"Mamy to wdrukowane, żeby mówić o swoim ciele źle". Marta Langwald o tym, jak pokonać wstyd związany ze swoim ciałem
2. odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" już jest, a jednym z tematów, jaki Michalina Grzesiak poruszyła w rozmowie z Martą Langwald, jest kwestia wstydzenia się własnego ciała. Dotyczy to nie tylko dorosłych kobiet, ale też, a może przede wszystkim, młodych dziewczyn. Jak sobie z tym radzić i jak pomóc dziecku przejść przez ten moment dojrzewania? Przekonajcie się, słuchając całej rozmowy.
Kobiety często narzekają na swoje ciało, ale wiele z nas przede wszystkim się go wstydzi. To uczucie towarzyszy nam w zasadzie od najmłodszych lat. Już jako małe dziewczynki, gdy zaczynamy zauważać, że nasze ciało się zmienia, czujemy potrzebę ukrycia go, wyparcia tego. Później nie jest łatwiej. Właśnie dlatego warto wiedzieć, jak podejść do swojego ciała, aby przestać się go wstydzić i je zaakceptować. Warto też mieć świadomość, jak wspierać swoje córki w momencie dojrzewania, aby ułatwić im ten moment i sprawić, że później zupełnie inaczej będą patrzeć na to, jak wyglądają. O tej i wielu innych ważnych kwestiach Marta Langwald opowiedziała w rozmowie z Michaliną Grzesiak w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna". "Perfekcyjnie NIEidealna": jak pokonać wstyd związany ze swoim ciałem? "Perfekcyjnie NIEidealna" to nowy podcast polki.pl, który ma na celu pokazanie szczerze i bez filtra, że nie musimy być perfekcyjne, aby być szczęśliwe. Każdy odcinek to zupełnie inny temat, który dotyczy niemal każdej z nas. W 1. odcinku Michalina Grzesiak i Paulina Mikuła rozmawiały o miłości na własnych zasadach. Kolejna odsłona podcastu to zupełnie inna kategoria - ciało, które może, ale nie musi. Tym razem gościnią Michaliny była Marta Langwald, psycholożka sportu i trenerka mentalna. Panie porozmawiały o wielu ważnych kwestiach dotyczących podejścia kobiet do ich własnego ciała. Podjęły próbę odpowiedzi na pytanie, dlaczego kobiety bardzo przywiązują się do rozmiarów ubrań, ale też tego, że wiele z nas wciąż wstydzi się własnego ciała - i to od najmłodszych lat. Warto posłuchać tej rozmowy, aby przekonać się, że wszystko siedzi w naszej głowie i wystarczy naprawdę niewielka zmiana perspektywy, aby przestać się porównywać do innych i po prostu się pokochać - bez względu na to, jaki rozmiar i łatkę przypisało nam społeczeństwo. 2. odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" powinny posłuchać także mamy - przede wszystkim te, które wychowują małe córeczki. Każda z nas przez to przechodziła i doskonale zdajemy sobie sprawę, jak trudny dla dziewczynki jest okres dojrzewania i to, kiedy jej ciało się zmienia. Warto wiedzieć, co zrobić, aby pomóc dziecku przejść przez ten etap bez traumy na całe życie. Gdzie obejrzeć 2. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna"? Cała rozmowa Michaliny Grzesiak i Marty Langwald jest już online. 2. odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" jest dostępny do obejrzenia na naszym kanale YouTube. Warto zrobić sobie chwilę przerwy od świątecznych przygotowań i wsłuchać się w tę szczerą, niezwykle wciągającą i przede wszystkim pouczającą rozmowę. Czytaj także: "Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak Fit Mama Edyta Litwiniuk o tym, jak dbać o siebie, będąc mamą na pełen etat. "Mamy powinny nauczyć się egoizmu" „Kobieto! Odwal się od siebie!” Ola Kisiel, o tym, dlaczego jesteśmy dla siebie wrednymi zołzami i dlaczego Bridget Jones tak wkurza
"Kobiety bardzo przywiązują się do rozmiarów ubrań". Michalina Grzesiak i Marta Langwald o presji w dążeniu do "idealnej" sylwetki
Czy istnieje coś takiego jak sylwetka "idealna"? Dlaczego wciąż czujemy presję odchudzania i przykładamy wagę do rozmiarów ubrań? O tych i wielu innych kwestiach dotyczących kobiecego ciała Michalina Grzesiak porozmawiała z Martą Langwald - psycholożką sportu i trenerką mentalną.
W dobie mediów społecznościowych, kultu szczupłej sylwetki oraz mody fast fashion warto czasem się zatrzymać i zastanowić nad tym, czy na pewno właśnie tak powinno być postrzegane kobiece ciało. Na wybiegach pojawiają się ubrania w rozmiarze 0, Instagram zalewają zdjęcia szczuplutkich i zawsze wygładzonych celebrytek, a popularne sieciówki zamykają swój asortyment na rozmiarze 42, który jeszcze kilka dekad temu był uznawany za symbol kobiecości - nosiła go sama Marilyn Monroe. I właśnie o tym jest 2. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna", w którym prowadząca Michalina Grzesiak rozprawia się z kultem sylwetki idealnej z pomocą swojej gościni - Marty Langwald. Marta Langwald i Michalina Grzesiak o dążeniu do "idealnej" sylwetki Michalina Grzesiak, znana w sieci z prowadzenia bloga "Krystyno, nie denerwuj matki!", to prowadząca naszego nowego podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". Do 2. odcinka zaprosiła Martę Langwald, psycholożkę sportu, aby wspólnie z nią zastanowić się nad tym, jak kobiety podchodzą do swojego ciała. Panie rozprawiają na temat kultu szczupłej sylwetki, a także presji społecznej na ten "odpowiedni" wygląd. W ich rozmowie pojawił się także wątek rozmiarów. Stały się one bowiem dla wielu z nas granicą, której nie chcemy, a wręcz nie pozwalamy sobie przekroczyć. Choć jesteśmy świadome tego, że sieciówki często manipulują rozmiarami, wciąż przywiązujemy do tego ogromną wagę i wpadamy w wyrzuty sumienia, gdy np. przestajemy się mieścić w "M-kę", którą nosiłyśmy do tej pory. Dzięki temu odcinkowi "Perfekcyjnie NIEidealnej" być może spojrzymy inaczej - zarówno na kwestię rozmiarów, jak i naszego ciała. Bo czas pokochać je w całości. Gdzie obejrzeć cały odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna"? Nowy 2. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" możecie znaleźć na naszym kanale w serwisie YouTube. Tam też dostępny jest pierwszy odcinek, w którym Michalina Grzesiak rozmawiała z Pauliną Mikułą - o miłości na własnych zasadach. Czytaj także: "Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak „Zdrowe dbanie o ciało rodzi się z czułości, nie z nienawiści” – Joanna Flis zdradza, jak pokochać swój wygląd i zaakceptować upływający czas "Już nie muszę nikogo zadowalać". Paulina Mikuła szczerze o terapii, życiowych zakrętach i byciu sobą
"Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak
Nowy odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" jest już dostępny. Gościnią Michaliny Grzesiak jest Marta Langwald - psycholożka sportu i trenerka mentalna. Panie rozmawiają szczerze o ciele, wadze i sporcie bez filtra. Nie możesz tego przegapić.
"Perfekcyjnie NIEidealna" to cykl rozmów, które prowadzi Michalina Grzesiak. Tym razem jej gościnią była Marta Langwald. Panie porozmawiały o tym, skąd bierze się kult „idealnej sylwetki”, dlaczego dziewczynki masowo rezygnują ze sportu w okresie dojrzewania i jak zmienić perspektywę ze „szczupłego ciała” na „sprawne, zdrowe ciało”. "Perfekcyjnie NIEidealna" odc. 2: rozmowa z Martą Langwald Nowy odcinek podcastu"Perfekcyjnie NIEidealna" porusza tematykę ciała, które może, ale nie musi. Pokazuje jednocześnie, że nawet kobiety, które regularnie uprawiają sport, potrafią być niezadowolone ze swojego wyglądu. Według statystyk, które przytoczyła Michalina Grzesiak, aż 70% pań uważa, że ich ciału wiele brakuje do ideału. Panie porozmawiały również o tym, jak wygląda presja społeczeństwa dotycząca wyglądu, kulcie szczupłej sylwetki, a także różnicach pomiędzy właśnie szczupłym a zdrowym ciałem - bo bywa ona cienka i często jest przekraczana. Po przesłuchaniu podcastu zdecydowanie łatwiej jest zaakceptować to, jak wyglądamy. Gdzie obejrzeć całą rozmowę Michaliny Grzesiak z Martą Langwald? Zachęcamy do obejrzenia całego 2. odcinka podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna", który dostępny jest na naszym koncie w serwisie YouTube. To naprawdę wartościowa rozmowa, która może pomóc wielu z nas spojrzeć na siebie zupełnie inaczej. Przekonajcie się sami. Czytaj także: "Już nie muszę nikogo zadowalać". Paulina Mikuła szczerze o terapii, życiowych zakrętach i byciu sobą „Kobieto! Odwal się od siebie!” Ola Kisiel, o tym, dlaczego jesteśmy dla siebie wrednymi zołzami i dlaczego Bridget Jones tak wkurza Fit Mama Edyta Litwiniuk o tym, jak dbać o siebie, będąc mamą na pełen etat. "Mamy powinny nauczyć się egoizmu"
Fit Mama Edyta Litwiniuk o tym, jak dbać o siebie, będąc mamą na pełen etat. "Mamy powinny nauczyć się egoizmu"
Fit Mama Edyta Litwiniuk porozmawiała ze mną na temat "Ciała, które może, ale nie musi". Jak rozumie te słowa i czy można połączyć bycie mamą ze stawianiem na siebie? "Spuśćmy z tonu, bądźmy dla siebie bardziej wyrozumiałe i słuchajmy swojego ciała" - mówi Edyta. Zapraszam was do przeczytania naszej rozmowy.
Edyta Litwiniuk, znana w Internecie jako Fit Mama, to kobieta-petarda. Lekkoatletka, dawniej była zawodniczką kadry narodowej w biegach sprinterskich. Jest wykwalifikowaną trenerką i dietetyczką. Dziś swoją pasję do sportu i żywienia przekłada na kobiety, które każdego dnia motywuje do zdrowego odżywiania i aktywności. Wie jednak doskonale, że bycie mamą to praca na pełen etat, o czym przekonała się na własnej skórze. Tym bardziej chce pomagać kobietom w byciu sobą nawet wtedy, gdy większość ich czasu pochłania opieka nad maluchem. Odkąd sama została mamą, całkowicie skupiła się na temacie aktywności i żywienia w okresie ciąży oraz po porodzie. Tym chętniej porozmawiałam z nią o tym, jak dbać o ciało, które może, ale nie musi - w ramach naszej akcji "Wybieram siebie" z polki.pl. Edyta Litwiniuk o tym, jak być sobą, będąc mamą na pełen etat Katarzyna Racławska: Chciałabym, żebyśmy wyszły od tematu naszej rozmowy - "Ciało, które może, ale nie musi". Jak Edyta Litwiniuk rozumie te słowa? Edyta Litwiniuk: Przede wszystkim nasze ciało zostało stworzone do naprawdę niesamowitych rzeczy. Sama jestem mamą 3 córeczek, więc wiem, przez co każda kobieta przechodzi, będąc w ciąży, rodząc i potem przechodząc przez ten czwarty trymestr, jakim jest połóg, no i później karmienie piersią. Więc wiem, że nasze ciała, nasze organizmy są stworzone do robienia, stwarzania niesamowitych rzeczy, ale bardzo ważne jest to, aby robić to bez presji. Ja już od 20 lat zajmuję się trenowaniem kobiet i nie tylko, zachęcaniem do ruchu, bo wiem, jak ogromną radość może nam dawać aktywność ruchowa, wiem, jak super możemy się czuć w swoim własnym ciele. I to wcale nie chodzi o to, że ono jakoś powinno wyglądać, tylko chociażby to, że wstajesz rano i nie bolą cię plecy, możesz kucnąć, zawiązać swobodnie buty i wstać z tego głębokiego przysiadu, możesz podbiec na przystanek, możesz pobiegać z dziećmi za piłką, czy jeździć z nimi rowerem bez zadyszki. Więc te wszystkie małe rzeczy, które budują naszą codzienność, tak naprawdę zawdzięczamy temu naszemu ciału. Istotne, żeby patrzeć na nasze ciało nie tylko przez pryzmat takiej ogólnej sprawności. Ważne jest też to, żeby badać nasze ciało, nasz organizm - chodzić na badania profilaktyczne, badać krew, mocz, robić USG narządów rodnych itd. Kolejna ważna sprawa to sen. My często w takim codziennym, zabieganym życiu po prostu nie śpimy, bo wiadomo - budzą nas dzieciaczki, zawsze wieczorem jest mnóstwo rzeczy do zrobienia, w dzień jesteśmy w pracy, więc nie ma czasu na drzemkę, wracamy z tej pracy, to jesteśmy w domu, w drugiej pracy, bo trzeba ogarnąć wiele ważnych rzeczy. Jeżeli już uśpimy dzieci, to znowu siadamy do pracy i tak naprawdę kładziemy się spać późno, a wstajemy wcześnie, bo wzywa nas kolejny etat. Faktycznie - my jako mamy, kobiety często jesteśmy zabiegane i trudno nam wygospodarować ten czas, szczególnie przy małych dzieciach. Jak w takim razie zadbać o ten sen? Czy da się w ogóle zapewnić sobie ten odpoczynek, będąc mamą na pełen etat? Jest to na pewno trudne. Mnie osobiście ratowało to, że chodziłam spać z moimi dziećmi. Jak pierwszy raz zostałam mamą, mówiłam: "A dobra, uśpię maleńką, wezmę prysznic i się położę spać". Prawda była taka, że kładłam się do tego łóżka z moją maleńką i zasypiałam. Budziłam się o 2 w nocy i nie wiedziałam już, co robić ze sobą - czy spać dalej, czy wziąć prysznic (śmiech). Już później wiedziałam, że muszę wziąć prysznic, zanim położę się do łóżka z dziewczynkami i potem będę mogła spać już całą noc. I to mnie faktycznie ratowało - kładłam się z dziewczynami do łóżka, czytałyśmy książeczki i szłyśmy spać. Oczywiście - dopadały mnie wyrzuty sumienia, bo jest pranie nie rozwieszone, jest nierozpakowana zmywarka, jest nierozmrożone mięsko na drugi dzień na obiad... I oczywiście taka bitwa w głowie, że przecież powinnam to zrobić. Ale myślę, że mamy powinny nauczyć się egoizmu, bo inaczej to na dłuższą metę można zwariować. Nie da się tak funkcjonować, żeby robić wszystko. Ja już się nauczyłam, mając 3 córeczki i będąc mamą od lat prawie 15, że naprawdę niektóre rzeczy mogą poczekać. Warto położyć się wcześniej spać - zrobić to jutro, ale przede wszystkim delegować zadania. Jeżeli mamy w domu dzieci, partnera, to dobrze, żeby oni w tym wszystkim uczestniczyli. To jest podstawa. Życie bez skrajności jest łatwiejsze Mówimy tu bardzo mocno o takim holistycznym podejściu do ciała, do sylwetki - zdrowie, badania, sen. Powiedz mi, czy to się na przestrzeni lat zmieniło? Kiedyś bardzo mocno kobiety skupiały się na rygorystycznych dietach, ćwiczeniach. Dziś widać, że to podejście jest nieco bardziej przemyślane i racjonalne. Gdy mówimy o zdrowym ciele, nie myślimy już tylko o wylewaniu potów na siłowni. Na pierwszym miejscu stawiamy zdrowie. Kiedy nastąpiła ta zmiana i czy dzięki temu kobietom jest łatwiej? Ja od zawsze miałam taką zasadę. U mnie nigdy nie było żadnych skrajności. Mniej więcej od 14 lat jestem obecna w Internecie i od zawsze mówiłam o zrównoważonym rozwoju, podejściu do odżywiania i treningu. Sama wywodzę się ze sportu wyczynowego, a w sieci zaczęłam pojawiać się jako fit mama, kiedy zaczęłam publikować informacje dotyczące żywienia i treningu kobiet w ciąży. Do głowy by mi nie przyszło, żeby kobietom w tym okresie, czy w okresie powrotu do formy po ciąży fundować jakiś wyczynowy trening. Pokazywałam od zawsze, że możesz ćwiczyć w domu na 2 metrach kwadratowych, nie potrzebując, nie wiadomo jakiego sprzętu, nie musisz wychodzić na 2 godziny na siłownię, bo zdaję sobie sprawę jako mama, że to wszystko jest po prostu trudne. Dlatego od zawsze podkreślam, że bez takiej formy zdrowotnej nie osiągniemy tej formy wizualnej. Jeżeli będziemy niewyspane, jeżeli będziemy miały słabe wyniki badań, jeżeli będziemy po prostu się źle czuły psychicznie, to ostatnią rzeczą, na jaką będziemy miały ochotę, to komponowanie zdrowych posiłków i też trening, który wpłynie na nasz wygląd. Więc ważna jest forma zdrowotna, żeby móc cieszyć się tą formą wizualną. I o ile ja jestem wierna sobie od tych 20 lat, faktycznie w Internecie obserwuję różne trendy. Jak sama wiesz, Internet rządzi się swoimi prawami - dziś słuchamy, że dieta keto jest super, jutro, że dieta wegetariańska itd. To prawda, bardzo łatwo pójść za trendem... Tak, łatwo oszaleć, dlatego właśnie, żeby te mamy, które mnie obserwują od lat, nie oszalały, to staram się być racjonalna. Bo też po prostu nie da się tak funkcjonować. Nie chciałam nigdy wpędzać tych mam w wyrzuty sumienia, kompleksy i sama nie chciałam tak funkcjonować. Zależy mi, żeby przekazywać treści w zgodzie ze sobą, czyli tak, jak ja robię, jak ja postępuję, jak ja się odżywiam - oczywiście, o ile to jest zgodne z prawdami naukowymi. Ale myślę, że też kobiety są coraz bardziej świadome. To z wiekiem też przychodzi, że wiesz - my już nie damy się omamić jakimiś głupotkami itd. Cieszę się, że ten trend holistyczny jest coraz bardziej popularny, bo jest po prostu najlepszy i najzdrowszy dla nas. Mówisz, że zawsze byłaś wierna temu holistycznemu podejściu do zdrowia i do sylwetki. Ale nawet to może nagle diametralnie się zmienić, gdy w naszym życiu pojawia się dziecko, które jakby nie patrzeć jest rewolucją. Czy w twoim przypadku też tak było? Co się zmieniło, gdy zostałaś mamą? Kiedy skończyłam swoją karierę sportową, przestałam wyczynowo trenować, zaczęłam myśleć o ciąży. Z racji tego, że skończyłam wychowanie fizyczne na AWF, trochę się zajmowałam obciążeniami treningowymi, pomyślałam, że fajnie byłoby tworzyć takie treści w Internecie dotyczące treningu i żywienia kobiet w ciąży. To było z 15 lat temu i wtedy wszyscy pisali: "Boże, ty chcesz odchudzać te matki w ciąży, co ty tam wrzucasz". Była tak niska świadomość, że warto się ruszać w ciąży dla swojego zdrowia i zdrowia dziecka. Czy też zdrowo się odżywiać. Kiedyś było takie powiedzenie, że warto jeść za dwoje w ciąży. Prawda jest taka, że warto jeść dla dwojga, a nie za dwoje i stawiać bardziej na tę jakość. Zależało mi na edukacji i tak naprawdę te 15 lat mojego życia, gdy byłam w pierwszej, drugiej i trzeciej ciąży, to był taki czas ciąży i wracania do formy po ciąży. Ja też często powtarzam, że my jak zostajemy mamami, to tak naprawdę w naszej głowie niewiele się zmienia - dalej jesteśmy tymi dziewczynami, które mają swoje marzenia, swoje cele, swoje pragnienia, więc zależy nam na tym, żeby się realizować. Fajnie, jeżeli wspiera nas partner w tym, rodzina. Mój partner od początku nie miał problemu z tym, kiedy mówiłam, a teraz sobie poćwiczę. Wiadomo, na początku, kiedy byłam z moimi córeczkami sama, bo mąż wychodził do pracy, to po prostu ćwiczyłam z dziewczynkami w domu. Kładłam je na macie i wykonywałam jakieś podstawowe ćwiczenia wzmacniające. Na początku rehabilitacyjne, potem bardziej wzmacniające, potem, jak już mogłam, to biegałam z wózkiem, wcześniej były spacery z wózkiem. Zawsze, kiedy mogłam, to starałam się wykraść te parę chwil dla siebie. Bardzo mi zależało na tym, żeby mieć ten czas dla siebie - żeby wybierać siebie. Bo wiem, że gdybym była nieszczęśliwa, gdybym nie mogła robić swoich ulubionych rzeczy, to przekładałoby się to na moją rodzinę - byłabym smutna, moje dzieci by to widziały, mój mąż zapewne też, bo to by się odbiło na naszej relacji. Też jako mamie 3 córeczek zależało mi na tym, żeby one miały w domu obraz kobiety, która się spełnia, realizuje swoje pasje, realizuje się zawodowo. Tu warto dodać dla dziewczyn, które pewnie sobie teraz myślą: "Jezu, jak ja mam się realizować zawodowo, jak ta mała nie schodzi mi z piersi", to ja też to przechodziłam i dlatego zawsze powtarzam: na wszystko jest czas, ale wszystko w odpowiednim czasie. Ja np. przez pierwsze 10 lat swojego macierzyństwa siedziałam w kuchni i ćwiczyłam w kuchni. Później odważyłam się na więcej. Wystartowałam nawet w Ironmanie. Dzieci nam nie zabierają pasji, mogą je spowolnić, ale nie zabierają naszych celów życiowych - warto do tego dążyć, bo my jako mamy i ojcowie jesteśmy wtedy szczęśliwymi ludźmi. Powiedziałaś, że dziewczynki patrzą na to, jak mama funkcjonuje, jesteś na pewno dla nich wzorem do naśladowania. Zresztą twoje córy już są dużymi dziewczynami. Czy ćwiczą razem z tobą? Mają podobną zajawkę do mamy? Tak, widzę to. W ogóle dla mnie zupełnie czym innym jest, gdy powiemy do dziecka "idź na basen" i same zostaniemy na kanapie, a czym innym, jak powiemy "chodźmy na basen". I u siebie też to widzę. Moje dzieci widziały mnie od małego aktywną, czy mojego męża. Razem bardzo wiele rzeczy robiliśmy - biegaliśmy, jeździliśmy rowerem. Jak przygotowywałam się do swojego pierwszego triathlonu, to było właśnie bieganie z wózkiem lub jazda rowerem z przyczepką. I pamiętam, że jak już byłam po zawodach, to one były takie zdziwione i pytały: "Mamusiu, a czemu ty nie biegniesz?" (śmiech). Bardzo się przyzwyczaiły do tego obrazka. Gdy są starsze, to jest super, że siedzimy w domu - mamy taki pokój a'la siłownia, gdzie mamy sprzęt do ćwiczeń - i jedna do drugiej mówi: "Idziemy na siłownię?". I sobie idą, rozciągają się, robią choreografie taneczne, brzuszki, więc fajnie. Też nie było u nas żadnego problemu z tym, żeby chodziły na zajęcia sportowe, nawet musiałam je stopować, żeby miały też czas na odpoczynek. I teraz jesteśmy na etapie, bo ja się wywodzę z lekkiej atletyki, to mówią, że chcą biegać jak mama. Mają już swoje idolki, medalistki olimpijskie. Chcą być jak one i to też jest ułatwienie. Chcą trenować z mamą, więc u nas w ogóle nie ma problemu z tą aktywnością - dzieci chłoną jak gąbka. Wyrozumiałość dla siebie kluczem do sukcesu Chciałabym jeszcze na moment wrócić do tego, co powiedziałaś o tym treningu w kuchni, że da się wygospodarować chociaż te 5 minut. Ale wiem, że to w rzeczywistości jest bardziej skomplikowane. Sama mam w swoim otoczeniu bliskie mi kobiety, które mówią, że im brakuje tego czasu - nawet tych 5 minut. Nawet jak zaczną i próbują, to potrafi przyjść taki dzień, że nie mają tej siły, chęci do treningu. I co wtedy? Jak znaleźć w sobie motywację do ćwiczeń, a przede wszystkim do powrotu i jednocześnie nie mieć wyrzutów sumienia, że się odpuściło? Warto zdawać sobie sprawę z tego, że nie trzeba tego robić codziennie. Już aktywność te 3 razy w tygodniu, kiedy powzmacniamy swoje ciało, sprawi, że ono się nam odwdzięczy - to mocniejsze kości, mniejsze ryzyko osteoporozy, mniejsze bóle stawów, mięśni. Te 3 razy w tygodniu wystarczą. Ale jeśli mamy mocniejszy tydzień, cięższy - raz w tygodniu też jest ok. Nie miejmy w głowie, że my ciągle wracamy. Nie - róbmy tyle, ile możemy. Jeżeli nie pracujemy w weekend, to zawsze mówię moim podopiecznym: "Zobacz, to już masz dwa dni". Ważne jest też to, żeby znaleźć rodzaj aktywności, który sprawia nam przyjemność. Oczywiście możemy zacząć od tych ćwiczeń w kuchni, wzmacniających, bo one będą wzmacniać nasze ciało, nie będziemy się garbić, ale może lubimy jeździć rowerem, spacerować? To też jest taka forma aktywności, której my nie doceniamy. I w takiej sytuacji, ok - może nie mam siły robić treningu na macie, ale przecież wróciłam z pracy spacerkiem, poszłam po dziecko do przedszkola spacerem - to też jest aktywność. Przede wszystkim nie można obciążać swojej głowy tym, że ja muszę dziś poćwiczyć, muszę pobiegać, pojeździć, popływać. Nie, zróbmy to, na co mamy ochotę. Każdy rodzaj aktywności będzie dla nas dobry. Jeżeli chodzi o motywację, ja też zawsze mówię swoim podopiecznym, że najgorzej jest wstać z kanapy. Ważne są pierwsze 3 minuty, jak zaczniemy, to trudno już przestać. Warto wtedy pomyśleć: "Dobra, daję sobie 5 sekund i wstaję" i wyjść np. na spacer. Zimą może być trudniej z aktywnościami na dworze, ale w takiej sytuacji warto nawet w domu, oglądając serial, porozciągać się, zrobić parę brzuszków na kanapie, powstawać z tej kanapy i siadać - i już przysiady są zaliczone. Można się pobawić z dzieciaczkami i się z nimi posiłować - to też już w jakiś sposób nas wspiera. Pozostając przy tym wsparciu, widziałam u ciebie na Instagramie bardzo fajny post. Pokazałaś kilka zdjęć z etapu ciąży i po ciąży, pokazując swój powrót do formy po ciąży. Ale moją uwagę przykuły bardzo fajne słowa, które napisałaś pod spodem: "Jak dobrze czasem spojrzeć wstecz i przypomnieć sobie, jaką drogę przeszłaś. By docenić, być bardziej dla siebie wyrozumiałą". I to słowo "wyrozumiała" tak bardzo mi się spodobało. W czym przejawia się u ciebie ta wyrozumiałość? I w czym może przejawiać się u kobiet? No właśnie, bo my często widzimy jakiś obrazek i skupiamy się na nim, że w tym momencie widzimy jakąś super dziewczynę i mówimy: "Wow, ale ona wygląda". I zapominamy jaką drogę my przeszłyśmy. Ile nas kosztowało to, w którym miejscu jesteśmy. Często się porównujemy. Znam takie fajne powiedzenie, że nie warto porównywać swojego pierwszego rozdziału do czyjegoś załóżmy trzydziestego, bo każdy z nas jest na innym etapie swojego życia. Jak patrzymy w lustro, to nie mówmy: "Boże, ta to ma taki fajny brzuch, a ja co", "Ta to ma takie fajne pośladki, a ja co", tylko po prostu: "Kurczę, fajnie wyglądam, mam zdrowe ciało, jest sprawne, mogę chodzić, funkcjonować" - doceńmy, że je mamy, nie biczujmy się. Ja też często się biczuję, odpalam Instagram i mam takie: "Boże, ta już biegała, a ja nie, boli mnie głowa, nie mam siły", ale potem siadam i myślę, że nie - boli mnie głowa, mam słabszy czas, odpoczywam i to też jet ok. Wyrastam z tego porównywania się w sieci, bo niestety jest to mega powszechne. Staram się być dla siebie wyrozumiała, nie biczować się, że mogłabym więcej, mocniej, szybciej. Na pewno nie jest to łatwe w dobie mediów społecznościowych, gdzie widzimy na Instagramie dużo "pięknych obrazków". Idealne mamy, które mają czas na wszystko... Czy zdarzyły ci się komentarze, że ty też należysz do tego "perfekcyjnego" grona? Zarzuty, że tobie jest łatwo, że masz perfekcyjne życie, czas na wszystko? Wiesz co, nie, nie mam takich komentarzy, bo też wiadomo - posty to jest jedno, ale druga kwestia to Stories, gdzie staram się być obecna i częściej dostaję takie wiadomości: "O jejku, jak fajnie cię widzieć taką upoconą albo z odbitymi okularkami po basenie, bez makijażu itd.". Wiadomo, że wrzucamy na feed wyselekcjonowane zdjęcia - to jest ułamek sekundy, kadr. Ale na Stories dziewczyny widzą codziennie mnie w różnych sytuacjach - bez makijażu, jak mam niedosuszone włosy, odbite okularki, bałagan w domu i mówię: "Dzisiaj nie chce mi się sprzątać, mam ochotę coś zrobić dla siebie, więc idę na rower". Staram się pokazywać taką normalność, o ile jest to możliwe, bo wiadomo, że w sieci też nie pokazuję wszystkiego, żeby zachować jakąś prywatność. Więc staram się trzymać poziom prowadzenia tego swojego konta bez lukrowania. W takim razie w drugą stronę - jesteś motywacją dla wielu kobiet. Czy to uskrzydla? A może czujesz presję? Co dla ciebie jest motywacją do dalszego działania? Na pewno jest to jakiś rodzaj odpowiedzialności, chociaż też zrzucam z siebie tę odpowiedzialność właśnie przez to, że publikuję różnego rodzaju treści, że czasami jestem zmęczona. Mega furorę zrobiły moje posty, jak w kwietniu startowałam w Ironmanie w Teksasie i zeszłam z trasy po 8 godzinach, bo bolała mnie noga. Ludzie mi pisali, że jejku inni by z urwaną nogą ukończyli, żeby tylko wrzucić na Instagram, a ty zeszłaś z trasy i nie bałaś się krytyki, że poddałaś się przed metą. Pokazywałam, że byłam smutna, było mi źle, bolało mnie. I byłam w szoku, gdy dostałam od ludzi tyle wsparcia - nawet od osób, które śledzą mnie od 10 lat i pierwszy raz coś skomentowały. Pisali, że super, że w dzisiejszym świecie wyidealizowanego Instagrama pokazuję, że można zejść z trasy, bo mam rodzinę, muszę być dla nich sprawna, mam pracę, do której muszę wrócić sprawna itd. Że bawimy się w sport, pokazujemy przekraczanie granic w sieci, ale ten zdrowy rozsądek gdzieś tam jest. Mi też zależało, żeby pokazać swoją postawą, że nie jesteśmy idealni, nie wszystko musi nam się w życiu udawać, nie wszystko nam wychodzi. Czasami coś może nam się nie udać, ale to nie oznacza, że to jest koniec, tylko początek czegoś nowego. Czyli można powiedzieć, że społeczność, którą stworzyłaś, jest też dla ciebie motywacją i wsparciem? Tak, jesteśmy jednym, wielkim teamem. Są ludzie, z którymi trzymam bliższą więź, oni częściej odpowiadają na moje komentarze, ja też ich śledzę w sieci - monitoruję, komentuję, motywuję. Więc jest taka obopulna wymiana energii. Gdzie leży granica ciałopozytywności? To wspaniałe i chyba to właśnie idealny moment, aby wrócić do tematu miłości do siebie. Jakbyś miała stworzyć własną definicję ciałopozytywności, jak by ona brzmiała? Przede wszystkim myślę, że to taki dobrostan psychiczny i fizyczny. Żebyśmy czuli się ze sobą dobrze, bez względu na to, jakie opinie, komentarze spływają do nas na nasz temat. Bo myślę, że to nie tylko dotyczy ludzi w sieci, ale też my się spotykamy z różnymi komentarzami w swojej najbliższej rodzinie. Wystarczy jakiś obiad rodzinny i słyszymy: "O, coś ci się przytyło". "O, dwie fałdki więcej", "Ojejku, czy u ciebie wszystko w porządku, bo schudłaś, mizernie wyglądasz". Więc to jest to, że my czujemy się w swoim ciele dobrze i nie dotykają nas żadne komentarze z zewnątrz. Jak odpowiedzieć na taki komentarz? Czy w ogóle odpowiadać? Myślę, że tak, warto stawiać granice, czyli powiedzieć: "Dziękuję, ale pozwól, że sama będę decydowała o tym jak wyglądam" czy "Dziękuję za komentarz, ale pozwól, że będę się sama zajmowała swoim życiem". Lub nawet: "Dziękuję, ja się czuję ze sobą dobrze" - nie ma co się tłumaczyć. A jak sobie przetłumaczyć wtedy coś takiego? Bo takie słowa mogą naprawdę zranić i zdemotywować. Myślę, że to bardzo zależy od tego, w jakim aktualnie jesteśmy stanie psychicznym. Jeżeli faktycznie jest nas trochę więcej, przytyłyśmy, to pytanie, czym to jest spowodowane. Bo tak naprawdę tylko my same jesteśmy w stanie stwierdzić, jaka była tego przyczyna i jakie mamy aktualnie priorytety i cele. Może przytyłam, bo brałam tabletki na płodność? Może miałam dużo stresu w pracy? Ze stresem jest tak, żeby albo zajadamy, albo zupełnie nie jemy. A może mamy tak dużo pracy, że nie mamy czasu na zdrowe posiłki? Myślę, że przede wszystkim trzeba zawsze odpowiedzieć sobie na pytanie: "Jak ja się czuję w swojej skórze? Czy mi jest z tym ok?". A jeśli odpowiedź brzmi "nie", to warto się zastanowić, co mogę zrobić, co bym chciała zrobić, co mnie ogranicza. I po prostu porozmawiać tak szczerze ze sobą. Tutaj też warto sięgać po pomoc specjalisty, żeby ktoś nam pomógł iść daną drogą, i nie dać się zwariować wszystkim wpisom w Internecie. W którym miejscu leży granica ciałopozytywności? W tym miejscu, że czujemy się źle same ze sobą? Czy może gdzieś indziej? Tutaj przede wszystkim jest to, jak my się czujemy w swoim ciele. To bodypositive jest wtedy, gdy czujesz się ok. Bo tu w ogóle nie chodzi o wygląd, tylko o takie funkcjonowanie codzienne - czy nie masz zadyszki, czy podbiegniesz do autobusu, wejdziesz po schodach, nie bolą cię nogi, nie boli cię kręgosłup, nie masz problemów z badaniami. Wydaje mi się, że to "positive" powinno oznaczać dobrostan. Jeżeli patrzymy w lusto, czujemy się komfortowo. Jeżeli tak nie jest, nie warto zakładać maski, tylko przed samą sobą ją zdjąć i odpowiedzieć sobie na pytanie: czy czuję się komfortowo w swoim ciele, czy ono jest zdrowe, czy nie mam żadnych problemów. Powiedz mi proszę jako mama - jak chciałabyś, żeby twoje córeczki patrzyły na siebie? Jak chciałabyś, żeby podchodziły do swojego wyglądu? To jest dla mnie temat niezwykle ważny. Moje córki nigdy ode mnie nie usłyszały, że muszę schudnąć, coś poprawić, źle wyglądam. Przyznam szczerze, że dwie dziewczynki są teraz w okresie dojrzewania, widzę, jak obserwują swoje ciało i fajne jest to, jak akceptują wszystkie zmiany. Bo ja z nimi dużo o tym rozmawiam, nie komentuję. Staram się jak np. jesteśmy w otoczeniu i ktoś mówi, że któraś z moich córek nagle urosła, ja mówię stop. Kiedyś byłam świadkiem, jak mojej koleżanki babcia skomentowała, że jej brzuszek urósł. Pamiętam jej reakcję, jak była cała czerwona. Wiem, że te ślady w jej głowie zostaną na zawsze. Ja kiedyś taki komunikat dostałam w 8 klasie podstawówki, że "Edytka to tyle biega, a taka pulchniutka jest". I pewnie milion takich komentarzy później dostałam na temat mojego wyglądu, ale ten pamiętam do dziś. Wiem, jak taki komentarz może zostać na zawsze w głowie dziecka i do czego to może doprowadzić. Nigdy nie komentuję wyglądu swojego przy dzieciach, czy dziewczynek, zawsze opowiadam w obrębie możliwości, że fajnie, że są sprawne, że się ruszają, dbają o siebie, starają się zdrowo odżywiać. A jak rozmawiać o takich tematach z dziećmi? Przede wszystkim jeśli chodzi o żywienie. Żeby zachęcić je do dbania o siebie, ale jednocześnie nie zrazić ich do tego zdrowego podejścia do ciała? Jeżeli mama mówi: "A dobra, ja tego nie jem, bo muszę w końcu schudnąć", to dziecko to słyszy. Trudno będzie takiej mamie być wiarygodną dla takiego dziecka. W takiej sytuacji warto o tym porozmawiać, powiedzieć: "Misia, ja muszę się troszeczkę inaczej odżywiać, bo np. wyszły mi słabe badania krwi, ale ty śmiało to jedz. Jeśli chcesz, możemy np. zmodyfikować ten posiłek o to, czego nie lubisz lub co lubisz". Czy zaprosić do zrobienia wspólnego posiłku. Gdy dziecko widzi, że mama krytykuje siebie, komentuje ciągle negatywnie swój wygląd, ciężko jest mu inaczej patrzeć na siebie. Mamie też będzie trudno wtedy wytłumaczyć dziecku, że z nim też jest ok. Warto też sięgnąć po poradę psycholożki, która podpowie, jak rozmawiać z dzieckiem, gdy u niego pojawi się problem. Dzieci nas totalnie kopiują w każdej sytuacji. Naśladują nas i kopiują nasze zachowania. Podsumowując, "Ciało, które może, ale nie musi". Czego życzyłabyś kobietom, które chcą kierować się taką dewizą w swoim życiu? Chciałabym, żeby słuchały swojego organizmu. Jeżeli faktycznie dzisiaj czują, że są zmęczone, żeby nie robiły nic na siłę, żeby sobie odpoczęły, znalazły chwilę dla siebie - książka, kąpiel w wannie. Żeby były naprawdę dla siebie bardziej wyrozumiałe. Bo niestety - my, Polki, jesteśmy po prostu zajechane, zmęczone, mamy bardzo wysokie oczekiwania wobec siebie, bardzo wysoko sobie stawiamy poprzeczkę, ale też społeczeństwo wobec nas, musimy być super mamami, super kucharkami, super pracownicami i jeszcze realizować swoje pasje... Nie, troszkę spuśćmy z tonu, bądźmy dla siebie bardziej wyrozumiałe i słuchajmy swojego ciała - jeśli krzyczy o odpoczynek, dajmy mu go. Dziękuję za rozmowę. Czytaj także: Granice są super. Jak mówić "nie" w relacjach i dlaczego to buduje zaufanie? Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie Wyzwanie przyjęte: Od miesiąca regularnie chodzę na pilates. Moje wyobrażenia były zupełnie inne niż rzeczywistość
„Kobieto! Odwal się od siebie!” Ola Kisiel, o tym, dlaczego jesteśmy dla siebie wrednymi zołzami i dlaczego Bridget Jones tak wkurza
Ola Kisiel, znana w sieci jako kisielle, edukatorka, certyfikowana coachka ciałoakceptacji i twórczyni internetowa, od lat uczy kobiety, jak przestać patrzeć na siebie i swoje ciało jak na rzecz do wiecznej naprawy. W rozmowie z polki.pl opowiada o tym, dlaczego nie cierpi Bridget Jones, kto najbardziej nam „dowala” w życiu i że ciałoakceptacja nie jest promocją otyłości.
Ola Kisiel, edukatorka i certyfikowana coachka ciałoakceptacji, tworzy jedną z najbardziej wspierających przestrzeni w polskim Internecie. Uczy kobiety, jak „odwalić się od siebie” i zbudować zdrową, spokojną relację z ciałem. W swoich mediach społecznościowych inspiruje do łagodności dla siebie, dystansu do ideałów i odbudowywania własnej wartości. W ramach naszej akcji „Wybieram siebie z polki.pl” pytam ją o to, jak to wszystko zrobić i czuć się wreszcie dobrze ze sobą. Ola Kisiel o tym, jak wyglądało dorastanie millenialsów Weronika Zagojska: Ola, pokazujesz siebie i swoje ciało w social mediach. Wyglądasz tam pięknie i na osobę, która świetnie się czuje w swojej skórze. Czy zawsze tak było? Ola Kisiel: Absolutnie nie! Jestem millenialsem — moje lata nastoletnie to najbardziej masakryczny, szkodliwy czas obsesji szczupłości. W mediach dominowało przekonanie, że nic nie smakuje tak dobrze, jak szczupłość. Kate Moss była u szczytu popularności, a Bridget Jones ważąca niecałe 60 kg, która miała własne mieszkanie w Londynie, pracowała w mediach, była nam przedstawiana jako zaniedbana, gruba nieudacznica. Dodajmy, że aktorka ją grająca, Renée Zellweger, musiała w szybkim tempie specjalnie przytyć do tej roli i czuła się w tym „grubym” ciele fatalnie. Co już wtedy jakoś kłóciło się ze sobą. Dokładnie tak. Nie brakowało też szkodliwych diet odchudzających (kto pamięta czarną kawę i jajka na twardo na diecie kopenhaskiej?), pełnych mizoginii nagłówków i sprowadzania roli kobiet jedynie do wyglądu. Jak człowiek dorastał w latach dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych i ma teraz dobry obraz swojego ciała, to najpewniej wykonał ogrom pracy, żeby tak było. Podobnie było w moim przypadku. Przeszłam długi proces od przekonania, że tylko szczupłość da mi szczęście, sukces i pewność siebie, przez narodziny mojego syna, po niesamowicie uwalniające przekonanie, że moje ciało zostało stworzone do większych rzeczy, niż tylko zmieszczenie się w rozmiar S. Dla wielu osób ciałoakceptacja to nadal coś niejasnego albo wręcz kojarzonego z takim przyzwoleniem na niezdrowy tryb życia, a nawet z lenistwem. Jak Ty ją wyjaśniasz i o co w tym właściwie chodzi? Ciałoakceptacja to ruch polityczny, który zakłada, że każda osoba, w każdym ciele, w którym żyje, powinna mieć sprawiedliwy dostęp do przestrzeni publicznej, ochrony zdrowia, rynku pracy, ubrań, usług itp. Zakłada, że nie ma ciał lepszych i gorszych i sprzeciwia się dyskryminacji ludzi ze względu na rozmiar, kształt, kolor, stopień sprawności ciała, w jakim żyją. Kiedy więc uznajemy, że ciałoakceptacja mówi o prawach człowieka, ciężko uznać ją za coś złego, za promocję otyłości czy „usprawiedliwienie lenistwa”. Wydaje mi się, że takie myślenie najczęściej prezentują osoby, które mają ogromne i nieuświadomione przywileje. Jakie? Na przykład mogą pójść do lekarza z bolącym gardłem i dostać adekwatną poradę lekarską i leczenie. Osoby grube najpewniej usłyszą, że wypadałoby mniej jeść, więcej się ruszać i schudnąć. Dlaczego ciałopozytywność tak źle się ludziom kojarzy? Czyli nawet wykształcone osoby nie radzą sobie ze szkodliwymi stereotypami dotyczącymi naszych ciał? Kilka lat temu rozmawiałam z jedną z gwiazd świata fitness — wykształconą kobietą z gigantycznym doświadczeniem, która była przekonana, że grube kobiety, które umierają na raka szyjki macicy, są same sobie winne, bo nie chodzą do lekarza. Tymczasem doświadczenia grubych kobiet są zupełnie inne. W raporcie „Nie myślała pani o schudnięciu”, przygotowanym przez Urszulę Chowaniec i Natalię Skoczylas, czytamy o grubych pacjentkach, którym medycy odmawiają świadczeń tak podstawowych, jak badanie ginekologiczne czy zmierzenie ciśnienia. Dzieje się to raz – z braku sprzętu dostosowanego do grubych ciał, dwa – z przekonania właśnie, że „grube osoby są same sobie winne”. Europejskie Towarzystwo Badań nad Otyłością opisuje, że lekarze spędzają mniej czasu z grubymi pacjentami, rzadziej zlecają im badania i częściej wszystko zrzucają na wagę – co może prowadzić do błędnego lub nawet zbyt późnego diagnozowania poważnych chorób. Dlaczego więc właściwie ciałopozytywność tak się źle ludziom kojarzy? Myślę, że to przekonanie, że ciałopozytywność „usprawiedliwia grubość i zaniedbanie”, nie bierze się znikąd. Ono wyrasta z kilku bardzo silnych prądów kulturowych, których na co dzień nawet nie dostrzegamy. Z dziedzictwa purytanizmu, z logiki kapitalizmu, z fatfobii, mizoginii i z tzw. healthismu, czyli przekonania, że zdrowie jest obowiązkiem moralnym. Dopóki ich nie nazwiemy, ciałopozytywność naprawdę może wyglądać jak bunt bez sensu. Skomplikowana mieszanka. Przybliżysz nam nieco te pojęcia? Czym jest dziedzictwo purytanizmu? Przez wieki uczyliśmy się, że „dobry człowiek” to ten, który panuje nad ciałem, czyli ma samodyscyplinę, kontroluje apetyt, potrafi się „ograniczać”. To jest bardzo purytańska wizja świata. W niej ciało ma być trzymane w ryzach, a każda przyjemność jest podejrzana. Krótko mówiąc, szczupłe ciało bywa odczytywane jako dowód cnoty, bo „umie się pilnować”, a grube ciało jako dowód lenistwa i braku charakteru. Kiedy więc pojawia się ruch, który mówi, że masz prawo do godnego traktowania w ciele, które masz teraz, dla wielu osób brzmi to jak: „chcesz nagrody bez wyrzeczeń, szacunku bez pokuty”. To nie jest prawda o ciałopozytywności, ale wydaje mi się, że tak działa filtr, przez który patrzymy. A jak się ma do tego logika kapitalizmu, którą wymieniłaś? Do purytanizmu dochodzi kapitalizm, który po prostu zarabia na tym, że ciągle czujemy się jak „do naprawy”. Ciało jest traktowane jak jakiś projekt, bo zawsze można schudnąć, odmłodzić się, wygładzić, ujędrnić. Całe branże, takie jak dietetyczna, fitness, beauty, chirurgia estetyczna, opierają się na obietnicy, że jeśli się poprawisz, wreszcie będziesz wystarczająca. Ciałopozytywność w swojej pierwotnej, politycznej wersji podważa ten fundament. Mówi nam, że nasze ciała nie są wadliwym produktem, który trzeba nieustannie „usprawniać”, żeby zasłużyć na szacunek. Dla logiki rynku to jest kłopotliwe, więc dużo łatwiej jest sprzedać obraz ciałopozytywności jako skrajności, jako wymówki, niż zmierzyć się z pytaniem, co jeśli ludzie przestaną kupować swoją godność dietami? Jak fatfobia i mizoginia wpływa na nasze podejście do ciała? Na te dwie powyższe sprawy nakłada się fatfobia, czyli system przekonań, w którym grube ciało jest symbolem wszystkiego, czego mamy unikać: lenistwa, braku kontroli, brzydoty, „zagrożenia dla systemu”. Jeśli ktoś jest przekonany, że grubość jest moralnie zła, to ruch, który mówi „masz prawo istnieć, pokazywać swoje ciało i nie być za to karana”, odbiera jako afirmację czegoś niemoralnego. Stąd reakcje typu: „promujecie otyłość”, „zachęcacie do choroby”, kiedy w praktyce mówimy o czymś dużo bardziej podstawowym, jak prawo do szacunku, leczenia bez upokarzania, do ubrań w swoim rozmiarze. Wątek mizoginii też jest tu bardzo ważny. Większość nienawiści wobec ciałopozytywności uderza w kobiety. Kobiece ciało w kulturze ma do spełnienia określoną funkcję. Ma być ładne, użyteczne, reprezentacyjne. „Zadbana kobieta” to często eufemizm określający kobietę, która poświęca bardzo dużo czasu, pieniędzy i energii na to, żeby spełniać czyjeś oczekiwania estetyczne. W momencie, kiedy kobieta mówi, że nie będzie budować poczucia wartości na tym, ile waży, nie będzie chować brzucha, nie będzie się głodzić, żeby inni mieli na co popatrzeć, to jest to odczytywane jako zaniedbanie. Nie dlatego, że ona obiektywnie się „zapuściła”, tylko dlatego, że przestała pełnić funkcję ozdoby. I tu ciałopozytywność jest ruchem, który odziera to z ładnych słów i mówi wprost, że nie jesteśmy jedynie chodzącymi pustymi opakowaniami. A na czym polega healthism i jak na nas oddziałuje? Healthism to ostatnia warstwa tej całej szkodliwej mieszanki. To przekonanie, że zdrowie jest przede wszystkim kwestią indywidualnego wysiłku i moralności. „Jak się starasz, będziesz zdrowa, jak chorujesz, to znaczy, że coś zrobiłaś źle”. W tej logice „dobry obywatel” to ten, który nie obciąża systemu: nie choruje, nie ma „nadwagi”, nie kosztuje. To daje społeczne przyzwolenie, żeby oceniać innych przez pryzmat tego, jak „dbają o zdrowie” i zakładać, że po wyglądzie wiemy, kto jest odpowiedzialny, a kto „zaniedbany”. Ciałopozytywność mówi, że twoja wartość jako człowieka nie jest zależna od parametrów medycznych, masz prawo do opieki, wsparcia i szacunku niezależnie od BMI. Dla wielu osób to brzmi jak herezja, bo odbiera im wygodny podział świata na „tych, którzy zasłużyli”, i „tych, którym można powiedzieć wszystko”. Więc kiedy ktoś mówi, że „body positive to tylko wymówka”, to najczęściej nie komentuje realnego ruchu, tylko własne lęki i przekonania, w których się wychował. W praktyce ciałopozytywność nie polega na tym, żeby „nigdy nic ze sobą nie robić”. Polega na tym, żeby przestać używać nienawiści, wstydu i przemocy jako motywacji do czegokolwiek. Możemy rozmawiać o zdrowiu, o leczeniu, o dobrostanie psychicznym, ale z założeniem, że godność jest punktem wyjścia, a nie nagrodą za spełnianie czyichś oczekiwań co do wyglądu. I to właśnie ta zmiana – od warunkowej wartości do bezwarunkowej godności – bywa tak odbierana, jak „usprawiedliwianie zaniedbania”. Bo jest radykalna tylko dla tych, którzy całe życie słyszeli, że na prawo do istnienia „muszą sobie zasłużyć”. Czy ciało nie musi być „ładne”, żeby zasługiwało na szacunek? Mówisz kobietom, że ciało nie musi być „ładne”, żeby zasługiwało na szacunek. Co to znaczy w praktyce? Bo przecież wciąż niezależnie od tego, jaki nosimy rozmiar, każda z nas ma to wewnętrzne pragnienie bycia „ładną”. Nawet jeśli na głos temu zaprzecza. Kiedy mówię, że ciało nie musi być „ładne”, żeby zasługiwało na szacunek, to nie chodzi o to, że mamy nagle przestać lubić makijaż, sukienki czy moment, kiedy patrzymy w lustro i myślimy „o, dziś jest dobrze”. Chodzi o coś bardziej fundamentalnego. O to, żeby szacunek, prawa i bezpieczeństwo nie były uzależnione od tego, czy akurat wpisujesz się w aktualny ideał tej „ładności”. Naomi Wolf w „Micie urody”, mówi, że uroda nie jest niewinną, obiektywną kategorią. To nie jest tak, że gdzieś w naturze istnieje jedna definicja piękna, a my tylko próbujemy jej dorównać. Kanon urody jest tworzony społecznie, politycznie i ekonomicznie i bardzo często służy do tego, żeby kobiety mieć pod kontrolą. Wolf pokazuje, że im więcej praw i wolności zdobywają kobiety, tym bardziej zaostrza się presja wyglądu. Skoro nie da się nas już kontrolować przez brak prawa do pracy czy głosowania, to można próbować przez nasz wygląd i opinię o nim. Jeśli popatrzymy na to z tej perspektywy, ta „ładność” przestaje być czymś oczywistym. Kanon zmienia się cały czas. Od zgrabnych i opalonych modelek lat 80., przez „fit, ale z dużą pupą” w epoce sióstr Kardashian, aż po dzisiejszy powrót do superszczupłej sylwetki wspieranej farmakologią. I bardzo ważne, że ten kanon jest zawsze odrobinę poza zasięgiem. Nawet look sióstr Kardashian nie jest efektem „dobrych genów i picia wody”, tylko gigantycznego nakładu pieniędzy, czasu, pracy trenerów, lekarzy medycyny estetycznej, dietetyków, a do tego filtrów i retuszu. To standard, którego przeciętna osoba nie jest w stanie osiągnąć, choćby całe życie spędziła na siłowni i sałacie. Naomi Wolf pisze też o tym, że „piękno” w naszej kulturze jest narzędziem dyscyplinowania. Jeśli wmówi się kobietom, że wartość, miłość, sukces i szacunek są nagrodą za bycie odpowiednio „ładną”, to zawsze można im powiedzieć: „masz za dużo”, „masz za mało”, „tu popraw”, „tu się postaraj”. I to świetnie się składa z kapitalizmem, który zarabia na tym, że my ciągle czujemy się niewystarczające. W tym kontekście zdanie „ciało nie musi być ładne, żeby zasługiwało na szacunek” znaczy w praktyce tyle, że masz prawo być traktowana serio w pracy, nawet jeśli nie wyglądasz jak z okładki, masz prawo do profesjonalnej opieki medycznej, nawet jeśli masz rozmiar wykraczający poza tabelki BMI, masz prawo do miłości, do seksu, do plaży, do krótkich spodenek i zdjęć z wakacji, nawet jeśli twoje ciało jest daleko od kanonu wyprodukowanego przez przemysł beauty i social media. To nie znaczy, że nie wolno ci chcieć „ładności”. Jesteśmy ludźmi, lubimy czuć się atrakcyjne, lubimy bawić się modą, makijażem, włosami. Ciałopozytywność i feministyczne podejście do urody nie mówią, że masz przestać chcieć wyglądać ładnie. Mówią raczej, żebyś sprawdziła, kto dla ciebie ustawia tę skalę i co musi się stać, żebyś mogła o sobie dobrze myśleć. Jeśli twoje poczucie wartości wisi na jednym, konkretnym, bardzo wąskim elemencie, np. płaskim brzuchu lub idealnej cerze to jesteś zakładniczką czegoś, co się zmienia co kilka lat i co dla większości kobiet jest nie do osiągnięcia bez ogromnych pieniędzy, czasu i nierzadko zabiegów. W takim układzie zawsze będziesz „krok do tyłu”. Skąd bierze się ten nasz wewnętrzny krytyk, który psuje nam humor? Dlaczego, Twoim zdaniem, tak surowo oceniamy swoje ciała? Skąd bierze się ten nasz krytyczny wewnętrzny głos, który mówi, że mam, np. za grube łydki i nie mogę się pokazywać w krótkich spodenkach? Myślę, że ten krytyczny głos w głowie nie jest „nasz” w takim sensie, że się z nim rodzimy. To jest suma rzeczy, które przez lata słyszymy o ciałach kobiet. Z mediów, od rodziny, w szkole, w Internecie. W pewnym momencie przestajemy rozpoznawać, że to cudze opinie, zaczynamy mówić do siebie dokładnie tym samym językiem, który widzimy z nagłówków. Amerykańska piosenkarka i aktorka Lizzo nie może po prostu być świetną artystką. Jej ciało jest wiecznie „sprawą publiczną”. Raz mówią: „jak ona może być taka gruba, skoro tyle tańczy”, a innym razem „czy schudła za bardzo”, kolejnym „czy to jeszcze body positive”. Piosenkarka Bebe Rexha po jednym występie dostaje w sieci komentarz, że wygląda jakby „zjadła Lizzo”, a po Met Gali musi tłumaczyć, że przybieranie na wadze ma związek z PCOS i stratą ciąży. Adele nigdy nie miała na swoim koncie tyle przychylnych artykułów, jak wtedy, gdy schudła. A przecież miała już wtedy Oscara i sporo Grammy! Ostatnio była też głośna sprawa z powracającą na scenę po latach Nelly Furtado. Fala hejtu, która spadła na nią za to, że jej ciało się zmieniło z rozmiaru S do większego była dla niej nie do udźwignięcia... Jeśli dziewczynka dorasta w świecie, w którym w kółko widzi te nagłówki, to uczy się bardzo prostego równania, że kobiece ciało jest do oceniania. Nie ma „bezpiecznej” konfiguracji – zawsze będzie „za dużo” albo „za mało”. Nowe badania pokazują też, jak mocno w tę ranę wchodzą social media. Już 1 na 2 dziewczyny mówi wprost, że toksyczne treści o urodzie w socialach obniżają im samoocenę, a 9 na 10 śledzi choć jedno konto, przez które czuje się mniej atrakcyjna. Ponad połowa mówi, że zwyczajnie nie jest w stanie dorównać standardom wyglądu, które widzi w sieci. To jest fabryka wewnętrznego krytyka działająca 24/7 w naszej kieszeni. A potem jest jeszcze to, co dzieje się bliżej domu. Choć łatwo obwinić media, to kiedy kobiety trafiają do mnie na coaching, najczęściej nie płaczą nad zdjęciem Kim Kardashian, tylko nad zdaniem babci, mamy, ojca, nauczyciela WF-u, byłego partnera, którzy mówili im: „spasłaś się”, „z takimi udami nigdzie nie zajdziesz” itp. Te komentarze wsiąkają w nas od dziecka i z czasem stają się tym „wewnętrznym głosem”. Więc jeśli pytasz, skąd bierze się ten okrutny komentator w środku, odpowiedź brzmi, że on jest bardzo logicznym produktem systemu, w którym dorastamy. Media uczą nas patrzeć na siebie jak na obiekt do oceny, przemysł beauty zarabia na tym, że czujemy się ciągle „do poprawki”, kultura bezlitośnie rozlicza kobiety z każdego kilograma, a badania pokazują, że dziewczynki bardzo szybko zaczynają wierzyć, że od wyglądu zależy, czy zasługują na sukces, uwagę i szacunek. W pewnym momencie nasz mózg robi coś, co z jego perspektywy jest „mądre”, czyli próbuje nas chronić przed odrzuceniem, uprzedzając krytykę. Zaczyna więc sam mówić, np. „nie zakładaj tego, bo się ośmieszysz”, „najpierw schudnij, potem zacznij żyć”. Ten głos ma być tarczą, a staje się kijem. I dlatego praca z ciałem i samooceną tak często zaczyna się od bardzo prostego, a jednocześnie rewolucyjnego kroku, czyli zauważenia, że to nie jest obiektywna prawda o twoim ciele, tylko echo świata, w którym dorastałaś. Jak reagować na raniące komentarze od najbliższych osób? Mówisz o partnerach, rodzicach, dziadkach, którzy nie tylko nie wspierają nas w budowaniu zdrowej relacji z własnym ciałem, ale wręcz wpędzają nas w kompleksy. Jak reagować na komentarze dotyczące wyglądu, zwłaszcza w rodzinie? Bardzo często kobiety z tym do mnie przychodzą. I jak już mówiłam, wcale nie chodzi o komentarz z Internetu, tylko właśnie o te zdania znad rodzinnego stołu: „Zobacz, jak ci się przytyło”, „Taka ładna twarz, szkoda tej reszty”, „No, kiedy w końcu zadbasz o siebie?”. One bolą najmocniej, bo padają od ludzi, którzy powinni być naszym „bezpiecznym miejscem”. Co można z tym zrobić w praktyce? Nazwać, zamiast się tłumaczyć. Zamiast udowadniać, że „wcale nie przytyłaś”, możesz spokojnie nazwać sytuację: „Nie chcę, żeby mój wygląd był tematem rozmowy”. To nie jest agresja, to postawienie granicy. Masz do niej prawo, nawet jeśli druga strona „tylko żartuje”. Przerzucić rozmowę z ciała na relację. Czasem pomaga powiedzieć wprost: „Kiedy mówisz o moim wyglądzie w ten sposób, czuję się gorsza i mniej bezpieczna przy tobie. Wolałabym, żebyśmy rozmawiali o czymś innym”. To pokazuje, że to nie jest „fanaberia”, tylko realny wpływ takich słów na waszą relację. Mieć przygotowaną krótką „formułkę”. W rodzinie nie zawsze jest przestrzeń na długie dyskusje. Dlatego z klientkami często przygotowujemy gotowe, krótkie odpowiedzi, np.: „Nie komentuję cudzych ciał, swojego też nie chcę mieć komentowanego”. „To zdanie zostawiam tobie, ja wybieram inaczej o sobie myśleć”. Uśmiech plus zmiana tematu: „Nie będę rozmawiać o moim ciele. Jak tam twoja praca / ogródek / pies?”. To naprawdę robi różnicę, kiedy taki tekst jest „wyćwiczony” wcześniej, a nie wymyślany w stresie przy zupie. Twoje hasło „odwal się od siebie” jest symbolem Twojej działalności. Brzmi dla mnie wspaniale, ale też dość, powiedzmy, młodzieżowo. Co dokładnie rozumiesz przez to pojęcie? I które pokolenia kobiet najbardziej powinny się od siebie odwalić? Wszystkie! Z jednej strony, moje pokolenie millenialsów ma do przepracowania strasznie dużo złych wzorców z okresu dorastania, które to wzorce właśnie wracają ze zdwojoną siłą i pod nową nazwą: wellness, dbanie o siebie, skinnytok. Z drugiej Zetki i jeszcze młodsze pokolenie Alpha doświadcza teraz tego, czego ja doświadczałam 20 lat temu. Znów mamy obsesję szczupłości, znów wartość kobiet sprowadzana jest do ich wyglądu, a konserwatywna fala, która zalewa świat, zawsze zapowiada jeszcze większą obsesję na punkcie kontroli kobiecych ciał. Od prawa do aborcji, po konieczność noszenia rozmiaru S. Najstarsze pokolenia kobiet, choć z wiekiem, mam nadzieję, zyskują więcej luzu i przekonania, że wygląd nie jest najważniejszy, nie uwalniają się od obsesji szczupłości tylko dlatego, że skończył 60 czy 70 lat. Do dziś pamiętam opowieść starszej kobiety, która z nieukrywaną zazdrością mówiła o chorującej na raka koleżance, która „dzięki” chemioterapii znów nosi taki sam rozmiar, jak w klasie maturalnej. Czy możesz podać przykład sytuacji z życia codziennego, w której ta zasada „odwal się od siebie” najbardziej pomaga? Kluczowa kwestia, nad którą pracuję z każdą moją klientką na coachingu ciałoakceptacji to ubrania. Nie zliczę, ile kobiet chodzi w niewygodnych, za dużych albo za małych, zwyczajnie brzydkich ubraniach, przekonana, że na coś lepszego muszą zasłużyć jakąś zmianą wyglądu, rozmiaru itp. Tracą przez to tyle życiowych okazji! Rezygnują ze spotkań, randek, wakacji, nie szukają lepszej pracy, nie ubiegają się o awans. Dlatego pracę ze mną bardzo często zaczynamy od odwalenia się od swojej szafy. Wyrzucenia z niej tego, co „wypada” i zostawienia tylko tego, co pomaga nam być naprawdę sobą. Od czego zacząć pierwszy krok do łagodności wobec siebie i wobec własnego ciała? Jak osoba, która przez lata żyła zupełnie inaczej, może zrobić pierwszy krok do takiej łagodności wobec siebie? Myślę, że najważniejsze jest to, żeby przestać oczekiwać od siebie rewolucji z dnia na dzień. Jeśli przez 20–30 lat uczyłaś się nienawidzić swojego ciała, to pierwszy krok w stronę łagodności jest często bardzo mały i bardzo nieefektowny, zwłaszcza z perspektywy social mediów. I to jest absolutnie w porządku. Ja z moimi klientkami zaczynam zwykle od trzech prostych rzeczy. Po pierwsze: zamień „prawdę absolutną” na „komentarz w głowie”. Nie musisz od razu pokochać swojego brzucha. Pierwszy krok to zauważyć, kiedy w głowie odpala się autopilot: „ale wyglądasz jak świnia”, „masz takie uda, że wstyd wyjść z domu”. I zamiast przyjmować to jako fakt, spróbować dodać jedno zdanie: „to jest myśl, a nie prawda objawiona”. Nagle widzisz, że to jest jakiś głos, którego możesz zacząć uczyć nowych kwestii. To też jest coś, w czym pomagam w procesie coachingowym, czyli rozdzielić „ja” od „głosu, którego kiedyś nauczył mnie świat”. Po drugie: wybierz jedno miejsce, w którym przestajesz się nad sobą znęcać. Nie całe życie na raz. Jedno miejsce. Na przykład lustro w łazience. Umawiamy się z klientką, że przez następne dwa tygodnie przy tym konkretnym lustrze obowiązuje zakaz obrażania siebie. Nie musi być od razu „jestem piękna”. Może być neutralnie: „mam ciało”, „to są moje nogi, niosą mnie cały dzień”, „to jest brzuch, który widzę na zdjęciach, ale nie musi decydować o tym, czy wyjdę z domu”. To jest małe, ale bardzo konkretne. Zmiana jednego rytuału, jednego momentu w ciągu dnia. W pracy 1:1 układamy takie mikromomenty łagodności, dopasowane do codzienności konkretnej osoby. Dla jednej to będzie lustro, dla drugiej przymierzalnia, dla trzeciej zdjęcia na telefonie. Po trzecie: posprzątaj wokół siebie to, co najgłośniej karmi twojego wewnętrznego krytyka. Zanim zmienisz to, jak do siebie mówisz, często warto zmienić to, czym się karmisz. Z mojego doświadczenia ogromną zmianę daje: wyciszenie kont, po których czujesz się jak gorsza wersja człowieka, uzupełnienie feedu o osoby o różnych ciałach, w różnych rozmiarach, w różnym wieku, nazwane na głos granice w stylu „nie komentujemy cudzego ciała przy stole” w rodzinie czy wśród znajomych. Czyli pierwszy krok to nie jest „od jutra kocham swoje ciało”. Pierwszy krok to zauważyć, jak do siebie mówisz, wybrać jedno miejsce, w którym przestajesz być dla siebie zołzą i delikatnie uprzątnąć otoczenie tak, żeby wspierało twoją łagodność, a nie ją sabotowało. Co najczęściej przeszkadza kobietom w budowaniu zdrowej relacji ze swoim ciałem? Myślę, że najczęściej nie przeszkadza nam „brak silnej woli”, tylko to, w co uwierzyłyśmy o samych sobie i o naszych ciałach. Po pierwsze, bardzo wiele kobiet głęboko w środku wierzy, że samoakceptacja = odpuszczenie, lenistwo, leżenie na kanapie i „zaniedbanie się”, czyli w to, o czym już wspominałam. Dorastałyśmy w narracji, że dobra kobieta to ta, która pracuje nad sobą: chudnie, poprawia, ukrywa „niedoskonałości”, walczy z cellulitem i boczkami. Więc kiedy pojawia się myśl, że „chciałabym przestać ze sobą walczyć”, od razu odzywa się wewnętrzny alarm, który mówi „jak siebie zaakceptujesz, to się zapuścisz, nikt cię nie będzie chciał”. To przekonanie samo w sobie blokuje zmianę, bo już spokój w relacji z ciałem jest widziany jako zagrożenie. Po drugie, bliscy bardzo często te przekonania podzielają. To nie jest tak, że żyjemy w próżni, w której możesz sobie po cichu budować czułość do ciała, a świat przyklaśnie. W wielu domach wciąż padają teksty: „ty to tak łatwo przybierasz na wadze”, „z takim brzuchem na plażę?”, „no ale samoakceptacja samoakceptacją, jednak o siebie trzeba dbać”. Partnerskie docinki, „żarty” znajomych, komentarze matek i babć – to wszystko potrafi skutecznie podkopać każdy, nawet najmniejszy krok w stronę łagodności. Zdarza się, że kobiety, z którymi pracuję, bardziej boją się reakcji otoczenia na to, że przestaną się odchudzać, niż tego, że jeszcze raz wejdą w wyniszczającą dietę. Po trzecie, jest ogromny strach przed krytyką i odrzuceniem. To nie są abstrakcyjne lęki. Widzimy, jak traktuje się ciała kobiet w mediach, w komentarzach w Internecie, na ulicy. Wiemy, że ciało może stać się „tematem” rozmowy, żartów, hejtu. Nic dziwnego, że wiele z nas myśli, że „jeśli ja odpuszczę tę wieczną walkę, jeśli nie będę się pilnować, to inni będą mnie oceniać jeszcze mocniej”. Z jednej strony jesteśmy śmiertelnie zmęczone dążeniem do perfekcyjnego ciała, a z drugiej naprawdę trudno uwierzyć, że istnieje jakakolwiek inna droga niż: „albo się katuję, albo jestem kompletnie „zapuszczona”. Masz swoje sprawdzone narzędzia, które wypędzają tego wewnętrznego krytyka, który czasem znika, a potem znowu się pojawia? Czy są jakieś rytuały lub ćwiczenia, które sama stosujesz, by wracać do równowagi w trudniejszych momentach? Wewnętrzny krytyk zawsze wraca. Lubię myśleć o nim jak o trzylatku. Kto próbował kiedyś takiego przestraszonego trzylatka przekrzyczeć, ten wie, jak kiepski to jest pomysł. Wewnętrzny krytyk, podobnie jak dziecko, najgłośniejszy jest wtedy, gdy mamy jakieś niezaspokojone potrzeby. Więc kiedy zauważam, że zaczynam się do siebie dowalać, robię szybki remanent i sprawdzam, o jakie niezaspokojone potrzeby może tu chodzić, zaczynając od podstawowych, czyli kiedy jadłam, piłam, rozmawiałam z prawdziwym człowiekiem, wyszłam na dwór? Może to czas odłożyć telefon? Albo zamknąć komputer? Zadanie sobie pytań, typu: co się dzieje, czego teraz potrzebuję i jak mogę to sobie dać, to zazwyczaj świetny początek, żeby wewnętrzny krytyk przestał się rzucać. Czy da się praktykować ciałoakceptację w dni, kiedy naprawdę nie lubimy swojego odbicia w lustrze? Da się, bo to właśnie w takie dni ciałoakceptacja jest nam najbardziej potrzebna. Ciałoakceptacja nie jest stałym stanem „kocham swoje ciało 24/7”, tylko czymś, co się zmienia, faluje, wraca i odchodzi. Możesz mieć dzień, w którym szczerze nie lubisz swojego odbicia w lustrze, a jednocześnie wybierasz, żeby traktować siebie z szacunkiem: zjeść posiłek, odpocząć, założyć coś wygodnego, pójść do lekarza, zadbać o swoje granice. Kluczowe jest to, żeby niezależnie od tego, jak wyglądamy i jak się ze sobą czujemy, pamiętać, że jestem wartościowa, zasługuję na troskę i mam prawo zaspokajać swoje potrzeby. Nawet – a może szczególnie – w dni, kiedy moje odbicie w lustrze mnie nie zachwyca. Jak wychowywać dzieci, by nie powielały kompleksów dotyczących ciała? Czy twoim zdaniem presja wyglądu dotyka coraz młodsze dziewczynki? Tak, widzę, że ta presja schodzi coraz niżej wiekowo. Dziś o „brzuchu”, „udach” i „ładnej twarzy” potrafią mówić już 8–10-latki, a nie tylko nastolatki. I to nie jest tylko intuicja, mamy na to dane: raporty (np. „Dove o poczuciu piękna i samoocenie dziewcząt”) pokazują, że nawet 9 na 10 dzieci w wieku 10–17 lat widzi w social mediach toksyczne treści o urodzie, a 1 na 2 mówi wprost, że takie „porady” obniżają im samoocenę. Inne badania pokazują, że ponad 40% nastolatków mówi, że treści w social mediach sprawiają, że martwią się swoim wyglądem, a prawie 8 na 10 nastolatków czuje presję, żeby „wyglądać jak najlepiej” w sieci. I to dotyczy nie tylko dziewczynek. Chłopcy dostają z algorytmów zupełnie nową wersję „idealnego ciała”: wysokiego, super umięśnionego, z idealną szczęką. Coraz częściej mówi się o trendach typu, które wywołują u chłopców lęk, obsesyjny trening, zaburzenia jedzenia, a nawet pomysły na ryzykowne zabiegi. Jak rozmawiać z dziećmi, także chłopcami, o ciele tak, by nie powielały kompleksów dotyczących ciała? Mówmy o ciele jak o domu i narzędziu, nie jak o projekcie do poprawiania. Zamiast: „masz takie chude/grube nogi”, raczej: „masz silne nogi, które cię niosą”, „masz ręce, które świetnie rysują, przytulają, grają w piłkę”. Dzieci bardzo szybko wyczuwają, czy ciało jest „do oglądania”, czy „do życia”. Nie róbmy z wagi i wyglądu tematu numer jeden. W domu, w którym dorastamy, kształtuje się to, co uważamy za „normalne”. Jeśli przy stole cały czas komentuje się ciało („ale przytyłaś”, „ale schudłeś”, „z takim brzuchem to…”, „od poniedziałku przechodzę na dietę”), dzieci uczą się, że wygląd jest najważniejszy. Jeśli częściej słyszą: „jestem z ciebie dumna, jak się starasz”, „fajnie, jak o kogoś dbasz”, „widzę, że masz swoje zdanie”, dostają sygnał: „moje cechy, emocje i działania też są ważne”. Uczmy krytycznego myślenia o mediach i filtrach. Zamiast tylko zabraniać sociali, warto usiąść obok i pogadać: „Zobacz, ile filtr tu zmienia – tak w rzeczywistości nikt nie wygląda”. „Jak się czujesz po 20 minutach scrollowania takich filmów? Lepiej, gorzej?”. Czy jest coś, co sama chciałabyś usłyszeć o swoim ciele jako nastolatka? Na pewno coś bardzo prostego, np., że Twoje ciało nie jest problemem do rozwiązania. Możesz rosnąć, dojrzewać, zmieniać się, szukać swojego stylu, ale już teraz zasługujesz na szacunek, przyjaźń, miłość i obecność na zdjęciach. Nie musisz najpierw schudnąć, albo „poprawić się”, żeby „zacząć żyć”. Czy Twoim zdaniem pojęcie „piękna” powinno zostać sprecyzowane na nowo i czy akceptacja ciała to też wspólna, społeczna zmiana, nie tylko indywidualna? Tak, myślę, że pojęcie „piękna” wręcz musi zostać na nowo sprecyzowane, albo raczej rozszerzone tak, żeby przestało być kijem do bicia większości ludzi. Dzisiejszy kanon jest wąski, drogi, oparty na filtrach, zabiegach i przywilejach, więc z definicji sprawia, że większość z nas zawsze będzie „nie dość”. Dlatego akceptacja ciała nie jest tylko prywatnym projektem „dla mojego lepszego samopoczucia”, ale też zmianą społeczną: w słowniku (jak mówimy o ciałach), w mediach (kogo pokazujemy i w jakich rolach), w medycynie (jak traktujemy ludzi o różnych ciałach), w modzie, w pracy i w szkole. Świat, w którym więcej osób ma zgodę na swoje ciało, byłby po prostu mądrzejszy i łagodniejszy – mniej energii szłoby w diety, wstyd i autocenzurę, a więcej w tworzenie, bliskość, odpoczynek, relacje i prawdziwą troskę o zdrowie zamiast o „ładny obrazek”. Czy Polki zmieniają swoje podejście do ciała i wyglądu? Z perspektywy osoby, która prowadzi duże społeczności kobiet, co Twoim zdaniem najbardziej zmienia się w podejściu Polek do cielesności? W którą stronę zmierzamy? A może nic i jesteśmy jak te nasze matki i babki, które często wstydzą się rozebrać na plaży, czy nie chcą dać się uwiecznić na zdjęciu, bo „fatalnie wyglądają”? Widzę dwie rzeczy jednocześnie. Ogromną zmianę i ogromne zmęczenie. Z jednej strony Polki, zwłaszcza te z mojego pokolenia wychowane w latach dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych są po prostu wykończone byciem „projektem do poprawy”. Coraz częściej słyszę: „Nie chcę już spędzić kolejnych 20 lat na odchudzaniu”, „Mam dość tego, że każda rozmowa o zdrowiu zaczyna się od mojego brzucha”. Z drugiej strony wciąż bardzo mocno siedzi w nas lęk, że jeśli odpuścimy tę wieczną walkę, to wszystko się zawali. To, co się zmienia, to moim zdaniem gotowość do kwestionowania tego, co kiedyś brałyśmy za oczywistość. Coraz więcej kobiet widzi, że to nie z nimi jest problem, tylko z kulturą, która jednocześnie wymaga perfekcyjnego ciała, pełnego etatu, macierzyństwa na medal i uśmiechu w gratisie. Myślę, że idziemy w stronę większej świadomości i łagodności, ale to nie jest prosty marsz do przodu. Bardzo często moje obserwatorki i klientki stoją w rozkroku. Jedną nogą w starym świecie diet, wstydu i „muszę się ogarnąć”, drugą – w nowym, w którym ciało ma być domem, a nie wrogiem. I właśnie tam, w tym środku, dzieje się najciekawsza praca, kiedy kobiety zaczynają zadawać sobie pytanie nie „jak mam się jeszcze poprawić?”, tylko „jak chcę się ze sobą obchodzić przez kolejne 10–20 lat mojego życia?”. Gdybyś mogła powiedzieć jedną rzecz każdej kobiecie, która wciąż walczy ze swoim ciałem, wyglądem, kompleksami — co by to było? Powiedziałabym, za siostrami Kite, amerykańskimi badaczkami i działaczkami ruchu body positive, że „twoje ciało jest narzędziem, nie ozdobą” – czyli korzystaj z tego narzędzia i przeżyj to życie na maksa, bo nad twoją trumną nikt nie będzie wspominał twojego płaskiego brzucha czy nóg bez cellulitu. Ludzie, którzy cię kochają, będą cię kochać w każdym rozmiarze i z każdą zmarszczką. Dziękuję za rozmowę. Czytaj także: „Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat". Michalina Grzesiak w rozmowie z Pauliną Mikułą o rozstaniu i miłości na własnych zasadach „Najważniejsza relacja to ta z samą sobą”. Dlaczego stawianie siebie na pierwszym miejscu nie jest egoizmem? „Wybieram siebie” – nowa akcja Polki.pl. Nie musisz być idealna, wystarczy, że będziesz sobą
"Już nie muszę nikogo zadowalać". Paulina Mikuła szczerze o terapii, życiowych zakrętach i byciu sobą
Paulina Mikuła znana jest z luzu, poczucia humoru i miłości do języka polskiego. Ale za uśmiechem kryje się też historia walki o siebie. W rozmowie z Michaliną Grzesiak opowiada o terapii, zrzuceniu maski i odwadze do czucia.
W pierwszym odcinku programu „Perfekcyjnie NIEidealna”, Paulina Mikuła, znana twórczyni internetowa, edukatorka językowa i wokalistka, opowiedziała o jednym z najtrudniejszych okresów swojego życia. W szczerej rozmowie z Michaliną Grzesiak podzieliła się doświadczeniem rozpadu wieloletniego związku. Paulina Mikuła bez filtra Nie ukrywała, jak silnie ta sytuacja wpłynęła na jej emocje. Mówiła wprost o konieczności pogodzenia się z końcem pewnego etapu, który przez lata był jej codziennością. W rozmowie wybrzmiała głęboka refleksja nad tym, co to znaczy „żyć po swojemu” i jak trudno czasem pozwolić odejść temu, co kiedyś dawało poczucie bezpieczeństwa. Jednym z najbardziej poruszających fragmentów rozmowy było wyznanie Pauliny Mikuły: „Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat”. To zdanie stało się symbolem przemiany, przez jaką przeszła. Opłakiwanie dawnej wersji siebie okazało się dla niej niezbędnym krokiem do tego, by zacząć od nowa i budować swoje życie według własnych zasad. Zamiast tłumić emocje, Paulina pozwoliła sobie na ich przeżywanie, także tych bolesnych. Uświadomiła sobie, że nie musi być idealna, aby być wystarczająca. Zrezygnowanie z presji perfekcji i postawienie siebie na pierwszym miejscu było dla niej przełomem. Gdzie oglądać wywiad z Pauliną Mikułą? Cały wywiad z Pauliną Mikułą dostępny jest na nowym kanale YouTube portalu Polki.pl. To pierwszy odcinek programu „Perfekcyjnie NIEidealna”. Jeśli interesują cię historie pełne emocji, szczerości i siły — nie przegap tej rozmowy. To nie tylko wywiad, to ważny głos o tym, jak ważne jest dać sobie prawo do bycia sobą.
"I to było to pytanie, które mnie rozkruszyło". Paulina Mikuła w szczerej rozmowie z Michaliną Grzesiak
Nie musisz być idealna, by być szczęśliwa. Michalina Grzesiak w szczerej rozmowie z Pauliną Mikułą o życiu po swojemu.
Autentyczność, siła i trochę czułości – to znajdziecie w cyklu „Perfekcyjnie NIEidealna”, gdzie Michalina Grzesiak rozmawia z kobietami, które nie boją się mówić wprost. Pierwszy odcinek? Paulina Mikuła i historia o rozpadzie związku, terapii i stawianiu siebie na pierwszym miejscu. Macie dość udawania, że wszystko zawsze gra? Że musicie być idealne, perfekcyjne, uśmiechnięte i zgodne z cudzymi oczekiwaniami? Cykl „Perfekcyjnie NIEidealna” to przestrzeń, gdzie można odetchnąć. Bez filtra, bez masek, bez pudrowania trudnych tematów. Michalina Grzesiak, znana z bloga „Krystyno, nie denerwuj matki”, zaprasza do rozmów psycholożki, mentorki, ekspertki i kobiety, które postanowiły żyć po swojemu. I opowiadają o tym szczerze. Pierwszy odcinek: Paulina Mikuła – o terapii, rozstaniu i nowym początku Na start Michalina zaprosiła Paulinę Mikułę – znaną twórczynię internetową, edukatorkę językową, a ostatnio także wokalistkę. Paulina opowiada o trudnym etapie w swoim życiu: załamaniu nerwowym, zakończeniu wieloletniego związku i intensywnej pracy nad sobą. Bez dramatyzowania, ale też bez uciekania od tego, co trudne. Mówi wprost, jak ważna była dla niej terapia, jak nauczyła się słuchać siebie i… że czasem trzeba „opłakać” starą wersję siebie, by móc zacząć od nowa. W rozmowie pojawia się też ważny wątek presji. Paulina mówi o tym, jak trudno było jej pozwolić sobie na słabość, jak długo próbowała spełniać oczekiwania otoczenia i jak wyzwalające było powiedzenie sobie: „Nie muszę”. Nie muszę być najlepsza, najbardziej lubiana, idealna. Wystarczy, że jestem. Taka, jaka jestem. I to jest ok. Gdzie oglądać program „Perfekcyjnie nieidealna"? Cały pierwszy odcinek z Pauliną Mikułą znajdziecie na nowym kanale YouTube. Jeśli chcecie usłyszeć historie, które poruszają, ale też podnoszą na duchu. Zajrzyjcie koniecznie.
„Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat". Michalina Grzesiak w rozmowie z Pauliną Mikułą o rozstaniu i miłości na własnych zasadach
Obejrzyj pierwszy odcinek nowego programu "Perfekcyjnie NIEidealna" Polki.pl!
„Perfekcyjnie NIEidealna" to cykl szczerych rozmów o życiu bez filtra: o emocjach, relacjach, miłości, pracy nad sobą i o tym, że nie musimy być perfekcyjne, by być szczęśliwe. Michalina Grzesiak rozmawia z inspirującymi kobietami, które odważyły się żyć na własnych zasadach. Bez lukru, bez pozowania, ale z autentycznością, humorem i odrobiną czułości. W pierwszym odcinku Michalina rozmawia z Pauliną Mikułą, twórczynią internetową i piosenkarką. Paulina otwarcie opowiada o załamaniu nerwowym, terapii, rozstaniu po wieloletnim związku i o tym, jak po latach nauczyła się stawiać siebie na pierwszym miejscu. A cały pierwszy odcinek programu „Perfekcyjnie NIEidealna" znajdziecie na naszym nowym kanale na YouTube.
„Wybieram siebie” – nowa akcja Polki.pl. Nie musisz być idealna, wystarczy, że będziesz sobą
Zapytałyśmy ponad 1200 Polek o to, co jest dla nich ważne, czym się interesują, co sprawia im wyzwanie i o czym marzą. Wyniki mówią same za siebie.
Każdego dnia kobiety próbują sprostać niemożliwym oczekiwaniom: być silne, spokojne, perfekcyjne i zawsze dostępne dla innych. Ale coś w nas pękło. Coraz więcej z nas mówi: nie chcę już udawać, że dam radę ze wszystkim. Z tego buntu, ale też z czułości wobec siebie, powstała akcja „Wybieram siebie". Nowa inicjatywa Polki.pl, oparta na badaniu, które pokazuje, czego kobiety w Polsce naprawdę potrzebują. Wybieram siebie. Bo wreszcie mogę Przez lata słyszałyśmy, jakie powinnyśmy być. Silne, ale wrażliwe. Zadbane, ale naturalne. Osiągające sukcesy zawodowe, ale skromne. Mamy dbać o siebie, nie porównywać się, odpuszczać. Tylko że w praktyce niewiele z tego działa. Bo między przedszkolem a pracą, między zakupami a wizytą u lekarza, między prezentacją a praniem nie ma czasu na rytuały z Instagrama. Nie dlatego, że nam się nie chce. Tylko dlatego, że często po prostu nie mamy kiedy. I właśnie od tego zaczyna się nasza akcja „Wybieram siebie". Od prawdy o codzienności kobiet w Polsce. Bez lukru, bez poradników, bez musisz. Zamiast presji chcemy dawać wsparcie. Zamiast dawać nierealne rady, pokazywać normalność. Czego naprawdę potrzebują kobiety? Żeby to sprawdzić, zapytałyśmy same kobiety. W naszym badaniu „Wybieram siebie" (Polki.pl, 17–26 września 2025 r.) wzięło udział 1285 kobiet z całej Polski. A wyniki mówią same za siebie. 65% kobiet czuje presję, by sprostać oczekiwaniom społecznym. Ale ta liczba to nie tylko statystyka. To codzienność kobiet, która rano budzą się z myślą: czy dzisiaj znów dam radę?. To historia mamy, która w pracy udaje, że wszystko jest pod kontrolą, choć nie spała pół nocy, bo jej dziecko miało gorączkę. To wreszcie opowieść o dziewczynie, która przegląda media społecznościowe i zastanawia się, czy kiedykolwiek będzie „wystarczająca". Ta presja jest niewidzialna, ale codzienna. Nie zawsze przychodzi z zewnątrz. Często to ten cichy głosik w głowie, który mówi: musisz więcej, lepiej, szybciej. A my mówimy: nie musisz. 56% kobiet rezygnuje z przyjemności i czasu tylko dla siebie. Nie dlatego, że nie chcą. Tylko dlatego, że czują, że nie mogą. Więc zamiast relaksującej kąpieli po pracy robią pranie. Rezygnują ze spotkania z przyjaciółką, żeby nadrobić obowiązki. Zamiast zrelaksować się z książką w niedzielny weekend, odpowiadają na jeszcze jeden mail. Czas dla siebie stał się luksusem, który odkładamy na później. Tylko to później najczęściej nigdy nie nadchodzi. W naszym badaniu kobiety powiedziały nam wprost: to nie brak chęci, to brak przestrzeni. Ponad połowa z nich rezygnuje z siebie ze względu na nadmiar obowiązków. Co 4 mówi, że to kwestia braku wsparcia ze strony najbliższych. Ale, co najsmutniejsze, aż 23% mówi, że przeznaczenie czasu tylko dla siebie kojarzy im się z egoizmem i wywołuje poczucie winy... Dlatego w naszej akcji nie będziemy mówić: „znajdź pięć minut dziennie na medytację”. Wiemy, że te pięć minut czasem po prostu nie istnieje. Chcemy dać kobietom coś innego — przyzwolenie. Na to, żeby sobie samej odpuścić. Żeby pozwolić sobie pobyć sobą. Żeby nie czuły się winne za chwilę odpoczynku. Ale są też dobre wieści. 36% kobiet jako swój priorytet wskazuje zdrowie psychiczne i fizyczne. I to jest piękne. Bo to znaczy, że coś w nas się zmienia. Jeszcze kilka lat temu wiele z nas odpowiedziałoby pewnie, że najważniejsza jest rodzina, praca, inni. Dziś coraz częściej słyszymy, że kobiety mają odwagę powiedzieć, że one też się liczą. O tym, że mają prawo nie dawać rady. I że w tym wszystkim nie ma słabości, tylko siła. Bo dopiero kiedy jesteśmy dla siebie dobre, możemy dawać dobro innym. I kobiety o tym wiedzą. Kiedy zapytałyśmy je, na co wydałyby 3000 złotych, gdyby mogły przeznaczyć je tylko dla siebie, co trzecia wskazała wyjazd solo. Co czwarta, zabiegi kosmetyczne. Kobiety czują, że najwyższy czas zadbać również o siebie. I głośno o tym mówią. Potwierdzają to dane o tym, o czym najchętniej czytają w internecie. 44% szuka informacji na temat zdrowia psychicznego i fizycznego, 40% interesuje się tematyką związków i relacji międzyludzkich. Szukają też porad, inspiracji oraz historii innych kobiet (było to pytanie wielokrotnego wyboru). I wszystko to znajdą w serwisie Polki.pl. Polki.pl to miejsce, któremu kobiety ufają Jestem dumna, mogąc powiedzieć, że nasze czytelniczki nam ufają. W świecie kilkusekundowej uwagi i wszechobecnych rozpraszaczy codziennie spędzają z nami rekordowe 21 minut ( Mediapanel, Gemius S.A., ATS - 09.2025​). Wiemy, że szukają nie tylko informacji, ale też wsparcia. Dlatego postanowiłyśmy stworzyć przestrzeń, w której mogą znaleźć jedno i drugie. Akcja „Wybieram siebie" to nie kolejna kampania skierowana do kobiet. To miejsce, w którym kobiety, na własnych zasadach i na tyle, na ile czują się na siłach, mogą zacząć żyć po swojemu. Naszą akcję budować będą 3 filary: Nowy program Polki.pl „Perfekcyjnie nieidealna", którego prowadzącą jest Michalina Grzesiak. Mama dwójki dzieci, przedsiębiorczyni, twórczyni internetowa, która szczerze i bez lukru mówi o tym, jak udaje jej się godzić rolę mamy, partnerki, przedsiębiorczyni i twórczyni internetowej jednocześnie znajdując czas dla siebie. challange społecznościowy #wybieramsiebie na Instagramie, którym zachęcimy kobiety do małych kroków w kierunku odpuszczenia sobie. a na Polki.pl co miesiąc pojawią się wydania tematyczne poświęcone relacjom, ciału, odpoczynkowi, zdrowiu psychicznemu i przyjemności bez poczucia winy. To nasza odpowiedź na to, czego kobiety naprawdę potrzebują: prawdy, bliskości i zrozumienia. Wybierz siebie razem z nami.