polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-02-26T17:46:21.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Mógł mieć każdą, wybrał jedną. Gdy nie mógł już utrzymać długopisu w rękach, nagrał jej list miłosny
items: Synowa wspomina Korę w pół roku po śmierci - co napisała?
items: Gadżety z lat 90.: płyty CD, pierwsze komórki, pasjans, tamagotchi [GALERIA]
items: Gwiazdy wspominają Witolda Pyrkosza
items: Wspomnienia stanu wojennego - mija 35 lat od wprowadzenia go w Polsce
items: Współczuję niedoszłym gimnazjalistom, że będą tkwić w podstawówce
items: Roszczeniowa Trzydziestka - felieton na Święto Zmarłych
items: Lata 2000 - jakie gadżety i kosmetyki były na czasie?
items: Uporządkuj pamiątki ze ślubu
items: Zdjęcia ślubne w formie reportażu

Mógł mieć każdą, wybrał jedną. Gdy nie mógł już utrzymać długopisu w rękach, nagrał jej list miłosny
type: item
date: 2021-05-12T14:07:00.000Z
creator: Edyta Liebert
subject: Po godzinach
subject: Życie gwiazd
subject: aktor
subject: Dirty Dancing
subject: Patrick Swayze
subject: śmierć
subject: wspomnienia
description: „Dirty Dancing” był jednym z najczęściej oglądanych przez kobiety filmów jakie wyprodukowano. I nie powinno to dziwić, że kobiety oszalały na punkcie aktora, wysyłały do niego listy, urządzały nocne straże (!) pod jego domem.
encoded: Kobiety za nim szalały, mężczyźni po cichu zazdrościli. Patrick Swayze, amerykański aktor i tancerz zmarł 14 września 2009 roku po walce z nowotworem. W ostatnich miesiącach życia stał się cieniem samego siebie. Chcemy go pamiętać jako rycerskiego Orry'ego Maine'a z „Północ Południe”, przystojnego tancerza z „Dirty Dancing”, oddanego męża z „Uwierz w ducha”. 57 lat życia, 34 lata małżeńskiego stażu, 42 role filmowe Patrick Swayze jest legendą, jednak zanim się nią stał, przeszedł długą i niełatwą drogę. Urodził się jako jedno z pięciorga dzieci na ranczu pod Houston. Syn kowboja i jednej z najlepszych tancerek w tej części Stanów odziedziczył po rodzicach najlepsze geny. Rodzice wiązali z nim ogromne nadzieje. Jessie Wayne Swayze chciał, by syn został kowbojem, tak jak on i nic dziwnego - Patrick miał ku temu duże predyspozycje. Koledzy ze szkoły naśmiewali się z niego - nie mieściło im się w głowach, że taniec może być jego pasją i sposobem na życie. Swayze natomiast nie był delikatnym chłopcem - interesował się też sztukami walki. Każdy rzucony pogardliwy tekst w jego kierunku mógł być przyczynkiem do bójki, którą z pewnością by wygrał. Wielokrotnie jednak pokazał, że był ponad to. Swayze był wysportowany, silny, odnosił sukcesy w rodeo. Mógł poradzić sobie na ringu, na byku czy w sporcie, który zamienił na taniec. Ojciec pokładał w nim nadzieje: widział w nim zawodowego sportowca. Swayze rozpoczął treningi futbolowe i miał za sobą pierwsze sukcesy. W dobrze zapowiadającej się karierze przeszkodziła mu kontuzja kolana, a nawet groziła mu amputacja. Przeszedł serię skomplikowanych operacji, na nowo uczył się stawiać kroki. Miał myśli samobójcze. Wtedy pojawiło się światło w tunelu. Rezygnacja z kontaktowego sportu na rzecz tańca. Patrick wiedział już, że tylko od niego zależy, jak to życie przeżyje. Swayze ukończył Harkness Ballet School i Joffrey Ballet School i wieku 18 lat zaczął występować na Broadwayu. W 1975 poślubił tancerkę i uczennicę swojej matki, Lisę Ni…

patrick-Swayze-8a9583d.png
width: 1200
height: 900

Synowa wspomina Korę w pół roku po śmierci - co napisała?
type: item
date: 2019-02-12T09:19:40.000Z
creator: mkosakowska
subject: Po godzinach
subject: Życie gwiazd
subject: Kora
subject: kora jackowska
subject: Maanam
subject: śmierć
subject: wspomnienia
description: Od śmierci Kory minęło 6 miesięcy. Na profilu synowej artystki pojawił się chwytający za serce wpis.
encoded: Kora odeszła 28 lipca 2018 roku. Piosenkarka, artystka, liderka zespołu Maanam zmarła w wieku 67 lat po walce z nowotworem jajnika. Informację o jej śmierci z wielkim żalem przyjęli nie tylko wielbiciele gwiazdy, lecz przede wszystkim najbliżsi. Synowa Kory wciąż nie może się pogodzić z odejściem ukochanej teściowej. Na swoim profilu zamieściła wzruszający wpis. Wspominamy znanych i lubianych, którzy zmarli w 2018 roku Synowa Kory wspomina artystkę Choć Kory nie ma z nami już od 6 miesięcy, to pamięć o niej wciąż pozostaje zarówno w sercach fanów, jak i bliskich jej osób. Katarzyna Zielonka, żona Szymona Sipowicza, zamieściła na swoim profilu post, który chwyta za serce. Pod słowami synowej Kory natychmiast pojawiło się mnóstwo komentarzy, w których wielbiciele artystki wyrazili ogromną tęsknotę za swoją idolką. Wielu z nich wciąż nie może się ukoić żalu po śmierci gwiazdy. Kora została pochowana na warszawskich Powązkach. Więcej wspomnień o Korze: „Miłość to wieczna tęsknota”. Niezwykły hołd dla zmarłej Kory Nietypowy gest rodziny Kory. Na grobie artystki stanie coś wyjątkowego

Synowa-upamietnila-Kore-410f9c9.jpg
width: 1200
height: 900

Gadżety z lat 90.: płyty CD, pierwsze komórki, pasjans, tamagotchi [GALERIA]
type: item
date: 2018-06-11T11:21:44.000Z
creator: mkosakowska
subject: Kobiece pasje
subject: Po godzinach
subject: CD
subject: dzieciństwo
subject: lata 90
subject: wspomnienia
description: Dawniej hity, dziś już mało kto o nich pamięta... Zabieramy Was w sentymentalną podróż po przebojach lat 90. Szykujcie chusteczki! Te rzeczy wywołają w Was lawinę wspomnień.
encoded: Z czym kojarzą Ci się lata 90.? Zapewne ze słodkim dzieciństwem, które w dość szarej, polskiej, postkomunistycznej rzeczywistości. Jednak czy to były smutne czasy dla ówczesnych dzieciaków? Wcale nie! Wystarczy przejrzeć gadżety z tamtych lat, by na chwilę znów poczuć się jak dziecko. Hitowe gadżety z lat 90. Pamiętacie zegarki z cukierków, kasety wideo albo spodnie biodrówki, odkrywające modne wtedy kolczyki w pępku? Dziś o niektórych rzeczach z tamtych lat wolelibyśmy już nie pamiętać. Jednak to właśnie one sprawiły, że nasze lada młodości wcale nie były tak szare, jak mógłby na to wskazywać krajobraz ówczesnej Polski. Kultowe seriale z lat 90., które kochaliśmy w dzieciństwie. Głosuj na swój ulubiony! Obejrzyj naszą wspominkową galerię. Powrót wspomnień gwarantowany! Zdjęcia na kolejnych stronach. Przeczytaj: Wybrano polski hymn na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2018. Internauci się śmieją Edyta Górniak spoliczkowała Donatana w Opolu! Powód? Seksistowskie zachowanie producenta

AdobeStock737961-horz-64ddb76.jpg
width: 1584
height: 1200

Gwiazdy wspominają Witolda Pyrkosza
type: item
date: 2017-04-24T14:22:20.000Z
creator: Edyta Liebert
subject: Po godzinach
subject: Życie gwiazd
subject: gwiazdy
subject: śmierć
subject: Witold Pyrkosz
subject: wspomnienia
description: Minuta ciszy na planie "M jak miłość", pamiątkowe zdjęcia...
encoded: "Piękna, ciepła postać. Wspaniały aktor, dowcipny człowiek"... Wiecie o kim mowa. Witold Pyrkosz - wspaniała postać polskiego kina - odszedł w wieku 90 lat, pozostawiając po sobie imponujący dorobek artystyczny, jak i same pozytywne wspomnienia. Witold Pyrkosz nie żyje Gwiazdy wspominają Witolda Pyrkosza Media internetowe i telewizyjne od kilku dni mówią tym samym głosem: Zmarł Witold Pyrkosz, człowiek ciepły, radosny, zawsze uśmiechnięty i... dobry. Czasem pochopnie używamy tego określenia, ale w jego przypadku nie mamowy o nadużyciu. Gwiazdy wielkiego i mniejszego formatu nie szczędzą Pyrkoszowi pełnych szacunku epitafiów. Żegnaj, Witku Wielu kojarzy Pyrkosza ze sztandarowych jego ról: Franka Wichury z "Czterech pancernych i psa", Jędrusia Pyzdry z "Janosika", czy polskiej kultowej telenoweli "M jak Miłość", w której występował w roli sympatycznego seniora rodu, Lucjana Mostowiaka (grał go od 2000 roku!). Wszystkie jego role zapadały w pamięć. Fenomen "M jak miłość": serial, który łączy pokolenia. Najlepsza scena z Witoldem Pyrkoszem Kochał swój zawód, grał do ostatnich dni. Tak wspominają go bliżsi i dalsi znajomi: - Dawno śmierć aktora tak mnie nie wzruszyła. Popłakałam się jakby zmarł mój bliski, ale właściwie to był bliski. Wspaniały człowiek. Będzie go bardzo brakowało. Dziękuję za wspaniałe role. - pisze internautka. - Jeden z ostatnich wielkich rzemieślników, którego aktorstwo posiadało atrybuty prawdziwej sztuki. Wszechstronny. Na tle współczesnego, tak powszechnego kabotyństwa stanowił enklawę odchodzącej epoki. Będziemy pamiętać! Żegnaj Panie Witoldzie! - piszą fani, pogrążeni w żalu. Pyrkosz zagrał też wiele ról teatralnych, w tym Cześnika w "Zemście" i Łatki w "Dożywociu" Aleksandra Fredry, George'a w "Myszach i ludziach" Johna Steinbecka czy Kalafa w "Księżniczce Turandot" Carla Gozziego. Był wszechstronny, utalentowany, w swoich "fachu" - perfekcyjny. Witold Pyrkosz - przyczyna śmierci Aktor cieszył się dobrym zdrowiem i na co dzień tryskał humorem. …

bxnxvbn-1bd6173.jpg
width: 1200
height: 900

Wspomnienia stanu wojennego - mija 35 lat od wprowadzenia go w Polsce
type: item
date: 2016-12-12T16:21:41.000Z
creator: Edyta Liebert
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: prawdziwe historie
subject: wspomnienia
description: Czołgi na ulicach, aresztowania, godzina policyjna, popłoch i kontrole. Polska stanu wojennego... Cieszmy się, ze to historia i pamiętajmy o ofiarach.
encoded: 13 grudnia 1981. Niby nie aż tak dawno, ale jednak 35 lat temu. Czas na tyle odległy, że wielu Polaków wyparło z pamięci wspomnienia tamtego dnia, pamięta jedynie chwile, przebłyski. Mnie nie było wtedy na świecie, nie mam zatem możliwości odnieść się do wydarzeń grudnia 1981. Mogę przywołać opowieści ludzi, które zapamiętały pierwsze miesiące wprowadzenia stanu wojennego. Jak wspominają go ci, którzy wtedy żyli, pracowali, studiowali, kochali i starali się zapewnić rodzinom normalne życie? Jerzy, 61 lat - Niewiele pamiętam z tych przeżyć, tyle tylko, że to był czas przedświąteczny, bogaty w różne spotkania towarzyskie – mówi mi wujek, który pracował wówczas w warszawskim zakładzie na Woli. - 12 grudnia byliśmy u znajomych, przyjechała ciocia z Krynicy, znajomi z Włocławka, był alkohol i śmiechy. Dzieci bawiły się w osobnym pokoju. Mój ojciec usilnie próbował dodzwonić się do swojego brata, jednak, jak wtedy powiedziała moja Irena, „coś dzieje się z tymi telefonami”. Nikt nie zastanowił się nawet przez sekundę, w czym tkwi problem – w czasach PRL nikogo nie dziwiły problemy telefoniczne. Norma – wyznaje wujek Jurek. – W ciasnym mieszkaniu było gorąco i duszno, w salonie unosił się dym. Wiesz, wtedy albo grzało się na maksa, albo wcale, nie było regulowania temperatury. Otworzyliśmy zatem okna, śpiewaliśmy na głos. Do domu dojechaliśmy około 3.00 w nocy, w dobrych humorach, jakoś nie zwracałem uwagi na dziwny ruch w mieście, jakaś dziwna atmosfera panowała. Obudziliśmy się rano, włączyliśmy telewizor, a tam – generał Jaruzelski wygłaszał swoje orędzie. Obwieścił stan wojenny, chciałem dzwonić do ojca, ale telefony nie działały, więc ruszyłem do Anina samochodem. Jadąc mostem zauważyłem betonowe zapory przeciwczołgowe, zawróciłem, bo pewnie nie miałbym jak dostać się z powrotem na Wolę. Pierwszy raz nie pojmowałem, co się dzieje i bałem się – słyszę. - A wujku, a takie najmocniej wspomnienie? – dopytuję. – Chyba to jak jechałem fiatem i mijałem plakaty filmu... "Czas …

nich10031101-1AA-4aaf88d.jpeg
width: 1200
height: 900

Współczuję niedoszłym gimnazjalistom, że będą tkwić w podstawówce
type: item
date: 2016-11-20T19:33:14.000Z
creator: Edyta Liebert
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: gimnazjum
subject: reforma
subject: szkoła podstawowa
subject: wspomnienia
description: Etap gimnazjum był dla mnie jednym z najfajniejszych życiowych okresów, który wspominam z łezką w oku. 3 lata, które ukształtowały mnie bardziej, niż liceum czy studia.
encoded: Likwidacja gimnazjum rani me serce. 3 lata między podstawówką a liceum/technikum/zawodówką (niepotrzebne skreślić) zdaniem naszych rządzących to bolący wrzód, który musi zostać usunięty i wchłonięty przez 8-klasową podstawówkę. Nauczycielką nie jestem, do polityczki mi daleko, a do odprowadzania dzieci do szkoły mam jeszcze kilka ładnych lat. Ale wypowiedzieć, się wypowiem, bo sama gimnazjum kończyłam i zapamiętałam to jako najlepszy czas. Dlaczego Pani kłamie? - list otwarty do minister Zalewskiej w sprawie reformy i likwidacji gimnazjów Podstawówkę pamiętam jak przez mgłę, mimo że nie dzielą mnie od niej lata świetlne. To nie kwestia dziurawej pamięci, a mechanizmu wyparcia. Pewnie też pamiętasz, ile to razy chciałaś postawić na swoim, a nie mogłaś oznajmić "wychodzę", "to moje życie", "sama sobie poradzę". Każde zdanie w pamiętniku zaczynałaś od tego, co będziesz robić, kiedy dorośniesz i czego to nie powiesz tej wrednej Kasi, Natalii czy gburowatemu Tomkowi, kiedy w końcu zbierzesz się na odwagę? Pamiętasz też pewnie stanie na końcu rzędu na w-fie, bo "najniżsi na koniec", te długie kolejki do szkolnego sklepiku z nauczycielką, bo przecież starsi spychają maluchy na tyły (a i ta 10 minut stania po lizaka ze strzelającą posypką psu w kufer); bycie dzieciakiem "dojeżdżającym" z końca świata, totalnej prowincji prowincji, którą szkolni koledzy uważali za inną planetę, nienawidziłaś szczepień, fluoryzacji, gry w zbijaka w mieszanej grupie... Tak, ja także. Odliczałam dni do bycia dorosłą, bo dorosłość jawiła się wówczas jako sen o wolności. I bach, gimnazjum. Nowe-stare otoczenie, inna klasa i koleżanki. Pierwsze podrygi miłosne (Spojrzał na mnie? Powiedz, że spojrzał!), grupowe chichoty na korytarzach, pierwsze pocieranie niemal startych do cna zapachowych stron w katalogu AVON i pierwsze perfumowane roletki. Malinowy błyszczyk i pomadka nivea o perłowym zabarwieniu szły w ruch co 15 minut na lekcji polskiego i nieustannie gościły w twoim piórniku obok długopisów, …

jaf-c91f027.jpg
width: 1200
height: 900

Roszczeniowa Trzydziestka - felieton na Święto Zmarłych
type: item
date: 2016-11-01T06:08:41.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: wspomnienia
subject: wszystkich świętych
subject: Zaduszki
description: Dzień dobry panie profesorze. Zimno jak diabli, jak zawsze o tej porze. I wieje. Wieje strasznie. Wszystkie liście mi opadły za oknem. Ja wiem, panie profesorze, co pan sobie o mnie myśli. Że powinnam żyć pełnią życia. Że jeśli się kocha, to trzeba to mówić, ale zawsze to jakoś głupio, jakoś wstyd, a potem już za późno.
encoded: No, dzień dobry panie profesorze. Zimno jak diabli, jak zawsze o tej porze. I wieje. Wieje strasznie. Wszystkie liście mi opadły za oknem. I listopad wyszedł spod tych liści, szary brudny, aż szkoda patrzeć. Ale przecież zaraz śnieg i sam pan wie jak wtedy ładnie. O śmierci można mówić inaczej. Na wesoło? Ja tak gadam trzy po trzy panie profesorze, żeby zagadać wstyd. Bo wie pan, no zaniedbałam ten angielski strasznie. Nie no, dobrze mnie pan go uczył, dobrze. I bakcyla od pana złapałam. Połowę zasobów biblioteki British Council miałam w rękach, nawet nieporadnie tłumaczyłam poezję, zdawałam certyfikaty jakieś. A jak pierwszy raz wyjechałam do Anglii, to z każdym chciałam zamienić parę słów. Ja! Ja, którą trzeba zmuszać do rozmów. A potem jakoś mniej używałam tego angielskiego. Właściwie czytam i piszę bez problemu, ale mówienie… szkoda gadać. Zaniedbane. Zapomniane. Po polsku też zresztą coraz gorzej mówię. Nic dziwnego. Czasem po kilka dni z ludźmi nie rozmawiam i tak mi dobrze. No nie rozmawiam, no. Zmęczyłam się. Sama mieszkam, pan nie wie, jak to jest. Do ludzi trzeba specjalnie wyjść. Tyle zachodu. W pracy? W pracy się rozmawia o pracy, i tyle. Z przyjaciółmi? Kilka słów na fejsie. Praca - sen. Taki kołowrotek. Się wzięło kredyt - się ma. Nie, nie piszę już tych opowiadań co kiedyś. Szkoda, szkoda. Wiem, że dobrze mi szło. Bieganie? Też już jakoś nie. A to chora jestem, a to coś do roboty. No też dobrze szło, też szło. A że sama mieszkam? No tak wyszło. Raz z kimś byłam na dłużej i się wszystko rozpadło. I nie było siły żeby posklejać. A potem? Nawet jak się zakochałam, to nie w tym, w kim trzeba, nie tak jak trzeba i ostatecznie, wie pan. Nie ma o czym mówić. Zresztą i tak nie ma czasu. Zawsze jest co robić. Praca-sen. Sen-praca. Roszczeniowa Trzydziestka w pozostałych felietonach - tylko u nas! Ja wiem, panie profesorze, co pan sobie o mnie myśli. Że powinnam żyć pełnią życia. Że jest tyle do zobaczenia, a ja w tym roku nie miałam nawet wakacji. Że jeśli się…

ROSZCZENIO3011-38be5b6.jpg
width: 1200
height: 675

Lata 2000 - jakie gadżety i kosmetyki były na czasie?
type: item
date: 2016-10-05T12:05:28.000Z
creator: Weronika Kwaśniak
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: styl życia
subject: wspomnienia
description: Czy ty też pamiętasz wszystkie gadżety, ciuchy i kosmetyki?
encoded: W roku 2000 skończyłam 10 lat, więc jak łatwo policzyć, na pierwszą dekadę XXI wieku przypadły wszystkie moje lata nastoletnie. Jako 11-latce bliżej mi było do dziecka niż do dorastającej panny (namiętnie bawiłam się jeszcze lalkami, a wszelkie bolączki nastolatek były mi zupełnie obce), a z kolei w roku 2009 zdałam maturę, uzyskałam świadectwo dojrzałości i rozpoczęłam studia. Moje wspomnienia z lat 2000-2010 są więc bardzo zróżnicowane. Czym innym fascynowałam się jako gimnazjalistka, a zupełnie czym innym jako 18-latka. Do własnych typów dołączyłam więc kilka pomysłów redakcyjnych koleżanek... I tak powstał sentymentalny przegląd najfajniejszych gadżetów, zabawek, książek, filmów, ubrań i trendów z pierwszej dekady XXI wieku! Przypomnijcie sobie również największe gwiazdy tych lat. Czy wy też je uwielbiałyście? Kultowe książki i filmy 1. Legalna blondynka; 2. Harry Potter i kamień filozoficzny; 3. Amelia; 4. Władca Pierścieni; 5. Shrek Pierwszą część przygód Harry'ego Pottera czytałam jako 11-latka, kiedy walczyłam z zapaleniem płuc. Potteromania dopiero się wtedy w Polsce zaczynała, ale już chwilę później mały czarodziej był dosłownie wszędzie. Założyłam z koleżankami "Klub Harry'ego Pottera" ze ściśle określonymi zasadami członkostwa i cotygodniowymi spotkaniami. Jeden z tatusiów zrobił nam złote różdżki, a ja dostąpiłam zaszczytu wcielania się w rolę Hermiony. Próbowałyśmy nawet samodzielnie przyrządzić magiczne fasolki, a po ich zjedzeniu wszystkie rozchorowałyśmy się na 3 dni... Pierwsze 6 części książki czytałam z wypiekami na twarzy, ale kiedy po premierze siódmej popędziłam do księgarni, z bólem serca musiałam przyznać, że jednak pewien etap jest dla mnie nieodwołalnie zamknięty. Nie dałam rady jej przeczytać i wiedziałam, że to oznacza dorosłość ;-) Legalną Blondynkę uwielbiam do tej pory! Klasyk, który odświeżam sobie co najmniej raz do roku. Nadal bawią mnie przygody Elle i ciągle szczerze nienawidzę Warnera. Całe rzesze nastolatek początku XXI wieku m…

kekekekek-05b0a91.jpg
width: 1200
height: 900

Uporządkuj pamiątki ze ślubu
type: item
date: 2012-08-16T04:10:12.000Z
subject: Po godzinach
subject: Ślub i wesele
subject: fotografia
subject: Ślub
subject: wspomnienia
subject: wspomnienia ślubne
description: Kartki otrzymane w Dniu Ślubu są piękną pamiątką, warto zadbać o to, by były przechowywane w szczególny sposób.
encoded: W dzisiejszych czasach niewiele osób pielęgnuje wspomnienia. Wynika to po części z tego, iż większość spraw załatwiamy przez internet bądź telefon - w większości wypadków, nawet życzenia wysyłamy przy użyciu sieci, zapominając całkowicie o tradycyjnych metodach. A szkoda... Fot. Depositphotos W dniu ślubu otrzymaliśmy z mężem wiele przepięknych kartek z jeszcze piękniejszymi życzeniami. Przez kilka miesięcy trzymałam je w zgrabnym pudełku, do którego w każdej chwili mogłam zajrzeć. Pielęgnuję wspomnienia, oglądając po kolei każdą kartkę, czytając wszystkie słowa i przypominając sobie ten wspaniały dzień, by nigdy nie zapomnieć jak się wtedy czułam. Dziś kolejny raz je przejrzałam i stwierdziłam, że kartki to jedna z najpiękniejszych ślubnych pamiątek i warto zorganizować dla nich jakieś szczególne miejsce. Podsuwam kilka pomysłów, mniej lub bardziej oryginalnych na przechowywanie wspomnień. Kartoniki, pudełka Przechowywanie kartek w pudełku lub kartoniku to najprostszy i najbardziej praktyczny sposób. Warto jednak pokusić się o wyszukanie pudła o wyjątkowym wzorze bądź samodzielne wykonanie takiego, jaki najbardziej będzie odpowiadał naszym oczekiwaniom. Najwygodniejsze są pudełka złożone z dwóch części - z czego jedna stanowi pokrywkę dla drugiej. Kartki zapakowane w ten sposób, na pewno nam się nie zniszczą ani nie zakurzą, a w każdej chwili będziemy mogli do nich wrócić. Wstążki, sznurki Sprawdzają się głównie wtedy, gdy większość kartek ma zbliżone wymiary. W przypadku kartek maleńkich i wielkich, możemy mieć problem z odpowiednim związaniem pakietu wspomnień. Nie zadowalajmy się byle jakim sznurkiem - wybierzmy jakiś elegancki powlekany sznur lub piękną np. satynową wstążkę w naszym ulubionym kolorze. Możemy też pokusić się o wykonanie ozdobnej kokardy - by miło się patrzyło na tak sentymentalnie spakowany komplet kartek. Segregator Każdą kartkę możemy również włożyć (złożoną lub rozłożoną) w oddzielną koszulkę, którą następnie wepniemy w piękny segregator. Jes…

uporzadkujpamiatkizeslubu-f190a14.jpg
width: 866
height: 577

Zdjęcia ślubne w formie reportażu
type: item
date: 2012-06-21T04:05:11.000Z
subject: Po godzinach
subject: Ślub i wesele
subject: fotograf
subject: fotografia
subject: fotografia ślubna
subject: reportaż fotograficzny
subject: Ślub
subject: wesele
subject: wieczór panieński
subject: wspomnienia
subject: wspomnienia ślubne
subject: zdjęcia
description: Zdjęcia ślubne kojarzą się nam z zapisem emocji podczas tego szczególnego i wyjątkowego dnia w naszym życiu. Przez taki pryzmat patrzymy również na reportaż ślubny dlatego szukając fotografa rozglądamy się za kimś, kto uwieczni nam te niezwykłe chwile. Przygotowania do ślubu trwają jednak znacznie dłużej niż sama ceremonia.
encoded: Zdjęcia ślubne kojarzą się nam z zapisem emocji podczas tego szczególnego i wyjątkowego dnia w naszym życiu. Przez taki pryzmat patrzymy również na reportaż ślubny dlatego szukając fotografa rozglądamy się za kimś, kto uwieczni nam te niezwykłe chwile. Przygotowania do ślubu trwają jednak znacznie dłużej niż sama ceremonia. Niektóre pary poświęcają na to dwa miesiące, a inne nawet dwa lata! Nasuwa się zatem pytanie - dlaczego w reportażu fotograficznym ograniczać się do pokazania tylko tego jednego dnia? Przecież temat zaślubin towarzyszy nam, statystycznie uśredniając, przez pół roku. Może warto uwiecznić go jako opowieść, tak by cała historia mogła mieć pewnego rodzaju kontekst? "Ślub to niezwykle ważne wydarzenie, ale pamiętajmy o tym, że często wspomnienia z wieczoru kawalerskiego czy panieńskiego towarzyszą nam do końca życia. Może nie każdy spędził go jak bohaterowie filmu "Kac Vegas", ale z pewnością jest on również warty uwiecznienia." - mówi Antoni Łoskot, profesjonalny fotograf ślubny. Planując pamiątkę ze ślubu, warto pomyśleć o reportażu fotograficznym w sposób niecodzienny, poprzez zaproszenie fotografa na "ostatni wieczór naszej wolności". Może on nam towarzyszyć także podczas pierwszej przymiarki sukni ślubnej, wybierania bukietu czy przygotowywania zaproszeń. Przecież wszystkie te czynności łączą się z bardzo pozytywnymi emocjami, do których warto wracać. Dzięki temu nasz reportaż zyskuje walor pewnej historii, trwającej dłuższy okres. Przywołując wspomnienia zapisane na zdjęciach, zachowamy na długo w pamięci nie tylko ten jeden, wyjątkowy dzień, ale cały przebieg przygotowań związanych z organizacją ślubu. Jak zatem negocjować taką usługę z fotografem, aby nie kosztowało to majątku? Najlepiej jest umówić się na płatność za przepracowany czas. Jeśli założymy, że przymiarki sukni potrwają godzinę, adresowanie kopert z zaproszeniami kolejną godzinę, a na wieczór panieński zaprosimy fotografa na 2 godziny, mamy w sumie 240 minut dodatkowego reportażu, …

wprzedslubnymzwierciadlehistoriazd-f8cb317.jpg
width: 900
height: 600