„Moja żona miała poważny wypadek, gdy wracała od kochanka. Mimo to kocham ją i nie dam jej odejść”
Jedno wydarzenie zupełnie zmieniło moje życie. Mam na myśli nie tylko wypadek żony, po którym zapadła w śpiączkę, ale też to, czego się po nim dowiedziałem. Co robiła w Lublinie, skoro mówiła, że jedzie do Gdańska?
Deszczowe chmury wisiały nisko nad miastem. Stojąc w oknie na dwudziestym piętrze wieżowca, miałem wrażenie, że dam radę dotknąć ich ręką. Pode mną rozpościerała się przepaść, która dziwnie mnie przyciągała. A jednocześnie napawała lękiem. Śmierć była tak blisko, oddzielała mnie od niej tylko szyba. Czy to samo czuła moja żona, kiedy zbliżał się do niej ten rozpędzony TIR? Czy także miała wrażenie, że tylko samochodowa szyba oddziela ją od ostateczności? A może jednak stało się to wszystko zbyt szybko, aby w ogóle zdążyła cokolwiek pomyśleć? To był podobno cud, że Joanna przeżyła ten wypadek. Pijany kierowca TIR-a skosił kolejno dwa auta. Z pierwszego została tylko masa pogiętego żelastwa. Samochód mojej żony był tym drugim, TIR już zdążył nieco wyhamować, stracić impet, ale i tak nasz samochód został zmiażdżony, jak puszka sardynek. Niewiele z niego zostało po uderzeniu, ale na szczęście moją żonę udało się z niego wydobyć żywą. Miała jednak liczne złamania i była w śpiączce. Paskudne siniaki zniknęły, złamania się zrosły. Rehabilitanci rozćwiczyli Joannie nogi i ręce tak, aby nie nastąpił zanik mięśni, tak jakby wierzyli, że jeszcze kiedyś mogą się jej przydać, że będzie chodzić, jeść, machać do kogoś na do widzenia. Ale moja żona, mimo tego, że minęło pięć miesięcy od wypadku, nadal była nieprzytomna. Lekarze nie mieli pojęcia, czy kiedykolwiek się wybudzi ze śpiączki, powtarzali, że dopóki nie nastąpił obrzęk mózgu, to jest dla niej nadzieja i tego trzeba się trzymać. Dla mojej żony czas stanął w miejscu, podczas gdy moje życie wywróciło się do góry nogami. I to nie tylko dlatego, że Joanna zapadła w śpiączkę i nie było wiadomo, czy kiedykolwiek do nas wróci. Ale dlatego, że dowiedziałem się o jej romansie i że tamtego feralnego dnia wracała od kochanka. O wypadku dowiedziałem się z telewizji. TIR skosił dwa samochody! – to była wiadomość dnia. Ale na relację z miejsca zdarzenia patrzyłem obojętnie, gdyż do głowy mi nie przyszło, że ta kupa złomu rzucona na pobocze to może być akurat nasza mazda. Bo niby dlaczego miałem tak sądzić, skoro wypadek był na trasie do Lublina, a moja żona pojechała w delegację do Gdańska? Tak przynajmniej mi powiedziała! Jeszcze tego samego dnia, gdy dzwoniła do domu, twierdziła, że na wybrzeżu strasznie wieje. Ładne mi wybrzeże. Dopiero telefon ze szpitala w Lublinie postawił mnie na nogi, bo pielęgniarka upierała się, że przywieziono do nich Joannę Cybulską, a w jej portfelu znaleziono kartkę z informacją, kogo powiadomić o nagłym wypadku i jestem to ja, Mateusz Cybulski, jej mąż. Kiedy już ochłonąłem ze zdumienia, zacząłem się zastanawiać, co Joasia tam robiła?! Od razu zadzwoniłem do jej biura, czy przypadkiem nie kazali jej służbowo jechać jeszcze do Lublina, a tymczasem jej szefowa zdziwiła się, o jakiej delegacji do Gdańska lub Lublina mówię, skoro Joanna wzięła po prostu kilka dni wolnego. Cóż, stało się jasne, że żona mnie najzwyczajniej w świecie okłamała! Przychodziły mi do głowy różne rzeczy, co mogła robić na lubelskiej szosie, ale zdrada była jedną z ostatnich. Bo przecież byliśmy z moją żoną szczęśliwi w małżeństwie! Dwanaście lat po ślubie, dwoje dzieci. Gdzie tu jest miejsce na jakiegoś kochanka? A jednak było... Po wypadku Joasi opiekowałem się nią najlepiej, jak umiałem. Co dwa dni jeździłem do Lublina, gdzie początkowo leżała na intensywnej terapii, a kiedy po kilku tygodniach jej stan się poprawił i ustabilizował, wychodziłem i wybłagałem przetransportowanie jej do Warszawy. Teraz mogłem bywać u niej codziennie i nasze dzieciaki także – jedenastoletni Krzysio i dziewięcioletnia Ewunia. Lekarze uważali, że żona może słyszeć, co się wokół niej dzieje, więc razem z dziećmi opowiadaliśmy jej rozmaite historie, czytaliśmy jej ulubione książki i modliliśmy się o jej zdrowie. Ja dodatkowo w duszy prosiłem Boga o rozwiązanie tej zagadki, co moja żona robiła na drodze do Lublina? I w końcu dostałem odpowiedź... Siostra Joanny widząc, jak bardzo się poświęcam, nie wytrzymała i powiedziała mi, że Joanna miała kochanka – faceta, którego poznała przeszło rok wcześniej na jakimś służbowym wyjeździe i z którym połączył ją gorący romans. Podobno zamierzała ode mnie odejść. Do niego. Załamałem się. Nie mogłem pojąć, co zrobiłem źle, że żona chciała mnie opuścić. Jakim sposobem nie zauważyłem ani jednego sygnału zwiastującego jego rozpad? Przecież nie jestem jednym z tych facetów, dla których liczy się tylko praca, poświęcałem się rodzinie i żona miała we mnie oparcie. Nigdy, przenigdy nie doszło między nami do żadnej większej awantury. Oczywiście, zdarzały się drobne nieporozumienia, jak w każdym związku, ale przecież rozmawialiśmy o nich i staraliśmy się na bieżąco rozwiązywać swoje problemy. No i nasze dzieci... Jak Joanna wyobrażała sobie ich życie po naszym rozwodzie? Czy naprawdę tamten facet był wart zniszczenia im spokojnego dzieciństwa? Nie chciało mi się w to wierzyć! Po nocach śniło mi się, że rozmawiam o tym z Joanną, podobno nawet krzyczałem przez sen, o czym poinformowały mnie przestraszone dzieci. Nie miałem pojęcia, co krzyczę i na pewno nie były to miłe słowa, więc było mi głupio, że muszą tego słuchać, jakby miały za mało stresów. Początkowo miałem żal do Joli, siostry Joanny, że mi o niczym nie powiedziała, że trzeba było aż wypadku, abym dowiedział się o zdradzie żony. Czy dużo osób spośród naszych znajomych wiedziało o jej romansie? Jak bardzo byłem wystawiony na pośmiewisko? Siostra mojej żony przysięgała, że wiedziała tylko ona i to od niedawna. Twierdziła też, że od początku usiłowała wybić Joannie z głowy ten romans i stała po mojej stronie. Po jakimś czasie więc jej wybaczyłem. Jola utrzymywała także, że nie wie zbyt wiele o facecie, którego pokochała moja żona, oprócz tego, że ma na imię Roman i mieszka w Lublinie. Byłem wściekły na tego gościa! Nie tylko dlatego, że poderwał moją żonę, ale ponieważ ani razu nie odwiedził jej w szpitalu. Byłem tego pewny, bo personel donosił mi o każdej osobie, która przychodziła do Joanny. Jak ten gnojek śmiał? Przecież musiał wiedzieć, że miała wypadek, bo w przeciwieństwie do mnie doskonale zdawał sobie sprawę, że jechała tamtą trasą. Na pewno widział kraksę w telewizji, tymczasem nie tylko nie przyszedł zobaczyć się z moją żoną, ale nawet nie wysłał jej ani jednego SMS-a. Przepadł jak kamień w wodę. Powstrzymywałem się, aby nie mówić Joannie, jak bardzo jej ukochany ma ją w nosie, że jeszcze się u niej nie pojawił. Jak mało była warta ich miłość. Na szczęście nie zabrakło mi rozsądku i milczałem. Kto wie, do czego mogłyby doprowadzić moje słowa, jak wpłynąć na żonę? Po jakimś czasie doszedłem nawet do wniosku, że może głos kochanka ożywiłby ją dużo szybciej niż głos mój czy nawet ukochanych dzieci. Tak! Głos Romana mógł podziałać stymulująco na jej mózg, być decydującym bodźcem, który sprawi, że Joanna obudzi się ze śpiączki! Cóż z tego, że dla niego? Wtedy będę mógł zacząć o nią walczyć, podczas gdy teraz nic nie mogę zrobić i jestem kompletnie bezsilny. Zacząłem więc szukać tego faceta. Nie miałem pojęcia, jak się do tego zabrać, bo w komórce żony nie znalazłem numeru do żadnego Romana. Przepytać znajomych? Zrobić wywiad w pracy Joanny. Wtajemniczyłem w mój plan Jolę, która spojrzała na mnie z podziwem. – Zawsze powtarzałam Joannie, że nie powinna niszczyć waszego związku, bo ty bardzo ją kochasz i teraz mam tego potwierdzenie – stwierdziła. Ale ona także nie miała pojęcia, jak znaleźć Romana. Przejrzenie połączeń z komórki Joanny, jej papierów, zapisków, maili na komputerze nic nam nie dało. Moja żona świetnie się maskowała! W końcu, kiedy już byłem naprawdę załamany, Jola wpadła na pomysł, aby dać do lokalnej lubelskiej gazety ogłoszenie w imieniu Joanny, że szuka Romana i prosi go o kontakt. Może on sądził, że Joanna jest już rośliną i dlatego się do niej nie odzywał? A gdy zobaczy ogłoszenie i pomyśli, że Joanna odzyskała świadomość, postanowi jednak kontynuować romans z moją piękną żoną? Wszystko się we mnie gotowało na taką myśl, ale jednak postanowiłem spróbować. W ogłoszeniu podałem numer komórki żony, byłem więc przygotowany na głupie telefony od żartownisiów. Ale nie na TEN telefon. Zadzwoniła jakaś starsza pani i niepewnym głosem zapytała, czy może rozmawiać z Joanną. Odparłem, że nie, bo Joanna jest w śpiączce. I wtedy ta kobieta się rozpłakała. Wśród szlochów wyznała mi, że jest matką Romana i zadzwoniła, ponieważ sądziła, że porozmawia z kobietą, którą jej syn tak bardzo kochał. Że do tej pory nie mogła zrozumieć, dlaczego Joanna jeszcze się do niej nie odezwała, ani nie była na pogrzebie Romana. – Pogrzebie? – zdumiałem się. – On nie żyje? Roman zginął w zderzeniu z TIR-em! W tym samym wypadku, w którym została ranna moja żona. Od słowa do słowa wyjaśniliśmy sobie z matką Romana, kim jestem. Ona nie miała pojęcia, że Joanna jest mężatką, wiedziała tylko tyle, że jej syn spotkał miłość swojego życia. Tamtego pechowego dnia postanowili prawdopodobnie oboje przyjechać do Warszawy i powiedzieć mi o swojej miłości. Roman wybrał się swoim autem, aby mieć jak wrócić do Lublina i to on wziął na siebie uderzenie TIR-a. Zginął na miejscu. Nie wiedziałem, co mam począć z tymi wszystkimi informacjami, jak się odnaleźć w tej nowej rzeczywistości. No i jak dotrzeć do Joanny, aby się obudziła. W końcu postanowiłem opowiedzieć jej szczerze o moich uczuciach. O tym, jak bardzo ją kocham, jakim szokiem był dla mnie jej romans i jak bardzo pragnę, aby się obudziła. – Wiem, że gdy się ockniesz, mogę usłyszeć, że już nie chcesz ze mną być. Mimo to chcę zaryzykować – zwierzyłem się. Dwa tygodnie po moim wyznaniu Joanna otworzyła oczy. Powoli wraca do siebie, ku radości najbliższych. Wiem, że czeka mnie z nią poważna rozmowa, bo słyszała moje słowa, gdy była w śpiączce. Ale skoro ona nie spieszy się, aby poruszyć ten temat, to ja także nie. Dajemy sobie oboje czas, aby oswoić się z tym, co się stało. Nie wiem, co z tego wyniknie, ale mam nadzieję, że moja żona postanowi zostać ze mną, bo bardzo ją kocham. Przeczytaj więcej listów do redakcji:„Czekaliśmy na dziecko 12 lat. Syn urodził się 10 tygodni wcześniej z poważną wadą serca. Dlaczego los tak mnie pokarał?”„Moja żona zmarła przy porodzie. Ja nie byłem gotowy zostać samotnym ojcem i po prostu oddałem córkę do adopcji”„Zaszłam w ciążę w wieku 15 lat i bardzo długo to ukrywałam. Bałam się reakcji rodziców”
„Mój mąż zginął w wypadku. Jechała z nim jego kochanka... moja siostra. Mieli romans od wielu lat”
To był dla Alicji potworny cios. Straciła dwie najważniejsze osoby w życiu - ukochanego męża i jedyna siostrę. Siostra przeżyła wypadek i od lat stara się o przebaczenie... Wybaczyłybyście taką zdradę?
Złościło mnie, że przez Ewkę muszę wyłączyć telefon w swoje własne urodziny. Nie miałam jednak innego pomysłu, jak się od niej odciąć. Wiedziała, że nie odbiorę połączenia z żadnego ze znanych mi jej numerów, więc próbowała dodzwonić się z aparatów znajomych. Rok wcześniej nabrałam się na tę sztuczkę i miałam wątpliwą przyjemność usłyszeć jej pośpieszne: – Ala, nie rozłączaj się, proszę. Chciałam ci tylko… Oczywiście się rozłączyłam, co nie zniechęciło jej do dzwonienia do mnie kilka miesięcy później, w Wigilię i przed Nowym Rokiem. Skasowałam jej wiadomości bez czytania. W tym roku nie zamierzałam się denerwować. Nie miałam pojęcia, skąd brała moje kolejne numery telefonu, adresy mailowe i kontakty na komunikatorach internetowych. – Pewnie ktoś z waszej dalszej rodziny się nad nią lituje i jej przekazuje – wysunął tezę mój facet. – Wiesz, jak ludzie rozumują: w końcu to rodzone siostry, powinny się pogodzić. – Ty też tak uważasz? – zapytałam ostro. – Powinnam jej wybaczyć i wpuścić ją na nowo do swojego życia?! Bo to moja siostra?! Jarek zamachał rękami na znak, że odcina się od tego tematu. Nigdy nie poznał Ewki, ale wiedział, co mi zrobiła. Sam zresztą ponosił tego konsekwencje każdego dnia. Była w szoku, chyba dlatego wyznała mi prawdę Niechętnie wracałam myślami do tamtego dnia. Zbyt wiele czasu poświęciłam na to, by zapomnieć, co się wydarzyło… Tamtej nocy zawaliło się całe moje życie, straciłam dwie najbliższe mi osoby, dowiedziałam się, że od lat żyłam w kłamstwie, i że nic, co kochałam, tak naprawdę nie istniało. Przede wszystkim, nie istniało moje idealne małżeństwo. A myślałam, że Łukasz i ja byliśmy dla siebie stworzeni. Chodziliśmy z sobą od technikum, był moim pierwszym mężczyzną, ja jego pierwszą kobietą. Wzięliśmy ślub niedługo po maturze. Dopełnieniem szczęścia były narodziny naszej córeczki, Basi. Pamiętam, że patrzyłam z niezrozumieniem na moje koleżanki, które narzekały na swoich chłopaków i mężów, skarżyły się, że oni ich nie rozumieją, że wszystko trzeba na nich wymuszać, o wszystko się wykłócać. My nie kłóciliśmy się nigdy, Łukasz opiekował się mną i Basią, był cudownym mężem i ojcem. Miałam wrażenie, że każdego dnia, kiedy wstaję z łóżka i widzę go w kuchni parzącego dla mnie kawę, zakochuję się w nim jeszcze bardziej. On powtarzał, że jest największym szczęściarzem, jakiego Ziemia nosiła, bo ożenił się z miłością swojego życia. A potem.... pewnego wieczoru dostałam wiadomość od policji, że samochód mojego męża dachował na jakiejś bocznej drodze nad morzem. Kierowca zginął na miejscu, pasażerka była w szpitalu. Nawet w najczarniejszych koszmarach nie spodziewałam się, że tą pasażerką okaże się moja siostra… Tak, ona i Łukasz mieli romans od wielu lat. Zabawiali się za moimi plecami, najwyraźniej podniecało ich sięganie po zakazany owoc. Ewa nie była ciężko ranna. Była za to w totalnym szoku i z szeroko otwartymi, szklanymi oczami opowiedziała mi wszystko. Ze szczegółami, których nie chciałam znać, ale byłam tak sparaliżowana przerażeniem i rozpaczą, że nie potrafiłam jej przerwać. Zabroniłam jej przychodzić na pogrzeb Łukasza i wykrzyczałam naszej mamie, że jeśli stanie po jej stronie, to i ona zostanie objęta zakazem. Nie spotkałam się z siostrą przez następne 3 lata, aż do śmierci naszej mamy, ale nawet wtedy nie dopuściłam do bezpośredniego kontaktu. W końcu mój narzeczony powiedział, że ma dość Potem rolę ojca w życiu mojej pięcioletniej córeczki grał już Jarek. Planowaliśmy ślub, chcieliśmy mieć więcej dzieci. Różnie się jednak między nami układało i wciąż było tu wiele niewiadomych, ale wiedziałam jedno: moja siostra nigdy nie pozna swoich kolejnych siostrzeńców i nawet nie dowie się, że ma nowego szwagra. – Przecież wiesz, że i tak ktoś jej powie – Jarek był realistą. – Zresztą, jak sobie wyobrażasz, że nasze dzieci nigdy jej nie poznają? Ja nie mam rodzeństwa, to ich jedyna ciotka. W końcu będziesz musiała… Dobra, już nic nie mówię. Rany, przepraszam. Wiedziałam, że Jarek nie do końca popierał moją decyzję. Ciągle przypominał mi, że Ewa to moja najbliższa krewna. Nie miałam już żyjących rodziców, dziadków, ciotek, a najbliższa kuzynka mieszkała w Anglii. – Słuchaj, ja siostry też nie mam. – odparowałam mu raz. – Umarła tego samego wieczoru co mój mąż. Wiesz, że on miał być wtedy u swojego brata na Polesiu i pomagać mu w remoncie, a ona nałgała, że robi kurs w Toruniu? A byli razem w hotelu ze spa nad morzem. Za moje i jego pieniądze. Mnie Łukasz nigdy nie zabrał do spa. Jarek niby rozumiał moją złość, jednak czasami miałam podejrzenia, że to on przekazuje Ewce, co u mnie słychać. Wiedziałam, że to bzdura, przecież nawet jej nie poznał, ale, z drugiej strony, Łukasz też teoretycznie nawet z nią nie gadał. A potem okazało się, że nie dość, że z nią sypiał, to jeszcze opowiadał jej o moich wadach i o tym, jak to się czuje uwięziony w tym małżeństwie… Skąd zatem mogłam mieć pewność, że moja cwana, zdradziecka siostra nie znalazła jakimś cudem drogi do serca mojego drugiego ukochanego mężczyzny? Może zbałamuciła także jego, i dlatego był po jej stronie?! – To raczej mało prawdopodobne – powiedziała pani psycholog, do której poszłam, kiedy nie radziłam sobie z tymi obsesyjnymi myślami. – Proszę się zastanowić, czy pani podejrzenia i zazdrość o partnera mają jakieś realne podstawy, czy może są tylko pokłosiem tamtej traumatycznej sytuacji z pani mężem. Cóż, wiedziałam, że pewnie tak właśnie jest, ale czasami ogarniała mnie po prostu paranoja. Robiłam dochodzenia, gdzie Jarek był, gdy spóźnił się do domu, grzebałam w jego rzeczach i komórce, powątpiewałam w wytłumaczenia. Któregoś dnia mój narzeczony stwierdził, że ma dość i potrzebuje czasu, żeby uporządkować myśli. Wyprowadził się ode mnie i Basi. Pół roku później w ogóle przestałam mieć nadzieję, że do siebie wrócimy… Zniosłam to jednak dzielnie. Po tym, co zrobił mi Łukasz, żaden mężczyzna nie mógł mnie już poważnie zranić. Uważałam, że jestem kuloodporna, że po tym, co przeszłam, wszystko inne to bułka z masłem. I wtedy spadł na mnie kolejny cios. Kolejne nieszczęście - rak piersi – To jest skierowanie na biopsję – powiedziała pewnego dnia lekarka, do której przyszłam na standardowe usg piersi. – Proszę to załatwić jak najszybciej. Przestraszyłam się, więc poszłam na badanie prywatnie. Do końca nie spodziewałam się wyniku, który zobaczyłam. Miałam zmianę o charakterze złośliwym. – Jedyne, co mogę doradzić w tej sytuacji, to mastektomia – powiedziała kolejna pani doktor. – Zmiana jest duża, powinna pani poddać się usunięciu całej piersi. Potem konieczne będą naświetlania i chemioterapia. Czy pani pracuje zawodowo? Automatycznie odpowiedziałam twierdząco i dowiedziałam się, że muszę porozmawiać z szefem o dłuższym zwolnieniu. Operacja, potem chemia i radioterapia – to wszystko miało trwać tygodniami, a ja praktycznie miałam zamieszkać w szpitalu. – Ale ja mam małe dziecko – powiedziałam oszołomiona. – Coś wymyślę na czas operacji, ale jak ja potem dam radę przychodzić codziennie na naświetlania i chemię? Lekarka uświadomiła mi, że ten problem muszę rozwiązać jak najszybciej. Wedle jej słów, nie było możliwości, bym normalnie zajmowała się dzieckiem, ba!, żebym prowadziła normalne życie podczas walki z nowotworem. – Musi pani na czas operacji, a potem chemii i naświetlań zostawić dziecko pod opieką rodziny – doradziła lekarka. – Pani też będzie potrzebowała opieki. Chemia to trucizna, która zabija nie tylko raka, ale wyniszcza cały organizm. Proszę to przeczytać. Wręczyła mi ulotkę o skutkach ubocznych chemioterapii. Wymioty, nudności, osłabienie, możliwe omdlenia, wypadanie włosów, podatność na infekcje… Nie wiedziałam, co robić. Basia miała wtedy nieco ponad 7 lat. Jej jedyna babcia cierpiała na parkinsona i była w domu opieki. Kuzynka na stałe mieszkała w Anglii. Więcej krewnych nie miałyśmy. Poza… Trzy dni zajęło mi przygotowanie się do tej rozmowy. W końcu jednak zadzwoniłam do Ewy. Nie pozwoliłam jej zarzucić mnie bezsensownymi przeprosinami i wyrazami skruchy. – Słuchaj, nie chodzi o mnie, tylko o Basię – zaczęłam oschle. – Boże święty. Co z nią? Co się dzieje?! – Ewa naprawdę się przejęła. – Z nią wszystko okej, ale ja muszę iść na jakiś czas do szpitala. Nie mam jej z kim zostawić na ten czas. Czy mogłabyś ją na jakiś czas wziąć do siebie? Początkowo planowałam rzeczową rozmowę, ale tak się nie dało. Kiedy musiałam opowiedzieć o guzie i mastektomii, pomimo wszelkich wysiłków się rozpłakałam. Ewa zapytała, czy może do mnie przyjechać, a ja byłam zbyt przestraszona tym wszystkim, by trwać w uporze. Kiedy weszła, nie rzuciła mi się na szyję ani nie próbowała znowu mnie przepraszać. Po prostu zaparzyła mi herbatę, zaczęła sprzątać ze stołu, a potem zrobiła pranie, które zalegało na podłodze w łazience. Obserwowałam ją, jak krząta się po moim domu, i myślałam o zmianach, jakie w niej zaszły. Po pierwsze, przez te lata mocno utyła. Miała zmarszczki wokół oczu i bruzdy przy ustach. Wciąż jednak było w niej coś, co kojarzyło mi się ze wspólnym dzieciństwem, trochę też z mamą. – Mleko z miodem – powiedziała, stawiając przede mną kubek; zupełnie jak kiedyś robiła to mama. – Wypij i idź spać. Rano nie wstawaj, ja przyjadę po Basię i zawiozę ją do szkoły. Jeśli ma zostać ze mną, musi się do mnie przyzwyczajać. O której masz lekarza? – O dwunastej… Ewa nalegała, żeby mogła pojechać ze mną. Nie walczyłam przeciwko temu pomysłowi. U onkologa zawsze czułam się przerażona jak mysz w jednej klatce z kotem. Nie umiałam zadawać właściwych pytań, nie rozumiałam, co się do mnie mówi. Obecność drugiej osoby, która potrafiła się wszystkim zająć, była cenna. Siostra zaczęła przychodzić do nas codziennie. Basia nie zadawała wielu pytań, po prostu cieszyła się, że odwiedza ją nowa ciocia. Lekarz kazał mi cieszyć się życiem. Staram się Nadszedł termin operacji. Nie powiedziałyśmy Basi, dlaczego znikam na prawie tydzień. Dopiero kiedy wróciłam do domu, podjęłam próbę wyjaśnienia dziecku, dlaczego nie mam jednej piersi, i co będzie się działo przez kilka następnych tygodni. Działo się wiele… Sesje chemioterapii, a potem naświetlania mnie wykańczały. Kiedy nie byłam na sesji, mogłam jedynie leżeć i modlić się, by nie wymiotować. Basia mieszkała wtedy u Ewy, a ona sama zajmowała się mną i woziła mnie do szpitala, kiedy mała była w szkole i świetlicy. Przez cały ten czas jednak ani razu żadna z nas nie wspomniała słowem o Łukaszu ani o tym, co wydarzyło się sześć i pół roku temu. Nie miałam siły myśleć o tym, co będzie, kiedy skończę leczenie. – Wycięliśmy całą zmianę, w tej chwili nie ma przerzutów – powiedział kolejny lekarz. – Ale to nie oznacza, że do końca życia będzie pani bezpieczna, przykro mi. Musi pani się systematycznie badać, w każdej chwili mogą pojawić się nowe guzy. Może zaistnieć konieczność odjęcia drugiej piersi. Ale na razie proszę uważać tę walkę za wygraną. Niech pani cieszy się każdym zyskanym dniem. Kiedy przekazałam wiadomość o tym, że jestem „czysta”, Ewie, po prostu się rozpłakała. Siedziała tak w mojej kuchni i chlipała nad ceratą w stokrotki, którą mi kupiła, kiedy byłam w szpitalu. Nie wiem nawet, kiedy to się stało, ale nagle zorientowałam się, że stoję nad nią i ją obejmuję. Przytuliła się do mnie mocno, wciskając mokrą od łez twarz w mój brzuch. – Ale czy… – łkała – czy ja będę mogła dalej do was przychodzić? Bo Basia… Ja nie wiem, jak bez niej… – Tak, oczywiście. Przecież jesteś moją siostrą i jej ciocią. – przycisnęłam ją do siebie jeszcze mocniej. I Ewa została w naszym życiu na stałe. Po jakimś czasie pojawił się w nim też Edek, jej chłopak. Nie ustają w próbach przedstawienia mi jego kolejnych kolegów i przyznam, że nawet specjalnie przeciwko temu nie protestuję. Jestem dobrą pacjentką, słucham mojego lekarza. A on kazał mi cieszyć się każdym dniem i używać życia. Wielu ludzi mówi, że rak – pomimo całego koszmaru, jaki wniósł w ich życie – jednak pozwolił im spojrzeć na nie z innej perspektywy i to było w jakimś sensie uzdrawiające. Mnie nowotwór zabrał prawą pierś, ale pozwolił odzyskać siostrę. Uszkodził moje komórki, lecz za jego przyczyną udało się uzdrowić nasze rodzinne relacje. Boję się nawrotu choroby, ale mimo to potrafię docenić to, co teraz mam. Cudowną córeczkę, wspaniałego partnera, odzyskaną siostrę i życie, które nauczyłam się kochać każdego dnia, pomimo tego, co przeszłam. A może właśnie dlatego. Więcej listów do redakcji:„Powiedziałem żonie: »Sorry skarbie, ale nasz czas minął« i odszedłem do młodej kochanki. Chciałem poczuć, że żyję”„Wybaczyłam mężowi seks ze stażystką, bo każda zdrada ma swoją przyczynę. Ja też byłam winna, że poszedł do innej”„Nie odeszła do kochanka, ale dlatego, że coś się skończyło... To bardziej boli niż zdrada”
„Za granicą miałem poważny wypadek i dopiero wtedy zrozumiałem, co jest ważne. Szybko wróciłem do rodziny”
Wsiadłem do auta i ruszyłem swoją stałą trasą. Nie mam pojęcia, kiedy zasnąłem.
Praca w Norwegii to niełatwy kawałek chleba. Gdy byłem młody, nic nie było mi straszne, więc kiedy kolega dał mi znać, że jest dobrze płatna praca przy odwiertach, od razu się zdecydowałem. W Polsce nie miałem szans na szybki zarobek, a Dorota była w domu z maluchami, więc musiałem podjąć radykalne kroki. Żyliśmy zbyt daleko Jednak w wieku 47 lat zaczynałem już coraz silniej odczuwać skutki wieloletniej pracy fizycznej. Nie prowadziłem też zbyt dobrego trybu życia. Zwykle po pracy zalewałem zupkę chińską, bo gotowanie dla jednej osoby uznawałem za stratę czasu, i szedłem pod prysznic. Później odpalałem laptop, żeby wypić tradycyjną kawę na odległość z żoną i dzieciakami. To był nasz jedyny czas w ciągu dnia, kiedy mogliśmy porozmawiać, bardzo go lubiłem. – Kiedy wrócisz? – dopytywała Dorota, a ja odpowiadałem, że niedługo. – Ja już mam dość. Chłopcy coraz bardziej pyskują, przynoszą coraz gorsze oceny. Brak im męskiej ręki. To nastolatki, potrzebują ciebie tutaj. Ja też cię potrzebuję… Wzdychałem ciężko. Doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, jak jest jej tam ciężko, bo kiedy przyjeżdżałem na kilka dni, sam potrafiłem zmęczyć się ciągłą walką z Kubą i Dawidem. Wiedziałem, że czas wracać do domu, ale zamiana zarobków z euro na złotówki mnie nie urządzała. Tym bardziej że Dorota za swoją pracę w domu nie dostawała przecież pieniędzy. Nigdy nie pracowała zawodowo, więc szansa na to, że dostałaby jakąś robotę, była nikła. Obiecałem pomyśleć, choć wiedziałem, że odpowiedź nie będzie łatwa. Wyznaczyłem sobie cel do końca roku. Chciałem zarobić tyle, żeby zapewnić chłopakom przyszłość – kupić im samochody albo opłacić studia. A może dopłacić do mieszkania. Chciałem zrekompensować im finansowo brak ojca na co dzień. To była bardzo bolesna lekcja, ale i skuteczna Los jednak zdecydował za mnie. Tego dnia byłem wyjątkowo wycieńczony, ale nie odczytywałem sygnałów, które dawał mi organizm. Wsiadłem do auta i ruszyłem swoją stałą trasą. Nie mam pojęcia, kiedy zasnąłem. Usłyszałem nagły trzask i zanim się zorientowałem leżałem już na masce, a wokół widziałem tylko krew. Chciałem krzyknąć, żeby ktoś mnie usłyszał, ale nie byłem w stanie. Osunąłem się bezwładnie na ziemię, pewny że już umieram. Gdyby kierowca jadący za mną nie zatrzymał się, byłoby już po mnie. Pogotowie przyjechało po kilku minutach. Kolejnych godzin nie pamiętam. Wiem, że byli lekarze, pielęgniarki, krzyczeli coś do siebie, widziałem migające światła lamp. To, co się działo, jest jednak bez znaczenia. Ważne jest jedynie to, że udało im się mnie odratować. Miałem złamany bark, żebra i kość udową. A do tego liczne stłuczenia i rany. Dowiedziałem się, że zjechałem z trasy prosto w drzewo. Auto nadawało się tylko do kasacji. – Dostał pan szansę od życia. – powiedział do mnie lekarz. – Niech się pan nad nim zastanowi. Łatwo powiedzieć – zastanowić się, zmienić życie… Wiedziałem, że doprowadziłem do wypadku z powodu zmęczenia i pewnie także stresu. Tyle że po wszystkim ledwie byłem w stanie się poruszyć, a on mi mówi, żebym się zastanawiał nad życiem. Nowe otwarcie - powrót do Polski Po chwili jednak dotarło do mnie, że naprawdę Bóg dał mi drugą szansę. Może chciał, żebym coś zmienił? Może wysłuchał modlitw Doroty i postanowił dać mi nauczkę? Brzmi absurdalnie, ale zacząłem się zastanawiać, jaki jest sens tego, co robię. Mam jedno życie, a tracę je sam za granicą, jem byle co, forsuję się ponad własne siły. Tymczasem ludzie, których kocham i którzy kochają mnie, są w Polsce, setki kilometrów ode mnie. Lekcja była brutalna, ale chyba takiej potrzebowałem, żeby się nad sobą zastanowić, bo same sugestie żony do mnie nie przemawiały. Zasnąłem wykończony i spałem całą noc, a kiedy rano się obudziłem, myślałem, że nadal śnię. Zobaczyłem nad sobą twarze moich najbliższych – Dorotka z chłopakami stali przy moim łóżku. – Co wy tu robicie? – zdumiałem się. – Twój współlokator do mnie zadzwonił – wyszeptała żona ze łzami w oczach. – Mogłeś tu umrzeć. – Wiem, skarbie, ale żyję. I wracam do domu – powiedziałem, a ona dosłownie zalała się łzami. Wiedziałem, że to było to, co chciała usłyszeć i cieszyłem się, że mogę to powiedzieć z pełną świadomością. Nie wiedziałem jeszcze, co przyniesie przyszłość, ale dotarło do mnie, że to najwyższy czas, aby ustawić priorytety na właściwych miejscach. Rodzina odwiedzała mnie codziennie, a ja wracałem do sił szybciej, niż spodziewali się lekarze. Byłem pewien, że to obecność najbliższych dawała mi siłę do walki o zdrowie. Kości dobrze się zrastały i miałem nadzieję, że szybko uda mi się dojść do siebie. Stosowałem się do wszystkich zaleceń, bo ten wypadek był dla mnie prawdziwą lekcją pokory. Kilka tygodni później byłem gotów, by wrócić do domu. Dorotka spakowała już moje tobołki, więc wprost ze szpitala ruszyliśmy do Polski. – O, Karol, cześć. – witali mnie sąsiedzi. – Urlopik? – Nie, wróciłem na stałe – odpowiadałem, a oni spoglądali podejrzliwie. Informacje o tym, że dorobiłem się już kokosów i teraz będę budował dom i zmieniał auto, rozeszły się po wsi. Nie musiałem długo czekać na kolejki ustawiających się po pożyczkę koleżków. Nic nie pomagały tłumaczenia, że żaden ze mnie krezus. Owszem, odłożyliśmy trochę, ale ich wyobrażenia zdecydowanie przewyższały rzeczywisty stan naszych finansów. Potem pojawiły się głupie docinki i złośliwości. Dorota wracała wściekła ze sklepu, kiedy po raz kolejny usłyszała tekst w stylu: „To co, reszty chyba nie trzeba?”. Nie mogłem w to uwierzyć. Tu większość ludzi siedzi na bezrobociu i się opiernicza, narzekając na brak pracy, a kiedy ktoś wyrwie się z tego odrętwienia, żeby coś zmienić, nagle nie jest jednym z nich. Nie patrzyli na to, że poświęciłem życie rodzinne, dorastanie synów i własne zdrowie, nie patrzyli na to, jak tęskniłem i ile wyrzeczeń kosztował mnie ten wyjazd – jedyne, co wiedzieli, to fakt, że się nachapałem pieniędzy, a teraz nie chcę się podzielić. – Musimy stąd wyjechać, Dorota. To nie ma sensu. Oni nam nie dadzą spokoju. Sprzedajmy dom i ziemię, kupmy mieszkanie gdzieś indziej. Gdzieś, gdzie nikt nas nie zna. Chłopcy pójdą do nowej szkoły, a my poszukamy pracy. Może w mieście będzie łatwiej. Dorocie trudno było podjąć taką decyzję. To był dom po jej rodzicach, znała tylko takie życie, ale wiedziała zarazem, że ja także zmieniłem całkowicie życie dla dobra rodziny, więc się zgodziła. Córka sąsiadów, która wyszła za mąż 2 lata wcześniej, szukała domu, więc dogadaliśmy się z nią, że rozłożymy płatność na raty. – Tato, Olek mówił, że w mieście obok otwierają nową fabrykę. Robią duży nabór. Może tam byś spróbował – zaproponował syn. Wzruszyłem się: mogę już na niego liczyć. Wyrósł na fajnego chłopaka Pojechaliśmy do fabryki, żeby dowiedzieć się, co i jak. Okazało się, że potrzebują ponad 500 osób na różne stanowiska. Załapałem się na pracę na taśmie, a Dorotka do stołówki. – Nie mogę uwierzyć, że będę chodziła do pracy. – cieszyła się. Porozwieszaliśmy ogłoszenia, że szukamy mieszkania. Kiedy Dorotka przyklejała kartkę na jednej z klatek, zaczepiła ją jakaś pani i zapytała, czego szuka, bo ma do sprzedania czteropokojowe mieszkanie na drugim piętrze. – Może pani wejść, obejrzeć, jeśli pani chce – zaproponowała. Spojrzeliśmy na siebie zdumieni, bo aż nam się wierzyć nie chciało, żeby jednego dnia znaleźć pracę i mieszkanie. Oczywiście zgodziliśmy się z prawdziwą przyjemnością. Mieszkanie było rzecz jasna dużo mniejsze niż wiejski dom, ale przecież tego się spodziewaliśmy. Cztery pokoje to i tak luksus jak na miejskie warunki. Poza tym nie wymagało wielkiego remontu, więc powiedzieliśmy, że może uznać nas za potencjalnych klientów. Chłopcy nie mogli uwierzyć, gdy im o wszystkim opowiedzieliśmy. W ciągu wakacji udało nam się załatwić przeniesienie chłopców do szkoły i od września zamieszkaliśmy wszyscy razem po raz pierwszy od 15 lat. To, co wszystkie rodziny uważają za normę, dla nas było zupełną nowością. Uczyliśmy się życia w nowym miejscu, w nowych warunkach – chłopcy przyzwyczajali się do nowych klas i nauczycieli, ja do pracy w Polsce, Dorotka do pracy na etacie. A ponad to wszystko przyzwyczajaliśmy się do życia razem – wspólnie ze sobą. Tematów do rozmów, rzecz jasna, nie brakowało. Nie brakowało też powodów do kłótni. Jednak gdybym miał decydować raz jeszcze, nigdy nie zmieniłbym zdania. Wypadek, choć był bardzo trudnym doświadczeniem, pozwolił mi zrozumieć, co tak naprawdę liczy się w życiu, i ustawił priorytety na właściwych miejscach. Owszem, pracujemy teraz oboje, a pieniędzy jest mniej, ale to nie ma dla nas znaczenia. Najważniejsze jest to, że jesteśmy razem i bardzo się kochamy. I zrobię wszystko, aby to nigdy się nie zmieniło. Czytaj więcej historii z życia wziętych: Okłamałem żonę i wyjechałem, by mieć czas dla kochanki Jako dziecko widziałem, jak mój tata zamordował mamę Powinienem podziękować żonie za zdrady Zazdroszczę nawet nastoletnim matkom Mam 27 lat i dobrze mi się mieszka z mamą
„Mój syn prawie stracił rękę przez durną zabawę z fajerwerkami. Nie mogłam wybaczyć mężowi, że na to pozwolił...”
Gdyby nie ta tragedia, pewnie nigdy nie usłyszałabym od ojca, że nas kocha. Musiał zrobić coś strasznie głupiego, by wyrzuty sumienia go odblokowały.
Mąż nie przepadał za coroczną wizytą u moich rodziców z okazji wiejskiego odpustu – zamiast robić zakupy przy kolorowych straganach, wolałby pograć w siatkówkę – ale nasz Kacperek uwielbiał to święto. Przed odwiedzinami u dziadków zawsze przygotowywał dla nich laurki. Kacperek uwielbiał jeździć do dziadków Tym razem z naklejonych na kartkę ziarenek białego, czarnego i brązowego ryżu zrobił piękną mozaikę. Widnieliśmy na niej ja z mężem, Kacperek i moi rodzice – wszyscy szeroko uśmiechnięci, trzymaliśmy się za ręce. – Prawdziwy artysta z ciebie! – zawołała mama i pokazała dzieło Kacperka tacie. – Popatrz, Zenek, czy to nie arcydzieło? Pokiwał głową z pobłażaniem. Ojciec nie był szczególnie wylewny, wychował się w ciężkich warunkach, bez matki, która go porzuciła. I choć miał złote serce, nie potrafił okazywać uczuć tak łatwo jak inni. Z moim mężem i synem nadal witał się tylko uściskiem dłoni, choć widywaliśmy się średnio raz na miesiąc. – Mówię ci – ciągnęła mama – o tym chłopcu jeszcze kiedyś będą pisać w gazetach, będzie miał wystawy na całym świecie! Brawo, wnusiu! Mały zarumienił się z zadowolenia, jednak od razu przypomniał sobie o odpuście i zaczął wypytywać, czy Łukasz kupi mu to, co inni tatusiowie będą kupować swoim dzieciom. – Kupię to, co uznam za sensowne – odpowiedział mój mąż. – Jak mi kupisz niesensowne, to będę grzeczniejszy – próbował negocjować mały. Rozbawił nas wszystkich. Po uroczystym śniadaniu pojechaliśmy do kościoła, a po mszy wmieszaliśmy się w tłum okupujący jarmarczne budy. Kiedy zajęłam się z mamą wybieraniem cukierków, nasi mężczyźni oddalili się w stronę strzelnic i karuzeli. „Może się w końcu tata z Łukaszem jakoś zbliżą” – pomyślałam. Syn ofiarą fajerwerków Przez całą drogę powrotną do domu rodziców synek dopytywał się, kiedy będzie mógł puszczać nowy helikopterek. Łukasz i tata poszli z nim na dwór. „W zeszłym roku siedzieli przy stole, jakby tam przyrośli, a teraz, proszę, już razem coś robią z małym!” – ucieszyłam się. We wspaniałym nastroju zabrałam się z mamą za podgrzewanie obiadu, który wcześniej przygotowała. Nagle z podwórka dobiegły nas odgłosy wystrzałów. Spojrzałyśmy po sobie. – Petardy? – spytałam. – Widziałam stoisko niedaleko karuzel i strzelnicy – powiedziała mama – ale nie myślałam, że Łukasz kupi. – Łukasz? – potrząsnęłam głową. – Nie, to pewnie u sąsiadów. Hałas działał mi na nerwy. A dzieci mają przecież wrażliwsze uszy niż dorośli. Postanowiłam powiedzieć mężowi, żeby wszedł z małym do domu. Nie zdążyłam dojść do drzwi, gdy do sieni wpadł Łukasz z Kacperkiem na rękach. Dzieciak był potwornie blady, mój mąż miał w oczach panikę. – Trzeba na pogotowie! – zawołał do mnie. – Co się… – zaczęłam, ale w tej chwili Kacperek wybuchnął potwornym płaczem. Poczułam wręcz fizyczny ból i nie byłam już nawet w stanie wydusić z siebie pytania o to, co się stało. Zauważyłam jednak, że Łukasz ściska z całej siły prawą rączkę Kacperka, a spomiędzy jego palców sączy się krew. Chwyciłam kluczyki do auta i już bez słowa pobiegłam z Łukaszem do samochodu. Na podwórku śmierdziało prochem, w kilku punktach z trawnika wznosiły się smużki dymu. W drodze na pogotowie robiłam wszystko, by skupić się na prowadzeniu, a Łukasz usiłował nucić małemu jego ulubioną kołysankę, nie przestając przy tym tulić go do siebie i ściskać jego rączki. Kacperek płakał, chwilami jego płacz przechodził w prawdziwe wycie. Nie wiem, jak dojechałam na miejsce. Na szczęście nie musieliśmy czekać, lekarz od razu zajął się naszym synkiem. Stwierdził, że strzaskany został paliczek, tkanki miękkie wokół są zmiażdżone i poszarpane i nie wiadomo, czy wskazujący palec da się uratować. Małemu podano jakieś leki i na szczęście szybko się uspokoił. Nie było innej opcji, Kacperek musiał na razie zostać w szpitalu. Przez dwa dni prawie nie wychodziłam z sali, w której położono synka, żeby budząc się widział, że czuwam. Myślałam tylko o tym, jak ulżyć mu w cierpieniu. Łukasz musiał chodzić do pracy, ale po południu przyjeżdżał, żeby mnie zastąpić. Rodzice dowozili nam jedzenie, niestety mama tak się przejmowała, że na widok obandażowanej i usztywnionej rączki swojego jedynego wnuka nie potrafiła opanować łez. Tata zawsze umiał zachować zimną krew, ale też widziałam, że odwraca wzrok. Wolałam, żeby ich odwiedziny były krótkie albo by w ogóle nie przyjeżdżali. Oskarżyłam męża o to, co się stało W końcu usłyszeliśmy, że palec Kacperka da się uratować, jednak najpewniej będzie on sztywny i nigdy nie osiągnie dorosłego rozmiaru. – Leczenie potrwa – stwierdził. – Za parę dni powinniśmy sobie poradzić z bólem, ale to będzie dopiero początek całego procesu. Ponieważ mały w szpitalu czuł się fatalnie, spytałam, czy moglibyśmy zabrać go do domu. Lekarz się zgodził, jednak sugerował, by poczekać do rana. Kiedy tylko poszedł, półprzytomny Kacperek zaczął pytać o babcię. Zadzwoniłam do mamy i dałam jej go do telefonu. Mały majaczył do niej coś o swoim helikopterku, a po chwili znów przysnął. – Przyjedźcie z nim tutaj, jest dużo bliżej ze szpitala niż do was, nie umęczy się tak biedactwo podróżą. Prześpijcie u nas do jutra, przynajmniej mały będzie w miejscu, które zna – zaproponowała mama, kiedy się z nią żegnałam. Chciałam, żeby poczuł się najgorszym potworem A więc pojechaliśmy do rodziców. Tym razem to ja trzymałam Kacperka na kolanach, a Łukasz prowadził. Mały zasnął po drodze. Mama miała już dla niego przygotowane łóżko, więc położyliśmy go od razu. Zdałam rodzicom relację z ostatniej rozmowy z lekarzem… – Ten palec nigdy nie będzie sprawny – zakończyłam, i dopiero wtedy głos mi się załamał. Rozpłakałam się. Po chwili szlochała też mama. – Biedne dziecko, a tak lubi rysować – wyszeptała. – Tyle się wycierpiał i pewnie jeszcze długo będzie go boleć. Nagle wstąpiła we mnie furia. Szarpnęłam Łukasza, który siedział obok, za rękaw. – Co ci strzeliło do głowy z tymi cholernymi petardami?! Mogłeś dzieciaka oślepić! Mogłeś go nawet zabić, durniu! Zawinił dziadek... Mama stanęła między nim a mną, położyła mi ręce na ramionach. – Ciszej, dziecko. Po co budzić małego. To nic nie zmieni. – Nic nie zmieni?! – krzyknęłam. – Mam tego idiotę, który omal nie został dzieciobójcą, pogłaskać?! Znów szarpnęłam Łukasza. – Nigdy ci tego nie wybaczę! Nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek będę w stanie oddać ci go pod opiekę! Łukasz zasłonił sobie twarz dłońmi. – Może po prostu przede mną uciekniesz? – parsknęłam z ironią. – Bądź mężczyzną, nie potrafisz nawet przyznać się do błędu?! Milczał. – To ciebie powinna była trafić ta cholerna petarda! – krzyknęłam. Chciałam, żeby poczuł się najgorszym potworem, jaki chodził po tej Ziemi, chciałam, żeby cierpiał tak jak ja i Kacperek. Rozpłakałam się na nowo. Kiedy wypłakałam już wszystkie łzy, byłam tak wyczerpana, że z trudem trzymałam się na nogach. Poszłam do pokoju, w którym spał mały i zamiast na łóżku, położyłam się obok niego na podłodze, żeby przypadkiem go nie zranić. Nie obchodziło mnie, gdzie będzie spał Łukasz. Obchodziło mnie tylko moje dziecko. Następnego dnia Kacperek czuł się już na tyle dobrze, że zabraliśmy go do domu. Łukasz od razu pojechał do pracy. Przez cały dzień zajmowałam się małym, odwracałam jego uwagę od palca. Po południu wyczerpane dziecko zasnęło. Kiedy Łukasz wrócił, nawet nie przebierając się, poszedł do małego. – Chcesz go jeszcze na dodatek czymś zarazić? – syknęłam ze złością. – Ma osłabioną odporność, może byś się wpierw ogarnął, zanim podejdziesz? Zacisnął wargi. – Nie wiem, jak będę dalej z tobą żyć – podniosłam głos. – Nic dla ciebie nie znaczymy! Tylko spuścił głowę. W tej chwili Kacperek się obudził. – Mamuś – wyszeptał płaczliwym głosem. – Ja już nie chcę strzelać. Nie będziemy już strzelać? Powiesz dziadkowi, żeby już nie kupował petard? – Dziadkowi? – Powiedz mu, że ja już nie chcę! Spojrzałam na Łukasza. – To nie ty je kupiłeś? – Nie mówiłem nic, bo twój tata sam się nie przyznał – wykrztusił Łukasz. – Myślę, że on po prostu bał się, że go znienawidzisz, a przecież ma tylko jedno dziecko. Wpadł na ten pomysł, żeby zrobić coś, co on robił w dzieciństwie. Mówił, że z kolegami strzelali jakimiś domowej roboty petardami. Widziałem, że się stara jakoś ze mną bardziej zaprzyjaźnić. Sama wiesz, jaki jest zamknięty w sobie, ale ta mozaika małego chyba dała mu do myślenia. I żal mi było zaprotestować. Byłem głupi! Myślałem, że on wie, co robi i to jest bezpieczne. Może zresztą wiedział, tylko ta petarda była jakaś wadliwa… Gdybym się domyślił, że to cholerstwo wybuchnie Kacperkowi w ręce, to przecież w życiu bym mu tego dnie dał! Zresztą, jeśli mógłbym cofnąć czas, po prostu powiedziałbym twojemu tacie: „nie chcę tych petard, wystarczy, że popuszczamy z Kacperkiem helikopter”. Gdyby można było… Zaskakujący finał Nie potrafiłam tego wcześniej dostrzec, ale cierpiał tak samo jak ja, a może nawet bardziej. Chciał tylko – najpierw, przed wypadkiem – sprawić przyjemność dziadkowi swojego syna, a potem obronić go przed moim gniewem. Przytuliłam go. – Przepraszam, że cię obwiniałam. – To ja przepraszam. Zadzwoniłam do rodziców. Odebrał tata. – Wiem, że to ty kupiłeś te petardy. Po drugiej stronie zaległa cisza. Odczekałam chwilę. W końcu tata powiedział: – Nawet mi przez myśl nie przeszło, że to się tak skończy… Gdybyś wiedziała, jak żałuję… To ze strachu, że nas straci,tata się nie przyznał. W jego głosie słychać było rozpacz. Odrobinę złagodziło to mój gniew – tata właściwie nigdy nie okazywał tak silnych emocji, zwłaszcza wzruszenia czy słabości. – Przez ciebie moje dziecko tyle się wycierpiało – powiedziałam. – Myślałam też, że mój mąż jest największą pomyłką mojego życia. – Wiem, nigdy mi nie wybaczycie – wyszeptał łamiącym się głosem. – Ja sam sobie nigdy nie wybaczę. Teraz już pewnie nawet nas nie odwiedzicie… Na chwilę oniemiałam. Choć ostatnie dni były dramatyczne, nie potrafiłam sobie wyobrazić całkowitego zerwania kontaktów z rodzicami. Nagle zrozumiałam, że skoro tata potrafi, to dlatego, że sam jako dziecko został tak zraniony przez matkę, która go opuściła, że nie chciał jej znać… Miał teraz tylko moją mamę, mnie, Kacperka i Łukasza. To z lęku, że nas utraci, się nie przyznał. – Łukasz próbował mnie kryć. To wspaniały człowiek. Ale cieszę się, że ci w końcu powiedział. Ja nie wiem, kiedy bym się na to zdobył. Jestem słaby. – To mały się wygadał. A ty nie jesteś słaby, po prostu nas kochasz… Tylko nie zawsze wiesz, jak to okazać. A czasem wystarczą słowa… – Masz rację – tata pociągał nosem, usiłując zapanować nad łzami. – Masz rację, kocham was. Po raz pierwszy użył tego słowa wobec mnie i mojej rodziny. Może w końcu nauczy się mówić to nawet twarzą w twarz… Więcej prawdziwych historii: „Próbowałem odebrać sobie życie. Żona mówi mi, że wszystko będzie dobrze, ale już nawet w to nie wierzę” „Wychowuję córkę siostrzenicy, która się jej wyrzekła. Teraz próbuje mi ją odebrać, a mała płacze, że się zabije” „Narzeczony zostawił moją córkę, bo zaszła w ciążę. Umawiali się, że nigdy nie będą mieć dzieci...” „Nudzi mnie życie żonki i mamusi. By poczuć, że żyję, znalazłam kochanka i kradnę dla zabawy w sklepie”
Marta Herda – za wypadek dostała dożywocie w Irlandii
Marta wciąż wierzy, że dowiedzie swojej niewinności.
29-letnia Marta Herda od ponad roku przebywa w irlandzkim więzieniu, wciąż wierząc, że doczeka się sprawiedliwości i uczciwego wyroku. Według jej zeznań podczas przesłuchania doszło do nieporozumienia na tle językowym, co sprawiło, że oskarżono ją o zabójstwo i skazano na dożywotnie pozbawienie wolności. Co tak naprawdę wydarzyło się w marcu 2013 roku? Obsesja Csaby W wieku 18 lat, w 2006 roku, Marta wyjechała do Irlandii. Początkowo uczyła się w szkole pracowników socjalnych, z czasem zaczęła pracować. Chciała odłożyć jak najwięcej pieniędzy, by mieć „na start” po powrocie do Polski. W 2011 roku rozpoczęła pracę jako kelnerka w luksusowym hotelu na południu kraju. Tam poznała 31-letniego Węgra, Csabę. Mężczyzna pomagał jej i wprowadzał w arkana zawodu. Razem z paczką znajomych spotykali się na mieście. Coś, co było znajomością czy przyjaźnią, ze strony Csaby z czasem zamieniło się w zakochanie – był wyraźnie zadurzony w Marcie, która nie odwzajemniała jego uczuć. Kobieta nie zdecydowała się zgłosić dziwnego zachowania Csaby na policję, chociaż niejednokrotnie żaliła się znajomym i rodzinie, że mężczyzna ją nęka. Także mama Marty wspomina, że Csaba był nienaturalnie o nią zazdrosny: Zachowanie Csaby było tak obsesyjne, że przyjaciele Marty chcieli go za to pobić, ale kobieta się na to nie zgodziła. Wciąż nie zgłaszała też sprawy na policję. Wiedziała, że w przeszłości mężczyzna odpowiadał za nękanie innej dziewczyny i nie chciała robić mu kłopotów. Dzień wypadku 25 marca 2013 roku rozmawiała z Csabą kilka razy. W ostatniej rozmowie przez telefon mężczyzna rzucił: „Zniszczyłaś moją ostatnią nadzieję”. To wyznanie sprawiło, że Marta wystraszyła się, że może zrobić sobie krzywdę. Gdy następnego dnia wracała do domu, zadzwoniła zapytać, czy wszystko u niego w porządku. Po rozmowie chciała jeszcze pojechać autem na plażę, gdzie lubiła spędzać czas. Gdy przejeżdżała nieopodal domu Csaby, mężczyzna wybiegł na ulicę i poprosił, by zabrała go ze sobą. W samochodzie wygrażał koledze Marty, u którego nocowała ubiegłej nocy (Wiktor poprosił ją o to, by mogli porozmawiać – chciał wyżalić się ze swoich problemów sercowych i poprosić kobietę o radę). Wystraszona Marta chciała zawrócić – skręciła w stronę rzeki i uderzyła na nadbrzeżu w barierkę. Auto wpadło do wody. Tego dnia był duży sztorm. Kobieta walczyła o życie, próbując wypłynąć na powierzchnię. Wołała Csabę, ale nie mogła go znaleźć. Ostatkiem sił wdrapała się na falochron i wymiotując dotarła na kolanach do domów. Wezwano policję i pogotowie. Wypuszczona i ponownie aresztowana Zgodnie z relacją rodziny Marta była po wypadku w szoku. Nie miała czucia w palcach, była poraniona, nie piła ani nie jadła. Mówiła, że to był wypadek. Mimo braku sił uparła się, by pożegnać się z Csabą w domu pogrzebowym, gdzie złożono jego ciało. Razem z matką wpisały się do księgi kondolencyjnej. Marcie policja zabrała dokumenty, telefon i laptopa. Podpisała też zgodę na upublicznienie sprawy i na to, że wszystko co mówiła policji od pierwszej chwili traktowane może być jako jej zeznania. Matka Marty wspomina, że to był błąd, ale wtedy jeszcze o tym nie wiedziały. Marta chciała, by wszystko jak najszybciej się skończyło, była w szoku. Dwa pierwsze zeznania składała zresztą bez tłumacza i adwokata. Po pół roku, przy kolejnych zeznaniach, byli już oni obecni. W końcu wydawało się, że sprawa jest skończona – policja oddała Marcie paszport. Usłyszała, że może wracać do kraju. Jej mama mówi, że poprosili ją nawet o wysłanie widokówki z Polski. Marta wróciła do kraju i faktycznie wysłała kartki z Lublina do irlandzkiej policji. Do jednej z nich przykleiła jednogroszówkę – miała to być forma pamiątki z innego kraju. Po miesiącu wróciła jednak do Irlandii, a w październiku 2014 roku aresztowano ją pod zarzutem zabójstwa z premedytacją. Gdy wypuszczono ją za kaucją, usłyszała, że nie może opuścić Irlandii i ma się codziennie meldować na policji. Jej proces ruszył w czerwcu 2016 roku i trwał miesiąc. Uznano ją winną śmierci Csaby i skazano na dożywocie. Ława przysięgłych przychyliła się do opinii prokuratora, który twierdził, że Marta użyła auta jako narzędzia do zabicia mężczyzny. Wiedziała, że Csaba nie umie pływać. Na jej niekorzyść działało także to, że w samochodzie było otwarte okno – Marta nie była w stanie powiedzieć, czy jechała na mrozie z otwartym, czy otworzyła je po tym, jak auto wpadło do wody. Problemem było też… nieporozumienie na tle językowym. Obecnie Marta przebywa w więzieniu w Irlandii. Potrzebuje pieniędzy na walkę prawną w swojej obronie, więc oddaje się swojej pasji: maluje obrazy, które trafiają na konto Fundacji ALFA i za jej pośrednictwem są sprzedawane na akcjach charytatywnych. Nie poddaje się, chce walczyć o sprawiedliwy wyrok. Wesprzeć można ją za pośrednictwem strony pomocdlamarty.pl. Zobacz inne wiadomości na Polki.pl
Anna Mucha zniszczyła cudzy samochód? Czeka ją proces?
Przejęta aktorka opublikowała apel do świadków wypadku. Natomiast mężczyzna, który podobno ją uderzył i użył gazu, podaje inną wersję zdarzeń i… zamierza dochodzić swoich praw w sądzie.
W weekend Anna Mucha zwróciła się na Instagramie do swoich fanów. Opowiedziała, jak została zaatakowana podczas udzielania pomocy potrąconemu w wypadku. Aktorka „M jak miłość” wyznała, że została uderzona i popsikana gazem. Poszkodowany został też jej partner Marcel. Opublikowała filmiki z miejsca zdarzenia. Dzięki pomocy internautów udało się namierzyć napastnika. Ten jednak podaje inną wersję zdarzeń i zapowiada: „Trafiła Pani na niewłaściwą osobę. Czas ujawnić prawdę o ‘celebrytach’”. Upadek legendy. Bill Cosby trafi do więzienia Anna Mucha zaatakowana w centrum Warszawy W sobotę w ciągu dnia w Warszawie w okolicy al. Jana Pawła II ktoś potrącił pieszego. Okazało się, że świadkiem zdarzenia była Anna Mucha. Aktorka wysiadła z samochodu i zaczęła udzielać pierwszej pomocy poszkodowanemu. Zrobił się korek, w pewnym momencie jeden z kierowców próbował przejechać pasem obok i wtedy Anna Mucha postanowiła zablokować mu drogę. Według relacji aktorki na Instagramie zniecierpliwiony kierowca wysiadł z auta i groził jej. Doszło do rękoczynów. Do akcji wkroczył partner Muchy – Marcel. Kierowca użył na niego gazu pieprzowego i odjechał. Potem na InstaStory Anny Muchy pojawiła się jej relacja z miejsca zdarzenia. Aktorka zaapelowała do swoich fanów z prośbą o pomoc w namierzeniu kierowcy. „To człowiek, który uciekł z miejsca wypadku i nie tylko nie udzielił pomocy, ale także spsikał mnie i mojego partnera gazem. Facet uderzył mnie i Marcela. Mam świadków” – mówiła. Podała markę i numery rejestracyjne samochodu oraz opublikowała zdjęcie kierowcy. Z pomocą internautów udało się go po jakimś czasie namierzyć. Jednak to nie koniec sprawy. Sprawa Anny Muchy trafi do sądu? W niedzielę na InstaStory Anna Mucha znów przemówiła w tej sprawie. Następnie znów zwróciła się do swoich fanów o pomoc. „Chciałam prosić świadków wczorajszych wydarzeń na Jana Pawła o kontakt. Sprawa jest przykra i nieprzyjemna, a ja nie czuję się bezpiecznie w tej sytuacji” – mówiła Anna Mucha na InstaStory. „Czas ujawnić prawdę o celebrytach” Do swojej relacji na Instagramie Anna Mucha dodała też odnośnik do profilu tego kierowcy na Facebooku. Tam można zapoznać się z jego wersją zdarzeń. „Przed kilkoma godzinami polska aktorka Anna Mucha rozpoczęła relację na swoim profilu z portalu Instagram dotyczącą sytuacji, którą przed momentem przeżyła - otóż pani Anna Mucha opublikowała video i zdjęcia srebrnego BMW na brytyjskiej rejestracji zaczynającą się na YD06 oraz wizerunek kierowcy, wygłaszając przy tym nieprawdziwe informacje na temat kierowcy tego BMW oraz opisując zdarzenie, w którym brali udział wyżej wymienieni, niezgodnie z prawdą” – zaczyna się wpis. Dalej kierowca powołuje się na artykuły Kodeksu Karnego, które rzekomo naruszyła aktorka. „Czas ujawnić prawdę o ‘celebrytach’” – zapowiedział pod koniec postu. Dzień później mężczyzna napisał na swoim profilu na Facebooku, że był na komendzie policji złożyć zawiadomienie o popełnienie przestępstwa przez Annę Muchę. Powołuje się na artykuły KK dotyczące zniszczenia cudzej rzeczy, naruszenia nietykalności cielesnej i fałszywych oskarżeń. „Szykuj się na kosztowny proces, trafiłaś na nieodpowiedniego człowieka” – zapowiedział. Opublikował też link do YouTube’a, gdzie można wysłuchać pełnej treści jego oświadczenia. Jak skończy się ta nieprzyjemna sprawa? Z pewnością w najbliższych dniach dowiemy się, co dalej zamierza robić aktorka. Więcej newsów o gwiazdach:Joanna Kulig nie pojawiła się na ważnym festiwalu, bo... jest w ciąży?Mówiła „nie” i prosiła, by przestał. Znany piłkarz oskarżony o gwałt?
Elizabeth Revol napisała na FB pożegnalny list do Tomasza Mackiewicza. Co pisze?
Po kilku miesiącach od zakończonej tragedią wyprawy na Nanga Parbat, francuska himalaistka zdecydowała się na symboliczne pożegnanie z Polakiem. W poruszającym liście wraca myślami do ostatnich wspólnych chwil. Do listu Francuzki odniosła się żona Tomasza Mackiewicza.
„Zawdzięczam Ci życie Tomku, bo gdybyś nie miał siły i odwagi, by walczyć o zejście na 7280 metrów (...), to mnie by już tu nie było, byłabym teraz z Tobą” - pisze Francuzka w liście, który przedrukowały polskie i francuskie media. Elizabeth Revol od czasu powrotu z wyprawy na Nanga Parbat, usunęła się w cień. Teraz zdecydowała się na ostateczne pożegnanie z Tomasza Mackiewiczem. List Elizabeth Revol do Tomasza Mackiewicza Elizabeth Revol zamieściła list do Tomasza Mackiewicza na Facebooku. Od wyprawy na ośmiotysięcznik minęły 4 miesiące. Francuzka podkreśliła, że do tej pory nie była w stanie zebrać myśli po tragedii, która wydarzyła się w Himalajach w styczniu tego roku. Jej wpis ma być formą symbolicznego hołdu złożonego Tomaszowi Mackiewiczowi, który nie wrócił z Nanga Parbat. Revol w swoim pożegnaniu podkreśla, że ją i Mackiewicza łączyła wielka pasja i nierozerwalna więź. Polak był dla niej wielką inspiracją. Ceniła jego niezależność i determinację. Rodzina przygarnęła małego psa. Gdy urósł, okazało się, że to niedźwiedź Francuzka wraca również do ostatnich wspólnych chwil z Mackiewiczem na Nanga Parbat. Podkreśla również, że decyzja Mackiewicza o zejściu, uratowała jej życie. Elizabeth Revol do listu dołączyła niepublikowane dotąd zdjęcia z wyprawy na Nanga Parbat. Na niektórych widać Tomasza Mackiewicza. Komentarz żony Tomasza Mackiewicz List Elizabeth Revol - specjalnie dla portalu Polki.pl - skomentowała Anna Solska, żona polskiego himalaisty. Solska podkreśliła, że cieszy się, że nie zaginęła pamięć o Tomaszu Mackiewiczu. Wspomniała, że ucichł również hejt, który tuż po tragicznej wyprawie, rozpętał się w internecie. Anna Solska zaznaczyła, że jest list Elizabeth Revol jest dla niej bardzo ważny. Zwróciła uwagę na to, że duet wspinaczy łączyła szczególna, bardzo bliska relacja. Byli nie tylko partnerami wspinaczkowymi, ale również przyjaciółmi. Wyznała również, że podczas wspólnych wypraw Tomasz Mackiewicz zawsze czuł się odpowiedzialny za Elizabeth Revol. Tragiczna wyprawa na Nanga Parbat Elizabeth Revol i Tomasz Mackiewicz rozpoczęli wspólną wyprawę na Nanga Parbat w grudniu 2017 roku. Dla Revol była to czwarta próba zdobycia ośmiotysięcznika, dla Mackiewicza - siódma. Według relacji Francuzki, wspinaczom udało się zdobyć szczyt 25 stycznia 2018 roku około godziny 18:00. Po jego zdobyciu natychmiast ruszyli w dół. Tomasz Mackiewicz był w złym stanie - miał objawy choroby wysokościowej oraz cierpiał na ślepotę śnieżną. Polak nie mógł kontynuować zejścia. Revol sama zeszła niżej, skąd odebrali ją członkowie polskiej ekipy ratunkowe Denis Urubko oraz Adam Bielecki. Tomasz Mackiewicz pozostał na Nanga Parbat. Przeczytaj: Zamiast kwiatów dziewczynka na komunię świętą poprosiła o karmę dla psów. Zebrała 49 kilogramów „Adoptuj życie” – aplikacja na telefon, która umożliwia duchową adopcję płodu, a „maluch sam powie, jak się czuje”
Maria i Lech Kaczyńscy - fragmenty wywiadów z prezydencką parą
Tworzyli jedną z najbardziej udanych par w polskiej polityce.
Osiem lat już minęło od katastrofy lotniczej rządowego samolotu, do której doszło 10 kwietnia 2010 roku pod Smoleńskiem. Na pokładzie rządowego samolotu znajdowało się 96 osób. Wszyscy zginęli. Wśród nich była para prezydencka Maria i Lech Kaczyńscy. Maria Kaczyńska – prawdziwa Dama Polski Wspomnienie Marii i Lecha Kaczyńskich Maria i Lech Kaczyńscy byli małżeństwem przez 32 lata. Uchodzi za jedno z najlepiej dobranych małżeństw w polskiej polityce. Poznali w 1976 roku się przez koleżankę Marii Kaczyńskiej (z domu Mackiewicz). Lech Kaczyński był wówczas świeżo upieczonym prawnikiem, który rozpoczynał pracę na Uniwersytecie Gdańskim. Przyszła pierwsza dama była absolwentką Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie. Pracowała Instytucie Morskim w Gdańsku. W 1978 odbył się ślub. Dwa lata później na świat przyszła pierwsza i jedyna córka Marii i Lecha Kaczyńskich, Marta. Rodzina Kaczyńskich musiała mierzyć się z różnymi - nierzadko skrajnymi - opiniami. Prywatnie - byli kochającą i wspierającą się rodziną. Zebraliśmy najpiękniejsze i najbardziej poruszające cytaty z rozmów z Marią i Lechem Kaczyńskimi. Przeczytasz je na kolejnych stronach. Polecamy: Poruszający wywiad z Martą Kaczyńską o rodzicach Marta Kaczyńska-Dubieniecka - Jakby nie umarli... jakby żyli...
Ruchome schody wciągnęły nóżkę dziewczynki w warszawskim centrum handlowym
Groźna sytuacja miała miejsce w jednym z warszawskich centrów handlowych.
Pozornie zwyczajna sobotnia wyprawa do centrum handlowego mogła zakończyć się tragedią. W wyniku gwałtownego zatrzymania i szarpnięcia ruchomych schodów, znajdujący się na nich ludzie stracili równowagę i spadli w dół. O sytuacji, do której doszło w sobotni wieczór w warszawskim centrum handlowym Arkadia, poinformował facebookowy profil "Zaufaj mi, jestem Architektem". Jedną z ofiar nieszczęśliwego wypadku jest dziewczynka, która jechała schodami pod opieką swojej mamy. Szybka reakcja matki, uchroniła dziecko przed poważnymi konsekwencjami. - czytamy na fan page "Zaufaj mi, jestem Architektem. Wezwano pogotowie i policję. Poszkodowanemu dziecku udzielono pomocy. Według relacji świadka wydarzenia, wiele do życzenia pozostawiło zachowanie ochrony centrum handlowego. Z opisu sytuacji wynika, że dziewczynka i jej matka prawidłowo korzystały z ruchomych schodów. Ruchome schody w galerii handlowej ruszyły w dół! Są ranni. Zobacz video Jak bezpiecznie korzystać z ruchomych schodów? Aby ustrzec się przed ewentualnymi wypadkami, w czasie poruszania się ruchomymi schodami, należy zachować szczególną ostrożność. Jest to wyjątkowo ważne w czasie wzmożonego ruchu w centrach handlowych (np. przed świętami) lub dworcach, stacjach metra etc. W 2013 roku w Wielkiej Brytanii przeprowadzono specjalną kampanię, w czasie której pokazano, czego należy się wystrzegać. Zwrócono uwagę, że niebezpieczeństwo mogą stwarzać osoby nietrzeźwe, przewożące ciężki bagaż oraz kobiety w butach na bardzo wysokich i cienkich obcasach. Aby bezpiecznie poruszać się po ruchomych schodach należy: korzystać z nich zawsze zgodnie z kierunkiem jazdy, chwytać się poręczy, ustawiać stopy w bezpiecznej odległości od balustrady i bocznych szczotek, uważać na długie, luźne lub zwisające elementy garderoby, które mogą zostać wciągnięte przez mechanizm (uwaga również na rozwiązane sznurówki!), zawsze trzymać dziecko za rękę w czasie jazdy. Przeczytaj: Ważne zmiany w Karcie Dużej Rodziny! Sprawdź, jeśli korzystasz Będzie 500+ na pierwsze dziecko? Komentarz minister nie pozostawia żadnych wątpliwości
O tym, jak bezpiecznie wyprzedzić tira opowiada instruktor nauki jazdy - Waldemar Kowalski.
Wyprzedzanie to z najbardziej niebezpiecznych manewrów na drodze, dlatego nic dziwnego, że nas stresuje, a nawet nieraz wręcz przeraża, szczególnie jeśli wyprzedzić trzeba tira. Obawiamy się, że nie zdążymy wyprzedzić, że nie zdążymy się schować, bo albo jedziemy za wolno albo wyprzedzany tir ma większą prędkość, niż szacowałyśmy. Z naszej ankiety, którą przeprowadziłyśmy w ramach akcji #bezObaw i w której wzięło udział prawie 1,5 tys. kobiet wynika, że aż dla co trzeciej z nas wyprzedzania tira to prawdziwy koszmar! W bezpiecznym wyprzedzaniu tira nie pomoże nam wyścigowe auto, ale nasz własny refleks, opanowanie i wyobraźnia. Jak to zrobić bezpiecznie? Jak wyprzedzić tira? Zapytałyśmy o to eksperta w dziedzinie prowadzenia pojazdu i instruktora nauki jazdy, Waldemara Kowalskiego. Dostałyśmy w odpowiedzi całą listę zasad, które pomogą nam opanować ten manewr i jeździć bezpiecznie i bez obaw. Zachowaj szczególną ostrożności zarówno przed, jak i w trakcie wykonywania manewru na drodze Przed rozpoczęciem wyprzedzania upewnij się, czy odcinek drogi nie jest oznaczony zakazem wyprzedzania Określ się, czy stan nawierzchni drogi jest odpowiedni do tego, by podjąć próbę wyprzedzania. Zalegający śnieg, lód, duże opady deszczu czy woda mogą nam to uniemożliwić. Sprawdź, czy droga jest widoczna. W przypadku mgły, czy zakrętu na drodze, wyprzedzanie jest niewskazane, a nawet zabronione. Upewnij się, czy masz wystarczającą ilość miejsca na sąsiednim pasie ruchu i przed pojazdem lub pojazdami, które chcesz wyprzedzić. Sprawdź, czy wyprzedzając, nie stworzysz zagrożenia dla pojazdów nadjeżdżających z naprzeciwka. Ustal, czy pojazd wyprzedzany nie włączył kierunkowskazu, sygnalizując o zmianie pasa ruchu na lewy. Określ, czy samochód, który będziemy wyprzedzać, nie porusza się z maksymalną prędkością dozwoloną. Ustal, czy pojazd, którym jedziesz, będzie miał możliwość odpowiedniego przyspieszenia, by wykonać manewr wyprzedzania. Upewnij się w lusterkach czy twój pojazd nie jest wyprzedzany przez innego uczestnika ruchu drogowego. Zawsze utrzymuj bezpieczną odległość od wyprzedzanego pojazdu. My dodałybyśmy do tego jeszcze jedną ważną zasadę: zanim siądziesz za kierownicę sprawdź stan swojego auta. Podczas wyprzedzania rośnie ryzyko, że koła stracą przyczepność, a ty - panowanie nad samochodem. To szczególnie ważne, kiedy jedziemy w gorszych warunkach pogodowych, np. w deszczu, którego u nas przecież nie brakuje. Żeby zapewnić bezpieczeństwo sobie i innym uczestnikom ruchu drogowego, zadbaj o opony w swoim samochodzie: powinny mieć wysoki bieżnik, który łatwo będzie odprowadzał wodę podczas jazdy w deszczu i zagwarantuje nam bezpieczną jazdę #bezObaw. Stwierdzenie "Jeździsz jak baba to dla nas komplement". Zobacz, jak Polki radzą sobie za kółkiem! materiał powstał we współpracy z marką Uniroyal