„Kumple się śmieją, że mam 30 lat i ciągle mieszkam z rodzicami. Dla nich to totalny obciach, a dla mnie wieczne wakacje g12”
„Kumple biegali z dzieciakami po marketach, remontowali łazienki, awanturowali się z żonami o wydatki. Ja siedziałem w kapciach, grałem w Fifę i miałem podane pod nos. Czy to naprawdę takie złe?”.
Miałem trzydzieści lat i nadal mieszkałem z rodzicami. Dla wielu to byłby życiowy dramat, dla mnie – codzienny luksus. W lodówce zawsze czekał obiad, nie martwiłem się rachunkami, a rano budził mnie zapach świeżo zaparzonej kawy. Kumple z pracy nabijali się ze mnie, że jestem dużym chłopcem w krótkich spodenkach, ale ich kpiny odbijały się ode mnie jak groch od ściany.Nie wiedzieli jednego – ja naprawdę lubiłem swoje życie. I nie planowałem nic zmieniać. Nawet nie dlatego, że mi się nie chciało, tylko po prostu... po co? Wszystko miałem pod nosem. Śmiechy na przerwie – Ej, ty, królu maminych kotletów, co dziś na obiad? – zapytał Łuki, siadając obok mnie w firmowej kuchni. – Zupa pomidorowa i kotlety mielone – odpowiedziałem bez cienia ironii. – Serio?! – zarechotał Krzychu. – Moja stara nawet nie wie, gdzie teraz mieszkam, a twoja ci robi obiad dwudaniowy? – I jeszcze kompot – dodałem z uśmiechem, mieszając herbatę. – Stary, weź ty się ogarnij. Trzy dychy na karku, a ty dalej w dziecięcym pokoiku? Jak ty chcesz kogoś poderwać? Wzruszyłem ramionami. Gadali to samo co zawsze. Niby żartem, niby bez złych intencji, ale czułem, jak między ich słowami przemyka ocena. Taka ledwie wyczuwalna pogarda. – Może ja po prostu nie potrzebuję udowadniać światu, że jestem dorosły przez wynajem kawalerki za trzy tysiące. – Albo po prostu boisz się wyjść z gniazda – rzucił Łuki i stuknął mnie łokciem. – Spoko, każdy ma swoje tempo. Tylko nie przegap życia. Zamilkłem. Niby nic nowego, ale tym razem coś mnie ukłuło. Nie narzekam na codzienność Po pracy wracałem autobusem. Słuchawki w uszach, głowa oparta o szybę, znajomy krajobraz za oknem. Wiedziałem, że mama będzie już w kuchni, coś będzie się gotować, ojciec pewnie rozwiązywał krzyżówki. Mój pokój wyglądał prawie tak samo jak w liceum – trochę więcej kurzu, więcej kabli od sprzętu, ale biurko i plakat nad łóżkiem były te same. – Jesteś, Krystian! Obiad zaraz będzie – zawołała mama, zanim zdjąłem buty. – Dzięki, mamo. Usiadłem przy stole. Mama krzątała się w fartuchu, a ja przeglądałem telefon. Czasem czułem się trochę jak dziecko na koloniach. Ktoś wszystko ogarniał za mnie. Płacenie rachunków? Nie moja sprawa. Zakupy? Mama zawsze wiedziała, co lubię. Czasem tylko wieczorem, gdy wszyscy już spali, nachodziła mnie refleksja – czy coś mi nie umyka? Kiedy opowiadałem kumplom o weekendach spędzonych w domu, parskali śmiechem. Oni biegali z dzieciakami po marketach, remontowali łazienki, awanturowali się z żonami o wydatki. Ja siedziałem w kapciach, grałem w Fifę i miałem podane pod nos. Czy to naprawdę takie złe? – Nie masz ochoty się wyprowadzić? – zapytał kiedyś mój kuzyn. – Tak... dla siebie? Wzruszyłem ramionami. Nie czułem potrzeby. Jeszcze nie. Pewna kolacja u Matiego Mati zaprosił nas do siebie na kolację. Świętował awans i zakup mieszkania. Dwupokojowe, nowe budownictwo, wszystko jeszcze pachniało farbą i meblami z IKEI. Zebrała się cała ekipa: Łuki, Krzychu, ja i dwóch chłopaków z innego działu. – No i co, jak wam się podoba moje królestwo? – zapytał Mati, rozlewając wino do kieliszków. – Sztos – przyznał Krzychu. – Sypialnia robi wrażenie. I ta kuchnia! Mógłbym tu mieszkać. – Nie musisz, masz przecież swoje mieszkanie – przypomniał Mati i wszyscy wybuchli śmiechem, zerkając na mnie. Uśmiechnąłem się, chociaż nie było mi do śmiechu. Czułem, że jestem „tym jednym”, trochę jak piąte koło u wozu. Mieszkanie Matiego było ładne, uporządkowane, wszystko miało swoje miejsce. Nawet zapach był inny – nie rodzinny, tylko taki... dorosły. – A ty, Krystian, kiedy zaprosisz nas do siebie? – rzucił ktoś z końca stołu. – Jak mama pozwoli – odpowiedział Łuki, a wszyscy znowu ryknęli śmiechem. Pociągnąłem łyk wina. Już nie było tak zabawnie. W tamtym momencie pierwszy raz pomyślałem, że może coś faktycznie ze mną jest nie tak. Może naprawdę się zatrzymałem. Choć przecież jeszcze rano byłem pewien, że wszystko jest w porządku. Może mają rację? Następnego dnia wszystko niby wróciło do normy. Mama jak zwykle przygotowała śniadanie, ojciec czytał gazetę przy stole, a ja pakowałem się do pracy. Tylko że tym razem coś zgrzytało. Nagle zauważyłem, że nawet sposób, w jaki mama poprawiała mi kołnierzyk, zaczął mnie drażnić. Jakbym był znowu dzieciakiem, który nie potrafi sam wyjść z domu. W pracy starałem się nie myśleć o kolacji u Matiego, ale słowa Łukiego ciągle dźwięczały mi w głowie. „Jak mama pozwoli...” Niby śmieszne, ale jednak coś we mnie zostawiły. A może nie w słowach był problem, tylko w tym, że sam zaczynałem w nie wierzyć? Po południu poszedłem z ojcem do piwnicy po słoiki. Schodziliśmy znajomymi schodami, mijaliśmy sąsiadów, których znaliśmy całe życie. I wtedy nagle, znikąd, poczułem, jakby wszystko się powtarzało. Jakby każdy mój dzień był kopią poprzedniego. Bez marginesu na coś innego. – Coś się stało? – zapytał ojciec, kiedy zatrzymałem się na półpiętrze. – Nie… wszystko w porządku – mruknąłem i ruszyłem dalej. Ale nie było. Zdałem sobie sprawę, że może nie wszystko jest takie kolorowe, jak mi się wydawało. I że nie wiem, czy to „wieczne wakacje”, czy raczej klatka, z której nie umiem wyjść. Koniec życia w bańce Zaczęło się niewinnie. Przestałem cieszyć się tymi drobiazgami, które wcześniej uważałem za błogosławieństwo – ciepłym obiadem, poskładanym praniem, ciszą w pokoju. Kiedyś to był mój azyl, teraz zaczęło mnie dusić. Mama wciąż traktowała mnie jak chłopca, ojciec jak pomocnika do drobnych napraw. A ja czułem, że stoję w miejscu, podczas gdy wszyscy wokół idą do przodu. Któregoś wieczoru usiadłem sam w kuchni. W domu było cicho, rodzice już spali. Przeglądałem oferty wynajmu mieszkań. Z ciekawości, tak sobie. I nagle złapałem się na tym, że zacząłem liczyć – ile jestem w stanie odłożyć miesięcznie, na co mógłbym sobie pozwolić. Jeszcze tydzień temu śmiałbym się z takiego pomysłu. – Co robisz? – mama weszła cicho do kuchni. – Nic ważnego – zamknąłem laptopa. Spojrzała na mnie uważnie. Miała ten wzrok, jak wtedy, gdy byłem chory i próbowałem to ukryć. – Wszystko dobrze? – Chyba tak… po prostu... chyba zaczynam potrzebować trochę przestrzeni. Nie odpowiedziała. Wróciła do sypialni, ale wiedziałem, że usłyszała więcej, niż powiedziałem. Tamtej nocy nie mogłem zasnąć. Coś się zmieniło. Coś pękło. I już wiedziałem, że nic nie wróci do dawnego rytmu. Obciach nie jest straszny Miesiąc później wynająłem kawalerkę. Małą, z balkonem wychodzącym na ruchliwą ulicę. Cicho nie było, ale po swojemu. Sam kupiłem pościel, sam wkręciłem żarówki. Pierwszego dnia patrzyłem na puste ściany i czułem coś dziwnego – strach pomieszany z ekscytacją. Wieczorem zadzwoniła mama, zapytała, czy jadłem. Uśmiechnąłem się, siedząc z kubkiem zupki chińskiej. – Tak, mamo. Wszystko w porządku – powiedziałem. Nie było perfekcyjnie. Samodzielność okazała się droższa, niż sądziłem – finansowo i emocjonalnie. Bywały dni, gdy tęskniłem za domowym obiadem i spokojem wieczorów w salonie. Ale były też momenty, kiedy czułem się lekko. Jakby ktoś zdjął ze mnie niewidzialny ciężar. Kumple przestali się śmiać. Może dlatego, że nie musieli już. A może dlatego, że sam przestałem się tym przejmować. Zrozumiałem, że to nie miejsce zamieszkania definiuje dorosłość. Tylko decyzje, które podejmujemy – nawet jeśli są trudne i wymagają wyrwania się z ciepłego kokonu. Czasem jeszcze wracam do rodziców na obiad. Siadam przy stole, mama kładzie talerz, ojciec komentuje pogodę. I wtedy wiem, że dobrze zrobiłem. Nie uciekłem. Po prostu dojrzałem. Krystian, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W sylwestra liczyłam na dreszczyk emocji i moc niezapomnianych wrażeń. Nie wiedziałam, że przesiedzę go w łazience” „Uciekłem przed sylwestrowym zgiełkiem do domku w lesie. Nawet tam znalazła mnie nietypowa noworoczna znajomość” „Pojechałem na narty, by trochę poszaleć na stoku. Miłość spadła na mnie niespodziewanie niczym pierwszy śnieg”
„Mój chłopak skakał z radości, gdy powiedziałam o ciąży. Nie chciałam łamać mu serca i mówić, że nie jest ojcem”
„Patrzyłam na niego i czułam, jak ściska mi się gardło. Jego radość była autentyczna, czysta, bez cienia wątpliwości. Mówił już o pokoiku dla dziecka, o imionach, o tym, że musimy zrobić badania. Czułam się, jakbyśmy jechali w samochodzie, który pędzi coraz szybciej, a ja zapomniałam, jak się hamuje”.
Nigdy nie zapomnę tego dnia, gdy test ciążowy pokazał dwie kreski. Zadrżały mi ręce, a serce waliło jak oszalałe. Mój chłopak był w kuchni, przygotowywał kawę i nucił jakąś melodię pod nosem. Wydawał się taki spokojny, taki pewny naszego wspólnego jutra. A ja? Ja stałam w łazience i czułam, jak pod ciężarem jednej wiadomości zaczyna chwiać się cała moja rzeczywistość. Ciąża. Dla niego – cud. Dla mnie – dowód zdrady, której on nie był świadomy. Nie chciałam go ranić. Nie chciałam mu mówić, że dziecko, które tak pokochał, może nie być jego. Niewinny test Wzięłam test do ręki bardziej z obowiązku niż z przekonania. Przecież to niemożliwe – powtarzałam sobie, stojąc w aptece, wybierając najtańszy z brzegu. W domu od razu poszłam do łazienki. Nie planowałam tego, nie analizowałam. Po prostu chciałam to wykluczyć i żyć dalej. Kilka minut później wpatrywałam się w dwie różowe kreski. Wyraźne. Nie do podważenia. Poczułam, jak robi mi się gorąco. Przysiadałam na brzegu wanny, trzymając test w dłoni. Oparłam łokcie o kolana i przez chwilę nie mogłam złapać tchu. W mojej głowie nie było miejsca na radość. Było za to zbyt wiele pytań bez odpowiedzi. Jeden z nich dźwięczał najgłośniej: „Czy to dziecko jest jego?” To nie był przypadek, że to pytanie pojawiło się jako pierwsze. Kilka tygodni wcześniej, po jednej z naszych kłótni, zrobiłam coś głupiego. Przespałam się z kimś innym. Kimś, kto nie znaczył dla mnie nic. I w tamtym momencie naprawdę sądziłam, że to był tylko błąd, który zostawię za sobą. Tymczasem wrócił do mnie w najgorszy możliwy sposób. Gdy mój chłopak wrócił z pracy, byłam już w kuchni. Uśmiechnęłam się lekko i udawałam, że wszystko jest w porządku. Radość, której nie rozumiałam Zebrałam się na odwagę dwa dni później. Siedzieliśmy na kanapie, on przeglądał coś w telefonie, a ja dłubałam bezmyślnie w paznokciu. Czułam, że za chwilę eksploduję, jeśli tego z siebie nie wyrzucę. – Muszę ci coś powiedzieć – zaczęłam cicho. Od razu spojrzał na mnie uważnie, wyczuwając mój niepokój. – Jestem w ciąży. Na ułamek sekundy zamarł, a potem... wyskoczył z kanapy jak sprężyna. Dosłownie. Śmiał się, objął mnie z impetem, zakręcił w powietrzu, jakbyśmy wygrali coś wielkiego. – Serio?! Naprawdę?! To... To najlepsza wiadomość w moim życiu! Patrzyłam na niego i czułam, jak ściska mi się gardło. Jego radość była autentyczna, czysta, bez cienia wątpliwości. Mówił już o pokoiku dla dziecka, o imionach, o tym, że musimy zrobić badania. Czułam się, jakbyśmy jechali w samochodzie, który pędzi coraz szybciej, a ja zapomniałam, jak się hamuje. Nie zapytał, czy to na pewno jego dziecko. Może nie przyszło mu to do głowy. Może nie dopuszczał takiej myśli. Ja też nic nie powiedziałam. Nie miałam odwagi. Nie w tamtym momencie, nie przy tej jego radości. Nie chciałam jej niszczyć… choć wiedziałam, że to tylko kwestia czasu. Nie chciałam go spotkać Wiedziałam, że powinnam to zakończyć zaraz po tamtej nocy. Wyrzucić z głowy, nie dzwonić, nie pisać. Ale kiedy zobaczyłam go przypadkiem w osiedlowym sklepie, wszystko wróciło. Nie pożądanie – tylko ten wstyd, który poczułam od nowa, silniejszy niż wcześniej. Spojrzał na mnie z tym samym uśmiechem jak wtedy, gdy przyciągnął mnie do siebie w klubie. – Nie sądziłem, że cię jeszcze zobaczę – powiedział, podchodząc bliżej. – Wyglądasz... inaczej. Widział mój brzuch. Byłam już w trzecim miesiącu, trochę za późno na luźne swetry. – To nie twoje – powiedziałam od razu, zanim zdążył zapytać. – Nawet o to nie pytałem – odparł spokojnie. – Ale skoro to mówisz... W jego spojrzeniu nie było zazdrości, nie było też złości. Tylko coś w rodzaju współczucia. Zrobiło mi się niedobrze, jakbym sama siebie osądzała przez jego oczy. Po chwili skinął głową i odszedł. Tak po prostu. Wyszłam ze sklepu z duszą na ramieniu. Jakby cały ciężar sytuacji właśnie mnie przygniótł. Nie miałam już żadnej wymówki. Przypadek spotkania z tamtym chłopakiem przypomniał mi, że prawda istnieje. I że prędzej czy później znajdzie sposób, by się wydostać. Ciężar rósł razem z brzuchem Z każdym kolejnym tygodniem brzuch rósł, a wraz z nim – moje poczucie winy. Mój chłopak był coraz bardziej zaangażowany. Kupował książki o ojcostwie, wysyłał mi linki do ubranek, zapisywał nas na szkołę rodzenia. Zaczęłam udawać, że boli mnie głowa, żeby nie rozmawiać o przyszłości. Nocami leżałam obok niego i wpatrywałam się w sufit, czując, jak coraz bardziej oddalam się od wszystkiego, co kiedyś nazywałam spokojem. Najgorzej było podczas USG. Patrzył na ekran z takim zachwytem, jakby oglądał cud świata. Ściskał moją dłoń, całował czoło, a ja uśmiechałam się, choć wszystko we mnie krzyczało. Gdy wróciliśmy do domu, zaproponował, że zadzwoni do swoich rodziców. – Chcę, żeby wiedzieli. W końcu będą dziadkami. Pokiwałam głową, ale w środku wszystko we mnie zamarło. Nie dlatego, że nie chciałam, żeby jego rodzice wiedzieli. Chodziło o to, że jeśli kiedykolwiek prawda wyjdzie na jaw, to nie tylko jego serce pęknie. Zawiodę całą rodzinę, która właśnie zaczynała mnie traktować jak swoją. Byłam jak aktorka w przedstawieniu, którego nie chciałam grać. Miałam rolę przyszłej matki i ukochanej, a czułam się jak kłamczucha z coraz większym brzuchem. Milczenie, które bolało Czasami przyłapywałam go, jak siedział przy łóżeczku, które sam skręcił, i głaskał oparcie z wyrytym serduszkiem. Rozmawiał z dzieckiem. Opowiadał, jak zabierze je na pierwszy spacer, jak nauczy je jeździć na rowerze, jak będzie mu śpiewać do snu. Słuchałam zza drzwi, dławiąc łzy. Chciałam powiedzieć. Naprawdę. Kilka razy otwierałam usta, zaczynałam zdanie, które nigdy nie kończyło się prawdą. Za każdym razem patrzył na mnie z takim zaufaniem, że cofałam się w sobie. W głowie układałam scenariusze, jak mogę to wyznać, w jaki sposób zamortyzować cios. Żaden nie wydawał się wystarczająco dobry. Im bliżej było terminu porodu, tym mocniej czułam, że moje milczenie zmienia się w zdradę. Bałam się, że jeśli dowie się po fakcie, znienawidzi mnie bardziej, niż gdybym powiedziała wcześniej. A jednak wciąż milczałam. Każdego dnia rano witał mnie pocałunkiem i szeptał, że nas kocha. Nie chciałam zabierać mu tego uczucia. I chyba właśnie to bolało najbardziej – że jego szczęście zależało od mojego kłamstwa, które z każdym dniem było trudniejsze do uniesienia. Prawda ma swoją cenę Prawda w końcu przyszła sama. Nie mogłam już dłużej udawać. Dzień po porodzie, kiedy trzymał w ramionach maleńką dziewczynkę, spojrzałam na nich i poczułam, że nie mam prawa do tego obrazu. Przypominał do złudzenia matkę tamtego chłopaka. I nagle wszystko stało się jasne. Dla mnie – i dla niego. Wieczorem usiadłam przy jego łóżku w szpitalnej sali. Był zmęczony, ale uśmiechnięty. Trzymał córkę jak najcenniejszy skarb. Wiedziałam, że to ostatni moment, w którym możemy być tacy, jacy byliśmy dotąd. – Muszę ci coś powiedzieć – zaczęłam. Nie patrzyłam mu w oczy. Nie krzyczał. Nie płakał. Po prostu oddał mi dziecko, wstał i wyszedł. Tyle. Zniknął z mojego życia, z jej życia. Bez zemsty, bez pretensji. I to bolało jeszcze bardziej. Nie musiał nic mówić – jego milczenie było jak najgłośniejszy krzyk. Wiedziałam, że zawiodłam go na każdym możliwym poziomie. Czasem myślę, że gdybym powiedziała wcześniej, może by zrozumiał. Może by wybaczył. Ale nie dałam mu tej szansy. Kochał mnie do samego końca. A ja nie umiałam być wobec niego uczciwa. Sandra, 25 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W sylwestra liczyłam na dreszczyk emocji i moc niezapomnianych wrażeń. Nie wiedziałam, że przesiedzę go w łazience” „Uciekłem przed sylwestrowym zgiełkiem do domku w lesie. Nawet tam znalazła mnie nietypowa noworoczna znajomość” „Pojechałem na narty, by trochę poszaleć na stoku. Miłość spadła na mnie niespodziewanie niczym pierwszy śnieg”
„Mąż mojej przyjaciółki totalnie zawrócił mi w głowie. Obiecywał, że ją zostawi, ale po prostu stchórzył”
„Uśmiechałam się sztucznie, jak ktoś, kto właśnie popełnia przestępstwo, ale nie został jeszcze złapany. Byłam mistrzynią kamuflażu. Czasem sama siebie nie poznawałam. Po spotkaniu z Magdą wróciłam do biura. Marta już na mnie czekała przy ekspresie”.
Nigdy nie byłam tą, która wierzy w wielką miłość. Serio. Te wszystkie bajki, romantyczne filmy, frazesy o „drugiej połówce jabłka” uważałam za tanią iluzję. Miałam ładne mieszkanie w centrum, niezłą pracę w agencji reklamowej i kilka romansów za sobą. Nic poważnego. Nic, co by bolało. Wolałam mieć kontrolę. A potem poznałam Tomka i wszystko się posypało. Nie chcę pisać, że zakochałam się od razu, bo to nie była żadna iskra, żaden grom z jasnego nieba. To działo się stopniowo: rozmowa po rozmowie, uśmiech po uśmiechu. Słyszałam głos, który z czasem znałam lepiej niż własny. Widziałam ciało, którego dotyk rozbudzał mnie jeszcze długo po tym, jak odchodził. Jest tylko jeden problem. Tomek nie był mój. Był mężem mojej przyjaciółki, Magdy. Tej samej, z którą piłam prosecco i narzekałam na facetów. Tej, której obiecałam lojalność, zanim jeszcze wiedziałam, jak smakuje jego pocałunek. Tomek mówił, że ją zostawi, że to kwestia czasu, że już prawie, że jeszcze chwila. A ja czekałam. Tylko że z każdą chwilą coraz bardziej czułam się jak idiotka. I coraz mniej jak człowiek. Nie potrafię go odepchnąć — Tęskniłeś? — zapytałam, gdy tylko zamknęły się za nim drzwi. Zdjął kurtkę, podszedł do mnie bez słowa i przyciągnął do siebie, jakby to miała być ostatnia szansa. Pocałunek był długi, zachłanny, tak znajomy, że aż mnie zabolał. — Cały tydzień myślałem o tym, żeby tu wrócić — wyszeptał, opierając czoło o moje. — Magda miała jakiegoś doła, więc... nie mogłem wcześniej. Odwróciłam się, poszłam do kuchni, zaparzyłam mu herbatę. Nienawidziłam tego, że tak dobrze go znam. Wiedziałam, że po „nie mogłem” będzie jeszcze „bo ona”, „bo ciężko”, „bo muszę poczekać”. — Kiedy jej powiesz? — zapytałam cicho, prawie szeptem. Usiadł przy stole, spojrzał na mnie tym swoim zmęczonym wzrokiem. — Karola, nie teraz. Daj mi jeszcze chwilę. Magda ma zjazd w pracy, jej ojciec coś choruje. To nie jest dobry moment. — Nigdy nie będzie dobrego momentu, Tomek — przerwałam mu. — A ja mam już dość bycia twoją chwilą w środku tygodnia. Nie odpowiedział. Po prostu wstał, podszedł do mnie, pocałował w czoło. Wiedział, że nie potrafię go odepchnąć. Że mimo tego, co czuję, będę czekać. Jeszcze dzień, tydzień, miesiąc. Kiedy wyszedł, długo stałam w oknie i patrzyłam, jak znika w ciemności. Byłam zła, ale nie na niego — na siebie. Bo znowu mu uwierzyłam. Bo znowu zgodziłam się na mniej, niż zasługuję. A potem usiadłam na podłodze, przy kaloryferze, i popłakałam się jak gówniara. Ze wstydu, z miłości, z bezsilności. Uśmiechałam się sztucznie — Nie wiem, Karola, może my naprawdę przechodzimy kryzys, ale ja wierzę, że to jeszcze da się uratować — mówiła Magda, mieszając cappuccino i nie patrząc mi w oczy. Siedziałyśmy w naszej ulubionej kawiarni przy placu Zbawiciela. Ona, w czerwonym płaszczu, z uśmiechem podszytym smutkiem. Ja z sercem, które waliło mi jak młot pneumatyczny. Bo wiedziałam, że spałam z jej mężem dwie noce temu. — Przestał mnie przytulać. Jakby nie chciał dotykać. Ale nie zdradza mnie, wiem to. Po prostu się pogubiliśmy — dodała z nadzieją, której nie potrafiłam jej odebrać. Uśmiechałam się sztucznie, jak ktoś, kto właśnie popełnia przestępstwo, ale nie został jeszcze złapany. Byłam mistrzynią kamuflażu. Czasem sama siebie nie poznawałam. Po spotkaniu z Magdą wróciłam do biura. Marta już na mnie czekała przy ekspresie. — Dobra, powiesz mi w końcu, co się z tobą dzieje? — spytała bez ceregieli. — Jesteś nieobecna, wściekła i ciągle zerkasz na telefon jak nastolatka. — Daj spokój — burknęłam. — Masz romans? — zapytała tak bezpośrednio, że aż się zakrztusiłam kawą. — Karolina. Pracuję z tobą od pięciu lat. Nie rób ze mnie idiotki. Wiem, kiedy coś jest nie tak. Zamilkłam. — Czy on jest zajęty? — dodała po chwili ciszy. Patrzyłam na nią i nagle zrobiło mi się słabo. — Powiedz mi, że to nie Tomek — szepnęła. Zamarłam. Marta spojrzała na mnie jak na coś, co właśnie zaczęło cuchnąć. — Nie wierzę… Złapał się za głowę — Musimy porozmawiać — powiedziałam, ledwo Tomek przekroczył próg. Nie pocałowałam go, nie uśmiechnęłam się. Nawet nie zdjęłam mu kurtki, jak zawsze. Usiadł na kanapie, zdjął czapkę, przeczesał włosy ręką. — Słucham — rzucił zrezygnowanym tonem, jakby wiedział, co nadchodzi. — Ile jeszcze, Tomek? Tydzień? Dwa? Miesiąc? Bo chyba zapomniałeś, że obiecałeś ją zostawić. A ja jak kretynka siedzę tu i żyję z kalendarzem w ręce, odliczając dni do niczego. — Karola, przecież wiesz, że to nie takie proste… — Nie?! — przerwałam mu ostro. — Co jest nie tak? To nie ja śpię z dwiema osobami naraz. To nie ja mówię jednej „kocham cię”, a drugiej „poczekaj”. To ty masz bałagan w życiu, nie ja. Złapał się za głowę, ale milczał. — Magda podejrzewa, że coś jest nie tak — powiedziałam. — Ale nadal ci ufa. A ja ją codziennie okłamuję. Ja. Jej najlepsza przyjaciółka. — Nie chcę jej zranić — wydusił w końcu. — A mnie? Mnie możesz? Mam wrażenie, że jesteś ze mną tylko wtedy, kiedy masz wolne od bycia dobrym mężem! — Wybuchłam. Krzyczałam coraz głośniej. Nie powstrzymałam łez. — Nie mam siły już być tą drugą! Nie chcę być! Albo coś zmienisz, albo koniec! — Karola, proszę cię, nie teraz… — próbował mnie uspokoić, ale nie słuchałam. — Wynoś się. — Co? — Wynoś się, Tomek. Zabieraj kurtkę i idź do swojej żony. Do swojej bezpiecznej, przewidywalnej, „nie chcę jej skrzywdzić” Magdy. Patrzyłam, jak ze spuszczoną głową zbiera swoje rzeczy. Nie powiedział ani słowa więcej. Trzasnęły drzwi, a ja osunęłam się na podłogę i zalałam łzami. Po raz pierwszy naprawdę żałowałam, że go poznałam. Rozłączyłam się — Hej, masz chwilę? — zapytałam Magdę przez telefon, starając się brzmieć zwyczajnie. —— Potrzebuję pogadać. — Jasne! Chodź dzisiaj do mnie, dzieciaków nie ma, Tomek gdzieś się zawieruszył. Sama siedzę. Zawiesiłam się. — Zawieruszył? — No... powiedział, że idzie z kumplem na piwo, ale dziwnie się zachowywał. W sumie... nieważne. Co u ciebie? — Wiesz, jakoś tak… dziwnie ostatnio. Mam wrażenie, że... nie wiem. Że robię coś nie tak. Że się pogubiłam — wyrzuciłam z siebie, po czym dodałam z wahaniem: — Myślałaś kiedyś, że ktoś, kogo bardzo kochasz, może być... nie tym, za kogo go miałaś? — Karola, jesteś jakaś inna. Co się dzieje? — Sama nie wiem — przerwałam. — Muszę kończyć. Pogadamy innym razem. Rozłączyłam się. Ręce mi się trzęsły. Jeszcze jedno słowo i wszystko bym jej powiedziała. A przecież... nie mogłam. Tego samego wieczoru Tomek pojawił się pod moimi drzwiami. — Karola, nie mogę bez ciebie żyć — powiedział od razu. — Myślałem, że dam radę, że cię odepchnę, że wrócę do normalności... Ale się nie da. — To powiedz jej. Dzisiaj. — Właśnie dlatego przyszedłem. Powiem jej. Dzisiaj. Obiecuję. — Słyszałam to już sto razy — syknęłam. — Ale tym razem to zrobię. Daj mi tę jedną ostatnią szansę. Patrzyłam na niego długo, z sercem ściśniętym jak nigdy wcześniej. Chciałam wierzyć. Chciałam wierzyć tak bardzo, że aż zgodziłam się jeszcze raz dać mu tę cholerną „ostatnią” szansę. Odwróciłam się i wyszłam Czekałam. Od dziewiętnastej. Wypiłam dwie herbaty, potem lampkę wina. Co chwila spoglądałam na telefon. Cisza. Zero wiadomości od Tomka. Żadnego „już po wszystkim”, żadnego „wychodzę od niej”, żadnego „idę do ciebie”. O 23:47 napisałam do Magdy: „Hej, jesteś?”. Odpisała po minucie: „Tak, przed godziną skończyliśmy oglądać serial z Tomkiem. Trochę się rozklejał, więc zrobiłam mu kakao. Jutro jedziemy na weekend w góry. On gdzieś pojechał, a ja muszę się spakować. Buziaki!”. Patrzyłam na ekran i nie dowierzałam. Wstałam, założyłam płaszcz i pojechałam do niego. Wiedziałam, że będzie w tej knajpie na Mokotowie, tej od „spotkań z kumplami”. Siedział przy barze. Zauważył mnie dopiero, kiedy podeszłam. — Karola? Co ty tu robisz? — Zbladł. — Magda? Kakao? Serial? Wyjazd w góry?! — z każdym słowem piszczałam coraz bardziej. — Ty miałeś jej powiedzieć, że odchodzisz! Miałeś skończyć tę grę, Tomek! A nie popijać kakao i oglądać z nią Netflixa jak gdyby nigdy nic! — Karola, proszę cię… — szeptał, ale ja już się nie kontrolowałam. — Ty tchórzu. Jesteś nikim. Nikim! Wykorzystałeś mnie, moje uczucia, moją lojalność. Wiesz, co jest najgorsze? Że przez ciebie zdradziłam jedyną osobę, która mi ufała. — Przepraszam… — Nie przepraszaj mnie. Przeproś swoją żonę. Albo nie, nie rób tego. Po prostu się ode mnie odwal. — Odwróciłam się i wyszłam. Trzęsłam się cała, ale szłam prosto. Jak po wojnie, z której wyszłam ranna, ale żywa. Karolina, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „6 lat temu wyznałam mu, że jestem w ciąży. Zamiast euforii dostałam lodowatą ciszę, która trwa do dziś” „Żona musiała wyjątkowo pracować w święta. Zostałem sam z dziećmi i nawet nie wiedziałem, jak bardzo będzie to trudne” „Synowa nie ma za grosz gustu, ale kiedy zobaczyłam jej kreację na sylwestra, zamarłam. Wstyd mi za matkę moich wnuków”
„Wróciłam do pracy po macierzyńskim i zatrudniłam nianię. Ochoczo zajmowała się nie tylko moim synem”
„Stałam z tym zeszytem w ręku jak sparaliżowana. Czytałam to po raz drugi, jakby miało zniknąć. Jakby za drugim razem okazało się, że się pomyliłam. Że to inny Michał. Że to jakiś głupi żart. Tylko że to był mój Michał. I mój dom. I moja rodzina. I ktoś właśnie próbował mi to wszystko zabrać”.
Powrót do pracy po rocznym urlopie macierzyńskim był dla mnie czymś, co budziło mieszane uczucia. Z jednej strony – potrzebowałam tej odskoczni i intelektualnego wyzwania, z drugiej – rozdzielenie z moim synkiem było jak oderwanie kawałka siebie. Z mężem ustaliliśmy, że zatrudnimy nianię. Długo szukaliśmy odpowiedniej osoby, aż w końcu zjawiła się ona – sympatyczna, młoda i pełna entuzjazmu. Wydawało się, że lepiej trafić nie mogliśmy. Cieszyłam się, że mój syn będzie miał dobrą opiekunkę. Nie przyszło mi do głowy, że ta sama osoba tak szybko rozbije coś znacznie większego niż mój dzień pracy. Idealna kandydatka – Pani Aneto, myślę, że to panią wybierzemy – powiedziałam, zerkając na mojego męża, który tylko przytaknął głową. Aneta wyglądała na kogoś, komu można zaufać. Miała dwadzieścia kilka lat, skończoną pedagogikę, doświadczenie z maluchami i coś, co mnie rozczulało – naturalne ciepło, które biło z każdego jej gestu. Już podczas rozmowy wstępnej trzymała naszego Filipka na kolanach, jakby znała go od zawsze. A on, choć zazwyczaj nieufny wobec obcych, zaczął się z nią śmiać i gaworzyć. – Filip ją pokochał – powiedział po wszystkim Michał, mój mąż, gdy Aneta wyszła. – Nie mamy się nad czym zastanawiać. Zatrudniliśmy ją od razu. Miała być z Filipkiem od ósmej do siedemnastej, od poniedziałku do piątku. Ja wracałam z pracy zwykle chwilę po siedemnastej, Michał często bywał w domu wcześniej, bo prowadził własną działalność i miał elastyczne godziny. Na początku wszystko wyglądało jak z obrazka. Aneta przychodziła punktualnie, codziennie opowiadała mi szczegółowo, co jedli, w co się bawili, ile razy mały miał drzemkę i kiedy zrobił kupę. Byłam spokojna. Z ulgą wracałam do zawodowych obowiązków, bo wiedziałam, że synek jest w dobrych rękach. A może nawet zbyt dobrych? Z czasem zauważyłam, że Michał też jakby rozkwitł. Przesiadywał w domu więcej niż zwykle, częściej zaglądał do kuchni, gdy Aneta tam była. Śmiali się razem, jakby się znali od lat. Początkowo wzięłam to za naturalną sympatię. Tylko że z czasem zaczęłam się łapać na tym, że kiedy wracam do domu… czuję się jak osoba trzecia w czyimś towarzystwie. Za dobrze, żeby było prawdziwe Zaczęłam przychodzić do domu o kilka minut wcześniej. Tak po cichu. Niby przypadkiem, niby autobus przyjechał szybciej, niby coś zapomniałam z biura. I za każdym razem widziałam ten sam obrazek: Aneta w naszej kuchni, oparta o blat, z kubkiem w dłoni, a Michał naprzeciwko niej, uśmiechnięty jak ostatni głupek. Rozmawiali o wszystkim i o niczym, śmiali się, rzucali jakieś żarty, których nie rozumiałam. – Już jesteś? – pytał Michał z lekko zaskoczoną miną. – Myślałem, że miałaś jeszcze spotkanie. – Skrócili – odpowiadałam sucho i zabierałam się za rozbieranie z płaszcza, choć marzyłam tylko o tym, żeby rzucić mu w twarz pytanie: „Co tu się właściwie dzieje?” Ale przecież nie działo się nic. Formalnie. Nic, czego mogłabym się uczepić. Aneta nie nosiła zbyt krótkich spódnic, nie zostawała po godzinach, nie dzwoniła do mojego męża wieczorami. Tylko ta chemia między nimi… Nie do podrobienia. Pewnego dnia Filip nie chciał jeść. Kiedy zapytałam, co się działo, Aneta odparła: – Och, był trochę marudny. Michał zrobił mu zupkę, może za gęstą, sama nie wiem. Zamarłam. Michał gotował zupę? Michał, który przez trzy lata naszego małżeństwa nie wstawił nawet wody na makaron, teraz nagle eksperymentuje z kuchnią? – Widzisz, mówiłem ci, że mam ukryte talenty – rzucił żartem, ale nie śmiałam się. Bo w tej jednej chwili zrozumiałam, że ktoś tu zaczął się czuć zbyt swobodnie. Niewinne spojrzenia Zaczęłam ją obserwować. Nie tak wprost, bardziej podskórnie, intuicyjnie. Byłam w swoim domu, ale czułam się, jakbym była w gościach. Zaczęło mnie drażnić, że Aneta zostawia w naszej łazience swoje perfumy. Stały tuż obok mojego kremu do twarzy, jakby to była jej półka. Raz nawet zobaczyłam, że miała na sobie jedną z moich koszulek – tę z szerokim dekoltem, której dawno nie widziałam. – Ojej, przepraszam – powiedziała. – Filipowi się ulało, a twoja była pod ręką. Chciałam tylko szybko przebrać się. Mam ją wyprać? – Nie trzeba – rzuciłam z wymuszonym uśmiechem. – Sama się tym zajmę. Poczułam się jak idiotka. Własna niania chodziła po moim domu w moich ubraniach, gotowała z moim mężem, a ja? Ja chodziłam do pracy i płaciłam jej za to wszystko. Michał twierdził, że przesadzam. – Ona po prostu dobrze się tu czuje. To przecież dobrze, prawda? Chciałaś, żeby synek miał ciepłą nianię, a nie panią z zegarkiem w ręce. – To, że dobrze się tu czuje, nie znaczy, że może się tu urządzać – odpowiedziałam chłodno. – To nie jest jej dom. Tego dnia zauważyłam, jak Aneta zerka na Michała, gdy ten wszedł do salonu. To nie był zwykły wzrok opiekunki. To było coś miękkiego, uważnego. Taki wzrok, którym patrzysz na kogoś, kogo chcesz dotknąć. Tylko że ona nie powinna chcieć mojego męża. Nie chciałam tego wiedzieć W sobotę zostałam sama w domu. Michał pojechał z Filipkiem do mojej teściowej, a ja – po raz pierwszy od miesięcy – miałam kilka godzin tylko dla siebie. Siedziałam na kanapie z kubkiem kawy, ale nie potrafiłam się zrelaksować. Myśli krążyły w kółko wokół jednej osoby. Anety. Wzięłam jej torbę, która stała w przedpokoju. Niby zwykła torebka, ale dlaczego zostawiła ją u nas w weekend? Zajrzałam do środka. Telefon, portfel, długopisy, jakieś zabawki dla Filipka… i notatnik. Na pierwszej stronie – „Zeszyt dla Anety, od Michała :)”. Serce zamarło mi w piersi. Przerzucałam kartki jak szalona. Większość to zapiski o Filipku – co jadł, jak spał, jak się bawił. Ale gdzieś dalej, między zabawnym rysunkiem Michała z brodą zrobioną z kaszki i jego podpisem: „Tata roku”, znalazłam coś więcej. Nie wiem, co się ze mną dzieje. Chyba zaczynam się zakochiwać. To nieprofesjonalne, ale on… Michał ma w sobie spokój i czułość, jakich nigdy nie spotkałam. Z nim wszystko wydaje się możliwe. Zrobiło mi się niedobrze. Stałam z tym zeszytem w ręku jak sparaliżowana. Czytałam to po raz drugi, jakby miało zniknąć. Jakby za drugim razem okazało się, że się pomyliłam. Że to inny Michał. Że to jakiś głupi żart. Tylko że to był mój Michał. I mój dom. I moja rodzina. I ktoś właśnie próbował mi to wszystko zabrać z uśmiechem na ustach i dziecięcym zeszycikiem pełnym marzeń. Zdradził nie tylko mnie Nie mówiłam nic przez dwa dni. Udawałam, że wszystko jest w porządku. Odbierałam Filipka z rąk Anety, uśmiechałam się, pytałam, jak minął dzień. Gotowałam obiady, ścieliłam łóżka, całowałam Michała na dobranoc, choć czułam się tak, jakby cała moja skóra była obca. Jakby ktoś inny mieszkał w moim ciele. W poniedziałek wróciłam z pracy wcześniej. Weszłam do mieszkania bez pukania, bez dzwonienia, bez ostrzeżenia. W salonie – cisza. W kuchni – pusto. Drzwi do sypialni były przymknięte. – Michał? – zawołałam, udając, że szukam ich od niechcenia. Drzwi się otworzyły. Aneta wyszła pierwsza, zaczerwieniona, poprawiając kosmyk włosów. Za nią mój mąż, z miną, jakby zobaczył ducha. – Co wy tu robicie? – zapytałam, nie podnosząc głosu. – Filip zasnął – powiedziała szybko Aneta. – Michał pokazywał mi coś na komputerze. – A komputer to teraz mamy w sypialni? – spojrzałam na Michała. Nie odpowiedział. Patrzył na mnie z tą swoją cholerną miną skruszonego chłopca. I wtedy już nie wytrzymałam. – Czy ty z nią sypiasz? – zapytałam wprost, głosem, który nie należał do mnie. Michał spuścił wzrok. Cisza była głośniejsza niż każde wyznanie. Aneta zaczęła coś mamrotać, że to nie tak, że to się samo stało, że nie planowali… Ale to było bez znaczenia. Bo on nie zaprzeczył. Wtedy odwróciłam się i wyszłam. Zostawiłam ich z Filipkiem i ich wstydem. A właściwie – bez niego. I co ja teraz z tym zrobię? Dwa tygodnie później Aneta już u nas nie pracowała. Nie wiem, jak to załatwili – czy Michał ją zwolnił, czy sama odeszła. Nie obchodziło mnie to. Nie chciałam jej widzieć, słyszeć, czuć jej perfum w naszym przedpokoju. Miałam wrażenie, że ściany wciąż pamiętają jej śmiech, a podłoga zdradza każdy jej krok. Michał próbował rozmawiać. Przynosił mi herbatę, robił śniadania, pisał wiadomości, że wszystko naprawi. Mówił, że to był błąd, że nie wie, jak do tego doszło. Że się pogubił. Że to nie było ważne. Że najważniejszy jestem ja i Filipek. – Nie chciałem cię zranić – powiedział któregoś wieczoru. – A co chciałeś, Michał? – spojrzałam mu w oczy. Nie odpowiedział. Bo nie miał już nic do powiedzenia. Nie rzuciłam od razu papierami rozwodowymi. Nie wrzeszczałam, nie wyrzucałam jego rzeczy przez okno. Zamiast tego poszłam do psychologa. Potrzebowałam zrozumieć, co się stało. Dlaczego pozwoliłam komuś wejść do mojego domu i przewrócić go do góry nogami. I dlaczego nie zaufałam własnej intuicji. Czasem myślę, że najgorsza nie była sama zdrada. Najgorsze było to, jak bardzo mnie z niej wykluczono. Jakby moja obecność nie była już nikomu potrzebna. Nawet Filip nie pytał o Anetę. Dzieci mają ten cudowny dar – zapominają. Ja nie. I chyba długo jeszcze nie będę potrafiła. Nie wiem, czy to koniec mojego małżeństwa. Ale wiem jedno – to koniec mojego zaufania. Natalia, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Nie mogę spać przez chrapanie męża. On wstaje rześki i wypoczęty, a ja się głowię, jak ukrócić jego nocne koncerty” „Tegorocznego sylwestra spędzę w towarzystwie kota. Raczej nie mam co liczyć na żadną szaloną imprezę” „Nasze małżeństwo od dawna kręci się tylko wokół kanapy i telewizora. Mąż każdą inną rozrywkę uznaje za moją fanaberię”
„Mój Nowy Rok zaczął się od przymrozku w sercu. Nie zapomnę tego, co w sylwestra zrobił mój mąż”
„Zbliżała się północ. Ktoś włączył odliczanie z telewizji, wszyscy stłoczyli się przy oknie, żeby podziwiać fajerwerki. On podszedł do mnie i wyciągnął rękę, jakby chciał udawać, że wszystko jest normalnie”.
Nowy Rok miał być dla mnie początkiem czegoś lepszego. W poprzednich miesiącach czułam, że coś w naszym małżeństwie się zmienia, ale wmawiałam sobie, że to tylko chwilowe. Praca, stres, rutyna – przecież każdemu może się zdarzyć. Mimo wszystko wierzyłam, że Sylwester przyniesie powiew świeżości, jak dawniej, gdy potrafiliśmy tańczyć razem do rana i śmiać się bez powodu. Przygotowałam kolację, zadbałam o detale, kupiłam nową sukienkę. Chciałam, byśmy znów poczuli się jak my – zakochani, bliscy, bezpieczni. Nie spodziewałam się, że tej nocy wszystko się rozpadnie. Sukienka miała go oczarować Od rana krzątałam się po mieszkaniu, jakby ode mnie zależało całe powodzenie tej nocy. Lodówka była pełna, stół nakryty, a w piekarniku dochodziły moje popisowe paszteciki z grzybami. Niby tylko Sylwester, a dla mnie to była szansa – taka ostatnia może – żeby znów poczuć się żoną, a nie współlokatorką. Kilka dni wcześniej zamówiłam sukienkę, czarną, z delikatnym połyskiem i odkrytymi plecami. Gdy ją mierzyłam, spojrzałam na siebie w lustrze i pierwszy raz od dawna pomyślałam, że nadal mogę się podobać. Że może jemu też zadrży coś w środku, gdy mnie zobaczy. – Jak wyglądam? – zapytałam z uśmiechem, gdy wszedł do salonu. – Ładnie – rzucił, nie podnosząc nawet wzroku znad telefonu. – Jedziemy razem czy spotykamy się na miejscu? – Wolałabym razem – odpowiedziałam zbyt cicho, jak na swoje oczekiwania. Sylwestra mieliśmy spędzić u znajomych. Nie byłam fanką takich domówek, ale dla niego chciałam spróbować. W aucie milczał. Naciskał coś w telefonie, jakby wszystko inne było ciekawsze ode mnie. A przecież pamiętałam inne wieczory – nasze tańce w kuchni, żarty przy winie, ukradkowe pocałunki. Wtedy, patrząc na jego obojętność, pomyślałam: może za bardzo się starałam. Może znowu próbuję uratować coś, co już dawno się wypaliło. Nie miałam pojęcia, że to dopiero początek. Że tej nocy jego obojętność będzie moim najmniejszym problemem. Nie powinien odbierać telefonu Impreza trwała już w najlepsze. Goście składali sobie życzenia jeszcze przed północą, jakby bali się, że po wybiciu dwunastej stanie się coś, czego nie da się cofnąć. Ja rozmawiałam z Izą, koleżanką z pracy gospodarza, a mój mąż krążył gdzieś między kuchnią a balkonem, jakby nie mógł znaleźć dla siebie miejsca. W pewnym momencie zauważyłam, że wyszedł z pokoju, trzymając telefon przy uchu. Zamarł na moment w przedpokoju, spojrzał na ekran, jakby się wahał, a potem cicho wyszedł na klatkę. Od razu poczułam niepokój. Przez kilka minut udawałam, że się bawię, ale w głowie już zdążyłam sobie dopisać sto scenariuszy. Wyszłam za nim, ale nie od razu. Nie chciałam, żeby pomyślał, że go śledzę. Stałam za drzwiami i słyszałam jego głos, przyciszony, inny niż zwykle. – Nie dzwoń teraz… Nie, nie mogę rozmawiać… Wiem, że ci obiecałem, ale… Zadrżały mi ręce. Cofnęłam się do środka, zanim mnie zauważył. Nagle wszystko w środku mi się przewróciło. Kto to był? Dlaczego mówił o obietnicy? Kiedy wrócił, uśmiechnął się sztucznie i rzucił, jakby nigdy nic: – Praca. Awaria w systemie. Dobrze, że mam wolne, nie muszę tego ogarniać. Przytaknęłam, choć miałam ochotę zapytać, kim była ta osoba, dla której wychodzi się w Sylwestra z imprezy i mówi o „obietnicach”. Nie zapytałam. Jeszcze nie wtedy. Wciąż miałam nadzieję, że się mylę. Chłód w oczach i słowach Po tej rozmowie jego spojrzenie było inne. Niby się uśmiechał, niby żartował z innymi, ale coś w nim zgasło. Ja też już się nie starałam. Trzymałam się z boku, z kieliszkiem wina, rozmawiając z obcymi ludźmi, jakby to była zwykła noc, a nie koniec roku, który miał być nowym początkiem. Zbliżała się północ. Ktoś włączył odliczanie z telewizji, wszyscy stłoczyli się przy oknie, żeby podziwiać fajerwerki. On podszedł do mnie i wyciągnął rękę, jakby chciał udawać, że wszystko jest normalnie. – Szczęśliwego nowego roku – powiedział cicho i cmoknął mnie w policzek. Nie w usta. Jak znajomego. Jak kogoś, z kim łączy cię tylko wspólny adres i kredyt na mieszkanie. – Tobie też – odpowiedziałam, siląc się na spokój. Stał tak obok mnie chwilę, po czym znów gdzieś zniknął. Nie szukałam go. Wiedziałam, że jeśli zacznę pytać, jeśli spróbuję wyciągnąć prawdę, nie będę w stanie wrócić do tej imprezy i udawać, że wszystko gra. Później, gdy wrócił, pachniał innym zapachem niż wcześniej. Nie jakimś kobiecymi perfumami, nie tak dosłownie. Pachniał nieobecnością. I chłodem. Tym samym, który miał w oczach, gdy spojrzał na mnie, jakby zobaczył mnie po raz pierwszy i już nie wiedział, kim jestem. Usiadł na kanapie, wziął szklankę whisky i nawet nie zapytał, gdzie byłam przez ostatnie dwadzieścia minut. Może nie chciał wiedzieć. Może to już nie miało znaczenia. Północ z niespodzianką Minęła północ, a atmosfera zrobiła się dziwnie ospała. Część gości zaczęła się zbierać, niektórzy zasypiali na kanapach. On siedział z nosem w telefonie, uśmiechając się do ekranu, stukając szybko palcami, jakby chciał odpisać komuś, kto naprawdę go obchodził. Podeszłam do niego, stanęłam tuż obok. – Z kim piszesz? Podniósł na mnie wzrok i przez ułamek sekundy coś w nim błysnęło – może złość, może wstyd. – Z nikim ważnym. Zaśmiał się nerwowo. – Przestań. Naprawdę musimy się teraz kłócić? – Nie kłócimy się. Ja tylko pytam, kto cię tak rozśmiesza o pierwszej w nocy w Sylwestra. Wzruszył ramionami i odłożył telefon, ale nie odpowiedział. W tej ciszy między nami było już wszystko – domysły, niedopowiedzenia, zawiedzione nadzieje. Potem poszedł do kuchni. Słyszałam jego śmiech, gdy rozmawiał z jakąś dziewczyną – młodą, nową znajomą gospodarza. Śmiał się tak, jak nie słyszałam od miesięcy. Inaczej. Swobodnie. Podeszłam, wzięłam płaszcz z wieszaka i spojrzałam na niego. Zobaczył mnie i na chwilę umilkł. Wszyscy umilkli. Nikt nic nie powiedział. – Idziesz? – zapytałam chłodno. – Teraz? – zdziwił się. – Tak, teraz. Nie czekałam na odpowiedź. Wyszłam na zewnątrz, śnieg padał drobno i gęsto, a ja szłam w szpilkach przez zaśnieżone chodniki, próbując nie płakać. Choć łzy i tak już płynęły. Powrót do pustego domu Drzwi mieszkania zamknęły się za mną z cichym trzaskiem. W środku panowała cisza – ta prawdziwa, która nie daje ukojenia, tylko drażni. Zrzuciłam buty, sukienka opadła na podłogę, a ja usiadłam w kuchni, wciąż z pełnym makijażem, patrząc w okno. Śnieg padał bez przerwy, światło latarni odbijało się w białej warstwie na parapecie. Była pierwsza w nocy, Nowy Rok dopiero się zaczynał. A ja już wiedziałam, że ten związek dobiega końca. Wrócił dopiero po dwóch godzinach. Cicho otworzył drzwi, próbując nie robić hałasu. Myślał, że śpię. Usiadłam w ciemnościach i patrzyłam, jak się rozbiera. Nie zauważył mnie od razu. – I jak? – zapytałam cicho. Zadrżał, jakby się wystraszył. – Myślałem, że już śpisz. – A ja myślałam, że wracamy razem. Westchnął ciężko i nie odpowiedział. Usiadł naprzeciwko mnie, przez chwilę tylko patrzył. W końcu powiedział: – To nie takie proste. – Aha. Czyli nie jestem przewrażliwiona? Jest ktoś? Nie zaprzeczył. Nie musiał. – Kiedy? – zapytałam. – Kilka miesięcy temu. Nie planowałem tego. Znów ta cisza. Tylko zegar tykał, głośno i równo, jakby odliczał koniec wszystkiego, co zbudowaliśmy. Nie płakałam. Patrzyłam na niego i próbowałam zrozumieć, kiedy się oddaliliśmy tak bardzo, że nie zauważyłam, jak moje małżeństwo zamienia się w dwa równoległe życia. Serce pełne lodu W kolejnych dniach nie było żadnych dramatów. Nie krzyczałam, nie wyrzucałam jego rzeczy przez balkon, nie pisałam do tej kobiety, choć mogłam. Zamiast tego siedziałam przy stole, piłam herbatę i patrzyłam, jak z okien sąsiadów znikają świąteczne światełka. Ludzie wracali do codzienności, a ja dopiero zaczynałam uczyć się samotności. On nadal mieszkał ze mną, ale już na kanapie. Nie próbowaliśmy nawet rozmawiać o przyszłości. Każde z nas wiedziało, że powrotu nie będzie. To nie była jedna zdrada, jeden błąd. To była seria zaniechań, przemilczeń i chłodu, który rósł między nami od miesięcy, może lat. Któregoś wieczoru zaproponował, że się wyprowadzi. – Może tak będzie lepiej – powiedział spokojnie, jakby mówił o zmianie abonamentu na telefon. – Może – odpowiedziałam i spojrzałam przez okno. Nie chciałam łez. Już się wypłakałam. Chciałam tylko zrozumieć, jak można tak łatwo przestać kochać. Albo może... jak można przez lata nie zauważyć, że uczucie umiera. Nowy Rok był jak początek pustej kartki. Bez planów, bez życzeń, bez niego. Znów musiałam się nauczyć siebie, ale tym razem bez prób naprawiania. Postanowiłam dać sobie czas. Na żal, na ciszę, na smutek. Bez przymusu działania. Może kiedyś znów założę sukienkę, w której poczuję się piękna. Nie dla kogoś. Dla siebie. Może ten chłód w sercu nie zostanie ze mną na zawsze. A może po prostu trzeba go najpierw dobrze przeżyć. Natalia, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W sylwestra przypadkiem zabrałam kurtkę mojej przyjaciółki. W taki sposób dowiedziałam się o podwójnej zdradzie” „Ucieszyłam się, gdy córka zapowiedziała przyjazd na ferie z rodziną. Nie podejrzewałam, że będę kulą u nogi” „Zauważyłem, że żona potajemnie wybiera pieniądze ze wspólnego konta. Długo milczałem, ale w końcu poznałem powód”
„Zacząłem pracę zdalną i utknąłem w domu. Myślałem, że mam wszystko pod kontrolą, ale się pomyliłem”
„W ciągu dnia niby coś klikałem, coś pisałem, coś analizowałem, ale nie pamiętam, kiedy ostatni raz naprawdę mnie to obchodziło. Czułem się jak maszynka do wypełniania czasu, której nie trzeba oliwić ani naprawiać, dopóki się jakoś kręci. Wieczorem zamykałem komputer i zostawałem z uczuciem, że nic się nie wydarzyło”.
Nie od razu się sypiesz — to się dzieje powoli, prawie niezauważalnie, a ty tylko się temu przyglądasz. Biernie. Jeszcze dwa lata temu moje życie miało strukturę — nie, więcej: miało formę. Było zorganizowane i poukładane. Codziennie wstawałem o 6:30, brałem szybki prysznic, piłem kawę w ulubionym kubku z napisem „#1 Dad”i przygotowywałem kanapki dla syna. Żona siedziała z gazetą w kuchni, ja w koszuli, spodniach od garnituru i z teczką, wychodzący na tramwaj 18. Pamiętam nawet zapach jesiennych poranków: mokrych liści i papierosów sąsiada z pierwszego piętra. Pamiętam nawet to, że byłem wtedy… jakoś obecny. Praca? Lubiłem ją. Nie kochałem, ale była jak stare małżeństwo — przewidywalna, spokojna, czasem irytująca, ale nie chciało się jej rzucać. Pomiędzy kawą a spotkaniami było życie. A potem przyszedł wirus, lockdown, biuro się zamknęło, a ja… zostałem w dresie. Nie musiałem wychodzić z domu, więc nie wychodziłem. Najpierw było miło: oszczędność czasu, żarty na Zoomie, praca z kanapy. A potem... przestałem golić się co rano, kupować nowe ubrania, dbać o to, co jem. Właściwie… przestałem dbać o cokolwiek. Znikałem — po trochu. Codziennie nieco mniej mnie było przy stole, mniej w łóżku, mniej w oczach syna. — Kochanie, idziesz z nami do kina? — spytała mnie ostatnio Basia, moja żona, wkładając płaszcz. — Znowu? Może następnym razem, muszę dokończyć projekt… — rzuciłem bez przekonania. — Jasne — skwitowała chłodno i wyszła. Nawet nie zapytała, o jaki projekt chodzi. A ja nie miałem żadnego projektu — tylko dres, który miał już lekko przetarte kolana, ale... jeszcze się trzymał. Zostałem w ciszy Wstawałem późno. Budzik dzwonił o ósmej, ale najczęściej go wyłączałem i przekładałem w nieskończoność. Nie miałem po co się śpieszyć. Laptop leżał obok łóżka, otwierałem go więc jeszcze zanim zdążyłem się przeciągnąć. Sprawdzałem maile, ale nic nie wymagało natychmiastowej uwagi. Wszystko mogło poczekać. Siadałem do pracy w tym samym dresie, co dzień wcześniej. Był trochę za duży i wytarty, ale wygodny. Nie musiałem się przebierać, nie musiałem niczego udowadniać. Siedziałem przy stole, piłem zimną kawę i udawałem, że jestem zajęty. Czasem dla samego siebie. Syn przechodził obok, rzucał tylko krótkie "cześć" i znikał z piłką. Nawet nie czekał na moją odpowiedź. Zdarzyło się raz, że zapytałem, czy mogę pójść z nim na boisko. — A czemu mnie nie zapraszasz? — odezwałem się bez przekonania, bardziej z poczucia obowiązku niż z prawdziwej chęci. — Bo i tak byś nie poszedł — powiedział, nie patrząc mi w oczy, i wyszedł. Zostałem w ciszy. Przez chwilę tylko wpatrywałem się w drzwi, za którymi zniknął. Może i bym nie poszedł, ale... że tak wprost? Bez żalu? Czy ja już naprawdę stałem się tylko tłem dla własnej rodziny? Basia też jakby zniknęła. Fizycznie była obecna, ale coraz częściej wracała wieczorami, pachnąca perfumami i świeżym powietrzem. Mówiła, że spotkała się z koleżanką, że były w kinie, że spacerowały. I ja jej wierzyłem. Ale przestała pytać, czy chcę iść z nimi. Nie czekała, aż skończę. Nie sprawdzała, co robię. Byłem dla niej jak cichy domownik, który siedzi w kącie i nie przeszkadza. Po prostu jest. W ciągu dnia niby coś klikałem, coś pisałem, coś analizowałem, ale nie pamiętam, kiedy ostatni raz naprawdę mnie to obchodziło. Czułem się jak maszynka do wypełniania czasu, której nie trzeba oliwić ani naprawiać, dopóki się jakoś kręci. Wieczorem zamykałem komputer i zostawałem z uczuciem, że nic się nie wydarzyło. Nie pozostawał żaden ślad, nie pojawiała się żadna myśl — nic, co miałoby znaczenie. Tylko kolejny dzień, który się rozlał jak ta zimna kawa i wsiąkł w kanapę. Spojrzałem sobie w oczy Był jeden z identycznych, nudnych i nic nieznaczących poranków. Schyliłem się po ładowarkę, która spadła pod stół. Kiedy się podniosłem, poczułem dziwne szarpnięcie w okolicy kolana. Spojrzałem w dół i zobaczyłem, że materiał się rozszedł. Powstała niewielka dziura, którą jednak od razu zauważyłem. Przez moment tylko patrzyłem na nią, jakby to było coś obcego. Coś, co mnie nie dotyczy. Nie zrobiłem nic. Nie wstałem, nie przekląłem, nie poszedłem się przebrać. Zostałem tak, z ładowarką w ręce, z jedną nogawką dresu lekko rozdartą i z uczuciem, jakbym właśnie coś przegapił. Jakby moje ciało próbowało mi coś powiedzieć, ale mówiło za cicho. W końcu poszedłem do łazienki. Lustro na ścianie pokazywało człowieka, którego znałem tylko z rozmazanych odbić w ciemnym ekranie komputera. Włosy przyklapnięte, z kilkoma siwymi pasmami, twarz opuchnięta, skóra ziemista, jakby przez wiele miesięcy nie widziała słońca. Spojrzałem sobie w oczy. Nie było w nich nic poza zmęczeniem. — To ja? Serio, to jestem ja? — zapytałem cicho. Głos miałem chropowaty, jakby odwykł od mówienia. Z salonu dobiegały znajome kroki — Basia szykowała się do wyjścia. Nie czekała, aż się odezwę. — Idę, nie czekaj z kolacją — rzuciła z przedpokoju i zamknęła za sobą drzwi. Nie odpowiedziałem. Stałem jeszcze chwilę przy lustrze, nie wiedząc, co mam zrobić z własną twarzą, ze sobą i z tą pustką, która osiadła we mnie jak kurz. Przez resztę dnia nie potrafiłem już wrócić do pracy. Wpatrywałem się w ekran, ale nic nie klikałem. Dziura w spodniach była jak znak. Jakby coś w końcu puściło, nie tyle w materiale, co we mnie. I nagle pojawiło się coś, czego nie czułem od bardzo dawna — niepokój. Nie wiedziałem jeszcze, co z nim zrobić, ale po raz pierwszy od miesięcy coś się we mnie poruszyło. Poczułem cokolwiek Następnego dnia po prostu wstałem rano, włożyłem stare dżinsy, które ledwo zapiąłem, i wytartą koszulkę sprzed kilku lat. Zgoliłem zarost, spojrzałem w lustro raz jeszcze i pierwszy raz od dawna nie odwróciłem wzroku. Wyszedłem z domu. Nie miałem celu, nie zabrałem telefonu, słuchawek, w ogóle niczego. Ruszyłem przed siebie i po chwili zacząłem biec. Powoli, niezdarnie, bo nogi ciążyły, oddech rwał się już po kilkudziesięciu metrach. Mimo to nie przestawałem. Każdy krok był jak pchnięcie, jak wyrwanie się z czegoś lepkiego, co trzymało mnie w miejscu. Minąłem sąsiada, którego od miesięcy nie widziałem. — O, Marcin! Ty biegasz? — zawołał zaskoczony. — Sam nie wiem… chyba tak — odpowiedziałem i uśmiechnąłem się niepewnie. Po powrocie byłem zmęczony, spocony, zgrzany. Nie poczułem się od tego lepiej, ale poczułem cokolwiek. A to już było dużo. Nie wiedziałem, co robię, ale rozumiałem już, że jeśli nic nie zrobię, to zniknę. Zostanie po mnie tylko puste miejsce na kanapie i para dresów z dziurą na kolanie. Bałem się, że ma rację Biegałem codziennie — czasem dziesięć minut, czasem trzydzieści. Nie po to, żeby coś osiągnąć, ale żeby po prostu wyjść, pooddychać, zmusić ciało do ruchu. Przez pierwsze dni nic się nie zmieniało. Wracałem, pracowałem, milczałem. Ale któregoś ranka zauważyłem, że znowu się golę bez przymusu. Że jem śniadanie przy stole, nie przy laptopie. Że umyłem okna sam z siebie. Próbowałem też mówić. Z synem rozmawialiśmy krótko — o szkole, o meczu. Patrzył na mnie ostrożnie, jakby nie ufał, że zostanę, jakby podejrzewał, że znowu zniknę. Bałem się, że ma rację. Z Basią było trudniej. Kiedyś wszystko potrafiłem wyczytać z jej spojrzenia, a teraz... Teraz niby była obok, ale zdawała się jakby przezroczysta. — Chciałbym… nie wiem… może pójdziemy razem na spacer? — zapytałem któregoś wieczoru. — Zobaczę, czy mam czas — odpowiedziała bez złości, ale i bez cienia radości. Nie naciskałem. Wyszedłem sam. Wiedziałem, że będzie trudno, ale nie sądziłem, że aż tak. Straciłem ich nie w jednej chwili — to był powolny, stopniowy proces. I teraz musiałem to równie powoli odkręcać. Te dwa lata uleciały Któregoś popołudnia syn wszedł do mojego pokoju bez pukania. Trzymał piłkę pod pachą, wyglądał, jakby nie wiedział, gdzie podziać wzrok. — Tata… Kuba nie może iść na mecz. To… mogę iść z tobą? — zapytał, jakby przepraszał za samo pytanie. — Jasne — odpowiedziałem szybciej, niż zamierzałem. Próbowałem się uśmiechnąć, ale czułem, że wyszło mi to niezgrabnie. Na boisku prawie w ogóle do mnie nie mówił. Siedział obok, zerkając w stronę kolegów i trenera. Wydawał się spięty, jakby to był jego pierwszy raz ze mną. A przecież kiedyś chodziliśmy tu co tydzień. Po meczu ruszyliśmy powoli w stronę domu. Szuraliśmy po liściach i przez dłuższą chwilę żaden z nas nic nie mówił. Dopiero przy przejściu dla pieszych odezwał się cicho: — Fajnie, że przyszedłeś. — Serio? — zapytałem, bo brzmiał tak, jakby mówił coś, czego sam nie jest pewien. — No… fajnie, ale wiesz, to już nie to samo — mruknął. — Kiedyś chodziłeś zawsze. Teraz… nie wiem, jak z tobą rozmawiać. Zatrzymałem się na sekundę. Coś ścisnęło mnie w środku, bo... on nie miał do mnie pretensji, nie krzyczał — po prostu mówił, jak jest. Prosto, bez owijania w bawełnę, tak jak tylko dzieci potrafią, sprawiając mnóstwo bólu. I miał rację: te dwa lata uleciały, a ja uleciałem razem z nimi. Zniknąłem z jego życia bez słowa, bez pożegnania, z myślą, że wrócę jutro. Tyle że jutro nie nadeszło. Zastanawiałem się, jak długo trzeba biec, żeby to nadrobić. I czy w ogóle da się to zrobić. Idę w dobrą stronę Nie czekałem na żaden przełom. Nie wierzyłem w cudowne przemiany, w wielkie gesty czy nagłe olśnienia. Znałem siebie wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że jeśli coś ma się zmienić, to tylko małymi krokami — po cichu, w naszej codzienności. Dres wyrzuciłem do kosza. Nie zszyłem go, choć mógłbym — po prostu go wyniosłem i zamknąłem klapę, zanim zdążyłem się rozmyślić. Wróciłem do mieszkania i poczułem, że zrobiłem coś ważniejszego, niż na to wyglądało. Codziennie wychodziłem pobiegać, nawet jeśli było zimno, nawet jeśli padało. Nie miałem ambicji ani planu treningowego, ale miałem potrzebę. I to wystarczało. Starałem się być obecny — nie nachalnie czy na siłę: po prostu starałem się być tam, gdzie powinienem. Odbierałem syna z treningu, pytałem Basię, czy potrzebuje czegoś ze sklepu. Nie budowałem na nowo małżeństwa w jeden weekend. Próbowałem jedynie nie znikać. Któregoś wieczoru Basia przyszła do mnie do kuchni. Stałem przy zlewie, myłem naczynia. — Biegasz codziennie — powiedziała spokojnie, jakby nie była pewna, czy to pytanie, czy stwierdzenie. — Staram się — przyznałem. Skinęła tylko głową i wyszła. Nie posłała mi żadnego uśmiechu, nie zdobyła się na żaden dotyk ani obietnicę, ale pierwszy raz od wielu miesięcy poczułam, że mnie zauważyła. Chociaż przez sekundę. Nie miałem złudzeń. Naprawa wszystkiego, co się posypało, nie będzie łatwa. Mogło się nie udać. Mogło być za późno. Mogło boleć bardziej, niż przypuszczałem. Ale wiedziałem jedno: nie chciałem wracać do tamtego stanu. Do człowieka, który siedział przy stole, wpatrzony w ekran, w wyciągniętych, zniszczonych dresach. Nie wiem, czy odzyskam rodzinę. Nie wiem, czy potrafię być znowu ojcem, mężem, kimś, kogo się potrzebuje. Na pewno jednak muszę odzyskać siebie. Bo bez siebie nie stanę na żadnym boisku, nie pójdę na żaden spacer, nie powiem żadnego ważnego zdania. Bez siebie mogę tylko być, a to za mało. I choć nie jestem bohaterem i nie mam spektakularnego finiszu, czuję, że idę w dobrą stronę. Powoli, czasem prawie niezauważalnie, ale idę. Marcin, 43 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wyjechałam do Szczyrku, żeby spędzić trochę czasu z siostrą. Ale to szwagier umilał mi mroźne wieczory w górach” „Mąż na oczach całej firmy podrywał moją najlepszą przyjaciółkę. Nigdy w życiu nie wybaczę mu takiego upokorzenia” „Na emeryturze doskwierała mi samotność. Aż nagle pojawił się ktoś, dla kogo mogę upiec sernik i zaparzyć herbatę”
„Pojechałam na zimowisko, bo zabrakło opiekunów. Nie sądziłam, że to wywróci moje uporządkowane życie do góry nogami”
„Drugiego dnia przestałam udawać, że go nie obserwuję. Robiłam to uważnie, niemal zawodowo, jakbym zbierała materiał dowodowy pod z góry postawioną tezę. Chciałam się upewnić, że mam rację. Że jego sposób pracy to tylko pozory, a za chwilę wyjdą braki, niekonsekwencja albo niepotrzebne spoufalanie się z dziećmi”.
Nigdy nie uważałam się za nauczycielkę „z powołania”. Raczej z wyboru, z rozsądku, z przekonania, że dzieci potrzebują kogoś stabilnego, kto nie podnosi głosu i potrafi trzymać emocje na wodzy. Właśnie taką osobą byłam. Już po trzydziestce, z zawsze podpisanymi zeszytami i planem dnia rozpisanym co do minuty. Nawet herbata w pokoju nauczycielskim miała swój stały rytm. Dlatego kiedy dyrektorka zaprosiła mnie do gabinetu i zamknęła drzwi z tym swoim znaczącym uśmiechem, od razu wiedziałam, że chodzi o coś, czego nikt nie chce zrobić. — Karolino, mamy problem kadrowy na zimowisko — zaczęła, splatając dłonie na biurku. — Dwoje nauczycieli się wycofało. Potrzebujemy kogoś odpowiedzialnego. — Czyli mnie — odpowiedziałam szybciej, niż powinnam. — Wiedziałam, że zrozumiesz — odparła z ulgą. Zrozumiałam aż za dobrze. Zimowisko w środku semestru, tydzień w górach, obce dzieci, nocne dyżury i brak prywatnej przestrzeni. Zero romantyzmu, zero przygód. Czysta logistyka i obowiązek. Dokładnie to, co znałam i potrafiłam unieść. Wychodząc z gabinetu, pomyślałam o tych wszystkich nauczycielach „z pasji”. O ludziach, którzy mówią, że szkoła to ich życie, a dzieci są sensem istnienia. Ja byłam z tej drugiej kategorii. Z „misji”. Robię, co trzeba, dobrze, ale bez fajerwerków. Bez nadmiaru emocji, które potem trudno posprzątać. Pakując się wieczorem, układałam wszystko równo: bluzy, notes, apteczkę. W głowie powtarzałam sobie, że to tylko tydzień. Siedem dni do odhaczenia. Żadnych oczekiwań. Żadnych historii. Nie wiedziałam jeszcze, jak bardzo się myliłam. Już widziałam chaos Do ośrodka dojechaliśmy późnym popołudniem. Dzieci wysypały się z autokaru głośne, rozbiegane, jeszcze pełne energii po podróży. Ja odruchowo zaczęłam liczyć głowy, sprawdzać nazwiska w myślach i szukać wzrokiem innych opiekunów. Lubiłam wiedzieć, kto jest kim, zanim sytuacja mnie do tego zmusi. Wtedy go zobaczyłam. Stał kilka metrów dalej, oparty o barierkę, z rękami w kieszeniach i rozpiętą kurtką, jakby przyjechał tu na weekend, a nie do pracy. Uśmiechał się do dzieci, a one natychmiast do niego lgnęły. — Cześć, jestem Krzysiek — powiedział, podchodząc do mnie bez cienia oficjalności. — Ty pewnie Karolina? — Tak — odpowiedziałam chłodno. — Jesteśmy już po przydziale grup? — Spokojnie, zdążymy. Najpierw niech dzieciaki się rozładują — rzucił lekko. To „spokojnie” zadziałało na mnie jak iskra. Nie lubiłam, gdy ktoś tak łatwo rozbijał strukturę, zanim w ogóle została zbudowana. W mojej głowie już widziałam chaos, opóźnienia i problemy z dyscypliną. Później obserwowałam go z boku. Dzieci śmiały się, słuchały, robiły dokładnie to, co im mówił, choć nie podnosił głosu ani nie wydawał poleceń wprost. Ja w tym czasie tłumaczyłam jednej dziewczynce regulamin pobytu, a on w tym samym momencie kucał przy chłopcu, który nie chciał wejść do budynku. — Chodź, pokażę ci coś — powiedział cicho. — W środku jest miejsce, gdzie można się ogrzać. Chłopiec poszedł bez sprzeciwu. Poczułam irytację, której nie potrafiłam jeszcze nazwać. Wewnętrznie przypisałam Krzyśkowi etykietę: luzak, który liczy na sympatię zamiast zasad. Obiecałam sobie, że będę trzymać dystans. Tak było bezpieczniej i bardziej profesjonalnie. Nie wiedziałam jeszcze, że ten obraz bardzo szybko zacznie mi się wymykać spod kontroli. Patrzyłam na to z boku Drugiego dnia przestałam udawać, że go nie obserwuję. Robiłam to uważnie, niemal zawodowo, jakbym zbierała materiał dowodowy pod z góry postawioną tezę. Chciałam się upewnić, że mam rację. Że jego sposób pracy to tylko pozory, a za chwilę wyjdą braki, niekonsekwencja albo niepotrzebne spoufalanie się z dziećmi. Rano jeden z chłopców rozpłakał się w szatni. Stałam kilka kroków dalej, gotowa zareagować według znanego schematu: rozmowa, uspokojenie, odwrócenie uwagi. Krzysiek był szybszy. Usiadł obok niego na ławce, nie dotykając, nie narzucając się. — Tęsknisz? — zapytał zwyczajnie. Chłopiec kiwnął głową. — Ja też czasem tęsknię — powiedział Krzysiek po chwili. — Nawet jak jestem w miejscu, które lubię. Nie było tam żadnej wielkiej mowy motywacyjnej. Cisza, kilka prostych zdań, obecność. Chłopiec po kilku minutach przestał płakać i sam wstał. Patrzyłam na to z boku i czułam niepokój. Nie taki zły, raczej grzebiący porządek w mojej głowie. Po południu rozmawiałam o tym z jedną z opiekunek, próbując nadać temu racjonalne ramy. — On ma taki styl — powiedziałam. — Dzieci to lubią. — Albo on po prostu je rozumie — odpowiedziała spokojnie. Ta myśl została ze mną dłużej, niż bym chciała. Krzysiek nie pasował do obrazu, który sobie o nim stworzyłam. Był konsekwentny, uważny, a przy tym naturalny. Nie szukał uznania dorosłych, nie grał roli. To mnie najbardziej zdezorientowało. Złapałam się na tym, że zaczęłam czekać na momenty, w których go zobaczę w działaniu. Nie z osobistej ciekawości — przynajmniej tak sobie to wtedy tłumaczyłam. Zastanowił się chwilę Trafiła nam się wspólna nocna wachta zupełnie przypadkiem. Ktoś zachorował, ktoś inny musiał iść spać wcześniej. Zostałam ja i Krzysiek. Dzieci już dawno były w pokojach, korytarze ucichły, a w głównym pomieszczeniu paliło się w kominku, który wcześniej służył bardziej jako dekoracja niż realne źródło ciepła. Usiedliśmy po dwóch stronach stołu, zachowując dystans, jakby obowiązek pilnowania porządku wymagał też pilnowania granic między nami. Przez dłuższą chwilę nie mówiliśmy nic. Słuchałam dźwięków strzelającego drewna i miałam wrażenie, że to jedna z nielicznych chwil tego wyjazdu, kiedy nie muszę niczego kontrolować. — Zawsze jesteś taka skupiona? — zapytał nagle. Nie było w tym zaczepki ani ironii. Prędzej ciekawość. — Raczej uważna — odpowiedziałam. — To pomaga w pracy. — Pewnie — przyznał. — Mnie z kolei pomaga luz. Inaczej bym się w tym wszystkim pogubił. Spojrzałam na niego uważniej. W półmroku wyglądał inaczej niż w ciągu dnia, mniej jak ktoś, kto wszystkich rozśmiesza, bardziej jak ktoś, kto też bywa zmęczony. — Dlaczego właściwie pracujesz z dziećmi? — zapytałam, zanim zdążyłam się powstrzymać. Zastanowił się chwilę. — Bo przy nich nie da się udawać. Od razu widzą, kim jesteś. A ty? Wzięłam głębszy oddech. Normalnie odpowiedziałabym czymś bezpiecznym, wyuczonym. Tym razem było inaczej. — Bo lubię porządek — powiedziałam szczerze. — I poczucie, że coś ode mnie zależy. Nawet jeśli czasem mnie to męczy. Zapadła cisza. Nie była niezręczna. Raczej gęsta, pełna rzeczy, których nie dopowiedzieliśmy. W pewnym momencie nasze spojrzenia spotkały się na dłużej, niż wymagała służbowa rozmowa. Poczułam ciepło płynące nie tylko od kominka. Nie wydarzyło się nic spektakularnego. Żaden gest, który można by opisać jednoznacznie. A jednak, gdy zmienialiśmy się na warcie i szłam do pokoju, wiedziałam, że ta noc coś we mnie zmieniła. I że od teraz nie będzie już tak prosto wrócić do wcześniejszych założeń. Poczułam ukłucie niechęci Ostatni dzień przyszedł szybciej, niż się spodziewałam. Od rana wszystko było w ruchu. Dzieci biegały między pokojami, sprawdzały, czy na pewno niczego nie zostawiły, dopytywały o godzinę wyjazdu. Ja funkcjonowałam automatycznie, jak zawsze w momentach domykania czegoś ważnego. Sprawdzałam, odhaczałam, porządkowałam. Tylko że pod tą warstwą porządku było napięcie, którego nie umiałam już zignorować. Krzysiek krążył między grupami, pomagał, żartował, a jednocześnie pilnował, żeby nikt się nie zgubił. Co jakiś czas nasze spojrzenia się spotykały. Te chwile były krótkie, niepozorne, a jednak znaczące bardziej niż wcześniejsze rozmowy. Przy autokarze zrobiło się ciasno i głośno. Stałam z boku, licząc dzieci po raz kolejny, gdy Krzysiek podszedł bliżej. — Szybko minęło — powiedział. — Zaskakująco — odpowiedziałam, zanim zdążyłam to przemyśleć. Uśmiechnął się lekko. — Dobrze się z tobą pracowało. Te słowa miały bezpieczną formę, ale niosły ze sobą coś więcej. Poczułam ukłucie niechęci w związku z tym, że za chwilę każde z nas wróci do swojego miasta, swoich obowiązków, swoich ról. Kiedy dzieci już siedziały w autokarze, staliśmy jeszcze chwilę obok siebie, jakby żadne nie chciało zrobić tego jednego kroku, który zamknie cały wyjazd. — Słuchaj… — zaczął. — Może napiszemy do siebie po powrocie? Wyjęłam telefon, starając się zachować spokój. Wpisałam jego numer, on wpisał mój. Prosta czynność, a jednak czułam, że robię coś, co wykracza poza moją zwyczajową ostrożność. — Bez presji — dodał szybko. — Jak będziesz mieć ochotę. — Ja raczej nie robię rzeczy bez zastanowienia — odpowiedziałam. — Ale… lubię mieć wybór. Skinął głową, jakby dokładnie to rozumiał. Autokar ruszył. Patrzyłam przez okno na ośrodek, który jeszcze kilka dni wcześniej był tylko miejscem do zaliczenia. Teraz zostawiał po sobie coś, co trudno było uporządkować w głowie. Wiedziałam jedno: wracam do codzienności inna, niż z niej wyjechałam. Poczułam ulgę Spotkaliśmy się tydzień po powrocie. Miasto wyglądało inaczej niż przed wyjazdem, jakby było w trakcie przechodzenia z jednego stanu w drugi. Na chodnikach leżały resztki śniegu, a w powietrzu czuło się coś nieokreślonego, zawieszonego między zimą a czymś nowym. Umówiliśmy się bez wielkich zapowiedzi, bez nazywania tego spotkaniem. Po prostu mieliśmy chwilę i podobną potrzebę, żeby sprawdzić, czy tamto nadal istnieje. Usiadłam naprzeciwko niego i przez moment miałam wrażenie, że znowu jesteśmy na dyżurze. Ostrożni, uważni, jakby każde z nas miało swoje wewnętrzne regulaminy. Rozmawialiśmy o pracy, o dzieciach, o tym, jak szybko wciąga codzienność. Analizowałam każde jego słowo, każde zawahanie, szukając sygnałów, które pozwolą mi zapanować nad sytuacją. — Nie musimy niczego przyspieszać — powiedział w pewnym momencie. — Dobrze mi jest tak, jak jest. Poczułam ulgę. Nie dlatego, że niczego nie chciałam, ale dlatego, że nie musiałam niczego deklarować. Złapałam się na tym, że śmieję się swobodniej niż zwykle, że nie kontroluję tonu głosu ani reakcji. To było nowe i trochę niepokojące, ale jednocześnie ciepłe. Kiedy się rozstaliśmy, szłam przez miasto wolniej niż zwykle. Myślałam o tym, że coś zaczęło się od obowiązku, a teraz nie dawało się już tak łatwo wpisać w tabelkę. Nie wiedziałam, dokąd to zmierza. Wiedziałam tylko, że pierwszy raz od dawna nie próbowałam tego przewidzieć. Zmieniło się bardzo dużo Zimowisko trwało tydzień. Siedem dni, które miały być tylko obowiązkiem, a okazały się czymś, co przesunęło mi granice, o których istnieniu nie chciałam wcześniej myśleć. Wracając do szkoły, do planów lekcji i codziennej rutyny, przez długi czas udawałam przed sobą, że wszystko jest takie samo. Że nic się nie zmieniło. To było najłatwiejsze kłamstwo. Zmieniło się bardzo dużo, tylko nie na zewnątrz. Nadal byłam odpowiedzialna, nadal lubiłam mieć kontrolę, nadal nie rzucałam się w relacje bez namysłu. Różnica polegała na tym, że przestałam traktować dystans jak jedyną bezpieczną opcję. Zobaczyłam, że można być uważnym i jednocześnie blisko. Że nie wszystko trzeba planować, by nie stracić siebie. Z Krzyśkiem spotykaliśmy się nadal — rzadko, spokojnie, bez deklaracji. Czasem rozmawialiśmy, czasem milczeliśmy. Nie próbowaliśmy tego określać. To było trudne dla kogoś takiego jak ja, ale jednocześnie uczciwe. Wiedziałam, że w każdej chwili mogę się wycofać, a mimo to zostawałam. Po raz pierwszy od dawna nie czuję potrzeby, by mieć gotową odpowiedź. Zimowisko miało być tylko kolejnym zadaniem. Zostało we mnie jako dowód, że nawet wyjazdy, na które jedziemy bez oczekiwań, potrafią nas zmienić bardziej, niż byśmy chcieli przyznać. Karolina, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Zaprosiłam samotną sąsiadkę na Wigilię. Wzruszyłam, się, gdy powiedziała, że nie jadła barszczu od 10 lat” „Moje relacje z teściową były zimne jak lód. Chciałam ocieplić je przy wspólnym pieczeniu świątecznych ciasteczek” „Córka nie chce zabrać mnie na święta do siebie, bo będę jej przeszkadzać. Dlaczego stałem się problemem?”
„Straciłam głowę dla faceta z kuligu. Zeszłam na ziemię, gdy tylko odkryłam, że w Norwegii czeka na niego żona”
„Na początku wszystko było jak w komedii romantycznej. Michał zabierał mnie na długie spacery po lesie, przynosił cynamonowe bułeczki z piekarni obok i potrafił przez godzinę słuchać, jak opowiadam o pracy w przedszkolu. Śmiał się, że nie zna drugiej osoby, która mówi o dzieciach z taką czułością. Byłam zakochana po uszy”.
Zimą wszystko wydaje się prostsze. Świat zwalnia, przykrywa się śniegiem i milknie. Patrzę przez okno, jak białe płatki spadają na mój ogródek, i marzę. O miłości. Prostej, ciepłej, tej zwyczajnej — takiej na co dzień. Uczę w przedszkolu, kocham dzieci, mam serdeczne koleżanki, rodziców w pobliżu. Ale czasem czuję, że czegoś mi brak. Kogoś. Wieczorami, gdy wracam do pustego mieszkania, wyciszam telefon i siadam z kubkiem herbaty. Moje życie nie jest złe, tylko zbyt ciche. Zazdroszczę tym, co mają dla kogo wracać. Tym, co planują wspólne święta, co pakują się razem do auta, co śmieją się z głupich żartów przy kolacji. Na kulig zgłosiłam się bez przekonania. Basia z koła gospodyń namawiała nas wszystkich: bo ognisko, śmiech, konie… Miała to być tylko zabawna odskocznia. Nie spodziewałam się, że tam go spotkam. Stał przy drzewie, opatulony szalikiem, z kubkiem grzanego wina. Uśmiechnął się do mnie. Nie wiedziałam jeszcze wtedy, że ten uśmiech rozłoży mnie na łopatki. Michał był inny Nazywał się Michał. Dowiedziałam się tego dopiero po chwili, gdy Basia, z typową dla siebie bezpośredniością, zawołała do niego: — Michał, weź kiełbasę, bo się przypali! Spojrzał wtedy w moją stronę i znów się uśmiechnął. Usiadł obok mnie, na kocu, zupełnie jakbyśmy się znali. Pachniał jakimiś drogimi perfumami i śniegiem. Głupio to brzmi, ale naprawdę tak pachniał. — Karolina, tak? — zapytał, jakby znał moje imię. — Skąd wiesz? — Słyszałem, jak ktoś cię wołał. A poza tym... pasuje do ciebie. Rozmawialiśmy całą drogę powrotną na saniach. O tym, że wrócił „na chwilę” z Norwegii, że pracuje tam w firmie budowlanej. O tym, że lubi polskie zimy, bigos i ciepłe skarpety. Śmialiśmy się, jakbyśmy znali się od lat. Kiedy zsiadaliśmy z sań, pomógł mi zejść. Zimna dłoń w rękawiczce, a mimo to coś zadrżało. — Nigdy wcześniej z nikim nie czułem się tak swobodnie — powiedział, gdy odprowadzał mnie do auta. — Może po prostu trafiliśmy na siebie w dobrym momencie — odpowiedziałam. Wróciłam do domu z wypiekami na twarzy i uśmiechem, którego nie potrafiłam zgasić. Michał był inny. Dojrzały, uprzejmy, czarujący. Kiedy później napisał: „Miło było cię poznać, Karolino. Może kawa?”. Nie musiał długo czekać na odpowiedź. Z każdym jego słowem czułam, że chcę więcej. Więcej nas. Więcej tej bajki. Zatkało mnie Na początku wszystko było jak w komedii romantycznej. Michał zabierał mnie na długie spacery po lesie, przynosił cynamonowe bułeczki z piekarni obok i potrafił przez godzinę słuchać, jak opowiadam o pracy w przedszkolu. Śmiał się, że nie zna drugiej osoby, która mówi o dzieciach z taką czułością. Byłam zakochana po uszy. W głosie, zapachu, sposobie, w jaki dotykał mojej dłoni, jakby bał się, że się rozpadnę. A potem coś zaczęło się zmieniać. Najpierw przestał odpisywać od razu. Tłumaczył się pracą, że musi jeździć do Krakowa, załatwiać coś z firmą. Potem zniknął na cały weekend. Napisałam trzy wiadomości, zadzwoniłam. Odpowiedziało mi milczenie. W poniedziałek pojawił się jak gdyby nigdy nic. Uśmiechnięty, z czekoladą w ręku. — Dlaczego nie odbierasz przez dwa dni? — zapytałam cicho, z trudem kryjąc zdenerwowanie. — Karolina, nie jestem dzieciakiem. Mam też swoje życie — rzucił, jakby rozmawiał z kimś obcym. Zatkało mnie. Chciałam wierzyć, że to stres, przemęczenie. Ale to nie był ten Michał, którego znałam z kuligu. „Czy ja naprawdę znam tego człowieka?” — myślałam. I mimo wątpliwości, tłumaczyłam go przed sobą. Nie chciałam być tą, która zadaje za dużo pytań. Ale serce już nie dawało mi spokoju. Ręce zaczęły mi drżeć To była zwykła noc. Michał został u mnie, bo spadł śnieg i nie chciał ryzykować drogi powrotnej. Piliśmy herbatę, oglądaliśmy jakiś film, nawet nie pamiętam który. Leżeliśmy wtuleni w siebie, jakby nic złego nie mogło się wydarzyć. A potem zasnął. Spokojnie, z ręką na moim biodrze. Oddychał głęboko jak dziecko. Telefon tymczasem wibrował na szafce nocnej. Zerknęłam — jedna, potem druga wiadomość. Po norwesku. Chciałam go obudzić, ale coś mnie powstrzymało. Wzięłam telefon i bezmyślnie wklepałam tekst w translatorze. Ręce zaczęły mi drżeć. „Dzieci tęsknią, kochanie. Kiedy wrócisz?”. Zatkało mnie. Serce waliło mi jak młotem. Kolejna wiadomość: „Mathias miał dziś występ. Płakał, że nie było taty”. Mathias. Dzieci. Kochanie. Nie pamiętam, jak go obudziłam. Pamiętam tylko swój głos, nienaturalnie spokojny. — Masz rodzinę? Dzieci? Otworzył oczy. Milczał. — Michał, do cholery, odpowiedz! — To nie tak, jak myślisz... — powiedział cicho. — To dokładnie tak, jak myślę. Zakochałam się w kłamcy! — krzyknęłam, a łzy popłynęły same. Stałam w piżamie pośrodku mojego pokoju, trzymając jego telefon jak broń. Cały świat mi się zawalił. Przecież to miała być moja historia. Moja miłość. Nie cudzy mąż. Założyłam kurtkę i wyszłam Nie spałam tej nocy ani minuty. Michał próbował coś tłumaczyć, ale nie słuchałam. Kazałam mu wyjść. Wyszarpnęłam z szafy jego kurtkę, torbę, wręczyłam mu to wszystko i trzasnęłam drzwiami, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć. Dopiero potem zsunęłam się po ścianie i zaczęłam płakać. Rano wstałam mechanicznie. Zaparzyłam herbatę, chociaż nie miałam siły jej pić. Chciałam zadzwonić do Julki, mojej przyjaciółki. Już wybierałam numer, ale rozłączyłam po drugim sygnale. Nie chciałam litości. Nie chciałam słyszeć: „A nie mówiłam?” albo gorzej: „Biedna ty…”. Była sobota. Śnieg padał gęsto, zasłaniał widok za oknem. Patrzyłam, jak dzieci sąsiadów lepią bałwana i śmieją się beztrosko. Miałam ochotę krzyczeć. Założyłam kurtkę i wyszłam. Nie wiedziałam dokąd. Po prostu szłam — przez park, przez osiedle. Miałam zmarznięte dłonie, mokre rzęsy. W końcu usiadłam na ławce przy stawie i zaczęłam się zastanawiać, czy kiedykolwiek jeszcze komuś zaufam. Jak mogłam być taka głupia? Czemu nie zauważyłam sygnałów? Przecież to wszystko było zbyt idealne. On był zbyt idealny. Zimno wciskało się pod kurtkę, ale to nie ono bolało najbardziej. Najgorszy był ten chłód w sercu, ten pusty oddech między jednym wspomnieniem a drugim. Nie chciałam więcej słuchać Zadzwonił kilka dni później. Nie odebrałam. Wysłał wiadomość — jedno zdanie: „Proszę, spotkajmy się”. Przez pół godziny wpatrywałam się w ekran. Serce mówiło: idź. Rozum krzyczał: nie waż się. W końcu napisałam: „Dziś. O 18. Tam, gdzie pierwszy raz mnie pocałowałeś”. Przyszedł wcześniej. Stał przy tym samym drewnianym pomoście nad zamarzniętym stawem, ręce miał w kieszeniach, wzrok spuszczony. Wyglądał inaczej. Albo to ja patrzyłam już bez różowych okularów. — Karolina — odezwał się, gdy tylko podeszłam. — Przepraszam. — To mało. Przez chwilę tylko śnieg sypał między nami, jakby próbował zasypać to, co wisiało w powietrzu. — Z tobą czułem się naprawdę żywy. Ale mam rodzinę — powiedział cicho. — To po co mi to robiłeś? Po co dawałeś mi nadzieję? — Nie planowałem tego. To się po prostu stało. — Dla ciebie to przygoda. Dla mnie życie — odpowiedziałam, a głos mi się załamał. Widziałam, że miał coś jeszcze do powiedzenia, ale nie czekałam. Odwróciłam się i odeszłam, zanim znów bym mu uwierzyła. Nie chciałam więcej słuchać. Musiałam odejść, zanim zrobię coś głupiego. Zanim pozwolę sercu znowu się pomylić. Karolina, 26 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Marzyłam jedynie o spokojnych świętach, ale z teściową to niemożliwe. W tym roku wzięłam sprawy w swoje ręce” „Żona pracowała, a i tak ciągle brakowało jej kasy. Potem zobaczyłem, na co przepuszcza wszystkie swoje oszczędności” „Liczyłam na romantyczne święta z mężem w Beskidach. Dotarło do mnie, że jego uczucia są zimniejsze niż grudniowe noce”
„Nowy Rok witaliśmy w Tajlandii, a tydzień później żegnaliśmy się na cmentarzu. Mój mąż wrócił stamtąd nogami do przodu”
„Próbowałam być dzielna, ale moje ciało zdradzało mnie drżeniem dłoni. Jeszcze dzień wcześniej śmiałam się pod palmami. Teraz patrzyłam na drzwi, które się zamknęły, i miałam wrażenie, że za nimi ktoś gasi światło”.
Miałam wrażenie, że wreszcie doganiamy własne szczęście. Tajlandia była naszym prezentem po trudnym roku: on harował po godzinach, ja uczyłam się odpuszczać. Wybraliśmy wyspę, o której wszyscy mówili szeptem, jak o obietnicy. Ciepłe wieczory pachniały mango i solą, a my śmialiśmy się, że to nasze małe życie w wersji luksusowej. Nie wiedziałam wtedy, że w walizce, obok kostiumu kąpielowego i kremu z filtrem, przywiozę do domu coś jeszcze. Ciszę, która miała zostać ze mną na zawsze. Sylwester pod palmami Na miejscu wszystko wydawało się prostsze. W hotelu mieli białe prześcieradła tak gładkie, jakby ktoś je codziennie prasował od nowa, a w recepcji witali nas uśmiechem, który w Polsce uznałabym za fałsz. Mój mąż, Dorian, rozpiął koszulę jeszcze zanim doszliśmy do pokoju i od razu poszedł na balkon patrzeć na morze. Stał tak długo, że zaczęłam się śmiać, że ogląda wodę, jakby chciał ją zapamiętać. Wieczorem, w dzień sylwestrowy, zjedliśmy kolację na plaży. Lampiony wisiały nisko, kelner przynosił kolejne dania, a ja co chwilę łapałam Doriana za dłoń, jakby to dotknięcie miało zatrzymać czas. On był w dobrym humorze, nawet bardziej niż zwykle. – Widzisz? – powiedział, unosząc kieliszek. – Mówiłem, że jeszcze będziemy mieli swoje miejsce na świecie. – To jest moje miejsce, kiedy ty jesteś obok – odpowiedziałam, i naprawdę tak czułam. Po północy ludzie krzyczeli, fajerwerki odbijały się w wodzie, a ja stałam boso w piasku, z mokrą od oceanu sukienką przyklejoną do ud. Dorian przytulił mnie mocno i zakręcił, jakbyśmy byli dziećmi. Nagle jednak odsunął się o krok i skrzywił. – Co jest? – zapytałam. – Nic. Serce mi przyspieszyło, pewnie od alkoholu i tego biegania – machnął ręką. Chciałam go ciągnąć do tańca, ale on usiadł na leżaku, oddychając ciężej. W jego oczach pojawił się cień irytacji, jakby był zły na własne ciało, że śmie mu przeszkadzać. Pomyślałam wtedy tylko, że jest przemęczony i że odpoczynek mu pomoże. W Tajlandii każda rzecz wydaje się chwilowa. Nawet strach. Morze przestało być spokojne Następnego poranka obudziło mnie słońce, które wchodziło do pokoju bez pytania. Dorian leżał na plecach i patrzył w sufit. Miałam wrażenie, że nie spał. – Nie śpisz? – spytałam cicho. – Tylko… odpoczywam – odpowiedział zbyt szybko. Wyszliśmy na śniadanie, ja z apetytem, on z wymuszonym uśmiechem. W pewnym momencie odsunął talerz. – Coś mi nie leży – mruknął. Wybaczyłam mu. Tajskie przyprawy, zmiana strefy czasowej, stres, cokolwiek. Namówiłam go na spacer po plaży, bo wierzyłam, że świeże powietrze wszystko naprawia. Szliśmy, a piasek był tak ciepły, że parzył stopy. Dorian miał na sobie lekką koszulę, ale mimo tego widziałam na jego skroni pot. Przystanął, oparł dłonie na kolanach, jakby łapał oddech. – Dorian, wracamy – powiedziałam stanowczo. – Nie rób scen – warknął, po czym natychmiast spuścił wzrok. – Przepraszam. Jest mi głupio. Wróciliśmy do pokoju. W recepcji poprosiłam o lekarza. On próbował protestować, udawał, że nic się nie dzieje, a jednak kiedy pojawił się medyk, zbladł. Lekarz mówił po angielsku, badał mu puls, mierzył ciśnienie, marszczył brwi. – Hospital – powtórzył kilka razy. – Now. Dorian spojrzał na mnie tak, jakby chciał mnie przeprosić za to, że psuje nam urlop. W karetce trzymałam go za rękę. Jego palce były chłodne, śliski pot zbierał się na skórze. – To tylko strach, prawda? – zapytałam, bardziej siebie niż jego. – Nie wiem – wyszeptał. – Coś mnie… gniecie. Szpital pachniał chemią i czymś metalicznym. Widziałam, jak wprowadzają go na oddział, jak pielęgniarki mówią do siebie szybko, jak ktoś podpina mu kabelki. Próbowałam być dzielna, ale moje ciało zdradzało mnie drżeniem dłoni. Jeszcze dzień wcześniej śmiałam się pod palmami. Teraz patrzyłam na drzwi, które się zamknęły, i miałam wrażenie, że za nimi ktoś gasi światło. Byłam całkiem bezradna Pozwolili mi usiąść na plastikowym krześle, które było tak twarde, jakby zaprojektowano je specjalnie dla ludzi w strachu. Co chwilę podchodził ktoś z personelu, mówił krótko, zwięźle, jak do osoby, która i tak nie zrozumie. Dorian przeszedł serię badań, potem zabrali go na obserwację. Lekarz, wysoki mężczyzna z siwą grzywką, w końcu usiadł obok mnie. – Pani mąż ma problemy z sercem – powiedział powoli. – Musimy zrobić więcej badań. – On przeżyje? – wyrwało mi się po polsku. Lekarz patrzył na mnie spokojnie, jakby widział już tysiące takich twarzy. – Robimy wszystko – odpowiedział. To „zrobimy wszystko” nie brzmiało jak obietnica. Brzmiało jak procedura. Zadzwoniłam do Polski. Najpierw do mojej siostry, potem do jego matki. W słuchawce słyszałam własny głos, jakby należał do kogoś obcego. – Jest w szpitalu, ale… nie panikuj – mówiłam, chociaż to ja tonęłam. Wieczorem pozwolono mi wejść na chwilę. W świetle neonów wyglądał inaczej: starszy, bardziej kruchy. Uśmiechnął się, gdy mnie zobaczył, ale w tym uśmiechu było zmęczenie. – Wybacz – powiedział cicho. – Miałem cię zabrać na rejs, pamiętasz? – Nie mów tak, jakbyśmy się żegnali – syknęłam, a w gardle stanął mi płacz. – Nie żegnamy się – odparł. – Tylko… boję się. To był pierwszy raz, gdy mój mąż przyznał się do strachu. Zawsze udawał, że wszystko ma pod kontrolą, nawet kiedy w domu psuło się wszystko naraz. Teraz patrzył na mnie i próbował być dzielny, choć jego ciało mówiło co innego. W nocy zadzwonili, żebym przyszła. Pamiętam tylko, że biegłam korytarzem, że moje sandały uderzały o podłogę, a potem zobaczyłam grupę ludzi wokół jego łóżka. Nie dopuszczono mnie blisko. – Proszę poczekać! – ktoś mnie zatrzymał. Chciałam krzyczeć jego imię, ale głos ugrzązł mi w płucach. Po kilkunastu minutach lekarz podszedł do mnie i powiedział coś, czego na początku nie zrozumiałam. Dopiero gdy powtórzył „Przykro mi”, świat zaczął wirować. Nie pamiętam naszego powrotu Wszystko, co działo się potem, pamiętam jak przez wodę. Formularze, pieczątki, rozmowy z konsulem, długie oczekiwanie na dokumenty. W hotelu spakowałam jego rzeczy. Koszulę, którą miał na sylwestra, zwijałam tak ostrożnie, jakby nadal była ciepła od jego ciała. Kiedy odebrałam telefon od jego matki, nie potrafiłam mówić. – Powiedz mi prawdę – usłyszałam. – On żyje? – Nie – szepnęłam. Po drugiej stronie rozległ się dźwięk, który przypominał mi zawodzenie. Nigdy wcześniej nie słyszałam w jej głosie czegoś tak pierwotnego, tak brutalnego. Chciałam ją uspokoić, ale nie miałam czym. Nie miałam słów, nie miałam ratunku, nie miałam Doriana. Transport ciała trwał kilka dni. W tym czasie siedziałam w obcym kraju, gdzie słońce świeciło tak samo jak zawsze, a ludzie wciąż się śmiali. Na ulicy sprzedawano owoce, dzieci biegały, ktoś flirtował w barze. Miałam ochotę potrząsnąć nimi wszystkimi. – Nie widzicie? – chciałam krzyczeć. – Mój świat się skończył! W samolocie wracałam sama. Stewardesa spytała, czy wszystko w porządku, a ja skinęłam głową, bo to było łatwiejsze niż tłumaczenie. Wylądowałam w Polsce w środku zimy. Powietrze było ostre, szare, jakby kraj czekał na mnie z chłodem w ramionach. Na lotnisku stała jego rodzina. Matka Doriana podeszła do mnie i uderzyła mnie pięścią w ramię. – Po coście jechali?! – krzyknęła, a potem osunęła się w płacz. Nie umiałam jej nienawidzić. Widziałam w niej tylko kogoś, komu odebrano syna. Kogoś, kto musiał mieć winnego, bo inaczej rozpękłby od bólu. Przytuliłam ją, choć mnie samej brakowało oddechu. Wieczorem, już w mieszkaniu, zobaczyłam na stole jego niedopitą herbatę sprzed wyjazdu. Nagle dotarło do mnie, że on naprawdę nie wróci. Że te zwyczajne rzeczy staną się relikwiami. Usiadłam na podłodze w przedpokoju i trzymałam jego kurtkę tak długo, aż zniknął zapach lotu, potu, życia. Nikt nie chciał znać prawdy Pogrzeb odbył się tydzień po sylwestrze. Wciąż miałam w telefonie zdjęcia z Tajlandii: moje bose stopy w piasku, jego uśmiech, nasz stół przy oceanie. Na cmentarzu trzymałam te obrazy w głowie jak tarczę. Ludzie przychodzili, składali kondolencje, mówili coś o czasie, o tym, że „tak miało być”. Nie cierpiałam tych słów. W kaplicy usiadłam w pierwszym rzędzie. Trumna była zamknięta, błyszcząca, obca. Patrzyłam na nią i nie potrafiłam zrozumieć, że w środku jest mój mąż. Ten sam, który tydzień wcześniej śmiał się z moich prób mówienia po angielsku. Kiedy ksiądz mówił o życiu, które jest drogą, usłyszałam szept za plecami. – Pewnie coś zjadł, zaszkodziło mu, taka egzotyka… Odwróciłam się gwałtownie. To była ciotka Doriana, ta sama, która zawsze komentowała wszystko, jakby musiała mieć odpowiedź. – To nie było jedzenie – powiedziałam głośno, a kilka osób spojrzało na mnie zaskoczone. – To było serce. On pracował za dużo. Ignorował badania. Zawsze odkładał lekarza na później. Ciotka spąsowiała. – Nie rób teraz wykładów – syknęła. – Teraz jest jedyny moment, kiedy to coś znaczy – odpowiedziałam, czując, jak rośnie we mnie złość. – Wszyscy mówiliście, że jest twardy, że jest facetem, że nie narzeka. Tylko że twardzi ludzie też umierają. Po pogrzebie podszedł do mnie jego kolega z pracy. Trzymał w dłoni wieniec. – Przepraszam… – zaczął niepewnie. – Myśmy go cisnęli, żeby brał nadgodziny. On zawsze brał. Mówił, że chce wam zapewnić wszystko. – Mieliśmy wszystko – powiedziałam cicho. – Mieliśmy siebie. Tylko on w to nie wierzył. Wieczorem, gdy wszyscy już poszli, zostałam sama nad świeżym grobem. Śnieg skrzypiał pod butami. Dotknęłam zimnego kamienia i dopiero wtedy naprawdę do mnie dotarło, że nie ma już do kogo mówić. – Obiecałeś, że wrócimy tu razem – powiedziałam, a słowa uleciały w powietrze jak para. Po wszystkim zostałam ja Pierwsze dni po pogrzebie były jak życie w cudzym mieszkaniu. Wchodziłam do kuchni i odruchowo chciałam zrobić herbatę dla dwóch osób. Sięgałam po drugi kubek, a potem stawałam z nim w dłoni i nie wiedziałam, co dalej. Ludzie mówili, że powinnam odpocząć, wyjechać, zmienić otoczenie. Nie rozumieli, że ja właśnie wróciłam z miejsca, które miało być ucieczką, a stało się końcem. Zaczęłam porządkować jego rzeczy. Nie dlatego, że byłam dzielna. Robiłam to, bo nie mogłam znieść bezczynności. W kieszeni jego spodni znalazłam złożoną kartkę. Moje serce przyspieszyło, jakby miało się wydarzyć coś ważnego. Rozłożyłam papier i zobaczyłam listę: „badania krwi”, „kardiolog”, „umówić termin”. Na dole było dopisane: „po powrocie z Tajlandii”. Usiadłam na podłodze z tą kartką w dłoni. Płakałam inaczej niż wcześniej. To nie był już tylko ból po stracie. To była wściekłość na upór, na odwlekanie, na to, że człowiek potrafi sobie wmówić, że ma czas. Dorian miał zamiar to zrobić. Naprawdę. Tylko nie zdążył. W kolejnych tygodniach ludzie powoli wracali do swoich spraw. Telefony stawały się rzadsze. Ktoś przestawał pytać, jak się trzymam, bo odpowiedź zawsze była podobna. Zrozumiałam, że żałoba jest samotna, nawet gdy wokół jest tłum. Pewnego dnia wyjęłam zdjęcia z Tajlandii i schowałam je do pudełka. Nie wyrzuciłam. Nie miałam takiej siły. Ułożyłam pudełko na szafie, jakby miało tam czekać na lepszy moment. Później poszłam na cmentarz i usiadłam przy jego grobie, opowiadając mu o rzeczach drobnych: o rachunkach, o tym, że sąsiad z góry znów wiercił w ścianie, o tym, że w sklepie zabrakło jego ulubionej herbaty. Wracając do domu, pomyślałam, że już nigdy nie będę świętować Nowego Roku tak jak wtedy. Zostanie we mnie obraz fajerwerków nad oceanem i jego uśmiech, który miał być początkiem. Tylko że był końcem. A ja… ja musiałam nauczyć się oddychać w świecie, w którym nie ma jego oddechu. Nina, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W sylwestra przypadkiem zabrałam kurtkę mojej przyjaciółki. W taki sposób dowiedziałam się o podwójnej zdradzie” „Ucieszyłam się, gdy córka zapowiedziała przyjazd na ferie z rodziną. Nie podejrzewałam, że będę kulą u nogi” „Zauważyłem, że żona potajemnie wybiera pieniądze ze wspólnego konta. Długo milczałem, ale w końcu poznałem powód”
„Trafiłem 6 w totka i przypadkiem powiedziałem o tym rodzinie. Ustawiają się do mnie w kolejce jak do bankomatu”
„Przestałem odbierać. Włączyłem tryb samolotowy, wyciszyłem powiadomienia. Ale i tak dostawali się do mnie drzwiami i oknami – przez Messengera, WhatsAppa, Instagram. W końcu pod moim blokiem zaczęła się kręcić ciotka, która mieszkała 200 kilometrów dalej”.
Nigdy nie byłem typem marzyciela, co to codziennie obstawia kupony z nadzieją na odmianę losu. Totka puściłem z nudów, stojąc w kolejce po mleko i chleb. Ot, taka zachcianka chwili. Gdy później sprawdziłem wyniki, serce dosłownie mi stanęło. Szóstka. Wszystkie liczby się zgadzały. Miliony na koncie. Przez kilka godzin chodziłem po mieszkaniu w szoku, nie mogąc zebrać myśli. To miała być tajemnica, coś mojego, dopóki nie ogarnę, co z tym zrobić. Niestety, w chwili słabości, powiedziałem o wszystkim rodzinie. I wtedy właśnie zaczęła się zupełnie inna gra. Taka, na którą nie byłem gotowy. Kupon nie kłamał Był zwyczajny piątek. Wróciłem z pracy zmęczony, z głową pełną niedokończonych spraw i listą zakupów w telefonie. W drodze do domu wstąpiłem do osiedlowego spożywczaka, wziąłem bułki, mleko i… skusiłem się na kupon Lotto. Sprzedawczyni, starsza pani z wiecznie rozmazanym tuszem do rzęs, rzuciła z uśmiechem: – Może dziś panu szczęście dopisze. Parsknąłem pod nosem i schowałem kupon do portfela, nie przywiązując do tego żadnej wagi. W domu rzuciłem siatki na blat i włączyłem telewizor. Wieczorne losowanie leciało w tle. Usiadłem na kanapie z piwem i wtedy, zupełnie bez emocji, wyjąłem kupon. Patrzyłem na ekran. Pierwsza liczba – pasuje. Druga – też. Serce zaczęło mi bić szybciej. Trzecia, czwarta, piąta… Szósta. Wszystkie się zgadzały. Znieruchomiałem. Czułem, jak pot zalewa mi plecy. Sprawdzałem te liczby jeszcze kilka razy, każdą z osobna, każdą kombinację. Wszystko się zgadzało. Nie mogłem w to uwierzyć. Trzymałem w ręku kartkę, która nagle warta była więcej niż moje mieszkanie, samochód i wszystkie oszczędności razem wzięte. To była wygrana życia. I wtedy właśnie po raz pierwszy poczułem strach. Nie chciałem im tego mówić Nie planowałem nikomu o tym mówić. Serio. Chciałem najpierw pójść do kolektury, upewnić się, że wszystko się zgadza, a potem na spokojnie pomyśleć, co dalej. Ale nosiło mnie od środka. Nie spałem całą noc, łaziłem po mieszkaniu jak duch, głaskałem ten przeklęty kupon i próbowałem sobie wyobrazić, co zrobię z pieniędzmi. W końcu rano zadzwoniła moja siostra, z którą zawsze byłem blisko. Zaczęła jak zwykle – o pogodzie, o mamie, o tym, że dzieci chore. – Coś taki rozkojarzony? – zapytała nagle. – Coś się stało? Nie wiem, co mnie podkusiło. Może potrzebowałem, żeby ktoś podzielił ze mną ten absurdalny ciężar. Może to był głupi impuls. Wzdychnąłem i powiedziałem półgłosem: – Trafiłem szóstkę w totka. Zamilkła. Przez długą chwilę była cisza. – Serio? – Tak. Miliony. I to wystarczyło. Lawina ruszyła. Zanim się rozłączyliśmy, zdążyła powiedzieć, że mnie kocha, że się cieszy i że nie może się doczekać, aż pogadamy na spokojnie. Tyle że już godzinę później zadzwonił do mnie jej mąż. Potem kuzyn. Następnie mama. Wiedziałem, że zrobiłem błąd. Ale nie wiedziałem jeszcze, jak duży. Telefon za telefonem Telefon nie przestawał dzwonić. Od rana do nocy. Zaczęło się od tych najbliższych – siostra, jej mąż, mama, brat cioteczny. Potem znajomi, których nie słyszałem od lat. Każdy miał pytania, gratulacje, subtelne aluzje. I każdy, prędzej czy później, dochodził do tego samego tematu – pieniędzy. – Wiesz, my z Anką planowaliśmy wymianę auta… – zaczął kuzyn. – Może pomógłbyś mi spłacić kredyt, tylko trochę, na start… – mówiła moja mama, z głosem pełnym wyrzutów. – A może byśmy zainwestowali razem, mam super pomysł na biznes – perorował kolega z podstawówki, którego ledwie pamiętałem. Przestałem odbierać. Włączyłem tryb samolotowy, wyciszyłem powiadomienia. Ale i tak dostawali się do mnie drzwiami i oknami – przez Messengera, WhatsAppa, Instagram. W końcu pod moim blokiem zaczęła się kręcić ciotka, która mieszkała 200 kilometrów dalej. Czułem się jak żywy bankomat z sercem i sumieniem. Ludzie nie pytali, jak się czuję, co planuję, czy sobie radzę z tym wszystkim. Chcieli tylko kawałka tortu. Każdy uważał, że mu się należy. A ja? Z każdym dniem miałem coraz mniej ochoty z kimkolwiek rozmawiać. Rodzinne interesy W niedzielę mama zaprosiła mnie na obiad. Klasyka – rosół, schabowy, kompot z jabłek. Udawała, że wszystko jest jak dawniej, ale widziałem napięcie w jej ruchach. Siostra patrzyła na mnie dziwnie, z mieszaniną troski i niecierpliwości. Gdy tylko skończyliśmy jeść, przeszli do rzeczy. – Słuchaj, myśleliśmy… – zaczęła siostra, patrząc na mnie z wyuczonym uśmiechem. – Może wspólnie kupimy domek na Mazurach. Taki większy, na wynajem. Byłoby coś dla ciebie, dla nas, dla dzieci. Inwestycja. Mama kiwnęła głową. – I to by ci się opłacało. No i byłby powód, żebyśmy się częściej widywali. – A potem może otworzymy kawiarnię. Taka rodzinna inicjatywa – dodała z entuzjazmem siostra. Siedziałem w ciszy, obracając łyżeczkę w dłoni. Nawet nie czekali na moją decyzję. Oni już wiedzieli, że się zgodzę. Przecież jestem ich. Przecież wygrałem. Przecież mają prawo. Tylko że ja wcale nie chciałem kawiarni, domku na Mazurach ani rodzinnych interesów. Chciałem ciszy. Chciałem świętego spokoju. Chciałem, żeby moje życie się nie rozsypało, zanim jeszcze zdążyło się zacząć od nowa. Wyszedłem bez słowa, zostawiając niedojedzony sernik. Samotność wśród najbliższych Z każdym kolejnym dniem coraz bardziej zamykałem się w sobie. Od momentu wygranej minął zaledwie miesiąc, a ja czułem się, jakbym przeżył rok intensywnej terapii bez terapeuty. Ludzie wokół mnie zmienili się nie do poznania. Ich spojrzenia mówiły jedno: „Co z tego będę miał?”. Nikt nie pytał, czy mam kogoś, z kim mogę to przeżyć. Nikt nie zastanawiał się, czy potrafię udźwignąć presję, jaka przyszła z pieniędzmi. Zacząłem unikać spotkań rodzinnych. Odrzucałem zaproszenia, ignorowałem wiadomości. W sklepach nosiłem czapkę z daszkiem, żeby przypadkiem nie natknąć się na znajomych. Moja codzienność skurczyła się do czterech ścian i ekranu telefonu, którego i tak nie chciałem dotykać. Najgorsze było to, że czułem się winny. Miałem pieniądze, których nigdy nie miałem. Mogłem pomóc, a jednak się wycofywałem. Bo przecież nie o to chodziło. Nie chciałem kupować sobie miłości. Nie chciałem rozdawać milionów za uśmiech. Tylko że nikt tego nie rozumiał. A może nie chciał zrozumieć. Pieniądze zrobiły ze mnie wroga, zanim jeszcze zdążyłem się nimi nacieszyć. A ja, mając wszystko, czułem się bardziej samotny niż kiedykolwiek wcześniej. Słońce po burzy Sprzedałem mieszkanie i wyprowadziłem się do mniejszego miasta. Bez wielkich pożegnań, bez tłumaczeń. Po prostu zniknąłem. Nie zmieniłem numeru, ale rzadko go używam. Mam teraz mały dom na skraju lasu, kawałek ziemi, psa, który nie oczekuje niczego poza spacerem i miską. Cisza tu dzwoni w uszach, a wieczorami naprawdę widać gwiazdy. Pieniądze są na koncie, bezpieczne. Nauczyłem się, że nie muszę ich ruszać. Żyję skromnie. Czasem pozwalam sobie na coś ekstra, jak dobra kawa albo porządne buty. I to wystarcza. Czasem ktoś z rodziny jeszcze napisze. Z pozoru miło, pytają co u mnie, jak się mam. Ale wystarczy chwila, żeby rozmowa skręciła w dobrze znane rejony – problemy finansowe, nagłe potrzeby, niezrealizowane marzenia. Nie jestem zgorzkniały. Po prostu już nie wierzę w niektóre rzeczy. Wygrana w totka nauczyła mnie, że nic nie oddziela prawdziwego wsparcia od interesu tak skutecznie, jak gruby przelew. Gdybym mógł cofnąć czas, nie powiedziałbym nikomu. Ani słowa. Kamil, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W sylwestra liczyłam na dreszczyk emocji i moc niezapomnianych wrażeń. Nie wiedziałam, że przesiedzę go w łazience” „Uciekłem przed sylwestrowym zgiełkiem do domku w lesie. Nawet tam znalazła mnie nietypowa noworoczna znajomość” „Pojechałem na narty, by trochę poszaleć na stoku. Miłość spadła na mnie niespodziewanie niczym pierwszy śnieg”