Mógł mieć każdą, wybrał jedną. Gdy nie mógł już utrzymać długopisu w rękach, nagrał jej list miłosny
„Dirty Dancing” był jednym z najczęściej oglądanych przez kobiety filmów jakie wyprodukowano. I nie powinno to dziwić, że kobiety oszalały na punkcie aktora, wysyłały do niego listy, urządzały nocne straże (!) pod jego domem.
Kobiety za nim szalały, mężczyźni po cichu zazdrościli. Patrick Swayze, amerykański aktor i tancerz zmarł 14 września 2009 roku po walce z nowotworem. W ostatnich miesiącach życia stał się cieniem samego siebie. Chcemy go pamiętać jako rycerskiego Orry'ego Maine'a z „Północ Południe”, przystojnego tancerza z „Dirty Dancing”, oddanego męża z „Uwierz w ducha”. 57 lat życia, 34 lata małżeńskiego stażu, 42 role filmowe Patrick Swayze jest legendą, jednak zanim się nią stał, przeszedł długą i niełatwą drogę. Urodził się jako jedno z pięciorga dzieci na ranczu pod Houston. Syn kowboja i jednej z najlepszych tancerek w tej części Stanów odziedziczył po rodzicach najlepsze geny. Rodzice wiązali z nim ogromne nadzieje. Jessie Wayne Swayze chciał, by syn został kowbojem, tak jak on i nic dziwnego - Patrick miał ku temu duże predyspozycje. Koledzy ze szkoły naśmiewali się z niego - nie mieściło im się w głowach, że taniec może być jego pasją i sposobem na życie. Swayze natomiast nie był delikatnym chłopcem - interesował się też sztukami walki. Każdy rzucony pogardliwy tekst w jego kierunku mógł być przyczynkiem do bójki, którą z pewnością by wygrał. Wielokrotnie jednak pokazał, że był ponad to. Swayze był wysportowany, silny, odnosił sukcesy w rodeo. Mógł poradzić sobie na ringu, na byku czy w sporcie, który zamienił na taniec. Ojciec pokładał w nim nadzieje: widział w nim zawodowego sportowca. Swayze rozpoczął treningi futbolowe i miał za sobą pierwsze sukcesy. W dobrze zapowiadającej się karierze przeszkodziła mu kontuzja kolana, a nawet groziła mu amputacja. Przeszedł serię skomplikowanych operacji, na nowo uczył się stawiać kroki. Miał myśli samobójcze. Wtedy pojawiło się światło w tunelu. Rezygnacja z kontaktowego sportu na rzecz tańca. Patrick wiedział już, że tylko od niego zależy, jak to życie przeżyje. Swayze ukończył Harkness Ballet School i Joffrey Ballet School i wieku 18 lat zaczął występować na Broadwayu. W 1975 poślubił tancerkę i uczennicę swojej matki, Lisę Niemi, miłość swojego życia. Rodzina nie kibicowała im - Patrick przechodził załamanie nerwowe, a młodsza od niego o 15-letnia Lisa była krucha i delikatna - matka aktora uważała, że zbyt krucha na to, by mogła być w związku z Patrickiem. Z koeli rodzice Lisy nie widzieli w Swayze kandydata na żywiciela rodziny. Tancerz to przecież nie zawód... Kiedy jednak Swayze postanowił wyjechać do Nowego Jorku za karierą, Lisa pojechała za nim i tam wzięli ślub. Oboje tańczyli rewelacyjnie, lecz kolejną kłodą rzuconą pod nogi była kontuzja. Po kilku operacjach Swayze chodził o lasce i o balecie musiał zapomnieć, ale nie o tańcu. Zaczął myśleć o aktorstwie i zapisał się do szkoły aktorskiej marząc o wielkim ekranie. Lisa trwała przy jego planach. Po dwóch latach pracy udało mu się zdobyć angaż do broadwayowskiego przedstawienia „West Side Story”, został dostrzeżony i zaproponowano mu główną rolę w „Grease”. On jednak chciał grać nie tylko w musicalach na Broadwayu. Gdy w Nowym Jorku osiągnął już wszystko, co chciał, wyruszył na podbój Hollywood. Przeprowadzili się do Los Angeles. Tam Patrick, wspierany przez ukochaną, wędrował z castingu na casting. Grał mało znaczące role, ale do czasu. Z Nowego Jorku do Los Angeles Po „Skatetown” zaproponowano mu udział w kultowym już filmie „Outsiderzy”. Ale dopiero rola w telewizyjnym serialu „Północ–Południe” przyniosła mu rozgłos i rozpoznawalność. Do tego błękitne oczy i blond włosy - było niemal pewne, że wszystko, czego się dotknie, zamieni się w złoto. Za zarobione pieniądze kupili zrujnowane ranczo z dala od wielkomiejskiego zgiełku, u stóp gór San Gabriel. Nie bali się żadnej pracy - w Nowym Jorku często dorabiali, remontując mieszkania, teraz dopieszczali swoje miejsce na ziemi. Wicie gniazda łączyło się z nadzieją, że rodzina się powiększy. Mieli nadzieję, że niedługo nie będą już sami i doczekają się gromadki dzieci. Życie jednak po raz kolejny pokazało im, że nie można mieć wszystkiego. Lisa dwukrotnie poroniła. Para nie doczekała się dzieci, co było powodem plotek i dociekań. Wciąż po śmierci aktora pojawiają się informacje, które dotyczą życia uczuciowego Swayze. Kirstie Alley, koleżanka z planu aktora wyznała w Daily Mail, że Patrick był w niej zakochany i mieli romans. Osiągnął duży sukces w inscenizacji musicalu „Grease” i zwrócił na siebie uwagę producentów filmowych i został zaangażowany do jednej z ról w komedii „Skatetown”. Potem pojawiły się kolejne propozycje, ale na prawdziwy sukces musiał poczekać kilka lat, do 1986 roku. Miłość ponad wszystko 9 maja 1997 roku w wypadku na koniu, Patrick Swayze złamał obie nogi i zerwał cztery ścięgna w ramieniu podczas kręcenia filmu „Listy od zabójcy”. Od czasu tego wypadku miał w kości udowej tytanowy pręt i nie mógł obyć się bez kuli. To nieco wstrzymało jego aktorskie zapędy. 9 lat później wystąpił w filmie „Youngblood”. Przyniosła mu ona bardzo przychylne recenzje, a jego nazwisko zyskało na wartości. Rok później pojawił się w roli przebojowego tancerza w „Dirty Dancing”. Rola Johnny'ego otworzyła mu drzwi Hollywood. W latach 80. „Dirty Dancing” był jednym z najczęściej oglądanych przez kobiety filmów jakie wyprodukowano. W jednym z wywiadów zapytany, dlaczego zdecydował się na udział w tym filmie, mówił: I nie powinno to dziwić, że kobiety oszalały na punkcie aktora, wysyłały do niego listy, urządzały nocne straże (!) pod jego domem. Jednak to on był typem zazdrośnika, a nie jego żona. „Nobody puts Baby in a corner” Film „Dirty Dancing” okazał się być ogromnym przebojem po obu stronach Oceanu, ale dobra passa nie trwała długo. Na początku lat 90. popularność aktora zaczęła słabnąć. Przez krytyków dostrzeżony został ponownie w 1996 roku, kiedy to otrzymał nominację do Złotego Globu za „Ślicznotki”, ale nie przywróciło to aktorowi dawnej sławy. Mimo wszystko wciąż był popularny. Tak żartował na swój temat Swayze, a miliony kobiet wzdychały do niego i marzyły o jednym tańcu z nim i śniły po nocach sny z jego udziałem. Był rozbudowany i odróżniała go męska sylwetka na tle wiotkich tancerzy. W 1991 roku został przez magazyn People wybrany najseksowniejszym mężczyzną oraz zaliczony do 50 najpiękniejszych ludzi na świecie. Sława go przerosła Choć wydawać by się mogło, że to do niej dążył przez kilkanaście lat i chciał osiągnąć szczyt popularności, to to marzenie obróciło się na niekorzyść. Zaczął zaglądać do kieliszka. Potrafił po kilku piwach z sześciopakiem przemierzać kręte ulice samochodem, nie zważając na ryzyko i zagrożenie. Potem w wywiadach przyznał, że nie sądził, że taki wpływ wywrze na nim kariera. Lisa wytrzymywała jego wyskoki, ale do czasu. Kiedy po sukcesie filmu „Uwierz w ducha” w jego portfolio używek pojawiła się kokaina i rozpacz, bo para nie mogła mieć dzieci, powiedziała dość. Uznała, że wzięcie udziału w rozbieranej sesji ocuci męża. Fakt, na pewien czas Swayze przypomniał sobie, że otoczka skandalu to nie jego bajka i chce spokoju. Po latach mówił, że to żona wyrwała go z nałogu, choć nieoficjalnie nigdy nie rzucił alkoholu, kilkakrotnie narażając swoje życie będąc pod jego wpływem. Nigdy jednak nie powiedział złego słowa na temat swojego małżeństwa i trwał przy żonie nawet wtedy, gdy wystąpiła nago na okładce pisma. Choroba, która zabrała wszystko W sylwestra 2007 roku poczuł, że szampan ma inny smak. Metaliczny posmak był sygnałem nadchodzącego nieszczęścia. W styczniu 2008 roku wykryto u niego nowotwór trzustki. Po wyniki nie był w stanie pojechać osobiście - to Lisa musiała przekazać mu wieści. Zapłakana oznajmiła mu diagnozę - rak trzustki. Lekarz nie dawał mu większych szans, ale Swayze był typem wojownika. Terapia za terapią... Ich pozytywne skutki przyćmił rozwój nowotworu. Swayze choć walczył, nawet po przebytej operacji, podczas której usunięto mu część żołądka, zmarł w nocy z 14 na 15 września 2009 roku w Los Angeles. Jego prochy zostały rozsypane na jego ulubionym ranczu w Nowym Meksyku (niedługo po jego śmierci żona sprzedała nieruchomość). Po śmierci aktora okazało się, że zostawił żonie list miłosny, który nagrał na dyktafonie, kiedy nie był już w stanie utrzymać długopisu. Przeżyli razem 34 lata. Niemi, która 25 maja 2014 roku wyszła za mąż za milionera, jubilera Alberta DePrisco, nie utrzymuje kontaktu z rodziną zmarłego. Artykuł pierwotnie opublikowano 13.09.2016. Czytaj także: „Nie musiała zginąć. Osierociła synów, ale pamięć o niej nie umrze - życie księżnej Diany”Dramatyczne życie Keanu Reevesa. Czy pogodził się z utratą córki?Ofiara sekty czy naiwna aktoreczka? Prawda o związku Katie Holmes i Toma Cruise'a
Synowa wspomina Korę w pół roku po śmierci - co napisała?
Od śmierci Kory minęło 6 miesięcy. Na profilu synowej artystki pojawił się chwytający za serce wpis.
Kora odeszła 28 lipca 2018 roku. Piosenkarka, artystka, liderka zespołu Maanam zmarła w wieku 67 lat po walce z nowotworem jajnika. Informację o jej śmierci z wielkim żalem przyjęli nie tylko wielbiciele gwiazdy, lecz przede wszystkim najbliżsi. Synowa Kory wciąż nie może się pogodzić z odejściem ukochanej teściowej. Na swoim profilu zamieściła wzruszający wpis. Wspominamy znanych i lubianych, którzy zmarli w 2018 roku Synowa Kory wspomina artystkę Choć Kory nie ma z nami już od 6 miesięcy, to pamięć o niej wciąż pozostaje zarówno w sercach fanów, jak i bliskich jej osób. Katarzyna Zielonka, żona Szymona Sipowicza, zamieściła na swoim profilu post, który chwyta za serce. Pod słowami synowej Kory natychmiast pojawiło się mnóstwo komentarzy, w których wielbiciele artystki wyrazili ogromną tęsknotę za swoją idolką. Wielu z nich wciąż nie może się ukoić żalu po śmierci gwiazdy. Kora została pochowana na warszawskich Powązkach. Więcej wspomnień o Korze: „Miłość to wieczna tęsknota”. Niezwykły hołd dla zmarłej Kory Nietypowy gest rodziny Kory. Na grobie artystki stanie coś wyjątkowego
Gadżety z lat 90.: płyty CD, pierwsze komórki, pasjans, tamagotchi [GALERIA]
Dawniej hity, dziś już mało kto o nich pamięta... Zabieramy Was w sentymentalną podróż po przebojach lat 90. Szykujcie chusteczki! Te rzeczy wywołają w Was lawinę wspomnień.
Z czym kojarzą Ci się lata 90.? Zapewne ze słodkim dzieciństwem, które w dość szarej, polskiej, postkomunistycznej rzeczywistości. Jednak czy to były smutne czasy dla ówczesnych dzieciaków? Wcale nie! Wystarczy przejrzeć gadżety z tamtych lat, by na chwilę znów poczuć się jak dziecko. Hitowe gadżety z lat 90. Pamiętacie zegarki z cukierków, kasety wideo albo spodnie biodrówki, odkrywające modne wtedy kolczyki w pępku? Dziś o niektórych rzeczach z tamtych lat wolelibyśmy już nie pamiętać. Jednak to właśnie one sprawiły, że nasze lada młodości wcale nie były tak szare, jak mógłby na to wskazywać krajobraz ówczesnej Polski. Kultowe seriale z lat 90., które kochaliśmy w dzieciństwie. Głosuj na swój ulubiony! Obejrzyj naszą wspominkową galerię. Powrót wspomnień gwarantowany! Zdjęcia na kolejnych stronach. Przeczytaj: Wybrano polski hymn na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2018. Internauci się śmieją Edyta Górniak spoliczkowała Donatana w Opolu! Powód? Seksistowskie zachowanie producenta
Minuta ciszy na planie "M jak miłość", pamiątkowe zdjęcia...
"Piękna, ciepła postać. Wspaniały aktor, dowcipny człowiek"... Wiecie o kim mowa. Witold Pyrkosz - wspaniała postać polskiego kina - odszedł w wieku 90 lat, pozostawiając po sobie imponujący dorobek artystyczny, jak i same pozytywne wspomnienia. Witold Pyrkosz nie żyje Gwiazdy wspominają Witolda Pyrkosza Media internetowe i telewizyjne od kilku dni mówią tym samym głosem: Zmarł Witold Pyrkosz, człowiek ciepły, radosny, zawsze uśmiechnięty i... dobry. Czasem pochopnie używamy tego określenia, ale w jego przypadku nie mamowy o nadużyciu. Gwiazdy wielkiego i mniejszego formatu nie szczędzą Pyrkoszowi pełnych szacunku epitafiów. Żegnaj, Witku Wielu kojarzy Pyrkosza ze sztandarowych jego ról: Franka Wichury z "Czterech pancernych i psa", Jędrusia Pyzdry z "Janosika", czy polskiej kultowej telenoweli "M jak Miłość", w której występował w roli sympatycznego seniora rodu, Lucjana Mostowiaka (grał go od 2000 roku!). Wszystkie jego role zapadały w pamięć. Fenomen "M jak miłość": serial, który łączy pokolenia. Najlepsza scena z Witoldem Pyrkoszem Kochał swój zawód, grał do ostatnich dni. Tak wspominają go bliżsi i dalsi znajomi: - Dawno śmierć aktora tak mnie nie wzruszyła. Popłakałam się jakby zmarł mój bliski, ale właściwie to był bliski. Wspaniały człowiek. Będzie go bardzo brakowało. Dziękuję za wspaniałe role. - pisze internautka. - Jeden z ostatnich wielkich rzemieślników, którego aktorstwo posiadało atrybuty prawdziwej sztuki. Wszechstronny. Na tle współczesnego, tak powszechnego kabotyństwa stanowił enklawę odchodzącej epoki. Będziemy pamiętać! Żegnaj Panie Witoldzie! - piszą fani, pogrążeni w żalu. Pyrkosz zagrał też wiele ról teatralnych, w tym Cześnika w "Zemście" i Łatki w "Dożywociu" Aleksandra Fredry, George'a w "Myszach i ludziach" Johna Steinbecka czy Kalafa w "Księżniczce Turandot" Carla Gozziego. Był wszechstronny, utalentowany, w swoich "fachu" - perfekcyjny. Witold Pyrkosz - przyczyna śmierci Aktor cieszył się dobrym zdrowiem i na co dzień tryskał humorem. Jaka była przyczyna śmierci? Okazuje się, że Pyrkosz od dłuższego czasu przebywał w szpitalu z powodu zapalenia płuc. - Spodziewaliśmy się, że może się tak zdarzyć, ale zawsze się myśli, że może jednak jakoś inaczej się to skończy. Jest mi bardzo smutno, bardzo przykro - wyznała scenarzystka "M jak miłość" Ilona Łepkowska. - Nie potrafię wyobrazić sobie "M jak miłość" beze mnie, ale zdaję sobie sprawę z tego, że niestety ta chwila kiedyś nastąpi. Podejrzewam, że serial będzie kręcony jeszcze przez dobrych kilkadziesiąt lat, a mi nie pozostało tyle czasu - powiedział Pyrkosz w wywiadzie dla tygodnika "Świat & Ludzie" w 2015. My też nie wyobrażamy sobie tego serialu bez niego. Na fanpejdżu "M jak Miłość" pojawiła się informacja, do kiedy będziemy mogli oglądać postać Pyrkosza na ekranie. Okazuje się, że aż do października. Witold Pyrkosz - kiedy pogrzeb Brakuje konkretnych informacji o dacie pogrzebu Witolda Pyrkosza, prawdopodobnie spocznie na warszawskich Powązkach. Aktor był dwukrotnie żonaty i miał trójkę dzieci.
Wspomnienia stanu wojennego - mija 35 lat od wprowadzenia go w Polsce
Czołgi na ulicach, aresztowania, godzina policyjna, popłoch i kontrole. Polska stanu wojennego... Cieszmy się, ze to historia i pamiętajmy o ofiarach.
13 grudnia 1981. Niby nie aż tak dawno, ale jednak 35 lat temu. Czas na tyle odległy, że wielu Polaków wyparło z pamięci wspomnienia tamtego dnia, pamięta jedynie chwile, przebłyski. Mnie nie było wtedy na świecie, nie mam zatem możliwości odnieść się do wydarzeń grudnia 1981. Mogę przywołać opowieści ludzi, które zapamiętały pierwsze miesiące wprowadzenia stanu wojennego. Jak wspominają go ci, którzy wtedy żyli, pracowali, studiowali, kochali i starali się zapewnić rodzinom normalne życie? Jerzy, 61 lat - Niewiele pamiętam z tych przeżyć, tyle tylko, że to był czas przedświąteczny, bogaty w różne spotkania towarzyskie – mówi mi wujek, który pracował wówczas w warszawskim zakładzie na Woli. - 12 grudnia byliśmy u znajomych, przyjechała ciocia z Krynicy, znajomi z Włocławka, był alkohol i śmiechy. Dzieci bawiły się w osobnym pokoju. Mój ojciec usilnie próbował dodzwonić się do swojego brata, jednak, jak wtedy powiedziała moja Irena, „coś dzieje się z tymi telefonami”. Nikt nie zastanowił się nawet przez sekundę, w czym tkwi problem – w czasach PRL nikogo nie dziwiły problemy telefoniczne. Norma – wyznaje wujek Jurek. – W ciasnym mieszkaniu było gorąco i duszno, w salonie unosił się dym. Wiesz, wtedy albo grzało się na maksa, albo wcale, nie było regulowania temperatury. Otworzyliśmy zatem okna, śpiewaliśmy na głos. Do domu dojechaliśmy około 3.00 w nocy, w dobrych humorach, jakoś nie zwracałem uwagi na dziwny ruch w mieście, jakaś dziwna atmosfera panowała. Obudziliśmy się rano, włączyliśmy telewizor, a tam – generał Jaruzelski wygłaszał swoje orędzie. Obwieścił stan wojenny, chciałem dzwonić do ojca, ale telefony nie działały, więc ruszyłem do Anina samochodem. Jadąc mostem zauważyłem betonowe zapory przeciwczołgowe, zawróciłem, bo pewnie nie miałbym jak dostać się z powrotem na Wolę. Pierwszy raz nie pojmowałem, co się dzieje i bałem się – słyszę. - A wujku, a takie najmocniej wspomnienie? – dopytuję. – Chyba to jak jechałem fiatem i mijałem plakaty filmu... "Czas Apokalipsy", który wtedy grali w kinie Moskwa. Nie wiem, dlaczego akurat to zapadło mi tak w pamięć. Stan wojenny zaczął się w niedzielę. W ciągu pierwszego tygodnia od jego wprowadzenia w więzieniach i ośrodkach internowania znalazło się ok. 5 tys. osób. Ogółem, w okresie trwania stanu wojennego, zostało internowanych ok. 10 tys. osób, w tym ok. 300 kobiet, w 49 ośrodkach internowania na terenie całego kraju. W dniu 13 grudnia 1981 roku nikt nie wiedział, co się tak naprawdę stało. To było jak obudzenie się w innym, niebezpiecznym świecie. Joanna, 52 lata W 1981 dziś 52-letnia Joanna była w klasie maturalnej. 13 grudnia pamięta jako mroźny, śnieżny dzień. Również zapadł jej w pamięć widok "mundurowego", który prowadził o 19.30 dziennik telewizyjny oraz wystąpienie gen. Jaruzelskiego. I strach, co to będzie i obawę, co w zasadzie oznacza "stan wojenny". - Pamiętam, że był to zimny, grudniowy dzień. Zasypało nas śniegiem - jako nastolatka mieszkałam z rodzicami ok. 45 km od Warszawy, pod Sochaczewem (dawne woj. skierniewickie - przyp. red.) - ale jakbyśmy nawet chcieli gdzieś wyruszyć, to bez przepustki nie było szans - mówi mi Joanna. - Poza tym tatę zabrali do jednostki na cały dzień, podobno na szkolenie czy dyżury, nie powiedział nam, tylko czekałyśmy z mamą i siostrą na jego powrót, pełne niepokoju. Nie mogłyśmy nawet zadzwonić - telefony nie działały, poza tym pamiętam, jak mówiono o podsłuchu. - Jak w takim razie chodziła pani do szkoły? - dopytuję. - Mieliśmy odpowiednie przepustki. Ferie świąteczne były dłuższe, niż zazwyczaj. Najgorzej wspominam to, że nie mogliśmy mieć studniówki - każda zabawa musiała się kończyć przed godziną 22.00, by wrócić do domów przed godziną milicyjną. Dyrekcja zadecydowała, że lepiej wcale nie organizować imprezy - dodaje. Od kwietnia 2017 rząd planuje zmiany Ewa, 86 lat - Pamiętam, jak mój mąż, Henryk, kilka dni po wprowadzeniu stanu wojennego wyszedł do sklepu i na pocztę, po emeryturę - mówi mi 86-letnia Ewa, mieszkanka warszawskiej Woli. - Nie wracał przez kilka godzin, zaczęłam się martwić. Sięgnęłam po słuchawkę - telefon nie działał, więc wsiedliśmy z synem do samochodu i jeździliśmy po szpitalach, nie wiedzieliśmy co robić, a patrole kierowały nas na objazdy. Zatrzymywali nas kilka razy... W końcu jeden z milicjantów polecił pojechać na Banacha. Tam na sali leżał mój Henryk, dostał zawału. Jak potem powiedział, zobaczył czołgi, mundury i dalej już tylko ciemność - wyznaje pani Ewa. Anna, 59 lat - W czasie stanu wojennego byłam na 6. roku studiów, a mąż już pracował - mówi Anna, lekarz internista. - Przyjechał na weekend z Makowa Mazowieckiego do Warszawy, spaliśmy u moich rodziców na Brechta (Praga Północ). Obudziliśmy się następnego dnia rano - nic nie było w telewizji, dopiero po godzinie lub dwóch - wystąpienie Jaruzelskiego. Ja wróciłam wtedy do domu z mężem, ale na drugi dzień pojechałam do Warszawy, żeby zabrać rzeczy z akademika, bo chodziły słuchy, że tam będzie mieszkać wojsko. Wróciłam do Makowa i przez 2 lub 3 tygodnie pracowałam w szpitalu, bo ogłosili przerwę w zajęciach - opowiada pani Anna. Wraz z pojawieniem się czołgów i transporterów na ulicach, wprowadzono znaczne ograniczenia swobody przemieszczania się obywateli. Na początku stanu wojennego obowiązywała godzina milicyjna, która trwała od godziny 19:00 do 06:00, a w późniejszym okresie od godziny 22:00 do 06:00. Nie można było poruszać się po ulicach bez specjalnej przepustki. Bogusław, lat 54 lata - Nie było łatwo dojeżdżać do Warszawy, ja wtedy chodziłem do technikum na Grochowie, a dojeżdżałem z okolic Nadarzyna - mówi mi pan Bogusław, właściciel sklepu spożywczego. - Pamiętam tamtą zimę, bo brodziło się w zaspach, by dojść do autobusu. A na przystanku tłumy, autobusy nie zabierały pasażerów. A zimno! Ja wtedy musiałem dotrzeć na czas, bo miałem ważną klasówkę, bez tego mogłem już się nie pokazywać. Biegiem wróciłem do domu i pożyczyłem od ojca fiata. Pierwszy i jedyny raz pozwolił mi pojechać do szkoły samochodem, więc nie zastanawiając się, zabrałem trzy najładniejsze dziewczyny z przystanku. Zatrzymał nas patrol. Nigdy nie zapomnę ich słów: "Patrz Janek, my tu stoimy i marzniemy, a taki to pożyje!" - wspomina pan Bogusław. Tuż po wprowadzeniu stanu wojennego pojawiło się hasło: "Zima wasza, wiosna nasza". I właśnie na wiosnę rozpoczęły się wielotysięczne manifestacje, które kończyły się pacyfikacją przez ZOMO. Zabroniono zgromadzeń i imprez masowych. Inne uroczystości, takie jak wesela, chrzciny czy nawet prywatki, wymagały zgody organów administracyjnych. Pogłębiły się charakterystyczne dla ustroju problemy z zaopatrzeniem ludności w podstawowe artykuły żywnościowe i gospodarcze. Były kartki na kartki, w dowodzie osobistym stemplowano nawet fakt zakupu muszli klozetowej. Samochody osobowe można było zatankować tylko 3 razy w miesiącu (max.10 litrów paliwa). Szerzyły się patologie społeczne, wzrosła liczba kradzieży. Dla wielu osób stan wojenny to był powód do emigracji. Szacuje się, że w latach 1981-89 kraj opuściło nawet milion osób. Rząd zaczął gmerać w standardach opieki okołoporodowej. Co czeka ciężarne od 2018 roku?
Współczuję niedoszłym gimnazjalistom, że będą tkwić w podstawówce
Etap gimnazjum był dla mnie jednym z najfajniejszych życiowych okresów, który wspominam z łezką w oku. 3 lata, które ukształtowały mnie bardziej, niż liceum czy studia.
Likwidacja gimnazjum rani me serce. 3 lata między podstawówką a liceum/technikum/zawodówką (niepotrzebne skreślić) zdaniem naszych rządzących to bolący wrzód, który musi zostać usunięty i wchłonięty przez 8-klasową podstawówkę. Nauczycielką nie jestem, do polityczki mi daleko, a do odprowadzania dzieci do szkoły mam jeszcze kilka ładnych lat. Ale wypowiedzieć, się wypowiem, bo sama gimnazjum kończyłam i zapamiętałam to jako najlepszy czas. Dlaczego Pani kłamie? - list otwarty do minister Zalewskiej w sprawie reformy i likwidacji gimnazjów Podstawówkę pamiętam jak przez mgłę, mimo że nie dzielą mnie od niej lata świetlne. To nie kwestia dziurawej pamięci, a mechanizmu wyparcia. Pewnie też pamiętasz, ile to razy chciałaś postawić na swoim, a nie mogłaś oznajmić "wychodzę", "to moje życie", "sama sobie poradzę". Każde zdanie w pamiętniku zaczynałaś od tego, co będziesz robić, kiedy dorośniesz i czego to nie powiesz tej wrednej Kasi, Natalii czy gburowatemu Tomkowi, kiedy w końcu zbierzesz się na odwagę? Pamiętasz też pewnie stanie na końcu rzędu na w-fie, bo "najniżsi na koniec", te długie kolejki do szkolnego sklepiku z nauczycielką, bo przecież starsi spychają maluchy na tyły (a i ta 10 minut stania po lizaka ze strzelającą posypką psu w kufer); bycie dzieciakiem "dojeżdżającym" z końca świata, totalnej prowincji prowincji, którą szkolni koledzy uważali za inną planetę, nienawidziłaś szczepień, fluoryzacji, gry w zbijaka w mieszanej grupie... Tak, ja także. Odliczałam dni do bycia dorosłą, bo dorosłość jawiła się wówczas jako sen o wolności. I bach, gimnazjum. Nowe-stare otoczenie, inna klasa i koleżanki. Pierwsze podrygi miłosne (Spojrzał na mnie? Powiedz, że spojrzał!), grupowe chichoty na korytarzach, pierwsze pocieranie niemal startych do cna zapachowych stron w katalogu AVON i pierwsze perfumowane roletki. Malinowy błyszczyk i pomadka nivea o perłowym zabarwieniu szły w ruch co 15 minut na lekcji polskiego i nieustannie gościły w twoim piórniku obok długopisów, linijek i cyrkla. Nie musiałaś już przynosić kanapek z dżemem truskawkowym w obleśnym papierze śniadaniowym, bo ponoć zdrowiej niż w sreberku. W kąt rzuciłaś termos z herbatą – zamieniłaś go na nisko procentowy alkohol w torbie z diverse’a. Pierwsza dorosłość miała kolor pomarańczy, kiedy z koleżankami testowałaś po raz pierwszy samoopalacz w szatni przy sali sportowej i bałaś się, że twój mikry biust już nigdy nie objawi się światu w pierwotnym, naturalnym odcieniu (jak na dorosłego człowieka przystało, czytałaś uważnie zalecenia i testowałaś w "niewidocznym miejscu"...). Czasem też kolor... trawy, kiedy to na rynku pojawiły się pierwsze pianki koloryzujące do włosów i musiałyście je przetestować na szkolnej wycieczce przed dyskoteką. Pierwsza dorosłość miała smak jabłkowego piwa i zapach pierwszego papierosa w parku, pierwszego stresu i ekscytacji przed złapaniem na gorącym uczynku. Jeszcze 3, jeszcze tylko 2... lata do 18-tki. Tak blisko, i tak daleko, mówiłaś sobie, trzymając za rękę pierwszego chłopaka, z którym zaczęłaś chodzić dzięki jego koledze, który przekazał twojej przyjaciółce-na-wieczność, że ten i ten "chciałby z tobą chodzić". Współcześnie byłaby to kartka co najwyżej z wyznaniem #SzarpałbymJakReksioSzynkę* i pojawiło się na Snapie. Wtedy jeszcze nie wiedziałaś, że dorosłość to nie mentolowe LMy ani umiejętność wypicia kilku piw i jednoczesnego utrzymania się na nogach do momentu, kiedy odbierze cię tata o 23. Prędzej czy później i tak przecież dowiesz się, że dorosłość jest wtedy, kiedy nie ma możliwości sfałszowania usprawiedliwienia nieobecności w pracy, a zaczynają się pierwsze rachunki za prąd i zakup nowego AGD. Nie ma co tego przyspieszać, ale wtedy czułaś, że możesz wszystko. Oblicze gimnazjum przed dekadę bardzo się zmieniło, ale z pewnością jeśli i ty je ukończyłaś pamiętasz, jak dumnie brzmiało stwierdzenie "jestem w gimnazjum". A jak będzie brzmieć "kończę podstawówkę"? Trochę współczuję młodzieży, którą ograbiono z tych udokumentowanych 3 lat buntu, wewnętrznej i zewnętrznej transformacji (poczucie niezrozumienia & pryszcze). Nie będą mogli pierwszych ważnych, "dorosłych" doświadczeń włożyć do tej przegródki, a wszystko będzie jedną, dłużącą się jak kolejka do jednego sklepiku z cukierkami, podstawówką. Tam będzie i 150 cm strachu przed starszymi, i 180 cm chęci ucieczki do liceum przed gówniarzami. Za 10 lat pewnie dowiemy się, kto ma lepsze wspomnienia... * tudzież #JakJehowyKlamkę, jak kto woli. Roszczeniowa Trzydziestka: Kosz dla kolesia, czyli kiedy lepiej zerwać
Roszczeniowa Trzydziestka - felieton na Święto Zmarłych
Dzień dobry panie profesorze. Zimno jak diabli, jak zawsze o tej porze. I wieje. Wieje strasznie. Wszystkie liście mi opadły za oknem. Ja wiem, panie profesorze, co pan sobie o mnie myśli. Że powinnam żyć pełnią życia. Że jeśli się kocha, to trzeba to mówić, ale zawsze to jakoś głupio, jakoś wstyd, a potem już za późno.
No, dzień dobry panie profesorze. Zimno jak diabli, jak zawsze o tej porze. I wieje. Wieje strasznie. Wszystkie liście mi opadły za oknem. I listopad wyszedł spod tych liści, szary brudny, aż szkoda patrzeć. Ale przecież zaraz śnieg i sam pan wie jak wtedy ładnie. O śmierci można mówić inaczej. Na wesoło? Ja tak gadam trzy po trzy panie profesorze, żeby zagadać wstyd. Bo wie pan, no zaniedbałam ten angielski strasznie. Nie no, dobrze mnie pan go uczył, dobrze. I bakcyla od pana złapałam. Połowę zasobów biblioteki British Council miałam w rękach, nawet nieporadnie tłumaczyłam poezję, zdawałam certyfikaty jakieś. A jak pierwszy raz wyjechałam do Anglii, to z każdym chciałam zamienić parę słów. Ja! Ja, którą trzeba zmuszać do rozmów. A potem jakoś mniej używałam tego angielskiego. Właściwie czytam i piszę bez problemu, ale mówienie… szkoda gadać. Zaniedbane. Zapomniane. Po polsku też zresztą coraz gorzej mówię. Nic dziwnego. Czasem po kilka dni z ludźmi nie rozmawiam i tak mi dobrze. No nie rozmawiam, no. Zmęczyłam się. Sama mieszkam, pan nie wie, jak to jest. Do ludzi trzeba specjalnie wyjść. Tyle zachodu. W pracy? W pracy się rozmawia o pracy, i tyle. Z przyjaciółmi? Kilka słów na fejsie. Praca - sen. Taki kołowrotek. Się wzięło kredyt - się ma. Nie, nie piszę już tych opowiadań co kiedyś. Szkoda, szkoda. Wiem, że dobrze mi szło. Bieganie? Też już jakoś nie. A to chora jestem, a to coś do roboty. No też dobrze szło, też szło. A że sama mieszkam? No tak wyszło. Raz z kimś byłam na dłużej i się wszystko rozpadło. I nie było siły żeby posklejać. A potem? Nawet jak się zakochałam, to nie w tym, w kim trzeba, nie tak jak trzeba i ostatecznie, wie pan. Nie ma o czym mówić. Zresztą i tak nie ma czasu. Zawsze jest co robić. Praca-sen. Sen-praca. Roszczeniowa Trzydziestka w pozostałych felietonach - tylko u nas! Ja wiem, panie profesorze, co pan sobie o mnie myśli. Że powinnam żyć pełnią życia. Że jest tyle do zobaczenia, a ja w tym roku nie miałam nawet wakacji. Że jeśli się kocha to trzeba to mówić, ale zawsze to jakoś głupio, jakoś wstyd, a potem już za późno. Że jeśli lubiłam ten angielski, to trzeba było nie odpuszczać. Że w ogóle nie wolno odpuszczać. Że trzeba się uczyć, rozwijać. Że jeśli każdy przebiegnięty maraton był świętem, to trzeba było świętować. Że jeśli potrzebuję wakacji, to powinnam wreszcie wziąć urlop. Że póki mam jeszcze przyjaciół, nie powinnam milczeć i zamykać się w czterech ścianach. Pewnie ma pan rację profesorze. Teraz, jak tak rozmawiamy, to widzę to wszystko jakoś wyraźniej. Widzę, że tak dawno nie płakałam na filmie, tak dawno nie byłam w teatrze, tak dawno nie czułam jak pachnie las po deszczu, tak dawno nie siedziałam na pustej plaży, myśląc o niebieskich migdałach, tak dawno nikogo nie pocałowałam, tak dawno nie zjadłam gofra „ze wszystkim, co macie”, tak dawno nie śmiałam się do łez, tak dawno nie przespałam całej nocy (bez tej strasznej bezsenności godziny trzeciej, która podpowiada najgorsze), tak dawno nie ubrałam się „po niedzielnemu” i nie poszłam na starówkę (na lody o smaku whisky, moje ulubione), tak dawno nie wjechałam w kałużę na rowerze, ochlapując sobie twarz, tak dawno nie upiłam się z przyjaciółmi przy jakimś ognisku, tak dawno nie minęłam czterdziestego drugiego kilometra biegiem, tak dawno nie widziałam swojego ukochanego Wrocławia, tak dawno nie żyłam… Tak dawno nie żyłam, panie profesorze. I dlatego wstyd mi z panem rozmawiać. Bo to trochę nie fair wobec pana. Więc chyba już nie będę nic mówić, prawda? Chyba zapalę panu znicz i zobaczymy się za rok. Jak co roku. Więcej komentarzy naszych autorów - Hanny Samson, Filipa Chajzera, Boskiej Matki.
Lata 2000 - jakie gadżety i kosmetyki były na czasie?
Czy ty też pamiętasz wszystkie gadżety, ciuchy i kosmetyki?
W roku 2000 skończyłam 10 lat, więc jak łatwo policzyć, na pierwszą dekadę XXI wieku przypadły wszystkie moje lata nastoletnie. Jako 11-latce bliżej mi było do dziecka niż do dorastającej panny (namiętnie bawiłam się jeszcze lalkami, a wszelkie bolączki nastolatek były mi zupełnie obce), a z kolei w roku 2009 zdałam maturę, uzyskałam świadectwo dojrzałości i rozpoczęłam studia. Moje wspomnienia z lat 2000-2010 są więc bardzo zróżnicowane. Czym innym fascynowałam się jako gimnazjalistka, a zupełnie czym innym jako 18-latka. Do własnych typów dołączyłam więc kilka pomysłów redakcyjnych koleżanek... I tak powstał sentymentalny przegląd najfajniejszych gadżetów, zabawek, książek, filmów, ubrań i trendów z pierwszej dekady XXI wieku! Przypomnijcie sobie również największe gwiazdy tych lat. Czy wy też je uwielbiałyście? Kultowe książki i filmy 1. Legalna blondynka; 2. Harry Potter i kamień filozoficzny; 3. Amelia; 4. Władca Pierścieni; 5. Shrek Pierwszą część przygód Harry'ego Pottera czytałam jako 11-latka, kiedy walczyłam z zapaleniem płuc. Potteromania dopiero się wtedy w Polsce zaczynała, ale już chwilę później mały czarodziej był dosłownie wszędzie. Założyłam z koleżankami "Klub Harry'ego Pottera" ze ściśle określonymi zasadami członkostwa i cotygodniowymi spotkaniami. Jeden z tatusiów zrobił nam złote różdżki, a ja dostąpiłam zaszczytu wcielania się w rolę Hermiony. Próbowałyśmy nawet samodzielnie przyrządzić magiczne fasolki, a po ich zjedzeniu wszystkie rozchorowałyśmy się na 3 dni... Pierwsze 6 części książki czytałam z wypiekami na twarzy, ale kiedy po premierze siódmej popędziłam do księgarni, z bólem serca musiałam przyznać, że jednak pewien etap jest dla mnie nieodwołalnie zamknięty. Nie dałam rady jej przeczytać i wiedziałam, że to oznacza dorosłość ;-) Legalną Blondynkę uwielbiam do tej pory! Klasyk, który odświeżam sobie co najmniej raz do roku. Nadal bawią mnie przygody Elle i ciągle szczerze nienawidzę Warnera. Całe rzesze nastolatek początku XXI wieku marzyły o tym, by być tak słodkie, ale jednocześnie niezależne i zdolne jak tytułowa blondynka. No i zazdrościły jej imponującej garderoby! Legalna Blondynka Shrek, Amelia i Władca Pierścieni to inne kultowe tytuły, które podczas tej dekady zgromadziły w kinach całe tłumy. Zabawki, o których marzyli wszyscy 1. Tamagotchi; 2. Lalka Baby Born; 3. Furby Tamagotchi podbijało serca polskich dzieciaków już w latach 90-tych, jednak na początku XXI wieku było równie popularne. Ja dostałam wersję rozszerzoną, w której można było hodować aż 18 różnych zwierzątek! Do tej pory pamiętam, jak płakałam po śmierci swojego pierwszego dinozaura ;-) Opiekę nad małymi stworkami traktowałam niezwykle poważnie - nosiłam tamagotchi wszędzie, a na pierwszym etapie fascynacji wstawałam do zwierzaków na nocne karmienie. Z kolei Baby Born było dla mnie przedmiotem nieosiągalnych marzeń. Kuszące reklamy telewizyjne, w których lalka płakała i robiła siku, wzbudzały żywą nienawiść w moich rodzicach. Każdy spot prowokował mnie do przypominania im o tym, jak koniecznie MUSZĘ mieć sikającego dzidziusia. Czy obecne 12-latki bawią się jeszcze lalkami? Moda 2000-2010 1. Dziwaczne kaszkiety (na zdjęciu Britney Spears); 2. Śmieszne bolerka (na zdjęciu Katherine Heigl) - fot. ONS.pl/kolaż Polki.pl Przez chwilę zastanawiałam się, czy tytuł tej sekcji nie powinien być zamieszczony w cudzysłowie. Moda?! Czy te koszmarne rzeczy kiedykolwiek były na czasie?! Zawsze wydawało mi się, że to lata 90-te wiodły prym, jeśli chodzi o obciachowe trendy. Tymczasem okazuje się, że w przedziale czasowym 2000-2010 wyglądałyśmy jeszcze gorzej... Tak, miałam kiedyś kaszkiet. Równie uroczym nakryciem głowy była w tym czasie polarowa chustka, zapinana pod włosami na rzep. Ten stylowy dodatek nosiły jednej zimy wszystkie dziewczyny z mojej klasy. Bardzo żałuję, ale nie udało mi się odnaleźć żadnych zdjęć... Z kolei urocze bolerka zakładało się kiedyś dosłownie do wszystkiego. Do szkoły, na spotkanie ze znajomymi, na wesele. Ten ciuch był też obowiązkowym elementem stroju każdej szanującej się panny młodej. 3. Hairgami; 4. Bardzo niskie biodrówki; 5. Sztruksowy żakiet Hairgami to jeden z azjatyckich wynalazków, który jakieś 10-15 lat temu podbił serca wszystkich dziewczynek. Nie było wtedy tutoriali na YouTubie, więc wyczarowanie fajnej fryzury nie wydawało się oczywiste. Bardzo niskie biodrówki, z ledwością zasłaniające majtki (a często nawet nie...), były wtedy wszędzie - nosiły je nastolatki i dorosłe kobiety. Pamiętam, jak trudno było w nich swobodnie kucnąć albo się schylić... Cóż, czego się nie robi dla bycia na czasie! Sztruksowe żakiety uchodziły wtedy za modny must-have. Niestety nie udało mi się odnaleźć zdjęć jeansów z brokatem (i koniecznie z haftami!). To kolejny hit początku XXI wieku. Oczywiście, efekt bling-bling miał swoją cenę. Świecidełka wszędzie odpadały, a pranie wyjęte prosto z bębna dosłownie lśniło! Dziwne trendy urodowe 1. Bardzo krótka grzywka (na zdjęciu Joanna Brodzik); 2. Cieniutkie brwi (na zdjęciu Pamela Anderson); 3. Opalenizna z solarium (na zdjęciu Christina Aguilera) - fot. ONS.pl/kolaż Polki.pl Sądzę że większość celebrytek, przeglądając swoje zdjęcia z początku XXI wieku, łapie się z niedowierzaniem za głowę. Prym wiedzie z pewnością Christina Aguilera, która idealnie nadaje się na żywą ilustrację wszystkich najgorszych urodowych trendów tamtego okresu. 10-15 lat temu na czasie były bardzo krótkie grzywki. Ja też byłam wtedy modna - sama sobie taką wycięłam! Do tego typu fryzury profesjonalista nie był mi potrzebny. Cieniusieńkie jak nitka brwi również przerabiałam. Koszmar zaczął się dopiero wtedy, gdy po własnoręcznej regulacji przed łazienkowym lustrem, dotarła do mnie nagła myśl: "Boże, jak ja będę z takimi chodzić?!". W modzie była opalenizna z solarium, koniecznie w kolorze marchewki lub hebanu. W rezultacie większość gwiazd wyglądała tak, jakby zatrzasnęła się w opalającej kapsule. Przed swoją studniówką w 2009 wykupiłam cały karnet i byłam niezwykle dumna z hawajskiej opalenizny (to nic, że był styczeń). Na początku XXI wieku na czasie było farbowanie włosów na platynę i czerń jednocześnie. Krucze pasma koniecznie musiały wystawać spod spodu, a wierzch fryzury był dosłownie biały... Urodowe wpadki gwiazd Gwiazdy, które kochałyśmy 1. Michał Wiśniewski; 2. Jennifer Lopez; 3. Enrique Iglesias; 4. Britney Spears; 5. Doda - fot. ONS.pl/kolaż Polki.pl Ich Troje słuchali chyba wszyscy. Moja czteroletnia wtedy siostra nuciła ich teksty, a mój dziadek z upodobaniem odtwarzał hity Michała Wiśniewskiego w nieskończoność. Ja byłam oddaną fanką, a wszystkie kawałki z płyty Ad. 4 znałam na pamięć. Razem z sąsiadką przez całe wakacje przebierałyśmy się i zapraszałyśmy rodziców na koncert zespołu (niestety, piosenki były z playbacku...). Ja zawsze wcielałam się w rolę czerwonowłosego Michała - nie pytajcie! Jennifer Lopez ciągle pozostaje na topie, a co ciekawe, ponad dekadę później wygląda lepiej! Enrique Iglesias skradł serca wszystkich dziewczynek - do tej pory pamiętam, jak w roku 2000 kłóciłam się z koleżankami z klasy, czyim mężem powinien być. W grudniu boski Enrique przyjeżdża do Polski i planuję ożywić dawne sentymenty! 47-letnia Jennifer Lopez w seksownym wydaniu Britney Spears była moją największą idolką! Pół pokoju miałam obwieszone plakatami, a wycinki na jej temat magazynowałam w ogromnym pudle. Te czasy to początki internetu, więc dzielnie drukowałam (!!!) artykuły o ukochanej piosenkarce. Moim planem na dorosłe życie było w tym czasie stworzenie strony internetowej poświęconej Britney. Po jej rozstaniu z Justinem Timberlakiem przepłakałam całą noc... Później wokalistka ogoliła głowę na łyso i troszkę spadła z mojego prywatnego piedestału, ale pudło z wycinkami do tej pory trzymam na strychu ;-) Doda stała się pierwszą polską celebrytką z prawdziwego zdarzenia. Znali ją dosłownie wszyscy! Była w tym czasie taką skandalistką, że moja babcia ze zgorszeniem kazała mi zmieniać kanał za każdym razem, gdy panna Rabczewska (wtedy chyba jeszcze pani Majdan), pojawiała się w telewizji. Co ciekawe, większość gwiazd z początków XXI wieku nadal utrzymuje się na topie. Nie podzieliły więc losu okropnych trendów urodowych, sztruksowych żakietów i spodni z brokatem. Ciekawa jestem, czy na trendy obecnej dekady też będziemy za kilka lat patrzeć z mieszanką rozrzewnienia i zażenowania...?
Kartki otrzymane w Dniu Ślubu są piękną pamiątką, warto zadbać o to, by były przechowywane w szczególny sposób.
W dzisiejszych czasach niewiele osób pielęgnuje wspomnienia. Wynika to po części z tego, iż większość spraw załatwiamy przez internet bądź telefon - w większości wypadków, nawet życzenia wysyłamy przy użyciu sieci, zapominając całkowicie o tradycyjnych metodach. A szkoda... Fot. Depositphotos W dniu ślubu otrzymaliśmy z mężem wiele przepięknych kartek z jeszcze piękniejszymi życzeniami. Przez kilka miesięcy trzymałam je w zgrabnym pudełku, do którego w każdej chwili mogłam zajrzeć. Pielęgnuję wspomnienia, oglądając po kolei każdą kartkę, czytając wszystkie słowa i przypominając sobie ten wspaniały dzień, by nigdy nie zapomnieć jak się wtedy czułam. Dziś kolejny raz je przejrzałam i stwierdziłam, że kartki to jedna z najpiękniejszych ślubnych pamiątek i warto zorganizować dla nich jakieś szczególne miejsce. Podsuwam kilka pomysłów, mniej lub bardziej oryginalnych na przechowywanie wspomnień. Kartoniki, pudełka Przechowywanie kartek w pudełku lub kartoniku to najprostszy i najbardziej praktyczny sposób. Warto jednak pokusić się o wyszukanie pudła o wyjątkowym wzorze bądź samodzielne wykonanie takiego, jaki najbardziej będzie odpowiadał naszym oczekiwaniom. Najwygodniejsze są pudełka złożone z dwóch części - z czego jedna stanowi pokrywkę dla drugiej. Kartki zapakowane w ten sposób, na pewno nam się nie zniszczą ani nie zakurzą, a w każdej chwili będziemy mogli do nich wrócić. Wstążki, sznurki Sprawdzają się głównie wtedy, gdy większość kartek ma zbliżone wymiary. W przypadku kartek maleńkich i wielkich, możemy mieć problem z odpowiednim związaniem pakietu wspomnień. Nie zadowalajmy się byle jakim sznurkiem - wybierzmy jakiś elegancki powlekany sznur lub piękną np. satynową wstążkę w naszym ulubionym kolorze. Możemy też pokusić się o wykonanie ozdobnej kokardy - by miło się patrzyło na tak sentymentalnie spakowany komplet kartek. Segregator Każdą kartkę możemy również włożyć (złożoną lub rozłożoną) w oddzielną koszulkę, którą następnie wepniemy w piękny segregator. Jest to sposób bardzo wygodny i praktyczny - możemy bowiem oglądać nasze kartki, bez robienia bałaganu. Po przejrzeniu, segregator możemy ustawić na półce wśród książek czy ulubionych lektur. A może macie w domu specjalny kącik, w którym znajdują się wyłącznie wspomnienia? Nie powinno tam zabraknąć ślubnych pocztówek... Album nie tylko do zdjęć Tradycyjne zdjęcia zwykle przechowujemy w specjalnych albumach. Na sklepowych półkach możemy znaleźć najróżniejsze wzory i fasony, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Wybierając album przeznaczony na ślubne fotografie, wybierzmy również taki, do którego będziemy mogli wkleić nasze kartki. Zamiast tradycyjnych foliowych kieszonek, sprawdzi się tu znakomicie album z grubymi kartami, do których możemy przykleić nasze kartki i np. ładnie je opisać. Kartki możemy przykleić stosując trwały klej do papieru lub specjalne naklejki dwustronnie przylepne przeznaczone do zdjęć. Smarujemy klejem tylną część kartki i przyklejamy do karty albumu według własnego uznania. Tak przyklejoną kartkę bez wyjmowania będziemy mogli obejrzeć zarówno z zewnątrz, jak i od środka. Kartkę możemy dodatkowo ładnie opisać lub zostawić w takiej formie w jakiej ją przykleiliśmy - bez względu na wszystko, z pewnością będą się ładnie prezentowały. Gablotka Możemy też kartki wyeksponować i powiesić w miejscu w którym np. często pracujemy. Gdy w czasie przerwy spojrzymy na tak sentymentalny kolaż, z pewnością poprawi nam się nastrój. Wykonanie gablotki wymaga jednak nieco większego nakładu pracy - musimy bowiem znaleźć odpowiedniego fachowca, który wykona dla nas np. drewniany stelaż oraz szklarza, który wykona na zamówienie przeszklenie naszej gablotki. Możemy też pokusić się o zakup gotowego "mebla" - jednak w tym wypadku, będziemy potrzebowali dużo szczęścia, gdyż większość witryn jest bardzo toporna i rzadko mają one charakter dekoracyjny. Przyczepione do tła, bądź ustawione w specjalnych przegródkach, mogą okazać się wspaniałym dopełnieniem wystroju wnętrza. Może warto to przemyśleć? Cokolwiek jednak zrobimy, będzie cudownie jeśli będzie to spełniało nasze oczekiwania. Pewne jest też jeszcze jedno - wysiłek włożony do wykonania oprawy dla naszych wspomnień to sympatyczny sposób na spędzenie czasu, przeznaczony wyłącznie dla osób sentymentalnych.
Zdjęcia ślubne kojarzą się nam z zapisem emocji podczas tego szczególnego i wyjątkowego dnia w naszym życiu. Przez taki pryzmat patrzymy również na reportaż ślubny dlatego szukając fotografa rozglądamy się za kimś, kto uwieczni nam te niezwykłe chwile. Przygotowania do ślubu trwają jednak znacznie dłużej niż sama ceremonia.
Zdjęcia ślubne kojarzą się nam z zapisem emocji podczas tego szczególnego i wyjątkowego dnia w naszym życiu. Przez taki pryzmat patrzymy również na reportaż ślubny dlatego szukając fotografa rozglądamy się za kimś, kto uwieczni nam te niezwykłe chwile. Przygotowania do ślubu trwają jednak znacznie dłużej niż sama ceremonia. Niektóre pary poświęcają na to dwa miesiące, a inne nawet dwa lata! Nasuwa się zatem pytanie - dlaczego w reportażu fotograficznym ograniczać się do pokazania tylko tego jednego dnia? Przecież temat zaślubin towarzyszy nam, statystycznie uśredniając, przez pół roku. Może warto uwiecznić go jako opowieść, tak by cała historia mogła mieć pewnego rodzaju kontekst? "Ślub to niezwykle ważne wydarzenie, ale pamiętajmy o tym, że często wspomnienia z wieczoru kawalerskiego czy panieńskiego towarzyszą nam do końca życia. Może nie każdy spędził go jak bohaterowie filmu "Kac Vegas", ale z pewnością jest on również warty uwiecznienia." - mówi Antoni Łoskot, profesjonalny fotograf ślubny. Planując pamiątkę ze ślubu, warto pomyśleć o reportażu fotograficznym w sposób niecodzienny, poprzez zaproszenie fotografa na "ostatni wieczór naszej wolności". Może on nam towarzyszyć także podczas pierwszej przymiarki sukni ślubnej, wybierania bukietu czy przygotowywania zaproszeń. Przecież wszystkie te czynności łączą się z bardzo pozytywnymi emocjami, do których warto wracać. Dzięki temu nasz reportaż zyskuje walor pewnej historii, trwającej dłuższy okres. Przywołując wspomnienia zapisane na zdjęciach, zachowamy na długo w pamięci nie tylko ten jeden, wyjątkowy dzień, ale cały przebieg przygotowań związanych z organizacją ślubu. Jak zatem negocjować taką usługę z fotografem, aby nie kosztowało to majątku? Najlepiej jest umówić się na płatność za przepracowany czas. Jeśli założymy, że przymiarki sukni potrwają godzinę, adresowanie kopert z zaproszeniami kolejną godzinę, a na wieczór panieński zaprosimy fotografa na 2 godziny, mamy w sumie 240 minut dodatkowego reportażu, który idealnie będzie się komponował z samą ceremonią zaślubin. Oczywiście pamiętajmy o tym, że czym więcej zamawiamy, tym na większy rabat od końcowej kwoty możemy liczyć. Przy planowaniu i organizacji ślubu zastanówmy się nad skorzystaniem z usług fotografa nie tylko podczas ceremonii. W ten sposób nasz album ze ślubnymi wspomnieniami będzie zawierał wszystkie ważne chwile związane z tym wyjątkowym okresem.