Hobby „bez sensu” ma więcej sensu, niż myślisz. To nie marnowanie czasu, to wolność
Mam hobby, które nic nie daje. Nie rozwija, nie uczy, nie poszerza moich horyzontów. Nie mogę go wpisać do CV, ani opowiedzieć o nim na nim na spotkaniu towarzyskim. Oglądam seriale. Żeby jeszcze tylko te ambitne, ale nie. Kocham Cobena, Frankie and Grace i Emily w Paryżu? A ty dbasz o swoje zdrowie psychiczne i też marnujesz czas?
Kocham ludzi, kocham swoją rodzinę, kocham pracę, ale i tak nie mogę doczekać się wolnego czasu. Nie idę wtedy na siłownię, nie ćwiczę jogi i nie szykuję się do maratonu, nie uczę się języków i nie studiuję kolejnego kierunku. Nawet nie robię na drutach wełnianych czapek dla przyjaciół i znajomych, bo to byłoby przecież pożyteczne. Oglądam za to filmy i seriale na platformach streamingowych. Ostatnio obejrzałam cały sezon nowego Cobena, "Zabójczą przyjaźń" (to też mini serial), zaczęłam nowego "Klangora" (Canal+) i "Teheran" (na Apple TV). W grudniu zaliczyłam wszystkie świąteczne romantyczne filmy, na czele z cudownym norweskim serialem "Facet na święta". Czy jestem stracona? Niekoniecznie, bo – według psychologów – raczej nie wykazuję oznak uzależnienia. Jeśli muszę, przerywam oglądanie po jednym odcinku, nie zarywam nocy i obowiązki są dla mnie zawsze przed rozrywką. Jednak nie uczę się w wolnym czasie hiszpańskiego czy włoskiego, nie zapisałam się na zajęcia z lepienia gliny. To na pewno byłoby lepsze. Nie zawsze jednak da się robić rzeczy właściwe, dobre i potrzebne. Na co dzień mam tyle obowiązków, że jestem przebodźcowana. Nie udźwignęłabym kolejnej aktywności. Filmy i seriale chronią mnie przed wypaleniem, to dla mnie podróże (wcale nie ucieczka) do innego świata. To jak mieć ileś żyć w jednym życiu. Przyznaję, myślałam, że jestem wyjątkiem. Że tylko ja się tak obijam w dzisiejszym świecie, ale zrobiłam szybką sondę wśród zaprzyjaźnionych kobiet i sporo z nich ma jakieś nieprzydatne nikomu hobby. Na co dzień pani doktor, w wolnym czasie rządzi dynastią Dorota (imię zmienione) jest chirurgiem. Ma bardzo odpowiedzialny zawód, pracuje dużo i intensywnie, do tego ma częsty kontakt z ludźmi, a jest introwertyczką. W szpitalu, na dyżurach bardzo dużo się dzieje. W wolnym czasie– jak sama twierdzi– musi się zresetować. – "A nic mnie tak nie uspokaja, jak seriale" – opowiada. – Z tych medycznych oglądam tylko "The Pitt", bo jako jedyny jest realistyczny i naprawdę pokazuje, co się dzieje na oddziałach ratunkowych. Poza tym lubię bajki, ale już z innego świata. Namiętnie oglądam też seriale kryminalne, bo nic mnie tak nie uspokaja, jak obmyślanie, kto naprawdę zabił. Podobają mi się też lekkie filmy - komedie romantyczne, dramedy czy seriale w stylu "slice of life" takie jak "This is us"" – wylicza Dorota. Jej bliska koleżanka, Agata, lekarka psychiatrii, uwielbia z kolei zatapiać się w świat gier multimedialnych. – "To jak serial, ale tutaj mam wpływ na akcję. Teraz jestem, na przykład, fanką "Crusader Kings III", gdzie nie steruję jedną postacią w akcji tylko całą dynastią średniowieczną, kolejnymi potomkami rodu królewskiego. Rządzę krajem, aranżuję małżeństwa, romanse, zdrady, knuję intrygi. W tej grze wojny są mniej ważne niż relacje" – tłumaczy Agata. Agata kocha też Wiedźmina, jedną z najsłynniejszych serii gier na świecie, opartą na prozie Sapkowskiego. – "To nie jest puste granie tylko kontakt z dobrą historią i emocjami. Wiedźmin ma świetnie napisane dialogi, bohaterów z charakterem, ale ja nie szukam tu drugiego dna, dla mnie to relaks od trudnych ludzkich spraw, z którymi obcuję na co dzień" – wyjaśnia. Agata – podobnie jak Dorota – potrzebuje w wolnym czasie po prostu „odmóżdżenia”. – "Jako lekarz pracujący z ludzką psychiką wiem, jak ważny jest reset, czas, gdy nie analizujemy, nie przetwarzamy. Sama w swoim gabinecie często przyjmuję ludzi, mniej więcej w wieku 30- 45 lat, którzy nie potrafią dać sobie taryfy ulgowej. Miałam taką pacjentkę" – kontynuuje Agata. – "Wysokie stanowisko w korporacji międzynarodowej i silne wypalenie. Podjęła decyzję o tym, że chce się przekwalifikować, zaczęła więc studia psychologii i jednocześnie szkołę psychoterapii. Trafiła do mnie z silnymi lękami, bezsennością. Pamiętam, jak analizowałyśmy jej rozkład dnia. Ta kobieta wstawała o 4 i dzień zaczynała sesją jogi, później nauka, czytanie psychologicznych książek, praca. Wieczorem basen i spacery". Agata spytała nagle swojej pacjentki: "A lubi pani pływać?". Kobieta pokręciła przecząco głową. „To dlaczego funduje sobie pani regularny basen?” Agata nie potrafiła ukryć zdziwienia. "Bo to dobrze robi na ciało" - odpowiedziała tamta. – "Zaproponowałam, żeby zrezygnowała z jednej rzeczy i zajęła się w tym czasie czymś, co kiedyś uwielbiała i dawało jej radość. Okazało się, że moja pacjentka kiedyś zbierała historyczne pocztówki ze swojego rodzinnego miasta na Warmii, które kupowała na Allegro i eBayu, później robiła z tego albumy. "Proszę do tego wrócić, jeśli to pani daje radość"". Kluczowe jest tu zadanie sobie pytania, czy wiem, co pomaga mi odpocząć, czy aktywność, w którą właśnie się angażuję temu służy. Nie można jednoznacznie opisać niektórych czynności jako dobre lub złe – wszystko zależy od tego, jaką pełnią funkcję w danym momencie. Bo dzień na kanapie z serialem może być jednego dnia formą odpoczynku i regeneracji, innego unikaniem zobowiązań i prokrastynacją. "Uciekam od social mediów, układam lego" Monika jest popularną instagramerką, ale od jakiegoś czasu czuje się zmęczona mediami społecznościowymi. – "Męczy mnie hałas, aktywność, pokazywanie siebie, oglądanie innych. Na razie nie znalazłam planu B, ratuje się hobby. I mam dwa, które na pewno wydadzą się innym absurdalne – idę do kawiarni, siadam przy stoliku przy oknie i gapię się na przychodniów. A potem snuję w głowie opowieści o nich. Wyobrażam sobie, kim są, co lubią robić. Codziennie wieczorem mam też swój inny rytuał – biorę psa i robię rundkę po moim osiedlu. To nie bloki tylko segmenty, ludzie nie zasłaniają okien, latem spędzają czas w ogródkach. Uwielbiam ich podglądać. I nie, nie planuję żadnej książki, nie jestem dziennikarką. Robię to tylko dla siebie i nikomu o tym nie mówię, boję się, że ktoś mnie uzna za podglądaczkę". Monika pasjami układa też lego, które kupowała dzieciom, gdy były młodsze. – "Wszystkie statki, zamki i skomplikowane budowle rozłożyłam i układam jeszcze raz. Dzieciaki patrzą się na mnie jak na kosmitkę, gdy siedzę sama na strychu i jak szalona buduję statek piracki. Ale po takich dwóch godzinach jestem jak nowo narodzona. Wyciszona, spokojna, zrelaksowana". Najbliższa przyjaciółka Moniki z kolei kocha piec ciasta (i nie, nie w Thermomixie). – "Na co dzień jest księgową, mówi, że pieczenie jest jej wentylem, odpoczynkiem od odpowiedzialności. Wcale się nie dziwię". Inna znajoma Moniki maluje, choć wcale nie ma do tego talentu. Malowanie jednak pozwala jej nabrać do życia dystansu. Gdy pytam znajomych kobiet, czy mają wyrzuty sumienia, że „marnują czas”, wiele z nich odpowiada mi, że tak. Wszystkie przyznają, że to fajny pomysł na tekst, bo przynajmniej nie czują się jedyne w tym marnotrawieniu życia. – Za wyrzutami sumienia często stoi zniekształcony świat mediów społecznościowych - tłumaczy Joanna Gutral-Sutherland. – Nie mamy dostępu do porażek, czy trudności innych osób. Swoje kulisy porównujemy z cudzą sceną, skrzętnie zmontowaną i okraszoną pięknym filtrem, co tylko potęguję zniekształcone postrzeganie naszego własnego życia. To może nasilać złudzenie tego, że wszyscy się rozwijają, tylko nie ja. Jednak w przypadku przemęczenia, zbyt dużego obciążenia i braku czasu na regenerację, na ów rozwój zwyczajnie brakuje paliwa. Przede wszystkim warto zastanowić się co mi służy. Nie na zasadzie wyników i nowych umiejętności, a co pozwala mi odpocząć, nabrać sił. W takim równaniu należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności życiowe, bowiem różne formy odpoczynku należy dostosowywać do aktualnie posiadanych zasobów i możliwości. Niekiedy może to być wieczór z książką, innym razem spotkanie z przyjaciółmi, czy zbieranie pocztówek. Regenaracja jest kolejnym elementem naszego funkcjonowania. Bo tak jak samochód z pustym bakiem nigdzie nie dojedzie, tak człowiek wyczerpany i pozbawiony sił nie ma szans nie tylko na rozwój, ale i na zdrowe funkcjonowanie" – podsumowuje psycholożka. Czytaj także: Po weekendzie czujesz większe zmęczenie niż w piątek? To znak, że jesteś na „kredycie energetycznym” Sen jest dla słabych? Z takim myśleniem nie osiągniesz sukcesu. Dr Czerska: „To szkodliwa iluzja" Urlop bez męża i dzieci to fanaberia? „Nieważne, co ktoś sądzi o twoim życiu, to nie jego życie”
Urlop bez męża i dzieci to fanaberia? „Nieważne, co ktoś sądzi o twoim życiu, to nie jego życie”
Wolność, prawo do odpoczynku i relaksu. Niezbywalne prawo kobiety niezależnie od tego, czy jest matką, czy nie. Co w tym kontrowersyjnego? Zupełnie nie wiem, a jednak od lat toczymy tę samą społeczną dyskusję. Kobieta po urodzeniu jest jeszcze samodzielną istotą, czy już niekoniecznie? Ma prawo opuścić miejsce zamieszkania bez swoich pociech, czy jest uwiązana do czasu, aż dorosną? Straszne jest to, że mimo tego, iż żyjemy w XXI wieku, to wciąż temat, który budzi tyle kontrowersji.
Jestem już matką dorosłego dziecka, ale od kiedy syn skończył półtora roku, zdarzyło mi się wyjeżdżać. "Ale jak to? To kto się nim zajmuje, jak ty się bawisz?", "Że ty tak potrafisz!" - słyszałam wielokrotnie. A wiecie od kogo najczęściej? Od innych kobiet. Zupełnie jakbym zostawiała własne dziecko na mrozie, bez żadnej opieki, czy regularnie wyjeżdżała na miesiąc lub dwa. Ale moje dziecko zostawało z drugim rodzicem, super ojcem, który świetnie sobie radził, a nasza rozłąka trwała maksymalnie dwa-trzy dni. Zwykle jeździłam z koleżankami, też matkami. Czasem z mężem i wtedy syn zostawał z moją mamą. Dla nas to był reset i odpoczynek. Ale nie wszyscy to rozumieli. "Stereotyp matki Polki wciąż jest w naszej kulturze" Chyba każda z nas, matek wyjeżdżających, usłyszała, że tak nie powinno być, że nasze miejsce jest przy dziecku. I przy męży. Pół biedy, jak komentowali tak obcy ludzie, ale zdarzało się, że robili to najbliżsi. I takie rzeczy potrafią boleć. – "Stereotyp matki Polki wciąż jest w naszej kulturze mocno zakorzeniony, jakby kobieta po urodzeniu dziecka miała już tylko jedną rolę. A przecież to nieprawda. Zostajemy matkami, a jednocześnie wciąż jesteśmy partnerkami, przyjaciółkami, pracownicami, przedsiębiorczyniami, czy w końcu dziewczynami, które mają swoje potrzeby niezwiązane z macierzyństwem" – tłumaczy Karolina Rybus-Przeniosło, socjolożka i coach, matka trzech synów: piętnastolatka, jedenastolatka, i półtorarocznego Roszka. Nic się nie zmieniło, pomyślałam z przerażeniem, gdy jakiś czas temu na profilu Agnieszki Hyży wybuchła gorąca dyskusja. Dziennikarka opublikowała zdjęcia z wyjazdu z mężem. Bez dzieci. Choć wiele kobiet gratulowało i pisało, że też praktykują takie "wypady", bo to dobre dla związku, inne w tym samym czasie krytykowały: "Jak ty możesz? Nie tęsknisz?", "Ja bym nie mogła!", "Albo dziecko, albo zabawa!". Hyży nagrała rolkę, w której tłumaczyła, że choć kocha dzieci, potrzebuje też czasu z mężem. Bo chcą dbać o ich wspólną relację, pielęgnować ją i pamiętać, że nie są tylko rodzicami. "Ale po co ty to robisz?" – "Pamiętam swój pierwszy wyjazd po urodzeniu starszej córki. Zuza miała półtora roku, a ja – choć ją bardzo kochałam– czułam, jak powoli uchodzi ze mnie powietrze. Z wesołej, zabawowej dziewczyny zmieniłam się w matkę i żonę roku. Sprzątanie, gotowanie, obiadki dla męża, spacery i czytanie książeczek albo układanie klocków"– wspomina Aneta Łyczkowska, która dziś pisze książki i pracuje jako mentorka dla kobiet. – "Któregoś dnia obudziłam się i pomyślałam: „Jeśli nie wyjadę choć na weekend, oszaleję". - Zadzwoniła do przyjaciółki i wspólnie zarezerwowały dwa dni w SPA nad jeziorem niedaleko Olsztyna. – "Cieszyła mnie już nawet ta rezerwacja. Wieczorem powiedziałam mężowi, że zostaje sam z dzieckiem, nawet go o to nie pytałam, ale zrozumiał." Aneta wspomina tamten pierwszy wyjazd jako powrót do wolności, choć z koleżanką nawet nie wyszły z hotelu. Spały, rozmawiały, chodziły na zabiegi. – "Wróciłam jak nowo narodzona. I postanowiłam, że będę to powtarzać. Słowa dotrzymałam, nawet jak urodziłam drugą córkę." Dziś Aneta– jako mentorka – odbiera dużo wiadomości od zmęczonych kobiet i dziewczyn. Aneta nigdy nie miała wyrzutów sumienia, ale czasem było jej nieswojo, gdy mama pytała: "Ale nie szkoda ci pieniędzy? Mogłabyś za to wyjechać z dziećmi". – "Ona nie robiła tego złośliwie, bardzo mi pomagała, przecież to ona często zostawała z wnuczkami. Ale nie mieściło się w jej głowie, jak żona i matka może mieć kawał przestrzeni bez rodziny. To pokazuje, jaką mamy mentalność. Zarabiałam, mój mąż potrafił wyjechać i jego nikt nie rozliczał, a mnie ktoś bliski pytał, czy nie szkoda mi pieniędzy na mój własny relaks" – podsumowuje Aneta. I dodaje: – "Od razu zastrzegę, ja wyjeżdżałam też z dziewczynkami, lubiłam pokazywać im świat, było nas stać na podróże. Nigdy więc nie bawiłam się ich kosztem." – "Moje klientki to często matki, które poświęcają siebie. Już nawet nie mówię, że karierę, czy sukces, ale po prostu siebie. Swój dobrostan, swoją psychikę, swoje emocje" – tłumaczy Karolina Rybus-Przeniosło. Jej zdaniem dziś dużo się mówi o wypaleniu zawodowym, ale wciąż za mało o wypaleniu rodzicielskim. A tego wypalenia, zmęczenia rolą rodzica mogłybyśmy uniknąć, gdybyśmy dały sobie prawo do czasu bez dziecka. Dziś już z badań wiadomo, że dobry opiekun to nie taki, który jest z dzieckiem bez przerwy, ale taki, który daje mu troskę, uwagę i prawdziwą obecność – a o tym trudno mówić, gdy jesteśmy umęczone swoją rolą. Bo wtedy może nie wyjedziemy nigdzie, ale będziemy bez sensu scrollować telefon, chociaż nasze dziecko będzie tuż obok. Krótki reset czy dłuższy pobyt? Każdy ma zalety – "Żadna z nas przecież nie musi decydować się na długi wyjazd. Czasem naprawdę wystarczy jeden dzień, ja kiedyś wynajęłam pokój w hotelu pod Warszawą tylko po to, żeby się wyspać, rano wypić w spokoju kawę i przejść się do pobliskiego parku na spacer" – przekonuje Aneta Łyczkowska. A Karolina Rybus Przeniosło wspomina swoje wyjazdy na Bali jeszcze przed urodzeniem Roszka. – "Wspólnie z koleżanką organizowałyśmy wyjazdy coachingowe dla kobiet, które trwały około dwóch tygodni. Przez pierwsze dni naszego pobytu nasze rozmowy i myśli koncentrowały się wokół dzieci i partnerów, wymieniałyśmy się doświadczeniami, ale też, nie ukrywam, przejmowałyśmy się, co nasze rodziny robią i jak sobie bez nas radzą. Do tego my same uczyłyśmy się funkcjonować bez dziecka, nie rozglądać się wciąż wokół, nie zastanawiać: a zjadło, a było w szkole, a co w przedszkolu. Dla mnie to była przede wszystkim lekcja z odpuszczania nadmiernej kontroli, do której mam tendencję, i źle pojmowanego perfekcjonizmu, bo przecież wielu matkom wydaje się, że nie możemy wyjechać, bo rodzina rozpadnie się jak domek z kart. Dziecko nie zje, nie odrobi lekcji, nikt mu nie pomoże zrobić ludzików z kasztana. Taki wyjazd daje dystans. Nikt do ciebie nie zadzwoni na drugą półkulę, żebyś wracała do domu. I to dobrze, bo po kilku dniach twojego stresu okazuje się, że wszyscy sobie radzą, a ty masz czas, żeby zastanowić się nad sobą. I właśnie odpuścić, zaufać, że nie tylko logistycznie dom jest ogarnięty, ale też twoje dzieci są fantastycznie zaopiekowane emocjonalnie. Bo mają świetnego ojca, czy świetną babcię, a my nie jesteśmy centrum rodzicielskiego wszechświata, nie powinnyśmy być, bo w ten sposób robimy też nieświadomie krzywdę swojemu dziecku." Zresztą– jak podkreśla Karolina– po to były te wyjazdy. Żeby odpuścić, wrócić do siebie, zastanowić się nad swoimi planami, marzeniami. – "Ale napisz koniecznie, że to nie jest tak, że my musimy wyjeżdżać" – prosi Karolina. I szczerze przyznaje, że wyjechała na trzy dni bez Roszka i stwierdziła, że na razie nie jest gotowa na kolejne samotne eskapady. Jej zdaniem czas intensywnego macierzyństwa szybko mija. Oczywiście, jest moment, kiedy koncentrujesz się tylko na dziecku, to naturalny etap, ale kiedy ono kończy rok, dwa, trzy, dziesięć i piętnaście, a ty wciąż żyjesz tylko nim - to robi źle również jemu. – "Znam kobiety, które nigdzie nie wyjeżdżały, nie miały własnego świata, wszystko inwestowały w tzw. rodzinę – energię, czas, emocje. A potem mąż odszedł, dzieci dorosły, a one nie miały nic – żadnej alternatywy. Bo przyjaciółek nie było, pasji nie było. I jasne, jak jesteśmy na początku swojej drogi, zawsze uważamy, że akurat nam się uda, ale niekoniecznie tak musi być. Wyjazdy dla siebie to nie tylko ratunek w macierzyństwie, ale też inwestycja w przyszłość" – podkreśla. I już trochę ze śmiechem dodaje: – "Moje wyjazdy nie sprawiły, że córki mają traumę, z której nie potrafią się podnieść. Wręcz przeciwnie, czas spędzany z tatą, czy później z dziadkami wspominają jako fajny. Ale ważne jest dla mnie coś innego: są asertywne, świetnie radzą sobie w życiu, potrafią na siebie postawić. I wiedzą, jak ważne jest, by żyć w zgodzie ze sobą. Człowiek jest wtedy dużo lepszy dla innych i szczęśliwszy." Czytaj także: Fit Mama Edyta Litwiniuk o tym, jak dbać o siebie, będąc mamą na pełen etat. "Mamy powinny nauczyć się egoizmu" Sen jest dla słabych? Z takim myśleniem nie osiągniesz sukcesu. Dr Czerska: „To szkodliwa iluzja" Bezdzietność z wyboru wciąż budzi społeczny opór. Jest 1 sposób, by uciąć spekulacje wścibskich ciotek
Michalina Grzesiak i Nawojka Chałupińska-Nowik o rywalizacji między kobietami. "To jest dżungla"
Relacje między kobietami bywają trudne - szczególnie w momencie, gdy do głosu dochodzi zazdrość. W nowym odcinku "Perfekcyjnie NIEidealna" Michalina Grzesiak i Nawojka Chałupińska-Nowik rozmawiają o tym wzajemnym wsparciu oraz kopaniu pod sobą dołków na różnych korporacyjnych szczeblach.
Dżungla korporacyjna i dżungla kobiet - dwa pojęcia o pozornie różnym znaczeniu, ale w rzeczywistości wiele je łączy. Zazdrość w pracy to rzecz, z którą niemal każdy z nas spotyka się każdego dnia. A zazdrość między kobietami jest równie popularna i jeszcze gorsza w skutkach. Wciąż widzimy bowiem, że to właśnie przez nią kobiety zamiast wzajemnie się wspierać, kopią pod sobą dołki. I da się to dostrzec na wielu szczeblach - nie tylko wtedy, gdy jesteśmy na szczycie, choć kariera bez wątpienia tylko tę zazdrość potęguje. O tym i wielu innych interesujących kwestiach Michalina Grzesiak rozmawia z Nawojką Chałupińską-Nowik w nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". "Perfekcyjnie NIEidealna": Michalina Grzesiak i Nawojka Chałupińska-Nowik o kobietach Nawojka Chałupińska-Nowik to kobieta sukcesu, która zrobiła międzynarodową karierę i stała się liderką rozpoznawaną w całym kraju. Dziś często opowiada o swoim doświadczeniu, motywując, a jednocześnie przestrzegając kobiety przed dążeniem do sukcesu. Sama wielokrotnie spotkała się z tym, że inne kobiety próbowały kopać pod nią dołki, choć tu podkreśla, że jest pewna różnica. Co innego w życiu zawodowym. W tym przypadku znacznie trudniej mówić o jakimkolwiek wsparciu, szczególnie w korporacji międzynarodowej. Mentorka odniosła się do tego w kontekście swojej pracy dla amerykańskiej firmy. Te wspomnienia stały się źródłem wyjścia do tematu ogólnego wspierania się przez kobiety - nie tylko na wysokich stanowiskach. - "Świat kobiecy to jest dżungla dopiero" - stwierdziła Michalina Grzesiak. Do jakich wniosków doszła ze swoją rozmówczynią? O tym możecie się przekonać, oglądając najnowszy odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". 3. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" 3. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" z Nawojką Chałupińską-Nowik jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Mentorka rozmawia w nim z Michaliną Grzesiak o trudnej drodze na szczyt oraz o tym, jak wiele musiała poświęcić dla kariery. To arcyciekawa rozmowa, której nie możecie przegapić. Czytaj także: Nawojka Chałupińska-Nowik apeluje do kobiet, które marzą o wielkiej karierze: "Nie róbcie tego sobie" "Budowanie relacji to większa nagroda niż kolejna torebka". Nawojka Chałupińska-Nowik w rozmowie z Michaliną Grzesiak "Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak
"Budowanie relacji to większa nagroda niż kolejna torebka". Nawojka Chałupińska-Nowik w rozmowie z Michaliną Grzesiak
Nawojka Chałupińska-Nowik w rozmowie z Michaliną Grzesiak opowiedziała o tym, jak wiele trzeba poświęcić, aby być kobietą na szczycie. Wspomniała o tym, co sama przeszła i czy tak naprawdę było warto. Zobacz całą rozmowę.
Jest już 3. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna", w którym gościnią Michaliny Grzesiak jest bizneswoman Nawojka Chałupińska-Nowik. Kobieta przez wiele lat zarządzała amerykańską korporacją, a dziś jest mentorką i opowiada o tym, jak to jest być na szczycie oraz jak wiele trzeba poświęcić, aby się na nim znaleźć. Jej słowa mogą być inspirujące dla wielu kobiet, ale też są pewną przestrogą. Zobacz, jak wyglądało życie liderki do momentu, w którym znajduje się obecnie. Nawojka Chałupińska-Nowik o poświęceniu dla kariery W rozmowie Michaliny Grzesiak z Nawojką Chałupińską-Nowik nie ma tematów tabu. Liderka otwarcie przyznaje, że lata ciężkiej pracy nauczyły ją wielu rzeczy i dziś inaczej pokierowałaby swoim życiem. Ma też radę dla pań, które chciałyby podążać jej ścieżką. Chałupińska-Nowik po latach przyznaje, że praca nie jest najważniejsza w życiu. Trzeba ustawić własne priorytety i uświadomić sobie, gdzie widzimy siebie nie w najbliższych latach, ale później, gdy kariera przeminie. Cele biznesowe nie są ważne. Ważne są cele, jakie same przed sobą stawiamy i do których ostatecznie chcemy dążyć - nie za miesiąc, dwa, rok, czy kilka lat. To cenna rozmowa, którą warto wysłuchać od początku do końca - niezależnie od tego, jakie stanowisko piastujemy w swoim życiu. 3. odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" w serwisie YouTube 3. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" z Nawojką Chałupińską-Nowik jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Tam znajdziecie też poprzednie wywiady Michaliny Grzesiak - o miłości na własnych zasadach z Pauliną Mikułą oraz ciele, które może, ale nie musi z Martą Langwald. Czytaj także: Nawojka Chałupińska-Nowik apeluje do kobiet, które marzą o wielkiej karierze: "Nie róbcie tego sobie" "Już nie muszę nikogo zadowalać". Paulina Mikuła szczerze o terapii, życiowych zakrętach i byciu sobą "Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak
Nawojka Chałupińska-Nowik apeluje do kobiet, które marzą o wielkiej karierze: "Nie róbcie tego sobie"
Nawojka Chałupińska-Nowik o poświęceniu dla kariery opowiedziała w rozmowie z Michaliną Grzesiak w 3. odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". Panie porozmawiały o tym, co tak naprawdę kryje się za wysokim stanowiskiem i wielką kasą oraz kiedy warto odpuścić.
"Perfekcyjnie NIEidealna" to cykl podcastów, które powstały w ramach naszego projektu "Wybieram siebie". Prowadząca Michalina Grzesiak spotyka się z różnymi kobietami, które opowiadają o swoim życiu prywatnym i zawodowym. Dzięki temu mogliśmy już posłuchać o miłości na własnych zasadach, ciele, które może, ale nie musi, a teraz przyszedł czas na uświadomienie sobie, że nawet w drodze na szczyt czasami warto odpuścić. Co dokładnie znajdziemy w 3. odcinku podcastu? Nawojka Chałupińska-Nowik o poświęceniu dla kariery Gościnią Michaliny Grzesiak w 3. odcinku "Perfekcyjnie NIEidealna" była Nawojka Chałupińska-Nowik. To "laska od biznesu", która przez lata trzęsła międzynarodową korporacją, a dziś jest mentorką i dzieli się z kobietami tym, jak dojść na szczyt, ale też kiedy warto odpuścić. Zwróciła się bezpośrednio do kobiet, które marzą o wielkiej karierze. Liderka podkreśla, że warto marzyć i chcieć piąć się w górę, ale nie za wszelką cenę. Okazuje się bowiem, że rzeczywistość na górze może znacznie odbiegać od naszych wyobrażeń i w wielu momentach staje się po prostu ciężarem. Oprócz odpowiedzialności za drugiego człowieka trzeba udźwignąć jeszcze jedną rzecz - odpowiedzialność za swoje życie. Awanse, kariera to miłe atrybuty, które niestety wymagają poświęceń. Co jeszcze musiała poświęcić, aby znaleźć się na szczycie? Czy żałuje? Tego możecie dowiedzieć się z naszego najnowszego podcastu. 3. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" - Nawojka Chałupińska-Nowik 3. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" z Nawojką Chałupińską-Nowik jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Warto go obejrzeć, bo to nie tylko niesamowita historia kobiety, której marzenia się ziściły, ale też cenna lekcja tego, jak być kobietą w wielkim korporacyjnym świecie. W trudnej drodze na szczyt trzeba zrezygnować z wielu szans, które daje los, a jednocześnie poświęcić naprawdę sporo. A może od czasu do czasu warto odpuścić? Tego także dowiemy się z podcastu. Czytaj także: "Już nie muszę nikogo zadowalać". Paulina Mikuła szczerze o terapii, życiowych zakrętach i byciu sobą "Mamy to wdrukowane, żeby mówić o swoim ciele źle". Marta Langwald o tym, jak pokonać wstyd związany ze swoim ciałem "Do dzisiaj myślę, że jestem dobry z niczego". Wiktor Słojkowski w 1. odcinku podcastu "Twarzą w twarz"
"Perfekcyjnie NIEidealna": Nawojka Chałupińska-Nowik o trudnej drodze na szczyt. "Trzeba zrezygnować z dużej ilości szans"
W nowym odcinkiu podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" Michalina Grzesiak przepytuje Nawojkę Chałupińską-Nowik o to, jak to jest być na szczycie i ile trzeba poświęcić, aby się na niego wspiąć. Zobacz, co zdradziła nam jedna z najpopularniejszych liderek w Polsce.
Już jest nowy odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna", w którym Michalina Grzesiak rozmawia ze swoimi gościniami o różnych aspektach bycia kobietą. Tym razem przyszedł czas na zastanowienie się nad tym, jak zostać liderką, ale też być nią "bez ciśnienia". Bo można się realizować, a jednocześnie mieć czas na odpoczynek bez wyrzutów sumienia. I właśnie o tym opowiedziała Nawojka Chałupińska Nowik - "laska od biznesu", która przez lata trzęsła międzynarodową korporacją. Dziś łączy karierę biznesową z rolą mentorki i doskonale wie, jak to jest być na szczycie, zejść z niego, a jednocześnie, jak wiele można stracić w drodze po sukces. "Perfekcyjnie NIEidealna": Nawojka Chałupińska-Nowik o trudnej drodze na szczyt Nawojka Chałupińska-Nowik to liderka, która przez wiele lat była na szczycie międzynarodowej korporacji. Jak sama Michalina Grzesiak przyznała, jej gościni spełniła swój polski american dream. Ale tylko ona wie, jak wiele musiała poświęcić w drodze na szczyt. Zdradziła, co trzeba zrobić, aby się na niego wspiąć. Mentorka tuż po studiach wpadła w wir korporacyjnej polityki i nie było jej łatwo się w niej odnaleźć, jak zapewne wielu kobietom. Początkowo pracowała w popularnych polskich mediach, następnie postanowiła rozwinąć własną firmę marketingową. Jednak była ona tylko cegiełką, kolejnym krokiem w drodze Chałupińskiej-Nowik do sucesu. Dopiero później nadeszła propozycja pracy dla amerykańskiej korporacji, w której objęła stanowisko dyrektorki marketingu. Wtedy pojawiła się wyjątkowa szansa, z której... nie skorzystała. Nawojka Chałupińska-Nowik udowadnia, że każda z nas ma w swoim życiu momenty, których żałuje. Ale najważniejsze, to nie oglądać się za siebie, tylko patrzeć do przodu, wyglądając tego, co życie dopiero przyniesie. Nowy odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" polki.pl już dostępny Podcast "Perfekcyjnie NIEidealna" powstał w ramach naszego cyklu "Wybieram siebie". To projekt o kobietach i dla kobiet. Bo każda z nas jest "perfekcyjnie nieidealna" na swój sposób. Gospodynią podcastu jest Michalina Grzesiak, która rozmawia ze swoimi gościniami szczerze, bez lukru o tym, jak wygląda życie. Niezależnie od tego, czy chcemy wejść na szczyt, znaleźć balans między życiem rodzinnym a zawodowym, czy może wygospodarować chwilę dla siebie w codziennej gonitwie. Nowy odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" z Nawojką Chałupińską-Nowik jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Nie możesz go przegapić. Czytaj także: "Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak „Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat". Michalina Grzesiak w rozmowie z Pauliną Mikułą o rozstaniu i miłości na własnych zasadach "Do dzisiaj myślę, że jestem dobry z niczego". Wiktor Słojkowski w 1. odcinku podcastu "Twarzą w twarz"
"Mamy to wdrukowane, żeby mówić o swoim ciele źle". Marta Langwald o tym, jak pokonać wstyd związany ze swoim ciałem
2. odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" już jest, a jednym z tematów, jaki Michalina Grzesiak poruszyła w rozmowie z Martą Langwald, jest kwestia wstydzenia się własnego ciała. Dotyczy to nie tylko dorosłych kobiet, ale też, a może przede wszystkim, młodych dziewczyn. Jak sobie z tym radzić i jak pomóc dziecku przejść przez ten moment dojrzewania? Przekonajcie się, słuchając całej rozmowy.
Kobiety często narzekają na swoje ciało, ale wiele z nas przede wszystkim się go wstydzi. To uczucie towarzyszy nam w zasadzie od najmłodszych lat. Już jako małe dziewczynki, gdy zaczynamy zauważać, że nasze ciało się zmienia, czujemy potrzebę ukrycia go, wyparcia tego. Później nie jest łatwiej. Właśnie dlatego warto wiedzieć, jak podejść do swojego ciała, aby przestać się go wstydzić i je zaakceptować. Warto też mieć świadomość, jak wspierać swoje córki w momencie dojrzewania, aby ułatwić im ten moment i sprawić, że później zupełnie inaczej będą patrzeć na to, jak wyglądają. O tej i wielu innych ważnych kwestiach Marta Langwald opowiedziała w rozmowie z Michaliną Grzesiak w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna". "Perfekcyjnie NIEidealna": jak pokonać wstyd związany ze swoim ciałem? "Perfekcyjnie NIEidealna" to nowy podcast polki.pl, który ma na celu pokazanie szczerze i bez filtra, że nie musimy być perfekcyjne, aby być szczęśliwe. Każdy odcinek to zupełnie inny temat, który dotyczy niemal każdej z nas. W 1. odcinku Michalina Grzesiak i Paulina Mikuła rozmawiały o miłości na własnych zasadach. Kolejna odsłona podcastu to zupełnie inna kategoria - ciało, które może, ale nie musi. Tym razem gościnią Michaliny była Marta Langwald, psycholożka sportu i trenerka mentalna. Panie porozmawiały o wielu ważnych kwestiach dotyczących podejścia kobiet do ich własnego ciała. Podjęły próbę odpowiedzi na pytanie, dlaczego kobiety bardzo przywiązują się do rozmiarów ubrań, ale też tego, że wiele z nas wciąż wstydzi się własnego ciała - i to od najmłodszych lat. Warto posłuchać tej rozmowy, aby przekonać się, że wszystko siedzi w naszej głowie i wystarczy naprawdę niewielka zmiana perspektywy, aby przestać się porównywać do innych i po prostu się pokochać - bez względu na to, jaki rozmiar i łatkę przypisało nam społeczeństwo. 2. odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" powinny posłuchać także mamy - przede wszystkim te, które wychowują małe córeczki. Każda z nas przez to przechodziła i doskonale zdajemy sobie sprawę, jak trudny dla dziewczynki jest okres dojrzewania i to, kiedy jej ciało się zmienia. Warto wiedzieć, co zrobić, aby pomóc dziecku przejść przez ten etap bez traumy na całe życie. Gdzie obejrzeć 2. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna"? Cała rozmowa Michaliny Grzesiak i Marty Langwald jest już online. 2. odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" jest dostępny do obejrzenia na naszym kanale YouTube. Warto zrobić sobie chwilę przerwy od świątecznych przygotowań i wsłuchać się w tę szczerą, niezwykle wciągającą i przede wszystkim pouczającą rozmowę. Czytaj także: "Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak Fit Mama Edyta Litwiniuk o tym, jak dbać o siebie, będąc mamą na pełen etat. "Mamy powinny nauczyć się egoizmu" „Kobieto! Odwal się od siebie!” Ola Kisiel, o tym, dlaczego jesteśmy dla siebie wrednymi zołzami i dlaczego Bridget Jones tak wkurza
"Kobiety bardzo przywiązują się do rozmiarów ubrań". Michalina Grzesiak i Marta Langwald o presji w dążeniu do "idealnej" sylwetki
Czy istnieje coś takiego jak sylwetka "idealna"? Dlaczego wciąż czujemy presję odchudzania i przykładamy wagę do rozmiarów ubrań? O tych i wielu innych kwestiach dotyczących kobiecego ciała Michalina Grzesiak porozmawiała z Martą Langwald - psycholożką sportu i trenerką mentalną.
W dobie mediów społecznościowych, kultu szczupłej sylwetki oraz mody fast fashion warto czasem się zatrzymać i zastanowić nad tym, czy na pewno właśnie tak powinno być postrzegane kobiece ciało. Na wybiegach pojawiają się ubrania w rozmiarze 0, Instagram zalewają zdjęcia szczuplutkich i zawsze wygładzonych celebrytek, a popularne sieciówki zamykają swój asortyment na rozmiarze 42, który jeszcze kilka dekad temu był uznawany za symbol kobiecości - nosiła go sama Marilyn Monroe. I właśnie o tym jest 2. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna", w którym prowadząca Michalina Grzesiak rozprawia się z kultem sylwetki idealnej z pomocą swojej gościni - Marty Langwald. Marta Langwald i Michalina Grzesiak o dążeniu do "idealnej" sylwetki Michalina Grzesiak, znana w sieci z prowadzenia bloga "Krystyno, nie denerwuj matki!", to prowadząca naszego nowego podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". Do 2. odcinka zaprosiła Martę Langwald, psycholożkę sportu, aby wspólnie z nią zastanowić się nad tym, jak kobiety podchodzą do swojego ciała. Panie rozprawiają na temat kultu szczupłej sylwetki, a także presji społecznej na ten "odpowiedni" wygląd. W ich rozmowie pojawił się także wątek rozmiarów. Stały się one bowiem dla wielu z nas granicą, której nie chcemy, a wręcz nie pozwalamy sobie przekroczyć. Choć jesteśmy świadome tego, że sieciówki często manipulują rozmiarami, wciąż przywiązujemy do tego ogromną wagę i wpadamy w wyrzuty sumienia, gdy np. przestajemy się mieścić w "M-kę", którą nosiłyśmy do tej pory. Dzięki temu odcinkowi "Perfekcyjnie NIEidealnej" być może spojrzymy inaczej - zarówno na kwestię rozmiarów, jak i naszego ciała. Bo czas pokochać je w całości. Gdzie obejrzeć cały odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna"? Nowy 2. odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" możecie znaleźć na naszym kanale w serwisie YouTube. Tam też dostępny jest pierwszy odcinek, w którym Michalina Grzesiak rozmawiała z Pauliną Mikułą - o miłości na własnych zasadach. Czytaj także: "Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak „Zdrowe dbanie o ciało rodzi się z czułości, nie z nienawiści” – Joanna Flis zdradza, jak pokochać swój wygląd i zaakceptować upływający czas "Już nie muszę nikogo zadowalać". Paulina Mikuła szczerze o terapii, życiowych zakrętach i byciu sobą
"Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak
Nowy odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" jest już dostępny. Gościnią Michaliny Grzesiak jest Marta Langwald - psycholożka sportu i trenerka mentalna. Panie rozmawiają szczerze o ciele, wadze i sporcie bez filtra. Nie możesz tego przegapić.
"Perfekcyjnie NIEidealna" to cykl rozmów, które prowadzi Michalina Grzesiak. Tym razem jej gościnią była Marta Langwald. Panie porozmawiały o tym, skąd bierze się kult „idealnej sylwetki”, dlaczego dziewczynki masowo rezygnują ze sportu w okresie dojrzewania i jak zmienić perspektywę ze „szczupłego ciała” na „sprawne, zdrowe ciało”. "Perfekcyjnie NIEidealna" odc. 2: rozmowa z Martą Langwald Nowy odcinek podcastu"Perfekcyjnie NIEidealna" porusza tematykę ciała, które może, ale nie musi. Pokazuje jednocześnie, że nawet kobiety, które regularnie uprawiają sport, potrafią być niezadowolone ze swojego wyglądu. Według statystyk, które przytoczyła Michalina Grzesiak, aż 70% pań uważa, że ich ciału wiele brakuje do ideału. Panie porozmawiały również o tym, jak wygląda presja społeczeństwa dotycząca wyglądu, kulcie szczupłej sylwetki, a także różnicach pomiędzy właśnie szczupłym a zdrowym ciałem - bo bywa ona cienka i często jest przekraczana. Po przesłuchaniu podcastu zdecydowanie łatwiej jest zaakceptować to, jak wyglądamy. Gdzie obejrzeć całą rozmowę Michaliny Grzesiak z Martą Langwald? Zachęcamy do obejrzenia całego 2. odcinka podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna", który dostępny jest na naszym koncie w serwisie YouTube. To naprawdę wartościowa rozmowa, która może pomóc wielu z nas spojrzeć na siebie zupełnie inaczej. Przekonajcie się sami. Czytaj także: "Już nie muszę nikogo zadowalać". Paulina Mikuła szczerze o terapii, życiowych zakrętach i byciu sobą „Kobieto! Odwal się od siebie!” Ola Kisiel, o tym, dlaczego jesteśmy dla siebie wrednymi zołzami i dlaczego Bridget Jones tak wkurza Fit Mama Edyta Litwiniuk o tym, jak dbać o siebie, będąc mamą na pełen etat. "Mamy powinny nauczyć się egoizmu"
Fit Mama Edyta Litwiniuk o tym, jak dbać o siebie, będąc mamą na pełen etat. "Mamy powinny nauczyć się egoizmu"
Fit Mama Edyta Litwiniuk porozmawiała ze mną na temat "Ciała, które może, ale nie musi". Jak rozumie te słowa i czy można połączyć bycie mamą ze stawianiem na siebie? "Spuśćmy z tonu, bądźmy dla siebie bardziej wyrozumiałe i słuchajmy swojego ciała" - mówi Edyta. Zapraszam was do przeczytania naszej rozmowy.
Edyta Litwiniuk, znana w Internecie jako Fit Mama, to kobieta-petarda. Lekkoatletka, dawniej była zawodniczką kadry narodowej w biegach sprinterskich. Jest wykwalifikowaną trenerką i dietetyczką. Dziś swoją pasję do sportu i żywienia przekłada na kobiety, które każdego dnia motywuje do zdrowego odżywiania i aktywności. Wie jednak doskonale, że bycie mamą to praca na pełen etat, o czym przekonała się na własnej skórze. Tym bardziej chce pomagać kobietom w byciu sobą nawet wtedy, gdy większość ich czasu pochłania opieka nad maluchem. Odkąd sama została mamą, całkowicie skupiła się na temacie aktywności i żywienia w okresie ciąży oraz po porodzie. Tym chętniej porozmawiałam z nią o tym, jak dbać o ciało, które może, ale nie musi - w ramach naszej akcji "Wybieram siebie" z polki.pl. Edyta Litwiniuk o tym, jak być sobą, będąc mamą na pełen etat Katarzyna Racławska: Chciałabym, żebyśmy wyszły od tematu naszej rozmowy - "Ciało, które może, ale nie musi". Jak Edyta Litwiniuk rozumie te słowa? Edyta Litwiniuk: Przede wszystkim nasze ciało zostało stworzone do naprawdę niesamowitych rzeczy. Sama jestem mamą 3 córeczek, więc wiem, przez co każda kobieta przechodzi, będąc w ciąży, rodząc i potem przechodząc przez ten czwarty trymestr, jakim jest połóg, no i później karmienie piersią. Więc wiem, że nasze ciała, nasze organizmy są stworzone do robienia, stwarzania niesamowitych rzeczy, ale bardzo ważne jest to, aby robić to bez presji. Ja już od 20 lat zajmuję się trenowaniem kobiet i nie tylko, zachęcaniem do ruchu, bo wiem, jak ogromną radość może nam dawać aktywność ruchowa, wiem, jak super możemy się czuć w swoim własnym ciele. I to wcale nie chodzi o to, że ono jakoś powinno wyglądać, tylko chociażby to, że wstajesz rano i nie bolą cię plecy, możesz kucnąć, zawiązać swobodnie buty i wstać z tego głębokiego przysiadu, możesz podbiec na przystanek, możesz pobiegać z dziećmi za piłką, czy jeździć z nimi rowerem bez zadyszki. Więc te wszystkie małe rzeczy, które budują naszą codzienność, tak naprawdę zawdzięczamy temu naszemu ciału. Istotne, żeby patrzeć na nasze ciało nie tylko przez pryzmat takiej ogólnej sprawności. Ważne jest też to, żeby badać nasze ciało, nasz organizm - chodzić na badania profilaktyczne, badać krew, mocz, robić USG narządów rodnych itd. Kolejna ważna sprawa to sen. My często w takim codziennym, zabieganym życiu po prostu nie śpimy, bo wiadomo - budzą nas dzieciaczki, zawsze wieczorem jest mnóstwo rzeczy do zrobienia, w dzień jesteśmy w pracy, więc nie ma czasu na drzemkę, wracamy z tej pracy, to jesteśmy w domu, w drugiej pracy, bo trzeba ogarnąć wiele ważnych rzeczy. Jeżeli już uśpimy dzieci, to znowu siadamy do pracy i tak naprawdę kładziemy się spać późno, a wstajemy wcześnie, bo wzywa nas kolejny etat. Faktycznie - my jako mamy, kobiety często jesteśmy zabiegane i trudno nam wygospodarować ten czas, szczególnie przy małych dzieciach. Jak w takim razie zadbać o ten sen? Czy da się w ogóle zapewnić sobie ten odpoczynek, będąc mamą na pełen etat? Jest to na pewno trudne. Mnie osobiście ratowało to, że chodziłam spać z moimi dziećmi. Jak pierwszy raz zostałam mamą, mówiłam: "A dobra, uśpię maleńką, wezmę prysznic i się położę spać". Prawda była taka, że kładłam się do tego łóżka z moją maleńką i zasypiałam. Budziłam się o 2 w nocy i nie wiedziałam już, co robić ze sobą - czy spać dalej, czy wziąć prysznic (śmiech). Już później wiedziałam, że muszę wziąć prysznic, zanim położę się do łóżka z dziewczynkami i potem będę mogła spać już całą noc. I to mnie faktycznie ratowało - kładłam się z dziewczynami do łóżka, czytałyśmy książeczki i szłyśmy spać. Oczywiście - dopadały mnie wyrzuty sumienia, bo jest pranie nie rozwieszone, jest nierozpakowana zmywarka, jest nierozmrożone mięsko na drugi dzień na obiad... I oczywiście taka bitwa w głowie, że przecież powinnam to zrobić. Ale myślę, że mamy powinny nauczyć się egoizmu, bo inaczej to na dłuższą metę można zwariować. Nie da się tak funkcjonować, żeby robić wszystko. Ja już się nauczyłam, mając 3 córeczki i będąc mamą od lat prawie 15, że naprawdę niektóre rzeczy mogą poczekać. Warto położyć się wcześniej spać - zrobić to jutro, ale przede wszystkim delegować zadania. Jeżeli mamy w domu dzieci, partnera, to dobrze, żeby oni w tym wszystkim uczestniczyli. To jest podstawa. Życie bez skrajności jest łatwiejsze Mówimy tu bardzo mocno o takim holistycznym podejściu do ciała, do sylwetki - zdrowie, badania, sen. Powiedz mi, czy to się na przestrzeni lat zmieniło? Kiedyś bardzo mocno kobiety skupiały się na rygorystycznych dietach, ćwiczeniach. Dziś widać, że to podejście jest nieco bardziej przemyślane i racjonalne. Gdy mówimy o zdrowym ciele, nie myślimy już tylko o wylewaniu potów na siłowni. Na pierwszym miejscu stawiamy zdrowie. Kiedy nastąpiła ta zmiana i czy dzięki temu kobietom jest łatwiej? Ja od zawsze miałam taką zasadę. U mnie nigdy nie było żadnych skrajności. Mniej więcej od 14 lat jestem obecna w Internecie i od zawsze mówiłam o zrównoważonym rozwoju, podejściu do odżywiania i treningu. Sama wywodzę się ze sportu wyczynowego, a w sieci zaczęłam pojawiać się jako fit mama, kiedy zaczęłam publikować informacje dotyczące żywienia i treningu kobiet w ciąży. Do głowy by mi nie przyszło, żeby kobietom w tym okresie, czy w okresie powrotu do formy po ciąży fundować jakiś wyczynowy trening. Pokazywałam od zawsze, że możesz ćwiczyć w domu na 2 metrach kwadratowych, nie potrzebując, nie wiadomo jakiego sprzętu, nie musisz wychodzić na 2 godziny na siłownię, bo zdaję sobie sprawę jako mama, że to wszystko jest po prostu trudne. Dlatego od zawsze podkreślam, że bez takiej formy zdrowotnej nie osiągniemy tej formy wizualnej. Jeżeli będziemy niewyspane, jeżeli będziemy miały słabe wyniki badań, jeżeli będziemy po prostu się źle czuły psychicznie, to ostatnią rzeczą, na jaką będziemy miały ochotę, to komponowanie zdrowych posiłków i też trening, który wpłynie na nasz wygląd. Więc ważna jest forma zdrowotna, żeby móc cieszyć się tą formą wizualną. I o ile ja jestem wierna sobie od tych 20 lat, faktycznie w Internecie obserwuję różne trendy. Jak sama wiesz, Internet rządzi się swoimi prawami - dziś słuchamy, że dieta keto jest super, jutro, że dieta wegetariańska itd. To prawda, bardzo łatwo pójść za trendem... Tak, łatwo oszaleć, dlatego właśnie, żeby te mamy, które mnie obserwują od lat, nie oszalały, to staram się być racjonalna. Bo też po prostu nie da się tak funkcjonować. Nie chciałam nigdy wpędzać tych mam w wyrzuty sumienia, kompleksy i sama nie chciałam tak funkcjonować. Zależy mi, żeby przekazywać treści w zgodzie ze sobą, czyli tak, jak ja robię, jak ja postępuję, jak ja się odżywiam - oczywiście, o ile to jest zgodne z prawdami naukowymi. Ale myślę, że też kobiety są coraz bardziej świadome. To z wiekiem też przychodzi, że wiesz - my już nie damy się omamić jakimiś głupotkami itd. Cieszę się, że ten trend holistyczny jest coraz bardziej popularny, bo jest po prostu najlepszy i najzdrowszy dla nas. Mówisz, że zawsze byłaś wierna temu holistycznemu podejściu do zdrowia i do sylwetki. Ale nawet to może nagle diametralnie się zmienić, gdy w naszym życiu pojawia się dziecko, które jakby nie patrzeć jest rewolucją. Czy w twoim przypadku też tak było? Co się zmieniło, gdy zostałaś mamą? Kiedy skończyłam swoją karierę sportową, przestałam wyczynowo trenować, zaczęłam myśleć o ciąży. Z racji tego, że skończyłam wychowanie fizyczne na AWF, trochę się zajmowałam obciążeniami treningowymi, pomyślałam, że fajnie byłoby tworzyć takie treści w Internecie dotyczące treningu i żywienia kobiet w ciąży. To było z 15 lat temu i wtedy wszyscy pisali: "Boże, ty chcesz odchudzać te matki w ciąży, co ty tam wrzucasz". Była tak niska świadomość, że warto się ruszać w ciąży dla swojego zdrowia i zdrowia dziecka. Czy też zdrowo się odżywiać. Kiedyś było takie powiedzenie, że warto jeść za dwoje w ciąży. Prawda jest taka, że warto jeść dla dwojga, a nie za dwoje i stawiać bardziej na tę jakość. Zależało mi na edukacji i tak naprawdę te 15 lat mojego życia, gdy byłam w pierwszej, drugiej i trzeciej ciąży, to był taki czas ciąży i wracania do formy po ciąży. Ja też często powtarzam, że my jak zostajemy mamami, to tak naprawdę w naszej głowie niewiele się zmienia - dalej jesteśmy tymi dziewczynami, które mają swoje marzenia, swoje cele, swoje pragnienia, więc zależy nam na tym, żeby się realizować. Fajnie, jeżeli wspiera nas partner w tym, rodzina. Mój partner od początku nie miał problemu z tym, kiedy mówiłam, a teraz sobie poćwiczę. Wiadomo, na początku, kiedy byłam z moimi córeczkami sama, bo mąż wychodził do pracy, to po prostu ćwiczyłam z dziewczynkami w domu. Kładłam je na macie i wykonywałam jakieś podstawowe ćwiczenia wzmacniające. Na początku rehabilitacyjne, potem bardziej wzmacniające, potem, jak już mogłam, to biegałam z wózkiem, wcześniej były spacery z wózkiem. Zawsze, kiedy mogłam, to starałam się wykraść te parę chwil dla siebie. Bardzo mi zależało na tym, żeby mieć ten czas dla siebie - żeby wybierać siebie. Bo wiem, że gdybym była nieszczęśliwa, gdybym nie mogła robić swoich ulubionych rzeczy, to przekładałoby się to na moją rodzinę - byłabym smutna, moje dzieci by to widziały, mój mąż zapewne też, bo to by się odbiło na naszej relacji. Też jako mamie 3 córeczek zależało mi na tym, żeby one miały w domu obraz kobiety, która się spełnia, realizuje swoje pasje, realizuje się zawodowo. Tu warto dodać dla dziewczyn, które pewnie sobie teraz myślą: "Jezu, jak ja mam się realizować zawodowo, jak ta mała nie schodzi mi z piersi", to ja też to przechodziłam i dlatego zawsze powtarzam: na wszystko jest czas, ale wszystko w odpowiednim czasie. Ja np. przez pierwsze 10 lat swojego macierzyństwa siedziałam w kuchni i ćwiczyłam w kuchni. Później odważyłam się na więcej. Wystartowałam nawet w Ironmanie. Dzieci nam nie zabierają pasji, mogą je spowolnić, ale nie zabierają naszych celów życiowych - warto do tego dążyć, bo my jako mamy i ojcowie jesteśmy wtedy szczęśliwymi ludźmi. Powiedziałaś, że dziewczynki patrzą na to, jak mama funkcjonuje, jesteś na pewno dla nich wzorem do naśladowania. Zresztą twoje córy już są dużymi dziewczynami. Czy ćwiczą razem z tobą? Mają podobną zajawkę do mamy? Tak, widzę to. W ogóle dla mnie zupełnie czym innym jest, gdy powiemy do dziecka "idź na basen" i same zostaniemy na kanapie, a czym innym, jak powiemy "chodźmy na basen". I u siebie też to widzę. Moje dzieci widziały mnie od małego aktywną, czy mojego męża. Razem bardzo wiele rzeczy robiliśmy - biegaliśmy, jeździliśmy rowerem. Jak przygotowywałam się do swojego pierwszego triathlonu, to było właśnie bieganie z wózkiem lub jazda rowerem z przyczepką. I pamiętam, że jak już byłam po zawodach, to one były takie zdziwione i pytały: "Mamusiu, a czemu ty nie biegniesz?" (śmiech). Bardzo się przyzwyczaiły do tego obrazka. Gdy są starsze, to jest super, że siedzimy w domu - mamy taki pokój a'la siłownia, gdzie mamy sprzęt do ćwiczeń - i jedna do drugiej mówi: "Idziemy na siłownię?". I sobie idą, rozciągają się, robią choreografie taneczne, brzuszki, więc fajnie. Też nie było u nas żadnego problemu z tym, żeby chodziły na zajęcia sportowe, nawet musiałam je stopować, żeby miały też czas na odpoczynek. I teraz jesteśmy na etapie, bo ja się wywodzę z lekkiej atletyki, to mówią, że chcą biegać jak mama. Mają już swoje idolki, medalistki olimpijskie. Chcą być jak one i to też jest ułatwienie. Chcą trenować z mamą, więc u nas w ogóle nie ma problemu z tą aktywnością - dzieci chłoną jak gąbka. Wyrozumiałość dla siebie kluczem do sukcesu Chciałabym jeszcze na moment wrócić do tego, co powiedziałaś o tym treningu w kuchni, że da się wygospodarować chociaż te 5 minut. Ale wiem, że to w rzeczywistości jest bardziej skomplikowane. Sama mam w swoim otoczeniu bliskie mi kobiety, które mówią, że im brakuje tego czasu - nawet tych 5 minut. Nawet jak zaczną i próbują, to potrafi przyjść taki dzień, że nie mają tej siły, chęci do treningu. I co wtedy? Jak znaleźć w sobie motywację do ćwiczeń, a przede wszystkim do powrotu i jednocześnie nie mieć wyrzutów sumienia, że się odpuściło? Warto zdawać sobie sprawę z tego, że nie trzeba tego robić codziennie. Już aktywność te 3 razy w tygodniu, kiedy powzmacniamy swoje ciało, sprawi, że ono się nam odwdzięczy - to mocniejsze kości, mniejsze ryzyko osteoporozy, mniejsze bóle stawów, mięśni. Te 3 razy w tygodniu wystarczą. Ale jeśli mamy mocniejszy tydzień, cięższy - raz w tygodniu też jest ok. Nie miejmy w głowie, że my ciągle wracamy. Nie - róbmy tyle, ile możemy. Jeżeli nie pracujemy w weekend, to zawsze mówię moim podopiecznym: "Zobacz, to już masz dwa dni". Ważne jest też to, żeby znaleźć rodzaj aktywności, który sprawia nam przyjemność. Oczywiście możemy zacząć od tych ćwiczeń w kuchni, wzmacniających, bo one będą wzmacniać nasze ciało, nie będziemy się garbić, ale może lubimy jeździć rowerem, spacerować? To też jest taka forma aktywności, której my nie doceniamy. I w takiej sytuacji, ok - może nie mam siły robić treningu na macie, ale przecież wróciłam z pracy spacerkiem, poszłam po dziecko do przedszkola spacerem - to też jest aktywność. Przede wszystkim nie można obciążać swojej głowy tym, że ja muszę dziś poćwiczyć, muszę pobiegać, pojeździć, popływać. Nie, zróbmy to, na co mamy ochotę. Każdy rodzaj aktywności będzie dla nas dobry. Jeżeli chodzi o motywację, ja też zawsze mówię swoim podopiecznym, że najgorzej jest wstać z kanapy. Ważne są pierwsze 3 minuty, jak zaczniemy, to trudno już przestać. Warto wtedy pomyśleć: "Dobra, daję sobie 5 sekund i wstaję" i wyjść np. na spacer. Zimą może być trudniej z aktywnościami na dworze, ale w takiej sytuacji warto nawet w domu, oglądając serial, porozciągać się, zrobić parę brzuszków na kanapie, powstawać z tej kanapy i siadać - i już przysiady są zaliczone. Można się pobawić z dzieciaczkami i się z nimi posiłować - to też już w jakiś sposób nas wspiera. Pozostając przy tym wsparciu, widziałam u ciebie na Instagramie bardzo fajny post. Pokazałaś kilka zdjęć z etapu ciąży i po ciąży, pokazując swój powrót do formy po ciąży. Ale moją uwagę przykuły bardzo fajne słowa, które napisałaś pod spodem: "Jak dobrze czasem spojrzeć wstecz i przypomnieć sobie, jaką drogę przeszłaś. By docenić, być bardziej dla siebie wyrozumiałą". I to słowo "wyrozumiała" tak bardzo mi się spodobało. W czym przejawia się u ciebie ta wyrozumiałość? I w czym może przejawiać się u kobiet? No właśnie, bo my często widzimy jakiś obrazek i skupiamy się na nim, że w tym momencie widzimy jakąś super dziewczynę i mówimy: "Wow, ale ona wygląda". I zapominamy jaką drogę my przeszłyśmy. Ile nas kosztowało to, w którym miejscu jesteśmy. Często się porównujemy. Znam takie fajne powiedzenie, że nie warto porównywać swojego pierwszego rozdziału do czyjegoś załóżmy trzydziestego, bo każdy z nas jest na innym etapie swojego życia. Jak patrzymy w lustro, to nie mówmy: "Boże, ta to ma taki fajny brzuch, a ja co", "Ta to ma takie fajne pośladki, a ja co", tylko po prostu: "Kurczę, fajnie wyglądam, mam zdrowe ciało, jest sprawne, mogę chodzić, funkcjonować" - doceńmy, że je mamy, nie biczujmy się. Ja też często się biczuję, odpalam Instagram i mam takie: "Boże, ta już biegała, a ja nie, boli mnie głowa, nie mam siły", ale potem siadam i myślę, że nie - boli mnie głowa, mam słabszy czas, odpoczywam i to też jet ok. Wyrastam z tego porównywania się w sieci, bo niestety jest to mega powszechne. Staram się być dla siebie wyrozumiała, nie biczować się, że mogłabym więcej, mocniej, szybciej. Na pewno nie jest to łatwe w dobie mediów społecznościowych, gdzie widzimy na Instagramie dużo "pięknych obrazków". Idealne mamy, które mają czas na wszystko... Czy zdarzyły ci się komentarze, że ty też należysz do tego "perfekcyjnego" grona? Zarzuty, że tobie jest łatwo, że masz perfekcyjne życie, czas na wszystko? Wiesz co, nie, nie mam takich komentarzy, bo też wiadomo - posty to jest jedno, ale druga kwestia to Stories, gdzie staram się być obecna i częściej dostaję takie wiadomości: "O jejku, jak fajnie cię widzieć taką upoconą albo z odbitymi okularkami po basenie, bez makijażu itd.". Wiadomo, że wrzucamy na feed wyselekcjonowane zdjęcia - to jest ułamek sekundy, kadr. Ale na Stories dziewczyny widzą codziennie mnie w różnych sytuacjach - bez makijażu, jak mam niedosuszone włosy, odbite okularki, bałagan w domu i mówię: "Dzisiaj nie chce mi się sprzątać, mam ochotę coś zrobić dla siebie, więc idę na rower". Staram się pokazywać taką normalność, o ile jest to możliwe, bo wiadomo, że w sieci też nie pokazuję wszystkiego, żeby zachować jakąś prywatność. Więc staram się trzymać poziom prowadzenia tego swojego konta bez lukrowania. W takim razie w drugą stronę - jesteś motywacją dla wielu kobiet. Czy to uskrzydla? A może czujesz presję? Co dla ciebie jest motywacją do dalszego działania? Na pewno jest to jakiś rodzaj odpowiedzialności, chociaż też zrzucam z siebie tę odpowiedzialność właśnie przez to, że publikuję różnego rodzaju treści, że czasami jestem zmęczona. Mega furorę zrobiły moje posty, jak w kwietniu startowałam w Ironmanie w Teksasie i zeszłam z trasy po 8 godzinach, bo bolała mnie noga. Ludzie mi pisali, że jejku inni by z urwaną nogą ukończyli, żeby tylko wrzucić na Instagram, a ty zeszłaś z trasy i nie bałaś się krytyki, że poddałaś się przed metą. Pokazywałam, że byłam smutna, było mi źle, bolało mnie. I byłam w szoku, gdy dostałam od ludzi tyle wsparcia - nawet od osób, które śledzą mnie od 10 lat i pierwszy raz coś skomentowały. Pisali, że super, że w dzisiejszym świecie wyidealizowanego Instagrama pokazuję, że można zejść z trasy, bo mam rodzinę, muszę być dla nich sprawna, mam pracę, do której muszę wrócić sprawna itd. Że bawimy się w sport, pokazujemy przekraczanie granic w sieci, ale ten zdrowy rozsądek gdzieś tam jest. Mi też zależało, żeby pokazać swoją postawą, że nie jesteśmy idealni, nie wszystko musi nam się w życiu udawać, nie wszystko nam wychodzi. Czasami coś może nam się nie udać, ale to nie oznacza, że to jest koniec, tylko początek czegoś nowego. Czyli można powiedzieć, że społeczność, którą stworzyłaś, jest też dla ciebie motywacją i wsparciem? Tak, jesteśmy jednym, wielkim teamem. Są ludzie, z którymi trzymam bliższą więź, oni częściej odpowiadają na moje komentarze, ja też ich śledzę w sieci - monitoruję, komentuję, motywuję. Więc jest taka obopulna wymiana energii. Gdzie leży granica ciałopozytywności? To wspaniałe i chyba to właśnie idealny moment, aby wrócić do tematu miłości do siebie. Jakbyś miała stworzyć własną definicję ciałopozytywności, jak by ona brzmiała? Przede wszystkim myślę, że to taki dobrostan psychiczny i fizyczny. Żebyśmy czuli się ze sobą dobrze, bez względu na to, jakie opinie, komentarze spływają do nas na nasz temat. Bo myślę, że to nie tylko dotyczy ludzi w sieci, ale też my się spotykamy z różnymi komentarzami w swojej najbliższej rodzinie. Wystarczy jakiś obiad rodzinny i słyszymy: "O, coś ci się przytyło". "O, dwie fałdki więcej", "Ojejku, czy u ciebie wszystko w porządku, bo schudłaś, mizernie wyglądasz". Więc to jest to, że my czujemy się w swoim ciele dobrze i nie dotykają nas żadne komentarze z zewnątrz. Jak odpowiedzieć na taki komentarz? Czy w ogóle odpowiadać? Myślę, że tak, warto stawiać granice, czyli powiedzieć: "Dziękuję, ale pozwól, że sama będę decydowała o tym jak wyglądam" czy "Dziękuję za komentarz, ale pozwól, że będę się sama zajmowała swoim życiem". Lub nawet: "Dziękuję, ja się czuję ze sobą dobrze" - nie ma co się tłumaczyć. A jak sobie przetłumaczyć wtedy coś takiego? Bo takie słowa mogą naprawdę zranić i zdemotywować. Myślę, że to bardzo zależy od tego, w jakim aktualnie jesteśmy stanie psychicznym. Jeżeli faktycznie jest nas trochę więcej, przytyłyśmy, to pytanie, czym to jest spowodowane. Bo tak naprawdę tylko my same jesteśmy w stanie stwierdzić, jaka była tego przyczyna i jakie mamy aktualnie priorytety i cele. Może przytyłam, bo brałam tabletki na płodność? Może miałam dużo stresu w pracy? Ze stresem jest tak, żeby albo zajadamy, albo zupełnie nie jemy. A może mamy tak dużo pracy, że nie mamy czasu na zdrowe posiłki? Myślę, że przede wszystkim trzeba zawsze odpowiedzieć sobie na pytanie: "Jak ja się czuję w swojej skórze? Czy mi jest z tym ok?". A jeśli odpowiedź brzmi "nie", to warto się zastanowić, co mogę zrobić, co bym chciała zrobić, co mnie ogranicza. I po prostu porozmawiać tak szczerze ze sobą. Tutaj też warto sięgać po pomoc specjalisty, żeby ktoś nam pomógł iść daną drogą, i nie dać się zwariować wszystkim wpisom w Internecie. W którym miejscu leży granica ciałopozytywności? W tym miejscu, że czujemy się źle same ze sobą? Czy może gdzieś indziej? Tutaj przede wszystkim jest to, jak my się czujemy w swoim ciele. To bodypositive jest wtedy, gdy czujesz się ok. Bo tu w ogóle nie chodzi o wygląd, tylko o takie funkcjonowanie codzienne - czy nie masz zadyszki, czy podbiegniesz do autobusu, wejdziesz po schodach, nie bolą cię nogi, nie boli cię kręgosłup, nie masz problemów z badaniami. Wydaje mi się, że to "positive" powinno oznaczać dobrostan. Jeżeli patrzymy w lusto, czujemy się komfortowo. Jeżeli tak nie jest, nie warto zakładać maski, tylko przed samą sobą ją zdjąć i odpowiedzieć sobie na pytanie: czy czuję się komfortowo w swoim ciele, czy ono jest zdrowe, czy nie mam żadnych problemów. Powiedz mi proszę jako mama - jak chciałabyś, żeby twoje córeczki patrzyły na siebie? Jak chciałabyś, żeby podchodziły do swojego wyglądu? To jest dla mnie temat niezwykle ważny. Moje córki nigdy ode mnie nie usłyszały, że muszę schudnąć, coś poprawić, źle wyglądam. Przyznam szczerze, że dwie dziewczynki są teraz w okresie dojrzewania, widzę, jak obserwują swoje ciało i fajne jest to, jak akceptują wszystkie zmiany. Bo ja z nimi dużo o tym rozmawiam, nie komentuję. Staram się jak np. jesteśmy w otoczeniu i ktoś mówi, że któraś z moich córek nagle urosła, ja mówię stop. Kiedyś byłam świadkiem, jak mojej koleżanki babcia skomentowała, że jej brzuszek urósł. Pamiętam jej reakcję, jak była cała czerwona. Wiem, że te ślady w jej głowie zostaną na zawsze. Ja kiedyś taki komunikat dostałam w 8 klasie podstawówki, że "Edytka to tyle biega, a taka pulchniutka jest". I pewnie milion takich komentarzy później dostałam na temat mojego wyglądu, ale ten pamiętam do dziś. Wiem, jak taki komentarz może zostać na zawsze w głowie dziecka i do czego to może doprowadzić. Nigdy nie komentuję wyglądu swojego przy dzieciach, czy dziewczynek, zawsze opowiadam w obrębie możliwości, że fajnie, że są sprawne, że się ruszają, dbają o siebie, starają się zdrowo odżywiać. A jak rozmawiać o takich tematach z dziećmi? Przede wszystkim jeśli chodzi o żywienie. Żeby zachęcić je do dbania o siebie, ale jednocześnie nie zrazić ich do tego zdrowego podejścia do ciała? Jeżeli mama mówi: "A dobra, ja tego nie jem, bo muszę w końcu schudnąć", to dziecko to słyszy. Trudno będzie takiej mamie być wiarygodną dla takiego dziecka. W takiej sytuacji warto o tym porozmawiać, powiedzieć: "Misia, ja muszę się troszeczkę inaczej odżywiać, bo np. wyszły mi słabe badania krwi, ale ty śmiało to jedz. Jeśli chcesz, możemy np. zmodyfikować ten posiłek o to, czego nie lubisz lub co lubisz". Czy zaprosić do zrobienia wspólnego posiłku. Gdy dziecko widzi, że mama krytykuje siebie, komentuje ciągle negatywnie swój wygląd, ciężko jest mu inaczej patrzeć na siebie. Mamie też będzie trudno wtedy wytłumaczyć dziecku, że z nim też jest ok. Warto też sięgnąć po poradę psycholożki, która podpowie, jak rozmawiać z dzieckiem, gdy u niego pojawi się problem. Dzieci nas totalnie kopiują w każdej sytuacji. Naśladują nas i kopiują nasze zachowania. Podsumowując, "Ciało, które może, ale nie musi". Czego życzyłabyś kobietom, które chcą kierować się taką dewizą w swoim życiu? Chciałabym, żeby słuchały swojego organizmu. Jeżeli faktycznie dzisiaj czują, że są zmęczone, żeby nie robiły nic na siłę, żeby sobie odpoczęły, znalazły chwilę dla siebie - książka, kąpiel w wannie. Żeby były naprawdę dla siebie bardziej wyrozumiałe. Bo niestety - my, Polki, jesteśmy po prostu zajechane, zmęczone, mamy bardzo wysokie oczekiwania wobec siebie, bardzo wysoko sobie stawiamy poprzeczkę, ale też społeczeństwo wobec nas, musimy być super mamami, super kucharkami, super pracownicami i jeszcze realizować swoje pasje... Nie, troszkę spuśćmy z tonu, bądźmy dla siebie bardziej wyrozumiałe i słuchajmy swojego ciała - jeśli krzyczy o odpoczynek, dajmy mu go. Dziękuję za rozmowę. Czytaj także: Granice są super. Jak mówić "nie" w relacjach i dlaczego to buduje zaufanie? Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie Wyzwanie przyjęte: Od miesiąca regularnie chodzę na pilates. Moje wyobrażenia były zupełnie inne niż rzeczywistość