„To miał być nudny sylwester u teściów. Gdy zostałam sam na sam z teściem, poczułam prawdziwe fajerwerki”
„Zachowywaliśmy się, jakby nic się nie wydarzyło. A jednak coś było inaczej. Czułam, że on też to czuje. Przypadkowo nasze spojrzenia spotkały się nad kubkami z herbatą. Zmusiłam się, żeby się nie odwrócić. On też nie drgnął. To spojrzenie trwało może sekundę. Ale właśnie wtedy zrozumiałam, że cisza może być głośniejsza niż krzyk”.
Mam na imię Marta. Trzydzieści pięć lat, dwoje dzieci, mąż, dom, kredyt. Taki zestaw, który powinien oznaczać "jestem szczęśliwa". Tyle że ja nie pamiętam już, kiedy ostatnio poczułam się szczęśliwa. Zadowolona, owszem. Bezpieczna – pewnie. Ale szczęśliwa? Nie. To uczucie gdzieś się zapodziało pomiędzy śniadaniami, przedszkolnymi przedstawieniami a wieczornym zmywaniem naczyń. Paweł, mój mąż, to dobry człowiek. Nie pije, nie zdradza, nie krzyczy. Tylko że my już od dawna jesteśmy jak współlokatorzy. Wymieniamy informacje, przekazujemy dzieci, umawiamy się, kto jedzie po zakupy. Jeśli pojawia się między nami jakaś intymność, to już tylko z obowiązku. Czasem próbuję przypomnieć sobie, kiedy ostatni raz Paweł spojrzał na mnie tak, jak się patrzy na kobietę. Nie jak na matkę dzieci, nie jak na partnerkę do rozmowy o rachunkach. Jak na kobietę, której się pragnie. Nie szukałam towarzystwa Święta minęły, jak zwykle – w biegu. Wigilia u mojej matki, pierwszy dzień Świąt u siostry Pawła, drugi u nas. Wszyscy uśmiechnięci, napchani jedzeniem, dzieci biegające po salonie z prezentami, a ja... zmęczona. Ale nie fizycznie. Zmęczona sobą. Moją miną, moimi udawanymi śmiechami. Wieczorami, gdy kładę się do łóżka, czuję, że jestem sama, mimo że mąż oddycha obok. Teściowie są w porządku. Chłodni, zdystansowani. Z Elżbietą, matką Pawła, nigdy nie nawiązałyśmy bliskości. Jest dystyngowana, wyniosła, zawsze z perfekcyjnym makijażem. Z Edwardem mam neutralne stosunki. Rozmawiamy raczej o dzieciach, o pogodzie, o polityce. Ale przynajmniej nie czuję się przy nim oceniana. Sylwestra spędzamy w tym roku u nich. Rodzinne spotkanie, jak zwykle. Kolacja, dzieci puszczające zimne ognie, toast o północy. Bez szału, bez tańców. Ot, domówka w eleganckim wydaniu. I wtedy... wtedy zaczęło się coś, czego nie umiem wymazać z pamięci. Zegar na ścianie wskazywał kilka minut po północy. Fajerwerki zdążyły już ucichnąć, dzieci rozproszyły się po pokojach, a dorośli wrócili na kanapy i fotele, sącząc kolejne kieliszki wina. Paweł z ojcem siedzieli przed telewizorem, rozmawiając o czymś cicho. Elżbieta poszła sprawdzić, czy Zosia zasnęła, a ja zebrałam naczynia ze stołu i odniosłam je do kuchni. Nie chciałam towarzystwa. Potrzebowałam chwili oddechu. Stałam nad zlewem i spłukiwałam talerze. Odgłos bieżącej wody był kojący, zagłuszał wszystkie myśli. Po chwili drzwi do kuchni uchyliły się lekko i usłyszałam znajomy głos. – Pomóc ci? Odwróciłam się. Edward stał w progu z kieliszkiem w dłoni. Miał rozpiętą marynarkę i lekko przekrzywiony krawat. Wyglądał na zrelaksowanego. – Nie trzeba, dam sobie radę – odpowiedziałam, ale nie wyszedł. Podszedł do blatu i odstawił kieliszek. Po chwili sięgnął po ściereczkę i zaczął wycierać umyte przeze mnie naczynia. Nie protestowałam, chociaż teraz myślę, że to powinno wzbudzić moją czujność. Tego się nie spodziewałam Przez kilka minut milczeliśmy. Czułam się dziwnie spokojna. Jego obecność nie krępowała mnie, raczej pozwalała na to, żeby nic nie mówić, o niczym nie myśleć. W końcu przerwał ciszę. – Wyglądasz dziś jakoś inaczej. Spokojniej. Uśmiechnęłam się lekko, nie odrywając wzroku od talerza. – Może to te toasty. Albo cisza, której mi brakuje na co dzień. Pokiwał głową. Czułam, że się mi przygląda, ale nie odwracałam się. Kiedy wzięłam do ręki kolejny talerz, powiedział cicho: – Masz piękny smutek w oczach, wiesz? Zamarłam. W jego głosie nie było ironii, nie było nawet flirtu. To brzmiało jak stwierdzenie faktu, coś zauważonego mimochodem, ale z dużą uważnością. Odłożyłam talerz do suszarki i wytarłam dłonie. W kuchni zrobiło się duszno. Odwróciłam się w jego stronę. Patrzył na mnie, ani nachalnie, ani natarczywie. Spokojnie. A jednak czułam, jak serce zaczyna bić szybciej. Ta chwila nie powinna była trwać tak długo. Wtedy zrobił coś, czego się nie spodziewałam. Zrobił pół kroku w moją stronę i po prostu mnie pocałował. Nie długo, nie nachalnie. Delikatnie. Tak, jakby sprawdzał, czy może. Trwało to może sekundę, może dwie, a potem się cofnął. Ja też zrobiłam krok w tył. Oparłam się o blat, serce waliło mi w piersi, ale nie powiedziałam nic. On też nic nie powiedział. Po prostu wrócił do wycierania naczyń. Wziął kubek, wytarł go dokładnie, jakby nic się nie wydarzyło. Ja natomiast stałam nieruchomo i patrzyłam w zlew, udając, że skupiam się na resztkach jedzenia. Po minucie lub dwóch wróciliśmy razem do salonu. On usiadł obok Elżbiety, ja obok Pawła. Nikt niczego nie zauważył. Nie mogłam jednak przestać słyszeć w głowie tego jednego zdania. Coś się zmieniło Obudziłam się wcześniej niż zwykle. Za oknem panowała cisza. Leżałam chwilę bez ruchu, próbując przypomnieć sobie sen, którego nie pamiętałam. Głowa była ciężka od napięcia. W nocy śniło mi się coś niepokojącego, ale nie potrafiłam odtworzyć szczegółów. Zostało tyllo dziwne, nieprzyjemne uczucie. Paweł leżał obok, odwrócony plecami. Oddychał spokojnie. Westchnęłam cicho, powoli wysunęłam się spod kołdry i poszłam do łazienki. Spojrzałam na siebie w lustrze. Oczy miałam przekrwione, włosy rozczochrane. Na szyi zauważyłam czerwony ślad od poduszki, ale przez ułamek sekundy pomyślałam o czymś zupełnie innym. Zacisnęłam szczęki. Zeszłam na dół, w kuchni było pusto. Nastawiłam wodę na herbatę i zaczęłam szykować śniadanie dla dzieci. Chciałam czymś zająć ręce, zrobić coś konkretnego, byle nie myśleć, ale w głowie wracała scena z nocy. Nie sam pocałunek – to uczucie tuż po. Zaskoczenie, cisza i to, że... nie czułam wstrętu. Powinnam. Wszystko we mnie mówiło, że powinnam była się oburzyć, odepchnąć go, zrobić awanturę, powiedzieć Pawłowi. Ale stałam wtedy cicho, jakbym nie miała w sobie sprzeciwu. Jakbym to nie była do końca ja. Paweł wszedł do kuchni zaspany, w piżamie, przecierając oczy. – Coś ci się śniło? – zapytał, nalewając sobie kawy. – Nie. Tylko nie mogłam spać, chyba za dużo toastów– odpowiedziałam i odwróciłam się, żeby nie musiał patrzeć mi w twarz. – No, ojciec potrafi nalać... – powiedział z uśmiechem. Zamarłam. Zerknęłam na niego przez ramię. Usiadł przy stole, jakby nic się nie stało. Może rzeczywiście nic się nie stało. Może to tylko ja robię z tego coś więcej, niż było. – Tak, potrafi – odpowiedziałam cicho i wróciłam do krojenia chleba. W drzwiach stanęła Elżbieta, uczesana, jak zawsze gotowa na powitanie dnia. Za nią dzieci wbiegły do kuchni z gwarem i śmiechem. Nikt nie wiedział, co się wydarzyło. Tylko ja nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Edward pojawił się ostatni. Miał na sobie ten sam sweter, co wczoraj. Usiadł naprzeciwko mnie, nie powiedział ani słowa. Spojrzał na mnie na krótką chwilę, jakby chciał coś powiedzieć, ale milczał. Zachowywaliśmy się, jakby nic się nie wydarzyło. A jednak coś było inaczej. Czułam, że on też to czuje. Przypadkowo nasze spojrzenia spotkały się nad kubkami z herbatą. Zmusiłam się, żeby się nie odwrócić. On też nie drgnął. To spojrzenie trwało może sekundę. Ale właśnie wtedy zrozumiałam, że cisza może być głośniejsza niż krzyk. Musieliśmy udawać Wróciliśmy do siebie dwa dni po Sylwestrze. Dzieci od razu pobiegły do swoich pokoi, Paweł zaczął rozpakowywać torby. Ja stałam w korytarzu, patrząc na płaszcz wiszący na wieszaku, jakbym nie potrafiła zdecydować, co zrobić dalej. Niby wszystko było na miejscu, a jednak czułam się obco w swoim domu. Edward z Elżbietą przyjechali w niedzielę na kawę. Przywieźli ciasto, usiedli przy stole, jak zawsze. Rozmawialiśmy o drodze, o zimie, o cenach. To samo, co zwykle, nic nie brzmiało podejrzanie. Gdyby ktoś obcy patrzył na nas z boku, uznałby, że jesteśmy wzorową rodziną, ale ja widziałam, że Edward unika mojego wzroku. Był uprzejmy, trochę bardziej zdystansowany niż zwykle. Nie przeciągał rozmów. Wydawał się spięty, jakby cały czas pilnował, żeby nie zrobić jednego kroku za daleko. Zostaliśmy sami dosłownie na minutę. Paweł poszedł po cukier, Elżbieta do łazienki, a Edward został w salonie ze mną. Nie musiałam nic mówić. Popatrzyłam na niego i wtedy zrozumiałam, że on też nie śpi spokojnie. – Dlaczego to zrobiłeś? – zapytałam cicho. Zawahał się, spuścił wzrok. – Nie wiem. Chyba... po prostu zobaczyłem w tobie coś, czego dawno nie widziałem. – To nie powinno się wydarzyć. – Wiem. Przepraszam. – Najgorsze jest to, że... nie mam ci czego wybaczyć. W tej jednej chwili zniknęło napięcie. Nie było już między nami żadnej gry. Tylko oboje wiedzieliśmy coś, o czym nikt inny nie powinien się dowiedzieć. To było najgorsze Nie potrafiłam usiedzieć w domu. Założyłam płaszcz i wyszłam, mówiąc Pawłowi, że muszę się przewietrzyć. Było zimno, ale nie czułam chłodu. Szłam bez celu, wzdłuż osiedla, dalej, aż zaczęłam mijać znajome sklepy, potem puste place zabaw. Wszystko było zbyt głośne i jednocześnie nieruchome. Zatrzymałam się na ławce pod blokiem, gdzie kiedyś huśtałam Zosię. Teraz nie było tu nikogo. Oparłam się o oparcie i przymknęłam oczy. Zastanawiałam się, czy to wszystko wydarzyło się naprawdę. Ten pocałunek, ta rozmowa, spojrzenia. Ale przecież pamiętałam dokładnie. Uczucie, które we mnie zostało, było zbyt prawdziwe, żeby je zmyślić. Pytanie tylko – co to było? Dlaczego nie uciekłam z tamtej kuchni? Dlaczego nie czuję gniewu? Albo strachu? Zamiast tego myślę o tym, co poczułam, kiedy dotknął moich ust. Nie było ani namiętności, ani obrzydzenia. Było coś innego. Coś, co trudno mi nazwać. Jakby ktoś zobaczył mnie taką, jaką byłam kiedyś. Kobietą, a nie dodatkiem do dzieci i listy zakupów. Nie chodziło nawet o Edwarda. Chodziło o to, co się we mnie obudziło. I to było chyba najgorsze. Nie zdrada, nie wina, tylko ta pustka, z której zdałam sobie sprawę. Wszystko, co do tej pory robiłam – bycie żoną, matką, synową – to były wypełniane sumiennie role. Ale gdzie byłam ja? Nie znałam odpowiedzi. Zaczynało się ściemniać, więc wstałam i ruszyłam w stronę domu. Kroki miałam ciężkie, jakbym niosła ze sobą coś więcej niż tylko ciało. Nie dawało mi to spokoju Minęło kilka dni, życie toczyło się dalej. Przedszkole, zakupy, pranie. Zwykłe rzeczy, które kiedyś wypełniały mój dzień, a teraz wydawały się tłem do czegoś innego. Jakby wszystko kręciło się wokół tej jednej chwili w kuchni, chociaż nikt o niej nie mówił. Ani ja, ani Edward. Spotkałam go przypadkiem w sklepie. Stał przy półce z pieczywem, wybierał bułki, tak samo zwyczajnie, jak robił to zawsze. Zobaczył mnie i od razu się wyprostował. Przez chwilę patrzyliśmy na siebie bez słowa. – Dzień dobry – powiedziałam pierwsza, może trochę za cicho. – Cześć, Marta – odpowiedział i spróbował się uśmiechnąć. – Jak dzieci? – Wszystko dobrze. A u was? – W porządku. Kiwnęłam głową i to było wszystko. Uprzejmość, kilka zdań. Potem każde z nas poszło w swoją stronę, jakbyśmy rzeczywiście tylko spotkali się między regałami. Wieczorem Paweł przytulił mnie w kuchni. Tak po prostu, bez powodu. Objął mnie i pocałował w kark. Kiedyś bym się uśmiechnęła, teraz stałam nieruchomo. – Co się z tobą dzieje, Marta? – zapytał, nie odsuwając się. – Nic. Po prostu… jestem trochę zmęczona. – Z nami wszystko w porządku? Nie odpowiedziałam od razu. Patrzyłam na jego dłoń na moim biodrze. – Nie wiem, Paweł. Naprawdę nie wiem. Pocałował mnie w czoło i poszedł do salonu. Nie naciskał, może nie chciał wiedzieć. Zostałam w kuchni z kubkiem zimnej herbaty i tą jedną myślą, która nie dawała mi spokoju. Marta, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W święta wolałam być sama niż z rodziną. Nie miałam ochoty na kolejny teatrzyk i litanię wyrzutów” „Mąż dał teściowej luksusową błyskotkę na święta. Chyba nie byłam tak grzeczna jak ona, bo dostałam tanią patelnię” „Gdy mąż zmarł, zamknęłam się w sobie. Odżyłam, gotując barszcz z uszkami dla potrzebujących w święta”
„Gdy kurier przyniósł paczkę niespodziankę, nie spodziewałam się prezentu od losu. Ale ta przesyłka zmieniła moje życie”
„Poczułam niepokój, który mieszał się z ciekawością. Wiedziałam, że to chwila, po której coś się zmieni, choć nie umiałam jeszcze nazwać co. Sięgnęłam po pudełko, czując, jak serce bije mi szybciej niż powinno. Otwierałam paczkę powoli, jakby czas dało się rozciągnąć samym ruchem dłoni”.
Nie jestem typem osoby, która wdaje się w pogawędki na klatce schodowej. Z sąsiadami wymieniam co najwyżej skinienie głową, czasem mruknięte „dzień dobry”, kiedy akurat nie da się tego uniknąć. Lubię mieć swoje życie poukładane, zamknięte w granicach, które sama sobie wyznaczam. Praca, mieszkanie, rutyna. Nic więcej. Ludzie mają tendencję do pojawiania się i znikania, a ja dawno przestałam udawać, że mnie to nie męczy. Tego dnia wszystko było dokładnie takie jak zwykle. Wracałam z pracy zmęczona, z głową pełną drobnych pretensji do świata, że znowu jest poniedziałek, że znowu trzeba gotować obiad tylko dla siebie. Winda nie działała, więc wdrapałam się na czwarte piętro pieszo, przeklinając pod nosem wspólnotę mieszkaniową. – Dzień dobry, paczka – rzucił kurier, kiedy otworzyłam drzwi. – Dzień dobry – odpowiedziałam automatycznie, nawet nie patrząc na etykietę. Podpisałam, zamknęłam drzwi, oparłam się o nie plecami i westchnęłam. Dopiero po chwili, kiedy postawiłam karton na stole w kuchni, coś mnie tknęło. Ulica niby ta sama, ale numer bloku… nie zgadzał się. Nazwisko też nie moje. Patrzyłam na paczkę z irytacją, jakby to ona była winna mojej nieuwadze. Przez chwilę serio rozważałam, czy nie zadzwonić po prostu na infolinię i nie mieć z tym nic wspólnego. W końcu to nie ja popełniłam błąd. A jednak coś mi nie dawało spokoju. Może poczucie obowiązku, a może zwykła potrzeba domknięcia sprawy. „Zaniesiesz i zapomnisz” – powiedziałam do siebie na głos. Nie wiedziałam jeszcze, jak bardzo się mylę. Nie potrafiłam mu odmówić Stałam chwilę przed wejściem do sąsiedniego bloku, trzymając paczkę pod pachą, jakby mogła mi uciec. To było absurdalne, że tak zwykła rzecz wywoływała we mnie napięcie. Wystarczyło zadzwonić, oddać karton, powiedzieć „przepraszam za pomyłkę” i wrócić do siebie, nic więcej. A jednak czułam opór, jak przed rozmową, której wcale się nie chce prowadzić. Wcisnęłam dzwonek. a drzwi otworzyły się niemal od razu. – Tak? – zapytał mężczyzna, patrząc na mnie z wyraźnym zaskoczeniem. Miał spokojny głos i uważne spojrzenie, które sprawiło, że na moment zapomniałam, co chciałam powiedzieć. Ocknęłam się dopiero po sekundzie. – Przepraszam, chyba odebrałam nie swoją paczkę. Jest na pana adres – podałam mu karton, jakby to był dowód w sprawie. Uśmiechnął się lekko, bardziej oczami niż ustami. – To by się zgadzało. Kurier zawsze coś miesza. Dzięki, że pani przyszła. – Nie ma problemu – skłamałam, bo jednak był, przynajmniej w mojej głowie. Przez chwilę staliśmy w ciszy. Już miałam się odwrócić, kiedy odezwał się znowu. – Skoro już pani uratowała mi wieczór, mogę się jakoś zrewanżować. Mam gorącą czekoladę. Prawdziwą, nie z proszku. Zmrużyłam oczy, podejrzliwie. – To brzmi jak próba przekupstwa. – Raczej jak oficjalne podziękowanie – odpowiedział z lekką ironią. – Obiecuję, że nie będę zadawał trudnych pytań. Powinnam odmówić, tak robiłam zawsze. Zamiast tego weszłam do środka, sama nie wiedząc dlaczego. Usiedliśmy przy stole. Rozmawialiśmy o niczym konkretnym, o muzyce puszczanej w radiu, o tym, jak dziwnie cicho bywa w blokach pełnych ludzi. Zaskoczyło mnie, że słuchałam uważnie i że odpowiadałam bez napięcia, bez tego wewnętrznego cofania się o krok. – Jestem Kuba – powiedział w pewnym momencie. – Kinga – odpowiedziałam szybko. Kiedy wychodziłam, miałam wrażenie, że coś się niepostrzeżenie zmieniło. Jakby ten wieczór nie chciał zostać tylko drobną pomyłką. Zbliżyliśmy się do siebie Zaczęliśmy się mijać na osiedlu coraz częściej. Albo tak mi się wydawało, bo wcześniej po prostu nie zwracałam na to uwagi. Kuba wychodził rano mniej więcej wtedy, kiedy ja wracałam z nocnej zmiany, albo spotykaliśmy się wieczorem, gdy wynosiłam śmieci. Zawsze zamienialiśmy kilka zdań, krótkich, pozornie nic nieznaczących, ale łapałam się na tym, że zwalniam krok, żeby ta rozmowa trwała choć chwilę dłużej. – Znowu uciekasz – rzucił kiedyś, gdy zerknęłam na zegarek. – Raczej trzymam się planu – odpowiedziałam. – Lubię wiedzieć, co mnie czeka. – To musisz być bardzo odważna – uśmiechnął się krzywo. – Ja zwykle nie mam pojęcia, co zrobię jutro. Parsknęłam śmiechem, zanim zdążyłam się powstrzymać. To było nowe i trochę niepokojące, że ktoś potrafił tak łatwo rozbroić mój dystans. Spotkania przy kawie przyszły naturalnie. „Skoro i tak idziemy w tę samą stronę” – powiedział. „Skoro to tylko kawa” – pomyślałam. Siedzieliśmy w niewielkiej kawiarni niedaleko bloku. On mówił o swojej pracy, ja o tym, że lubię obserwować ludzi, ale niekoniecznie z nimi rozmawiać. Przyjął to bez zdziwienia. – To ma sens – stwierdził spokojnie. – Niektórzy wolą ciszę. Zaskoczyło mnie, jak bardzo mnie to uspokoiło. Kilka dni później zaproponował lodowisko. Zareagowałam automatycznym sprzeciwem, mówiąc, że dawno nie jeździłam i pewnie skończy się to kompromitacją. Spojrzał na mnie z tym samym uważnym spokojem co zawsze. – To dobrze – odpowiedział. – Ja też dawno nie jeździłem. Na lodzie trzymałam się go kurczowo, udając, że chodzi tylko o równowagę. Śmialiśmy się, gdy ktoś obok nas tracił panowanie nad sobą, a ja udawałam, że wcale nie liczę na jego dłoń, gdy zwalniałam. W pewnym momencie złapał mnie w pasie, żebym nie upadła, i przez sekundę zapomniałam, że to ma być tylko wyjście bez znaczenia. Wracałam do domu z policzkami rozgrzanymi nie od zimna. Wmawiałam sobie, że to zwykła znajomość, że nic się nie dzieje. A jednak następnego dnia pierwsze, co zrobiłam, to sprawdziłam, czy jego światło wciąż pali się w oknie. To była niespodzianka Nie planowałam niczego szczególnego na sylwestra. To był jeden z tych dni, które z góry ustawia się w kategorii „do przetrwania”. Kupiłam coś prostego do jedzenia, włączyłam muzykę, żeby nie słyszeć odgłosów z mieszkań obok, i powiedziałam sobie, że północ mogę równie dobrze przespać. Tak było łatwiej niż przyznanie, że brak planów wcale mi nie odpowiadał. Telefon zawibrował późnym popołudniem. „Masz chwilę?”– napisał Kuba. „Mam” – odpisałam niemal od razu, choć wcześniej wmawiałam sobie, że nie siedzę z telefonem w ręku. Zapukał po kilkunastu minutach. Stał w drzwiach w ciemnej kurtce, z lekko zmieszanym uśmiechem i pudełkiem w rękach. – Nie chcę przeszkadzać – powiedział. – Pomyślałem tylko, że jeśli i tak jesteśmy sami, to może spędzimy ten wieczór razem. Bez fajerwerków i wielkich deklaracji. Wpuściłam go do środka, zanim zdążyłam się nad tym zastanowić. W mieszkaniu zrobiło się jakoś ciszej, choć nic się przecież nie zmieniło. Usiadł naprzeciwko mnie, a między nami pojawiło się napięcie, inne niż dotąd. Mniej żartobliwe, bardziej intymne. – Pamiętasz moją paczkę? – zapytał nagle. – Trudno zapomnieć – odpowiedziałam. – Dzisiaj dotarła do mnie inna – przesunął pudełko w moją stronę. Spojrzałam na niego pytająco, ale nie wyjaśnił nic więcej. Przez chwilę słyszeliśmy tylko stłumione dźwięki z zewnątrz, jakby miasto przygotowywało się do czegoś ważnego, a my staliśmy obok tego wszystkiego. – Otwórz – powiedział cicho. Poczułam niepokój, który mieszał się z ciekawością. Wiedziałam, że to chwila, po której coś się zmieni, choć nie umiałam jeszcze nazwać co. Sięgnęłam po pudełko, czując, jak serce bije mi szybciej niż powinno. Tego się nie spodziewałam Otwierałam pudełko powoli, jakby czas dało się rozciągnąć samym ruchem dłoni. Karton ustąpił bez oporu, a ja poczułam nagły przypływ ciepła w palcach. W środku było mniejsze pudełko, proste, ciemne. Podniosłam na niego wzrok. – Jeśli nie chcesz, możemy to zamknąć i udawać, że nic się nie stało – powiedział Kuba. Mówił spokojnie, ale widziałam, że oddycha płycej. Potrząsnęłam głową. Nie chciałam uciekać. Otworzyłam mniejsze pudełko i zobaczyłam pierścionek. Niezbyt duży, bez ostentacji, taki, który wyglądał, jakby ktoś wybierał go długo i uważnie. Przez chwilę nie byłam w stanie wydobyć z siebie głosu. – To nie jest pośpiech – odezwał się. – To raczej przyznanie się do tego... co do ciebie czuję. Od początku miałem wrażenie, że ta pomyłka z paczką nie była przypadkowa. Chciałem dać ci przestrzeń, ale nie mogę już dłużej milczeć. Zamknęłam oczy, bo napłynęło zbyt wiele myśli naraz. Strach, który znałam aż za dobrze, mieszał się z czymś nowym, jasnym i niepokojąco spokojnym. – Boję się – powiedziałam w końcu. – Zwykle wszystko kontroluję. Ludzi też trzymam na dystans. – Wiem – odpowiedział. – I nie chcę tego zmieniać na siłę. Chcę tylko być obok, jeśli mi pozwolisz. Popatrzyłam na pierścionek jeszcze raz. Nie był obietnicą gotowego szczęścia. Był zaproszeniem. Podniosłam na niego wzrok. – Nie wiem, co będzie dalej – przyznałam. – Ja też nie – uśmiechnął się lekko. – I chyba właśnie dlatego to ma sens. Nie powiedziałam „tak” w sposób, jaki zna się z filmów. Zamiast tego wyciągnęłam dłoń. Drżała mi, ale nie cofnęłam jej ani na moment. Pozwoliłam sobie na ryzyko Po północy miasto było głośne, ale w moim mieszkaniu panowała cisza, jakiej dawno nie pamiętałam. Siedzieliśmy wtuleni w siebie, nie dotykając się już tak niepewnie jak wcześniej, ale też bez zachłanności i natarczywości. Pierścionek leżał na stole między nami, nie jak symbol wielkich obietnic, tylko jak fakt, z którym trzeba się oswoić. – Nie musimy niczego ustalać – powiedział Kuba cicho. – Nie dziś. Skinęłam głową. To było dokładnie to, czego potrzebowałam. Przez lata wmawiałam sobie, że niezależność polega na tym, by nikogo nie potrzebować. Teraz zaczynałam rozumieć, że chodzi raczej o wybór, o świadome dopuszczenie kogoś do własnej przestrzeni. Patrzyłam na niego i myślałam o tym, jak absurdalne potrafi być życie. Jedna źle doręczona paczka, jeden wieczór, gdy nie chciało mi się walczyć z własną niechęcią do ludzi, i nagle wszystko zaczęło wyglądać inaczej. Bałam się. Tego, że coś zepsuję, że za bardzo się zamknę albo przeciwnie, że odsłonię się za mocno. Wiedziałam, że nie stanę się inną osobą tylko dlatego, że ktoś wszedł do mojego życia. Nadal będę ostrożna, czasem wycofana, czasem milcząca. I pierwszy raz nie czułam potrzeby przepraszania za to. – Zostaniesz? – zapytałam w końcu. Uśmiechnął się, bez triumfu, bez presji. – Jeśli chcesz. Chciałam. Nie dlatego, że miałam pewność, ale dlatego, że po raz pierwszy od dawna nie chciałam uciekać. Nie znałam odpowiedzi na pytania, które dopiero miały się pojawić. Wiedziałam tylko, że tej nocy pozwoliłam sobie na ryzyko. A to było więcej, niż kiedykolwiek planowałam. Kinga, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W święta wolałam być sama niż z rodziną. Nie miałam ochoty na kolejny teatrzyk i litanię wyrzutów” „Mąż dał teściowej luksusową błyskotkę na święta. Chyba nie byłam tak grzeczna jak ona, bo dostałam tanią patelnię” „Gdy mąż zmarł, zamknęłam się w sobie. Odżyłam, gotując barszcz z uszkami dla potrzebujących w święta”
„W Wigilię stać nas było tylko na kilka pierogów i barszcz z proszku. Ale moje serce było bardziej puste niż portfel”
„Sytuacja była trudna, ale tu nie chodziło nawet o luksusy, bo już dawno zapomnieliśmy, jak pachnie nowe ubranie czy kolacja na mieście. Chodzi o to, że zaczęło nam brakować sił, żeby udawać, że wszystko jest w porządku. Że nadal jesteśmy zespołem. Że to tylko trudny czas, który minie”.
Poranek zaczyna się jak zawsze – czajnik syczy, komputer mruga niecierpliwie na biurku, a za oknem szarość grudniowego nieba rozciąga się leniwie nad osiedlem. Nasze mieszkanie na czwartym piętrze bloku kiedyś wydawało mi się przytulnym azylem. Dzisiaj nie daje mi już takiego poczucia bezpieczeństwa. Czasem wystarczy źle postawiony kubek albo niewypowiedziane pytanie, by doszło do słownej utarczki między mną a Michałem. Wszystko się zmieniło, od kiedy stracił pracę. Całymi dniami siedzi na kanapie w piżamie. Bez słowa, bez planu, bez nadziei. Patrzy w ekran telefonu, jakby to mogło coś zmienić. Jakby sama obecność aplikacji z ogłoszeniami miała mu przywrócić poczucie sensu. Ja w tym czasie ogarniam rzeczywistość – zlecenia, faktury, maile. Freelancerka z wyboru, ale też z konieczności. Gdyby nie moje zlecenia, nie wiem, jak byśmy opłacali rachunki. To nie chodzi o luksusy – dawno zapomnieliśmy, jak pachnie nowe ubranie czy kolacja na mieście. Chodzi o to, że brakuje sił, żeby udawać, że wszystko jest w porządku. Że nadal jesteśmy zespołem. Że to tylko trudny czas, który minie. Czasem patrzę na niego z kuchni, gdy krzątam się z kawą, i próbuję przypomnieć sobie, jak to było, gdy był inny. Żartował, całował mnie w czoło, gotował spaghetti w środku nocy, bo akurat przyszła mu na nie ochota. Teraz cisza między nami jest głośniejsza niż jakikolwiek hałas. Wiem, że nie jestem idealna. Wiem też, że lojalność to nie to samo co miłość. I że można być lojalnym aż do momentu, w którym serce mówi: „dosyć”. W mojej głowie nie chodzi już nawet o choinkę. Chodzi o to, że już nawet nie rozmawiamy o tym, czego nam brakuje. Czułam się osamotniona Wigilia. W mieszkaniu panowała cisza, jakiej nawet kolędy w telewizji nie mogły zagłuszyć. Niby dzień wyjątkowy, a czułam tylko pustkę. Wyciągnęłam z zamrażarki pierogi, które ulepiłam kilka tygodni wcześniej. Barszcz z torebki zalałam wrzątkiem i odłożyłam na kuchenkę, starając się nie myśleć o tym, jak to wygląda. Nawet nie zapaliłam świeczki. Michał siedział przy stole, oparty o łokcie, rytmicznie stukał palcami w blat. Nie spojrzał na mnie. – Zjesz coś? – zapytałam, trzymając w ręku łyżkę. – Po co to wszystko? Kolędy z taśmy i barszcz z proszku? Jego głos był znużony, ale ostry. Poczułam, jak coś we mnie się spina. Nie chodziło o barszcz ani o kolędy. Odłożyłam łyżkę i oparłam się o szafkę. – Bo to nadal Wigilia, Michał. Nadal jesteśmy tu razem. – Może to właśnie problem. Może nie powinniśmy już być razem – powiedział, nie patrząc mi w oczy. Powiedział to spokojnie, ale ja poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Nie zrobiłam sceny, nie krzyczałam. Nie miałam na to siły. Patrzyłam tylko na niego w milczeniu, a on po chwili wstał i wyszedł do pokoju. Zamknął za sobą drzwi, choć wiedział, że to mieszkanie nie ma na tyle grubych ścian, by móc naprawdę się odciąć. Zostałam sama w kuchni z kubkiem gorącej herbaty. Barszcz stygnął w garnku, pierogi nawet nie trafiły na talerz. Usiadłam i spojrzałam na pusty talerz, który postawiłam symbolicznie dla niespodziewanego gościa. I nagle zrozumiałam, że sama nim jestem. Bo w tym domu czułam się jak intruz. Byłam gotowa żyć skromnie, naprawdę. Mogłam zrezygnować z prezentów, z ozdób, z wystawnych kolacji. Ale nie wiedziałam, że w tej biedzie zostanę sama. Oddaliliśmy się od siebie Następnego dnia wstałam wcześnie, choć nie spałam dobrze. W nocy słyszałam, jak Michał chodził po mieszkaniu, potem długo siedział w salonie, jakby czegoś szukał, ale nic nie mówił. Rano zastałam go w tej samej pozycji – siedział na kanapie, wpatrzony w ekran telewizora, który szumiał cicho jak tło do jego milczenia. Nie odwrócił się, gdy weszłam. Zaparzyłam dwie herbaty i postawiłam jedną obok niego. Usiadłam w fotelu naprzeciw i przez chwilę patrzyłam na jego twarz. Miał szare oczy, których kiedyś nie mogłam przestać podziwiać. Teraz wydawały się być zupełnie gdzie indziej. – Nie chcę, żebyśmy tak się mijali – powiedziałam cicho. – Powiedz mi, czego chcesz. Nie zareagował od razu. Dopiero po dłuższej chwili, nie odrywając wzroku od telewizora, odpowiedział: – Chciałem być facetem, który jest w stanie utrzymać rodzinę. A jestem nikim. Ta odpowiedź przyszła zbyt szybko. Jakby nosił ją w sobie od dawna, jakby nie pierwszy raz sam przed sobą próbował ją powiedzieć. Ścisnęło mnie w gardle. – A ja nie chcę bohatera. Chcę ciebie. Ale coraz bardziej się ode mnie oddalasz. Zamilkł. Nie było w nim gniewu ani żalu, tylko coś obcego, coś, co przypomina wygasające ognisko. Czekałam, czy coś powie, ale nawet nie spojrzał w moją stronę. Wstałam i wyszłam z mieszkania. Nie miałam planu, dokąd pójść. Musiałam po prostu wyjść, żeby złapać powietrze. Czułam, że jeśli zostanę tam jeszcze choćby chwilę, to coś we mnie zacznie się kruszyć. A nie mogłam sobie na to pozwolić. Może nie wszystko stracone Szłam bez celu. Miasto było puste i ciche, jakby ludzie zatrzymali się gdzieś pomiędzy świętami a codziennością. Śnieg sypał wolno, drobno, niemal niedbale. W oknach migały świąteczne lampki – raz błękitne, raz czerwone – przypominały mi o czymś, o czym sama zapomniałam. Właściwie nie pamiętałam, kiedy ostatni raz wyciągnęłam światełka z pudła. Zatrzymałam się pod oknem jednej z kamienic. W środku rodzina siedziała przy stole. Dzieci śmiały się, ktoś kroił sernik. Kobieta zwinęła się w fotelu, nakrywając się kocem, mężczyzna poprawiał poduszkę pod jej głową. To wszystko trwało zaledwie chwilę, ale wystarczyło, żebym poczuła tęsknotę – za bliskością, która jest tak naturalna, że nie trzeba nic mówić. W głowie wracały obrazy. Nasze pierwsze wspólne święta. Wtedy też było skromnie. Michał upiekł sernik, który nie wyrósł. Ja złożyłam serwetki w żurawie, bo gdzieś przeczytałam, że to przynosi szczęście. Siedzieliśmy przy kuchennym stole, jedliśmy uszka z gotowego ciasta i piliśmy barszcz z kubków, bo nie mieliśmy jeszcze misek. A mimo to wydawało mi się, że mamy wszystko. Nie chodziło o przedmioty. Chodziło o niego, o nas. O to, że mu się chciało. Że patrzył na mnie tak, jakby nic więcej mu nie było potrzebne do szczęścia. Wtedy nie mieliśmy nic – i to było wszystko. Teraz mamy pustkę, której nawet nie potrafimy nazwać. Wróciłam do mieszkania, gdy już robiło się ciemno. Drzwi nie były zamknięte na klucz, a w środku panowała cisza. Przeszłam przez przedpokój i wtedy zauważyłam na stole mały kawałek papieru. Gwiazda, wykonana z gazety, starannie złożona. Po środku był narysowany flamastrem symbol uśmiechniętej buźki. Nie mówił nic, ale zostawił ślad. Cichy znak, że może jeszcze nie wszystko stracone. Cisza już nie bolała Wieczorem zasiedliśmy znów razem w kuchni. Bez światła, bez muzyki, bez nawet jednego świątecznego akcentu. Herbaty parowały w kubkach. Oparłam dłonie o blat stołu i spojrzałam na Michała. Siedział cicho, trochę przygarbiony, jakby wstydził się tego, że tu jest. – To nasze pierwsze święta bez światełek – powiedziałam spokojnie. – Ale może jeszcze nie ostatnie. W jego oczach pojawił się cień zaskoczenia, a potem coś łagodniejszego. Może smutek, a może ulga. – Nie wiem, czy zasługuję, żeby były następne – odpowiedział po chwili. Cicho, prawie szeptem. – Nie chodzi o zasługi. Chodzi o to, że nadal tu jesteś. I ja też. Podniósł wzrok i spojrzał na mnie inaczej niż przez ostatnie tygodnie. Nie próbował się usprawiedliwiać, nie rzucał gorzkich słów. Była w nim jakaś kruchość, której dawno nie widziałam. Może nawet cichy szacunek. Może wdzięczność. Ale nie było w tym żadnych deklaracji. Żadnych wielkich obietnic, tylko obecność. Zwykła, trudna, ale prawdziwa. Zostaliśmy tak przez dłuższą chwilę, w milczeniu. Nie było potrzeby wypełniać tej ciszy. Wreszcie była inna niż dotąd ,bo nie bolała. Może jeszcze jest nadzieja Nie rozmawialiśmy więcej tego wieczoru. Michał zasnął na kanapie, przykryty kocem, który zawsze leżał w nogach łóżka. Ja siedziałam przy stole w kuchni, z dłonią opartą o policzek, i patrzyłam na zwiędniętą gałązkę świerku w wazonie. Włożyłam ją tam rano, z rozpędu, bez większego sensu. Nawet nie pachniała. Zrozumiałam, że już nie mam siły dźwigać wszystkiego sama. Kochałam go, naprawdę. Ale potrzebowałam kogoś, kto nie tylko będzie obok fizycznie, lecz także emocjonalnie. Kogoś, kto czasem powie, że się boi, albo że nie wie, co robić, ale powie to na głos, a nie schowa się za milczeniem. Patrzyłam na tę papierową gwiazdę na stole i wiedziałam, że to był gest. Maleńki krok. Ale jeden krok nie wystarczy, żeby wrócić z tak daleka. Nie wiedziałam, co będzie jutro. Może rozstaniemy się na wiosnę, może zaczniemy od nowa. Może zdecydujemy się na terapię. A może wszystko po cichu się rozpadnie. Ale tej nocy byliśmy razem. Bez światełek, bez kolęd, bez gości. Bez udawania. I może właśnie to było w tym wszystkim najważniejsze. Może właśnie to są prawdziwe święta. Kiedy nic nie błyszczy, ale coś w środku jeszcze się tli. Anna, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W święta wolałam być sama niż z rodziną. Nie miałam ochoty na kolejny teatrzyk i litanię wyrzutów” „Gdy mąż zmarł, zamknęłam się w sobie. Odżyłam, gotując barszcz z uszkami dla potrzebujących w święta” „Mąż dał teściowej luksusową błyskotkę na święta. Chyba nie byłam tak grzeczna jak ona, bo dostałam tanią patelnię”
„Sylwestra spędziłam bez męża, ale fajerwerków nie brakowało. Nasionko po tej hucznej zabawie wykiełkuje za 9 miesięcy”
„To, co się wydarzyło, nie miało konkretnego początku. Nie było wyraźnej decyzji ani granicy, którą mogłabym wskazać palcem. To był impuls. Próbowałam to uporządkować, nazywać, uspokajać samą siebie. Mówiłam w myślach, że to była tylko noc, że nikt nie ucierpiał, że Paweł nawet nie wie. Te zdania brzmiały jak wymówki, ale nie przynosiły mi ulgi”.
Zawsze mówiłam o sobie, że jestem lojalna. Nie w sensie heroicznym, nie z fanfarami. Raczej tak cicho, po kobiecemu. Lojalna w drobiazgach. W tym, że pamiętam, kiedy trzeba zapłacić rachunki. W tym, że wiem, gdzie Paweł odkłada klucze, chociaż on sam nigdy nie wie. W tym, że potrafię odsunąć własne zmęczenie na bok, bo „to nie jest dobry moment”. Paweł jest dobrym człowiekiem, naprawdę. Spokojnym, uczciwym, ciepłym. Takim, któremu się ufa. I który ufa bezwarunkowo. Może właśnie dlatego nigdy nie patrzył na mnie zbyt uważnie, nie dostrzegał mnie. Brał mnie za pewnik. Traktował jak coś stałego, co po prostu jest. – Kochanie, nie musisz iść na tego Sylwestra, jeśli nie chcesz – powiedział, leżąc na kanapie pod kocem, z czerwonym nosem i kubkiem herbaty w dłoniach. – To tylko starzy znajomi. – Obiecałam, że przyjdziemy. Pójdę na chwilę – odpowiedziałam automatycznie. – Przewietrzę się. Tobie i tak przyda się cisza. Prześpij się. – Nie chcę, żebyś się mną przejmowała – uśmiechnął się słabo. – Baw się dobrze. Pocałowałam go w czoło. Zrobiło mi się go żal. Tylko że tym razem… obok żalu było coś jeszcze. Ulga? Poczucie wolności? Zakładając płaszcz, pomyślałam: przecież nic złego się nie stanie. Nie zdradzałam, nigdy. Nawet w myślach starałam się tego nie robić. To było częścią mnie, jak kolor oczu czy nazwisko po ślubie. A jednak to nie była decyzja. To był impuls. Poszłam o krok za daleko Impreza była głośna od progu. Śmiech odbijał się od ścian, muzyka dudniła, a ludzie mówili szybciej niż zwykle. Znałam te twarze. Starsze wersje dawnych przyjaciół, trochę bardziej zmęczone, trochę bardziej pewne siebie. Poczułam się dziwnie lekka, jakbym na moment wróciła do wersji siebie sprzed lat, tej, która nie musiała wszystkiego kontrolować. Stałam z grupą przy stole, słuchałam opowieści, kiwałam głową, uśmiechałam się w odpowiednich momentach. Koktajle krążyły, rozmowy trwały w najlepsze, a ja coraz częściej łapałam się na tym, że nie myślę o Pawle leżącym w domu. Ta myśl przyszła dopiero później i była zaskakująco cicha. – Iwona? To naprawdę ty? – usłyszałam za plecami. Odwróciłam się i zobaczyłam Marka. Tego samego Marka, który kiedyś znaczył dla mnie tak wiele. Stał blisko, z tym samym uśmiechem, tylko bardziej pewnym, jakby czas się zatrzymał. – Marek… – powiedziałam i poczułam, że mój głos brzmi inaczej. – Dawno cię nie widziałam. – Zniknęłaś – odpowiedział. – Myślałem, że wyjechałaś albo zapomniałaś o nas wszystkich. Rozmawialiśmy najpierw ostrożnie, o pracy, o tym, kto gdzie mieszka, kto ma dzieci. Potem pytania zaczęły skręcać w inne rejony. Pytał, czy jestem szczęśliwa, a ja odpowiadałam wymijająco, choć nie prosił o szczegóły. Patrzył na mnie uważnie, jakby sprawdzał, czy nadal tam jestem. Grupa powoli się rozmyła. Ktoś poszedł tańczyć, ktoś wyszedł na zewnątrz. Zostaliśmy sami przy blacie, a jego dłoń na moment dotknęła mojej. Za długo, jak na przypadek. Mogłam się cofnąć. Mogłam zmienić temat, odejść, wrócić do innych. Zamiast tego zostałam i pozwoliłam, by rozmowa stała się cichsza, bliższa. Myślałam o granicach, ale były już niewyraźne. Nie zrobiłam jeszcze nic, co można by nazwać zdradą, a jednak wiedziałam, że już poszłam o krok za daleko. Czułam, że ktoś się mną interesuje i to uczucie było zbyt przyjemne, by je przerwać. Gdy przenieśliśmy się do odosobnionego pokoju, pozwoliłam sobie na kolejny krok w nieznane. Nie da się tego cofnąć Nie pamiętam dokładnie, o której wyszłam. Wiem tylko, że noc była chłodna, a miasto wydawało się zbyt ciche po tym wszystkim, co zostało za mną. Szłam powoli, jakby każdy krok miał mi dać czas na cofnięcie się, choć wiedziałam, że to już niemożliwe. To, co się wydarzyło, nie miało jednego wyraźnego momentu. Nie było wyraźnej decyzji ani granicy, którą mogłabym wskazać palcem. Była ciągłość, a w niej ja, idąca dalej, mimo że rozum podpowiadał coś innego. W głowie próbowałam to porządkować, nazywać, uspokajać samą siebie. Mówiłam w myślach, że to była tylko noc, że nikt nie ucierpiał, że Paweł nawet nie wie. Te zdania brzmiały jak wymówki, ale nie przynosiły mi ulgi. W domu było ciemno. Zdjęłam płaszcz ostrożnie, starając się nie hałasować. Paweł spał w sypialni, oddychał spokojnie, z tym samym wyrazem twarzy, który zawsze miał we śnie. Usiadłam na brzegu łóżka i patrzyłam na niego dłużej, niż powinnam. Zwykle w takich chwilach czułam ulgę, że wróciłam, że wszystko jest na swoim miejscu. Tym razem poczułam dystans, jakby coś cienkiego, ale wyraźnego, pojawiło się między nami. Powiedziałam do siebie w myślach, że to minie, że jutro będzie zwykły dzień, kawa, rozmowa, śniadanie. Wewnętrzny głos brzmiał jednak obco. Wiedziałam, że nie da się tego cofnąć ani zetrzeć. To nie była kwestia zmęczenia ani hucznej zabawy. Granica została przesunięta, a ja byłam jedyną osobą, która o tym wiedziała. Musiałam skłamać Przez pierwszy tydzień wmawiałam sobie, że nic się nie zmieniło. Funkcjonowałam poprawnie, dokładnie tak jak zawsze. Wstawałam wcześniej, robiłam zakupy, pamiętałam o wszystkich drobiazgach, które składały się na nasze wspólne życie. Paweł szybko wrócił do formy i znów był sobą, spokojnym, ufnym, niepodejrzewającym niczego. Patrzyłam na niego i myślałam, że właśnie tak wygląda bezpieczeństwo. Tyle że mnie już ono nie dotyczyło. Potem zaczęłam zauważać sygnały, które próbowałam racjonalizować. Przemęczenie, stres, rozregulowany rytm. Mówiłam sobie, że to nic nadzwyczajnego, że każdej kobiecie zdarzają się takie miesiące. Kiedy jednak myśl wracała uparcie, zaczęłam się jej bać. Test zrobiłam wcześnie rano, w pośpiechu, jakby od tego zależało, czy wynik będzie inny. Patrzyłam na niego długo, aż przestałam oddychać normalnie. Dwie kreski były wyraźne, bez wahania, bez miejsca na interpretację. Poczułam, jak coś ściska mnie w środku, ale nie był to płacz ani radość. Raczej paraliż. Paweł wszedł do łazienki chwilę później, zaspany, uśmiechnięty. Spojrzał na mnie i od razu zrozumiał. – To…? – zapytał cicho. Podałam mu test. Jego twarz zmieniła się w jednej chwili. Najpierw niedowierzanie, potem radość, taka czysta, beztroska. Przytulił mnie mocno, mówił coś o szczęściu, o tym, że to najlepsza wiadomość w jego życiu. Słuchałam i kiwałam głową, a w środku układałam zdanie, które miało wszystko domknąć. Powiedziałam spokojnie, bez zająknięcia, że to będzie nasze dziecko. W tej chwili zrozumiałam, że potrafię kłamać doskonale, jeśli stawką jest spokój. Brnęłam w to dalej Ciąża natychmiast stała się faktem wspólnym. Rodzina reagowała dokładnie tak, jak można było się spodziewać. Gratulacje, wzruszenie, pytania o termin, o samopoczucie, o to, czy już coś czuję. Paweł był bardziej troskliwy niż kiedykolwiek wcześniej. Pytał, czy odpoczęłam, czy nie jestem głodna, czy nie potrzebuję czegoś jeszcze. Patrzył na mnie z dumą, jakbym była spełnieniem wszystkich jego marzeń o przyszłości. Rozmawialiśmy o planach. O pokoju, który trzeba będzie przygotować, o imionach, które wypowiadaliśmy półżartem, a jednak z rosnącą powagą. Słuchałam go i odpowiadałam spokojnie, dokładnie tak, jak oczekiwał. Z zewnątrz wyglądało to jak pełnia szczęścia. W środku jednak słowo lojalność zaczęło brzmieć inaczej. Zawsze myślałam, że lojalność to brak zdrady. Brak czynów, brak tajemnic. Teraz wiedziałam, że można być lojalnym po fakcie. Że można codziennie wybierać milczenie w imię spokoju, który samemu się naruszyło. Myśli o Marku wracały niespodziewanie, bez zaproszenia. Nie kontaktowaliśmy się. Nie było wiadomości ani spotkań. A jednak jego obecność trwała we mnie jak cień, którego nie da się zgubić. Czasem łapałam się na tym, że boję się przyszłości. Nie kary, nie demaskacji, tylko tego, że prawda kiedyś sama się upomni, bez względu na to, jak bardzo będę uważać. W rozmowach z Pawłem przytakiwałam, uśmiechałam się, planowałam. Jedna wersja prawdy brzmiała głośno i była wygodna. Druga istniała tylko we mnie i była coraz cięższa. Nie było już innej drogi Słowo matka przyszło wcześniej, niż się spodziewałam. Nie razem z ruchem dziecka ani z kolejnymi badaniami. Pojawiło się nocą, kiedy leżałam obok Pawła i słuchałam jego oddechu. Myślałam wtedy nie o przyszłości, tylko o tym, czy można coś zbudować na przemilczeniu i nazwać to dobrem. Zaczęłam mówić do dziecka w myślach. Nie były to czułe zdania ani obietnice. Raczej krótkie, nieporadne próby oswojenia winy. Pytałam, czy czuje mój niepokój, czy coś do niego przenika, zanim jeszcze zdąży się urodzić. Wiedziałam, że to nieracjonalne, a jednak te myśli wracały uparcie. Paweł coraz częściej mówił o odpowiedzialności. O tym, że chce być dobrym ojcem, że zrobi wszystko, żebyśmy byli bezpieczni. Kiedy słuchałam jego słów, czułam, jak coś we mnie się zaciska. Nie dlatego, że mu nie wierzyłam, ale dlatego, że jego szczerość obnażała moje milczenie. Jednym zdaniem, rzuconym mimochodem, potrafił pogłębić moje poczucie winy bardziej niż jakiekolwiek pytanie. Podjęłam decyzję o ciszy. Nie było w niej ulgi ani spokoju, tylko przekonanie, że nie ma już innej drogi. Wiedziałam, że to milczenie będzie mi towarzyszyć długo, może zawsze. Myślałam o sobie jako o matce i rozumiałam, że tożsamość, która się we mnie rodzi, niesie ze sobą ciężar, którego nie da się nikomu oddać. Zostałam z tym sama Nie wydarzyło się nic, co można by nazwać karą. Nikt nie zapytał mnie o przeszłość, nikt nie spojrzał podejrzliwie, nikt nie zakwestionował naszej historii. Życie toczyło się dalej, dokładnie tak, jakby wszystko było w porządku. A jednak ja czułam, że coś we mnie zmieniło się tamtej nocy. Zrozumiałam, że lojalność nie zawsze ma kształt prawdy. Czasem przybiera formę ciszy, która ma chronić innych, ale w zamian obciąża tego, kto ją niesie. Zaczęłam się zastanawiać, czy prawda zawsze jest aktem miłości, czy bywa też sposobem na zrzucenie ciężaru z własnych ramion. Patrzyłam na Pawła i wiedziałam, że on żyje w świecie, który razem budujemy, krok po kroku, bez pęknięć widocznych z zewnątrz. Ja żyłam w dwóch wersjach tej samej rzeczywistości. Jedna była wspólna, druga należała tylko do mnie i nikt inny o niej nie wiedział. Myślałam o dziecku i o tym, że ten ciężar będzie rósł razem z nim. Nie jako wyrok, raczej jako pytanie, które nie domaga się odpowiedzi od razu. Może nigdy. Zostałam z nim sama, bez rozgrzeszenia i bez potępienia, w miejscu, gdzie lojalność i prawda przestały być oczywiste. Iwona, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa krytykuje moje potrawy wigilijne, a sama umie zrobić tylko pierogi z paczki i barszcz z torebki. Mam jej dość” „Gdy mąż zmarł, zamknęłam się w sobie. Odżyłam, gotując barszcz z uszkami dla potrzebujących w święta” „Mąż dał teściowej luksusową błyskotkę na święta. Chyba nie byłam tak grzeczna jak ona, bo dostałam tanią patelnię”
„Wyjechałam z dziećmi na ferie świąteczne, a mąż ciężko pracował. Był tak zajęty swoją gwiazdeczką, że popełnił błąd”
„Ciało zareagowało szybciej niż myśli. Zrobiło mi się chłodno, choć w domu było ciepło. Serce biło równo, zaskakująco spokojnie. Nie czułam paniki, raczej skupienie, jakby ktoś właśnie zakomunikował mi fakt, którego od dawna się domyślałam, ale nie chciałam wypowiedzieć tego na głos”.
Droga do rodziców zawsze wydaje mi się dłuższa zimą. Może dlatego, że krajobraz za szybą jest wtedy niemal nieruchomy – białe pola, nagie drzewa, pojedyncze domy jak porzucone myśli. Dzieci z tyłu samochodu kłócą się o to, kto pierwszy wybierze bajkę na tablecie, a ja prowadzę jedną ręką w skupieniu. Wszystko jest dokładnie takie, jakie powinno być. Normalne, uporządkowane. Zwykła rutyna. Nie sądziłam, że moje poczucie bezpieczeństwa nagle runie przez jedno zdanie. Zawsze zostawał sam Paweł stał w drzwiach, kiedy pakowaliśmy ostatnią torbę do bagażnika. W płaszczu, z telefonem w dłoni, jakby myślami był już gdzieś indziej. – Dasz radę sam? – pytam, bardziej z przyzwyczajenia niż z troski. – Jasne. To tylko kilka dni – odpowiedział bez wahania. Nawet się uśmiechnął. – Muszę nadrobić zaległości. Kiwnęłam głową. Zawsze zostawał sam w domu, nigdy nie jechał z nami do rodziców. W święta, po świętach, między weekendami. Zawsze było coś pilniejszego niż my. Kiedyś próbowałam z tym walczyć, teraz tylko odnotowywałam w głowie ten fakt, bez emocji. Jak informację pogodową. – Mamo, a u babci będzie śnieg? – dopytywała młodsza córka, kiedy ruszaliśmy. – Oczywiście, że będzie – powiedziałam. – U babci zawsze jest śnieg. Dzieci się śmiały, a ja złapałam się na tym, że też się uśmiecham. Może dlatego, że u moich rodziców wszystko jest prostsze. Mama zawsze pyta, czy nie jestem głodna. Tata zawsze czeka przy oknie. – Jak dojedziesz, daj znać – rzucił Paweł na odchodne. – Jasne – odpowiedziałam. I ruszyłam. W lusterku widziałam jeszcze, jak zamyka drzwi. Dom został za mną, a w nim mój mąż. Nie czułam żalu. Raczej ulgę, która trochę mnie zawstydziła. Dobrze się tam czułam Pierwsze dni u rodziców mijały spokojnie, niemal leniwie. Rano budziło mnie skrzypienie schodów i zapach śniadania, który pamiętałam z dzieciństwa. Dzieci spały w moim dawnym pokoju, w łóżkach, które kiedyś należały do mnie i mojej siostry. Patrzyłam na nie chwilę dłużej, jakby sam fakt, że są tu ze mną, wystarczał, żeby wszystko miało sens. Chodziliśmy na krótkie spacery. Śnieg skrzypiał pod butami, a ja łapałam się na tym, że oddycham głębiej niż zwykle. Mama szła obok mnie i opowiadała o sąsiadach, o drobiazgach, które nic nie znaczyły, a jednak koiły. Tata rzucał półżartem uwagi o pogodzie i pracy, jakby nic się w świecie nie zmieniło. – I jak tam Paweł? – zapytał któregoś popołudnia, kiedy siedzieliśmy w salonie. – Pracuje – odpowiedziałam automatycznie. – Zawsze pracuje – mruknął, ale nie drążył. Paweł dzwonił rzadko. Krótkie rozmowy, jakbyśmy odhaczali obowiązek. – Jak dzieci? – zapytał trzeciego dnia. – Dobrze. Biegają, jedzą, śpią – odpowiedziałam. – A ty? – Też dobrze. – Pracuję do późna – dodał. – Wiem – powiedziałam, bo naprawdę to rozumiałam. Odłożyłam telefon i zorientowałam się, że nie poczułam tęsknoty. Zamiast niej pojawiła się cisza, trochę pusta, ale znośna. Zaczęłam się zastanawiać, kiedy ostatni raz naprawdę za nim tęskniłam, nie z obowiązku, tylko z potrzeby. To pytanie krążyło mi w głowie, choć jeszcze nie chciałam go nazwać. Wtedy wszystko zrozumiałam Wiadomość przyszła po południu, kiedy dzieci były na dworze z dziadkiem, a w domu panowała rzadko spotykana cisza. Telefon leżał obok mnie, ekran rozświetlił się krótko, niemal obojętnie. Spojrzałam bez pośpiechu, z tym spokojem, który pojawia się, gdy człowiek niczego się nie spodziewa. Przeczytałam raz. Potem drugi. Jeszcze raz, wolniej. „Już tęsknię. Wieczorem znów twoje usta?”. Przez chwilę patrzyłam w ekran, jakby to był fragment czyjejś rozmowy, która przypadkiem trafiła do mnie. Najpierw pomyślałam, że to głupi żart. Potem, że pomylił adresata. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że nie było w tym ani żartu, ani pomyłki. Nie było też mojego imienia. Ciało zareagowało szybciej niż myśli. Zrobiło mi się chłodno, choć w domu było ciepło. Serce biło równo, zaskakująco spokojnie. Nie czułam paniki, raczej skupienie, jakby ktoś właśnie zakomunikował mi fakt, którego od dawna się domyślałam, ale nie chciałam wypowiedzieć tego na głos. Przypomniały mi się drobiazgi. Późne powroty, telefon odkładany ekranem w dół, krótkie odpowiedzi. Jego nieobecność nawet wtedy, gdy był obok. Wszystko, co przez lata nazywałam zmęczeniem, pracą, etapem. Odpisałam bez wahania. „Nie moje. Ale powodzenia”. Wysłałam i odłożyłam telefon. Ręce mi nie drżały, ale w głowie nie było krzyku, tylko cisza, gęsta i wyraźna. Zrozumiałam, że to nie była jedna wiadomość. To był dowód na coś, co trwało znacznie dłużej. Nie wierzyłam mu Zadzwonił wieczorem. Telefon wibrował na stole, a ja patrzyłam na niego chwilę, zanim odebrałam. Nie spieszyło mi się. Miałam wrażenie, że to ja teraz decyduję o tempie tej rozmowy. – Natalia… – zaczął od razu. – To jakaś głupia sytuacja. – Słucham – odpowiedziałam spokojnie. – To był żart. Kolega. Wiesz, jak czasem faceci piszą głupoty. Musiałem źle wysłać. – Jaki to kolega – zapytałam – za którym tak tęsknisz? Zamilkł na moment, potem westchnął ciężko, jakby to on był zmęczony. – Przecież wiesz, że nic się nie dzieje. Przesadzasz. – Nie przesadzam, tylko pytam konkretnie – powiedziałam. – Od jak dawna to trwa? – Co ma trwać – odburknął. – To milczenie między nami. Twoja wieczna nieobecność. To, że nie piszesz do mnie, za to wypisujesz do kogoś innego. Znów cisza. Długa, niewygodna. W końcu powiedział coś o pracy, o stresie, o tym, że wszyscy go osaczają. Słuchałam, ale nie wierzyłam mu. Każde jego zdanie brzmiało jak coś, co już kiedyś słyszałam. – Nie będę się tłumaczyć z czegoś, czego nie zrobiłem – zakończył ostro. – W porządku – odpowiedziałam. – Ja też nie będę się tłumaczyć z decyzji, które podejmę. Rozłączyłam się. Zrobiłam zrzuty ekranu, bez emocji, metodycznie. Potem zablokowałam numer. To było zaskakująco proste. Najdziwniejsze było to, że nie płakałam. Czułam gniew, ale jakby schowany głęboko, uporządkowany. Mama spojrzała na mnie uważnie, kiedy weszłam do kuchni. – Coś się stało – powiedziała cicho. – Tak – odpowiedziałam. – Ale dam sobie radę. I wiedziałam, że mówię prawdę. Życie toczy się dalej Usiadłam w kuchni późnym wieczorem, kiedy dom już ucichł. Dzieci spały, rodzice oglądali coś w drugim pokoju, a ja miałam przed sobą czystą kartkę i długopis. Nie czułam potrzeby rozmowy ani wsparcia. Potrzebowałam jasności działania i planu. Zaczęłam pisać punkt po punkcie, bez ozdobników. Co trzeba zrobić, od czego zacząć. Jak zabezpieczyć codzienność dzieci. Finanse, mieszkanie, praca, opieka. Każdy punkt dopisywałam spokojnie, czasem z krótkim komentarzem. To nie był plan zemsty ani ucieczki. To był plan wyjścia. Zorientowałam się, że ta chwila nie była impulsem. Wiadomość była tylko ostatnim elementem układanki. Proces trwał we mnie od lat, odkąd nauczyłam się nie czekać, nie prosić, nie domagać się obecności. Teraz po prostu przestałam udawać, że to jeszcze coś naprawialnego. – Mamo – odezwała się starsza córka, zaglądając do kuchni. – Jutro możemy iść na sanki? Podniosłam wzrok znad kartki. – Tak – odpowiedziałam. – Oczywiście. Uśmiechnęła się i wróciła do swojego pokoju. Ten krótki dialog był jak przypomnienie, że życie toczy się dalej, niezależnie od moich decyzji. I że właśnie dlatego muszą być dobre. Odłożyłam długopis. Poczułam smutek, ale bez rozpaczy. Był we mnie ciężar, lecz nie paraliżował. Wiedziałam, że to koniec pewnego etapu, a nie nagłe zerwanie. Coś, co dogasało długo, a w końcu zgasło na dobre. Jadę w nowym kierunku Ostatnie dni u rodziców minęły cicho, jakby dom sam wiedział, że potrzebuję spokoju. Pomagałam mamie w drobnych rzeczach, wychodziłam z dziećmi na dwór, wieczorami siedziałam sama i patrzyłam w okno. Myślałam o tym, co się skończyło, ale też o tym, co już wcześniej było puste. Zrozumiałam, że zdrada nie zaczęła się od tej wiadomości. Zaczęła się wtedy, gdy przestaliśmy być dla siebie pierwszym wyborem, gdy ja przestałam być dla niego ważna. Nie wiedziałam jeszcze, jak dokładnie będzie wyglądało moje życie za kilka miesięcy. Wiedziałam natomiast, że nie będzie w nim czekania na czyjąś uwagę, na wieczne jutro, na poprawę, która nigdy nie nadchodziła. Największym przełomem okazał się brak płaczu. Zawsze myślałam, że koniec musi boleć głośno, a on przyszedł spokojnie, niemal godnie. Czułam żal, bo straciłam coś, w co kiedyś wierzyłam. Czułam też ulgę, bo nie musiałam już udawać, że wszystko jest w porządku. Zostawała niepewność, ale była uczciwa. Nie obiecywała cudów, tylko prawdę. Myślami zwracałam się do niego, choć nie zamierzałam tych słów wypowiadać. Wiedziałam, że niczego już nie potrzebuję wyjaśniać ani udowadniać. Wybierałam siebie nie z dumy ani złości, ale z troski o to, kim jeszcze mogę być. Kiedy pakowałam rzeczy przed powrotem, poczułam, że jadę w nowym kierunku, nawet jeśli droga była jeszcze nieoznaczona. Nie było pojednania ani obietnic. Była decyzja i zgoda na to, że nie wszystko musi mieć szczęśliwe zakończenie, żeby było prawdziwe. Natalia, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa krytykuje moje potrawy wigilijne, a sama umie zrobić tylko pierogi z paczki i barszcz z torebki. Mam jej dość” „Mąż dał teściowej luksusową błyskotkę na święta. Chyba nie byłam tak grzeczna jak ona, bo dostałam tanią patelnię” „Gdy mąż zmarł, zamknęłam się w sobie. Odżyłam, gotując barszcz z uszkami dla potrzebujących w święta”
„Na święta wzięłam kredyt i oddałam biżuterię do lombardu. Na darmo, bo dzieci pluły barszczem i gardziły prezentami”
„Spojrzałam na te liczby i nagle poczułam się jak dziecko. Jakbym znów miała dwanaście lat i słyszała, że trzeba przestać marzyć. Że trzeba być realistką. Że nie wszystko jest dla takich jak my. Może rzeczywiście nie jest. Może niektórym nawet Boże Narodzenie nie przysługuje”.
Mam na imię Anka. Czterdzieści dwa lata, dwójka dzieci, dwa etaty i jedno marzenie – żeby te Święta minęły bez wstydu. Nie mam kiedy płakać, a szkoda. Chyba by mi to dobrze zrobiło. Ale wieczorem, jak dzieci w końcu zasną, a ja już skończę sprzątać, wyciągam zeszyt z szafy i liczę. Bo ktoś musi. Świat się nie zatrzyma, jeśli Kacper nie dostanie klocków z gazetki, ale jego mina – ta mina... już ją widzę. Jak spojrzy, jak zapyta, czemu Mikołaj zapomniał. Nie, nie zniosę tego. Więc znowu robię czary z niczego. Zegarek dla Oli – piękny, fioletowy, z brokatem – kosztował więcej niż powinnam była wydać na cały obiad. Ale wzięłam. Tak, wzięłam. Przed Świętami babciną bransoletkę oddałam do lombardu. Złotą, jeszcze z grawerem. Płakałam, ale zapłaciłam za ten zegarek. Żeby Ola miała coś do pokazania koleżankom. Żeby się nie wstydziła, że jej matka to sprzątaczka i kasjerka w jednym. Mam kredyt na pralkę, chwilówkę na lodówkę, debet na karcie i dług wdzięczności wobec sąsiadki, która pożyczyła mi stówę, jak nie miałam z czego zapłacić za wycieczkę szkolną. Nie chcę litości. Wystarczy, że dzieci mają co jeść i że jakoś ciągniemy. Ale grudzień... grudzień to jakby cały świat się umawiał na pokaz mody i dobrobytu, a ja mam wstęp tylko do szatni. A mimo to kupuję choinkę i robię dwanaście potraw – nawet jak jedna z nich to ogórek kiszony pokrojony na cztery sposoby. Będzie barszcz z torebki i uszka z promocji. I będzie biały obrus, nawet jeśli z lumpeksu. Bo to dla nich, dla Oli i Kacpra. Żeby mieli wspomnienia, bo wspomnienia są ważniejsze niż raty. A ja nie dam się pokonać, nawet jak mi serce pęka co noc. Chciałam, żeby było pięknie Kolacja wigilijna zaczęła się dokładnie o osiemnastej, choć doprawdy trudno było mówić o jakimkolwiek świątecznym nastroju. Usiadłam przy stole z rękami pachnącymi cebulą i goździkami, patrząc, jak dzieci zerkają na opłatek, potem na siebie, wreszcie na mnie – jakby czekały, że powiem coś mądrego. Powiedziałam tylko, że się cieszę, że jesteśmy razem i podałam opłatek Oli. Pocałowała mnie w policzek, trochę zawstydzonym ruchem. Kacper przytulił się mocno, jakby czuł, że ja dzisiaj wyjątkowo potrzebuję przytulenia. Ale nie pozwoliłam sobie na łzy. Na stole było wszystko, co powinno. Barszcz z uszkami, ryba po grecku, pierogi, kapusta z grzybami. Zrobiłam nawet kutię, choć nikt jej nie lubił. Postawiłam ją bardziej ze względu na tradycję niż z nadziei, że ktoś sięgnie. Gołąbki z kaszą jaglaną udawały świąteczny rarytas, a kompot z suszu wykręcał usta przy każdym łyku. Matka siedziała sztywno, z dłonią na stole, jakby oceniała, czy stół wystarczająco czysty. Sylwia przyszła w nowej sukience i już przy pierwszym daniu rzuciła, że mogłam sobie darować ten nadmiar, bo nikt nie patrzy, czy jest dwanaście. Uśmiechnęłam się uprzejmie i dolałam jej barszczu, jakby to była najpiękniejsza rzecz, jaką usłyszałam w tym tygodniu. Było spokojnie, ale do czasu. Najpierw dzieci zaczęły narzekać na barszcz. To prawda, że był z proszku i smakował nieco dziwnie. Potem Ola, z ustami jeszcze tłustymi od pieroga, spojrzała na mnie i rzuciła tak zwyczajnie, jakby mówiła o pogodzie: – A Magda z klasy to dostała smartfona. Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Znałam to spojrzenie. Porównujące. Pełne niezadowolenia i niepewności. Miałam przygotowaną odpowiedź na wszystko – na ceny jedzenia, na rachunki, na raty. Ale nie na to. – Może za rok – powiedziałam z uśmiechem. I nie wiem, co mnie bardziej bolało – to, że musiałam to powiedzieć, czy to, że Ola nawet nie zareagowała. Po prostu spojrzała przez okno, jakby zrozumiała, że to nie nastąpi. Albo jakby już jej to nie obchodziło. Patrzyłam na ten zegarek na jej ręce. Fioletowy, z brokatem. Taki, o jakim mówiła w listopadzie, kiedy wracałyśmy z zakupów. Tyle wystarczyło, żebym zaczęła planować. Jakie rzeczy oddać, co sprzedać. Jak długo można nie wykupywać leków dla siebie. Jak wygląda złoto po babci pod jarzeniówkami w lombardzie – chłodne i obce. Nikt nie zauważył, że zamilkłam. A może właśnie wszyscy zauważyli, tylko postanowili tego nie komentować. Kacper mówił coś o tym, że widział renifera na podwórku. Matka odłożyła sztućce z przesadnym hałasem. Sylwia zagapiła się w telefon. A ja liczyłam w myślach – nie pieniądze, nie długi, ale ile jeszcze mam w sobie siły, żeby jutro wstać i udawać, że naprawdę było pięknie. Byłam w tym sama Po kolacji pozmywałam wszystko w milczeniu. Nie chciałam nikogo prosić o pomoc, nie dzisiaj. Zresztą i tak nikt się nie kwapił. Matka siedziała przy stole z herbatą, z tą swoją naburmuszoną miną. Talerze były ciepłe od wody, pachniały płynem do naczyń i czystością, która nie miała nic wspólnego z radością. – Po co ty się tak spinasz? – odezwała się w końcu matka. – Dzieci i tak nie docenią. Nie odwróciłam się. Zajęłam się dokładnym szorowaniem garnka po bigosie, który przypalił się w ostatniej chwili, bo Kacper krzyczał z pokoju, że Mikołaj przyszedł już do sąsiadów. – Bo nie chcę, żeby pamiętali święta jako coś smutnego – odpowiedziałam spokojnie, choć w środku we mnie się gotowało. – Ale przecież są smutne – odparła szybko. – Nie masz pieniędzy, nie masz męża, nie masz życia. Przecież to wszystko jest na pokaz. Mogłabym powiedzieć, że przesadziła, ale z jej ust to już nawet nie bolało. Wtedy weszła Sylwia. Pachniała perfumami, których nazwy nawet nie próbuję wymówić. Spojrzała na nas, potem na stół, który już opustoszał, i powiedziała z uśmiechem, którego nie cierpiałam: – No, siostra, zastaw się, a postaw się, co? Zamknęłam oczy. Na sekundę. A potem znów zaczęłam wycierać talerze. – Jak chcesz coś powiedzieć, to powiedz, a nie rzuczaj przysłowiami – rzuciłam. – Oj, nie unoś się. Po prostu... można było skromniej. Dzieci i tak nie rozróżnią, czy śledź był na musztardzie czy na oleju. Matka parsknęła śmiechem. A mnie zalała fala takiej bezsilności, że aż musiałam się oprzeć o blat. Nic nie powiedziałam. Wyszły po chwili, każda do swojego pokoju. I znów zostałam sama – jak zwykle. Wycierałam ostatnie szklanki i czułam się wyzuta z sił. Usiadłam przy stole, przy którym jeszcze niedawno siedziała moja rodzina, i wyjęłam kartkę z kredensu. Pisałam: „Lombard – 320 zł. Zegarek – 189. Zakupy – 204. Kredyt – 548. Czynsz – 770. Telefon – 98. Do końca miesiąca: minus 103 zł.” Dopisałam jeszcze: „Święta – bezcenne”. Spojrzałam na te liczby i nagle poczułam się jak dziecko. Jakbym znów miała dwanaście lat i słyszała, że trzeba przestać marzyć. Że trzeba być realistką. Że nie wszystko jest dla takich jak my. Może rzeczywiście nie jest. Może niektórym nawet Boże Narodzenie nie przysługuje. Może nie wszystko stracone Było już dobrze po północy, kiedy w kuchni znów zapaliło się światło. Myślałam, że to matka przyszła sprawdzić, czy nie rozrzuciłam okruchów, ale to była Ola. W piżamie, z rozczochranymi włosami i tym spojrzeniem, którego bałam się najbardziej – pełnym troski. – Nie śpisz? – zapytałam cicho. – Ty też nie – odpowiedziała i usiadła naprzeciwko. Przez chwilę nic nie mówiłyśmy. Ola bawiła się rogiem obrusa, a ja udawałam, że wypełniam jakiś rachunek, choć długopis nawet nie był odkręcony. – Mamo… czemu zawsze jesteś taka zmęczona? Zacisnęłam palce na długopisie. Nie spodziewałam się tego pytania, choć może powinnam była. – Bo czasem trzeba się zmęczyć, żeby było dobrze – odpowiedziałam. Głos mi zadrżał, ale nie pozwoliłam, by to zauważyła. – A Święty Mikołaj nie powinien dawać prezentów za darmo? Zerknęłam na nią. Jeszcze się łudzi? Czy już wie? Albo może to tylko pytanie sprawdzające, czy powiem prawdę. Uśmiechnęłam się lekko. – Może... Ale może też czasem potrzebuje pomocy. Ola nic nie powiedziała. Wstała, podeszła i przytuliła się do mnie. I wtedy pomyślałam, że może jednak nie robię tego wszystkiego na darmo. Może kiedyś zrozumie. Nie czułam ulgi Dzień po świętach był szary i cichy. Za oknem topniał śnieg, a dzieci siedziały przed telewizorem, udając, że cieszą się z tego, co dostały. Ja zamknęłam się w pokoju, usiadłam na podłodze z telefonem i kartką z notatkami. Zadzwoniłam do banku. – Dzień dobry, chciałabym porozmawiać o możliwości konsolidacji moich zobowiązań – powiedziałam, zanim zdążyłam się rozłączyć. – Ma pani już cztery aktywne zobowiązania – odpowiedziała kobieta po drugiej stronie. Głos miała spokojny, bez emocji. – Ale potrzebuję jeszcze chwili – wyszeptałam. – Niestety, system nie pozwala... Nie słuchałam dalej. Spojrzałam w sufit i przez chwilę poczułam, jakby wszystko się zatrzymało. Gdzieś za ścianą Ola śmiała się z Kacprem. I wtedy przyszło mi do głowy, że może naprawdę robię coś nie tak. Może dzieci nie potrzebują aż tylu prezentów. Może nie chodzi o to, żeby wciąż za czymś gonić. Może wystarczyłabym im ja – spokojna, obecna, szczęśliwa. Odłożyłam telefon. Wzięłam głęboki oddech, ale ulgi nie poczułam. Wiedziałam tylko, że nie dam rady długo tak dalej. Miałam tego dość Zostawiłam kartkę na stole. Nie chowałam jej specjalnie, nie pilnowałam. Byłam zbyt zmęczona, żeby dalej udawać, że panuję nad wszystkim. Sylwia kręciła się po mieszkaniu, zbierała swoje rzeczy, komentowała pod nosem, że zimno, że ciasno, że dzieci za głośne. W pewnym momencie ucichła. Wiedziałam, że trafiła na to, czego nie powinna była zobaczyć. – Co to jest? – zapytała, trzymając kartkę w ręce. – Moje sprawy – odpowiedziałam, nie podnosząc wzroku. – Ty jesteś niepoważna, czy święta ci mózg wyprały? – rzuciła ostro. – Pożyczki, raty, lombard? Przecież tego nie da się ogarnąć. Wstałam powoli. Ręce mi drżały, ale głos miałam zaskakująco spokojny. – Nie ty będziesz mnie oceniać. Nigdy niczego nie musiałaś oddać. – Ale ktoś cię powinien powstrzymać – ciągnęła. – Robisz z siebie ofiarę, a potem liczysz, że wszyscy będą ci współczuć. Wtedy coś we mnie puściło. Spojrzałam na nią i pierwszy raz od dawna nie chciałam być grzeczna. – Wiesz, co robię? Próbuję utrzymać to wszystko na powierzchni. Sama. Bez alimentów, bez pomocy, bez twoich dobrych rad. Ty zawsze miałaś wybór. Ja miałam dzieci i rachunki. Sylwia zamilkła. Patrzyła na mnie inaczej niż zwykle, jakby pierwszy raz widziała we mnie nie starszą siostrę, tylko kogoś obcego. Odłożyła kartkę i nic nie powiedziała. A ja już nie miałam siły czekać na kolejne słowa. Wyszłam. Założyłam kurtkę, nie mówiąc nikomu dokąd idę. Na przystanku stałam chwilę bez celu, aż wsiadłam do pierwszego autobusu. Jechałam, patrząc na ciemne okna i ludzi wracających do swoich domów. Myślałam, że może tak właśnie wygląda ucieczka. Krótka, bez planu, ale konieczna. Wystarczy, że będę wystarczająca Wróciłam, kiedy niebo zaczęło się robić jaśniejsze. Śnieg padał cicho, z tych mokrych, ciężkich chmur, ale tym razem nie denerwował. Buty przemokły mi w drodze od przystanku, jednak szłam wolniej, spokojniej. Jakby coś we mnie wreszcie puściło. W mieszkaniu panowała cisza. Dzieci spały. Kacper przekręcony na bok, z kocykiem pod brodą. Ola skulona, z zegarkiem na ręce, który przytulała jak misia. Patrzyłam na nich dłużej niż zwykle i pomyślałam, że to właśnie jest punkt, od którego trzeba zacząć. Nie od długów. Od nich. Usiadłam w kuchni. Lodówka nadal hałasowała jak stary traktor, ale tym razem ten dźwięk był znajomy, niemal uspokajający. Otworzyłam ją bez pośpiechu. W środku resztki: kawałek ryby w galarecie, trzy pierogi, pół makowca. Niewiele, ale wystarczająco. Zamknęłam drzwi i uśmiechnęłam się pod nosem. Nie wszystko musi być pełne, żeby było wystarczające. Wyjęłam zeszyt i długopis. Znów liczyłam, ale inaczej. Bez paniki, bez wstydu. Po raz pierwszy od dawna poczułam, że nie muszę udawać silniejszej, niż jestem. Wystarczy, że będę wystarczająca. Za oknem świt rozjaśniał świat. Zrobiłam herbatę i pomyślałam, że jutro zadzwonię do szkoły, potem do ośrodka pomocy, potem jeszcze gdzieś. Małymi krokami, bez wielkich deklaracji. Święta się skończyły, ale wstydu nie było. Zostało zmęczenie, ale obok niego pojawiło się coś nowego. Światełko nadziei. A to już naprawdę dużo. Anna, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa krytykuje moje potrawy wigilijne, a sama umie zrobić tylko pierogi z paczki i barszcz z torebki. Mam jej dość” „Mąż dał teściowej luksusową błyskotkę na święta. Chyba nie byłam tak grzeczna jak ona, bo dostałam tanią patelnię” „Gdy mąż zmarł, zamknęłam się w sobie. Odżyłam, gotując barszcz z uszkami dla potrzebujących w święta”
„Więcej nie zaproszę dzieci na Wigilię. Po ich świątecznej wizycie czułam się rozwałkowana jak ciasto na pierogi”
„Zacisnęłam dłonie na serwecie. Próbowałam tłumaczyć to sobie w głowie, że wtedy byłam sama, że musiałam być silna. Ale tego nie powiedziałam. Poczułam się tak, jakby moje własne dzieci przyszły nie po to, by się spotkać, tylko by mnie osądzić. Jakby Wigilia była rozprawą, a ja siedziałam na ławie oskarżonych”.
Od rana coś było nie tak. Choć barszcz się gotował, uszka ulepiłam dzień wcześniej, a na stole lśniła nowa, wykrochmalona serweta, czułam ten znajomy ucisk w brzuchu. Stół wyglądał jak z obrazka – karp, śledzie, kapusta z grzybami, wszystko jak należy. Nawet makowiec udał mi się wyjątkowo. A mimo to – wiedziałam, że dzisiejszego wieczoru nie będzie dobrze. Czekałam na Maćka i Karolinę z dziećmi. Powinnam się cieszyć. W końcu po to gotowałam przez trzy dni, żebyśmy byli razem, jak co roku. Ale coś wisiało w powietrzu. To napięcie, które ostatnio nas otacza – było dziś jeszcze gęstsze. Starałam się, naprawdę się starałam. Przez całe życie. Po śmierci ich ojca nie miałam czasu na czułości. Trzeba było zająć się domem, dziećmi, rachunkami. Nie było komu mnie przytulić, to i ja nie przytulałam. To była szkoła życia, nie bajka. I tak przetrwaliśmy. Wydawało mi się, że robię wszystko jak trzeba. Czysto, ciepło, cicho. Dzieci zadbane, dom niepijący. Ale chyba czegoś im zabrakło. Od kilku lat czuję, że coś się zmienia. Coraz rzadziej dzwonią. Coraz mniej się uśmiechają, kiedy przychodzą. Karolina kiedyś rzuciła mimochodem, że „dom bez miłości to nie dom, tylko hotel”. Maciek się wtedy tylko skrzywił. Nie odparłam nic. Co miałam powiedzieć? Dziś znowu spróbuję. Nakryłam dla wszystkich, nawet dla tych, co mają w sercu żal. Postawiłam świecę w oknie, jak jakieś światełko nadziei. Może uda nam się chociaż dzisiaj... posiedzieć razem. W milczeniu, w spokoju. Nie oczekuję cudów, tylko żeby nie było kłótni przy opłatku. Ale może właśnie o to chodzi – może dziś wcale nie będzie opłatka. To było jak cios w serce Zegar w kuchni wybił siedemnastą trzydzieści, kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi. Otarłam dłonie o fartuch i ruszyłam otworzyć. Najpierw Karolina z dziećmi, zaraz potem Maciek. Uśmiechnęłam się, choć w środku czułam narastające napięcie. Życzenia były krótkie, wymuszone. Usiadłam na swoim miejscu przy stole i spojrzałam na nich. Dzieci Karoliny rozglądały się znudzone, Maciek już sięgał po rybę, a Karolina kręciła widelcem w kapuście. Wzięłam do ręki opłatek, ale zanim zdążyłam coś powiedzieć, Maciek odezwał się pierwszy. – Zawsze faworyzowałaś Karolinę – powiedział z tą swoją znajomą szorstkością. – Mnie nigdy nie słuchałaś. Ja się musiałem dopraszać uwagi. Zamarłam. Chciałam to zignorować, udawać, że tego nie słyszałam, ale wzrok Karoliny zdradził, że zaraz powie coś jeszcze gorszego. Zrobiła to. – I tak dla nikogo nie miała serca – rzuciła półgłosem, nie patrząc mi w oczy. Odstawiłam opłatek na talerzyk. – Nie róbmy tego dzisiaj – powiedziałam chłodno. – A kiedy? – spytał Maciek. – Może jak umrzesz? Wtedy powspominamy, jaka byłaś „porządna”, ale nikt nie powie, że byłaś dobra. Nie odpowiedziałam. Czułam, że jak się odezwę, wykrzyczę wszystko, co przez lata dusiłam w sobie. Czułam, jak mnie ściska w żołądku, jakby ktoś zaciskał mi wnętrzności. Karolina spuściła wzrok. Milczenie nie trwało długo. – Zawsze tylko żale – powiedziałam, choć bardziej do siebie niż do nich. – Nigdy nie ma świąt bez tego. Karolina wzruszyła ramionami. – Bo nie było świąt, mamo. Było tylko twoje marudzenie i cisza przy stole. Zapanowała taka atmosfera, że nawet dzieci przestały się wiercić. Maciek spojrzał na mnie z wyraźną pretensją. – Może ty nie pamiętasz, ale ja pamiętam. Jak źle się czułem, a ty mówiłaś, że przesadzam. Jak siedziałem sam, bo Karolina miała prawo do humorów, a ja nie. Zacisnęłam dłonie na serwecie. Nie pamiętałam. Może to wszystko się zdarzyło, a może nie. Próbowałam tłumaczyć to sobie w głowie, że wtedy byłam sama, że musiałam być silna, że nie było nikogo, kto by mnie podtrzymał. Ale tego nie powiedziałam. – Maciek... – zaczęłam, ale przerwał mi ruchem ręki. – Nie. Nie teraz. Już za późno na rozmowy. Poczułam się tak, jakby moje własne dzieci przyszły nie po to, by się spotkać, tylko by mnie osądzić. Jakby Wigilia była rozprawą, a ja siedziałam na ławie oskarżonych. Nie czułam nawet żalu Przez chwilę wszyscy siedzieli w milczeniu. Nawet dzieci przestały chrupać pierniki, jakby wyczuły, że coś się zmieniło. Czułam, jak serce bije mi szybciej, ale nie z emocji. To była ulga. Jakby wszystko, co trzymałam w sobie przez lata, właśnie zostało powiedziane – nie moimi słowami, ale ich. Nie musiałam już nic dodawać. Wstałam od stołu, poprawiłam sweter i powiedziałam spokojnie, ale wyraźnie: – Skoro nie potrafimy spędzić razem dwóch godzin bez wypominania, więcej was nie zaproszę. Maciek spojrzał na mnie z zaskoczeniem, ale nie odezwał się. Karolina nawet nie podniosła wzroku znad talerza. – Może tak będzie lepiej – powiedziała chłodno. Bez słowa zaczęli zbierać swoje rzeczy. Karolina pomogła dzieciom założyć kurtki, Maciek po cichu wsunął pudełko z makowcem do torby. Nie zatrzymałam ich. Nie zapytałam, czy na pewno chcą wyjść. W tym momencie nie czułam nawet żalu. Kiedy drzwi się za nimi zamknęły, wróciłam do kuchni. Wstawiłam wodę na herbatę. Usiadłam przy stole, gdzie jeszcze przed chwilą siedzieliśmy razem. Teraz byłam sama. I było... cicho. Nie spokojnie. Cicho. Patrzyłam w okno, za którym śnieg padał niemrawo. Nigdzie się nie spieszył. Ja też nie miałam już po co się spieszyć. „Może to właśnie był ten moment” – pomyślałam. – „Może to już koniec udawania. Skoro oni nie chcą mnie takiej, jaka jestem, to nie będę już się starać być kimś, kim nie potrafię być”. Nie byłam smutna, nawet nie zła. Było we mnie coś, czego nie umiałam jeszcze nazwać. Coś nowego. Coś, co przypominało... wolność. Mi też było ciężko Siedziałam jeszcze przez długi czas przy kuchennym stole, nie dotykając herbaty. W głowie pojawiały się obrazy – jak stare zdjęcia wyciągane z dna szuflady. Jedna z dawnych Wigilii. Sprzed lat, kiedy jeszcze był z nami Witek. Stał w kuchni z łyżką w ręku, próbował mieszać bigos, chociaż zawsze robił to źle. Ale ja udawałam, że nie widzę. Dzieci były małe, Karolina biegała w za dużych rajstopach, a Maciek denerwował się, że nie ma w jego zupie dokładnie tylu uszek, ile miała siostra. Ja krzątałam się jak zawsze – stół, ścierki, talerze. I cały czas czułam, że coś muszę, że powinnam. Byłam wtedy jak automat – odhaczająca obowiązki matka i żona. – Może trzeba im trochę odpuścić, Tereska – powiedział kiedyś Witek z uśmiechem, kiedy znów zganiłam Karolinę, że rozrzuciła papierki po czekoladzie. – A kto ich nauczy życia? – odparłam cierpko. – Czułość nie nauczy ich walczyć. On tylko spojrzał na mnie smutno. Czasem próbował mi tłumaczyć, że dzieci nie są po to, żeby im tylko wyznaczać granice. Ale wtedy miałam wrażenie, że jeśli odpuszczę choć na chwilę, to wszystko się rozpadnie. Pamiętam jedną Wigilię, kiedy Karolina płakała, bo nie dostała lalki, którą sobie wymarzyła. A ja powiedziałam jej tylko, że „życie to nie katalog zabawek”. Witek przytulił ją wtedy, a ja... poczułam coś, co do dziś mnie gryzie – zazdrość. O to, że on potrafił ją przytulić, a ja nie. Bałam się, że jak się rozkleję, to już się nie pozbieram. Teraz, siedząc sama w tej kuchni, zastanawiałam się, czy nie przesadziłam. Czy ten mój chłód nie był przypadkiem zbroją, której nikt nie potrafił zdjąć. Nawet oni – moje dzieci. A może właśnie dlatego teraz walczą ze mną, bo nie dałam im czułości. Ale czy oni kiedykolwiek zapytali, skąd ten chłód? Nie, nie chcę się usprawiedliwiać. Ale czasem myślę, że nikt nie zapytał mnie, czy było mi trudno. Czy nie bałam się nocy, podczas których dzieci były chore, a Witek nie wracał z pracy. Czy nie pękałam w środku, kiedy musiałam uśmiechać się, choć wszystko się sypało. Może samotność to nie kara. Może to wybór. I może w końcu mogę go dokonać sama. Zaczęłam myśleć o sobie Po ich wyjściu w mieszkaniu zrobiło się tak cicho, że aż mnie to zaskoczyło. Bez rozmów, bez szurania krzeseł, bez tych wszystkich drobnych odgłosów, które zwykle tworzyły świąteczny wieczór. Posprzątałam tylko to, co konieczne. Resztę jedzenia zapakowałam do pojemników i włożyłam do lodówki. Otworzyłam okno. W oddali ktoś śpiewał kolędy, może sąsiad z naprzeciwka. Nie rozpoznawałam melodii. Zamiast słuchać, patrzyłam na płatki śniegu, które powoli opadały na parapet. Świat wyglądał spokojnie, prawie jakby nic się nie wydarzyło. I mimo wszystko... ja też czułam spokój. Nie pustkę, nie smutek – tylko spokój. Jakby coś się skończyło, a ja wreszcie mogłam odpocząć. „Nie jestem zła. Nie jestem nawet rozczarowana” – pomyślałam. „Może przyszedł moment, żeby przestać robić święta dla ludzi, którzy ich nie chcą. Może zrobię je kiedyś dla siebie.” Kilka dni po Wigilii telefon zawibrował na stole. Najpierw krótka wiadomość od Maćka. Przeczytałam ją raz, potem drugi. „Dzięki za kolację. Przepraszam.” Bez wyjaśnień, bez dalszego ciągu. Jakby bał się napisać coś więcej albo nie wiedział, jak. Odłożyłam telefon. Później przyszła wiadomość od Karoliny. Długa, pełna emocji, słów, które raniły i jednocześnie próbowały się usprawiedliwiać. Pisała o dzieciństwie, o braku ciepła, o tym, że wciąż ją to boli. Na końcu dodała: „Może kiedyś pogadamy”. Czytałam to powoli. Nie czułam już złości. Raczej zmęczenie. Nie odpisałam żadnemu z nich. Nie dlatego, że chciałam ich ukarać. Po prostu pierwszy raz w życiu uznałam, że nie muszę reagować natychmiast. Że mogę dać sobie czas. Zrobiłam coś, czego wcześniej bym nie zrobiła. Zapisałam się na zajęcia jogi dla początkujących. Kupiłam książkę o emocjach, chociaż jeszcze leżała nietknięta na półce. Zrobiłam to bardziej z ciekawości niż z potrzeby naprawy czegokolwiek. Po raz pierwszy od dawna poczułam, że nie wszystko musi kręcić się wokół dzieci. Że mogę mieć własną przestrzeń. I że to nie jest egoizm, tylko ratunek. Mogę być sobą W noworoczny poranek wyszłam z domu wcześniej niż zwykle. Nie było jeszcze siódmej, chodniki puste, śnieg skrzypiał pod butami. Przeszłam park, potem skręciłam w stronę małego stawu, który co roku zamarzał tak samo. Powietrze było rześkie, twarz szczypała od zimna, ale nie chciałam wracać. Szłam wolno, bez celu, ale z jakimś nowym spokojem w środku. Myślałam o dzieciach. O tym, jak bardzo ich kochałam, nawet jeśli nie potrafiłam tego pokazać tak, jak oni by chcieli. Nie umiałam ich tulić, nie mówiłam czułych słów. Ale zawsze byli najważniejsi. Może teraz też muszę ich pokochać inaczej – z zachowaniem dystansu. Bez narzucania się, bez robienia z siebie ofiary. Może to też jest rodzaj miłości. Wróciłam do domu. Zdjęłam płaszcz, wstawiłam wodę na herbatę. W kuchni pachniało jeszcze piernikiem. Może w te święta nie było opłatka. Nie było ciepła. Ale może to były pierwsze święta, kiedy poczułam, że mogę być sobą. Teresa, 75 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa krytykuje moje potrawy wigilijne, a sama umie zrobić tylko pierogi z paczki i barszcz z torebki. Mam jej dość” „Mąż dał teściowej luksusową błyskotkę na święta. Chyba nie byłam tak grzeczna jak ona, bo dostałam tanią patelnię” „Gdy mąż zmarł, zamknęłam się w sobie. Odżyłam, gotując barszcz z uszkami dla potrzebujących w święta”
„Na święta dostałam od chłopaka voucher do Spa. Cieszyłam się do chwili, gdy dowiedziałam się, z kim mam tam jechać”
„Bardzo romantycznie. Nie odpowiedziałam od razu. Patrzyłam tylko na niego, próbując zrozumieć, czy to żart. Czy on naprawdę myśli, że coś takiego to miły gest? Czy on naprawdę uważa, że w tym wszystkim chodziło tylko o sam zabieg na twarz?”.
Na ten prezent czekałam od miesięcy. Nie konkretnie na ten – tylko na jakiś znak, że mu na mnie zależy. Cokolwiek. List z wyznaniem miłości, weekend w górach, albo nawet małe kolczyki z serduszkami. Coś, co pokazałoby, że jestem dla niego kimś ważnym. A Maciek… Maciek był ostatnio bardziej współlokatorem niż chłopakiem. Nie kłócimy się. Nie zdradza mnie. W sumie – wszystko jest w porządku. Tylko że ja nie chcę „w porządku”. Ja chcę czuć się kochana, wyjątkowa. A nie jak pani od rachunków i zakupów. A tak się ostatnio czuję – jakbym była dodatkiem do jego wygodnego życia, a nie jego dziewczyną. Dlatego na te święta miałam jedno marzenie: że Maciek się postara. Że zaskoczy mnie czymś, co pokaże, że mnie zna, że pamięta, czego potrzebuję. W Wigilię, gdy wręczył mi kopertę z biletem do mojego ulubionego Spa – serce mi zabiło mocniej. – Serio? – zapytałam z szerokim uśmiechem. To miał być ten moment. Tylko, że wtedy usłyszałam coś, co sprawiło, że cała ta magia rozsypała się jak szklana bombka na podłodze. Rozczarowanie to mało powiedziane – To cudowne… kiedy jedziemy? – zapytałam, przyciskając kopertę do piersi. Uśmiechałam się jak głupia, już wyobrażając sobie ten weekend – wspólne kąpiele w jacuzzi, masaże, cisza, spokój. Może nawet kolacja przy świecach? – No właśnie… termin już zarezerwowany – powiedział Maciek, z wyraźną dumą. – W pierwszy weekend stycznia. Z moją mamą. Będzie super. Zamarłam. – Że co? – zapytałam, czując, jak coś we mnie opada. Jakby ktoś przekłuł balon moich emocji. – No bo ona też lubi Spa. A miałem dwa miejsca… Wiesz, promocja dla kobiet była. Promocja. Bardzo romantycznie. Nie odpowiedziałam od razu. Patrzyłam tylko na niego, próbując zrozumieć, czy to żart. Czy on naprawdę myśli, że zabranie dziewczyny i matki razem do Spa to miły gest? Czy on naprawdę uważa, że w tym wszystkim chodziło tylko o sam zabieg na twarz? – Czy ty mnie w ogóle słuchasz czasem? – wyrwało mi się w końcu. – Przecież mówiłaś, że chcesz się zrelaksować i lubisz to miejsce. No to masz – rozłożył ręce. W środku już się gotowałam, ale tylko pokiwałam głową. Nie chciałam robić scen przy choince. W mojej głowie kłębiły się myśli: czy on naprawdę nie rozumie? Czy naprawdę nie widzi, że znowu jestem dodatkiem? Kimś, kogo się dopisuje do planu, a nie wokół kogo się ten plan buduje? Popatrzyłam jeszcze raz na ten cholerny voucher. Miałam ochotę go podrzeć. Zamiast tego tylko odłożyłam go na bok. – Super prezent, Maćku – powiedziałam cicho. – Naprawdę. Nie widział tej różnicy Siedzieliśmy przy resztkach kolacji wigilijnej. Świece już się wypaliły, a makowiec dawno przestał kusić. W pokoju było cicho, tylko zegar na ścianie tykał rytmicznie. Wiedziałam, że jeśli teraz nie powiem nic, połknę tę złość i zatruję się nią do końca stycznia. – Maciek… Chciałam pogadać. – Okej – odparł z pełnymi ustami. Jeszcze dojadał śledzia. – Naprawdę nie rozumiesz, jak to zabrzmiało? – zaczęłam mówić powoli. – Myślałam, że to będzie nasz weekend. Tylko nasz. Że zaskoczysz mnie, zabierzesz, oderwiesz mnie od codzienności… A ty w to wszystko pakujesz swoją mamę. Zamilkł na chwilę, patrząc na mnie, jakbym przesadzała. – Ale przecież ty lubisz Spa. Twoja mama nie może takich rzeczy, a moja się ucieszyła… No miałem dwa miejsca – wzruszył ramionami. – A ona też tego potrzebuje, wiesz, jak się ostatnio czuła. – To czemu nie dałeś jej osobnego prezentu? – poczułam, że rośnie mi gula w gardle. – Albo zarezerwuj trzy miejsca, skoro chcesz to połączyć. Ale nie rób ze mnie idiotki. Nie dawaj mi czegoś, co wygląda na romantyczne, a kończy się weekendem z twoją matką. – Przywiązujesz zbyt dużą uwagę do szczegółów – warknął. – To tylko Spa. Właśnie. Tylko weekend. Tylko Spa. Tylko ja i jego matka. – Nie chodzi o sam wyjazd – powiedziałam ciszej. – Chodzi o to, że znowu mnie nie widzisz. Nie pytasz, czego ja bym chciała. Masz swoją wizję i mnie do niej przypisujesz. Jakby bycie twoją dziewczyną to była funkcja, a nie relacja. Maciek przewrócił oczami. – Ty naprawdę lubisz sobie komplikować życie. Wtedy już wiedziałam, że tej rozmowy nie wygram. On nie chciał mnie zrozumieć. Chciał, żebym „przestała dramatyzować”. Ja nie dramatyzowałam. Ja po prostu przestałam się łudzić. Niech sobie jedzie sam Stałam przy oknie z kubkiem herbaty, patrząc, jak Maciek upycha walizki do bagażnika. Padał lekki śnieg, a jego matka już czekała w samochodzie, ubrana w beżową kurtkę z futerkiem. Zawsze elegancka, zawsze z lekko zaciśniętymi ustami. Nie rozmawialiśmy od dwóch dni. Przeszliśmy w tryb operacyjny – pranie, zakupy, przygotowania do wyjazdu. Każde z nas zajęte, każde z nas udające, że wszystko gra. Maciek wszedł do mieszkania, otrzepał buty ze śniegu. – To… jadę – powiedział, zerkając na mnie z niepewnością. – Będziemy w kontakcie? Spojrzałam na niego spokojnie, aż za spokojnie. – Nie. – Serio? – Ta, serio. Miłego weekendu z mamą. Na moment zamarł. Jakby czekał, że się uśmiechnę, rzucę jakiś żart, powiem: „No dobra, tylko żartowałam”. Ale nic takiego nie przyszło. Oparłam się o framugę i patrzyłam na niego bez emocji. A przynajmniej taką minę miałam. – Ola, nie bądź dziecinna – powiedział, wyraźnie podirytowany. – Nie jestem. Po prostu nie mam już siły być dorosła za nas dwoje. Zabrał torbę i wyszedł. Drzwi trzasnęły, śnieg skrzypnął pod jego butami. Minutę później samochód ruszył spod bloku. Wróciłam do kuchni. Włożyłam kubek do zmywarki, wyłączyłam telefon, zrobiłam herbatę. Pies zaskomlał przy drzwiach, po czym wdrapał się na kanapę i położył głowę na moim kolanie. Pogłaskałam go po uszach. – Wiesz co, Fred? Nie jestem nawet zła. Już nie – wyszeptałam. – Jestem rozczarowana. Znowu oczekiwałam czegoś więcej, niż on był gotów dać. Zawsze myślałam, że jesteśmy parą. Chyba jednak jesteśmy tylko wspólnikami od rachunków i sprzątania. On właśnie pojechał na romantyczny weekend… z kobietą, której najbardziej się słucha. Tylko że to nie ja. To nie stało się wczoraj Wieczór zszedł mi na niczym. Chodziłam po mieszkaniu bez celu, zbierałam skarpetki z podłogi, poprawiałam poduszki na kanapie, odłożyłam pilot trzy razy, nie włączając niczego. Fred spał zwinięty w kłębek. Był jedyną istotą w tym domu, która naprawdę czuła, że coś jest nie tak. Usiadłam na dywanie, plecami oparta o sofę, z laptopem na kolanach. Otworzyłam folder ze zdjęciami. Z początku mieliśmy sporo wspólnych – wyjazd do Trójmiasta, weekend pod Krakowem, nasze pierwsze święta. Uśmiechnięci, wtuleni, wyglądający jak para z katalogu o szczęściu. Potem… coraz mniej nas razem. Coraz więcej zdjęć jedzenia, psów, kubków z kawą. A na koniec – tylko Fred. Mój pies. Mój towarzysz ciszy. Przejechałam palcem po ekranie, zatrzymałam się na zdjęciu sprzed dwóch lat. Siedzieliśmy wtedy na ławce w parku, on przytulał mnie do siebie, ja miałam rozczochrane włosy od wiatru, a i tak uważałam to zdjęcie za jedno z najładniejszych. Kiedy to się zmieniło? Kiedy przestaliśmy rozmawiać? Kiedy z kogoś, kto trzymał mnie za rękę w tłumie ludzi, stał się kimś, kto milczy, nawet gdy płaczę? Może to we mnie coś zgasło? Może ja za dużo chcę? A może po prostu… on od początku był taki, tylko ja nie chciałam tego zobaczyć. Zamknęłam laptopa. Podciągnęłam kolana pod brodę i długo patrzyłam w ciemność za oknem. Nie było tam nic ciekawego – puste miejsce parkingowe po jego samochodzie i latarnia, co migała jak wypalający się związek. Tym razem to już nie była burza. Nie było krzyków, trzaskania drzwiami. Była tylko cisza. Taka, która mówiła więcej niż tysiąc kłótni. Nie wiem, na co liczył Maciek wrócił w niedzielę późnym popołudniem. Słyszałam, jak przekręca klucz w zamku, jak Fred biegnie do drzwi z merdającym ogonem. Ja nie ruszyłam się z kuchni. Stukot miski i misternie wydłużone „Czeeeść, Fredziu” wywołały tylko gorzki uśmiech na mojej twarzy. – Ola? – zawołał niepewnie z przedpokoju. – Jestem w kuchni – odpowiedziałam, nie podnosząc głosu. Wszedł z reklamówką z jakiegoś lokalnego sklepiku – pewnie z pamiątkami. Wyciągnął z niej mały woreczek i położył przede mną. – To dla ciebie. Ręcznie robiona świeczka z lawendą. Pomyślałem, że ci się spodoba – dodał z nadzieją w głosie. Spojrzałam na niego długo. – Było fajnie? – zapytałam bez emocji. – Było w porządku. Mama się cieszyła. W sumie… szkoda, że nie pojechałaś – powiedział, jakby to była nasza wspólna porażka, a nie jego wybór. – Dobrze, że mama się cieszyła – odparłam. – Ale ja już nie mam ochoty cieszyć się z tobą. Zamilkł. Otworzył usta, ale przez chwilę nie wydobył z siebie żadnego dźwięku. – Co ty mówisz? – Mówię, że to nie działa. I że już nie chcę próbować. Pokręcił głową. – Ola, przecież... przecież to nie powód. To było tylko Spa. Weekend. Przesadzasz. – Nie, Maciek. To nie tylko Spa. To wszystko, czego nie widzisz. Wszystko, co przestałeś słyszeć. Chciał jeszcze coś powiedzieć. Może nawet wreszcie zrozumiał. Ale teraz to ja już nie miałam siły słuchać. Wstałam, wyszłam z kuchni, zostawiając lawendową świeczkę na stole. Świeżą, piękną. Nietkniętą. Jak nasz związek – od jakiegoś czasu tylko ładnie wyglądający z zewnątrz. Szukałam czegoś innego Pakowałam się bez pośpiechu. Wzięłam tylko najpotrzebniejsze rzeczy – ubrania, kosmetyki, książkę, którą od miesięcy próbowałam przeczytać. Pies patrzył na mnie zdezorientowany, jakby wyczuwał, że to nie jest zwykły wyjazd na weekend do mamy. Maciek siedział w salonie i gapił się w podłogę. Nie próbował już zatrzymać mnie, nie zadawał pytań. Może w końcu coś do niego dotarło. A może po prostu był zbyt zaskoczony, żeby cokolwiek powiedzieć. – Przenoszę się na kilka dni do Agaty – rzuciłam, wkładając płaszcz. – A potem… zobaczymy. – Ola… – zaczął, ale nie dokończył. – Nie musisz nic mówić – przerwałam mu łagodnie. – Serio. Koniec z gadaniem. Zeszłam po schodach z walizką w jednej ręce, a drugą trzymałam smycz Freda. Taksówka już czekała. Kierowca zapakował moje rzeczy do bagażnika i otworzył mi drzwi. Usiadłam z tyłu. Pies wskoczył za mną, oparł głowę o moje kolano. Gdy samochód ruszył, spojrzałam przez okno na nasze mieszkanie. Nie poczułam ani żalu, ani złości. Tylko ulgę. Może to głupie – rozstawać się przez Spa. Tylko to nie o to chodziło. Chodziło o to, że nie jestem widziana. Od dawna. A ja chcę być widziana. Chcę być kochana w sposób, który czuję, a nie tylko o którym się mówi. Nie wiem, co będzie dalej. Czy znajdę kogoś, kto naprawdę mnie dostrzeże, czy zostanę sama. Wolę być sama, niż z kimś, kto patrzy na mnie codziennie… i nic nie widzi. Aleksandra, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Żona miała jechać w góry na firmową Wigilię. Ja czekałem na nią z kubkiem gorącej herbaty, a ją grzały ramiona kochanka” „Mąż nie kiwnął palcem podczas przygotowań do świąt. Na szczęście na szwagra mogę liczyć nie tylko przy pierogach” „Rodzinne święta w tym roku nie były tradycyjne. Zrozumiałem, że liczy się uśmiech dzieci, a nie karp i pierogi”
„Na święta zawsze dostawałem od ciotki kopertę z gotówką. W tym roku była cienka jak barszcz, więc zgłosiłem reklamację”
„Usiadłem na brzegu łóżka. Serce biło mi szybciej. Przecież mogła się pomylić. Albo może… może zrobiłem coś nie tak? Zapytałem ją o coś niestosownego ostatnio? Powiedziałem coś, co ją uraziło? Może ona o czymś wie, czego ja nie wiem?”.
Nazywam się Karol, mam 25 lat. Z reguły nie przywiązuję się do rzeczy materialnych – bardziej niż pieniądze, cenię sobie gesty. Szczególnie w rodzinie. U mnie w domu nigdy nie było przepychu, ale zawsze była serdeczność, rozmowy, trochę śmiechu i trochę przemilczanych żalów, jak to w każdej rodzinie. Święta Bożego Narodzenia to od zawsze był u nas czas spotkań – wielka kolacja wigilijna u cioci Haliny. To była tradycja nie do ruszenia. Gospodyni i starsza siostra mojej mamy, seniorka rodu, zawsze siedziała na końcu stołu, z szerokim uśmiechem i ciut zbyt mocno podkreślonym makijażem. Pachniała jak perfumeria, śmiała się zbyt głośno i z dumą serwowała rybę po grecku, która – mówiąc szczerze – była dość paskudna. Ale nikt nie miał serca tego powiedzieć. Bo to była nasza Halina. Taka już była. Co roku wręczała wszystkim koperty. Wiem, jak to brzmi – koperty z pieniędzmi to dość bezpośredni prezent. Ale u nas miały one inny wymiar. Nie chodziło o to, ile tam było – tylko o to, że dostajesz. Że ciocia pamiętała. Że chciała, byś czuł się zauważony. Ja często miałem wrażenie, że w rodzinie jestem raczej tłem niż bohaterem jakiegokolwiek dramatu, ale dla mnie to było ważne. Nigdy się tej koperty nie spodziewałem, ale zawsze, gdy ją dostawałem, czułem coś dziwnego. Jakby ktoś mówił: „Karol, jesteś tu mile widziany. Jesteś nasz”. W tym roku też się spotkaliśmy. Ta sama kolacja, ten sam układ krzeseł, te same rozmowy o niczym. A jednak coś było inaczej. Dlaczego tylko tyle? – Wesołych Świąt, Karolu. Trzymaj, jak co roku – powiedziała ciocia Halina, podając mi kopertę przez stół. – Dzięki, ciociu. Wesołych – uśmiechnąłem się, jak zawsze, choć może trochę sztywniej niż zazwyczaj. Odłożyłem kopertę do kieszeni, nie chciałem zaglądać przy wszystkich. Niby nikt nie liczy, ale wszyscy zerkają. Wiadomo. Dopiero później, kiedy wymknąłem się do pokoju gościnnego „po telefon”, wyjąłem kopertę. Biała, ozdobiona drobnym, złotym brokatem. W środku jeden banknot – pięćdziesiąt złotych. Co? Jak to? Zamarłem. Nie dlatego, że to było mało – nie oczekiwałem niczego konkretnego. To po prostu nie pasowało. Jakby ktoś przez pomyłkę podał mi nie swoją kartkę urodzinową. Jakby mnie coś ominęło. W tamtym momencie ta koperta krzyczała do mnie: „To wszystko, na co zasłużyłeś”. Usiadłem na brzegu łóżka. Serce biło mi szybciej, choć sam nie wiedziałem dlaczego. Przecież mogła się pomylić. Albo może… może zrobiłem coś nie tak? Zapytałem ją o coś niestosownego ostatnio? Powiedziałem coś, co ją uraziło? Może ona o czymś wie, czego ja nie wiem? Widziałem identyczną kopertę, którą dostał mój kuzyn Marek. Mignął mi tam jakiś banknot – na pewno nie był to pięćdziesiątak. Raczej pięćsetka. Może nawet dwie. Wtedy zaczęło mnie piec coś w środku. Nie zazdrość, nie żal. Coś gorszego. Poczucie, że dostałem mniej. Że ciocia chciała mi coś powiedzieć, ale nie potrafiła tego ubrać w słowa, więc wsunęła mi do ręki pięćdziesiąt złotych jakby z obowiązku. Symboliczne „masz i daj mi spokój”. Złożyłem kopertę w dłoni i schowałem ją do kieszeni. Wróciłem na kolację z uśmiechem, ale już wiedziałem, że w środku we mnie coś się przełamało. Nie mogłem milczeć Wróciłem do stołu. Zbyt długo mnie nie było, żeby nikt tego nie zauważył. Mama spojrzała pytająco, ale uśmiechnąłem się tylko krótko i nalałem sobie barszczu. Barszcz był gorący, jak zwykle za bardzo. Nabrałem uszka, żeby coś robić z rękami. W środku czułem, jakbym połknął kamień. Ciocia Halina krzątała się z półmiskami, rozdzielała drugą porcję karpia. Jakby nic się nie stało. Jakby nie dała mi tego... ochłapu. – Marek, wziąłeś już sobie rybki? – zapytała wesoło, nalewając mu dokładkę. – Jasne, ciociu, pyszna jak zawsze – rzucił. – Wiem, że lubisz tę w galarecie, to specjalnie dla ciebie zrobiłam. Zacisnąłem szczękę. Głupi, niepotrzebny gest, ale nie mogłem się powstrzymać. Po chwili sam się sobie dziwiłem, że to powiedziałem: – No tak, nie każdy musi być równy w święta, prawda? Zapadła cisza. Taka niezręczna, jakby komuś zadzwonił telefon w kościele. Ciocia zastygła, trzymając łyżkę. Spojrzała na mnie zdziwiona. – O co ci chodzi, Karolu? Wzruszyłem ramionami i uśmiechnąłem się, niby beztrosko: – O nic, żartuję tylko. Tata spojrzał na mnie znad pierogów. Mama rzuciła mi ostrzegawcze spojrzenie, które mówiło: „Uważaj”. Marek pochłonięty był karpiem i udawał, że nie słyszy. Ciocia próbowała się uśmiechnąć, ale coś w niej zgasło. Już nie zagadywała tak chętnie. Jeszcze raz podeszła, nalała komuś kompotu i usiadła, podpierając się lekko o stół. Siedziałem i jadłem w ciszy, udając, że wszystko gra. Choć czułem, że właśnie zrobiłem coś, czego nie da się cofnąć. Zrozumiałem swój błąd Wróciliśmy do domu dzień po Świętach. Na stacji PKP stałem z plecakiem przewieszonym przez jedno ramię, zmarznięty i zmęczony. Mama zagadywała ojca, a ja w głowie wciąż odtwarzałem tamten moment przy stole. Ten „żart”, którego żałowałem już w sekundzie, gdy opuścił moje usta. Nie odezwałem się potem do cioci ani słowem. Nie podziękowałem, nie pożegnałem. Uciekłem. W domu wziąłem gorący prysznic i rzuciłem się na łóżko. Plecak zrzuciłem na podłogę. Koperta wypadła i zatrzymała się pod biurkiem. Sięgnąłem po nią niechętnie, chcąc tylko wyjąć ten nieszczęsny banknot i wrzucić go do szuflady. Gdy otworzyłem kopertę… coś mi nie pasowało. Pięćdziesiątka była jakaś sztywna, jakby grubsza. Pociągnąłem ją i poczułem opór. Coś się odkleiło. Rozdzieliłem brzegi banknotu, a tam – druga kartka. Wyciągnąłem ją. Kolejny banknot. Pięćset złotych. Sklejony lekko z tamtym. Zamarłem. W jednej chwili wszystko we mnie opadło. Jakby ktoś spuścił ze mnie powietrze. Siedziałem tak z tymi dwoma banknotami w dłoniach, patrząc na nie jak idiota. – O Boże – szepnąłem. – To była pomyłka... Poczułem, jak robi mi się ciepło pod oczami. W ustach sucho. W głowie tylko jedno: „A ja? Ja myślałem, że mnie nie chce. Że mnie odrzuciła”. Przypomniałem sobie jej spojrzenie, gdy zapytała, o co mi chodzi. Tę niepewność, ten zawód. Ona chciała dobrze. Ona jak co roku... A ja? Wstałem. Chwyciłem telefon. Wpisałem jej imię, ale nie nacisnąłem „zadzwoń”. Patrzyłem tylko na ekran. I nie zrobiłem nic. Było mi po prostu głupio Minęły dwa tygodnie. Potem trzy. Zbliżał się koniec stycznia, a ja wciąż miałem jej numer w telefonie, ale nie potrafiłem nacisnąć zielonej słuchawki. Ani napisać wiadomości. Zresztą – co miałbym napisać? „Hej, wybacz, byłem dupkiem, myślałem, że dałaś mi mniej, więc cię ośmieszyłem przy stole, ale potem okazało się, że banknoty się skleiły, więc… jesteśmy ok?”. Z każdym dniem było trudniej. Z każdą chwilą, w której nie reagowałem, bardziej się w tym zatapiałem. I nagle... zaczęło być cicho. Ciocia się nie odzywała. Nie zadzwoniła, nie napisała. Nie zapytała, czy dojechaliśmy. Nie przysłała żadnego „buziaczki po Świętach” – jak miała w zwyczaju. Mama któregoś wieczoru siedziała w kuchni, obierając jabłko i powiedziała: – Długo się nie odzywała ciocia Halina. Zawsze po Świętach dzwoniła z jakąś plotką. Teraz cisza... – Może... miała dość – mruknąłem, nie podnosząc wzroku znad herbaty. – Co ty tam wygadujesz? – Mama spojrzała na mnie ostro. – Sama powiedziała mimochodem, że chyba kogoś uraziła. Że może się niepotrzebnie starała. Poczułem, jak zadrżały mi dłonie. – Serio to powiedziała? – spytałem cicho. – No... tak jakoś. Że może jej obecność nikomu już niepotrzebna. Tak rzuciła, niby żartem. A ja znów nie powiedziałem absolutnie nic. W gardle miałem wielką, ciężką gulę. Każdego wieczoru wracała myśl: zadzwonić. Napisać. Przeprosić. Wytłumaczyć. A jednak wciąż siedziałem jak sparaliżowany. Bo jak wytłumaczyć komuś, że tak bardzo się pomyliłeś, że aż go zraniłeś? Szczególnie, jeśli to ktoś, kto nigdy nie robił ci nic złego. Tylko po prostu – był. Żal pozostał na długo Śnieg zniknął szybciej niż zwykle. Marzec pachniał ziemią i deszczem, a ja pierwszy raz od miesięcy wyszedłem na dłuższy spacer. Bez celu. Po prostu nogi same mnie poniosły. Zatrzymałem się pod parkiem, na ławce, gdzie kiedyś siedziałem z ciocią Haliną. To było lata temu, po pogrzebie babci. Ona wtedy jakoś trzymała całą rodzinę w pionie. Przyniosła wszystkim termos z herbatą i własnoręcznie upieczone ciasteczka. Pamiętam, że się wtedy śmialiśmy – mimo smutku. Ciocia powiedziała coś głupiego o stypie i pękaliśmy ze śmiechu. Pomyślałem wtedy, że ona zawsze umie znaleźć miejsce między dramatem a czułością. Tak, by człowiek nie oszalał. Z tamtego dnia zostało mi jedno zdjęcie. Wydrukowane, czarno-białe. Zrobiłem je aparatem analogowym, z którego byłem wtedy dumny. Miałem je przyczepione pinezką na korkowej tablicy. Teraz zsunęło się pod biurko, pokryło kurzem. Patrzyła na mnie z niego ciocia Halina – z tym swoim ironicznym półuśmiechem. Nagle... zrobiło mi się naprawdę żal. Miałem jej coś do powiedzenia. Kilka prostych słów. A nie mówiłem nic. Tamtego wieczoru położyłem się do łóżka z telefonem w dłoni. Przewijałem naszą ostatnią wiadomość – „Do zobaczenia jutro, Karolku. Będą twoje ulubione pierogi”. Miała być. Była i zniknęła. Nie odpisałem. Nie przeprosiłem. A teraz to wszystko jest już tylko wspomnieniem z kopertą w tle. I świadomością, że przez własne uprzedzenia i dumę można zniszczyć coś, co trwało latami. Została cisza między nami Wiosna przyszła szybko, przynosząc ze sobą zielone drzewa i ciepłe poranki. Wszyscy nagle jakby się obudzili – tylko ja nie potrafiłem ruszyć się z miejsca. Mijały dni, w których planowałem: „Dzisiaj zadzwonię. Dzisiaj powiem”. A potem… nie robiłem nic. Któregoś dnia natknąłem się na stare zdjęcie. Było w pudełku po butach, razem z kartkami świątecznymi i wycinkami z gazet, które kiedyś zbierałem. Na zdjęciu miałem może dziewięć lat. Stałem z ciocią Haliną pod jej balkonem, trzymając w ręku nowy plecak – prezent „na dobry początek szkoły”. Miała na sobie tę samą koronkową bluzkę, co zawsze na Święta. Objęła mnie wtedy jedną ręką i powiedziała: „Niech ci się dobrze uczy, mądralo”. Patrzyłem na to zdjęcie przez dłuższą chwilę. Dotarło do mnie, że chyba już nigdy nie zadzwonię. Że z każdą kolejną chwilą, w której milczałem, coś gasło – nie tylko we mnie, ale i między nami. Mama kiedyś rzuciła od niechcenia: – Halina nie przyjedzie w tym roku na Wielkanoc. Mówiła, że jakoś nie ma ochoty. I że... może to już nie jej czas. Nie zapytałem, co to znaczy, wiedziałem. W relacjach rzadko chodzi o wielkie rzeczy. Czasem wystarczy milczenie, jeden głupi żart. Albo pięćdziesiąt złotych, które przez przypadek zmieniają wszystko. Od tamtej pory nie otwieram już żadnych kopert od razu. Daję im chwilę. Jak ludziom. Czasem wystarczy drobiazg, żeby zasiać żal. Czasem potrzeba odwagi wartej więcej niż pięćset złotych, żeby ten żal naprawić. Karol, 25 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Na bożonarodzeniowym jarmarku wydałam połowę wypłaty. Kto to widział, żeby płacić 40 zł za bigos z chlebem” „Zażyczyłam sobie praktyczny prezent od męża na święta. Długo będzie przepraszał za ten krem na zmarszczki pod choinką” „Bardzo dbałam o to, by święta były magiczne dla moich dzieci. Mąż miał to gdzieś, bo rodzinę dawno wyrzucił do kosza”
„Przy choince czekałam na oświadczyny, a dostałam kpiny. Za późno zrozumiałam, że to ja popełniłam kardynalny błąd”
„Serce biło mi mocno. To miało być to. Poczułam, jak robi mi się ciepło w twarzy. Ręce trochę się trzęsły, kiedy zrywałam papier. Delikatnie uniosłam wieczko. W środku był… brelok. Z metalowym serduszkiem. Zamarłam. Co to ma znaczyć?”.
Myślałam, że to będą nasze święta. Takie pierwsze naprawdę „nasze” – nie tylko z barszczem, opłatkiem i rodziną, ale też z czymś większym. Myślałam, że się oświadczy. Mam 28 lat i od trzech lat jestem z Mateuszem. On – cichy, poukładany, czasem aż za bardzo. Ja – emocjonalna jak huragan. Pracuję jako graficzka, lubię mówić, czasem za dużo, czasem, zanim zdążę pomyśleć. I tak, chciałam zaręczyn. Bardzo. Może to głupie, ale odkąd mama zapytała latem: – Kasiu, a Mateusz coś planuje? Bo wiesz… już najwyższy czas… …to nie mogłam przestać o tym myśleć. Święta wydawały się idealnym momentem. Choinka, blask lampek, zapach mandarynek. I on, klękający z pierścionkiem. Zaczęłam sobie to wyobrażać do tego stopnia, że niemal czułam chłód metalu na palcu. A Mateusz? Tajemniczy, coś tam ukrywał, zniknął kilka razy, mruczał coś pod nosem. Wiedziałam, że coś szykuje. Raz widziałam w jego szufladzie małe pudełko z logiem jubilera. Wtedy dopiero się nakręciłam. Czasem jednak lepiej nie mieć żadnych oczekiwań. Kiedy się ma, a one się nie spełnią – upadasz z hukiem. A ja spadłam bardzo nisko. Byłam mocno rozczarowana – No dobra, to otwieramy? – zapytałam, zerkając na stosik prezentów pod choinką. Mateusz kiwnął głową i uśmiechnął się lekko. Tak jakby wiedział, że za chwilę mnie zaskoczy. Było coś podejrzanego w jego spojrzeniu. Takie „zaraz zobaczysz” w oczach. Rzuciłam się więc do pakunków jak dzieciak. Aż w końcu w moich dłoniach wylądowało to – małe pudełeczko owinięte w złoty papier z logiem jednej z tych eleganckich jubilerskich marek. Serce prawie mi stanęło. To miało być to. Poczułam, jak robi mi się ciepło w twarzy. Ręce trochę się trzęsły, kiedy zrywałam papier. Delikatnie uniosłam wieczko. W środku był… brelok. Z metalowym serduszkiem. Zamarłam. – No… to symboliczne, nie? – Mateusz odezwał się pierwszy, chyba zauważając, jak momentalnie opadłam z emocji. – Symboliczne? – powtórzyłam głucho. – Brelok? Serce z metalu? – No… takie, wiesz. Zawsze możesz go mieć przy sobie. – Serio? – wybuchnęłam, czując, jak coś we mnie pęka. – Ja tu czekam na coś prawdziwego, a ty mi dajesz… brelok? Mateusz uniósł brwi, jakby nie rozumiał. – Przecież to prezent. – A ja to co? Idiotka? Myślałeś, że się ucieszę z kawałka metalu? Po trzech latach?! Stał, milczał. – Wesołych Świąt, Kasia – powiedział cicho, sięgnął po kurtkę i wyszedł. Zostawił mnie z choinką, prezentem i... sercem w gardle. Znalazłam drugi prezent Nie wiem, ile stałam tam bez ruchu. Słyszałam jeszcze, jak klamka opada, jak drzwi wejściowe skrzypią, potem już tylko cisza. Taka gęsta, że aż bolała. W święta powinno być inaczej. Miało być inaczej. Usiadłam na kanapie. W ręku wciąż trzymałam brelok, który miał symbolizować… co? Że jestem idiotką, która uwierzyła, że coś się zmieni? Że po trzech latach w końcu dostanę coś więcej niż „miłego chłopaka”? Zsunęłam z nóg kapcie, odrzuciłam brelok na stół i wstałam. Musiałam chodzić. Rzucałam spojrzenia na choinkę, jakby tam wciąż kryło się coś, co wszystko naprawi. Wtedy to zobaczyłam. Drugie pudełko. Schowane głębiej, zapomniane pod gałęziami, ledwo widoczne. Związane czerwoną wstążką. Podeszłam powoli, jakby to mogło zniknąć. Na wierzchu bilecik: „Dla kobiety mojego życia”. Zadrżały mi palce. Usiadłam z powrotem i otworzyłam wieczko. Pierścionek. Delikatny, złoty, z maleńkim kamieniem. Najpiękniejszy, jaki widziałam. A pod spodem, na dnie, mała karteczka: „Kasiu, czy zostaniesz moją żoną?”. Zrobiło mi się słabo. Nagle wszystko zaczęło wirować. Przypomniałam sobie jego nieśmiałe spojrzenia przez ostatnie dni, to, jak się plątał przy stole, jak znikał. To nie był brelok. To był tylko… początek. A ja to zawaliłam. Wybuchnęłam, zraniłam go. Nie pozwoliłam mu nawet dojść do słowa. – Jestem idiotką – wyszeptałam do pustego mieszkania. – Kompletną idiotką. To wszystko moja wina Jeszcze tego samego wieczoru wybrałam jego numer. Trzęsły mi się ręce, a ekran telefonu był zamazany od łez. Dzwoniłam raz. Potem drugi. Trzeci. Głos automatycznej sekretarki dźwięczał mi w uszach jak wyrok. – Mateusz, proszę… Odbierz – wyszeptałam do słuchawki. Napisałam wiadomość: „Znalazłam pierścionek. Mateusz, nie wiedziałam. Przepraszam”. Po chwili kolejną: „Proszę, wróć. Porozmawiajmy”. I jeszcze jedną: „Nie tak to miało wyglądać. Wszystko zniszczyłam”. Czekałam. Minęła godzina. Potem druga. Nic. Zadzwoniłam do Basi. Musiałam to komuś powiedzieć. Musiałam coś zrobić. – Halo? – odebrała zaspanym głosem. – Basia… On się oświadczył. Miał pierścionek. – Co? Kto? Kasia, co się dzieje? – Mateusz. Pokłóciliśmy się. Wrzuciłam mu, że dał mi brelok, a potem znalazłam pierścionek. On wyszedł. Nie odbiera. Basia, ja go zraniłam. – Mówiłam ci, żebyś nie wybuchała. Mówiłam, żebyś nie oceniała od razu. – Wiem – zaszlochałam. – Zrujnowałam wszystko jednym zdaniem. Siedziałam potem przy kuchennym stole, stukając paznokciami w porcelanowy kubek. Wciąż ten sam głos w głowie: „Nie wiedziałam. Przepraszam. Nie wiedziałam”. Próbowałam racjonalizować: że to emocje, że się zdenerwowałam, że mogłam nie wiedzieć – ale prawda była inna. Nie chciałam dać mu szansy wyjaśnić. Wpadłam w swoją wersję wydarzeń i nie zostawiłam mu nawet milimetra miejsca. A on teraz zniknął. Jak pierścionek, który miał być początkiem, a stał się końcem. Zaczęłam go szukać Na drugi dzień nie wytrzymałam. Wciąż nie miałam żadnej odpowiedzi, żadnego znaku. Mój telefon milczał jak obrażony świadek, który widział wszystko, ale nie zamierzał niczego komentować. Włożyłam kurtkę, zarzuciłam szalik, zwinęłam włosy w niedbały kucyk i wyszłam. Miasto było ciche, przykryte warstwą śniegu, jakby nawet ono nie chciało robić hałasu w święta. Droga do jego mieszkania zajęła mi jakieś czterdzieści minut. Z każdą minutą rosło we mnie napięcie. Niby liczyłam na to, że go zastanę. Że otworzy, zobaczy mnie i… co? Przytuli? Powie „wybaczam”? A może wcale nie chciałam wiedzieć, co się wydarzy. Stanęłam pod jego drzwiami i nacisnęłam dzwonek. Raz. Dwa. Cisza. Zastukałam. – Mateusz? To ja… – powiedziałam cicho. Cisza. Znowu. Zdesperowana, dzwoniłam dalej. Nagle z naprzeciwka uchyliły się drzwi. Starszy sąsiad wyjrzał. – Szuka pani Mateusza? – zapytał nieufnie. – Tak, jestem jego… bliską osobą. – Chyba wyjechał. Widziałem walizkę wieczorem. Zamilkłam. Poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Mateusz nie tylko wyszedł. On wyjechał. Zsunęłam się na schody i objęłam kolana rękoma. W powietrzu unosił się zapach gotowanych potraw, gdzieś na górze ktoś puszczał kolędy. A ja siedziałam tam, sama, z uczuciem, że przegrałam coś, czego nie da się odzyskać. Przypomniałam sobie pierwsze wspólne święta. Jak zrobił mi własnoręcznie śnieżną kulę, w której były nasze zdjęcia. Mówił, że chce zamknąć nas w czasie. Chyba mu się udało. Tyle że ten czas właśnie się zatrzymał. Próbowałam dosłownie wszystkiego Dzień po wizycie u niego był jeszcze gorszy. Siedziałam w kuchni, owinięta kocem, z kubkiem zimnej herbaty, której nawet nie miałam siły podgrzać. Choinka w kącie wyglądała żałośnie – bombki jakby straciły blask, a lampki pulsowały, ale drażniły mnie swoją radością. W telefonie wciąż zero powiadomień. Żadnej odpowiedzi. – Może potrzebuje czasu? – powiedziała Basia, kiedy spotkałyśmy się na kawie. – Czasu? Czyli co? Mam siedzieć i udawać, że wszystko jest w porządku, bo może kiedyś mu przejdzie? – patrzyłam na nią z pretensją, chociaż nie powinnam. – Kasia… To był dla niego cios. Mógł poczuć się... odrzucony. Upokorzony. – Ja też się czułam upokorzona! Myślałam, że dostałam brelok do kluczy, a obok leżał pierścionek! – rzuciłam nerwowo. – Tylko że ja już tego nie cofnę. I chyba go straciłam. Wróciłam do domu i usiadłam do komputera. Napisałam do niego wiadomość. Nie SMS, nie komunikatory – to za mało. Zwykłego maila. Wylałam tam wszystko. To, jak bardzo żałuję. Że wiem, że zawaliłam. Że rozumiem, że go zraniłam. Że pierścionek był piękny. I że ja nadal go kocham. Kliknęłam „wyślij”. Telefon zadzwonił. Mama. Odebrałam. – No i jak tam święta z narzeczonym? – zapytała z entuzjazmem. Rozłączyłam się bez słowa. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Nie byłam już pewna, czy w ogóle mam narzeczonego. Mogę tylko czekać Siedziałam na kanapie, otulona wełnianym kocem, w którym zawsze zasypialiśmy razem w weekendy, oglądając seriale. Dziś był Sylwester. Powinnam się szykować na imprezę, mieć brokat na powiekach i kieliszek szampana w dłoni. Zamiast tego miałam herbatę malinową i brelok w kształcie serca, który obracałam między palcami jak talizman. W mieszkaniu wciąż stała choinka. Bombki delikatnie się poruszały, gdy wiatr wpadał przez uchylone okno. Na stole, między pustymi kubkami i niedojedzonym piernikiem, leżał pierścionek. Bez pudełka. Bez znaczenia. Minął tydzień, a on się nie odezwał. Mail pozostał bez odpowiedzi. Telefon milczał. Jakby Mateusz wyparował. Jakby wraz z moją reakcją, wszystko między nami wyparowało. Za oknem wystrzeliły pierwsze fajerwerki. Ludzie śmiali się na balkonach, ktoś puszczał piosenki, ktoś inny głośno odliczał. 10... 9... 8… – Szczęśliwego nowego roku, Kasia – powiedziałam sama do siebie i uniosłam kubek z zimną herbatą. – Obyś w przyszłym roku mniej gadała, zanim pomyślisz. Wzięłam do ręki brelok. Był chłodny, gładki, z małym serduszkiem. Może właśnie tak wyglądały moje uczucia – jak brelok: zbyt prosty, by robić wrażenie, ale jednak szczery. Może Mateusz wróci. A może nie. Może wybaczy. A może nauczy się żyć beze mnie. Ja chyba pierwszy raz w życiu muszę nauczyć się czekać. Katarzyna, 28 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa w Boże Narodzenie doprowadziła moje dzieci do płaczu. Cieszę się, bo w końcu pokazała prawdziwe oblicze” „Na Wigilię matka przyprowadziła niespodziewanego gościa. Potraktowaliśmy go jak intruza, a on dał nam lekcję życia” „W mikołajki wpadł mi w oko nieznajomy z piekarni. Teraz mam torbę pełną pierników i serce pełne miłości”