Ewa Bem udzieliła pierwszego wywiadu po śmierci córki. Opowiedziała o bólu matki, która traci dziecko
Ewa Bem po śmierci córki na długo wycofała się z życia publicznego. Odwołała koncerty, nie udzielała wywiadów. Dopiero teraz zdecydowała się opowiedzieć o tym, co u niej.
Ewa Bem nazywana „pierwszą damą polskiego jazzu” jest znana z takich przebojów jak „Moje serce to jest muzyk”, „Żyj kolorowo” czy „Wyszłam za mąż, zaraz wracam”. Po śmierci córki w 2017 wycofała się z życia publicznego. Wiele wskazuje jednak na to, że - ku uciesze fanów - już wkrótce wróci na scenę muzyczną. Jeszcze przed tym tragicznym wydarzeniem została nagrana płyta koncertowa, która czeka na wydanie. Ewa Bem: „Udawałam, że żyję” Córka Ewy Bem, Pamela Bem-Niedziałek zmarła przed trzema laty. Przegrała walkę z nowotworem mózgu, odeszła w wieku 39 lat, osierociła dwoje dzieci. O chorobie dowiedziała się w pierwszym trymestrze ciąży, ale zdecydowała, że z leczeniem poczeka do rozwiązania. Po porodzie przez cesarskie cięcie w 6. miesiącu ciąży natychmiast rozpoczęło się leczenie. Niestety guz mózgu okazał się mocnym przeciwnikiem, po dwóch latach nieustannej walki Pamela Bem-Niedziałek zmarła. To był wielki cios dla całej rodziny. Na 3 lata artystka przerwała występy i ta przerwa trwa do dziś. Poświęciła swoją uwagę wnukom, wsparciem w trudnych chwilach okazali się jej najbliżsi oraz współpracownicy. Ewa Bem po latach milczenia udzieliła wywiadu w Radiu Jazz FM. W rozmowie z Jerzym Szczerbakowem opowiedziała też o córce. Podczas rozmowy video pokazała także jej portret. Czołowa wokalistka jazzowa i bluesowa bardzo aktywna na scenie w czasie choroby córki, po jej śmierci wycofała się. Jak teraz wyznaje, nie interesowało jej to, co działo się wokół. Artystka przyznała, że wiele kosztowało ją przygotowanie się do rozmowy. Zdradziła, że śniło jej się, że ma mieć wywiad, a nie ma butów, co pokazuje, z jakim stresem wiązało się jej wystąpienie. Zwróciła się także do fanów, którzy czekają na jej koncerty, by przekazać im, że „jakieś światełko w tunelu leciutko się zapaliło” w tej sprawie. Nie wyklucza, że niedługo znów ją usłyszymy. To też może cię zainteresować:Dlaczego Kasia Cichopek została aktorką?Królowa Elżbieta II może prowadzić samochód bez prawa jazdyMagda Gessler o najgorszej restauracji w „Kuchennych rewolucjach”
Jak się całuje? Jak się rozbiera? Jak pracuje i jak żartuje? O tym wszystkim bardzo szczerze opowiada Annie Kaplińskiej-Struss.
Anna Kaplińska-Struss:Zmieniłeś się od naszego ostatniego spotkania rok temu. Jesteś chyba weselszy i mniej spięty. Maciej Zakościelny:Nabrałem dystansu do życia. – Dlaczego? Kiedyś profesor Zbigniew Zapasiewicz powiedział, że teatr jest czymś niepoważnym, więc trzeba go traktować bardzo serio, a życie jest takie poważne, że trzeba je traktować z dystansem. Ostatnio zdałem sobie sprawę, że im więcej rzeczy dzieje się wokół mnie, tym bardziej mnie to przytłacza. Jedyna metoda to nabrać lekkości. – Ta filozofia ma też pewnie jakiś związek ze wschodnimi sztukami walki, które trenujesz... Może masz rację. Często mi mówiono, że po mnie wszystko spływa, jak po kaczce. Ale to pozory. Nie przeżywam na zewnątrz, tylko w środku. Bez ostentacji. – Więc na co dzień – maska i pancerz. I dopiero gdy trenujesz, wszystko odreagowujesz? Różne kultury wypracowały różne metody pracy z własnym wnętrzem. Ja nigdy nie będę miał w sobie spokoju ludzi wschodu. Trzeba się urodzić w Azji, żeby mieć tę mentalność. Tego się nie da do końca nauczyć. Generalnie trzeba dużo pracy poświęcić swojej psychice. – Ale co to właściwie znaczy? Na przykład czytam „Inteligencję emocjonalną” Golemana. Okazuje się, że jeżeli człowiek jest geniuszem fizyki czy skończył studia z wyróżnieniem, to wcale nie znaczy, że będzie mu łatwiej w życiu. To żadne odkrycie, ale książka ciekawa... – Ale właściwie dlaczego te sprawy Cię tak interesują? Kiedy pracuję nad jakąś rolą, to zadaję sobie wiele pytań i szukam odpowiedzi. Takie książki inspirują i pomagają znaleźć rozwiązania. Zresztą nie tylko książki. Każda rola jest inna, ma własne życie. Własną historię, którą trzeba zbudować. Wtedy szukam wszędzie, nie tylko w sobie. I taka książka pomaga zrozumieć, po co i jak się żyje. – I po co się żyje? Żeby być szczęśliwym i pięknie żyć, a to nie jest takie proste. Ja od momentu śmierci Papieża, a właściwie pod koniec Jego życia zacząłem dopiero zauważać, jaki był mi bliski. Papież zrozumiał to, czego nieliczni tylko mogą posmakować: tyle, ile dasz ludziom, tyle od nich dostaniesz. Myślę, że dostaniesz nawet więcej, niż dasz. – Ale w gruncie rzeczy zawód, który uprawiasz, nie zmusza Cię do uwagi wobec drugiego człowieka. Ten zawód nie sprzyja też chyba uzyskaniu wewnętrznej równowagi. To prawda. Najpierw stres, czy dostaniesz rolę. Potem, czy uda ci się dobrze ją zbudować i zagrać. A potem jeszcze wywiady (śmiech). Nie znoszę, jak mnie pytają, co to jest aktorstwo, bo dopiero uczę się tego zawodu. Świetnie jest pracować ze zdolnymi ludźmi i ciekawymi osobowościami, ale chyba najgorsze dla aktora to brak pracy. – To Ci nie grozi, idziesz jak burza. W najnowszej komedii romantycznej „Tylko mnie kochaj”, która będzie miała premierę 20 stycznia, zagrałeś młodego, przystojnego architekta. W czym jesteś podobny do Michała? W prasie piszą, że Michał to facet bez zobowiązań, a ja tak nie uważam. Jest architektem, ma własną pracownię architektoniczną, więc musi być pracowity i obowiązkowy. Na wszystko musiał ciężko zapracować. To mamy wspólne. – A co Ci się wydaje w tej postaci nieprawdziwe? Z czym miałeś kłopot? Trudno byłoby mi zagrać tę postać, gdybym w nią nie wierzył. Jedynym kłopotem mogłoby być dla mnie stworzenie bohatera, który żyje w dość sterylnym świecie: ma mieszkanie, dobry samochód, drogie ciuchy. W tym poukładanym świecie nie ma miejsca na uczucia. Pojawia się mała dziewczynka i zaczyna burzyć to jego „zafoliowane” życie. A jak się coś burzy, to można wyraźniej wszystko zobaczyć. – Zazdrościłeś mu tego życia? Jak wróciłem do „Kryminalnych”, to trochę się gorzej poczułem. W filmie garnitur Dolce & Gabbana, a w serialu wytarta kurteczka. I tak sobie myślę, że będzie mi pewnie brakowało takiej opcji – facet z klasą (śmiech). Grając w „Tylko mnie kochaj”, musiałem inaczej chodzić, mówić. Nawet guzik w marynarce inaczej odpinać. Dwa tygodnie przed tym filmem wypożyczyłem dobry samochód i chodziłem w garniturze, żeby się oswoić z takim high lifem. – I naprawdę masz poczucie, że jak wsiądziesz do porsche ze skórzanymi siedzeniami, to lepiej zagrasz tę rolę? Wiesz, elektronika, praca silnika – wszystko w tym samochodzie inaczej chodzi... Gdybym grał bezdomnego, też bym przed zdjęciami spędził parę nocy na klatce schodowej. Nie wszystko można sobie wyobrazić. Trzeba poczuć. – Idąc dalej tym tropem, powinnam spytać, czy spędzałeś godziny w przedszkolu, żeby się lepiej przygotować do roli. W filmie jesteś ojcem małej dziewczynki. Nie, tu zdałem się na naturalny instynkt (śmiech). Przebywając z małą Julką, zobaczyłem, że mam więcej cierpliwości, niż myślałem. Wejść w świat dziecka jest dużo łatwiej, niż zrozumieć świat dorosłych. Jeszcze pamiętam, jak czułem, kiedy byłem mały. Poza tym bliska mi osoba zwróciła mi uwagę na to, co proste, naturalne i szczere... – Wiesz, co się będzie działo, gdy film wejdzie na ekrany? Ty masz 25 lat, a Twoja filmowa córka – 7... Julka jest świetna. Poszliśmy kiedyś na gofry w Sopocie. Jedliśmy je i rozmawialiśmy na różne tematy, gdy podeszła dziewczyna, prosząc mnie o autograf. Julka powiedziała, że ona również gra w tym filmie, że ona też da autograf. I wtedy się rozpoczęła nasza rozmowa. Powiedziałem jej, że będzie bardzo znana w szkole i musi uważać, żeby nie poczuć się kimś lepszym, bo to nie będzie prawda, że aktorzy tylko grają role i pozostają sobą. Tak naprawdę to fajna zabawa, nowe doświadczenie. Ale to wszystko. I będzie musiała się dalej uczyć i wkuwać matmę. – Film opowiada o facecie, który przez pięć dni dojrzewał do ojcostwa. Przemknęło Ci przez głowę, że fajnie by było już zostać ojcem? Była między mną i Julką taka więź, że rzeczywiście mogło to wyglądać, jakbym już mógł być młodym tatą, ale... nie jestem na to przygotowany. Jeszcze nie czuję się dorosłym. Jeszcze nie... – Filmowy Michał spędza noc z koleżanką i zostaje ojcem. Typowa wpadka licealistów. Znasz takie przypadki? Pamiętam te czasy, kiedy w moim liceum, w klasie maturalnej, trzy koleżanki były w ciąży... Jak przychodzi dziecko, to automatycznie ustawia całe życie. Pełna mobilizacja. Wtedy nie ma co filozofować, bo wiadomo, co trzeba robić, co jest ważne. W takiej sytuacji zmieniają się priorytety młodego człowieka. – Współczułeś wtedy swoim licealnym koleżankom? Zastanawiałem się, jak sobie poradzą, bo czułem, że będą miały ciężko. Czy uda im się zrealizować własne marzenia? Czy skończą studia? To przecież był czas, kiedy szukaliśmy własnej drogi... Wtedy dla nas to były najważniejsze decyzje... Teraz wiem, jak ciężkie to musiało być dla nich. Na pewno musiały być bardzo dzielne. – Konsultowałeś się z tymi koleżankami przy budowaniu tej postaci? To inna sytuacja. Michał w filmie ma pięć dni na przygotowanie się do ojcostwa, a one miały na to dziewięć miesięcy. Poza tym moja filmowa córka ma siedem lat i to już nie są żarty. Kobiety w tym filmie, nawet te małe, dobrze wiedzą, czego chcą, tylko ja muszę dojrzeć, uświadomić to sobie, że chcę być ojcem. – Dopuszczasz aborcję? Każdy człowiek powinien podejmować decyzje zgodnie ze swoim sumieniem. Nigdy nie ośmieliłbym się oceniać czy krytykować kobiet, które usuwają ciążę. Ale jest tyle małżeństw nie mogących mieć dzieci, że każde dziecko urodzone i oddane do szpitala z podpisanymi papierami adopcyjnymi na pewno znalazłoby nowych rodziców. To bardzo trudne tematy. – W filmie, w miejscu pracy Michała – biurze architektonicznym, są takie sytuacje... jakby tu je nazwać... Biurowe love... – No właśnie. Znasz coś takiego? Kiedy przeczytałem scenariusz, spytałem reżysera, czy to jakiś burdel jest, czy biuro architektoniczne (śmiech). Ale ostatecznie wyszło to zabawnie i delikatnie. I takich rzeczy nie boję się grać. – Nie grałeś jeszcze nigdy w scenach miłosnych, rozbieranych. Jeżeli zdjęcie koszuli nazywamy rozbieraniem, to grałem. – Aktorki mają wielkie dylematy: rozbierać się czy nie. A Ty co o tym myślisz? Nie tylko aktorki. Aktorzy też przecież muszą grać w tych intymnych scenach. Na pewno nie jest to przyjemne dla bliskiej osoby oglądać ukochaną czy ukochanego całujących się na ekranie. Niby wiedzą, że taka praca, ale ogląda się ciężko. A co dopiero sceny rozbierane. Aktorzy muszą mieć superdystans i dużą równowagę psychiczną. To są chyba najtrudniejsze sceny do grania. – Swojej dziewczynie kazałbyś wychodzić z pokoju, gdyby były sceny miłosne? Nie, ale w takich chwilach bardzo ciężko być partnerką aktora. Ta druga osoba musi być pięknym i niezwykle tolerancyjnym człowiekiem. – No dobrze, ale w „Tylko mnie kochaj” dużo się jednak całujesz... Trzy razy i traktuję to profesjonalnie. Nie patrz tak na mnie, proszę. Nie wierzysz? – Robisz to mechanicznie? Mechanicznie mogę zmieniać biegi w samochodzie... Pocałunki to element mojego zawodu. Jeżeli mam poukładane w głowie wszystkie tryby, to nie zakocham się w aktorce tylko dlatego, że się z nią całuję w filmie. Prawdziwa miłość ma własny system ochronny i wtedy nie ma mowy o zdradzie. – A te sceny w filmie, gdzie widać, że w pracy się permanentnie flirtuje, są przesadzone? Myślę, że nie. To jest prawda. Seks bez zobowiązań dodaje adrenalinki. Dla niektórych to jest teraz sposób na życie. Im więcej dziwnych miejsc, sytuacji, tym lepiej. To nic nowego. Zawsze tak było, tylko teraz mamy odwagę o tym mówić. „Człowiek jest tylko człowiekiem, a ta odrobina rozumu, którą może posiadać, znaczy niewiele lub nie wchodzi wcale w rachubę, gdy szaleją namiętności, a granice człowieczeństwa uciskają”, napisał kiedyś Goethe. – A Ty miałeś takie sytuacje? Nie wiem. Może... – Autocenzura się włączyła? Nie. Padłem rażony bezpośredniością pytania. – Największe szaleństwo, jakie zrobiłeś, żeby odzyskać kobietę? Spacer po rynnie na czwarte piętro. Kamienica stara, rynna niepewna. Jeżeli wiem, że zawiniłem, walczę do upadłego. – A znasz takie związki, jak Agaty i Michała – tylko seks, bez miłości? To jest związek bez zobowiązań, z wygody i lenistwa. Oni znali się latami: razem studiowali, potem ciężko pracowali, żeby założyć firmę. Praca, praca, praca. Nie mieli czasu na szukanie miłości, to zaczęli ze sobą sypiać. To było wygodne, nie czuli się samotni. Im się tylko wydaje, że się kochają. – Umiałbyś być w takim układzie, jak Michał z Agatą? Nie. Ale teraz często coś takiego się zdarza. Jest masa młodych, bogatych ludzi, potwornie samotnych. Znam takie przypadki. Ale przyjaźń plus seks to jeszcze nie miłość. Miłość może być czasem bardzo trudna, wymagać dużego wysiłku. W filmie to mała dziewczynka uczy Michała, jak kochać. – A czym dla Ciebie jest miłość? A ile mamy jeszcze czasu? (Śmiech). Miłość to miłość. Czary-mary i człowiek fruwa, a świat jest piękny. – Pierwszy pocałunek? W przedszkolu. Nazywała się Kamila. Spała obok mnie na leżakowaniu, a ja patrzyłem na nią zauroczony. Pocałowałem ją w rękę i tak się zawstydziłem, że zakryłem się kołdrą. Wyobrażałem sobie, że jestem w lśniącej zbroi, a ona jest moją królewną. – Rodzice Cię uświadamiali? Oczywiście. Kiedy mój tato wrócił po trzyletnim pobycie w Stanach, był dla mnie pierwszym nauczycielem angielskiego. Miałem wtedy pewnie 10 lat. Widzę tę scenę: jedziemy z tatą naszym Fiatem 125p, ale nie byle jakim, bo ten miał skrzynię polonezowską, mnóstwo migoczących zegarów, a jeden nawet bez wskazówek. Więc tata mnie wiózł naszym białym fiatem, patrzę, a na jednym z wieżowców graffiti: „Poland. Big orgazm”. „Poland” to ja wiem, co znaczy, „big” też, ale „orgazm”?! Co to jest? Tata mówi: „Słownik wyrazów obcych leży na półeczce”. Po powrocie do domu sprawdziłem, ale mi ta definicja nic nie wyjaśniła. Więc snuję się po mieszkaniu. Tata siedzi w kuchni, mama coś gotuje i tata pyta: „No i co, wiesz już?”. A ja na to: „»To szczyt maksymalnego podniecenia«. Ale dalej nie wiem, co to takiego!”. Brat ryknął śmiechem. Rodzice też. Więc musiałem sam do tego dojść. – W filmie pokazane są różne typy kobiet. Czy jest coś, czego nie lubisz u kobiet? Jak są nudne. – OK, rozumiem. Już kończymy. Nie o tobie mowa. Z nudną kobietą nie wytrzymałbym ani chwili. Rozmawiała Anna Kaplińska-Struss Zdjęcia Piotr Porębski/Metaluna Stylizacja Marcin Dąbrowski/Metaluna Charakteryzacja Beata Milczarek/Metaluna Fryzury Łukasz Pycior Produkacja sesji Elżbieta Czaja
Komisarz Zawada z "Kryminalnych" postanowił ratować swoje małżeństwo. Przeczytajcie szczerą rozmowę o miłości i poświęceniu.
Anna Struss: Kiedy poczuł Pan, że tak żyć się dalej nie da? Kiedy zadzwonił Pan do żony i powiedział: "Karen, mam dość. Pakuj się i przyjeżdżaj do Polski"? Marek Włodarczyk: Każde rozstanie było powodem niewypowiedzianego smutku. Kilka dni odwiedzin w Hamburgu mijało tak szybko, że w ogóle nie zdążałem rozpakować torby. Czułem, że dłużej tak być nie może. Już po kilku miesiącach pobytu w Polsce poczułem, że musimy być razem, bo na dłużą metę to nie ma sensu. Gdybyśmy jeszcze rok tak przekoczowali, to... - ...rodzina rozpadłaby się? Zaczynaliśmy być sobie obcy. To nie była rodzina, tylko jakiś taki dziwny twór. Tym bardziej, że po tylu latach związku konflikty się gromadzą. Trzeba to rozwiązywać. I nie da się tego zrobić na odległość. Relacje wygasają, wyciszają się i jak nie będziemy przeciwdziałać, mogą zaniknąć. Karen też była świadoma, że trzeba podsycać ten związek. Nazywała to dokładaniem drewna do domowego ogniska. - Odkrywacie się na nowo? Tak. To prawie jakbym się wiązał z nową kobietą! - Ale z drugiej strony status słomianego wdowca jest bardzo wygodny... Fakt. Byłem właścicielem swojego czasu. Kilku kolegów powiedziało: "Chłopie, po co ci rodzina? Źle ci jest? Będziesz miał więcej obowiązków". Nie posłuchałem dobrych rad kolegów i teraz mam cały ten ambaras na głowie! Widzi pani, jaki ze mnie strzęp człowieka? Jestem od lipca w stresie. - To było z pewnością trudne logistycznie przedsięwzięcie. Trzeba było spakować mieszkania w Hamburgu i w Warszawie oraz wynająć dom. Najpierw znalazłem świetny apartament. Niestety, pośredniczka zadzwoniła i oznajmiła, że oferta jest nieaktualna. Wszystko mi się zawaliło. Umowy były podpisane, ale to zdaje się nie zobowiązuje w Polsce do niczego. Byłem przerażony. Dzieci idą za kilka dni do szkoły, a my nie mamy nic. Zaczęliśmy z Karen jeździć i nerwowo przeglądać inne oferty. Jej spodobał się dom, który mijaliśmy po drodze. Wyglądał jak dom Pippi Langstrumpf. W końcu znaleźliśmy mieszkanie i już mieliśmy podpisywać umowę, ale z innego biura zaproszono nas na oglądanie domu. Okazało się, że był to ten dom Pippi, który tak spodobał się Karen! Gdy weszliśmy do środka, decyzja zapadła natychmiast. - Co Wam się tam tak spodobało? Jest tam czterometrowa ściana do wspinaczki. Bo właściciel jest alpinistą. Tak więc, żeby wejść na górne piętro, nie trzeba wcale wchodzić po schodach! Muszę tylko kupić linę zabezpieczającą, bo moi dwaj synowie są niezłymi supermanami! - Nie męczy Pana życie na walizkach? Przyzwyczaiłem się, że to kolejna chwilowa zmiana adresu. To jest moja tysięczna przeprowadzka. Ale z drugiej strony... Może należałoby się ustatkować? Bo już nie chcę oglądać tych kartonów! Od ostatniego wywiadu w "Vivie!" zmieniłem ze cztery razy miejsce zamieszkania. Nie licząc hoteli. I wizyt w Berlinie i Hamburgu. - To ile Pan kilometrów zrobił w życiu? Nie wiem. Jak Patryk był malutki, grałem gościnnie w Berlinie, żona w Salzburgu miała wykłady, a mieszkaliśmy w Hamburgu, gdzie na stałe grałem w teatrze. Grafik wyglądał tak: grałem w piątek, sobotę i niedzielę w Hamburgu, potem jechałem na wtorek do Salzburga. Ponad tysiąc kilometrów. I wracałem na piątkowy spektakl, czasami zahaczając o Berlin. - Po pięćdziesiątce wypadałoby się zatrzymać. Tak, tym bardziej że Karen czasami mówi, że nie może za mną nadążyć. Ona jest w tym wszystkim spokojniejsza. Zajmuje się poważnie jogą. Potrafi szybko się wyciszyć. - Czego Karen bała się przed przeprowadzką do Polski? Niczego. Ona też jest aktorką i artystyczną duszą. Wie, że uprawiając ten zawód wciąż jest się w podróży. Tuż przed wyjazdem do Warszawy dostała propozycję grania w teatrze w Kolonii i zrezygnowała z tego. - Poświęciła się dla Pana. Przecież to nie jest podpisanie cyrografu na całe życie. To tylko rok próby. Poza tym dla nas to normalne, że można wsiąść w samolot i grywać w Niemczech. Karen dużo pracuje dla kina i telewizji. Nie chcę zapeszyć, ale wygląda na to, że będzie grała w serialu w Niemczech. - Będzie mieszkać w Warszawie i grać w serialu w Kolonii?! To jest półtorej godziny lotu. - OK. Oboje rodzice w serialach, w dwóch różnych krajach. Ale kto wychowa synów?! Spokojnie, już mamy fajną opiekunkę. I nauczycielkę gry na skrzypcach mówiącą po niemiecku. Jest dobrze. - A ja jednak Wam współczuję... "Kryminalni" się rozrastają. Może Zawada dorobi się kochanki z Niemiec... - Co Karen ma takiego w sobie, że wciąż jesteście razem? Imponuje mi jej spokój i tolerancja. - Żona musi się tu czuć samotna. Zauważyłem to. Ona nie chce mnie w tej chwili obarczać swoimi troskami i kłopotami, ale widzę, że muszę zdążyć przed tym momentem, gdy nastąpi załamanie. - Co ją tu przeraża? Przeraża ją, że tu ludzie potrafią jeździć 120 kilometrów na godzinę w mieście. I że sklepy są otwarte 24 godziny na dobę. Ona jest antyglobalistką. Uwielbia małe sklepiki. - Negocjowaliście ten wyjazd z synami? Nie trzeba było ich długo przekonywać. Byli bardzo ciekawi przygody z Polską. To, że przyjeżdżałem na trzy, cztery dni i potem znikałem na wiele tygodni, było dla nich męczące. Chcieli, żebyśmy byli razem. - I nie tęsknią za kolegami? Nie. Już jutro jeden z przyjaciół Vincenta do nas przyjedzie. Matka chłopca, nasza niemiecka przyjaciółka, dostała rolę w filmie i zostawia go u nas na dwa tygodnie, bo w Niemczech teraz są ferie. - Kto młodszych synów uczy polskiego? Jestem ich korepetytorem. Mam z nimi lekcje polskiego, zadaję im prace domowe. Simon sam napisał, co robił przez cały dzień. Na razie jeszcze z błędami, ale bardzo się stara. Wstają o 6.30, żeby uczyć się ze mną. - Co ich śmieszy w języku polskim? Jak za szybko mówię. Przedrzeźniają mnie i zaśmiewają się do rozpuku. Myślę, że za pół roku będą mówić świetnie. - A jak Pana najstarszy syn Patryk znajduje się w tej sytuacji? Bardzo mu się podoba nasz nowy dom. Pewnie będzie częstym gościem. Mieszka w Wiedniu, jest w klasie maturalnej i zdaje tam na prawo międzynarodowe. Zawód mamy i taty go nie pociąga. Moja pierwsza żona też jest aktorką. Generalnie Patryk ma dobrze poukładane w głowie. No, może nie zawsze... Bo zamiast teraz w Warszawie, powinien być w Istambule z klasą. Ale poszedł biedaczek na urodziny kolegi i podobno zatruł się rybą... Klasa wyleciała o 6.40, a z Patrykiem o tej porze nie było rozmowy. - Ach tak, ryba... Generalnie nie ma z nim kłopotów, więc raz na pół roku może zatruć się jakąś rybą... W sumie cieszę się, że jest te kilka dni u nas. - A Vincent czym jest zachwycony? Nawet nie wiem, bo w sumie ani razu jeszcze nie usiedliśmy tak całą rodziną przy stole, żeby pogadać. - A jak zniósł przeprowadzkę jeszcze jeden wasz domownik? Nasza piękna czarna kotka Tinky przyjechała ostatnia. Drogę z Hamburga do Warszawy zniosła źle. Po przyjeździe zniknęła. To dość samodzielna kocica. Tak jak ja... Dzieci płakały. Rozwiesiliśmy ogłoszenia. Przeżyliśmy chwile grozy. Już załatwiałem psa na pocieszenie. Po tygodniu się znalazła. Jak weszła do domu, tak nie chciała już w ogóle wychodzić. - Za czym Pan tęskni? Co ważnego zostało w Niemczech? Brakuje mi tego, żeby po tej rozmowie pójść na plażę i wykąpać się w ciepłej morskiej wodzie. Tęsknię za moją łódką i deską. Musiałem zlikwidować nasze pole namiotowe nad Bałtykiem, 40 kilometrów za Lubeką. Jak miałem dość wszystkiego, to w ciągu godziny byłem na windsurfingu. Wracałem i byłem innym człowiekiem. Muszę znaleźć taki azyl tutaj, w Polsce. - Odnalazł Pan tu kilku starych przyjaciół, ale wielu zostało w Hamburgu. Jeśli chodzi o przyjaciół, to moi polscy twierdzą, że częściej się widzieliśmy, gdy mieszkałem w Niemczech, a niemieccy zacierają ręce, że się teraz dopiero będziemy spotykać! Grafik do końca roku jest wypełniony. Powiedziałem znajomym, że zapisy na kolejne wizyty przyjmuję od stycznia. Ale taki prawdziwy team przyjacielski mam w "Kryminalnych". W pracy odpoczywam od domu, w domu od pracy. - Co się stało z Waszym hamburskim mieszkaniem? Zamieszkali w nim nasi przyjaciele. Opiekują się nim. Nie chcieliśmy się go pozbywać. - Kiedy myśli Pan o domu, to jaki obraz właściwie staje Panu przed oczyma? Dom nie wiąże się dla mnie z konkretnym miejscem. Dom jest tam, gdzie są moje dzieci. Teraz, kiedy myślę "dom", widzę wieczór i nas siedzących przy kominku: Karen, ja i synowie. Rozmawiała Anna Struss/ Viva! Zdjęcia Piotr Porębski/Metaluna Stylizacja Jola Czaja Makijaż Margo Węgierek Fryzury Łukasz Pycior Produkcja sesji Elżbieta Czaja
Jakie jest ulubione słowo aktorki? Czy Hollywood spełnia jej marzenia?
Weronika Rosati nie przestaje zadziwiać. Choć niektórzy zarzucają jej wyniosły sposób bycia, ona po prostu chodzi swoimi drogami. Na casting wejdzie tylnymi drzwiami, by tylko zagrać u boku swojego idola. Nie weźmie ani centa za rolę w filmie, jeśli uzna, że jest ona dla niej bezcenna. Siedzimy w restauracji, wokół nas prawie wszyscy jedzą, zaspokajają głód, ten podstawowy. Ale w życiu często napędza nas głód w innym wymiarze. Żyjemy w cywilizacji, gdzie nieustannie otacza nas coś, czego powinniśmy, ba, musimy pragnąć. Łatwo wtedy pomylić apetyt z głodem. WR: Ja chyba w ogóle w życiu bardziej jestem głodna. Zauważyłam, że w sensie zawodowym moja ambicja nigdy nie jest zaspokojona. Chociaż pod innymi względami bywa podobnie. W głodzie jest coś zwierzęcego. WR: Mój głód życia jest o wiele silniejszy niż apetyt na życie. Apetyt kojarzy mi się z kimś, kto cieszy się tym, co ma, delektuje swoim zadowoleniem. A ja prawie nigdy nie osiągam stanu zadowolenia. Czasami udaje mi się osiągnąć stan spokoju i to oznacza pełną euforię w języku normalnych ludzi. Mam nienasycony głód aktorstwa, ale apetyt mogę mieć na rolę. Przeżyję bez niej, mimo że mam na nią ochotę, zaś nie mogę żyć bez mojej pasji. Ma Pani bardzo duże wymagania wobec siebie. WR: Dlatego tak dużo wymagam od mojej rzeczywistości. Ale z czasem coraz bardziej zaczynam godzić się z tym, że ta rzeczywistość nigdy w życiu nie dorówna temu, co jest w mojej głowie, w wyobraźni. Wkurza to Panią? WR: Nie, to jest fajne. Życie w swojej wyobraźni powoduje, że człowiek jest trochę odwrócony od świata i dzięki temu staje się bardziej kreatywny. Kiedyś bardzo mnie frustrowało, że marzenia nie doganiają rzeczywistości, że pewne rzeczy się nie dzieją. Teraz czuję się mile zaskoczona za każdym razem, kiedy dzieje się coś niesamowitego. Uwielbiam być zmęczona, kiedy kręcę film, kiedy pracuję. Jak tylko jest praca do zrobienia, to nawet jeśli jestem niewyspana, po wielogodzinnej podróży, po 12 godzinach na planie, wpadam w jakiś rodzaj twórczego zmęczenia połączonego z nakręceniem. To prawda, taki rodzaj twórczego zmęczenia bywa porywający. WR: Może dlatego ulubionym słowem, które idealnie określa mój stosunek do aktorstwa, jest "drive". Napęd, moc, nieustająca chęć, żeby ruszać do przodu, szybko jechać. Tak naprawdę, mimo zmęczenia, moim paliwem jest moja pasja. Ale pasja potrafi człowieka spalić. WR: Mnie nie. Bo dla mnie zawsze najważniejsze było moje życie prywatne, moja rodzina, bliscy, przyjaciele. Oni dają mi równowagę i sprowadzają na ziemię, jak się zapędzę za daleko. – Pani rodzice są osobami publicznymi: ojciec – znany polityk, ekonomista, mama – projektantka z sukcesami. Jest Pani w jakimś sensie od dziecka "wystawiona" na widok publiczny. WR: Fakt, że są osobami znanymi, sprawia, że ludzie mają gotowe wyobrażenie o moim życiu, dzieciństwie, charakterze. Osoba, której rodziców nikt nie zna, jest tajemnicza. Trudno cokolwiek powiedzieć na jej temat, bo nie ma ingrediencji. Ja, na dodatek z tym włoskiem nazwiskiem, grając od 16. roku życia, zostałam bardzo mocno zaszufladkowana. Mam wrażenie, że Pani istnieje w trzech wymiarach. WR: Wiem, co pani ma na myśli: jako osoba medialna, która tak naprawdę jest tylko pewnego rodzaju wyobrażeniem o mnie, jako osoba publiczna, czyli aktorka, i ta trzecia, czyli ja prywatnie, prawdziwa Weronika Rosati. Można dostać schizofrenii (śmiech). Ale ja też bardzo zmieniłam się przez ostatnie lata. Ludzie z mojego środowiska wiedzą, co robię, więc dla nich nie jestem już córką znanych rodziców ani bohaterką kolorowej prasy. Te rzeczy wciąż mogą im gdzieś tam przeszkadzać i w wielu sprawach decydują wyłącznie na moją niekorzyść, nigdy korzyść, ale ogólnie, zwłaszcza po "Obławie", jestem postrzegana jako aktorka. Wreszcie! (śmiech). I to mnie cieszy. Ale zawsze moje życie zawodowe jest dostosowane do mojego życia prywatnego. Ja chcę być szczęśliwa prywatnie. Jedynie wtedy mogę realizować swoją pasję. Cały wywiad w nowej Vivie! Więcej o gwiazdach: Te sławy rozpoczęły swoje kariery jako dzieci. A teraz? Zobacz zdjęcia gwiazd z dzieciństwa
Chłopak Ewy Farnej zdradzał ją z gwiazdą porno
Najgorsze było to, że kłamał mi w oczy, nadal to dementował, nadal twierdził ze mnie kocha.".
W marcu do swojego talk-show "Demakijaż" Krzysztof Ibisz zaprosił Ewę Farną, idolkę wielu nastolatek i z wielu powodów wzór do naśladowania. Ma ogromny dystans do siebie i stawia na szczerość, nawet w kwestiach sercowych. Ewa Farna zdradziła Krzysztofowi Ibiszowi, jak wyglądały jej początki w kwestiach sercowych. Artystka aktualnie zna się ze swoiom chłopakiem (poznała go w zespole) 7 lat, a są razem 2,5 roku. Ewa Farna myśli o ślubie? Piosenkarka ze śmiechem na twarzy wyznała, że nie chodzi na typowe randki i swoich partnerów poznaje właśnie w pracy. Nowy zespół sprawił, że pojawił się ktoś nowy. Za pierwszym razem nie wyszło jej to na dobre, bo ze swoim byłym chłopakiem nie rozstała się w zbyt dobrych stosunkach, choć... Było tam parę zdrad i nie było przyjemnie. Nie jest to nic trudnego do znalezienia w internecie. Dowiedziałam się z portali plotkarskich, że pojawiły się się zdjęcia mojego chłopaka z inną dziewczyną. (…) Natomiast najgorsze jest to, że ci fotografowie podchodzili i mówili >>Ewa, my cie lubimy, mynie chcemy cie ranić, ale naprawdę te zdjęcia sa autentyczne, a ten chłopak sie z kimś spotyka. Zaintrygowany dziennikarz podchwycił temat rozmowy i ciągnąl dalej, co doprowadziło do totalnego "demakijażu" (mało brakowało, a pociekłyby łzy). Pewnego razu sprawdziłam, że to się dzieje, i się rozstałam z tym facetem. (…) Najgorsze było to, że kłamał mi w oczy, nadal to dementował, nadal twierdził ze mnie kocha i chce być ze mną, że kocha mnie jaką jestem… Byłam brunetką, miałam jeszcze wtedy aparat na zębach, a ta dziewczyna… była byłą pornogwiadą. Blondynką z piersiami. Totalna inność ode mnie. Są zaręczeni i są ze sobą już bardzo długo. Ibiszowi opadła szczęka z wrażenia, gdy Farna wyznała, że wciąż mają ze sobą kontakt! Co prawda kosztowało ją to sporo emocji, ale zdystansowała się od tego. Związek i te sprawy już są poza nami, ja z nimi współpracuje już przy nowej płycie. On ma w domu studio, wiec ja do niego przyjeżdżam do domu i oczywiście jest ta jego dziewczyna, my sobie siedzimy i robimy płytę, ona przynosi kawę. Skontastowała artystka ze śmiechem i powiedziała o sobie, że jest trochę "porąbana". Jak widać to zauroczenie nie wygrało z pragnieniem tworzenia świetnej muzyki, bowiem ten mężczyzna napisał wiele jej hitów. Mimo wszystko, jesteśmy w szoku! ONS.pl Zobacz: Czy Ewa Farna przytyła? Ta stylizacja nie jest trafiona Ewa Farna o swoich krągłościach Biusty Ewy Farnej na Facebooku Ewa Farna na okładce magazynu "VIVA!"
Poruszająca rozmowa matki i córki o ciężkiej chorobie, cierpieniu, wybaczaniu i sile miłości.
Nie ma silniejszej więzi niż ta, łącząca matkę i córkę. Nie ma trudniejszych tematów, niż zmierzenie się z chorobą tak bliskiej osoby... Diagnoza "nowotwór"... i...? Wanda Rabczewska: I szok. Straszny szok. Człowiek nie wierzy, mówi: "Niemożliwe. To inni chorują, nie ja". I dopiero gdy czarno na białym widzi wynik, dociera do niego, że nikt nie jest pod ochroną. Doda: Tym bardziej że mama zawsze mi powtarzała: "Dorotka, ty się niczym nie przejmuj, my nie mamy żadnych obciążeń genetycznych, u nas nikt nie chorował na raka". Wanda Rabczewska: Rzeczywiście tak było. Zawsze uważałam, że mamy dobre korzenie, dobre geny i że nas straszne choroby ominą. Moja mama ma 88 lat i zawsze była zdrowa. Często długo nie wiemy, że chorujemy, diagnozę poznajemy dopiero w ostatnim stadium. Pani zareagowała wcześniej. Przeczucie? Wanda Rabczewska: Nie. Spotkałam na ulicy kolegę lekarza, popatrzył na mnie uważnie i powiedział, żebym wpadła do niego do przychodni, to porobimy wszystkie badania. Spytał: "Kiedy ostatnio się badałaś?". A ja mówię: "Wieki temu". "To tym bardziej wpadnij się zbadać". Doda: Popatrzył na mamę i tak jakby od razu wiedział, co się dzieje. Mama pewnie machnęłaby ręką, ale obiecała mi, że się przebada, że zrobi to po prostu dla mnie. Wanda Rabczewska: Nie miałam żadnych zewnętrznych objawów, tylko cały czas byłam zdenerwowana, zrywałam się w nocy, nie mogłam spać, zlewałam się potem. On zobaczył więc moje pobudzenie i to go zaniepokoiło. Niestety, jego podejrzenia się potwierdziły. Tylko jak powiedzieć bliskim, że cierpimy na chorobę, która może być śmiertelna? Wanda Rabczewska: Właśnie... Napisałam do Dorotki e-maila, w którym informacje o raku wplotłam pomiędzy inne, w ostatnim zdaniu. Doda: Akurat wcześniej trochę się poróżniłyśmy. Mama napisała więc: "Dobra, to się już nie kłóćmy! Zresztą właśnie wróciłam od lekarza i okazało się, że mam raka". Poczułam się tak, jakby ktoś zdzielił mnie czymś w głowę. Nie było czasu na myślenie. Wsiadłam w samochód i po 40 minutach byłam u niej, w Ciechanowie. Wanda Rabczewska: Dorota przyjechała i natychmiast wzięła sprawy w swoje ręce. Na drugi dzień zabrała mnie do lekarza do Warszawy, profesora, który mnie potem operował. Właściwie zdałam się głównie na nią, bo mąż kompletnie się pogubił. Doda: Musiałam być silna, stać się ich filarem. Tak naprawdę to ja jedna musiałam zachować zimną krew i panować nad sytuacją. Pamiętam zresztą, że to samo przeszłam przy Nergalu, kiedy dowiedziałam się, że ma białaczkę. Łatwiej mi więc było wszystko zorganizować, zwłaszcza że poznałam środowisko lekarzy i dostałam nawet nagrodę od minister zdrowia. Czego to był rak? Doda: Nie pytaj. Ani gdzie mamę operowano. Nikomu tego nie powiemy, to mamy osobista sprawa. Wanda Rabczewska: Przyczyną tej choroby na pewno był stres. Długo zastanawiałam się, dlaczego ja padłam jej ofiarą. Zaczęłam czytać na ten temat opracowania, artykuły. Porozmawiałam też z osobami ze środowiska medycznego i wszyscy powtarzali, że niestety, długofalowy stres i traumatyczne przeżycia, jakich doświadczałam w ciągu ostatniego półtora roku przed chorobą, mogły być jej przyczyną. Utwierdziła mnie w tym też doświadczona pielęgniarka, która mnie prosiła, żebym się tak nie denerwowała, wiedząc, jaka jestem wrażliwa i pobudliwa. Byłam strzępkiem nerwów. Doda: Mamę totalnie rozłożył na łopatki program "Na językach". Żyła w wielkim napięciu, odkąd zaczęły pojawiać się reportaże o jej małżeństwie. Miało to zaszkodzić mnie, a dotknęło niewinnych ludzi. Więcej: Jak będzie wyglądać suknia ślubna Dody? Szulim chce zrobić wywiad z Obamą? Pierścionek zaręczynowy Dody ma kształt... Jaki? Popielewicz pierwszy raz z obrączką na palcu! Wanda Rabczewska: Nie mogłam od tego uciec, to się nawarstwiało. Już była cisza, a potem znowu ktoś telefonuje: "Pani Wandziu, zaraz będą o was mówić". I tak co chwilę. Nie jestem osobą publiczną. Ja nawet nie wiem, czemu to miało służyć, dlaczego ktoś na oczach całej Polski roztrząsa moje małżeństwo, moje intymne sprawy i jeszcze angażuje do programu małoletnie dziecko. Doda: Wyobraź sobie, że teraz ja pójdę do telewizji i będę opowiadać o twoim małżeństwie, przez cztery miesiące, co weekend, obrażając cię i naginając fakty. Słowem można zabić. Wanda Rabczewska: Czasami czyn mniej boli niż słowo. To przyznaje sam papież. Doda: Ja jestem znana. W ryzyko mojego zawodu wpisuję fakt, że ktoś może opowiadać o mnie bzdury. Biorę to na klatę, ale moich rodziców muszę chronić. Każde kochające dziecko mnie zrozumie. Mama przecież jest tylko urzędniczką, na pewno nie telewizyjną bohaterką. Wanda Rabczewska: Męża też to kompletnie rozbiło. A przecież to jego zdrada spowodowała tę sytuację. Wybaczyła mu Pani? Wanda Rabczewska: Wybaczyłam już 15 lat temu, kiedy dowiedziałam się o tej zdradzie. A poza tym to naprawdę prywatna sprawa. Ale o dziecku nie miałam pojęcia, ani mąż nie miał. Dopiero gdy po 14 latach ta pani rozwiodła się i zrobiła test DNA, dowiedzieliśmy się, że mój mąż ma nieślubną córkę. Ale mąż nie walczył, nie zaprzeczał, wywiązywał się ze swoich obowiązków, płacił alimenty. To nie byłoby w jego stylu, żeby negować coś, czego sam był sprawcą. Uważaliśmy jednak, że to sprawa tylko pomiędzy nami. I tak wystarczająco ją przeżywaliśmy. Całą rodziną. Doda: A moja mama tej dziewczynce oddawała moje ubrania i pomagała tej kobiecie cały czas, mimo że moi rodzice nie są majętni. Takie właśnie ma złote serce. Wanda Rabczewska: ...nie potrafię odmówić. Mówi Pani: stres. Najczęściej jednak przyczyn raka upatruje się w genetyce. Wanda Rabczewska: To prawda, tylko że – powtórzę – moi przodkowie nie byli obciążeni nowotworem. A na waszym portalu Polki.pl przeczytałam tekst o doktorze Simontonie, światowej sławy psychoonkologu, który twierdzi, że istnieje ścisły związek pomiędzy długotrwałym stresem a chorobą nowotworową. Doda: A tych programów było chyba pięć, jeden w samo Boże Narodzenie. I dużo zwiastunów. Starszą osobę może to wpędzić do grobu. Wanda Rabczewska: Strasznie podgrzewano atmosferę, że ta dziewczynka – przyrodnia siostry Dody – będzie udzielała wywiadu. Ja myślę, że to dziecko nie wiedziało, co mówi, a za parę lat pewnie będzie żałowała tego, że to powiedziała. Doda: Ja od razu żałowałam swoich słów. Tyle emocji, i to na oczach całego kraju... Można stracić głowę. A autorzy programu tylko na to czekali. Wanda Rabczewska: Po każdym z tych programów byłam kompletnie rozdygotana, bałam się wychodzić na ulicę. Wydawało mi się, że wszyscy na mnie patrzą i szepcą za moimi plecami. Budziłam się w nocy i płakałam. Teraz też łzy mi lecą. Proszę się nie denerwować, nerwy nic tu nie zmienią – to już się stało. Wanda Rabczewska: Wiem, wiem, trzeba nabrać dystansu. Jednak w tym samym programie wyśmiewano się z mojej córki, szydząc z jej wypadku, kiedy miała pęknięty krąg szyjny i chodziła w kołnierzu. To dopiero był ból dla mnie, dusiłam się z bezsilności. Doda: Takie są uroki show-biznesu, mamo. Wanda Rabczewska: Ja zresztą nie załamałam się, od razu postanowiłam walczyć. Życie mnie już nauczyło, że trzeba odczekać, uspokoić się. Bo i tak wszystko minie. To Dorota jest choleryczką, ja – nie. Doda: Kiedy dostałam tego e-mai-la od mamy, najpierw wbiło mnie w ziemię, potem się popłakałam, a potem zaczęłam działać. Bo ja w ekstremalnych sytuacjach bardzo się mobilizuję. Wanda Rabczewska: Kiedy przyjechała, byłam zapłakana, ale też starałam się opanować, bo musiałyśmy się naradzić, co dalej robić. A jeszcze Dorotka powiedziała: "Nie martw się, wszystko będzie dobrze" i napełniła mnie tą myślą, optymizmem. I krzyczała: "Nie mów mi tylko o śmierci". Doda: Bo jak mogło być inaczej? Musi być dobrze. Nie wolno złymi myślami przyciągać złych wydarzeń, trzeba myśleć pozytywnie, a ja w tym mam wprawę. Krystyna Pytlakowska/ Viva! Więcej: Jak będzie wyglądać suknia ślubna Dody? Szulim chce zrobić wywiad z Obamą? Pierścionek zaręczynowy Dody ma kształt... Jaki? Popielewicz pierwszy raz z obrączką na palcu!
Był taki czas, kiedy kasowy sukces filmu zależał od ilości super aktorów występujących w filmie. A potem pojawiła się ona. Pierwsza aktorka-zjawisko. Stała się pierwszą kobietą, która występując w pojedynkę zapewniała filmowi frekwencyjny sukces. Sridevi, jedna z najjaśniejszych gwiazd Bollywood, opowiada o tym, jak czuła się na planie „English Vinglish” po 15 latach przerwy. W „English Vinglish” Sridevi wciela się w rolę Shashi - oddanej matki, doskonałej gospodyni i utalentowanej kucharki. Jest kochającą żoną, wiecznie zajętego zawodową pracą męża. Kobieta prowadzi małą firmę cateringową. Rodzina nie traktuje jej z należytym szacunkiem i nie ceni jej pracy, traktując ją jak służącą. Pewnego dnia zostaje poproszona o pomoc przy weselu, mieszkającej w Nowym Jorku, siostrzenicy. Kobieta mówiąca jedynie hindi zmuszona jest stawić czoła wielu wyzwaniom. Językowa bariera jest dla niej nie tylko udręką, ale także źródłem wielu nieporozumień i upokorzeń. Shashi zapisuje się na kurs dla obcokrajowców. Na zajęciach spotyka wiele ciekawych osób, między innymi czarującego Francuza. Odtąd Shashi staje się nową kobietą… W przeszłości byłaś aktorką-legendą. Każdy twój film był olbrzymim sukcesem. A potem zniknęłaś z branży na 15 lat. Powraciłaś w obrazie Gauri Shinde „English Vinglish”. Jak się czułaś? Byłaś zdenerwowana? Sridevi: Słowo „zdenerwowanie” nie oddaje tego, co czułam. To zupełnie inne uczucie. Byłam więcej niż tylko podekscytowana. Granie po tylu latach przerwy, bardzo mnie motywuje, a to nie czyni mnie zdenerwowaną. Obdarzyłam zaufaniem reżyserkę filmu Gauri Shinde, która – jak się okazało - stworzyła cudowny obraz. Stanie przed kamerą po tylu latach sprawiło, że znowu poczułam się jak debiutantka. W tym filmie po prostu robiłam, co do mnie należało, to, o co prosiła mnie reżyserka. Całkowicie i bez najmniejszej wątpliwości oddałam się talentowi Gauri, która pomimo tego, że tak wiele lat nie pracowałam na planie filmowym, okazała mi ogromne zaufanie i cierpliwość. Mam ogromną nadzieję, że nie zawiodłam jej oczekiwań. Kiedy powstawał scenariusz nie byłaś brana pod uwagę przy obsadzie… Sridevi: Tak to prawda, dopiero później, kiedy Gauri, która jest także autorką scenariusza, rozmawiała na temat obsady z producentami Balkim oraz Kapoorem, powstał ten pomysł. Kapoor poprosił mnie, żebym rzuciła okiem na skrypt. Od razu się w nim zakochałam. Wszystko było w nim idealne. Od razu uderzył mnie charakter głównej postaci – Shashi. Zrozumiałam głęboki sens jej problemu, jej życiowej postawy. Od razu poczułam z nią bardzo silną więź – z jej kobiecością, byciem matką i żoną. Wtedy dotarło do mnie, że to ja powinnam zagrać tę rolę. Dlatego zdecydowałam się wystąpić w „English Vinglish”. Twoje córki dotąd widziały cię tylko w telewizji, w powtórkach superfilmów z twoim udziałem. Aż do teraz! Powiedz, jak bardzo były poruszone pokazem „English Vinglish” na Festiwalu Filmowym w Toronto? Obraz zebrał tutaj ogromne brawa? Sridevi: Czułam się niezwykle dumna. I jako aktorka, i jako matka. Na pokazie w Toronto obecne były i moje córki, i mój mąż. Dlatego ten pokaz był dla mnie szczególnie ważny. W najśmielszych snach nie spodziewałam się, że reakcje widzów będą tak serdeczne, życzliwe i entuzjastyczne. Miałam wrażenie, że to mnie trochę przytłoczyło. Jednak ostatecznie było to dla mnie niesamowite doświadczenie. Na plan filmowy wróciłaś po 15 latach. Dlaczego trwało to tak długo? Sridevi: Zadaję sobie to samo pytanie. Dlaczego aż 15 lat? (śmiech). Życzyłabym sobie, żebyśmy z Gauri Shinde spotkały się wcześniej, ale wierzę, że zrobiłyśmy ten film w najlepszym możliwym momencie. Moi fani ciągle pytali mnie: „Kiedy cię znowu zobaczymy w filmie”? Jestem im bardzo wdzięczna za to, że przez tyle lat byłam w ich sercach i że nigdy o mnie nie zapomnieli. Brakowało ci aktorstwa przez te 15 lat? Sridevi: Nie. Byłam szczęśliwa, spędzając czas z moimi dziećmi i mężem. Cieszyłam się macierzyństwem i zaciszem domowym. Tak naprawdę to nigdy nie straciłam kontaktu z kinem. Jestem żoną producenta filmowego i często bywałam na planach. Świetnie wyglądasz. Mam wrażenie, że bije od ciebie blask. Sridevi: To miłość daje mi energię. Nie mam żadnego sekretu. Wierzę w to, że cokolwiek masz w swoim wnętrzu, promienieje to także na twojej twarzy. Po prostu jestem szczęśliwa i pozytywnie nastawiona do świata i ludzi. Każdego ranka myślę o tym, co jest w moim życiu najważniejsze i cieszę się tym. To jest moja podstawa szczęścia i… dobrego wyglądu. Film „English Vinglish” do zobaczenia w ramach Indian Film Festival. Więcej informacji na: facbook.com/bollywoodpoland Tekst i zdjęcia: materiały prasowe Zobacz także: Indian Film Festival w Warszawie! Zobacz szczegóły Tomasz Karolak zamyka swój teatr? "Nigdy nie jest za późno" - film z Meryl Streep Nowy spektakl w Teatrze Capitol "Między łóżkami"
Kinga Rusin o sukcesach i porażkach życiowych
Kto nie kojarzy Kingi Rusin lub nie oglądał chociażby jednego programu, show z jej udziałem? Bardzo elokwentna, medialna i profesjonalna w każdym calu. Wiele zawdzięcza szczęściu, ale więcej... samej sobie! Pamięta pani ten poranek sprzed 10 lat, gdy po raz pierwszy przywitała pani widzów "Dzień dobry TVN"? Kinga Rusin: Bardzo dobrze pamiętam. Ktoś nagrał mi ten "koszmar" na pamiątkę i mam go do dziś (śmiech). Dlaczego koszmar? Kinga Rusin: Ponieważ program był eksperymentem... Ale chyba jednak udanym? Kinga Rusin: Pierwsze wydanie prowadziłam w duecie z Marcinem Mellerem i oboje doskonale się bawiliśmy. Nieźle ubawili się też widzowie, którzy uwielbiają wpadki w programach na żywo. Pamiętajmy, że 10 lat temu, kiedy startowało "Dzień dobry TVN", to były czasy, kiedy mogliśmy eksperymentować na wizji. Dziś nikt nie może pozwolić sobie na komfort popełniania tylu błędów, ile my mogliśmy. Poza tym stacja TVN nie była wtedy jeszcze w czołówce i dopiero stawała się popularna. Program nie był poprzedzony żadną reklamą ani zapowiedzią. Po prostu o 9 rano przywitaliśmy widzów i dalej już poszło samo. Pierwszy odcinek oglądany był przez mały procent widzów. Założę się, że większość stanowiła nasza rodzina. Bała się pani przed pierwszym odcinkiem? Kinga Rusin: Przepraszam, że użyję teraz kolokwialnego języka, ale wszyscy byliśmy "posrani". Paru osobom w trakcie nagrania programu puściły nerwy i było widać, że jest szamotanina. Gdy program się skończył, pomyślała pani: "Boże, nigdy więcej!"? Kinga Rusin: Absolutnie nie! Cieszyłam się, że nam się udało. Dostałam kilka SMS-ów ze słowami wsparcia, gratulacjami oraz uwagami. ONS.pl Zobacz też: Karolina Malinowska w platynowym blondzieJak wyglądają synowie Pameli Anderson?Magda Gessler w bardzo drogich okularach A jak to się stało, że właśnie panią wybrano do poprowadzenia tego "eksperymentu na wizji"? Kinga Rusin: Wcześniej przez jakiś czas współpracowałam z TVN. Od 1997 prowadziłam prawie przez trzy lata program "Wizjer". Następnie skoncentrowałam się na wychowywaniu dzieci i prowadzeniu własnej agencji PR. No i któregoś dnia zadzwonili do mnie Piotr Walter i Edward Miszczak. Propozycja, którą mi przedstawili, spodobała mi się do tego stopnia, że zapomniałam zapytać o swoje honorarium (śmiech). Podobno potrafi pani zrobić dla materiału bardzo wiele... Kinga Rusin: Tak, choć etap partyzantki mam już za sobą. Najtrudniej było, gdy robiłam reportaże w Stanach w latach 90., czyli na samym początku cywilizowanych działań dziennikarskich. Nikt mi tam nie pomagał, bo niby czemu mieli pomagać jakiejś dziennikarce z telewizji, która nie liczy się na świecie. Gdybym nie walczyła o wszystko, nic by nie wyszło. Rozmówcy często stawiali bariery, przez które trudno mi było do nich dotrzeć. Ale ja wiem, jak te bariery pokonać. Rozmawiał Wiktor Krajewski/Party Zobacz też: Karolina Malinowska w platynowym blondzie Jak wyglądają synowie Pameli Anderson? Magda Gessler w bardzo drogich okularach