„Mój mąż dużo obiecywał i na tym się kończyło. Zrobiłam mu kalendarz adwentowy z rozliczeniem grzeszków i niespodzianką”
„Mówił, że jestem zimna. Bo przestałam skakać z radości, że jednak wrócił do domu przed północą. Przestałam tłumaczyć go przed własną córką. Odwróciłam się, żeby nie widział, jak zagryzam wargi. Nie dam mu satysfakcji. Zaplanowałam coś innego”.
Nie wiem, kiedy dokładnie przestałam wierzyć w słowa. Może wtedy, gdy któryś raz z rzędu słyszałam: „To ostatni raz, Magda. Przysięgam”. Może wtedy, gdy Ola zaczęła pytać: „Mamo, czemu tata znowu śpi na kanapie?”. Albo, kiedy wieczorem siadałam przy kuchennym stole i zamiast rozmowy – słyszałam dźwięk otwieranej puszki. W zeszłym roku w grudniu zrobił coś, co wtedy rozdarło mnie na pół. Wziął się za ręczny kalendarz adwentowy. W każdej przegródce – liścik z obietnicą. „Będę lepszy”, „Postaram się na ciebie zasłużyć”, „Nie poddam się”, „Będę tatą, jakiego Ola potrzebuje”. Wzruszyłam się. Czytałam to i płakałam jak głupia. Żyłam tą nadzieją jak powietrzem. Myślałam, że może naprawdę coś się zmienia. Że znowu będziemy rodziną. Minął rok. Kalendarz dalej wisi na lodówce. Przegródki pożółkły, litery się rozmazały, niektóre okienka nie domykają się jak dawniej. Trochę jak nasze życie. Jakby ktoś przykleił tamte obietnice tylko po to, by nie patrzeć na brudną powierzchnię pod spodem. W tym roku to ja przygotowuję kalendarz dla niego. Ale nie będzie w nim czekoladek ani słodkich słów. W moim kalendarzu każde okienko to inna gorzka prawda. I inny powód, dla którego już nie chcę walczyć. Nie dotrzymywał żadnych obietnic Znowu powtarzało się to, co zwykle. – Miałeś ją odebrać – wrzuciłam klucze do miski na komodzie i spojrzałam na męża z niedowierzaniem. – Tomek, przedszkole było otwarte do siedemnastej. Jest osiemnasta dziesięć. – Zapomniałem. Miałem spotkanie. Nic się nie stało przecież – wzruszył ramionami i wrócił do przeglądania telefonu. – To nie pierwszy raz – głos mi zadrżał, ale się nie rozkleiłam. – Zapomniałeś o swoim dziecku. Ola siedziała w szatni z panią, patrzyła na każde drzwi, czy się wreszcie ruszymy. I znowu musiała dzwonić do mnie. – Przestań dramatyzować, Magda. Przecież ją odebrałaś, wszystko dobrze się skończyło. – Nic nie jest dobrze! Tylko obiecujesz. Wszystko. Że przestaniesz pić. Że się ogarniesz. Że zaczniesz być obecny. A potem co? Cisza. Albo wymówki. Podszedł do blatu kuchennego, otworzył piwo. Spojrzał na mnie, jakbym była natrętnym dźwiękiem z telewizora. – Ty jesteś taka... zimna. Zawsze coś ci nie pasuje. Wieczne pretensje. Parsknęłam. Tak, jasne. Zimna. Bo przestałam skakać z radości, że mąż jednak wrócił do domu przed północą. Przestałam tłumaczyć go przed własną córką. Odwróciłam się, żeby nie widział, jak zagryzam wargi. Nie dam mu satysfakcji. Nie dziś. Kiedy Ola zasnęła, usiadłam przy stole. Wyciągnęłam stare pudełko po jego kalendarzu sprzed roku. Powoli, jakby to była ceremonia, zaczęłam wkładać do środka karteczki. Po kilka słów na każdej. 1 grudnia: „Mam dość”. Pomyślałam: „skoro on nie pamięta, to ja przypomnę mu każdy powód, dla którego to się skończy”. To naprawdę w to uwierzyłam. Musiałam to zrobić Kaja zamieszała łyżeczką w herbacie tak energicznie, że aż rozchlapała trochę na spodek. Popatrzyła na mnie znad kubka. – Dajesz mu drugą, trzecią, dziesiątą szansę. A on dalej swoje. – Myślisz, że nie wiem? – westchnęłam, opierając się łokciami o blat stolika. – Ale jak mam to zakończyć? Ola go kocha. Gdy słyszy, że trzaska drzwiami, biegnie jak piesek. A ja mam jej to odebrać? – A ty? Kochasz go jeszcze? Zamilkłam. Spojrzałam w bok, jakby odpowiedź mogła być gdzieś między plamą na ścianie a napisem „Toaleta” nad drzwiami kawiarni. – Nie wiem. To była najuczciwsza odpowiedź, jaką mogłam z siebie wydobyć. Zamilkłyśmy na chwilę. Przez szybę patrzyłam na ludzi spieszących się z prezentami w torbach, jakby to wszystko było ważniejsze niż słowa, które tu padły. – Wiesz, zrobię mu kalendarz – powiedziałam cicho. – Że co? – Kalendarz. Jak jego zeszłoroczny. Ale zamiast czekoladek i obietnic… moje powody. Każdego dnia jedno zdanie. Jedno przypomnienie, dlaczego mnie rozczarowuje. Kaja uśmiechnęła się pod nosem. Ale nie ironicznie. Raczej z ulgą. – Zrób to. Choć raz powiedz, czego ty chcesz. Nie co wy, nie co Ola. Ty. Pokiwałam głową. Przez chwilę poczułam się, jakbym odzyskiwała język, którym zapomniałam mówić. Gdy wróciłam do domu, usiadłam na podłodze. Otworzyłam pudełko. Kartki już czekały. 2 grudnia: „Dość picia”. 3 grudnia: „Dość niespełnionych obietnic”. Czułam, że z każdą napisaną zaczynam oddychać trochę głębiej. Czekałam na jego reakcję Położyłam kalendarz na blacie kuchennym. Nie zawieszałam go, nie tłumaczyłam. Po prostu go zostawiłam. Zrobiony był z jego starego kalendarza. Inny niż tamten – mniejszy, surowszy. W środku nie było kolorowych papierków ani świątecznych motywów. Tylko białe karteczki, każda w małej przegródce, ponumerowane od 1 do 24. Tomek wszedł do kuchni, przecierając oczy. Miał na sobie dres i ten sam wyraz twarzy, co zawsze, gdy coś go przerastało – niby zmęczenie, ale bardziej obojętność. – Co to? – wskazał na pudełko. – Może czekoladki? Tylko nie fit, błagam. – Nie. Coś do przeczytania. Codziennie jedno. – Zabrzmiało groźnie – zaśmiał się nerwowo. – To jakiś test? Nie odpowiedziałam. Po prostu patrzyłam mu w oczy, po raz pierwszy od dawna nie spuszczając wzroku. Wziął pudełko i zajrzał do pierwszego okienka. – „Mam dość” – przeczytał. – Dość czego? Wzruszyłam ramionami. – Otwórz jutro kolejne. I pojutrze. A potem dalej. Tego wieczoru nie rozmawialiśmy. Ola już spała, więc siedzieliśmy przy stole jak obcy. Ja piłam herbatę. On piwo. Cisza między nami miała smak żelaza. W nocy nie spałam. Słyszałam, jak chodzi po kuchni. Szelest papieru. Pewnie otworzył kolejne. 2 grudnia: „Dość picia”. 3 grudnia: „Dość niespełnionych obietnic”. 4 grudnia: „Dość kłamstw”. 5 grudnia: „Dość samotnych nocy”. 6 grudnia: „Dość tego, że czuję się niewidzialna”. Nie wrócił już do łóżka. Spał na kanapie. A ja po raz pierwszy od miesięcy zasnęłam spokojnie. Zaczął coś rozumieć Był 20 grudnia, a w mieszkaniu unosił się zapach bigosu, który nastawiłam z przyzwyczajenia. Tylko że nikt nie czekał na ten smak. Nikt nie pytał o święta. Ola rysowała coś przy stoliku, a Tomek – siedział przy kuchennym stole w ciszy z kalendarzem przed sobą. Z każdym kolejnym dniem przestał robić z tego żart. Nie pytał, nie śmiał się, nie rzucał głupimi uwagami. Czytał. Milczał. Czasem widziałam, jak długo wpatruje się w jedno słowo. Tego wieczoru wszedł do pokoju, gdy zmywałam naczynia. – Otworzyłem dzisiaj pięć – jego głos był cichy. – Wiem, że miałem jeden dziennie. Ale nie wytrzymałem. Odwróciłam się. Stał oparty o framugę. Miał w rękach kilka karteczek. – „Dość wymówek” – przeczytał. – „Dość tego, że nie słuchasz” „Dość bycia twoją matką, nie partnerką” „Dość twoich poranków z kacem” „Dość czekania”. Podszedł bliżej. – Naprawdę tak mnie widzisz? – Nie widzę cię wcale. Od dawna cię nie widzę – odpowiedziałam spokojnie. – Może dlatego, że ty pierwszy przestałeś patrzeć. – Nie musimy tak tego kończyć – słowa ledwo mu przeszły przez gardło. – Magda, ja… – To ty wybrałeś, jak to się skończy. Odszedł bez słowa. A ja znów zostałam w kuchni. Sama. Ale bez tej dobrze znanej pustki. Teraz była cisza, inna. Gęsta jak śnieg za oknem. Czułam, że ta cisza przynosi decyzję. Nie skorzystał z szansy Nadszedł 24 grudnia. Wigilia. Ola wstała pierwsza jak zwykle. Niosła swój rysunek – choinkę z wielkim sercem na czubku. – Mamo, a gdzie tata? – zapytała cicho, patrząc na puste miejsce przy stole. – Śpi – skłamałam. Tak było łatwiej. Nie zapytała więcej. Usiadłyśmy razem i zaczęłyśmy kleić łańcuch z kolorowego papieru. Bez radia, bez kolęd, bez tego całego udawania. Tomka zobaczyłam dopiero po południu. Wyszedł z pokoju w koszuli, którą nosił tylko na święta. Twarz miał nieogoloną, oczy – czerwone. W rękach trzymał pudełko. – Otworzyłem ostatnie – powiedział. – Tam jest… pytanie. Nie musiał mówić, jakie. Wzięłam oddech i spojrzałam mu prosto w oczy. – Chcesz rozwodu? – zapytał. Nie odpowiedziałam od razu. Wzięłam filiżankę z blatu i upiłam łyk herbaty. Czułam, jak wali mi serce. Ale słowa przyszły same, bez wysiłku. – Chcę życia, w którym nie muszę codziennie walczyć o szacunek. Tomek przygryzł wargę. Stał bez ruchu. – Naprawdę nie ma już szans? – Miałeś ich dużo. Dwadzieścia cztery. Jedną na każdy dzień grudnia. I żadnej nie wykorzystałeś. Odsunęłam krzesło, zebrałam talerze ze stołu. Nie płakałam. Była cisza. Ta sama, co od dni. Ale teraz nie bolała. Była jak mur – zbudowany na spokojnie, cegła po cegle. Wreszcie mam spokój Pierwszy dzień po Wigilii. Obudziłam się sama. W kuchni panowała cisza, tak gęsta, że aż mi dzwoniło w uszach. Zerknęłam na lodówkę – pusta. Kalendarz zniknął. Nawet magnesy ktoś poukładał inaczej. Tomek się spakował. Cicho, bez scen. Zabrał swoją torbę sportową, szczoteczkę, nawet ulubiony kubek. Na stole zostawił kartkę z krótkim zdaniem: „Muszę to przemyśleć”. Nie zostawił łez. Ani krzyku. I może dlatego poczułam pustkę bardziej niż kiedykolwiek. Ola weszła do kuchni z misiem w ręku. – Gdzie tata? Uklękłam przed nią. Spojrzałam w jej duże, ciemne oczy. Nie umiałam powiedzieć: „Odszedł”. Ani: „Zostawił nas”. Powiedziałam coś, co było najbliżej prawdy. – Wyjechał na jakiś czas. Musimy teraz być trochę same, dobrze? Kiwnęła głową. Mocno się do mnie przytuliła. Wieczorem usiadłam przy stole. Tam, gdzie leżał kalendarz, położyłam kartkę. Tylko jedną. Wzięłam flamaster i napisałam dużymi literami: „Zasługuję na więcej”. Nie wiem, co będzie jutro. Nie planuję dalej niż do wieczora. Ale kiedy gaszę światło, wreszcie czuję coś, co dawno mi uciekło. Cisza i spokój. Magdalena, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż mi posyłał uśmiechy, a sąsiadce z góry drogie prezenty. Od zawsze był hojny, ale nie wiedziałam, że aż tak” „Mąż pożałował kasy na prezent na Mikołajki dla mnie. Mówi, że oszczędza, ale ja dobrze wiem, na co wydaje swoją pensję” „Dostałam od męża kolczyki w prezencie, ale nie byłam jedyna. Identyczne zobaczyłam na uszach jego koleżaneczki z pracy”
„Mój mąż był przekonany, że w czwartki gram tylko w tenisa z kolegą. Mecz się skończył, gdy nasionko zostało zasiane”
„Zaczęło się od grania. Cotygodniowe mecze. Śmiechy. Głupie żarty. Michał miał cięty humor i taki sposób patrzenia, że czułam się jak ktoś wyjątkowy – choć przez większość tygodnia byłam niepotrzebna. Po kilku spotkaniach zaproponował kawę po meczu i to był przełom”.
Mam 35 lat, od sześciu lat jestem żoną Jakuba. Mieszkamy w dwupokojowym mieszkaniu w Warszawie. Na początku miało być tymczasowe, zanim „zaczniemy planować przyszłość”. Tyle że nigdy nie zaczęliśmy. Nie mamy dzieci. Ja chciałam. On mówił: „jeszcze nie teraz”, „to nie ten moment”, „najpierw stabilizacja”. A potem przestał mówić w ogóle. Gdy wracałam do tematu, unikał mojego wzroku. W końcu przestałam pytać. Zmęczyłam się. Nasze życie stało się wygodne, przewidywalne. Śniadania, praca, powrót, kolacja, serial. Czasem rozmowa. Zwykle o rachunkach. Pracuję w administracji dużej firmy. Nudne papiery, kawa z automatu, te same twarze. Czasem mam wrażenie, że moje życie toczy się beze mnie. Że oglądam je z boku. Na tenisa zapisałam się spontanicznie. Zobaczyłam ogłoszenie na drzwiach klubu sportowego. Nie miałam rakiety ani kondycji. Ale chciałam poczuć, że żyję. Przez godzinę w tygodniu mogę być kimś innym – spocona, zmęczona, uśmiechnięta. Tam, na korcie, nikt nie pyta, dlaczego nie mam dzieci. Ani dlaczego wieczorem jem kolację w ciszy z mężem, który dawno przestał mnie całować. Nie chcę tak żyć. Ale nie umiem z tego wyjść. Na początku tylko graliśmy Michała poznałam przypadkiem. Jak to zwykle bywa z rzeczami, które zmieniają wszystko. To był czwartek. Miałam zagrać z jakimś mężczyzną, którego wcześniej nie widziałam – zapisał się przez aplikację. Ale nie przyszedł. Już miałam się zniechęcona zbierać do domu, gdy podszedł do mnie facet w granatowej bluzie z rakietą w dłoni. – Cześć, nie masz z kim grać? Ja też nie. Może zagramy razem? – zaproponował. Był wysoki, z kilkudniowym zarostem. Nie wyglądał na sportowca, raczej na mężczyznę, który kiedyś nim był, ale potem życie go trochę przygniotło. Jak mnie. Zgodziłam się. Na początku było sztywno. Ale po kilku wymianach zaczęliśmy się śmiać. Kiedy niechcący uderzyłam piłkę w siatkę, teatralnie padł na kolana i krzyknął: – Ratuj mnie! Tak się nie da wygrać! Zeszliśmy z kortu spoceni, zmęczeni, dziwnie zadowoleni. Usiadłam na ławce, on przyniósł nam wodę. – Michał – wyciągnął rękę. – Rozwodnik z odzysku. Dwoje dzieci. Trochę rozbity, ale wciąż walczący. – Wiktoria – uśmiechnęłam się. – Mężatka na papierze, zagubiona emocjonalnie. Też próbuję się pozbierać. – To może pogramy co tydzień? Nawet jeśli nie wygramy, przynajmniej będzie z kim pogadać. Nie wiedziałam wtedy, że właśnie zaczęła się gra, której nie da się zakończyć tylko wynikiem. Zbliżaliśmy się coraz bardziej Zaczęło się od grania. Cotygodniowe mecze. Śmiechy. Głupie żarty. Michał miał cięty humor i taki sposób patrzenia, że czułam się jak ktoś wyjątkowy – choć przez większość tygodnia czułam się jak mebel. Po kilku spotkaniach zaproponował kawę po meczu. – Słuchaj, kawa nic nie znaczy. Ale jeśli nie wypijemy jej razem, to może znaczyć wszystko – mrugnął. Usiedliśmy w małej kawiarni przy klubie. Gadaliśmy dwie godziny. Potem zaczęło się regularnie – mecz, a potem kawa. A potem raz odwołałam kort, bo padało, a on napisał: „To może kolacja zamiast tenisa?”. Przyjechał po mnie. Powiedziałam Jakubowi, że koleżanka ma urodziny. Michał nie naciskał. Po prostu był. Słuchał. Mówił o swoich dzieciach, o rozwodzie. O tym, jak żona wyprowadziła się do innego miasta i zabrała ze sobą wszystko, łącznie z częścią jego tożsamości. Mówił to cicho, bez żalu. Miał w sobie spokój, którego zazdrościłam. W końcu zaprosił mnie do siebie. Nie od razu doszło do czegokolwiek. Siedzieliśmy na kanapie, piliśmy wino, oglądaliśmy film. Kiedy położył mi rękę na udzie, nie odsunęłam się. A potem już nie było odwrotu. Po pierwszym razie leżeliśmy długo w ciszy. Czułam jego skórę, jego oddech. – Wiktoria – szepnął. – Myślałem, że nie potrafię już kochać. A potem poznałem ciebie. Nie odpowiedziałam. Czułam jednocześnie ciepło i strach. To, co robiłam, było niewybaczalne. Ale też… było prawdziwe. Test pokazał mi trudną prawdę Zaczęło się od porannego zmęczenia. Zrzuciłam to na stres. Później przyszły mdłości. Kręciło mi się w głowie w metrze, nie mogłam patrzeć na kawę. To, co zawsze ratowało mnie w pracy, nagle przyprawiało o wstręt. Któregoś dnia, stojąc nad zlewem w biurze, poczułam nagłe uderzenie ciepła i musiałam się podeprzeć. Koleżanka spojrzała na mnie podejrzliwie. – Wiktoria, ty coś ostatnio bledziutka jesteś. Wszystko w porządku? – Pewnie ciśnienie. Albo zima mi nie służy – uśmiechnęłam się słabo i zamknęłam się w toalecie. Wyjęłam z torebki test ciążowy. Kupiłam go wcześniej, niby „na wszelki wypadek”, ale już wtedy czułam, że to nie jest przypadek. Usiadłam na zamkniętej klapie toalety, patrzyłam, jak pojawia się druga kreska. Czerwona. Wyraźna. Bez żadnych wątpliwości. Serce zaczęło mi walić. Brzuch ścisnęło. Patrzyłam na test, jakby to był wyrok. Albo… cud. Sama już nie wiedziałam. Zostawiłam go na parapecie, umyłam twarz zimną wodą. Nie płakałam. Nie krzyczałam. Byłam jak zamrożona. W domu jeszcze bardziej unikałam rozmów z Jakubem. Michała też zaczęłam trzymać na dystans. Pisał, dzwonił, ale ja nie umiałam odpowiedzieć. Co mu powiem? „Pamiętasz ten wieczór? Nasze wino, nasze ciała? Zasiałeś we mnie nowe życie. I teraz nie wiem, co dalej”. Zawsze chciałam dziecka. Ale nie w ten sposób. Nie w tajemnicy. Nie z kimś innym. Wszystko zmierzało ku jednemu Zadzwoniłam do Michała późnym wieczorem. Odebrał niemal od razu. – Wiktoria… myślałem, że zniknęłaś – powiedział cicho. – Wszystko w porządku? – Musimy się spotkać. Dzisiaj. U ciebie – odpowiedziałam. Nie pytał więcej. W jego mieszkaniu pachniało mandarynkami i czymś ciepłym, jakby piekł chleb. Ale nie przyszłam tam po ciepło. Usiadłam, nie zdejmując płaszcza. W dłoni trzymałam test. Podałam mu go bez słowa. Patrzył na niego długo. Nie mówił nic. Nie pytał, czy to jego. Nie uciekał wzrokiem. Po prostu trzymał ten kawałek plastiku jak coś kruchego. – Jesteś w ciąży – powiedział w końcu. – Tak. – Ze mną? – Tak. Cisza. Pomyślałam, że zaraz powie, że to pomyłka, że nie może, że nie chce. Ale nie powiedział nic z tych rzeczy. – Nie wiem, co czuję – zaczął. – Ale jedno wiem na pewno. Nie zostawię cię samej. Zbliżył się, przytulił mnie. Zawahałam się, a potem się rozpłakałam. Wszystko ze mnie zeszło. Strach, wstyd, samotność. A potem wróciło ze zdwojoną siłą. Gdy wróciłam do domu, Jakub czekał w kuchni. Siedział i patrzył w okno. – Wiktoria, mogę cię o coś zapytać? – zapytał nagle, nie odwracając się. – O co? – Ktoś z mojej pracy widział cię... z jakimś facetem. Podobno się śmialiście. Wyglądało... intymnie. Zdradzasz mnie? Zamarłam. – Nie – skłamałam. Patrzył mi długo w oczy. Nie powiedział nic więcej. Ale ja już wiedziałam. Grunt zaczął się palić pod moimi stopami. On też nie był bez winy Wiedziałam, że dłużej tego nie uniosę. Codzienność z Jakubem stała się jak chodzenie po cienkim lodzie – każdy krok mógł wszystko zniszczyć. A ja miałam w sobie tykającą bombę, której nie potrafiłam już ukrywać. To był niedzielny poranek. Jakub robił kawę. Stałam w kuchni, patrząc, jak zalewa fusy wodą, jak dodaje mleko – jakbyśmy byli zupełnie normalni. Nagle wszystko we mnie się zagotowało. – Jakub, poczekaj. Muszę ci coś powiedzieć. Spojrzał na mnie z lekkim zniecierpliwieniem, jakby spodziewał się kolejnej rozmowy o rachunkach. – Jestem w ciąży – wyrzuciłam z siebie. – Ale... to nie jest twoje dziecko. Na początku nie zrozumiał. Albo nie chciał zrozumieć. – Co ty gadasz? – odsunął się, jakby nagle powietrze stało się trujące. – Przepraszam... Nie planowałam tego. To się wydarzyło. To... Michał. – Michał? – powtórzył, jakby to imię go uderzyło. – Ten kolega od tenisa? Kiwnęłam głową. Milczał. A potem... wybuchnął. – Zniszczyłaś wszystko. Wszystko, Wiktoria. Całe to cholerne życie, które próbowałem jakoś poskładać! I ty mi to robisz? W taki sposób? – Ja też tak żyłam, Jakub. I też czułam, że nic z niego nie ma. – I dlatego spałaś z kimś innym?! – wrzasnął. – Wiesz co? Jesteś żałosna. I egoistyczna. I nawet nie wiem, czy to naprawdę jego dziecko. Może sama nie wiesz? Może jeszcze innego? Zamilkłam. Widziałam, że go ranię, ale wiedziałam też, że on nie jest niewinny. On też przez lata mnie nie słyszał. Odmawiał mi czułości, rodziny, szacunku. – Nie musisz się mną już przejmować – powiedział. – Śpij sama. W ogóle... zostań sobie sama. Z brzuchem. I ze swoim nowym, wspaniałym życiem. Trzasnęły drzwi. Zostałam w kuchni. Z kubkiem zimnej kawy. I nasionkiem w brzuchu. To moje zwycięstwo Teraz jestem w piątym miesiącu ciąży. Mieszkam sama – choć słowo „sama” zmieniło dla mnie znaczenie. W brzuchu noszę życie. Małe, ciche, które czasem daje mi znać o sobie krótkim kopnięciem. Jeszcze kilka miesięcy temu myślałam, że nie uniosę tej samotności. Że się rozpadnę. A teraz... po prostu żyję. Jakub wyprowadził się tydzień po naszej rozmowie. Nie zadzwonił. Nie zapytał. I nie dziwię mu się. Michał... bywa. Dzwoni, przyjeżdża. Zawiózł mnie na badania, zrobił zakupy. Nie powiedział, że mnie kocha. I ja też nie pytam. Czasem siedzimy razem, milczymy. Czasem opowiada mi o swoich dzieciach. Kiedy wychodzi, czuję, że nie wiem, czy wróci. Może jest. Może zniknie. Czuję się... zawieszona. Między tym, co było, a tym, co dopiero się wydarzy. Nie wiem, jak to będzie. Nie wiem, czy będę miała z kim dzielić się pierwszym płaczem, pierwszymi krokami, nocnymi kolkami. Wiem jedno – to dziecko jest moje. Nieprzypadkowe. Nieplanowane, ale moje. Czasem siadam na łóżku, kładę dłonie na brzuchu i mówię do niego szeptem: – Nie wiem, czy to będzie dobrze. Wiem, że to moje życie. I ktoś właśnie na nie czeka. A potem zasypiam. Sama, ale już nie jestem nieszczęśliwa. Wiktoria, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mieliśmy 4 dzieci, małe mieszkanie i szarą codzienność. Gdy zakiełkowało piąte nasionko, wszystko zaczęło się walić” „Złośliwe pytania mojej teściowej doprowadzały mnie do szewskiej pasji. Wreszcie zamknęłam jej usta 1 zdaniem” „Mąż zasiał nasionko i umył rączki. Był dla mnie zimny jak grudniowy poranek, a ja miałam już dość mrozu”
„Planowałam wymarzone święta, a dostałam tylko piękną katastrofę. Na czele rodzinnej porażki stanął teść i mój mąż”
„Patrzyłam na nich, nie mogąc uwierzyć. Mąż, który mnie nie uprzedził, ani nie zapytał. Teść, który już zdążył wejść w moje życie z butami. I ten jego ton. Ten protekcjonalny uśmiech. – A choinka gdzie? – spytał, rozejrzawszy się po salonie”.
Nazywam się Barbara, mam trzydzieści dziewięć lat i dwójkę dzieci: Kasię i Filipa. Na co dzień pracuję jako menadżerka w lokalnej firmie produkcyjnej – brzmi dumnie, ale przekłada się to głównie na tony maili, terminy „na wczoraj” i wieczny stres. Gdy wracam do domu, nie kończy się nic – zaczyna się tylko druga zmiana. Obiad, pranie, odrabianie lekcji z dziećmi, lista zakupów, rachunki, i jeszcze ta sterta skarpetek Tomasza na fotelu, która najwyraźniej potrafi się sama namnażać. Od lat próbuję łączyć rolę perfekcyjnej pani domu z kobietą aktywną zawodowo. Z różnym skutkiem. Mam wieczne poczucie, że jestem w kilku miejscach naraz, ale nigdzie naprawdę. Dzieci... one są moim światłem, moim kompasem. Ale też czuję się okropnie, kiedy mijają całe dni, a ja nie mam czasu zapytać, co dziś narysowali w szkole albo z kim się pokłócili. A Tomek, mój mąż? On od lat funkcjonuje w trybie „święty spokój”. Nie krzyczy, nie kłóci się, ale też... nie wspiera. Wszystko spada na mnie. Każdego roku powtarzam sobie: te święta będą inne. Wyjątkowe. Spokojne. Zaplanowane co do minuty – z pięknym stołem, ręcznie robionymi dekoracjami, zapachem piernika w tle i uśmiechem dzieci. Moje małe marzenie o rodzinnej harmonii. Właśnie dlatego biorę wszystko na siebie. Od początku grudnia żyję planowaniem. Mam harmonogram, listy prezentów, nawet listę z kolędami – bo chcę, żeby wszystko wyszło, jak trzeba. Ale jak co roku pojawia się on: teść. Ojciec mojego męża, Stanisław. I wszystko bierze w łeb. Prosiłam tylko o jedno – Tomek, czy mógłbyś dzisiaj po pracy wnieść choinkę z piwnicy? I jeszcze odebrać Filipa, bo ja muszę podjechać po ostatnie prezenty – powiedziałam z kuchni, wycierając ręce w ścierkę. Mąż siedział przy stole z nosem w telefonie. Uniósł głowę tylko na chwilę. – Zobaczę, jak się wyrobię – mruknął. – To nie „zobaczysz”, tylko musisz. Już raz cię prosiłam wczoraj i… – Dobrze, Basia. Mówiłem, że zobaczę, jak wyjdzie – przerwał mi i znowu zapatrzył się w ekran. Zacisnęłam zęby. Nie powiedziałam już nic. Po co? Kiedy proszę go o cokolwiek, czuję się, jakbym negocjowała pokój między dwiema zwaśnionymi stronami. A wystarczyłoby zwykłe: „tak, zajmę się tym”. Ale Tomek nigdy tak nie mówi. Mówi „może”, „później”, „nie teraz”. Tego wieczoru, zmęczona, z torbami pełnymi zakupów, ledwo weszłam do mieszkania. I zamarłam. W przedpokoju stał on – Stanisław, mój teść. – No witaj, synowo. Wciąż tak samo blada. Nie masz, kiedy do kosmetyczki iść? – Tato… – Tomasz pojawił się obok i przyjął ton rozbawienia – przestań, Basia nie lubi takich żartów. – Jakich żartów? Ja tylko mówię, co widzę. Patrzyłam na nich, nie mogąc uwierzyć. Mąż, który ani mnie nie uprzedził, ani nie zapytał. Teść, który już zdążył wejść w moje życie z butami. I ten jego ton. Ten protekcjonalny uśmiech. – A choinka gdzie? – spytał jeszcze, rozejrzawszy się po salonie. – U nas w domu to zawsze była gotowa na Mikołaja. Ale u was to chyba wszystko na opak. Tomasz się roześmiał. A ja poczułam, że coś się we mnie zapada. To miały być moje święta. Moje spokojne, wymarzone święta. A już teraz czuję, że to będzie kolejna katastrofa. Dlaczego on zawsze staje po stronie ojca? Dlaczego ja ciągle muszę udawać, że wszystko gra? Napięcie tylko rosło – Tomek, możemy porozmawiać? – zapytałam, kiedy dzieci zasnęły, a teść zamknął się w łazience na swoje wieczorne rytuały. – Teraz? – odłożył pilota od telewizora, ale nie wyglądał na zadowolonego. – Tak, teraz. Dlaczego nie powiedziałeś mi, że twój ojciec do nas przyjeżdża? Westchnął. – Bo wiedziałem, że zaczniesz robić sceny. A to tylko kilka dni. Ojciec nie ma się gdzie podziać. – Czyli uznałeś, że lepiej mnie zignorować? Postawić przed faktem? – Nie przesadzaj, Baśka. To nie koniec świata. Święta są, rodzinę się zaprasza. – W tym domu też mieszkają inni ludzie. Ja. Dzieci. Ja próbuję to wszystko zorganizować, a ty... znowu uciekasz od odpowiedzialności. – Znowu? Boże, znowu ta sama śpiewka. Zrobiłem zakupy, wyniosłem śmieci… – Och, chwała ci za śmieci! – przerwałam. – Ale choinka dalej stoi w piwnicy, Filip wracał dzisiaj autobusem, a ja po całym dniu w pracy jeszcze stałam w kolejkach po karpia, żeby twój ojciec miał co jeść. W tej chwili wszedł do pokoju Stanisław, ocierając ręce w ręcznik. – Ależ się u was głośno robi wieczorami. Ja tam w życiu tyle nie krzyczałem – skomentował ironicznie. – U nas w domu to kobieta wiedziała, gdzie jej miejsce. I nie zawracała mężowi głowy byle czym. – Tato, daj spokój – Tomasz zaśmiał się nerwowo, jakby to był jakiś niewinny żart. A ja… poczułam, że coś we mnie się gotuje. – Naprawdę? – wysyczałam. – Czyli moje miejsce to, gdzie jest? W kuchni? Pod stołem? Może mam wam jeszcze herbatę przynieść i zaśpiewać kolędy? – Oj, kobieto – westchnął teść. – Weź się w garść, bo ci święta przepadną. Nie wytrzymałam. Podniosłam głos. Po raz pierwszy od dawna. – One już przepadły! Dla mnie już ich nie ma! Dzieci zbiegły na dół przestraszone. Filip tulił Kasię, a Tomek odwrócił wzrok. Tylko teść wzruszył ramionami i usiadł w fotelu, jakby właśnie włączył najlepszy program w telewizji. Nie miałam do nich sił Wstałam wcześniej niż zwykle. Nie mogłam spać. Całą noc przewracałam się z boku na bok, analizując w myślach wczorajszy wieczór. W głowie brzęczały mi słowa teścia – „kobieto, weź się w garść” – jakby były jakąś chorą mantrą. Zaparzyłam kawę, ale jej nie tknęłam. Usiadłam na schodach prowadzących na piętro i po raz pierwszy od dawna pozwoliłam sobie nic nie robić. Po prostu słuchałam. Po chwili z kuchni dobiegły stłumione głosy. – Ty się jej za bardzo dajesz. Widzisz, co z niej wychodzi, jak jej dasz palec? Histeryczka – mówił szeptem Stanisław. – Wiem, tato – Tomasz brzmiał, jakby był zmęczony tym, że w ogóle musi o tym rozmawiać. – Ale wiesz, jaka ona jest… Jak nie ma kontroli, to się sypie. Zamknęłam oczy. Wiedziałam, że nie powinnam podsłuchiwać. Że to nieeleganckie. Ale nie mogłam przestać. Chciałam usłyszeć jeszcze jedno zdanie. Jeszcze jeden dowód, że w tym domu nikt mnie już nie widzi. Weszłam do kuchni bezszelestnie. Stanęłam w drzwiach. Nie zareagowali od razu – dopiero po chwili obaj podnieśli głowy i zobaczyli mnie. Nie miałam siły krzyczeć. Byłam zbyt zmęczona. – Jeśli jeszcze raz któryś z was nazwie mnie histeryczką albo podobnie, to przysięgam… spędzicie te święta sami, jedząc konserwy – powiedziałam cicho, ale pewnie. Cisza. Tomasz zbladł. Stanisław prychnął z lekceważeniem, jakby usłyszał dziecko, które grozi ucieczką z domu. – Nie przesadzaj, Basia – rzucił mąż. – Znowu robisz z igły widły. – Nie. Robię z życia coś, czego nie zniszczycie jednym słowem. Odwróciłam się i wyszłam z kuchni, nie oglądając się za siebie. Wreszcie powiedziałam coś, co nie było przymilnym „tak, kochanie”, ani wymęczonym „poradzę sobie”. Nagle… poczułam, że jeszcze potrafię mówić swoim głosem. Musiałam stamtąd uciec Telefon trzymałam w ręku dobre pięć minut, zanim odważyłam się nacisnąć zieloną słuchawkę. Ekran drżał lekko – nie wiem, czy od moich rąk, czy od czegoś głębszego. W końcu zadzwoniłam do siostry. – Halo? – odezwała się Jolanta, zaspanym głosem. – Jola... ja nie daję już rady – wyszeptałam. I nagle łzy zaczęły płynąć jak z pękniętej tamy. – Oni mnie obaj niszczą, a ja dalej udaję, że wszystko jest w porządku. Tylko po co? Po drugiej stronie było chwilowe milczenie. Ale nie to niezręczne, tylko pełne troski. – Dobrze, że dzwonisz. Bałam się, że kiedyś się naprawdę zatracisz w tym swoim udawaniu. Przestań ich zadowalać. Oni cię nie zobaczą, dopóki nie przestaniesz być dla nich niewidzialna. Westchnęłam. Te słowa były jak pstryknięcie w przełącznik. – Wyjdź z domu, Basia. Choćby na godzinę. Później zdecydujesz, co dalej. Wyszłam. W kapturze, bez makijażu, w butach na szybko. Błąkałam się bez celu po mieście. Mijałam ludzi z siatkami pełnymi prezentów, świąteczne dekoracje na witrynach, dzieciaki z uśmiechami... a ja byłam jak duch. Jak cień samej siebie. W głowie szumiały myśli: „czy naprawdę to ja jestem problemem? Może faktycznie histeryzuję? A może jestem słaba?”. Ale gdzieś w tle przebijał się cichutki głosik, którego nie słyszałam od lat. „Nie, nie jesteś. Po prostu za długo milczałaś”. Po godzinie spacerowania dotarłam do mieszkania Jolki. Miała jak zwykle zostawiony klucz w skrzynce na listy. Weszłam do środka i usiadłam na kanapie. Pusto. Cicho. Żadnych złośliwych komentarzy. Żadnych rozkazów. Tylko ja i moje myśli. Pomyślałam, że nie wrócę do domu na noc. Dzisiaj tam nie wrócę Telefon zadzwonił przed południem. Na ekranie: Tomasz. Przez chwilę zawahałam się, czy odebrać. Ale odebrałam. Chciałam go usłyszeć i chciałam, żeby on usłyszał mnie. – Barbara? Gdzie ty jesteś? – spytał bez przywitania. – W bezpiecznym miejscu – odpowiedziałam spokojnie. – Dzieci pytają o ciebie. Kasia płakała. Nie mogła zasnąć bez twojego ucałowania na dobranoc. Zacisnęłam powieki. – To może czas, żebyś ty się nauczył ją całować na dobranoc. A może nawet zapamiętać, że lubi, gdy się ją przykrywa pod samą brodę. – Przestań. Wiesz, że nie o to chodzi. – A o co? Mam wrócić, żeby znowu gotować dla twojego ojca, słuchać jego uwag i unikać twoich kpiących spojrzeń? Po drugiej stronie zapadła cisza. – Nie tak to miało wyglądać – powiedział w końcu cicho. – Wiem. I właśnie dlatego w tym roku świąt nie będzie. Przynajmniej nie takich, jakie znasz. – Jak to? To co teraz? – Teraz to ja zdecyduję. Czy, gdzie i z kim spędzę te dni. A wy możecie sobie usiąść z tatkiem przy stole i ponarzekać, że barszcz za kwaśny, a kobieta znowu się obraziła. Zakończyłam połączenie. Później po prostu... siedziałam w ciszy. I w tym odzyskiwałam siebie. Wieczorem przyszli Kasia i Filip. Jolanta ich przyprowadziła. – Mama? – Filip spojrzał niepewnie. – Chcecie zostać tutaj? Nie mam choinki, ani prezentów. Ale mam spokój. Kasia wtuliła się we mnie. Filip tylko skinął głową. To wystarczyło. A Tomasz się nie pojawił. Wrócił do ojca. Zresztą, chyba było mu tam raźniej. Miałam swoje święta Siedzieliśmy we trójkę przy małym, kwadratowym stole. Na obrusie leżała tylko świeca i kilka pierników, które Kasia sama ozdobiła lukrem. Nie było prezentów. Nie było kolęd w tle. Nikt nie kazał mi się uśmiechać na siłę. Filip przyniósł z kuchni kubki z kakao. Kasia nalała barszczu z gotowego słoika, który znalazłam w lodówce Jolki. To wystarczyło. – Mamo, to najlepsza kolacja wigilijna – powiedziała cicho Kasia, przysiadając obok mnie. Nie odpowiedziałam. Uśmiechnęłam się tylko. Ale w środku czułam coś dziwnego – nie ulgę, nie szczęście. Coś jak ciszę po burzy. Jakby mój świat właśnie zrobił miejsce na coś nowego. Nie wiedziałam, co będzie dalej. Czy wrócę do Tomasza? Czy on w ogóle spróbuje coś naprawić? Czy jego ojciec zniknie z naszego życia, czy wciąż będzie przyjeżdżał jak do hotelu? Nie wiedziałam. Ale po raz pierwszy od dawna nie bałam się tej niewiedzy. Spojrzałam na dzieci. Ich spokój był moją nagrodą. Nie musiałam robić z nich widowni rodzinnego cyrku. Pokazałam im, że mama też może powiedzieć „dość”. Że nie trzeba się godzić na byle jakie święta, byle jakie małżeństwo i byle jaki szacunek. To nie były wymarzone święta. Były prawdziwe. I może właśnie dlatego, po raz pierwszy od lat, poczułam, że jestem naprawdę w domu. Barbara, 39 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Na święta mój brat dostał prawdę, bez kolorowego papierka i kokardki. Wszystko w zwykłym dziecięcym liście do Mikołaja” „Po śmierci żony święta straciły dla mnie sens. Zapominałem, że mam jeszcze córkę, która potrzebuje mojej miłości” „Siostra wciąż wciska dzieciom bajki o świętym Mikołaju. Zamierzam powiedzieć im prawdę, nawet jeśli się obrazi”
„Zastawiłam nasze obrączki ślubne, żeby zrobić zakupy na Boże Narodzenie. Teraz nie wiem, jak powiedzieć to mężowi”
„W tym roku bardzo chciałam, żeby Święta były inne. Żeby chłopcy poczuli magię, żeby nie było wstydu, że pod choinką tylko mandarynki. Spojrzałam na obrączki. Leżały w szufladzie, zbierały kurz. W mojej głowie pojawiła się myśl: to tylko na chwilę”.
Mówią, że kobieta potrafi wszystko – dom ogarnąć, dzieci wychować, pieniądze z niczego wyczarować. Może i potrafi. Tylko nikt nie mówi, ile ją to kosztuje. Mam 34 lata, dwóch synów, męża i pracę w galerii handlowej. Haruję często po dwanaście godzin dziennie, świątek, piątek i niedziela handlowa. Mam mieć uśmiech na twarzy, choć nogi odpadają, a wypłata... no cóż. Starcza na rachunki, jedzenie i może buty dla młodszego, jak się dobrze rozplanuje. Mąż niby jest obok. Fizycznie. A w praktyce – wiecznie poszukuje pracy. Od miesięcy nosi się z zamiarem „czegoś konkretnego”, ale nic z tego nie wychodzi. To ja robię zakupy, opłacam przedszkole, planuję budżet. On potrafi tylko skrytykować, że zupa przesolona. W tym roku bardzo chciałam, żeby Święta były inne. Żeby chłopcy poczuli magię, żeby nie było wstydu, że pod choinką tylko mandarynki. Raz spojrzałam na obrączki. Leżały sobie w szufladzie, zbierały kurz. A w mojej głowie pojawiła się myśl: to tylko na chwilę. Oddam do lombardu, kupię prezenty, a w styczniu wykupię. – A on znowu bez pracy? – zapytała sąsiadka, gdy wracałam z nocnej zmiany. – Coś tam szuka – burknęłam. A sama powtarzałam sobie w głowie: to jeszcze nie porażka. Po prostu robię, co muszę. Zrobiłam, co musiałam Święta zbliżały się wielkimi krokami. W galerii tłumy, promocje, kolejki, kolędy z głośników puszczane w kółko jak mantra. Ja biegałam między półkami, doradzając klientom zapachy dla teściowych, szminki dla córek i zestawy dla „żony, bo nie wiem, co jej kupić”. Cały czas miałam w głowie, że moje dzieci, chociaż raz, też dostaną coś fajnego. Z lombardu wyszłam ze łzami w oczach i kilkoma stówkami w ręku. Miałam wrażenie, jakbym oddała kawałek siebie. Szybko się otrząsnęłam – to tylko metal. Symbol czegoś, czego i tak już nie ma. W domu czekały na mnie dzieci. Stasiek podskakiwał podekscytowany, bo w szkole robili ozdoby. Młodszy, Kacper, cały dzień nucił „Pada śnieg, dzwonią dzwonki sań…”. Tylko mąż jak zwykle przed telewizorem. – Widziałem, że kupiłaś mandarynki. Co to za rozrzutność? – rzucił, nie odrywając wzroku od ekranu. – Dzieci lubią – odpowiedziałam chłodno i zajęłam się kolacją. Wigilia była piękna. Udało się zrobić pierogi, karpia, nawet sernik wyszedł. Stasiek aż piszczał z radości, gdy odpakowywał samochodzik, a Kacper tulił nowego misia. Patrzyłam na nich i czułam... ulgę. Może nawet coś na kształt szczęścia. – Ale ten sernik to chyba od matki, co? – burknął mąż, oblizując łyżkę. – Nie, mój – odparłam cicho. Jeszcze tylko przetrwać do stycznia. Potem odbiorę obrączki. Muszę. Mój mąż nawet nie zauważył. I tak od dawna nie nosił swojej, bo mu „niewygodnie”. Miałam prosty plan Święta minęły jak w transie. Kilka dni luzu, kiedy nie musiałam słuchać jęczenia klientów ani kręcić się na zmęczonych nogach po galerii. Ale już po drugim dniu wrócił stary rytm – sprzątanie, zakupy, pranie, gotowanie. Mąż znowu zaczął marudzić, że „trzeba się będzie za robotą rozejrzeć”. Znów. Po raz setny. Ja znowu brałam dłuższe zmiany. Po pracy ledwo stałam na nogach. Spałam po pięć godzin, jadłam w biegu, ale suma w portfelu rosła. Wiedziałam – jeszcze tylko kilka dni. Jeszcze chwila i wykupię obrączki. Któregoś dnia, po wypłacie, policzyłam każdą złotówkę. Powinno wystarczyć. Wieczorem, zaraz po zmianie, poszłam do lombardu. Zmęczona, niewyspana, ale szczęśliwa. W głowie miałam plan: odbiorę obrączki, kupię dzieciom trochę owoców i wrócę do domu. Proste. – Dzień dobry, chciałam odebrać dwie złote obrączki, zostawione przed świętami. Mam paragon. Mężczyzna spojrzał na mnie znad lady. – Numer? Podałam. Szukał długo, wstukując coś do komputera. Potem sięgnął pod ladę, ale jego twarz już mówiła wszystko. – Przykro mi, ale zostały już sprzedane. Zamarłam. – Jak to? Przecież... miały tu być! Mówiłam, że odbiorę po nowym roku! – Termin minął, proszę pani. To nie muzeum. Jeśli nikt nie wykupuje, idą na sprzedaż. Zrobiło mi się słabo. Zaczęłam tłumaczyć, że pracowałam, że dzieci, że święta... A on tylko patrzył na mnie bez emocji. Łzy napłynęły mi do oczu. Czułam, jak odpływa mi grunt spod nóg. Jak ja to teraz mężowi powiem? Jak się przyznać? Bałam się wyznać prawdę Wróciłam do domu jak zombie. Nie pamiętam, jak przeszłam przez ulicę. W rękach miałam torebkę i reklamówkę z jabłkami, które kupiłam odruchowo. W głowie tylko jedno: obrączek nie ma. Już nie wrócą. Nie naprawię tego. Mąż siedział na kanapie, zawinięty w koc, z kubkiem herbaty. W telewizji jakiś program o polskiej kuchni. Pachniało jeszcze rosołem, który rano nastawiłam. Taki zwykły dzień. Normalny. A ja miałam zaraz rozsypać ten spokój jak porcelanową filiżankę. – Coś się stało? – zapytał bez większego zainteresowania, zerkając w moją stronę. Usiadłam obok i przez chwilę patrzyłam w ekran, jakby to miało pomóc. – Muszę ci coś powiedzieć – zaczęłam cicho. – Przed świętami... oddałam nasze obrączki do lombardu. Chciałam zrobić dzieciom święta. Myślałam, że zdążę je wykupić. Zamilkłam. Czekałam na wybuch. Na pretensje, krzyki. Nic takiego nie nastąpiło. – I co? Nie zdążyłaś? – zapytał obojętnie. – Tak. Ktoś je kupił. Już ich nie ma. Wzruszył ramionami. – I tak jej nie nosiłem. Co za różnica? Zaniemówiłam. Na moment poczułam ulgę – może nawet wdzięczność, że nie robi mi awantury. Tylko zaraz potem... przyszła złość. Jak można być tak obojętnym? – Ja chciałam mieć tylko jedne normalne święta. Z dziećmi, z jedzeniem, bez wstydu. A ty nawet nie zauważyłeś, że ich nie ma! – głos mi zadrżał. – Daj spokój, Mariola. To tylko pierścionki. Zamknęłam oczy. Nagle zrozumiałam, że to nie o obrączki tu chodzi. Czy nasze małżeństwo ma w ogóle jakiś sens? Wszystko mi się zebrało Zamknęłam się w łazience. Na klamce zawiesiłam ręcznik, jakbym chciała odgrodzić się nie tylko od hałasu, ale od całego życia, które zostało za drzwiami. Usiadłam na brzegu wanny, ręce trzęsły mi się jak po chorobie. Woda kapała z kranu, kap… kap… jakby odliczała sekundy do jakiejś decyzji. W myślach odtwarzałam sceny z przeszłości. Nasze wesele – nieudolnie zatańczony pierwszy taniec, jego spojrzenie wtedy, kiedy jeszcze miał dla mnie ciepło w oczach. Potem narodziny Stasia. On się rozpłakał, kiedy mały pierwszy raz złapał mnie za palec. Kiedy Kacper zrobił pierwszy krok, ale on to przegapił, bo „miał spotkanie z chłopakami”. Przez lata byłam dla wszystkich. Dla dzieci, dla niego, dla klientek, sąsiadki, matki, teściowej. Dla siebie? Już dawno nie. Spojrzałam na swoją dłoń. Nagą. Ślad po obrączce zbladł dawno temu. Może to nie obrączki są nie do odzyskania. Może to my. Może my już dawno się sprzedaliśmy. Za wygodę. Za święty spokój. Za udawanie, że wszystko gra. Nagle przypomniała mi się sąsiadka. Jej głos – ostry, życiowy: „Taki chłop, co ani nie pomoże, ani nie wesprze – to nie chłop, Mariolka”. Zawsze się śmiałam, że ona wszystko wie najlepiej. A teraz siedziałam w łazience i czułam, że każda jej uwaga wbija mi się w serce jak igła. Przeszło mi przez głowę, że może łatwiej byłoby bez niego. Może mniej boli brak niż obojętność. Wstałam, spojrzałam sobie w oczy w lustrze. Poczułam, że muszę coś zrobić. Dla siebie. Dojrzewałam do decyzji Wzięłam dzieci na spacer. Potrzebowałam oddechu, świeżego powietrza, chociaż był styczeń i wszystko wokół wyglądało jak niedokończona pocztówka – brudny śnieg, bure niebo, szarzy ludzie. Stasiek biegał po chodniku, udając pociąg, Kacper ściskał moją rękę, opowiadając coś o przedszkolu. A ja szłam, jakbym patrzyła z zewnątrz na kobietę, która kiedyś miała jakieś marzenia. Przy klatce stała sąsiadka. Ta sama, co zawsze miała ostatnie słowo, ale jakoś... nie irytowała mnie tym dziś. Wręcz przeciwnie. Pomachała mi, a potem wyszła na chodnik i zaczęła iść obok. – I co, Mariolu? Ten twój już coś działa, czy znowu czeka, aż samo spadnie mu z nieba? Uśmiechnęłam się krzywo. – Działa. Pilotem po kanałach – odpowiedziałam. Sąsiadka prychnęła. – A ty, jak zwykle, wszystko sama. Kobieto, ja nie wiem, skąd ty masz siłę. – Nie wiem – przyznałam szczerze. – Ale czuję, że mi się kończy. Zamilkła na chwilę, potem zatrzymała się i spojrzała na mnie poważnie. – A co by się zmieniło, jakby go nie było? Zacisnęłam palce na dłoni Kacpra. Nie odpowiedziałam od razu. W głowie zaczęło się układać coś dziwnego. Nie dramat, nie rozpacz. Spokój. Myśli zaczęły formować plan. Nie mówiłam go jeszcze na głos. Wiedziałam jedno – tak, jak jest, być już nie może. Już nie żałuję obrączek Wróciliśmy do domu, kiedy zaczynało się ściemniać. Chłopcy od razu pobiegli do pokoju, rozrzucając czapki i szaliki jak małe huragany. Ja zdjęłam buty, oparłam się o ścianę i wsłuchałam w ciszę. Tę dziwną, gęstą ciszę, która zawsze mówi więcej niż słowa. Mój mąż spał na kanapie. W tej samej pozycji, w jakiej widziałam go rano. Koc zsunął się na podłogę, telewizor mrugał gdzieś w tle, a on oddychał ciężko, jakby nawet sen kosztował go wysiłek. Patrzyłam na niego długo. Szukałam w sobie złości, żalu, może nawet współczucia. Nie znalazłam nic. Tylko pustkę. Ogromną, zimną, ale czystą. Taką, która robi miejsce na coś nowego. Usiadłam przy stole, otworzyłam laptopa. Wpisałam w wyszukiwarkę: porady prawne dla kobiet w trudnej sytuacji, potem: jak przygotować się do rozmowy o rozstaniu, później jeszcze kilka innych fraz, które bałam się wpisywać przez ostatnie lata. Teraz palce same je wystukiwały. Spojrzałam na swoją dłoń. Pustą. Od dawna bez obrączki. I po raz pierwszy pomyślałam, że ten brak już mnie nie boli. Prawda jest taka, że obrączki były symbolem czegoś, co przestało istnieć dawno temu. One tylko leżały w szufladzie i czekały, aż to zauważę. Zamknęłam laptopa. Wzięłam głęboki oddech. „Może nie odzyskam tych obrączek” – pomyślałam. „Ale może odzyskam coś więcej – siebie.” Mariola, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Płakałam, gdy dzieci pisały listy do świętego Mikołaja. Nie wiem, czy w grudniu wystarczy nam na chleb” „W tym roku na Mikołajki mąż ani trochę się nie wysilił. Kupił mi zestaw kosmetyków w promocji i nawet nie zdjął ceny” „Haruję w domu od świtu do nocy, a mąż chce mnie jeszcze wysłać do pracy. Już sama nie wiem, w co mam ręce włożyć”
„Na firmowej wigilii chciałam porządnie zintegrować się z kolegą z zespołu. Już za 9 miesięcy zobaczę naszą wspólną premię”
„Przez pierwsze tygodnie wypierałam wszystko. Noc w hotelu wrzuciłam do kategorii pomyłek życiowych i tam zostawiłam. W pracy skutecznie go unikałam. On też nie naciskał – czasem rzucił żartem, ale nigdy nie wrócił do tematu. Ale temat wrócił sam”.
Czasem mam wrażenie, że moje życie można by streścić w tabelce. Kolumny, wiersze, formuły. Stabilne, przewidywalne. Takie jak moje małżeństwo. Z Michałem jesteśmy razem od ośmiu lat. Bez dramatów, ale i bez wzlotów. Stabilnie i cicho. Mam trzydzieści pięć lat i jestem analityczką w jednej z większych firm konsultingowych. Kariera zawsze była u mnie na pierwszym miejscu. Dzieci? Może kiedyś. Michał mówił, że mamy czas. Ale ostatnio prawie w ogóle nie rozmawiamy. On jest zatopiony w książkach, ja – w komputerze. Sypiamy w jednym łóżku, ale jakby każde żyło gdzieś indziej. Kiedy dostałam zaproszenie na wigilię firmową, chciałam odmówić. Po co mi to? Tłum ludzi, gadka szmatka, rozwodnione drinki i fałszywe życzenia. Ale Michał tylko wzruszył ramionami: – Idź, może trochę się rozerwiesz – powiedział. Nawet nie spojrzał znad książki. Popatrzyłam na niego i pomyślałam, że nie mam do czego wracać. Że może potrzebuję tej jednej nocy. By poczuć, że wciąż jestem kimś więcej niż numerem w systemie i kucharką-współlokatorką. Nie wiedziałam, że właśnie wtedy w moim życiu zacznie się coś, czego nie da się już zamknąć w żadnej tabelce. Z początku chciałam uciec – Tamara, przyszłaś! – Agata, szefowa, dosłownie mnie przytuliła. – Wiedziałam, że się jednak przełamiesz. Uśmiechnęłam się sztywno, rozglądając się po sali. Świąteczne lampki, stoliki z jedzeniem, lampka wina do ręki i obowiązkowy DJ. Muzyka była za głośna, ludzie śmiali się trochę zbyt nerwowo. Typowa firmowa wigilia. Stałam przy stole z przystawkami, gdy usłyszałam znajomy głos za plecami. – I jak, planujesz dziś rozłożyć konkurencję urokiem czy analizami danych? Odwróciłam się. Obok stał Patryk z naszego działu. Jak dla mnie zbyt pewny siebie, z wiecznym przyklejonym uśmiechem. Typ, którego omijałam szerokim łukiem. A przynajmniej tak mi się wydawało. – Zależy, co się lepiej sprzeda – odpowiedziałam z przekąsem. – Zawsze wiedziałem, że masz cięty język. Ale dziś wyglądasz inaczej. Jakoś tak… mniej oficjalnie. Zaśmiałam się. On też. Nie wiem, kiedy zniknęły kolejne kieliszki. Nawet nie wiem, kiedy zaczęliśmy tańczyć. Na początku było niezręcznie, potem… zaskakująco blisko. Patryk okazał się nie tylko flirciarzem, ale też świetnym słuchaczem. Opowiadałam mu rzeczy, których nie mówiłam nawet Michałowi. On też się otworzył. Albo tak mi się wydawało. – Nie wracaj jeszcze. W hotelu obok mamy pokoje, firma zarezerwowała. Możemy… porozmawiać w spokoju – powiedział. Wiem, co powinnam była zrobić, ale nie zrobiłam tego. Weszliśmy razem do windy. Jego ręka na mojej talii, moje serce w gardle. Tej nocy nie było formuł. Nie było analiz. Nie było nawet rozmów. Była tylko ta chwila. Dałam się jej ponieść. Nie dało się o tym zapomnieć Przez pierwsze tygodnie wypierałam wszystko. Noc w hotelu z Patrykiem wrzuciłam do szuflady „pomyłka” i zatrzasnęłam ją. W pracy skutecznie go unikałam. On też nie naciskał – czasem rzucił jakimś żartem, ale nigdy nie wrócił do tamtej nocy. Jakby nic się nie wydarzyło. A potem zaczęłam zasypiać po osiemnastej. Kawa przestała mi smakować. Zapach kanapek w kuchni przyprawiał mnie o mdłości. Gdy któregoś poranka, stojąc nad zlewem i próbując nie zwymiotować po samej myśli o jajku na twardo, coś we mnie się zmieniło. Kupiłam test. Taki najtańszy, pierwszy z brzegu. Zrobiłam go od razu w pracy, zamykając się w toalecie. Pięć minut. Jedna kreska. Uff… A nie, czekaj. Druga kreska. Blada, ale tam była. Druga. Stałam tam, z testem w ręce, jakby ktoś przyłożył mi cegłówką w klatkę piersiową. Wróciłam do biurka jak automat. Nie pamiętam, co tego dnia analizowałam. Wieczorem zadzwoniłam do Kai, mojej przyjaciółki. Nie potrafiłam trzymać tego w sobie. – Jesteś pewna? – zapytała, gdy tylko wydusiłam z siebie całą historię. – O mój Boże, Tamara… To Patryk? – A kto inny? – szepnęłam. – Z Michałem… od miesięcy nic się nie wydarzyło. Po drugiej stronie zapadła cisza. – Powiesz mu? – Komu? Michałowi czy Patrykowi? – Komukolwiek. Nie odpowiedziałam. Zaczęłam płakać. Milczenie Kai było gorsze niż jakiekolwiek słowa. Nie mogłam tego wyznać Zobaczyłam go przypadkiem na korytarzu. Stał przy automacie z kawą, rozmawiając z jakąś nową dziewczyną z HR-u. Śmiał się, oparty nonszalancko o ścianę, jakby nigdy w życiu niczego nie żałował. Zatrzymałam się tylko na sekundę. Wystarczyło. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się jakby nigdy nic. Kiwnął głową. Powiedział „Cześć” i wrócił do flirtu. Minęłam ich bez słowa. Parę godzin później siedziałam z nim przy stoliku w kuchni. Sama to zaproponowałam. Chyba musiałam... musiałam usłyszeć, że on tego nie pamięta. Albo że nic dla niego nie znaczyło. Cokolwiek, byle wiedzieć. – Wszystko w porządku u ciebie? – zapytał, gdy tylko usiadłam. – Tak. A u ciebie? – Po staremu. Trochę roboty, trochę świątecznego zamieszania. – Patryk… – zaczęłam i od razu się zacięłam. Nie wiedziałam, co dalej. – Słucham. – Ta noc… Pamiętasz? Zamilkł. Przez chwilę patrzył na mnie inaczej. – Jasne, że pamiętam. Ale myślę, że oboje byliśmy... trochę oderwani od rzeczywistości, prawda? – Ty byłeś. Ja chyba mniej. – Serio chcesz o tym pogadać? Spojrzałam w jego oczy. Ładne, ale puste. Zrozumiałam, że on nie weźmie za to żadnej odpowiedzialności. I że nie ma pojęcia. I pewnie nie chciałby mieć. Nie powiedziałam mu. Wróciłam do biurka z ciężarem, który już przestał się mieścić we mnie. „Może lepiej powiedzieć Michałowi, że to jego dziecko…” – przeszło mi przez głowę. Jakie to proste. I jak potworne. A jednak... Zaparłam się. Jeszcze nie teraz. Mąż mnie zaskoczył Wróciłam do domu później niż zwykle. Michał siedział na kanapie z kubkiem herbaty i laptopem na kolanach. Zdziwił się, że jestem wcześniej niż ostatnio. Ironia. – Cześć, Tamara, moglibyśmy chwilę pogadać? – zapytał niespodziewanie, odkładając laptop. Nie byłam gotowa. Ale kiwnęłam głową. – Myślałem... Może pojechalibyśmy gdzieś na weekend? Chociażby w góry. Tylko my. Tak po prostu. Dawno nigdzie nie byliśmy razem. Spojrzałam na niego zaskoczona. Michał nigdy nie był spontaniczny. Zawsze planował wszystko z kilkutygodniowym wyprzedzeniem. Zawsze „najpierw budżet, potem decyzja”. A teraz? – A skąd ten pomysł? – zapytałam cicho. – Bo czuję, że się oddaliliśmy. I nie chodzi o to, że pracujesz za dużo. Ja też zniknąłem w swoich sprawach. Po prostu... chyba się mijamy. Zrobiło mi się gorąco. To nie była rozmowa, na jaką byłam przygotowana. Nie w tym momencie, nie z tym sekretem, który miałam w sobie. – Może już czas... – dodał po chwili. – Żebyśmy znów pomyśleli o dziecku. Zawsze mówiłaś, że to nie ten moment, ale… może właśnie teraz? Zatkało mnie. Mówił o dziecku z czułością w głosie. Z nadzieją. Uśmiechnęłam się słabo, czując, jak łzy zbierają mi się w oczach. W tamtej chwili uświadomiłam sobie coś przerażającego: on byłby dobrym ojcem. Lepszym niż Patryk. Tylko… równie nieświadomym jak on. Nie byłam jednak gotowa, by zniszczyć mu świat. Jeszcze nie. Wciąż się wahałam Kaja wpadła do mnie w sobotnie popołudnie z bezalkoholowym winem i pudełkiem lodów. Jak zawsze, kiedy czuła, że nie daję rady, choć jeszcze nie zdążyłam tego powiedzieć. Usiadłyśmy na kanapie, włączyłyśmy cichy jazz, ale od początku wiadomo było, że nie chodzi o relaks. – I co dalej? – zapytała po kilku łykach. – Tamara, ty tego nie uniesiesz sama. Nie z takim bagażem. – Nie wiem – odparłam. – Serio, nie wiem. Michał ostatnio… on się stara. Jakby chciał coś odbudować. Nawet mówił o dziecku. O naszym dziecku. Kaja wyprostowała się gwałtownie. – O waszym dziecku? Przecież ono… – urwała, ale było za późno. – Wiem. Ale on tego nie wie. I może nigdy się nie dowie. – Nie możesz tak żyć – powiedziała ostro. – Nie możesz budować życia na kłamstwie. – A jeśli to jedyny sposób? Jeśli on będzie lepszym ojcem niż Patryk kiedykolwiek by był? Kaja patrzyła na mnie długo. W końcu wstała i zaczęła chodzić po salonie. – Tu nie chodzi o to, kto jest „lepszy”. To nie casting. To twoje dziecko. I twoje sumienie. Jeśli Michał się dowie... z innego źródła? Jeśli kiedyś ten chłopiec, czy dziewczynka, zapyta: „mamo, kto jest moim ojcem?”. Zamilkła. Ja też. – Ja się po prostu boję – szepnęłam w końcu. – Ja też się boję o ciebie – odpowiedziała. – Ale bardziej boję się tego, że w tym wszystkim przestaniesz być sobą. Nie odpowiedziałam. Płakałam. Kaja też. Potem wyszła. Zostałam sama. Kłamstwo jest łatwiejsze Siedziałam przy oknie z kubkiem herbaty, patrząc, jak pierwsze płatki śniegu wirują w świetle ulicznych latarni. Cicho, prawie niedostrzegalnie, ale nieubłaganie – jak zmiana, która właśnie rozlewała się po moim życiu. Michał był w kuchni. Gotował coś niezdarnie jak zawsze. Usłyszałam stukanie noża o deskę, ciche przekleństwo, gdy coś mu upadło. Zawsze robił za dużo zupy. Zawsze nalewał mi za dużo herbaty. Ale zawsze był. Nawet wtedy, kiedy mnie tak naprawdę nie było przy nim. Podszedł, położył mi rękę na ramieniu. Ciepła, znajoma dłoń. – Tamara… wszystko dobrze? Skinęłam głową. Uśmiechnęłam się przez łzy. – Tak – wyszeptałam. – Po prostu... zimno się zrobiło. – Przyniosę ci koc. Odszedł, nie pytając o nic więcej. Może czuł, że nie da się już nic zapytać. Może bał się odpowiedzi. Albo wierzył, że wystarczy być – nie wiedząc wszystkiego. W pokoju panowała cisza. Ta sama, która kiedyś mnie zabijała, teraz była jak łaska – bo chroniła to, co jeszcze było do uratowania. Nie powiedziałam mu prawdy. I może nigdy nie powiem. Może wybiorę łatwe kłamstwo, które pozwoli nam dalej żyć. Albo pewnego dnia spojrzę mu w oczy i powiem wszystko. Tylko czy prawda naprawdę zawsze jest najważniejsza, jeśli może zniszczyć wszystko? Nie wiem. Za dziewięć miesięcy zobaczę twarz kogoś, kto będzie częścią mnie. I kogoś jeszcze. Wtedy… może wreszcie zdecyduję. Tamara, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Kpiłam z firmowych mikołajek, bo to dziecinada. Nie sądziłam, że ktoś tak szczerze ucieszy się z mojego prezentu” „Mąż zasiał nasionko i umył rączki. Był dla mnie zimny jak grudniowy poranek, a ja miałam już dość mrozu” „Sprzeciwiłam się i zaplanowałam Wigilię pod palmami. Skoro nie szanuję tradycji, to nie ma dla mnie miejsca w rodzinie”
„Dostałam od męża kalendarz adwentowy z wyznaniami. Już po 3. okienku podejrzewałam, że pomylił mnie z kimś innym”
„Nie robiłam afery. Przez kilka dni udawałam, że to tylko moje przewrażliwienie. Może zmienił styl, może próbował być bardziej... romantyczny, poetycki? Ale gdzieś kiełkowała mi myśl, której nie umiałam wyrzucić, że… te słowa nie były dla mnie”.
Nazywam się Oliwia. Mam trzydzieści osiem lat i – tak przynajmniej mówią – jestem kobietą, która podobno „ma wszystko”. Mąż, dom pod miastem, kuchnia pachnąca ziołowymi przyprawami i czysty stół z białym obrusem. Tomasz – mój mąż – prowadzi firmę, dużo podróżuje. Niby ciągle jesteśmy razem, ale raczej jak sąsiedzi ze wspólnym piętrem niż para, która kiedyś potrafiła spędzić całą noc na rozmowie. Mimo to wszystko wygląda idealnie. Przynajmniej z zewnątrz. W tym roku kalendarz adwentowy wyglądał jak zawsze – własnoręcznie zrobiony przez Tomka. Małe okienka z datami, a za każdym z nich karteczka z wiadomością i kawałek czekolady. Tradycja, której zazdrościły mi koleżanki. „Taki romantyk!” – mówiły. Tylko że w tym roku coś się zmieniło. Trzeciego grudnia wyciągnęłam kartkę z napisem: „Nie mogę się doczekać, aż znów poczuję Twój zapach”. Zamrugałam. Przeczytałam raz jeszcze. Przysunęłam karteczkę do nosa. Czekolada pachniała jak zawsze – tania, mleczna. Ale słowa... nie moje. Nie nasze. To nie był nasz język. – Tomku? – zapytałam przy śniadaniu, opierając się łokciem o blat kuchenny. – Śmieszna ta karteczka dzisiaj. Trochę... inna niż zwykle. – Aż tak? – zaśmiał się, nie podnosząc wzroku znad telefonu. – Widzisz, może w tym roku jestem bardziej kreatywny. Nie odpowiedziałam. Tylko ścisnęłam palcami krawędź karteczki. Coś mi mówiło, że to… nie było do mnie. A on jeszcze się nie zorientował. Nie poznawałam jego słów Dziesiąty grudnia. Otworzyłam okienko i wyjęłam kolejną karteczkę. Litery te same, pismo Tomka – pochyłe, z tym charakterystycznym zawijasem przy literze „y”. Ale słowa znów jakby nie dla mnie. „Jeszcze tylko dziesięć dni i znowu będziemy razem…”. Zrobiło mi się słabo. Zerknęłam na męża, który właśnie nalewał sobie kawy. Miał na sobie błękitną koszulę, tę od „ważnych spotkań”. W jego ruchach nie było nerwowości. Żadnej zmiany tonu. Jakby wszystko było w porządku. – Tomek – odezwałam się ostrożnie. – A ta dzisiejsza wiadomość… To też dla mnie? Te dziesięć dni…? – A dla kogo innego? – roześmiał się. – Co się z tobą dzieje, Oli? Brzmisz jak jakaś księgowa na kontroli. – Nie, tylko… trochę dziwne te słowa. Jakby... ktoś inny to pisał. Zamilkł na chwilę, po czym sięgnął po filiżankę i usiadł przy stole. – Oli, wiesz, że mam dużo na głowie. Może faktycznie coś mi się pomieszało. Ale to przecież drobiazgi. Nie róbmy z afery. Nie robiłam. Przez kilka dni udawałam, że to tylko moje przewrażliwienie. Może zmienił styl, może próbował być bardziej... poetycki, romantyczny? Ale z tyłu głowy kiełkowała mi myśl, której nie umiałam wyrzucić: „te słowa nie były dla mnie”. W nocy nie spałam. Zaczęłam przeglądać stare karteczki z poprzednich lat, które – jak sentymentalna wariatka – trzymałam w pudełku po herbacie. Tamte były inne. Zabawne, czasem czułe. Te nowe? Zbyt namiętne. Za dużo zapachów, tęsknoty, odliczania. Wpadł mi do głowy dziwny pomysł. Nagle wszystko stało się jasne. Może były… dwa kalendarze. Dwie kobiety. I jeden mężczyzna z tym samym charakterem pisma. Znalazłam ją krok po kroku Zaczęłam od szuflady w jego biurku. Tomek nigdy nie był szczególnie ostrożny. Klucze do domowego sejfu trzymał w słoiku po oliwkach, a hasło do komputera to imię naszego psa – Rambo, z dużej litery. Na dnie jednej z przegródek znalazłam karteczkę. Niewielką, lekko zmiętą, z nagryzmolonym numerem telefonu i inicjałem: „A.”. Na innej kartce było całe imię i kawałek adresu. Mogłam rzucić to wszystko. Spalić, wyrzucić. Ale nie potrafiłam. Kiedy wybrałam numer, przez chwilę miałam nadzieję, że nikt nie odbierze. Ale po trzecim sygnale usłyszałam młody, zaskoczony głos: – Halo? Zaciągnęłam się powietrzem. Musiałam działać szybko. – Dzień dobry, tu kurierka. Mam przesyłkę do pani Alicji, ale nie mogę odczytać całego adresu. Czy to ulica Błękitna? – Tak, dokładnie. To do mnie. A kto jest nadawcą? Udałam, że ucieka mi zasięg i się rozłączyłam. Alicja. Młodszy głos. Zaskoczony, ale nie czujny. Nie wyglądało na to, że coś podejrzewa. Położyłam się na kanapie i przez godzinę patrzyłam w sufit. W głowie miałam tysiąc myśli, ale jedna była najgłośniejsza: „ona nie wie”. Ta kobieta nie ma pojęcia, że jest „tą drugą”. Napisałam do niej wieczorem. Z anonimowego konta. „Tomasz coś przed tobą ukrywa. Nie jesteś jedyna. Spotkajmy się. Porozmawiajmy. Tylko wtedy dowiesz się prawdy”. Długo nie odpisywała. W końcu przyszła odpowiedź. „Kim jesteś? O co chodzi? Jestem w szoku. Dobrze. Spotkajmy się”. Wszystko stało się jasne Spotkałyśmy się w kawiarni, gdzie nikt mnie nie znał. Siedziałam już przy stoliku, kiedy weszła. Wysoka, młoda, pewna siebie. Miała długie włosy spięte w niedbały kucyk i płaszcz, który kosztował pewnie tyle, co mój miesięczny budżet na jedzenie. Rozglądała się nerwowo, aż nasze spojrzenia się spotkały. – Alicja? – zapytałam. Skinęła głową i usiadła powoli, trzymając torebkę jak tarczę. – Kim jesteś? – zapytała od razu, bez przywitania. – Żoną Tomasza – odpowiedziałam cicho. Zamrugała, jakby nie zrozumiała. – Żoną…? Ale… on powiedział, że jest rozwiedziony. I że jego była mieszka za granicą! – Jego była? – uśmiechnęłam się gorzko. – Mieszkam z nim pod jednym dachem od dziesięciu lat. Alicja odchyliła się na krześle blada jak kreda. Milczała długo. – A ja… – w końcu zaczęła – myślałam, że jesteśmy razem. On mówił, że... planuje ze mną przyszłość. Chciał zabrać mnie na święta do swojej mamy. – Te święta spędzi z nami. Z całą rodziną – odpowiedziałam. Przez chwilę obie patrzyłyśmy gdzieś w bok. Dwie kobiety, które miały jednego mężczyznę i zero odpowiedzi. – Chcesz się zemścić? – spytała nagle. – Dlatego do mnie napisałaś? – Nie. Chcę prawdy. I chcę, żeby on też ją zobaczył. Zamieszała łyżeczką w herbacie. – To, co robimy? – W Wigilię organizuję kolację. Przygotuję dodatkowe miejsce przy stole. Dla wędrowca. Dla ciebie. Alicja spojrzała na mnie z niepewnością. Po chwili parsknęła śmiechem. – Żeby zobaczyć jego minę, jak mnie zobaczy? Dobra, wchodzę w to. Miejsce przy stole przestało być puste Nadeszła Wigilia. Śnieg padał ciężko, gęsto, jakby niebo miało nam coś do powiedzenia. Dom pachniał jak zawsze – cynamonem, goździkami, rybą po grecku. Tomasz kręcił się po kuchni. Powiedział, że chciał być „tu i teraz”. Pomagał w gotowaniu, przynajmniej próbował – kręcił się, zawiązał fartuch, rozmawiał z teściową jak idealny zięć. Był w tym dobry. Jak dobry aktor. – Gotowe – oznajmiłam, stawiając ostatni półmisek na stole. – Dwanaście potraw, świeca, opłatek... i miejsce dla wędrowca. Tomasz zerknął na puste nakrycie. – Po tylu latach dalej robisz to miejsce? – uśmiechnął się lekko. – To tradycja. Nigdy nie wiadomo, kto zapuka. Tym kimś była Alicja. Dokładnie o osiemnastej zadzwonił dzwonek. Serce podskoczyło mi do gardła. Z kuchni dobiegł głos mojej matki: – Oliwia, otworzysz? Wzięłam głęboki wdech i poszłam. Stała w progu, w płaszczu, z rumieńcami na policzkach, trzymając w rękach opakowanie pierniczków. – Dobry wieczór – powiedziała cicho. Za mną pojawił się Tomasz. Zobaczył ją i zamarł. – Alicja? Co ty...? – Wesołych Świąt – powiedziałam spokojnie. – Dla każdego znajdzie się miejsce. Usiadła przy pustym nakryciu. Tomasz dalej stał, jakby nie wiedział, w którą stronę uciec. – Oliwia, ja… – Nie teraz – przerwałam. – Teraz siadamy do kolacji. Podniosłam szklankę z kompotem z suszu. – Za prawdę. Nawet jeśli przychodzi nieproszona. To była moja niespodzianka Siedzieliśmy przy stole, jakbyśmy grali w jakąś dziwną wersję „Randki w ciemno”. Cisza ważyła więcej niż ktokolwiek z nas. Alicja nie mówiła nic. Tomasz nerwowo bawił się serwetką. Matka rzucała mi krótkie spojrzenia, próbując zrozumieć, co się właściwie dzieje. – Może ktoś zacznie kolędę? – zaproponował ojciec, nieświadomy napięcia. Ale nikt nie zaczął śpiewać. Wszyscy czekali. Na coś. Na mnie. W końcu wstałam. W rękach trzymałam starannie zapakowaną kopertę, przewiązaną złotą wstążką. – Tomku, to twój prezent – powiedziałam, podając mu ją ponad stołem. Zmarszczył brwi, rozwiązał wstążkę, wyjął zawartość. Kilkanaście karteczek z kalendarza adwentowego. Do tego zdjęcie – on i Alicja całujący się w kawiarni. Kopia rezerwacji hotelu na weekend w listopadzie. Paragon od jubilera. Jego twarz zbladła. Oddychał szybko, nerwowo. Wbił we mnie wzrok, jakby szukał ratunku. – Oliwia… To… ja chciałem ci powiedzieć. Nie wiedziałem jak… – Nie musisz – przerwałam. – Wszystko już wiem. Alicja wstała. Sięgnęła do torebki i położyła na stole swój prezent – kartkę z kilkoma zdaniami. Bez podpisu. Bez czułości. – Już mnie nie szukaj. Nie jestem kimś, kto będzie się tobą dzielić z inną – powiedziała, po czym odwróciła się i wyszła. Tomasz wstał gwałtownie. – Poczekaj! – zawołał, ale nie poszedł za nią. Zwrócił się do mnie, rozkładając ręce. – Oliwia, możemy o tym porozmawiać… – Nie. Już nie. Od stycznia składam pozew o rozwód. Został sam przy stole. Z prezentem, który odebrał mu wszystko. Życie zaczyna się na nowo Wyszłam z domu. Szłam powoli, oddychając zimnym powietrzem. Alicja odeszła w swoją stronę, ja w swoją. Nie rozmawiałyśmy już więcej – nie musiałyśmy. Nasza misja się zakończyła. Po chwili wróciłam do pustego domu. Goście rozeszli się wcześniej niż zwykle. Tomasz spakował kilka rzeczy i zamknął się w pokoju gościnnym, jakby jeszcze łudził się, że to wszystko da się jakoś naprawić. Ale się nie da. Są rzeczy, których nie da się skleić. Zgasiłam światła w salonie. Zostały tylko lampki na choince. Delikatne, ciepłe światełka migały rytmicznie – zupełnie jakby nic się nie stało. Usiadłam przy stole, przy tym dodatkowym nakryciu. Przesunęłam palcem po pustym talerzyku. Miejsce dla wędrowca. Przez lata było tylko gestem. Tradycją, którą powtarzałam bezrefleksyjnie. A dziś? Dziś to miejsce stało się czymś więcej. Przyszła do niego prawda. Nieznajoma. Nieproszona, ale potrzebna. Oparłam głowę o dłoń. Przez chwilę było mi żal. Nie Tomasza – siebie. Tych wszystkich lat, tej wiary, że jesteśmy „na zawsze”. Ale w tej ciszy, tej wyjątkowej, powigilijnej ciszy… czułam coś jeszcze. Ulgę. Zrozumiałam, kim jestem i kim już nie będę. Nie będę kobietą, która czeka, aż ktoś ją zauważy. Będę kimś, kto otworzy drzwi – nawet jeśli wejdzie przez nie coś, czego się boi. Z kuchni dobiegło tykanie zegara. Wigilia się skończyła. A życie? Wreszcie mogło się zacząć. Oliwia, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój eks zjawił się przed świętami i obiecywał mi gwiazdkę z nieba. Na własne życzenie wpakowałam się w bagno” „Płakałam, gdy dzieci pisały listy do świętego Mikołaja. Nie wiem, czy w grudniu wystarczy nam na chleb” „Dostałam od męża kolczyki w prezencie, ale nie byłam jedyna. Identyczne zobaczyłam na uszach jego koleżaneczki z pracy”
„Planowałem zostawić żonę tuż po Bożym Narodzeniu. Miało być z klasą, ale wróciłem za późno i wywołałem katastrofę”
„W torbie miałem tylko to, co potrzebne na delegację. Dokumenty, komputer i... to dziwne poczucie, że coś się zaraz skończy. Albo zacznie. Plan był prosty: wrócić w czwartek wieczorem, porozmawiać z Iwoną, spakować się i odejść. Natalia czekała”.
Czasem człowiek nie budzi się z myślą, że dziś wszystko się zmieni. To raczej powolne wygaszanie. Tak było z nami. Z Iwoną. Jeszcze rano parzyła mi kawę, jeszcze mówiła „uważaj na siebie” przed wyjściem... ale nie czułem w tym czułości. Raczej rutynę, mechaniczne gesty, jakbyśmy byli współlokatorami, a nie małżeństwem z dwunastoletnim synem. Nie potrafię wskazać jednej chwili, w której przestałem ją kochać. To przyszło po cichu – między jednym śniadaniem a drugim niezauważonym urodzinowym prezentem. Wtedy pojawiła się Natalia. Świeżość, śmiech, dotyk, który mnie nie odrzucał. To przy niej znów czułem, że oddycham pełną piersią. Że jestem mężczyzną, a nie tylko ojcem i mężem. Plan był gotowy. Po świętach miałem odejść. Spokojnie, bez krzyków. Przygotowałem uczciwy list z wyjaśnieniem. Kupiłem pierścionek dla Natalii – piękny, skromny. Małe pudełko, które schowałem głęboko w garderobie. Obok – kartka z życzeniami, na pożegnanie dla Iwony. Miało być godnie. Z klasą. Delegacja tuż po Bożym Narodzeniu miała mi dać ostatnią przestrzeń do namysłu. Miałem wrócić w czwartek, powiedzieć wszystko, a w piątek zacząć nowe życie. Od nowa. Bez zbędnego bagażu. Nie przewidziałem jednego: że ktoś ten bagaż znajdzie wcześniej. Że wrócę o dzień za późno. I że nic już nie będzie jak dawniej. Wszystko było sztuczne Wigilia w naszym domu zawsze wyglądała tak samo. Te same potrawy, te same obrusy, od lat ta sama zastawa po babci. Iwona jak zwykle latała po kuchni od rana, wyjmując z lodówki śledzie, doprawiając barszcz, sprawdzając, czy karp się nie przypala. Maks grał w coś na konsoli, śmiejąc się w głos, a ja – cóż, ja robiłem wszystko, by wyglądać na obecnego. – Maruś, przynieś z piwnicy słoik kompotu, dobrze? – rzuciła Iwona przez ramię, nie patrząc. – Jasne – odpowiedziałem i zszedłem, choć kompot mnie nie interesował. Schowałem się na chwilę w chłodzie, zamknąłem oczy i próbowałem sobie wyobrazić, jak to będzie – już za parę dni – kiedy będę gdzie indziej. Z Natalią. Wieczorem przy stole siedzieliśmy obok siebie jak zawsze. Z zewnątrz – obrazek idealnej rodziny. Iwona uśmiechnięta, chwaląca mój barszcz, którego nawet nie tknąłem. Maks z zapałem dzielący się opłatkiem. A ja patrzyłem na to jak zza szyby. Głuchy na rozmowy, ślepy na światło choinki. – Może w ferie wyskoczymy gdzieś razem? – zaproponowała Iwona z nadzieją w głosie. – Zobaczymy... – odburknąłem, spuszczając wzrok. Potem Maks wręczył mi prezent. Sam to zrobił – ramka na zdjęcie, krzywa, drewniana, ale z sercem. I kartka z napisem: „Najlepszy tata na świecie”. Zacisnęło mi się gardło. – Dzięki, synku... Jest piękna – powiedziałem, a ręka mi drżała. Tylko ja wiedziałem, że za kilka dni zamierzam zniszczyć ten obrazek. Tę ramkę. Tę iluzję. Delegacja się przeciągnęła Wyszedłem z domu dzień po świętach, jeszcze zanim Maks się obudził. Iwona pocałowała mnie w policzek – szybko, bez emocji – i odwróciła się do czajnika. Tak właśnie się żegnaliśmy od lat. Bez słów, które coś znaczą. W torbie miałem tylko to, co potrzebne na delegację. Marynarka, dokumenty, komputer, a w środku... to dziwne poczucie, że coś się zaraz skończy. Albo zacznie. Plan był prosty: wrócić w czwartek wieczorem, porozmawiać z Iwoną, spakować się i odejść. Natalia czekała. Miała nawet kupione świeczki – takie z zapachem wanilii. Twierdziła, że nowy dom musi pachnieć ciepłem. Była podekscytowana jak nastolatka. – Już prawie – wyszeptałem do siebie w hotelowym pokoju, patrząc przez okno na jakieś obce, rozświetlone miasto. Wszystko się posypało, gdy zadzwonił klient. – Panie Marianie, wie pan co? Przełóżmy to spotkanie na piątek. Wpadł mi jeden temat, nie mogę go zostawić. Zamrugałem, wbijając wzrok w telefon. Plan poszedł się... No właśnie. Zadzwoniłem do Iwony. – Hej... Wracam dopiero w piątek, klient zmienił termin. – Aha. No trudno – powiedziała krótko. – To... do zobaczenia. Zaskoczyło mnie, że nie zapytała o nic więcej. Nie poczułem w jej głosie ani złości, ani ciekawości. Nic. Pomyślałem: idealnie. Przeszedł mi przez myśl cień podejrzeń, że była jakaś zbyt spokojna, ale odgoniłem te rozważania. Jeden dzień zmienił wszystko Wróciłem w piątek wieczorem. Było ciemno, zimno, lekko siąpił deszcz. Miałem w ręku torbę, w głowie – gotowy plan. Miałem wejść, odpocząć, porozmawiać, a potem wyjść. Szybko i bezboleśnie. Jak plaster zdzierany jednym ruchem. Drzwi nie były zamknięte na zamek. To pierwsze mnie zdziwiło. – Halo? – zawołałem, zdejmując buty. Z mieszkania biła cisza. Żadnej muzyki, żadnego szurania naczyń. Przeszedłem do salonu i... stanąłem jak wryty. Na stole leżało moje tajne pudełko. Otwarte. Pierścionek obok kartki. Po chwili za mną pojawiła się Iwona. Wyprostowana, ze skrzyżowanymi rękami. Maks stanął w kącie, patrzył w podłogę. W jednej sekundzie zrozumiałem wszystko. – Co... – zacząłem, ale głos mi zgasł. – To miał być prezent? – zapytała Iwona spokojnym głosem, prawie szeptem. – Pożegnanie? Z listu? – Nie tak miało to wyglądać... – powiedziałem cicho. – A jak, Marian? Kolacja przy świecach? Pocałunek w czoło i „pa, kochanie”? – uniosła głos, ale nadal bez krzyku. Było w niej coś groźniejszego niż wrzask. Opanowanie. Milczałem. Co mogłem powiedzieć? – Maks znalazł to pudełko. Szukał czegoś do szkoły do przebrania na jasełka. Przyniósł mi, bo myślał, że to niespodzianka na rocznicę. A ja... – uśmiechnęła się krzywo – Ja to przeczytałam, Marian. Wszystko. Spojrzałem na syna. Nie patrzył na mnie. Jakbym nie istniał. Wtedy zrozumiałem. Przegrałem. Nie z Iwoną. Z czasem. Z prawdą, która wypłynęła za wcześnie. Stało się to, czego się bałem Iwona odsunęła krzesło i usiadła naprzeciwko mnie, jakbyśmy mieli prowadzić negocjacje, a nie potwierdzić rozpad małżeństwa. Maks wciąż tkwił w kącie, skulony, z dłońmi w kieszeniach bluzy. Chciałem do niego podejść, ale Iwona jednym gestem zatrzymała mnie w miejscu. Jakbym nie miał już prawa zrobić nawet tego. – Wiesz, jak to wyglądało? – zaczęła. – Maks wszedł do garderoby, bo szukał czapki. Otworzył pierwsze pudło, drugie, trzecie. A w czwartym… – wskazała brodą na stół. – Znalazł to. Plan na przyszłość. Tę twoją. Bez nas. Zacisnąłem dłonie na oparciu krzesła, jakbym się czegoś trzymał. Ale tak naprawdę świat już mi się osunął spod nóg. – Przyszedł do mnie taki... cały czerwony. Myślał, że to prezent dla mnie – na sekundę jej głos zadrżał, lecz szybko odzyskała panowanie. – A potem przeczytałam list. Dwa razy. Żeby upewnić się, że dobrze widzę. – Iwona… – zacząłem. – Nie. Teraz ja mówię – podniosła wzrok. Lodowaty. – Zdradziłeś mnie dawno temu, prawda? Zanim napisałeś te swoje pożegnania. Nie zaprzeczyłem. Jej spokojna pewność była cięższa niż jakikolwiek krzyk. – Spakuj się – powiedziała twardo. – Dzisiaj. Teraz. Nie chcę, żebyś spał pod moim dachem ani minuty dłużej. – Iwona, proszę… – zrobiłem krok w stronę Maksa. – Chciałem porozmawiać. Jakoś to ułożyć. – Ułożyć? – prychnęła cicho. – Ty już wszystko ułożyłeś. Bez nas. Maks uniósł głowę. Pierwszy raz od mojego wejścia spojrzał mi w oczy. Wolałbym, żeby tego nie robił. – Zostawiłeś nas wcześniej, niż odszedłeś – powiedział chłodno. To zdanie złamało mi serce. Nie miałem już żadnego argumentu. Żadnego prawa. Stałem tam jak intruz – wyproszony z życia, które sam rozbiłem. Nie czekała z otwartymi ramionami Wyszedłem z domu z dwiema torbami. Reszta została – książki, stare koszule, nawet zegarek, który dostałem na rocznicę. Nie miałem siły niczego zabierać. Czułem się jak ktoś, kto uciekł z miejsca wypadku, choć to ja byłem sprawcą. Pojechałem prosto do Natalii. Pisałem jej wcześniej, że musimy pogadać. Odpisała krótko: „Przyjedź”. Bez emotikon, bez serduszek, jakby nagle ktoś ściszył naszą relację o kilka tonów. Drzwi otworzyła mi w swetrze, z włosami związanymi w kok. Wyglądała inaczej niż zwykle – nie jak kobieta, która na mnie czekała, tylko jak ktoś, kto nie jest pewien, czy dobrze zrobił, wpuszczając mnie do środka. – Co się stało? – zapytała. Usiedliśmy. Opowiedziałem wszystko. O pudełku. O Iwonie. O Maksie. O tym, że nie zdążyłem nic wyjaśnić, a raczej że nie było już czego wyjaśniać. Natalia słuchała mnie w milczeniu, z rękami splecionymi na kolanach. – To wszystko… dzieje się za szybko, Marian, Za dużo na raz – powiedziała w końcu. – My mieliśmy plan, ale… to był plan na kiedyś. Na spokojnie. A nie tak… z dnia na dzień. – Zrobiłem to dla nas – wydukałem. – Dla nas? – powtórzyła cicho. – Ale ja nie jestem gotowa, żeby… żeby przejmować całe twoje życie. Twoje problemy. Twoją rodzinę, która cię teraz nienawidzi. Zabolało, ale wiedziałem, że mówi prawdę. – Myślałam, że to będzie… prędzej czy później. Ale nie, że dziś. Nie, że tak. – I co teraz? – spytałem, choć bałem się odpowiedzi. Natalia wstała i podeszła do okna, jakby chciała nabrać powietrza. – Muszę mieć trochę czasu. Chcę, żebyśmy… przystopowali. Złapali dystans. Może to był błąd, Marian. Może oboje za daleko zaszliśmy. To jedno zdanie rozsypało mój ostatni punkt oparcia. Zostałem sam. Bez żony. Bez syna. Bez Natalii. Bez planu. Plan się nie powiódł Wynająłem pokój nad jakimś barem mlecznym. Zapach kotletów mielonych czuć od rana, a zza ściany słychać telewizor, który sąsiad zostawia włączony chyba całą dobę. Czasem budzę się w środku nocy i przez chwilę nie wiem, gdzie jestem. Potem przypominam sobie wszystko – aż za dobrze. Dni są ciche. Nikt nie czeka, nikt nie pyta, czy wrócę na obiad. Dzwonek telefonu milczy. Natalia nie odpisuje. Iwona zablokowała mnie wszędzie. Maks… Maks nie chce rozmawiać. A ja nie potrafię napisać nawet głupiego SMS-a. Codziennie siadam z kartką papieru. Piszę list do Maksa. Potem go składam, chowam do szuflady. Nie wysyłam. Co miałbym mu napisać? Że przepraszam? Że mi przykro? Że wszystko zniszczyłem? On i tak to wie. Może nawet lepiej ode mnie. Patrzę przez okno na ludzi, którzy się śpieszą – z pracy, po dzieci, na randki. Ja nie mam już dokąd się spieszyć. Zostaje mi tylko myśleć. O tej wigilijnej ramce z drewna, którą zostawiłem. O pierścionku, który nie trafił na palec. O tym, że kiedy planujesz wszystko perfekcyjnie, zawsze znajdzie się coś, czego nie przewidzisz. Może gdybym wrócił w czwartek. Może… Ale może po prostu nie zasługiwałem, żeby zostać. Marian, 45 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W grudniu zdarzył się cud i wygrałem w totolotka. Myślałem, że to początek nowego życia, ale myliłem się” „Sprzeciwiłam się i zaplanowałam Wigilię pod palmami. Skoro nie szanuję tradycji, to nie ma dla mnie miejsca w rodzinie” „To miała być zwykła mikołajkowa kawa. Facet przyszedł z różami i w jednej chwili wywrócił moje życie do góry nogami”
„Mój syn przygotował pierniczki dla tatusia i poczęstował sąsiada. W te święta żona zamiast kolęd wyśpiewa mi prawdę”
„Zanim zdążyłem zapytać, co robi, zobaczyłem, jak podchodzi do drzwi, otwiera je i znika. Ruszyłem za nim. Zamarłem. Na klatce stał Marek – sąsiad z naprzeciwka. – To dla pana – powiedział Staś z uśmiechem, wręczając mu piernik”.
Nie wiem, czy to magia świąt, czy po prostu nostalgia, ale ten grudniowy wieczór rozbijał mnie od środka. W kuchni pachniało cynamonem, dzieci wesoło krzyczały, a ja... czułem się jak gość w swoim własnym domu. Stałem na krzesełku pod samym sufitem, wyciągając z kartonu bombki, które od lat wieszaliśmy na tej samej choince. Julia, nasza starsza córka, rozkładała lampki, a Staś – mój mały, siedmioletni synek – ugniatał ciasto na pierniki, brudząc sobie nos mąką. Uśmiechnąłem się do niego. – Grzesiek, nie grzeb się za długo, bo zaraz kolację trzeba robić – rzuciła z salonu Agnieszka, jak zwykle zajęta wszystkim i niczym. – Spokojnie, nie pali się – mruknąłem półgłosem, stawiając pudło z bombkami na komodzie. Zawsze tak było. Ona dyrygowała. Ja wykonywałem. Bywało, że tęskniłem za tą dawną Agnieszką – dziewczyną z rozczochranymi włosami, która głośno śmiała się z moich głupich żartów i kładła się obok mnie na zimnej trawie tylko po to, żeby popatrzeć w niebo. Ale to chyba już dawno minęło. Teraz była... bardziej funkcjonalna. I nieobecna. Nawet jak była tuż obok. Spojrzałem na Stasia – był tak bardzo podobny do mnie. Przynajmniej tak mi się wydawało. Miał mój uśmiech, też śmiesznie przekręcał słowa i zawsze biegł do mnie, gdy coś mu się nie udawało. Zasługiwał na wszystko, co najlepsze. Dlatego zaciskałem zęby i trzymałem wszystko w sobie. DO czasu. Zrobił pierniki „dla taty” – Gotowe! – krzyknął Staś, podbiegając do stołu z dumą wypisaną na twarzy. – Mamo, tato, zobaczcie! W rękach trzymał piernik w kształcie serca. Starannie polukrowany, z czerwonym napisem: „Kocham cię, tato”. Poczułem, jak ciepło rozlewa mi się w środku. Podszedłem bliżej, pochyliłem się, żeby pochwalić jego dzieło, ale wtedy Staś odwrócił się i... wyszedł z kuchni. Z tym piernikiem w ręce. Zanim zdążyłem zapytać, co robi, zobaczyłem, jak podchodzi do drzwi, otwiera je i znika. Ruszyłem za nim. Zamarłem. Na klatce, w półmroku, przy barierce stał Marek – sąsiad z naprzeciwka. Ten sam, który zawsze przynosił wiertarkę, naprawiał zawiasy i przesiadywał z Agnieszką przy kawie, kiedy mnie nie było. – To dla pana – powiedział Staś z uśmiechem, wręczając mu piernik. – Co... co to takiego? – zapytał zaskoczony Marek, ale wziął ciastko do rąk. – To tylko pierniczek z napisem „kocham cię, tato”. Daję go panu, bo mama kiedyś mówiła, że jesteś moim drugim tatusiem. W ustach mi zaschło. – Stasiu... – odezwałem się powoli, wychodząc z cienia. – Ale przecież... to pierniczek dla taty, prawda? Staś spojrzał na mnie z niewinnością, jakby nie rozumiał. – No tak. Ale mama tak kiedyś powiedziała. Że pan Marek to mój drugi tatuś. Marek zrobił się blady. Nie patrzył mi w oczy. Wsunął pierniczek do kieszeni i zacinając się, wydukał: – Ja... dziękuję, Stasiu. Naprawdę... muszę już iść. I zniknął za drzwiami. A ja zostałem, czując, jak krew odpływa mi z twarzy. Wróciłem z synem, oparłem się o drzwi i spojrzałem na Agnieszkę. Stała w progu kuchni. Nie słyszała albo udawała, że nie słyszała. Robiła ze mnie głupca Wszedłem do kuchni powoli, jakby nogi same mnie niosły. Agnieszka stała przy zlewie, plecami do mnie, z rękami w pianie. Zmywała, jakby nic się nie stało. Ale przecież się stało. – Dlaczego on tak powiedział? – zapytałem cicho. Udawała, że nie słyszy. Nabrała więcej wody, szorowała talerz. Jakby nagle wszystko musiało być idealnie czyste. – Agnieszka, mówię do ciebie. – To tylko dziecko – powiedziała w końcu, nie odwracając się. – Coś przekręcił. – Przekręcił? – powtórzyłem. – „Pan Marek to mój drugi tatuś” – tak powiedział. To się nie bierze znikąd. Odłożyła gąbkę. Odwróciła się powoli, jakby zmęczona tą rozmową jeszcze zanim się na dobre zaczęła. – Nie przesadzaj, Grzesiek. Marek pomaga, bywa tu częściej niż ty. Może coś źle zrozumiał. Przecież to tylko słowa dziecka. – Tylko słowa dziecka? – podszedłem bliżej. – Dziecka, które zrobiło pierniczek z napisem „kocham cię, tato” i wręczyło go twojemu... przyjacielowi? Przez chwilę nic nie mówiła. Patrzyła na mnie zimno. – To czemu nie zapytałeś Stasia, skąd w ogóle zna takie słowa? Może to ty się nie interesujesz, co mówi? Może dlatego nie wie, co znaczy tata? Zatkało mnie. – Naprawdę w to idziesz? Chcesz zrobić ze mnie nieobecnego ojca? – Nie muszę. Sam to robisz. Jesteś w tym świetny – rzuciła, odwracając się z powrotem do zlewu. – Zamiast robić dramat, może pomógłbyś dzieciom z piernikami. Stałem w miejscu. Pierwszy raz od dawna nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Pierwszy raz naprawdę się bałem, co jeszcze mogę usłyszeć. Te słowa mnie zmroziły Nie mogłem zasnąć. Leżałem z otwartymi oczami, wpatrzony w sufit, słysząc jedynie tykanie zegarka i własny oddech. Agnieszka spała obok, odwrócona plecami. Albo udawała. W końcu wstałem. Chciałem napić się wody, ochłonąć, jakoś poskładać w głowie to, co usłyszałem od Stasia. Ale gdy zbliżałem się do kuchni, zatrzymałem się. Usłyszałem głos z sypialni. Cichy, ledwie słyszalny, ale znajomy. – Nie wiem, czy już się domyśla... Staś coś palnął... Mówił, że jesteś jego tatusiem – szeptała Agnieszka do telefonu. Ton miała inny niż zwykle – miękki, łagodny. Zrobiło mi się gorąco. Przykleiłem się do ściany. – Nie teraz. Jeszcze nie. Nie chcę burzyć wszystkiego – powiedziała po chwili cicho Agnieszka. Nie wiedziałem, ile tam stałem. Minuty? Sekundy? Wszystko się we mnie gotowało. W końcu nacisnąłem klamkę i wszedłem. Powoli. Bez słowa. Agnieszka poderwała się jak oparzona. – To, co Staś powiedział, to prawda? – zapytałem. Milczała. Wciąż trzymała telefon przy uchu. – Powiedz mi, Agnieszka. Kim dla mojego syna jest Marek? Rozłączyła się i spojrzała na mnie. Jej twarz była nieruchoma, ale w oczach widziałem cień paniki. I coś jeszcze. Rezygnację? – Agnieszka – powtórzyłem cicho. – Powiedz mi. Usiadła na łóżku wyprostowana. Długo patrzyła w ścianę. A potem, w końcu, powiedziała coś, czego wcale nie chciałem usłyszeć. – Nie wiem, Grzesiek. Nie wiem, czy to na pewno twój syn. Oniemiałem. Nie była pewna Usiedzieliśmy naprzeciwko siebie przy kuchennym stole. Ten sam stół pamiętał nasze wspólne śniadania, urodzinowe torty dzieci, ciche wieczory z herbatą. A teraz... teraz ten stół był polem minowym. Agnieszka trzymała dłonie splecione, jakby bała się, że się rozsypie. Ja patrzyłem na nią uważnie, próbując nie eksplodować. – Mów – powiedziałem. – Proszę. – To było... – westchnęła. – To było wtedy, kiedy nie było cię w domu. Cały czas pracowałeś. Nie widziałeś, co się ze mną dzieje, o nic nie pytałeś. – Pracowałem, żebyśmy mieli na godne życie. Robiłem to dla was. – Wiem. Ale byłam sama. Cały czas. Marek był blisko. Z początku tylko pomagał, przynosił rzeczy, rozmawiał... Potem... stało się. Raz. A potem znowu. Nie planowałam tego. To się po prostu działo. Cisza. Każde słowo uderzało we mnie jak kamień. – A potem zaszłaś w ciążę. I co? – I nie wiedziałam, kto jest ojcem. Tak po prostu. Nie liczyłam dni, nie sprawdzałam. Chciałam, żebyś to był ty. Ale nie byłam pewna. – I przez siedem lat udawałaś? – Nie udawałam. Wychowywałam z tobą dziecko. Tworzyliśmy rodzinę. Myślałam, że to wystarczy. Że to już nieważne. Wstałem gwałtownie, odsunąłem krzesło. Nie mogłem oddychać. Wyszedłem z domu bez kurtki, bez planu. Po prostu szedłem. Świąteczne światła migały w oknach. Wszędzie wokół było ciepło, rodzinnie. Ludzie się śmiali, tulili. Ja byłem pusty. Nikt na mnie nie czekał. Chciałem spojrzeć mu w oczy Stałem pod jego drzwiami dobre pięć minut, zanim w ogóle zapukałem. Może miałem nadzieję, że nie otworzy. Że nie będzie w domu. Że sam los powstrzyma mnie przed tym, co miało się wydarzyć. Ale drzwi otworzyły się niemal natychmiast. – Grzesiek... – powiedział, zaskoczony. Twarz sąsiada wyrażała wszystko: niepokój, poczucie winy, ten nieszczęsny spokój ludzi, którzy uważają się za lepszych, bo przynajmniej byli szczerzy. – Czy to twoje dziecko? – zapytałem prosto, bez ceregieli. Znieruchomiał. Spuścił wzrok. – Nie wiem. Może. Myślisz, że tego nie czułem, za każdym razem, gdy Staś mówił do mnie „tato”? – Nie miał prawa tak mówić. Ty nie miałeś prawa... – A ty miałeś prawo zostawić ich samych? Zniknąć w pracy? – wszedł mi w słowo. – Ja byłem wtedy blisko. Kiedy ona płakała, kiedy potrzebowała rozmowy, pomocy... byłem tam. Ty nie. – Byłem jej mężem. Ojcem Stasia. Cały czas w tym byłem. – Ale nie obok. Nigdy obok – odparł cicho. Miałem ochotę mu przyłożyć. Naprawdę. Zacisnąłem pięści. Ale nie zrobiłem nic. – Nie przyszedłem tu się kłócić. Chciałem tylko usłyszeć prawdę. A teraz... teraz nie wiem, co mam z nią zrobić. Odszedłem bez słowa. Marek nie próbował mnie zatrzymać. Zostawiłem go tam, w ciepłym mieszkaniu pachnącym choinką. A sam znów wylądowałem na zimnie. Tyle że tym razem... nie tylko z zewnątrz. Wrócić czy odejść? Siedziałem w samochodzie zaparkowanym pod naszym blokiem, patrząc przez zaparowaną szybę na migoczące świąteczne światełka. W rękach trzymałem piernik, taki sam, jak ten, który Stasiu zaniósł sąsiadowi – z napisem „Kocham cię, tato”. Też taki dostałem, co za ironia. Napis był już trochę rozmazany, jakby wilgoć i czas próbowały wymazać całą tę historię. Ale nie da się wymazać rzeczy, które raz się wydarzyły. Zwłaszcza tych, które zapiekły się w sercu. Zastanawiałem się, czy Staś coś przeczuwa. Czy wie, że może nie jestem jego ojcem. Może kiedyś zapyta na poważnie. A może nigdy. Może będzie po prostu kochał nas obu, jak tylko dziecko potrafi – całym sobą, bez kalkulacji. Tylko czy ja potrafię na to odpowiedzieć? Wiedziałem, że powinienem wrócić. Że w domu czekają dzieci. Że Julia pewnie pyta, gdzie jestem, a Staś zasypia z tym swoim misiem, którego sam mu kiedyś przyniosłem. Tylko moje ciało nie chciało się ruszyć. Czułem się zdradzony przez żonę, przez Marka. Nawet przez samego siebie – bo przez lata wmawiałem sobie, że wszystko jest w porządku, że wystarczy być. A nie wystarczyło. Mimo tego całego bólu wiedziałem, że nawet jeśli nie jestem jego biologicznym ojcem... to nadal go kocham. Tak samo, jak wtedy, gdy po raz pierwszy złapał mnie za palec. Tylko nie wiem, czy to wystarczy, żeby zostać. Grzegorz, 43 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałem uniknąć długów na święta, ale żona miała inne plany. Byłem sknerą, który psuje magię Bożego Narodzenia” „W mikołajki spotkałem się z kochanką i niechcący rozpętałem burzę. Choć żona już wie, nie żałuję ani chwili” „Na święta mój brat dostał prawdę, bez kolorowego papierka i kokardki. Wszystko w zwykłym dziecięcym liście do Mikołaja”
„Dostałam od szefa kalendarz adwentowy z niespodzianką. Z każdym okienkiem brnęłam coraz głębiej w niebezpieczną grę”
„Pierwszego grudnia rano, wśród stosu poczty, dokumentów i niedopitej kawy, na moim biurku pojawił się kalendarz adwentowy. Klasyczny, czekoladkowy – tyle że piękniejszy niż inne. Złote litery, czerwona wstążka, i... coś jeszcze w pierwszym okienku”.
Zawsze lubiłam grudzień. Może przez pomarańcze z goździkami, może przez światełka na ulicach, które rozjaśniały szarzyznę wieczorów. Ale w pracy ten miesiąc to był armagedon. Końcówka roku w marketingu: raporty, budżety, ostatnie kampanie. Szefostwo lubiło rzucać hasła w stylu: „Olu, zamkniemy to jeszcze przed świętami, prawda?”. Jasne, najlepiej trzy kampanie i prezentację strategii. Na wczoraj. W tym roku było jednak coś nowego. Naszą szefową działu zastąpił tymczasowo Robert – dyrektor kreatywny. Przystojny, pewny siebie, z głosem jak z reklamy i spojrzeniem, które zatrzymuje cię w połowie zdania. Zawsze trzymał się na dystans. Był trochę zbyt elegancki. „Trochę za bardzo” było w nim wszystko. Pierwszego grudnia rano, wśród stosu poczty, dokumentów i niedopitej kawy, na moim biurku pojawił się kalendarz adwentowy. Klasyczny, czekoladowy – tyle że piękniejszy niż inne. Złote litery, czerwona wstążka, i... mały, złożony na pół liścik w pierwszym okienku. – Masz w środku kartki? – zapytał Marek, zaglądając mi przez ramię. – Mój był pusty. – „Niech ten miesiąc będzie pełen miłych niespodzianek. Takich, na jakie zasługujesz” – przeczytałam cicho. Zamarłam. Marek uniósł brwi. – Ciekawe, Ola. Chyba się komuś spodobałaś. Patrzyłam na ten liścik i pomyślałam: „czy to możliwe, że… to nie przypadek?”. Nie wiedziałam, jak zareagować Od tamtego dnia otwierałam kolejne okienka ostrożnie, jakby miały wybuchnąć. Każdego ranka w środku znajdowałam nie tylko czekoladkę, ale też nowy liścik. Krótkie, elegancko zapisane zdania. Delikatne komplementy, czasem przemycone pytania. Niby nic konkretnego, ale zbyt osobiste, by były przypadkowe. Czwarty grudnia: „Pięknie wyglądasz, jak marszczysz brwi, kiedy się koncentrujesz”. Szósty: „Nie każda cisza jest niezręczna. Twoja jest intrygująca”. Ósmego przeczytałam: „Czasem to, czego pragniesz, jest bliżej, niż myślisz”. Serce zabiło mi szybciej. To już nie była życzliwość. To był flirt. Ale z kim? Z Robertem? A może to jakiś kolega? Ktoś z IT? Marek? Nie, Marek był moim kumplem, jest zbyt prostolinijny. W kuchni przy ekspresie stał Robert. Podniosłam kubek i poczułam na sobie jego wzrok. – Trudno dziś o dobrą kawę – powiedział. – Czasem wystarczy odrobina słodyczy, żeby dzień był lepszy. Zamarłam. To było prawie dokładne brzmienie jednego z liścików. – Zgadza się – wydusiłam, a on uśmiechnął się, jakby tylko czekał na moją reakcję. – Miłego dnia, Olu – dodał i wyszedł. Po południu Justyna przysiadła się do mnie z kubkiem kawy. – Czemu tak się uśmiechasz, jak nikt nie patrzy? – Ja? Wcale się nie uśmiecham. – Mhm. Nie próbuj mnie robić w balona. Zdradzisz mi, kto ci poprawia humor? – Po prostu... lubię grudzień – skłamałam. Justyna nie wyglądała na przekonaną. A ja czułam, że plotki to tylko kwestia czasu. Byłam już prawie pewna Nie mogłam przestać o tym myśleć. Czy to możliwe, że tylko mój kalendarz jest inny? Że Robert to naprawdę pisze do mnie te liściki? Zaczęłam wypytywać delikatnie. Najpierw Marka. – Tak a na serio... masz coś w środku tych czekoladek? – Czekoladę? – zaśmiał się. – A czego się spodziewałaś, pierścionka zaręczynowego? – No nie wiem. Może jakiegoś cytatu, motywującego hasła...? – Nic takiego. Po prostu cukier i kalorie. Czemu pytasz? – Tak z ciekawości – rzuciłam, udając obojętność. Ale serce zabiło mi mocniej. Po południu Marek podszedł do mojego biurka. Usiadł bokiem na sąsiednim krześle. – Ola... powiedz mi tylko coś. Ten kalendarz – przyniósł ci go ktoś osobiście? – Nie. Leżał rano na moim biurku. – I jesteś pewna, że nikt inny nie ma takiego? – Wydaje się, że nie... – To dziwne. Uważaj, Ola. Może to tylko flirt, ale jeśli to Robert… to może się źle skończyć. Patrzyłam na niego z niepokojem. – A co ty o nim myślisz? Tak serio? Marek odchylił się do tyłu, złożył ręce za głową. – Facet jest czarujący. Ale to nie znaczy, że bezpieczny. Na ile go znasz tak naprawdę? Chciałam odpowiedzieć, ale w tym momencie dostałam wiadomość na maila: „Spotkanie 1:1 – projekt kampanii zimowej – Robert M., 15:30”. Poszłam do sali konferencyjnej. Tylko on i ja. Przyciemnione światło. I jego głos: – Masz bardzo dobre pomysły. Czasem myślę, że widzisz więcej niż inni. Spojrzał mi prosto w oczy. Zabrakło mi tchu. – Ola... – jego głos był cichy. – Jesteś inna niż reszta. I to widać. Zaczęła się dziwna gra Przez kilka dni nie otwierałam kalendarza. Pozostawiałam okienka zamknięte, czekoladki nietknięte. Chciałam sprawdzić, czy Robert to zauważy. Może tylko sobie wmawiałam tę historię? Czternastego grudnia podszedł do mojego biurka. Pochylił się lekko, tak że tylko ja mogłam go usłyszeć. – Nie lubisz niespodzianek, czy boisz się, co znajdziesz w środku? Zamarłam. To był cytat z jednego z liścików. Spojrzałam na niego bez słowa. Uśmiechnął się półgębkiem i odszedł. Mój kalendarz leżał nietknięty od czterech dni. A jednak... on wiedział. Obserwował. Tego dnia zostałam dłużej w pracy. Przyszedł mail od Roberta: „Spotkanie przesunięte na 18:00. Pokój 317”. Pokój 317... to jego gabinet. O 17:59 stałam przed drzwiami. Z lekkim wahaniem zapukałam. W środku panował półmrok. Na biurku paliła się tylko mała lampka. – Czekałem – powiedział cicho. Zamknął laptopa, podszedł bliżej. W jego spojrzeniu było coś, czego nie widziałam wcześniej. Bliskość. Zamiar. – Chyba oboje wiemy, że między nami coś jest. Nie odpowiedziałam. – Ola, jeśli się mylę, powiedz mi teraz – zamilkł. – Ale jeśli nie... Wzięłam głęboki oddech. – A jeśli tak? To co dalej? Spojrzał mi prosto w oczy. – To zależy od ciebie. Zapanowała cisza. Trzymałam w dłoni czekoladkę z dzisiejszego okienka, której nie otworzyłam. W głowie miałam tylko jedno pytanie: czy właśnie przekraczam granicę, po której nie będzie odwrotu? Postawiłam sprawę jasno Następnego dnia w pracy unikałam Roberta. Omijałam korytarze, nie zaglądałam do kuchni, zamykałam się w salce konferencyjnej pod pretekstem „pilnych analiz”. Nie otworzyłam też kolejnych okienek kalendarza. Stał na biurku, jak wyrzut sumienia, jak prezent, którego nie potrafiłam ani przyjąć, ani odrzucić. – Ola... wszystko w porządku? – zapytał Marek, kiedy wróciłam z długiego „spaceru” wokół biura. – Tak, tylko... mam dużo na głowie – ucięłam. Marek spojrzał na mnie uważnie. – Pamiętasz, jak mówiłem, że to może się źle skończyć? Pokiwałam głową. – Powiem ci tylko jedno: jeśli to gra, lepiej z niej wyjdź, zanim przestaniesz znać zasady. Zamilkliśmy. Po chwili dodał ciszej: – Ale jeśli to coś więcej... to przynajmniej nie pozwól, żeby to cię zniszczyło. Wieczorem, gdy prawie wszyscy już wyszli, poszłam do gabinetu Roberta. Zapukałam i weszłam, nie czekając na odpowiedź. Siedział przy biurku, zaskoczony. – Musimy porozmawiać – powiedziałam stanowczo. – Albo mówisz wprost, czego chcesz... albo to się kończy. Teraz. Bez niedomówień, bez gierek. Wstał powoli, podszedł bliżej. – Chcę ciebie, Olu. Ale nie na chwilę. I nie jako sekret. Patrzyłam mu w oczy, czując, jak cały świat przestaje istnieć. – Jeśli wejdę w to – powiedziałam – to nie będzie już powrotu. – Wiem. I nie proszę cię o decyzję teraz. Zamknęłam za sobą drzwi. Nie płakałam. Ale cały świat zawirował. Czekałam do ostatniej chwili Wigilia w pracy zawsze była symboliczna – kilka życzeń przy kawie, sztuczna choinka w recepcji, szefostwo rozdające uściski i te same opłatki co rok. Ale w tym roku czułam, że to coś więcej. Ostatni dzień. Ostatnia czekoladka. Przyszłam wcześnie. Biuro było prawie puste. Usiadłam przy biurku, spojrzałam na kalendarz. Tylko jedno okienko zostało. Otworzyłam je. W środku znajdowała się mała czekoladka i złożony liścik. „Wszystko zależy od Ciebie. Pokój 317. O 12:00”. Spojrzałam na zegarek. Była 8:12. Miałam kilka godzin, żeby zdecydować, co zrobić. A czułam się, jakby zostało mi tylko kilka sekund. Pracowałam automatycznie. Robiłam listę kampanii, sprawdzałam maile, ale myśli krążyły wokół jednego pytania: pójść... czy nie? Po 17:00 wszyscy się rozchodzili. Justyna rzuciła mi spojrzenie spod oka. – To co, Ola? Masz plany na Wigilię? – Tak. Rodzinne – uśmiechnęłam się. – A ty? – Jeszcze nie wiem. Może ktoś mnie zaskoczy. Uśmiechnęła się krzywo i odeszła. 12:03. Stałam pod drzwiami pokoju 317. Nie zapukałam. Odwróciłam się i ruszyłam w stronę wyjścia. Przed biurowcem spotkałam Marka. – I co, Ola? – Wybieram siebie – powiedziałam, ledwo słyszalnie. – I bardzo dobrze – odpowiedział spokojnie. – Nie musisz nikomu udowadniać, że jesteś wyjątkowa. Wystarczy, że ty to wiesz. Szliśmy razem do tramwaju. Padał lekki śnieg. Nie wiedziałam, co przyniesie styczeń. Ale byłam pewna jednego – nie pozwolę już nikomu robić ze mnie zagadki do rozwiązania. Wybrałam prawdziwe życie Wróciłam do domu, zdjęłam płaszcz, rzuciłam torebkę na kanapę i usiadłam przy oknie. Patrzyłam na zasypaną ulicę. W jednej ręce trzymałam kubek herbaty, w drugiej – małą, ostatnią czekoladkę. Zjadłam ją powoli. Nie było już liścików, ukrytych znaczeń. Po prostu był słodki koniec czegoś, co mogło się wydarzyć... ale nie musiało. Robert nie napisał ani nie zadzwonił. I dobrze. Chyba oboje zrozumieliśmy, że ta historia miała sens tylko, dopóki była zamknięta w kalendarzu. W codziennych fantazjach. Rzeczywistość byłaby znacznie mniej delikatna. Znacznie bardziej brudna. Po Nowym Roku wróciłam do pracy. W biurze panowała dziwna cisza, jakby wszyscy coś przeczuwali, ale nikt nie miał odwagi spytać. Justyna rzucała aluzje, których nie chciałam łapać. Marek uśmiechał się z ulgą, ale nic nie komentował. Robert był jak zawsze uprzejmy. Profesjonalny. Tylko raz, kiedy mijaliśmy się w windzie, spojrzał na mnie i powiedział: – Lubię kobiety, które wiedzą, czego nie chcą. Nic nie odpowiedziałam. Nie musiałam. W kalendarzu na styczeń, w rubryce z jedynką zapisałam flamastrem jedno zdanie: „Nie bój się wybierać siebie”. To miało być moje postanowienie noworoczne. Pierwsze, którego naprawdę zamierzałam się trzymać. Aleksandra, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Kalendarz adwentowy od teściowej roztopił moje serce. Ukryła w okienku drobiazg, który zapamiętam na całe życie” „Nie miałam pieniędzy na święta i poprosiłam o pomoc najbliższych. Zamiast tego sprezentowali mi upokorzenie” „Na firmowej Wigilii poznałam żonę mojego kochanka. Powiedziała mi coś, czego nigdy nie zapomnę”
„Na wigilii firmowej dostałam najlepszy prezent od kolegi. Myślałam, że to zaproszenie na wspólne święta, ale się przeliczyłam”
„Wystarczyło mi jedno zdanie, żeby znowu mieć nadzieję. Wieczorami leżałam na kanapie z telefonem w dłoni i czekałam. Czasem odpisywał od razu. Czasem po godzinie. Czasem w ogóle. A ja analizowałam każde słowo, każdą kropkę”.
Samotność nie boli od razu. Na początku jest wygodna – nie musisz się nikomu tłumaczyć, nikt cię nie zawodzi. Ale potem… Potem wracasz do pustego mieszkania, odgrzewasz mrożoną zupę i siadasz z kubkiem herbaty, patrząc w ekran telefonu, który milczy. Mam trzydzieści lat. Pracuję w marketingu. Lubię swoją pracę, ale nienawidzę weekendów. Ludzie mówią, że jestem „ogarnięta”, „fajna”, „ładna dziewczyna”. Tylko że żaden z tych ludzi nie zasypia sam przez trzynaście nocy z rzędu. Tomasz był inny. Uważny. Ciepły. Przemycał we mnie świat, o jakim marzyłam – żart, spojrzenie, dotyk dłoni na chwilę za długi. Wiedziałam, że ma żonę. Ale też wiedziałam, że nie są szczęśliwi. Mówił mi to. – On cię kręci – zauważyła Sylwia, malując rzęsy w łazience przed firmową wigilią. – To nie takie proste – szepnęłam. Na wigilii usiadł obok mnie. Pachniał jak drewno i pomarańcze. Nasze dłonie się musnęły. Spojrzał na mnie i wtedy mnie pocałował. Niepewnie. Miękko. Delikatnie. Jakby zapraszał mnie do świata, w którym w końcu nie będę sama. – Muszę wracać – powiedział potem cicho. Nie wiedziałam, że nie wróci już do mnie. Wycofał się ze wszystkiego Następnego dnia przeszłam obok jego biurka dwa razy. Za pierwszym tylko skinął głową. Za drugim udawał, że przegląda coś ważnego na komputerze. Zawsze miał czas na uśmiech. Zawsze rzucał: „I jak tam, Karolinko?”. A teraz? Cisza. Po południu, kiedy szłam po herbatę, wszedł za mną do kuchni. Serce waliło mi jak młot. – Tomasz… – zaczęłam cicho i z uśmiechem. – Nie tutaj – rzucił, nie patrząc na mnie. – Ale musimy porozmawiać. Westchnął, wziął kubek z półki i nalał sobie kawy. – To był błąd – powiedział, jakby recytował z kartki. – To nie powinno się wydarzyć. – Błąd? – powtórzyłam, czując, jak oczy zaczynają mnie piec. – Mam rodzinę. Nie chcę komplikować sobie życia. Stałam w miejscu. Czułam się jak idiotka. – Więc… nic nie czułeś? Zamilkł na chwilę. Wziął łyk kawy. – Karolina… Jesteś świetną dziewczyną, ale to nie ma sensu. Przepraszam. Odsunął się i wyszedł. Z kubkiem, z moim sercem, z moimi nadziejami. Tak po prostu. Stałam tam jeszcze długo. Patrzyłam w ścianę, wciąż czując jego usta na swoich. Nie mogłam tego zrozumieć. Nie tak to miało wyglądać. Przecież coś między nami było. Ja to czułam. Wróciłam na open space, uśmiechając się na siłę do monitora. Nikt nie widział, że zapadam się w środku. Wiedziałam, że to się nie skończyło. Jeszcze nie. Trzymałam się nadziei Zaczęło się od krótkich wiadomości. Najpierw oficjalnie: „Dziękuję za pomoc przy prezentacjach”. Potem coś o kawie, o pogodzie, o memie, który mu podesłałam. Niby neutralnie, niby służbowo, ale ja wyłapywałam każde ukryte „może…”. Wystarczyło mi jedno zdanie, żeby znowu mieć nadzieję. Wieczorami leżałam na kanapie z telefonem w dłoni i czekałam. Czasem odpisywał od razu. Czasem po godzinie. Czasem w ogóle. A ja analizowałam każde słowo, każdą kropkę. – Karo, on cię tylko trzyma w zapasie – powiedziała Sylwia, kiedy po raz kolejny czytałam na głos wiadomość: „Nie mogę teraz pisać, jestem z rodziną”. – Ale odpisuje. Gdyby mu nie zależało, to by się nie odzywał. – On się po prostu nie potrafi zdecydować. A ty tkwisz w czymś, co cię niszczy – mówiła, ale ja nie słuchałam. Pewnego dnia poprosił, żebym poczekała z nim na parkingu po pracy. Siedziałam w samochodzie, dłońmi ściskając kierownicę, serce waliło mi jak oszalałe. – Nie powinniśmy się więcej spotykać – powiedział, wsiadając do auta. – Karolina… Mam rodzinę. Mówiłem, że to był błąd. Spojrzałam na niego. Miał zaczerwienione oczy, zaciśniętą szczękę. – To nie był błąd – odpowiedziałam. – To było coś ważnego. I ja nie pozwolę, żeby to się tak po prostu skończyło. Nie odpowiedział. Wysiadł. Zatrzasnął drzwi. Patrzyłam, jak odchodzi. Każdy jego krok wbijał mi się w serce. A ja wiedziałam, że to nie jest koniec. Nie dla mnie. Nie umiałam przestać Wigilia zbliżała się nieubłaganie. W pracy czuć było senny chaos – ludzie szykowali się do urlopów, przynosili pierniki i odliczali dni do wolnego. A ja czułam, jak z każdym mijającym dniem wpadam głębiej w otchłań. Tomasz był coraz bardziej nieobecny. Już nawet nie odpisywał. Raz na korytarzu uciekł wzrokiem. Bolało mnie to bardziej niż wszystko inne. Czułam się jak wyrzucona z własnej głowy – jakby ktoś mi ukradł rzeczywistość. – Musisz przestać – Sylwia złapała mnie za rękę, kiedy wieczorem siedziałyśmy u mnie na kanapie. – To cię zniszczy. Karo, on nie odejdzie od żony. Nigdy. – Nie mogę tak po prostu przestać. Rozumiesz? Nie mogę. Ja już się w tym całym zgubiłam. – Zrobisz sobie krzywdę. I im też – powiedziała cicho. Spojrzałam na nią z wyrzutem. – A ja co? Mam siedzieć i udawać, że nic się nie stało? Że mnie nie rozbił, nie zniszczył od środka?! Mam się uśmiechać przy barszczu, patrząc w ścianę i udawać, że jestem silna? Sylwia pokręciła głową. – Nie wiem, co masz zrobić. Tylko nie jedź tam, błagam. Już wtedy wiedziałam, że ją zignoruję. Kupiłam trzy drobne prezenty: dla niego, dla niej i dla dzieci. Małe, symboliczne. Jakby to miało mnie wybielić. W Wigilię rano ubrałam się w beżowy płaszcz, spięłam włosy i wsiadłam do auta. – Nie będę już ofiarą – szepnęłam do siebie, ruszając w drogę. – Zasługuję na szczęście. Powiedziałam tylko prawdę Zatrzymałam się dwie ulice dalej. Siedziałam w aucie może z dziesięć minut. A może trzydzieści. W radiu leciała „Cicha noc”, ironiczna jak nigdy. Podjechałam pod ich dom. Mały ogródek, lampki na krzakach, świąteczny wieniec na drzwiach. Idealna sceneria do koszmaru. Drzwi otworzyła kobieta. Ubrana w granatowy sweter, z wilgotnymi dłońmi – pewnie właśnie myła naczynia. – Dzień dobry. Szukam Tomasza. Chciałabym z nim porozmawiać. To… ważne – powiedziałam tak spokojnie, jak tylko potrafiłam. – Przepraszam, a pani to...? – zapytała ostrożnie. – Karolina. Pracujemy razem. W progu stanął on. Zbladł natychmiast. Jakby zobaczył ducha. – Karolina… co ty tu robisz? – zapytał półgłosem, nie ruszając się z miejsca. – Przyszłam porozmawiać. Z tobą. I z twoją żoną – spojrzałam Ewie w oczy. – Ona chyba ma prawo wiedzieć. Zrobił krok w moją stronę. – Nie tutaj. Proszę cię... – Nie. Teraz albo nigdy – weszłam do środka. W salonie pachniało goździkami i kompotem z suszu. Choinka migotała. Dzieci siedziały przy stole, zerkając niepewnie. Przełknęłam ślinę. – Przepraszam, że to robię w Wigilię, ale muszę wiedzieć. Muszę mieć odpowiedź. Zwróciłam się do jego żony, Ewy. – Tomek pocałował mnie na firmowej wigilii. Przez ostatnie tygodnie pisaliśmy do siebie. Myślałam, że to coś znaczy. Kobieta patrzyła na niego z oczami jakby z kamienia. – Tomasz? On milczał. Patrzył w ziemię. I dopiero po długiej, okrutnej chwili powiedział: – Wybieram rodzinę. Ewa zesztywniała. Dzieci ucichły. Stałam tam z prezentami w dłoni i ze ściśniętym gardłem. – Dobrze – wyszeptałam. – Przynajmniej już wiem. Wyszłam. Drzwi zamknęły się za mną cicho. Tak cicho, jak pęka serce. Zniszczyłam im święta Zimno w mieszkaniu było dotkliwe jak nigdy. Rozgrzewałam dłonie o kubek z herbatą, ale i tak marzłam – nie z powodu temperatury. Całe ciało drżało, jakby nie mogło dojść do siebie po tamtym wieczorze. Prezenty zostawiłam w samochodzie. Nie miałam siły ich rozpakowywać ani wyrzucić. Leżały tam przez kilka dni jak dowód zbrodni. Jak coś, czego nie da się już cofnąć. Na początku byłam wściekła. Nie na niego. Na jego żonę, Ewę. Za ten jej spokój. Za to, że nie krzyczała, nie wyrzucała mu walizki za drzwi. Po prostu stała tam jak zamurowana. A potem przyszły wyrzuty sumienia. Obrazy ich dzieci przy stole, jego bladej twarzy, jej milczenia. – I co ci to dało? – spytała Sylwia, kiedy w końcu przyszła do mnie kilka dni po wszystkim. – Nie wiem. Może miałam nadzieję, że… on się obudzi. Że wybierze mnie. – Ale przecież... po co miałaś mu to robić? Patrzyłam na okno. Śnieg topniał na parapecie. – Może nie chodziło o miłość. Może po prostu chciałam wygrać. Sylwia nie skomentowała. Znała mnie zbyt dobrze. Usłyszała w tych słowach całą prawdę. Chciałam być wybrana. Tak po prostu. Żeby ktoś postawił mnie na pierwszym miejscu, choć raz. Ale nikt tego nie zrobił. A ja... zrujnowałam im święta. I sobie też. Nie zostałam wybrana Sylwestra spędziłam sama. Odwołałam spotkanie z Sylwią, kłamiąc, że boli mnie głowa. Tak naprawdę nie miałam siły się uśmiechać, patrzeć, jak ktoś otwiera wino, jak składa życzenia na nowy rok. Nie miałam żadnych życzeń. Ani dla siebie, ani dla nikogo. Za oknem petardy rozświetlały niebo, jedna po drugiej. Mieszkałam na czwartym piętrze, miałam dobry widok. Zazwyczaj to lubiłam – fajerwerki, blask, to poczucie, że coś się kończy, a coś zaczyna. Tym razem nie czułam nic. Usiadłam z zeszytem i długopisem. Nie chciałam pisać na komputerze. Chciałam, żeby to bolało – żeby ręka zdrętwiała, żeby litery były nierówne. „Drogi Tomaszu” – napisałam na górze, a potem zamarłam. Nie wiedziałam, co mam mu powiedzieć. Chciałam napisać: „przepraszam”, ale nie do końca to czułam. Chciałam napisać: „nienawidzę cię”, ale to też nie była prawda. Zamiast tego napisałam tylko kilka słów. „Nie musisz mnie pamiętać. Ja i tak już nigdy nie zapomnę”. Zamknęłam zeszyt. Nie wysłałam listu. Włożyłam go między książki, nie wiem po co. Może kiedyś do tego wrócę. Może kiedyś go spalę. Byłam tylko momentem. Chciałam być czyimś życiem. Ale nim nie zostałam. Nie tym razem. Karolina, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Kpiłam z firmowych mikołajek, bo to dziecinada. Nie sądziłam, że ktoś tak szczerze ucieszy się z mojego prezentu” „Znalazłam w aucie chłopaka szalik, lecz nie był to prezent na mikołajki. Okazało się, że trzymam w rękach dowód zdrady" „To miała być zwykła mikołajkowa kawa. Facet przyszedł z różami i w jednej chwili wywrócił moje życie do góry nogami”