seks może być przyjemny. Mikołaj był taki pomysłowy, taki troskliwy, taki… delikatny. Czułam się przy nim jakbym odmłodniała o kilkanaście lat. Wciąż zachwycał się moim ciałem, kolorem moich włosów, jędrnością skóry... Kiedy słyszałam podobne komplementy od Jacka? Nad ranem w niedzielę przyszło mi do głowy, żeby odejść od męża. Wydawało mi się, że pasujemy do siebie z Mikołajem jak dwie krople wody, wydawało mi się, że kochanek odczuwa podobnie – w końcu tyle nas łączyło, oboje mieliśmy dosyć związków, w których tkwiliśmy jak zwierzęta w potrzasku. Jednak kiedy powiedziałam o swoich planach Mikołajowi, spotkało mnie gorzkie rozczarowanie. – Chyba źle mnie zrozumiałaś, Doris – wyjąkał, najwyraźniej nieprzyjemnie zaskoczony. – Ja się nie nadaję do stałego związku. Za stary pewnie jestem – uśmiechnął się kokieteryjnie, doskonale świadomy, jak młodo wygląda. – Dobrze mi tak, jak jest. Ty masz dzieci… Czy wyobrażasz sobie mnie w roli ojczyma? No sama przyznaj, że to cokolwiek egzotyczny pomysł. Nie myślałam wcześniej o tym w ten sposób, ale teraz sama zaczęłam widzieć, jak się wygłupiłam. „Co ja najlepszego zrobiłam?”, przebiegła mi w panice przez głowę myśl. Jakby tego było mało, właśnie w tej chwili dostałam wiadomość od Jacka. Pisał, że chłopcy dostali gorączki, że podał im lekarstwo, żebym się niczym nie martwiła. To mój mąż zajmuje się teraz dzieciakami, a ja się zabawiam z jakimś niedojrzałym Piotrusiem Panem. – Przepraszam cię, Mikołaj, ale ja muszę natychmiast wracać – energicznie wstałam z łóżka. – Chyba cię nie uraziłem? Nie chciałbym, żeby to w jakikolwiek sposób wpłynęło na naszą przyjaźń – w głosie niedawnego kochanka wyczułam wyraźne zaniepokojenie. „Na naszą przyjaźń?!” – miałam ochotę krzyknąć. „My się nigdy nie przyjaźniliśmy. Przyjaźnić to się można z kimś, kto jest z tobą na dobre i na złe, kto jest gotów poświęcić dla ciebie część siebie, kto cię zna… Z kimś takim jak mąż” – przyszło mi nagle do głowy. Pierwszym możliwym pociągiem wróciłam do Warszawy. Spodziewałam się zwykłego w takich sytuacjach trzęsienia ziemi – zapłakanych dzieciaków, stosu brudnych naczyń w zlewie, głodnego męża. O dziwo jednak, niczego takiego nie zastałam. Dzieci były wprawdzie usmarkane, ale jakby nigdy nic grały z Jackiem w jakąś planszówkę. Mój mąż zrobił im nawet ukochaną lasagne na obiad. No nie, nie poznawałam go. „Nie mogłeś tak się popisywać, zanim zdecydowałam się ciebie zdradzić, głupku?!”, miałam ochotę wyć. Wiedziałam, że nie mogę się przyznać do tego, co zrobiłam To byłby koniec wszystkiego, co jest naprawdę dla mnie ważne, koniec nas. Te trzy dni wystarczyły, żebym zrozumiała, że te wszystkie kwiaty, wypady do kawiarni czy romantyczne słówka nie są najważniejsze. Co z tego, że Jacek mi ich skąpi. Potrafi stanąć na wysokości zadania jak prawdziwy mężczyzna wtedy, gdy naprawdę go potrzebuję – i to się liczy. Szkoda tylko, że nie doszłam do tych mądrych wniosków, zanim zdecydowałam się na tę swoją żałosną zemstę. Teraz muszę żyć ze swoim błędem do końca życia. I mieć nadzieję, że prawda o weekendzie nad morzem nigdy nie wyjdzie na jaw. Bo to byłby koniec mojego świata. Więcej listów do redakcji:„Powiedziałem żonie: »Sorry skarbie, ale nasz czas minął« i odszedłem do młodej kochanki. Chciałem poczuć, że żyję”„Wybaczyłam mężowi seks ze stażystką, bo każda zdrada ma swoją przyczynę. Ja też byłam winna, że poszedł do innej”„Nie odeszła do kochanka, ale dlatego, że coś się skończyło... To bardziej boli niż zdrada”
„Sąsiadka była pewna, że mój mąż mnie zdradza, ale prawda była inna. Przechodził przez piekło i nie pisnął ani słowa”
„Jak na szpilkach czekałam na powrót Mariusza z treningu. Na domiar złego mąż jeszcze się spóźniał. Wcześniej nigdy nie zwracałam na to uwagi, czy przychodzi na czas, czy nie – teraz jednak te dwadzieścia minut tylko potwierdziło moje podejrzenia, że coś jest na rzeczy".
Początkowo nie wierzyłam sąsiadce, gdy mówiła mi o niewłaściwym zachowaniu mojego męża. Ale gdy plotki powtórzyły kolejne osoby... No cóż... Człowiek powinien wierzyć swojemu ślubnemu. Bo jeśli nie jemu, to komu? Oczywiście, taka mądra to ja jestem dopiero teraz, kiedy tamte emocje już dawno za nami. Aż strach pomyśleć, jak to wszystko mogłoby się skończyć – przecież był taki moment, że byłam gotowa rozwieść się z Mariuszem! Wścibska sąsiadka czy coś więcej? Jesteśmy małżeństwem, jakich wiele. Mamy dwoje dzieci, własne – choć kupione na kredyt – mieszkanie, pracujemy oboje w tej samej szkole. Mariusz uczy wychowania fizycznego, a ja plastyki i techniki. Wiadomo, żadne z nas nie zarabia kokosów. To nie Warszawa, tu ludzie zawrotnych karier na jednej transakcji nie robią – takie życie to my sobie możemy najwyżej na filmach pooglądać. Tu człowiek, jak chce żyć na jakim takim poziomie, musi się nieźle narobić. Dlatego Mariusz, oprócz swojego etatu w szkole, popołudniami zdecydował się dorabiać jako instruktor siatkówki dziewcząt w lokalnym klubie sportowym. Może nie były to wielkie pieniądze, ale zawsze... Przyznaję, że te kilka groszy, które dorabiał Mariusz, często ratowało nasz domowy budżet. Nie narzekałam więc, że męża przez większość dnia nie było w domu, i żadne podejrzenia nigdy mi się w głowie nie zalęgły, co też on tam na tej hali treningowej, dzień w dzień z młodymi, atrakcyjnymi dziewczynami, może robić. W końcu nie znałam go od wczoraj. Ale taka spokojna byłam do czasu. Wszystko zaczęło się od jednego niewinnego zdania. Wracałam właśnie z zakupów. Jak dziś pamiętam, że był wietrzny i chłodny dzień, a nasz samochód jak na złość zamiast wzorowo odpalić za pierwszym razem, „krztusił” się i „kasłał” na moje utrapienie i na pośmiewisko sąsiadom pod blokiem. Właśnie w momencie, kiedy po raz kolejny usiłowałam poradzić sobie z niesforną stacyjką, usłyszałam Renię, moją sąsiadkę: – Bez chłopa kłopot, co? Gdyby Mariusz był w domu, pewnie raz dwa by sobie z takim drobiazgiem poradził… Puściłam słowa koleżanki mimo uszu Znałam Renatę ładnych kilka lat, miałyśmy dzieci w podobnym wieku, ale nigdy nie zostałyśmy przyjaciółkami, bo Renia jak na mój gust nadmiernie interesowała się życiem innych ludzi. A już plotkować „co”, „kto” „gdzie” i „z kim” to uwielbiała nad wszelką przyzwoitość! Milczałam więc konsekwentnie, ale Renata nie z tych, których takie milczenie może odwieść od wybadania, co się dzieje za miedzą. Drążyła dalej: – A Mariusz na treningu, tak? – Tak, jak co czwartek – warknęłam, bo tego naprawdę było dla mnie za wiele. „Niech się kobieta zajmie swoim chłopem i swoim domem, a nie mną, moim samochodem i moim mężem!” – złościłam się w duchu. „Zresztą na temat tej jej córeczki też mi się niejedno o uszy obiło! Milena ma dopiero szesnaście lat, toż to dziecko jeszcze, rok starsza od naszej Paulinki, a już „na mieście” się mówi, że jak Renata nie zacznie jej pilnować, to nawet się nie obejrzy, jak babcią zostanie! I wtedy, gdy na chwilę oderwałam myśli od samochodu i pluchy, doleciały do mnie te słowa wścibskiej sąsiadki: – Ja bym na twoim miejscu lepiej się Mariuszowi i tym jego treningom przyjrzała. Ty to taka naiwna nieraz jesteś jak małe dziecko. Ja ci nic nie chcę mówić, Anita, ale chłopu to zawsze jedno w głowie, a moja Milenka też chodzi na te treningi i niejedno mi powtarzała… Mówię ci, po prostu podpytaj męża, czy mu się tam jaka młoda laska nie spodobała. – Co ty opowiadasz, Renata?! – aż mnie zatkało z oburzenia! No bo przyznajcie sami, jest różnica między wścibskimi pytaniami a rzucaniem takich oskarżeń! Renata jednak chyba zorientowała się, że za dużo powiedziała, i postanowiła nabrać wody w usta. – A zresztą, twój chłop, twoja sprawa – rzuciła tylko, kierując się już w stronę swojej klatki – Nie mów mi tylko, że cię nie ostrzegałam – dodała jeszcze na odchodne, uśmiechając się złośliwie. Wzruszyłam ramionami i starałam się jak najprędzej wyrzucić paskudne słowa sąsiadki z pamięci. Trzeba przyznać, nie było to łatwe. No bo znajdźcie mi kobietę, która nie byłaby choć trochę, choć odrobinę o tego swojego ślubnego zazdrosna! Może Mariusz nie jest Mister Universum, ale i ostatni też nie jest. Ćwiczy, to i zbudowany jest porządnie, a to się przecież młodym dziewczynom zawsze podoba. Ubiera się modnie... A ostatnio – no tak, że też nie zwróciłam na to wcześniej uwagi – zaczął wyjątkowo dbać o swój wygląd, nawet zmienił wodę kolońską, na jakiś podobno modny zapach, tłumacząc się tym, że jak się pracuje z młodzieżą, to przecież nie może wyglądać jak dziad! Jakoś mi się to wtedy nie wydawało podejrzane, ale teraz, w świetle tego, co usłyszałam od Renaty, powoli pewne fakty zaczęły mi się układać w jedną całość… Postanowiłam jednak nie zatruwać się próżnymi podejrzeniami. Przecież wiele razy wspólnie z Mariuszem śmialiśmy się z zazdrosnych żon, które przetrząsają mężom kieszenie w poszukiwaniu rzekomych dowodów zdrady! „Młoda dziewczyna? To nie w stylu mojego męża!” – powtarzałam sobie. „Jątrzy ten babsztyl i tyle!”. I pewnie bym sobie dłużej słowami Renaty nie zaprzątała głowy, gdyby nie kolejne wydarzenie, tym razem znacznie bardziej niepokojące. Paulina była jakaś inna Pewnego dnia nasza córka wróciła ze szkoły wyjątkowo markotna. Miałyśmy dobry kontakt i jeden rzut oka wystarczył mi, żeby stwierdzić, że coś naprawdę złego musiało się stać, skoro Paulina wygląda tak, jakby za chwilę miała się rozpłakać. – Ktoś ci przykrość zrobił, córeczko? – dociekałam, bo nie chciało mi się wierzyć, żeby to „zapowiedziana klasówka z historii” tak przygnębiła moje dziecko. – Powiem ci – „pękła” w końcu Paulina. – Ale obiecaj, że nie powiesz tacie. To jest… to jest takie straszne… Ja się tak strasznie wstydzę… – Co się stało? – spytałam, a na całym ciele czułam już gęsią skórkę, podczas gdy przez głowę w galopującym tempie przebiegały mi najgorsze scenariusze. – Chodzi o tatę – szepnęła Paulina. Nic z tego nie rozumiałam. O tatę?! Mariusza całe dnie nie było w domu, a poza tym Paulina była jego oczkiem w głowie, wiadomo, jak to „córeczka tatusia” – jaki zawód mógł jej sprawić?! – Tata sprawił ci jakąś przykrość? Może coś źle zrozumiałaś? – dociekałam coraz bardziej zdezorientowana. – Nie, mamo, tata nic mi nie zrobił. To chodzi… to chodzi o jego pracę. Dobrze, powiem ci wszystko po kolei – powiedziała szybko, widząc, że coraz mniej rozumiem z jej słów. – Tata prowadzi te treningi siatkówki. No i wiesz, tam chodzą też moje koleżanki, między innymi Milena i Olga… No tak... Niestety nasza córka nie chciała słuchać żadnych ostrzeżeń i wciąż zadawała się z tą całą Mileną, choć ja widziałam na pierwszy rzut oka, że z tej dziewczyny nic dobrego nie będzie. – I co, pewnie to ta cała Milena zrobiła ci przykrość?! Wiedziałam… – nie mogłam się powstrzymać od komentarza. I pewnie mówiłabym dalej, gdyby Paulina nie przerwała mi, wybuchając płaczem: – Ty nic nie rozumiesz, mamo! One mi nic nie zrobiły! One… Olga powiedziała mi w poniedziałek po treningu, że nigdy więcej jej noga nie postanie w hali, bo tata… bo tata ją molestował! Nogi się pode mną ugięły. No wszystkiego bym się spodziewała, ale nie czegoś takiego! – Ale córciu, to jest bardzo poważne oskarżenie, może jej się coś pomyliło, wiesz, że dziewczynki w tym wieku lubią czasem wyolbrzymiać… – Nic jej się nie pomyliło, mamo! – Paulina teraz już płakała na całego. – Olga nie jest takim typem dziewczyny! Skoro mówi, że tata… że ojciec… to jest takie obrzydliwe! Nie chcę go znać! Nie wiedziałam, co powiedzieć To, co usłyszałam, po prostu nie mieściło mi się w głowie. Jasne, rozumiem, że dorosłemu człowiekowi, facetowi, może podobać się dorosła kobieta. Ba, nie jestem dzieckiem, zdaję sobie sprawę, że niektórzy mężczyźni zdradzają, że miewają romanse – ale żeby coś takiego?! Żeby wykorzystywać zależną od niego dziewczynkę, jego uczennicę, podopieczną, nieletnią… koleżankę córki?! To po prostu nie mieściło mi się w głowie! Jak na szpilkach czekałam na powrót Mariusza z treningu. Na domiar złego mąż jeszcze się spóźniał. Wcześniej nigdy nie zwracałam na to uwagi, czy przychodzi na czas, czy nie – teraz jednak te dwadzieścia minut tylko potwierdziło moje podejrzenia, że coś jest na rzeczy. Paulina siedziała zamknięta w swoim pokoju, a ja nie mogłam sobie znaleźć miejsca. Momentami miałam wrażenie, że emocje mnie rozniosą! Kiedy Mariusz wszedł do mieszkania, zastał mnie nabuzowaną i gotową w każdej chwili wybuchnąć: – Co masz mi do powiedzenia? – warknęłam zimno od drzwi, jeszcze nim zdążył zdjąć kurtkę. Mariusz spojrzał na mnie zdziwiony: – A my jesteśmy pokłóceni? Co cię, kobieto, dziś napadło? – Może ty mi to powiesz! – byłam tak wściekła, że nawet nie starałam się mówić cicho. – Od kiedy to interesują cię młode dziewczyny, co?! Ty wiesz, stary zboczeńcu, że to jest karalne?! – teraz krzyczałam już na całego. Mariusz stał jak słup soli i wpatrywał się we mnie szeroko otwartymi oczami: – Anita, ty oszalałaś – powiedział po chwili. – Co ty w ogóle pleciesz? Naoglądałaś się jakichś filmów, czy co? Znajdź sobie inny obiekt, bo ja po całym dniu jestem naprawdę zmęczony i chciałbym… – A czymże to jaśnie pan jest zmęczony? – nie zamierzałam odpuszczać. Jak się powiedziało A, trzeba powiedzieć i B. – Obłapianiem panienek? – Co ty za głupoty wygadujesz?! Opamiętaj się, Anita, bo naprawdę pomyślę, że brak ci piątej klepki! – widziałam, że Mariusz, jak to mówią, „idzie w zaparte”. O czym ty mówisz, kobieto? Owszem, w tym momencie poczułam cień wątpliwości, ale szybko w sobie to uczucie stłumiłam. „Nie ma dymu bez ognia” – buzowało mi w głowie. „Dwie osoby niezależnie od siebie powiedziały mi to samo, w tym jedną była moja córka. Miałabym to zignorować? O nie, zmuszę Mariusza, żeby się w końcu przyznał! A potem – potem mam tylko jedno wyjście – rozwód. Nigdy wcześniej nie brałam pod uwagę takiego zakończenia naszego małżeństwa, ale po tym, co zrobił... – to jest po prostu niewybaczalne! – Wiem wszystko... – postanowiłam zagrać va banque. – Wiem, że molestowałeś Olgę. Masz szczęście, że dziewczyna ci uciekła i nie skończyło się dla ciebie gorzej! Zgniłbyś w więzieniu! – Nikt mi nie uciekał, Anita, opamiętaj się! Znowu ta Olga? W pracy nie mam spokoju, i tu mnie dopadła?! Co za zmora jakaś! O co chodzi tym panienkom?! To na pewno sprawka tej całej Mileny, ona… – Acha! Więc przyznajesz, że znasz te dziewczyny! – czułam, że muszę usiąść, bo jeszcze chwila, a padnę na podłogę jak długa. Moje podejrzenia się potwierdzały. To było przerażające. – Uspokój się na chwilę, to ci wszystko opowiem – Mariusz usiłował objąć mnie ramieniem, ale mu się wywinęłam. Przecież nie będę się obłapiać z człowiekiem… podejrzanym o coś tak obrzydliwego! – Jakoś tak przed feriami pomyślałem, że trzeba przeorganizować naszą drużynę – zaczął opowiadać Mariusz. – Do tej pory było tak, że najstarsze dziewczyny jeździły na wszystkie mecze, wiesz, były takimi trochę gwiazdami. Ale dotarło do mnie, że to niesprawiedliwe, że przecież nie są wcale lepszymi zawodniczkami tylko dlatego, że są starsze. Szczególnie chodziło mi o Milenę i Olgę. No i pewnego popołudnia umówiłem się z nimi w szatni, żeby wytłumaczyć im swoją decyzję… – A ktoś przy tym był? – spytałam zimno, bo już byłam gotowa Mariuszowi uwierzyć, ale niestety, właśnie wtedy pojawił się motyw tej szatni! No bo, powiedzcie mi, jaki dorosły facet umawia się z dwiema nastolatkami, a zapewniam was, że i Olga i Milena są tak zbudowane, że nic im nie brakuje, sam na sam w szatni po zajęciach! No chyba że ma w tym jakiś ukryty cel… – Anita, opamiętaj się, ja nie potrzebuję umawiać się przy świadkach z dziewczynami z mojej własnej drużyny! – Mariusz zaczął tracić cierpliwość. – Mnie właśnie zależało na tym, żeby spotkać się z nimi sam na sam, żeby nie wyciągać tego przy innych dziewczynach i ich dodatkowo nie upokarzać. Niestety – Mariusz skrzywił się lekko – one tego nie doceniły. Podeszły do tego bardzo emocjonalnie. Chyba dotarło do nich, że tak naprawdę wypadają z drużyny. Milena zaczęła płakać. Wszystko mi wytłumaczył Daję słowo, nie wiedziałem, jak się zachować – dziewczyna sięga mi do ramienia, a płacze jak mała dziewczynka! Ale Olga – Olga zachowała się zupełnie inaczej. Kiedy skończyłem mówić, spojrzałem na nią, a ona ściągnęła usta i wysyczała cicho: „Jeszcze trener tego pożałuje”. Nie potraktowałem jej słów poważnie. Wiesz, jak to w sporcie. Niejednemu zdarza się przekląć czy zagrozić komuś, różnie to bywa w emocjach. Byłem pewien, że smarkatym przejdzie. Niestety, bardzo się pomyliłem. Wyobraź sobie, że po tygodniu dyrektorka szkoły wezwała mnie do gabinetu. Nie chciałem ci nic mówić, może źle wtedy zrobiłem – Mariusz spojrzał na mnie z ukosa. – Ale całą sprawę uważałem za absurd. W tym gabinecie dowiedziałem się, że matki dwóch uczennic… złożyły na mnie oficjalną skargę, że „w nieprzyzwoity sposób odnoszę się do ich córek”. Jak możesz się domyślać, tymi matkami była nasza sąsiadeczka, Renata, i matka tej całej Olgi. Dyrektorka mnie oczywiście przepraszała, jej samej było głupio, że musi zajmować się tak absurdalną sprawą, ale – prawo jest prawem, procedura procedurą. Każdy taki przypadek szkoła musi zbadać, przesłuchać świadków – jednym słowem, dopiero po czasie można stwierdzić, czy nauczyciel jest winny. Oczywiście od razu mogę cię uspokoić – moja sprawa została zbadana, jestem niewinny… Patrzyłam na męża szeroko otwartymi oczami. To on przechodził przez takie piekło i nie pisnął ani słowa?! – Tyle że wiesz, jak to w tym naszym miasteczku – kontynuował Mariusz. – Smród się rozniósł. Tym bardziej, że jak widzisz, te baby nie odpuszczają. Dziwne, że usłyszałaś o tym dopiero teraz. Ja wiele razy od tamtej pory miałem takie sytuacje, że rozmowy w pokoju nauczycielskim cichły, kiedy wchodziłem. Trochę nieprzyjemne, ale wiesz, jaki ja jestem – nie brałem tego aż tak do siebie. Dopóki nie zaczęto wciągać w to ciebie i Pauliny… – Ale przecież my nie możemy tego tak zostawić, Mariusz! – krzyknęłam. – Ja z tym pójdę na policję, trzeba komuś o tym… – No i co powiesz? – Mariusz rozłożył bezradnie ręce. – One są sprytne, Anita. Nie mówią o faktach, tylko: „mówi się”, albo „ludzie mówią”. – Ale one ci szargają opinię, tato – żadne z nas w ferworze rozmowy nie zauważyło, że zapewne od dłuższej chwili stała za nami Paulina. Oczy miała jeszcze zaczerwienione od płaczu, ale widać było, że musiała słyszeć większość wypowiedzi Mariusza, bo była spokojna. – Słyszałam od wielu moich koleżanek, że przestaną przychodzić na treningi, bo „trener lubi dziewczynki”. To obrzydliwe! Jeśli dalej będziesz przymykał na te plotki oczy, stracisz pracę. Mariusz spojrzał na mnie zdumiony, jakby dopiero teraz dotarła do niego powaga sytuacji. – To co my teraz zrobimy? – powiedział bezradnie. A ja – sama jeszcze nie mając sprecyzowanego planu działania – tylko objęłam go współczująco i wyrzucałam sobie w myślach, jak ja mogłam rozważać rozwód z takim wspaniałym człowiekiem! Dobrze zrobiliśmy Kolejne dni nie były dla naszej rodziny łatwe, ale teraz, z perspektywy czasu, wiem, że dobrze zrobiliśmy. Najpierw wszyscy – ja, Mariusz i Paulina – poszliśmy porozmawiać z Renatą i matką tej Olgi. Wyobraźcie sobie, że te bezczelne baby wszystkiego się wyparły! Potem Mariusz zapytał przy świadkach Milenę i Olgę, czy kiedykolwiek zrobił im coś, co w jakikolwiek sposób było niewłaściwe. Obie dziewczyny „pękły” i przyznały, że całą historię wymyśliły… To nam wystarczyło. Potem trzeba było tylko wymóc na obu „sprytnych mamuśkach” obietnicę, że czym prędzej przekonają wszystkich, że Mariusz jest doskonałym trenerem i pod jego okiem żadnej dziewczynce nie stanie się krzywda. – Tylko pamiętajcie – dodałam już z własnej inicjatywy, nie bez pewnej satysfakcji – jeśli od kogokolwiek znowu usłyszę insynuacje, że ten pan Mariusz to „coś za dobrze wypełnia swoje obowiązki” albo inne dwuznaczne bzdury w tym stylu – nie będę się długo wahała przed zgłoszeniem sprawy na policję. Zniesławienie to ostatnio często stosowany paragraf. Żadna z kobiet nie odpowiedziała na to ani słowem. Za to ich córki poczerwieniały jeszcze bardziej. Nie chciałabym być wówczas w ich skórze, gdy wróciły do domu! A dla mnie ta cała sytuacja też była pewną nauczką. Teraz już wiem, że powinnam wierzyć mężczyźnie, za którego wyszłam z mąż, a nie jakimś obcym babom – plotkarom! Czytaj także: Miałam ją za przyjaciółkę, a ona odbiła mi męża i wyrzuciła z mojego własnego domu Moją córkę zabił na pasach pijany kierowca. Część mnie umarła wraz z nią - odtrąciłam wszystkich od siebie Wybaczyłam mężowi zdradę. To też moja wina, że musiał iść do innej
„Mąż ma romans z moją przyjaciółką, która spodziewa się jego dziecka. Nie mieli nawet odwagi mi o tym powiedzieć”
„– Zdradziłeś mnie z moją najlepszą przyjaciółką, to bardzo boli, ale gotowa jestem ci to wybaczyć, bo cię kocham. Chcę z tobą nadal żyć. On jednak był bezwzględny: – Ale ja już ciebie nie kocham. Chcę żyć z Magdą”.
Moją pierwszą wielką miłością był Leszek. Poznałam go na obozie w Szklarskiej Porębie i z miejsca postanowiłam zdobyć. Po 12 miesiącach znajomości wzięliśmy ślub. O tym, że ma romans z moją najlepszą przyjaciółką, poinformowali mnie nasi znajomi. Nie uwierzyłam im. Leszek i Magda? Mój mąż i moja najlepsza przyjaciółka? Nie. To niemożliwe, myślałam. Ziarno niepokoju zostało jednak zasiane. Zaczęłam dyskretnie obserwować Leszka. Faktycznie, mój mąż nie odrywał oczu od Magdy, ciągle jej nadskakiwał, nieustannie jej w czymś pomagał. W końcu miałam dość tej niejasnej sytuacji. – Leszek, co się dzieje? Mam wrażenie, że łączy cię coś z Magdą – spytałam. W pierwszej chwili się zmieszał. Potem wyznał, że to nic ważnego, że był Magdą zafascynowany, ale tylko przez moment i już mu przechodzi. I na tym stanęło, bo tej samej nocy dostaliśmy wiadomość, że moja mama miała wylew. Pojechałam do szpitala, Leszek również, choć go wcale o to nie prosiłam. Doceniłam jednak ten gest. Odczytałam jako akt skruchy. Prośbę o przebaczenie. Mama umarła 2 dni później. Nie mogłam się zupełnie pogodzić z jej odejściem, bardzo rozpaczałam. W tym trudnym dla mnie okresie Leszek był ze mną. Podtrzymywał mnie na duchu, pomagał. – Nie jesteś sama, masz mnie... – powtarzał, tuląc mnie czule do siebie. Smutek i żal po śmierci mamy były tak silne, że wpadłam w depresję. Lekarz zalecił mi wyjazd. Najlepiej do ciepłych krajów. – Słońce południa – stwierdził – przywróci pani radość życia. Poleciałam na Majorkę. Przez całe dnie wylegiwałam się na gorącym piasku i patrzyłam na szmaragdowe morze. Z zazdrością obserwowałam też rodziny z małymi dziećmi. Maluchy śmiały się, taplały w wodzie i budowały zamki z piasku. My również powinniśmy mieć synka lub córeczkę, pomyślałam. Jeszcze tego samego dnia wysłałam do Leszka e-maila: „Kochany, chcę mieć z tobą dziecko. Ono nada naszemu życiu”. Uskrzydlona wracałam do Warszawy, lecz tam spotkał mnie zawód. Pierwszy na Okęciu – Leszek nie wyjechał po mnie na lotnisko. Drugi w domu – był pusty. Na stole w kuchni znalazłam kartkę z informacją od męża, że 4 dni wcześniej musiał wyjechać służbowo do Krakowa. – Znowu kłamie – krzyknęłam wściekła, drąc kartkę na drobne kawałeczki. Włączyłam komputer i po raz pierwszy w życiu otworzyłam skrzynkę z pocztą męża. Szybko znalazłam e-maile z biletami lotniczymi do Paryża... Następnego dnia pojechałam na lotnisko. Zobaczyłam, jak Leszek i Magda wychodzą razem z hali przylotów. Magda była w ciąży. Wszystko stało się dla mnie jasne. Wróciłam do domu i nałykałam się tabletek. Podobno Leszek siedział przy mnie w szpitalu, trzymał za rękę i prosił, żebym nie umierała. Nie umarłam. I co z tego? Jeszcze do września mieszkaliśmy razem. Wahał się. Rozmawialiśmy, ale to już nic nie zmieniło. W końcu zniknął na 2 dni. Kiedy wrócił, pachniał nią. Wiedziałam, gdzie był. Nie wytrzymałam. – Ty, łotrze. Wynoś się stąd, bo nie ręczę za siebie– krzyczałam. Spakował walizkę, wyszedł, ale zaraz wrócił. Myślałam, że wszystko przemyślał i chce jednak zostać ze mną. Znów się pomyliłam. Kiedy rano się obudziłam, zobaczyłam, jak wychodzi z tą przeklętą walizką. – Dokąd idziesz? – spytałam. – Do Magdy – powiedział. – W nocy zostałem, bo nie chciałem jej budzić. Wiesz, ona spodziewa się dziecka i ma kłopoty z zasypianiem. – Idź i nie wracaj! – rzuciłam, trzęsąc się ze wściekłości. W pierwszym momencie byłam nawet szczęśliwa, że sytuacja stała się klarowna. Miałam dość życia w niepewności. Rozpacz ogarnęła mnie dopiero później. Nie bardzo potrafiłam sobie dać radę z tym, co się stało. Czułam się zraniona, upokorzona i oszukana. „Najważniejsze, żeby nie być samą”– powtarzałam sobie nieustannie w myślach. To straszne wracać do pustego domu. W końcu poznałam kogoś. Chciałam się zemścić na Leszku. Wzbudzić w nim zazdrość. Związałam się, ale tak na siłę, dlatego szybko nastąpiło rozstanie. Zrozumiałam, że jeszcze nie jestem gotowa do nowej miłości. Później jeszcze był nauczyciel polskiego. Z nim jedynie się przyjaźniłam. Przyjeżdżał, czytaliśmy sobie wiersze, potem pisaliśmy własne. Tłumaczył mi, że wiele związków się rozpada i ludzie jakoś z tym żyją. – Dorośnij – mówił. – Leszek nie jest jedynym mężczyzną na świecie. Dla mnie był. Dlatego długo nie chciałam się zgodzić na rozwód. Miałam jeszcze nadzieję, że mąż się opamięta. Próbowałam z nim rozmawiać. Tłumaczyłam, że tak wiele nas łączy, że tyle wspaniałych chwil przeżyliśmy razem, a on teraz chce to wszystko przekreślić. – Zdradziłeś mnie z moją najlepszą przyjaciółką, to bardzo boli, ale gotowa jestem ci to wybaczyć, bo cię kocham. Chcę z tobą nadal żyć. On jednak był bezwzględny: – Ale ja już ciebie nie kocham. Chcę żyć z Magdą. Po rozwodzie żyłam jak automat. Nic do mnie nie docierało. Zaczęłam pić, bo alkohol przynosił mi ukojenie. Po paru kieliszkach szybciej też zasypiałam i nie miałam dręczących snów. Kiedyś tak się upiłam, że przez trzy dni nie wstawałam z łóżka. Byłam sama w domu, bez jedzenia. Telefon głucho milczał. Zadzwonić też nie miałam do kogo. „Cholera, a gdzie są moi tak zwani przyjaciele?” – pomyślałam. Wtedy zrozumiałam, że oni znajdują się wtedy, gdy jest dobrze. Gdy zaczyna być źle, nie ma nikogo. Bo to takie nieprzyjemne być świadkiem czyjegoś upadku. Żyłam w ciągłej depresji. W końcu zmusiłam się, aby pójść do lekarza. Psychiatra przepisał mi leki i poradził: – Powinna pani skoncentrować się na pracy. Pracy? Jakiej pracy? Ja już dawno swoją straciłam. Nie miałam z czego żyć, z czego płacić rachunków. Odłączono mi prąd i telefon. Wreszcie się opamiętałam. Przecież dawniej należałam do tych kobiet, co wszystko potrafią. „Muszę sobie dać radę, przecież jestem młoda, inteligentna, przebojowa" – postanowiłam. Na początek zatrudniłam się w supermarkecie jako kasjerka. Wytrzymałam miesiąc. Potem byłam sekretarką. Wytrzymałam trzy miesiące. Wreszcie znalazłam pracę w swoim zawodzie, to znaczy jako nauczyciel klas młodszych. Na razie trzymam się dzielnie. Myślę, że zawdzięczam to dyrektorce szkoły, w której pracuję. Na samym początku wyspowiadałam się jej ze wszystkiego. Przyznałam, że kiedy dopada mnie depresja, przestaje mi na czymkolwiek zależeć. Mimo to dała mi szansę, powiedziała, że będzie mnie pilnować. I tak jakoś poszło. To cudowne uczucie. Sięgnąć dna i przetrwać. Jest ze mną coraz lepiej. Z każdym miesiącem, tygodniem, dniem coraz wyżej podnoszę głowę. . Odbić się i pójść w górę ku słońcu, ku normalnemu życiu. Ostatnio spotkałam Krystiana. Jest dobrym człowiekiem. Pięknym wewnętrznie i tak samo zranionym przez życie jak ja. – Joasiu, dobrze mi z tobą. Lubię, gdy tak mówi. Lubię, gdy przychodzi. Na jego wizyty czekam zawsze z utęsknieniem. Myślę, że go kocham. W jego obecności wraca mi wiara w siebie. On czuje podobnie. – Miłość czeka na nas u progu – powtarza często. A potem pyta z błaganiem w oczach: – Wpuśćmy ją do środka? – Wpuścimy – tulę się do niego, by poczuć się bezpiecznie w jego ramionach. Chcesz podzielić się z innymi swoją historią? Napisz na redakcja@polki.pl. REKLAMA Więcej listów do redakcji: „2 lata po ślubie mój ukochany mąż zginął w wypadku. Teściowa chce odebrać mi mieszkanie, bo było jej syna”„Odszedłem od żony, bo… mi się znudziła. Zamiast nudnej żony miałem teraz w łóżku o 20 lat młodsze dziewczyny”„Zrobiłem dziecko dziewczynie, do której nic nie czułem. Syn miał 2 lata, gdy zginęła w wypadku. Zostałem z nim sam”
„Moja żona miała poważny wypadek, gdy wracała od kochanka. Mimo to kocham ją i nie dam jej odejść”
Jedno wydarzenie zupełnie zmieniło moje życie. Mam na myśli nie tylko wypadek żony, po którym zapadła w śpiączkę, ale też to, czego się po nim dowiedziałem. Co robiła w Lublinie, skoro mówiła, że jedzie do Gdańska?
Deszczowe chmury wisiały nisko nad miastem. Stojąc w oknie na dwudziestym piętrze wieżowca, miałem wrażenie, że dam radę dotknąć ich ręką. Pode mną rozpościerała się przepaść, która dziwnie mnie przyciągała. A jednocześnie napawała lękiem. Śmierć była tak blisko, oddzielała mnie od niej tylko szyba. Czy to samo czuła moja żona, kiedy zbliżał się do niej ten rozpędzony TIR? Czy także miała wrażenie, że tylko samochodowa szyba oddziela ją od ostateczności? A może jednak stało się to wszystko zbyt szybko, aby w ogóle zdążyła cokolwiek pomyśleć? To był podobno cud, że Joanna przeżyła ten wypadek. Pijany kierowca TIR-a skosił kolejno dwa auta. Z pierwszego została tylko masa pogiętego żelastwa. Samochód mojej żony był tym drugim, TIR już zdążył nieco wyhamować, stracić impet, ale i tak nasz samochód został zmiażdżony, jak puszka sardynek. Niewiele z niego zostało po uderzeniu, ale na szczęście moją żonę udało się z niego wydobyć żywą. Miała jednak liczne złamania i była w śpiączce. Paskudne siniaki zniknęły, złamania się zrosły. Rehabilitanci rozćwiczyli Joannie nogi i ręce tak, aby nie nastąpił zanik mięśni, tak jakby wierzyli, że jeszcze kiedyś mogą się jej przydać, że będzie chodzić, jeść, machać do kogoś na do widzenia. Ale moja żona, mimo tego, że minęło pięć miesięcy od wypadku, nadal była nieprzytomna. Lekarze nie mieli pojęcia, czy kiedykolwiek się wybudzi ze śpiączki, powtarzali, że dopóki nie nastąpił obrzęk mózgu, to jest dla niej nadzieja i tego trzeba się trzymać. Dla mojej żony czas stanął w miejscu, podczas gdy moje życie wywróciło się do góry nogami. I to nie tylko dlatego, że Joanna zapadła w śpiączkę i nie było wiadomo, czy kiedykolwiek do nas wróci. Ale dlatego, że dowiedziałem się o jej romansie i że tamtego feralnego dnia wracała od kochanka. O wypadku dowiedziałem się z telewizji. TIR skosił dwa samochody! – to była wiadomość dnia. Ale na relację z miejsca zdarzenia patrzyłem obojętnie, gdyż do głowy mi nie przyszło, że ta kupa złomu rzucona na pobocze to może być akurat nasza mazda. Bo niby dlaczego miałem tak sądzić, skoro wypadek był na trasie do Lublina, a moja żona pojechała w delegację do Gdańska? Tak przynajmniej mi powiedziała! Jeszcze tego samego dnia, gdy dzwoniła do domu, twierdziła, że na wybrzeżu strasznie wieje. Ładne mi wybrzeże. Dopiero telefon ze szpitala w Lublinie postawił mnie na nogi, bo pielęgniarka upierała się, że przywieziono do nich Joannę Cybulską, a w jej portfelu znaleziono kartkę z informacją, kogo powiadomić o nagłym wypadku i jestem to ja, Mateusz Cybulski, jej mąż. Kiedy już ochłonąłem ze zdumienia, zacząłem się zastanawiać, co Joasia tam robiła?! Od razu zadzwoniłem do jej biura, czy przypadkiem nie kazali jej służbowo jechać jeszcze do Lublina, a tymczasem jej szefowa zdziwiła się, o jakiej delegacji do Gdańska lub Lublina mówię, skoro Joanna wzięła po prostu kilka dni wolnego. Cóż, stało się jasne, że żona mnie najzwyczajniej w świecie okłamała! Przychodziły mi do głowy różne rzeczy, co mogła robić na lubelskiej szosie, ale zdrada była jedną z ostatnich. Bo przecież byliśmy z moją żoną szczęśliwi w małżeństwie! Dwanaście lat po ślubie, dwoje dzieci. Gdzie tu jest miejsce na jakiegoś kochanka? A jednak było... Po wypadku Joasi opiekowałem się nią najlepiej, jak umiałem. Co dwa dni jeździłem do Lublina, gdzie początkowo leżała na intensywnej terapii, a kiedy po kilku tygodniach jej stan się poprawił i ustabilizował, wychodziłem i wybłagałem przetransportowanie jej do Warszawy. Teraz mogłem bywać u niej codziennie i nasze dzieciaki także – jedenastoletni Krzysio i dziewięcioletnia Ewunia. Lekarze uważali, że żona może słyszeć, co się wokół niej dzieje, więc razem z dziećmi opowiadaliśmy jej rozmaite historie, czytaliśmy jej ulubione książki i modliliśmy się o jej zdrowie. Ja dodatkowo w duszy prosiłem Boga o rozwiązanie tej zagadki, co moja żona robiła na drodze do Lublina? I w końcu dostałem odpowiedź... Siostra Joanny widząc, jak bardzo się poświęcam, nie wytrzymała i powiedziała mi, że Joanna miała kochanka – faceta, którego poznała przeszło rok wcześniej na jakimś służbowym wyjeździe i z którym połączył ją gorący romans. Podobno zamierzała ode mnie odejść. Do niego. Załamałem się. Nie mogłem pojąć, co zrobiłem źle, że żona chciała mnie opuścić. Jakim sposobem nie zauważyłem ani jednego sygnału zwiastującego jego rozpad? Przecież nie jestem jednym z tych facetów, dla których liczy się tylko praca, poświęcałem się rodzinie i żona miała we mnie oparcie. Nigdy, przenigdy nie doszło między nami do żadnej większej awantury. Oczywiście, zdarzały się drobne nieporozumienia, jak w każdym związku, ale przecież rozmawialiśmy o nich i staraliśmy się na bieżąco rozwiązywać swoje problemy. No i nasze dzieci... Jak Joanna wyobrażała sobie ich życie po naszym rozwodzie? Czy naprawdę tamten facet był wart zniszczenia im spokojnego dzieciństwa? Nie chciało mi się w to wierzyć! Po nocach śniło mi się, że rozmawiam o tym z Joanną, podobno nawet krzyczałem przez sen, o czym poinformowały mnie przestraszone dzieci. Nie miałem pojęcia, co krzyczę i na pewno nie były to miłe słowa, więc było mi głupio, że muszą tego słuchać, jakby miały za mało stresów. Początkowo miałem żal do Joli, siostry Joanny, że mi o niczym nie powiedziała, że trzeba było aż wypadku, abym dowiedział się o zdradzie żony. Czy dużo osób spośród naszych znajomych wiedziało o jej romansie? Jak bardzo byłem wystawiony na pośmiewisko? Siostra mojej żony przysięgała, że wiedziała tylko ona i to od niedawna. Twierdziła też, że od początku usiłowała wybić Joannie z głowy ten romans i stała po mojej stronie. Po jakimś czasie więc jej wybaczyłem. Jola utrzymywała także, że nie wie zbyt wiele o facecie, którego pokochała moja żona, oprócz tego, że ma na imię Roman i mieszka w Lublinie. Byłem wściekły na tego gościa! Nie tylko dlatego, że poderwał moją żonę, ale ponieważ ani razu nie odwiedził jej w szpitalu. Byłem tego pewny, bo personel donosił mi o każdej osobie, która przychodziła do Joanny. Jak ten gnojek śmiał? Przecież musiał wiedzieć, że miała wypadek, bo w przeciwieństwie do mnie doskonale zdawał sobie sprawę, że jechała tamtą trasą. Na pewno widział kraksę w telewizji, tymczasem nie tylko nie przyszedł zobaczyć się z moją żoną, ale nawet nie wysłał jej ani jednego SMS-a. Przepadł jak kamień w wodę. Powstrzymywałem się, aby nie mówić Joannie, jak bardzo jej ukochany ma ją w nosie, że jeszcze się u niej nie pojawił. Jak mało była warta ich miłość. Na szczęście nie zabrakło mi rozsądku i milczałem. Kto wie, do czego mogłyby doprowadzić moje słowa, jak wpłynąć na żonę? Po jakimś czasie doszedłem nawet do wniosku, że może głos kochanka ożywiłby ją dużo szybciej niż głos mój czy nawet ukochanych dzieci. Tak! Głos Romana mógł podziałać stymulująco na jej mózg, być decydującym bodźcem, który sprawi, że Joanna obudzi się ze śpiączki! Cóż z tego, że dla niego? Wtedy będę mógł zacząć o nią walczyć, podczas gdy teraz nic nie mogę zrobić i jestem kompletnie bezsilny. Zacząłem więc szukać tego faceta. Nie miałem pojęcia, jak się do tego zabrać, bo w komórce żony nie znalazłem numeru do żadnego Romana. Przepytać znajomych? Zrobić wywiad w pracy Joanny. Wtajemniczyłem w mój plan Jolę, która spojrzała na mnie z podziwem. – Zawsze powtarzałam Joannie, że nie powinna niszczyć waszego związku, bo ty bardzo ją kochasz i teraz mam tego potwierdzenie – stwierdziła. Ale ona także nie miała pojęcia, jak znaleźć Romana. Przejrzenie połączeń z komórki Joanny, jej papierów, zapisków, maili na komputerze nic nam nie dało. Moja żona świetnie się maskowała! W końcu, kiedy już byłem naprawdę załamany, Jola wpadła na pomysł, aby dać do lokalnej lubelskiej gazety ogłoszenie w imieniu Joanny, że szuka Romana i prosi go o kontakt. Może on sądził, że Joanna jest już rośliną i dlatego się do niej nie odzywał? A gdy zobaczy ogłoszenie i pomyśli, że Joanna odzyskała świadomość, postanowi jednak kontynuować romans z moją piękną żoną? Wszystko się we mnie gotowało na taką myśl, ale jednak postanowiłem spróbować. W ogłoszeniu podałem numer komórki żony, byłem więc przygotowany na głupie telefony od żartownisiów. Ale nie na TEN telefon. Zadzwoniła jakaś starsza pani i niepewnym głosem zapytała, czy może rozmawiać z Joanną. Odparłem, że nie, bo Joanna jest w śpiączce. I wtedy ta kobieta się rozpłakała. Wśród szlochów wyznała mi, że jest matką Romana i zadzwoniła, ponieważ sądziła, że porozmawia z kobietą, którą jej syn tak bardzo kochał. Że do tej pory nie mogła zrozumieć, dlaczego Joanna jeszcze się do niej nie odezwała, ani nie była na pogrzebie Romana. – Pogrzebie? – zdumiałem się. – On nie żyje? Roman zginął w zderzeniu z TIR-em! W tym samym wypadku, w którym została ranna moja żona. Od słowa do słowa wyjaśniliśmy sobie z matką Romana, kim jestem. Ona nie miała pojęcia, że Joanna jest mężatką, wiedziała tylko tyle, że jej syn spotkał miłość swojego życia. Tamtego pechowego dnia postanowili prawdopodobnie oboje przyjechać do Warszawy i powiedzieć mi o swojej miłości. Roman wybrał się swoim autem, aby mieć jak wrócić do Lublina i to on wziął na siebie uderzenie TIR-a. Zginął na miejscu. Nie wiedziałem, co mam począć z tymi wszystkimi informacjami, jak się odnaleźć w tej nowej rzeczywistości. No i jak dotrzeć do Joanny, aby się obudziła. W końcu postanowiłem opowiedzieć jej szczerze o moich uczuciach. O tym, jak bardzo ją kocham, jakim szokiem był dla mnie jej romans i jak bardzo pragnę, aby się obudziła. – Wiem, że gdy się ockniesz, mogę usłyszeć, że już nie chcesz ze mną być. Mimo to chcę zaryzykować – zwierzyłem się. Dwa tygodnie po moim wyznaniu Joanna otworzyła oczy. Powoli wraca do siebie, ku radości najbliższych. Wiem, że czeka mnie z nią poważna rozmowa, bo słyszała moje słowa, gdy była w śpiączce. Ale skoro ona nie spieszy się, aby poruszyć ten temat, to ja także nie. Dajemy sobie oboje czas, aby oswoić się z tym, co się stało. Nie wiem, co z tego wyniknie, ale mam nadzieję, że moja żona postanowi zostać ze mną, bo bardzo ją kocham. Przeczytaj więcej listów do redakcji:„Czekaliśmy na dziecko 12 lat. Syn urodził się 10 tygodni wcześniej z poważną wadą serca. Dlaczego los tak mnie pokarał?”„Moja żona zmarła przy porodzie. Ja nie byłem gotowy zostać samotnym ojcem i po prostu oddałem córkę do adopcji”„Zaszłam w ciążę w wieku 15 lat i bardzo długo to ukrywałam. Bałam się reakcji rodziców”
„Mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Ja rodziłam naszą córkę, a on był z nią...”
W pierwszych dniach byłam pewna, że tego nie przetrwam. Myślałam, że będzie lepiej z każdym dniem, tymczasem z każdym dniem jest… trudniej.
Pół roku temu dostałam mejla od kobiety, która napisała, że miała romans z moim mężem od 4 lat. Ale jak to? To pomyłka. - odpisałam. Po kilku minutach odebrałam telefon. To była ona i opowiedziała mi o chorobach moich dzieci, znała imiona moich przyjaciółek, mówiła o tym, jak wygląda nasz domek nad morzem. Wiedziała wszystko. Na koniec dodała, że mają wspólne dziecko - córkę, która ma 2,5 roku. Pierwsze tygodnie po zdradzie - wyjesz i żyjesz... automatycznie Zabrałam torebkę i wyszłam z pracy. Pojechałam do niego, bo chciałam to wszystko wyjaśnij, wykrzyczeć mu w twarz, że jest zdrajcą i bzykał się z inną kobietą zaraz po tym, jak ja urodziłam córkę. On niczemu nie zaprzeczył, a nawet widziałam ulgę na jego twarzy. Oddał mi klucze do domu i przepraszał mnie bez końca, tylko co mi teraz po tym jego żałosnym przepraszam? Wstawałam z łóżka i myłam się tylko ze względu na dzieci, które nie rozumiały, dlaczego się tak zachowuję. Zosia ma 4 lata, a Krzyś skończył 7 lat. Oni nie wiedzieli, czemu tata spakował swoje rzeczy, a ja nie miałam siły im tego wytłumaczyć. Zresztą, co ja powinnam powiedzieć. Wasz tata ma drugą rodzinę i nas zostawił??? Życie uratowała mi rodzina i przyjaciele. To oni mówili, że wszystko będzie dobrze, przytulali, przynosili jedzenie i ocierali te litry wypłakanych łez. Czasem tylko siedzieli obok i płakali ze mną, ale tego wtedy potrzebowałam, wsparcia bliskich mi osób. Funkcjonowałam ja robot Wiele osób radziło mi, że powinna iść na terapie. Postanowiłam skorzystać z tej rady i to pomogło. W czasie wizyt u psychologa bardzo dużo płakałam, ale jeszcze więcej zrozumiałam. Zaczęłam szukać prawnika, który zajmie się moim... rozwodem, bo przecież to naturalna kolej rzeczy. Przez pierwszych kilka miesięcy działałam jak robot. Praca, śniadanie dla dzieci, szkoła i przedszkole, obiad, lekcje, zajęcia dodatkowe i tak bez końca. Czułam się jak w filmie „Dzień świstaka” - bez końca te sam, powtarzane rutynowo czynności, ale to chyba pomogło mi złapać jakąś równowagę. Każdego dnia płakałam, bo cały czas dowiadywałam się nowych rzeczy o moim... (mąż już nawet nie chce mi przejść przez gardło). Nie znałam człowieka, z którym planowałam spędzić się zestarzeć, a moje życie to było jedno wielkie kłamstwo. Bo teraz już wiem, że kobieta, która do mnie napisała, była tylko jedną z jego wielu kochanek. Czy po roku jest lepiej? Nie jest! Właśnie minął rok od dnia, gdy dowiedziałam się o zdradzie. Czy jest lepiej? Nie jest! Czuję się oszukana, skrzywdzona i porzucona w najgorszy możliwy sposób. Milion razy zastanawiałam się, jak on mógł mi to zrobić. Dlaczego nie powiedział, że mnie nie kocha, nie chce ze mną być i kogoś poznał? Czy nie zasłużyłam sobie na odrobinę uczciwości i szacunku? Wydawało mi się, że udało się nam stworzyć szczęśliwą rodzinę, ale to wszystko było kłamstwem, jakimś przykrym żartem. Zastanawiam się, jak sobie poradzę, bo do płacenia na dzieci jakoś się mu nie spieszy, a ja jestem księgową, więc też nie zarabiam kokosów. On zaczyna nowe życia, a ja zostałam z dziećmi i podeptaną godnością. Czuję się jak śmieć. Dzielcie się z nami Waszymi historiami, opiniami, przemyśleniami. Piszcie na adres: redakcj@polki.pl. Więcej historii naszych czytelniczek: „Zostałam sama z dwójką dzieci. Mój były mąż korzysta z życia, a ja nie mam, kiedy się w tyłek podrapać” „To ty zepsułaś moim dzieciom wspomnienia” - zdradzona kobieta pisze list do kochanki męża „Ja haruję jak wół, żeby niczego jej nie zabrakło, a ona baluje, zamiast ugotować mi obiad…”