"W patchworku trzeba pogodzić więcej uczuć". Małgorzata Bohosiewicz o rodzinie na nowych zasadach
Patchwork to dziś codzienność, ale mało kto mówi, jak wiele kosztuje zbudowanie nowej rodziny. O zazdrości, lojalności dzieci, byłych partnerach i uczeniu się miłości od nowa opowiada Małgorzata Bohosiewicz, prawniczka, mediatorka, która sama od ponad 20 lat żyje w rodzinie patchworkowej.
Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń jest prawnikiem, mediatorem rodzinnym oraz ekspertem w obszarze rozwiązywania konfliktów rodzinnych i wsparcia rodzin w sytuacjach kryzysowych. Od ponad 27 lat pracuje z rodzinami doświadczającymi konfliktów, kryzysów relacyjnych oraz sytuacji wymagających interwencji prawnej i psychologicznej. Ma bogate doświadczenie we współpracy z rodzinami patchworkowymi i sama od ponad 20 lat tworzy własną rodzinę patchworkową. Podzieliła się z nami swoim doświadczeniem dotyczącym największych trudności, ale też plusów takich relacji. Budowanie rodziny na nowych zasadach Katarzyna Troszczyńska: Kto bardziej potrzebuje mediacji? Ludzie podczas rozstania, czy ci budujący swoje życie od nowa, z nową miłością? Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń: Trafiają do mnie osoby w trakcie rozwodu, i takie, które już zaczęły budować nową rodzinę patchworkową. Często te dwa procesy dzieją się równocześnie: jedna relacja się kończy, a druga już się zaczyna. Wtedy trzeba poukładać bardzo wiele spraw naraz, rozstanie, podział majątku, opiekę nad dziećmi, a jednocześnie zasady funkcjonowania nowej rodziny. Nie oszukujmy się, patchwork stał się dziś czymś całkowicie normalnym. To już nie jest żadna egzotyka. Wystarczy spojrzeć wokół siebie, co druga albo trzecia rodzina funkcjonuje w takim modelu. Konflikty bywają podobne jak w każdej rodzinie z dziećmi: codzienność, obowiązki, emocje. Ale w patchworku dochodzi dodatkowe obciążenie: dzieci „moje”, „twoje”, czasem także wspólne. Jest więcej osób, więcej potrzeb i więcej uczuć do pogodzenia. Dlatego trzeba wspólnie ustalić, jak ta rodzina ma wyglądać, jakie będą w niej zasady i jak chcemy ją budować. Na to wszystko potrzeba czasu. Na relacje w takiej rodzinie pracuje się latami, szczególnie na relacje z dziećmi. A właśnie chciałam zapytać, czy druga miłość jest łatwiejsza czy trudniejsza? Rozumiem, że trudniejsza, bo często wchodzą w grę dzieci, byli partnerzy, całe wcześniejsze życie. Powiedziałabym, że przede wszystkim dojrzalsza. Sama jestem w patchworku, więc mówię też z własnego doświadczenia. Kiedy pierwszy raz wychodziłam za mąż, miałam 22 lata i zupełnie inaczej patrzyłam na małżeństwo, rodzinę czy relację między kobietą a mężczyzną. W pierwszym związku wchodzimy trochę z wyobrażeniami wyniesionymi z domu, z filmów, z obserwacji. Dopiero życie pokazuje nam, czym naprawdę jest codzienność w relacji. Kiedy wchodziłam w drugi związek, byłam już bogatsza o doświadczenia z pierwszego małżeństwa. Wiedziałam, o co naprawdę warto walczyć, a co można odpuścić. Lepiej znałam też siebie, swoje potrzeby, granice, wartości. I myślę, że z wiekiem pojawia się też większa zgoda na rozmowę i kompromis. Mniej chcemy wygrać, bardziej chcemy się porozumieć. Na przykład? Wiemy o co naprawdę warto walczyć, a na co szkoda energii. Mam wrażenie, że z wiekiem po prostu mniej dramatyzujemy. Pewnych rzeczy już się tak nie przeżywa. Wiadomo, co tak naprawdę jest ważne w życiu. W pierwszym związku byłam bardzo restrykcyjna. Jeśli coś ustaliliśmy, to dokładnie tak miało być. Chciałam postawić na swoim, miałam poczucie: „ja wiem lepiej”. W drugim związku już tego nie mam, dziś myślę o sobie bardziej jako o partnerce w relacji. Daje pani więcej przestrzeni drugiemu partnerowi? Tak, choćby w kwestiach rodzicielskich. Chyba bardziej ufam. Nie chodzi o to, że wcześniej nie ufałam, ale kiedyś miałam poczucie, że jako matka wiem lepiej, mam lepszą intuicję i większe prawo do decydowania. To chyba częste u kobiet? Bardzo, szczególnie u młodych matek. Ale myślę, że w drugiej relacji najważniejsze jest coś innego: nauczyłam się mówić o swoich potrzebach. Jasno komunikować, czego potrzebuję i pytać też drugą stronę o jej potrzeby, potem wspólnie ustalać priorytety. Nauczyłam się, że trzeba mówić wprost, czego często nie robimy w pierwszych związkach. Dusimy wszystko w sobie, rozmawiamy z koleżankami, a nie partnerem. Dzisiaj uważam, że większość problemów w relacjach bierze się z braku rozmowy i uczciwości wobec siebie. Trzeba umieć nazwać rzeczy po imieniu. Dziś, kiedy jestem chora, mówię: „potrzebuję, żebyś zrobił mi herbatę i poszedł po leki”. Jeśli wracam zmęczona z pracy i chcę się wygadać, uprzedzam: „nie doradzaj mi teraz, po prostu mnie wysłuchaj”. Mężczyźni często od razu wchodzą w tryb rozwiązywania problemów, a ja po prostu nauczyłam się mieć odwagę mówić, że tego nie potrzebuję. Patchwork to wyzwanie dla związku Znajoma terapeutka powiedziała mi kiedyś, że drugi związek jest trudniejszy, bo często są już dzieci i bardzo trudno znaleźć czas tylko dla siebie, nie ma tego okresu miodowego, pierwszej fazy zakochania, gdy istniejecie tylko wy. Tak, w patchworku to wyzwanie. Uważam, że rodzice powinni choć raz w roku wyjechać sami, choćby na kilka dni. W pierwszym małżeństwie w ogóle tego nie pilnowałam. Byłam pochłonięta pracą, dzieckiem i domem. Myślę, że między innymi dlatego zaczęliśmy się rozmijać. W drugim związku bardzo dbaliśmy o nasz czas, zwłaszcza że oboje mieliśmy dzieci z poprzednich relacji. Staraliśmy się dwa razy w roku wyjechać choćby na weekend tylko we dwoje. Nie zawsze się udawało, ale mieliśmy też ogromne wsparcie rodziny. A to jest bardzo ważne, akceptacja bliskich dla nowego związku. Bez tego patchworkowi jest dużo trudniej. Trzeba też uczciwie powiedzieć, że patchwork ma szansę działać wtedy, kiedy byli partnerzy choć trochę na to pozwalają. To chyba najtrudniejszy element całej układanki. My mieliśmy bardzo trudne doświadczenia. Naprawdę mogłabym napisać o tym książkę. Dlatego tak ważne jest mówienie o potrzebach i ustalanie wszystkiego wprost. Jednocześnie trzeba mieć świadomość, że w patchworku bywają momenty, kiedy potrzeby dzieci są absolutnie na pierwszym miejscu. Czasem trzeba zrezygnować z własnej wygody czy czasu dla pary po to, żeby dzieci mogły zbudować bezpieczne relacje. W jakim była Pani wieku, kiedy zaczynała swoje „drugie życie”? Ja byłam po trzydziestce, mąż przed czterdziestką. Moja córka miała sześć lat, starszy syn partnera dziesięć, a młodszy trzy. Dzisiaj wszystkie nasze dzieci są już dorosłe. Mówię „nasze”, bo stworzenie tej rodziny było ogromną pracą nas wszystkich. Budowaliśmy ten patchwork latami, z dużym poświęceniem, ale udało się stworzyć naprawdę dobrą rodzinę. Mamy już nawet wnuki. Od początku dużo rozmawialiśmy o tym, jak wyobrażamy sobie nasz dom i nową rodzinę. Na ile wpuszczamy do niej doświadczenia z poprzednich związków, dzieci, dawne przyzwyczajenia. Mój drugi mąż bardzo jasno powiedział mi wtedy: „Rozwodzę się z żoną, ale nie z dziećmi. Chłopcy są dla mnie najważniejsi”. I to było dla mnie bardzo ważne, że potrafił oddzielić miłość do dzieci od miłości do partnerki. Nie każdy to umie. Od początku staraliśmy się też budować dom tak, żeby żadne z dzieci nie czuło się gorsze. Każde miało swoje miejsce, swój pokój, swoje rytuały. Tworzyliśmy też własne rodzinne zwyczaje, coś tylko naszego. Ale to wcale nie było łatwe ani „instagramowe”. Najstarszy syn mojego męża przez dwa czy trzy lata nie chciał mieć ze mną kontaktu. Nie przyszedł na nasz ślub, choć pobraliśmy się dopiero po sześciu latach wspólnego życia. Potem jednak wrócił. Dzisiaj mamy dobrą relację, a przez pewien czas nawet z nami mieszkał. Myślę, że kobietom bywa trochę łatwiej budować patchwork, bo po rozwodzie dzieci częściej zostają przy matkach. Moja córka była ze mną na co dzień i naturalnie weszła w nową rodzinę. Natomiast dzieci męża były w naszym życiu w trakcie wyznaczonych kontaktów. Nie mieliśmy kontaktu na codzień i w codziennych sytuacjach. Wiadomo, że silny wpływ na to miała druga strona. To bardzo komplikowało budowanie więzi. Młodszy syn wszedł w ten układ dość naturalnie. Starszemu było trudniej; był bardziej świadomy, miał też silny konflikt lojalnościowy wobec mamy. W pewnym momencie chciał spotykać się wyłącznie z tatą, beze mnie. I to było naprawdę bolesne. To chyba wymaga ogromnej cierpliwości. Tak, ale od początku przyjęłam dwie zasady. Po pierwsze: nigdy nie zastąpię im mamy. Mama jest jedna i zawsze będzie najważniejsza. Ja mogę być kimś dodatkowym, osobą, która wspiera ich tatę i współtworzy dom. Po drugie: nigdy nie mówiłam źle o ich mamie. Bez względu na to, co się działo. Nawet kiedy mąż próbował coś komentować, zatrzymywałam go. Dzieci nie mogą być wciągane w konflikt dorosłych. Nie narzucałam się też z uczuciami. Ta relacja musiała budować się powoli. Oni musieli zaufać mnie, a ja im. Ale jednocześnie od początku stawiałam granice. Kiedy chłopcy przychodzili do nas, mówiłam jasno: „To jest nasz dom i obowiązują tu pewne zasady”. Bardzo zależało mi też na wspólnym życiu. Pamiętam, że mieliśmy nawet spór o to, jaki stół kupić do kuchni. Ja uparłam się, że musi być duży, okrągły. Chciałam, żeby wszyscy mogli przy nim siedzieć razem, miałam poczucie, że właśnie takie drobne codzienne rzeczy budują prawdziwą rodzinę. Usłyszałam kiedyś, że najtrudniejsze w rodzinach patchworkowych jest właśnie zderzenie dwóch różnych światów. Oczywiście, każda rodzina ma przecież własne zwyczaje, rytm życia, sposób spędzania czasu. I to wszystko trzeba stworzyć od nowa. Dlatego tak ważne jest budowanie wspólnych rytuałów, czegoś, co tę rodzinę scala i zakorzenia. My na przykład zawsze wspólnie planowaliśmy wakacje. Siadaliśmy razem przy stole i rozmawialiśmy: „Dobrze, mamy dwa tygodnie, to co chcemy robić?”. Dzieci rzucały swoje pomysły, my swoje i razem dochodziliśmy do kompromisu. To bardzo nas zbliżało. Najtrudniejsze były chyba weekendy. Przez pewien czas mieszkałam na Śląsku, a mój mąż w Łodzi, więc widywaliśmy się głównie wtedy. Trzeba było pogodzić potrzeby wszystkich: moje, dzieci i jego synów, którzy też chcieli mieć tatę dla siebie. Staraliśmy się dobrze to organizować. Sobota była naszym wspólnym dniem: wyjazdy, kino, narty, gry, wspólne majsterkowanie. Ale niedzielny poranek należał tylko do chłopców i ich taty. Ja spędzałam wtedy czas ze swoją córką. To bardzo ważne, żeby dzieci miały rodzica także „na wyłączność”. Wiele osób o tym zapomina, pojawia się zazdrość o czas partnera z dziećmi. Tymczasem dzieci rozwiedzionych rodziców często żyją w lęku, że nowa partnerka albo nowy partner zabiorą im mamę czy tatę. Skoro rodzina już się rozpadła, boją się utraty tego, co jeszcze zostało. I ja też musiałam przepracować tę lekcję. Początek wcale nie był dla mnie łatwy. Byłam zaborcza, chciałam mieć męża dla siebie, czuć, że jestem najważniejsza. Pamiętam sytuacje, kiedy mówił: „Przyjeżdżam w piątek, ale po drodze zabieram chłopców”, a ja myślałam: „Jak to? Nie widzieliśmy się tydzień, a ty najpierw jedziesz po dzieci?”. On spokojnie tłumaczył: „Ta miłość jest po prostu inna. Kasia jest z tobą na co dzień, a ja swoje dzieci widuję głównie w weekendy. Muszę ten czas podzielić”. Dopiero po czasie zrozumiałam, że kiedy daję chłopcom przestrzeń tylko dla taty, wszyscy na tym zyskujemy. Oni przestali się bać, że chcę im ojca zabrać. Z czasem zaczęliśmy budować to bardziej świadomie. Mówiłam mężowi: „Jedź z chłopakami na męski weekend”. A ja w tym czasie robiłam coś z córką albo organizowałyśmy sobie babski wieczór. To wszystko wymagało ogromnej pracy. Było mnóstwo konfliktów, trudnych emocji i wiele przepłakanych nocy. Ale dzisiaj mam ogromną satysfakcję, kiedy widzę, że wszystkie dzieci przyjeżdżają do nas do domu i mówią o sobie „brat” i „siostra”, choć formalnie nimi nie są. Najbardziej wzruszało mnie zawsze to, że dorastający chłopcy przychodzili ze swoimi problemami do mnie, a moja córka do mojego drugiego męża. Pary, które przychodzą do Pani na mediacje też mają problem z zaborczością? To jest bardzo częsty temat u par, które trafiają na mediacje. Wiele osób wchodzi w nowe rodziny z ogromną potrzebą bliskości i bezpieczeństwa, a jednocześnie z lękiem, że znów będą „na drugim miejscu”. Ja też musiałam się tego uczyć, że miłość do dzieci nie odbiera nic partnerowi i odwrotnie. Paradoksalnie właśnie te własne doświadczenia bardzo pomagają mi dziś lepiej rozumieć emocje innych ludzi i patrzeć na ich konflikty z większą czułością, a nie oceną. Chodź pamiętajmy każda rodzina to inna historia. "Patchwork działa wtedy, kiedy byli partnerzy na to pozwalają" Powiedziała Pani, że ważne jest, czy były partner sprzyja nowemu związkowi, to chyba rzadkie? Chodzi bardziej o to, w jaki sposób kończy się poprzedni związek. Im więcej w tym szacunku, kultury i troski o dzieci, tym łatwiej później budować nową rodzinę. Bo jeśli były partner aktywnie buntuje dzieci przeciwko nowej relacji, podważa nowego partnera albo utrudnia kontakty, to budowanie patchworku staje się naprawdę bardzo trudne. Jeśli nie mamy wsparcia rodziny czy przyjaciół, budowanie patchworku jest jeszcze trudniejsze. Rodzice często boją się też, że nowa partnerka czy partner będą „fajniejsi”, bliżsi dziecku, bardziej lubiani. Pojawia się lęk przed konkurencją. A ja często mówię rodzicom: spróbujcie spojrzeć na tę trzecią osobę inaczej. Nie jak na zagrożenie, tylko jak na dodatkowego dorosłego, który może dziecko wesprzeć i pomóc także wam jako rodzicom. Oczywiście to wymaga bardzo jasnych ustaleń. Trzeba rozmawiać o tym, jaką rolę nowy partner ma pełnić wobec dzieci. Czy tylko wspiera, czy uczestniczy w wychowaniu, a jeśli tak, w jakim zakresie. Kto powinien to ustalać? Rodzice. Jeśli wchodzę w nowy związek i mam dziecko, mówię partnerowi wprost: „Możesz mnie wspierać, możesz doradzać, ale decyzje dotyczące mojego dziecka podejmujemy ja i jego ojciec”. I to jest zdrowe. Nowi partnerzy często chcą wejść zbyt mocno w rolę wychowawczą. Zaczynają oceniać, poprawiać, stawiać wymagania. A to bardzo łatwo budzi opór i niechęć dziecka do tego domu. Dlatego jeśli coś nas niepokoi, najlepiej rozmawiać o tym spokojnie wieczorem, w cztery oczy. Nie atakować: „twoje dziecko jest niegrzeczne”, tylko powiedzieć: „Zauważyłam coś takiego, może warto się temu przyjrzeć?”. Czasem za zachowaniem dziecka stoi po prostu stres, lęk albo trudność odnalezienia się w nowej sytuacji. I przyznam szczerze: kiedy mój mąż zwracał uwagę na coś dotyczącego mojej córki, często odbierałam to jak atak. Dopiero później zrozumiałam, że jako rodzice nie zawsze jesteśmy obiektywni. Kochamy swoje dzieci i pewnych rzeczy po prostu nie widzimy. Warto więc słuchać siebie nawzajem. Ale jednocześnie pamiętać, że rodzice pozostają rodzicami. Czy trudnością nie jest też to, że żyje się z partnerem, który nie jest biologicznym rodzicem dziecka? Pewnie czasem tak. Ale po latach doszłam do jednego wniosku: rodzicem nie zawsze jest ten, kto urodził, tylko ten, kto naprawdę wychowuje i jest obecny. Moja córka miała kontakt ze swoim tatą, ale to mój drugi mąż był przy niej na co dzień. Nie próbował nikogo zastępować ani „odbierać” ojcostwa. Po prostu był, spokojnie, cierpliwie, bez narzucania się. Choć zdarzało się, że córka, gdy była nastolatką mówiła: „Nie jesteś moim tatą, nie będziesz mi mówił, co mam robić”, to z czasem zbudowała się między nimi bardzo silna więź. Dzisiaj, kiedy dzieje się coś ważnego albo trudnego, moja córka najpierw dzwoni właśnie do niego. A teraz mówi o nim, że jest najwspanialszym dziadkiem dla jej dzieci. To pokazuje, że takie relacje naprawdę mogą się zbudować, ale wymagają czasu, cierpliwości i codziennej obecności. Jednocześnie trzeba mieć świadomość, że po rozwodzie biologiczny rodzic czasem się wycofuje. I to bywa bardzo trudne. Dlatego tak ważne jest, żeby mimo wszystko próbować utrzymywać możliwie dobre relacje między wszystkimi dorosłymi, dla dobra dzieci. U nas z czasem udało się dojść do takiego momentu, że podczas ślubów dzieci czy narodzin wnuków wszyscy spotykaliśmy się razem przy jednym stole — byli partnerzy, nowi partnerzy, cała rodzina. Dla dzieci to było bardzo ważne. "Czas, cierpliwość, małe kroki"... A co zrobiłaby Pani dziś inaczej? Pewnie wiele rzeczy zrobiłabym inaczej. Jednak gdyby decydować, co najważniejsze, to kwestia tempa wprowadzania nowych partnerów do życia dzieci. W moim przypadku wprowadzenie do życia mojego przyszłego męża było bardzo szybkie. Wszystko się poukładało ale było obarczone wielkim ryzykiem. Dlatego jeśli miałabym poradzić innym to powiedziałabym: nie spieszcie się. Wprowadzajmy dziecko we wspólne relacje dopiero wtedy gdy mamy pełne przekonanie, że to jest poważna relacja. Nie wszyscy mogą mieć takie szczęście jak ja. Bo jeśli dziecko zdąży się przywiązać, a partner nagle znika, przeżywa kolejne porzucenie. Dlatego w patchworku najważniejsze są czas, cierpliwość i małe kroki. Najpierw rozmowa z dzieckiem. Potem wspólny spacer, kino, obiad. Obserwowanie emocji i reakcji. Dopiero na końcu wspólne zamieszkanie. I trzeba uszanować, że dziecko może powiedzieć: „Nie jestem jeszcze gotowe”. To nie znaczy, że dziecko ma decydować o życiu rodzica. Ale jeśli bardzo protestuje, warto się zatrzymać i zastanowić, z czego ten opór wynika. Czasem chodzi o lęk, czasem o lojalność wobec drugiego rodzica, czasem o zbyt szybkie tempo zmian. Wiele osób marzy o „filmowym” patchworku: wielkiej szczęśliwej rodzinie, w której wszyscy od razu się kochają. A rzeczywistość zwykle wygląda inaczej. Dzieci bywają zazdrosne, rywalizują o uwagę, testują granice. Dlatego nie można budować patchworku egoistycznie, tylko wokół własnej potrzeby bycia zakochanym. W tej rodzinie jest więcej osób, więcej emocji i więcej czasu potrzebnego na oswojenie zmian. Jak układać relacje z byłą partnerką czy byłym partnerem? Przede wszystkim nie eskalować konfliktu. Dziś zawsze powtarzam rodzicom: po rozwodzie nie warto wchodzić w niekończące się wojny SMS-owe i wzajemne oskarżenia. Jeśli łączą nas dzieci, to rozmawiajmy o dzieciach — o zdrowiu, szkole, sprawach organizacyjnych. Wszystko inne tylko napędza konflikt. A finanse w drugim związku? To chyba trudniejszy temat niż w pierwszym małżeństwie? Myślę, że w ogóle nie umiemy rozmawiać o pieniądzach. O pracy, obowiązkach, wspólnym budżecie, o tym, jak ma wyglądać codzienne życie. Bardzo często wchodzimy w związki z założeniem: „jakoś to będzie”. A potem okazuje się, że każde z nas ma zupełnie inne wyobrażenie rodziny. Dlatego bardzo podoba mi się to, że niektóre młode pary zaczynają dziś od terapii albo konsultacji dla par, nie dlatego, że już mają kryzys, tylko po to, żeby przedyskutować ważne sprawy. To może być świetny pomysł także dla osób, które wchodzą w patchwork. Bo my często nie rozmawiamy wcześniej o najważniejszych rzeczach: czy chcemy mieć dzieci, ile, jak podzielimy obowiązki, co wynosimy z własnych domów, jak będziemy zarządzać pieniędzmi, kto za co płaci, czy mamy wspólne konto, czy osobne. A dzieci naprawdę wywracają świat do góry nogami. Patchwork jeszcze bardziej. Sama pochodzę z domu, w którym wszystko było wspólne. I podobnie budowałam drugi związek, na zaufaniu i partnerstwie. Oboje pracowaliśmy, wspieraliśmy się zawodowo, a kiedy mąż miał większe możliwości rozwoju, ja bardziej zajęłam się organizacją domu i życia rodzinnego. Mieliśmy osobne konta, ale wspólnie nimi zarządzaliśmy. Była pełna transparentność. Duże wydatki zawsze omawialiśmy razem. I myślę, że to jest kluczowe: nie sam model, tylko rozmowa i wspólne ustalenia. Każdy związek może działać inaczej, byle obie strony się na to świadomie zgadzały. Dopiero w drugim małżeństwie zrozumiałam też, jak bardzo wartości wyniesione z domu wpływają na relację. Kiedy poznałam mojego obecnego męża i zaczęliśmy opowiadać sobie o rodzinach, miałam poczucie, że wychowaliśmy się niemal w identycznych domach, z podobnym podejściem do pracy, rodziny i życia. To było dla mnie ogromne odkrycie. A jakie są największe "czerwone flagi" przy wchodzeniu w drugi związek? Pierwszą byłoby zdanie: "Ja już się nie zmienię, jestem jaki jestem". Jeśli ktoś nie ma w sobie elastyczności i gotowości do kompromisu, to bardzo trudne. Druga rzecz to stosunek do dzieci. Czasem po prostu czuć, że ktoś ma w sobie ciepło i uważność. Że rozumie, że dzieci są częścią tej relacji i że czasami będą na pierwszym miejscu. Niepokoiłoby mnie też, gdyby partner nie rozumiał codzienności rodzica. Jeśli dziecko choruje i trzeba odwołać randkę, a druga strona reaguje pretensją, to znaczy, że nie rozumie, w jaką relację wchodzi. Bo kiedy wchodzimy w związek z osobą, która ma dzieci, przyjmujemy ją razem z całym jej życiem, także z obecnością byłego partnera czy partnerki. Jeśli ktoś mówi: "Nie chcę, żeby ojciec dzieci dzwonił albo przychodził", to znaczy, że chyba nie do końca rozumie, czym naprawdę jest patchwork. Jak nie przenosić traum z dawnego związku w nowy związek? Zostałam zdradzona, więc kontroluję, wszystko było na mojej głowie, więc teraz nadmiernie reaguję na jakikolwiek przejaw „lenistwa” u drugiego... Jak sobie z tym poradzić? To jest bardzo częste. Po trudnych doświadczeniach człowiek zaczyna być bardziej czujny na rzeczy, które kiedyś go zraniły. Jeśli ktoś został zdradzony, może mieć większą potrzebę kontroli i bezpieczeństwa. Jeśli przez lata czuł się przeciążony, bo partner był bierny albo nie brał odpowiedzialności, to później nawet drobne sygnały „lenistwa” mogą uruchamiać silne emocje. To nie znaczy, że ktoś jest „toksyczny” czy przewrażliwiony, raczej organizm i emocje próbują chronić przed kolejnym zranieniem. Problem zaczyna się dopiero wtedy, kiedy reagujemy na nową osobę tak, jakby była poprzednim partnerem. Najważniejsze jest zauważanie tych triggerów i zadawanie sobie pytania: „Czy ja reaguję na to, co dzieje się teraz, czy bardziej na to, co pamiętam z przeszłości?”. Samo uświadomienie sobie tego już bardzo pomaga. A później ważna jest rozmowa, budowanie poczucia bezpieczeństwa i uczenie się, że nowa relacja nie musi powtarzać starego schematu. Czasami trzeba to przepracować z terapeutą. Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń jest prawnikiem, mediatorem rodzinnym oraz ekspertem w obszarze rozwiązywania konfliktów rodzinnych i wsparcia rodzin w sytuacjach kryzysowych. Od ponad 27 lat pracuje z rodzinami doświadczającymi konfliktów, kryzysów relacyjnych oraz sytuacji wymagających interwencji prawnej i psychologicznej. Jest założycielką oraz Prezesem Instytutu Wsparcia i Rozwoju Rodziny w Warszawie - interdyscyplinarnego ośrodka eksperckiego, który łączy wiedzę z zakresu prawa, psychologii, mediacji oraz interwencji kryzysowej. Instytut rozwija nowoczesne standardy pracy z rodzinami w konflikcie oraz tworzy systemowe rozwiązania wspierające dzieci i rodziców w sytuacji rozpadu relacji rodzinnych. Aktywnie współpracuje z organizacjami społecznymi działającymi na rzecz ochrony praw dziecka, w tym z Komitetem Ochrony Praw Dziecka oraz Fundacją ITAKA - Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych. Jest współtwórczynią i koordynatorką programów edukacyjnych i społecznych wspierających rodziców w odpowiedzialnym przeprowadzaniu procesu rozstania z poszanowaniem potrzeb dziecka. Czytaj także: "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć Nie stawiamy granic, żeby nie stracić ludzi, a tracimy siebie. Halina Piasecka mówi, od czego zacząć Na tydzień przestałam dostosowywać się do innych. Dla ciebie łatwizna? Mnie zżerało poczucie winy
Wpadłam w pułapkę figurek "Friends", bo jestem millenialsem. Ale nie zrobiłam tego z sentymentu
Ukochana grupa docelowa marketingowców? Millenialsi. Wystarczy poznać klucz do ich serca, który sprawi, że kampania do nich przemówi i zapewni im poczucie bezpieczeństwa. Nie mylić z nostalgią.
Figurki, merch, specjalny sos... Tak niewiele było trzeba, żeby tysiące millenialsów nagle przypomniało sobie, że fast foody istnieją i pobiegło do jednej z najpopularniejszych siedzi je oferującej, aby zdobyć zestaw „Friends” z figurką ulubionej postaci z sitcomu. McDonald’s zdecydowanie zrobił to dobrze, podsycając apetyt i budując napięcie w oczekiwaniu na kubki, które były wisienką na torcie tej kampanii. Dlaczego okazała się takim hitem? Bo karmiła potrzebę millenialsów na sentymentalną podróż i… poprawienie sobie nastroju. Kiedy reklama sprawia, że czuję się otulona i bezpieczna Marki doskonale wiedzą, że millenialsi to idealna grupa docelowa. Coraz częściej możemy spotkać się z kampaniami, których odbiorcami jest właśnie to pokolenie. A bazują one w dużej mierze na sentymentalizmie. Chodzi o to, aby przenieść nas do czasów dzieciństwa lub wczesnej młodości, czyli lat 80. i 90. I nie chodzi tu wyłącznie o nostalgię, a o… poczucie bezpieczeństwa, które poprzez kampanię gwarantuje nam dana marka. Nie od dziś mówi się, że nostalgia i sentyment to coś, co wzbudza w nas pozytywne emocje. Pomaga walczyć z lękiem, stresem, samotnością, czyli uczuciami, które dziś doskwierają wielu z nas. Szczególnie pokoleniu millenialsów, które już jakiś czas temu weszło na rynek pracy, ale czuje się wyobcowane w rzeczywistości. Jesteśmy bowiem w momencie, kiedy mamy ugruntowaną pozycję zawodową, ale często dzieje się to kosztem życia prywatnego. Wielu z nas zmaga się też z uczuciem pustki np. po stracie rodzica czy zmianie miejsca zamieszkania. Do tego dochodzą negatywne bodźce społeczno-polityczne. I właśnie dlatego potrzebujemy rzeczy, które ukoją nasze zszargane nerwy. A nic tak nie zapewnia poczucia przynależności oraz bezpieczeństwa jak coś, co kojarzy nam się z dzieciństwem, gdy wszystko było piękne, nieskomplikowane i przede wszystkim przewidywalne. - Z perspektywy psychologicznej to, co często nazywamy sentymentalizmem, w rzeczywistości jest głębiej związane z poczuciem bezpieczeństwa i regulacją emocji – tłumaczy psycholożka Anna Gajda. – Odwołania do tamtych lat, czy to poprzez seriale, muzykę, estetykę czy konkretne produkty, działają jak „kotwice emocjonalne”. Uruchamiają nie tylko wspomnienia, ale też zapisane w ciele i układzie nerwowym odczucia: spokój, znajomość, przewidywalność. W świecie, który jest szybki, niepewny i przerażający, takie bodźce mają funkcję regulującą, obniżają napięcie i przywracają poczucie kontroli. Gdy widzę na wieszaku dwie pary jeansów – jedną o współczesnym kroju, a drugą z jasnego materiału, z wysokim stanem – niczym z serialu „Beverly Hills 9020”, który oglądałam w liceum – oczywiste jest, że wybiorę tę drugą. Gdy czytam książkę o kasetach wideo, od razu w mojej głowie pojawia się obraz mnie oglądającej ulubione filmy na kanapie w pokoju rodziców. A kiedy oglądam powtórki „Rodziny zastępczej” lub słyszę dżingiel z „Miodowych lat”, przypomina mi się, jak mama pastowała podłogi przed świętami, a te same dźwięki i obrazy wypływały wtedy z ekranu telewizora. I od razu czuję się lepiej, niezależnie od tego, jaki mam dzień. Bo nawet najgorszy czas nie może wyrzucić tych obrazów z mojej głowy, a przeniesienie się do nich choć na chwilę koi nerwy i sprawia, że czuję się otulona oraz bezpieczna. Autentyczność, emocje, detal – klucz do serca millenialsa Badania przeprowadzone w 2014 roku przez Jannine Lasaletę, Constantine'a Sedikidesa i Kathleen Vohs, które zostały opublikowane w artykule pt. „Nostalgia Weakens the Desire for Money”, wykazały, że sentyment ma wpływ na to, jakie decyzje finansowe podejmujemy. Naukowcy przeprowadzili 6 eksperymentów polegających na tym, że badanych wprowadzono w stan nostalgii, np. wyświetlano im reklamę ze sloganem nawiązującym do ich wspomnień, o które wcześniej zostali zapytani. Następnie musieli oni przejść test, wypełniając kwestionariusz dotyczący znaczenia pieniędzy w ich życiu oraz decyzji finansowych. Okazuje się, że osobom, które miały związek emocjonalny z daną kampanią, łatwiej było wydać pieniądze, niż tym, na które w żaden sposób nie wpływała ona nostalgicznie. Marki doskonale wiedzą, jak działa ten mechanizm, dlatego tak chętnie wykorzystują sentymentalne podejście w tworzeniu nowych produktów oraz budowaniu kampanii marketingowych. - Millenialsi to dziś jedna z najbardziej atrakcyjnych grup z perspektywy marketingu i komunikacji, ponieważ łączą wysoką siłę nabywczą z wyjątkowo mocnym sentymentem do wspomnień. Dorastali w latach 80. i 90., w szybko zmieniającym się świecie, otoczeni intensywnymi bodźcami – nowymi technologiami, muzyką, popkulturą, smakami i kolorami. To właśnie one do dziś potrafią natychmiast przenieść ich myślami do szkolnych przerw, pierwszych koncertów czy spotkań ze znajomymi. Dla marek to niezwykle ważny punkt zaczepienia, bo millenialsi nie szukają już tylko produktu, ale doświadczenia, historii i emocji, z którymi mogą się utożsamić – tłumaczy Magda Pawlak, brand managerka marki Coca-Cola. I wskazuje 3 elementy, bez których nie może obyć się dobra kampania dedykowana millenialsom: autentyczność, emocje i detal. - Autentyczność – bo musi opierać się na prawdziwych wartościach i historii. Emocje – bo to one sprawiają, że marka zostaje z nimi na dłużej. I wreszcie detal, który często staje się kluczem do wspomnień: charakterystyczny dźwięk, kolor, albo smak, który nagle przenosi myślami kilka dekad wstecz. Nie ma w tym absolutnie nic złego. Wręcz przeciwnie. Sama łapię się na tym, że o wiele chętniej ulegnę marketingowi opartemu na nostalgii niż czemuś zupełnie nowoczesnemu, co sprawia, że nie czuję się komfortowo. Wpadłam w pułapkę zdobywania wszystkich figurek „Friends”, choć wiedziałam, że przecież jest to bazowanie na moim poczuciu nostalgii. Tak samo chętnie oglądam wszystkie reklamy świąteczne, które mają wprawić mnie w rodzinny nastrój i przenieść do czasów dzieciństwa. I tak samo kocham powrót mody z lat 90. oraz oglądanie remake’ów starych filmów i seriali, choć mam świadomość, że większość z nich po prostu nie może się udać. - W czasach przewlekłego stresu i niepewności (społecznej, ekonomicznej, globalnej) ludzie naturalnie szukają sposobów na samoregulację. Nostalgia jest jednym z nich – stosunkowo łatwo dostępnym i społecznie akceptowalnym. Dlatego tego typu kampanie są skuteczne, trafiają nie tylko w gust, co w podstawową potrzebę bezpieczeństwa i ukojenia – dodaje Anna Gajda. I właśnie to przyświeca mi, gdy daję się „nabrać” na merketingowe chwyty. Bo jeżeli i tak zamierzam kupić jakiś produkt, wybiorę ten marki, która trafiła do mojego serca. Bo zapewnia mi ona poczucie komfortu i bezpieczeństwa, którego tak bardzo potrzebuję w dzisiejszych czasach. Czytaj także: Oglądam "Przyjaciół", bo tam nikt nie próbował naprawiać relacji. A i tak działały Gyaru miał być wolnością. Skończył jako kolejny sposób, w jaki trzeba wyglądać True crime nie fascynuje kobiet. Daje im poczucie kontroli
True crime nie fascynuje kobiet. Daje im poczucie kontroli
Kobiety na całym świecie pokochały true crime, ale nie sięgają po nie wyłącznie z ciekawości. Chodzi o próbę oswojenia zła. Bo gdy nie możemy czegoś uniknąć, dobrze wiedzieć, jak się przed tym ochronić.
True crime, czyli historie kryminalne oparte na faktach, od kilku lat nie schodzą z TOP list największych platform streamingowych na świecie. Popularne są seriale o największych zbrodniarzach w historii, podcasty przedstawiające najmroczniejsze opowieści o zbrodniach, a także książki i filmy przybliżające nam sylwetki osób, które ich dokonały. W sieci pełno jest analiz dotyczących tego, co sprawia, że takie historie fascynują ludzi, a przede wszystkim kobiety. A co jeżeli powiem ci, że tu nie chodzi o fascynację? Bo to nie tyle ciekawość, co próba oswajania zła. To nie ciekawość, to potrzeba poczucia kontroli O tym, że true crime stały się globalnym fenomenem, mówi się od kilku lat. Według raportu Edison Risearch w samych Stanach Zjednoczonych aż 84% populacji USA w wieku 13+ w jakimś stopniu konsumuje treści true crime – czyta, ogląda lub słucha. Popularność tego typu materiałów wciąż wzrasta, a platformy streamingowe prześcigają się w tym, kto zaserwuje publiczności mroczniejszą historię. Media i przeróżne badania wskazują dwa powody, dla których fascynujemy się prawdziwymi historiami o zbrodniach. W dużej mierze jest to ciekawość i chęć zajrzenia w psychikę osób, które dokonują najgorszych czynów. Drugim i myślę, że jeszcze istotniejszym powodem, są funkcje edukacyjne, które moim zdaniem dość mocno przyświecają również kobietom. Bo choć wiele mówi się o fascynacji złem i tym, że kobiety kochają bad boyów, są to sporadyczne przypadki, a większość z nas, śledząc szczegóły zbrodni, próbuje dowiedzieć się tego, jak zachować bezpieczeństwo w niespokojnych czasach. - Mrok przyciąga uwagę człowieka od zawsze. Jest tajemniczy, łamie zasady, na które się umówiliśmy, może pociągać swoją bezwzględnością i siłą – mówi Stefan Sawicki, psycholog, psychoterapeuta i współautor podcastu „Skok w Mrok” oraz książek o tematyce true crime. - Kiedy skupimy się na kategorii true crime, mówimy o mroku w warunkach kontrolowanych. O mroku bezpiecznym. Na własnych zasadach uruchamiamy podcast, czy otwieramy książkę i w każdej chwili możemy przestać. To poczucie kontroli pozwala nam swobodnie obcować z treściami, do których w innych okolicznościach nie mielibyśmy dostępu. Tę chęć kontrolowania mroku i zła szczególnie widać w podejściu kobiet, które ochoczo sięgają po tego typu historie. Nie chodzi o zbrodnie. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa Różne badania wykazują, że kobiety w tym samym stopniu jak mężczyźni lub nawet bardziej odczuwają potrzebę obcowania ze złem, a wszystko dlatego, że próbują w jakiś sposób to zło oswoić. - Zainteresowanie kobiet tego typu tematyką może mieć jeszcze głębszą warstwę. Mimo że mogłoby się wydawać, że to głównie mężczyźni sięgają po historie prawdziwych zbrodni, to właśnie kobiety stanowią przeważającą część odbiorców true crime. Najwyraźniej nie chodzi tu wyłącznie o brutalność i siłę, jak w filmach akcji czy sportach walki, które chętniej oglądają panowie. Kobiety statystycznie częściej doświadczają przemocy ze strony bliskich partnerów niż mężczyźni, więc potrzeba rozpoznawania wzorców zagrożenia, w tym schematów zachowań sprawców czy czerwonych flag w relacjach, może mieć praktyczne znaczenie – tłumaczy Stefan Sawicki. Kobiety próbują oswoić zło, ponieważ same najczęściej padają jego ofiarami. Ale w dużej mierze jest to też uwarunkowane kulturowo. To właśnie kobiety od zarania dziejów pełnią bowiem funkcję opiekunek – zarówno dzieci, jak i osób starszych. W kobiecej naturze leży chęć ochronienia nie tylko siebie, ale także najbliższych przed złem, którego nie da się wyeliminować. - Kobiety prawdopodobnie są w naturalny sposób przyciągane chęcią zrozumienia tego, co się wydarzyło, a przede wszystkim, dlaczego to się wydarzyło – dodaje psycholog. I choć wszyscy mówią, że zbrodnie nas ciekawią, myślę, że większość z nas może śmiało stwierdzić, że tu tak naprawdę wcale nie chodzi o ciekawość. To coś więcej. To próba zrozumienia i oswojenia czegoś, czego i tak nie jesteśmy w stanie uniknąć. A jeżeli nie możemy tego wyeliminować, warto wiedzieć, co zrobić, aby się przed tym ochronić. Stefan Sawicki – psycholog, psychoterapeuta, współautor podcastu Skok w Mrok oraz książek o tematyce true crime. Pracuje w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, gdzie zajmuje się diagnozą psychologiczną oraz psychoedukacją. Czytaj także: Oglądam "Przyjaciół", bo tam nikt nie próbował naprawiać relacji. A i tak działały Tajemnice nie są złe, ale do czasu. Czy „DRAMA” sprawi, że związki posypią się jak domki z kart? Komedie romantyczne to żaden guilty pleasure. Potrzebujemy ich jak powietrza. Dlaczego nas kręcą?
Oglądam "Przyjaciół", bo tam nikt nie próbował naprawiać relacji. A i tak działały
Kłócimy się i rozkładamy wszystko na czynniki pierwsze, zamiast po prostu przeprosić. Analizujemy każde zachowanie partnera, zamiast od czasu do czasu odpuścić. Dlatego tak chętnie wracamy do serialu "Przyjaciele", bo tam nikt nie próbował naprawić relacji na siłę, a i tak działały.
Pamiętasz scenę z serialu „Przyjaciele”, gdy Monica i Chandler uświadomili sobie, że cała paczka wie o ich do tej pory sekretnym związku? „They don’t know, that we know, that they know”... Już sama konstrukcja tego zdania brzmi skomplikowanie, ale właśnie tak wyglądały relacje w tym serialu. Były skomplikowane, niedoskonałe, niekiedy wręcz absurdalne, ale właśnie to było w nich piękne. I dlatego tak chętnie wracamy do tego serialu. Bo w nim nikt na siłę nie próbował naprawiać relacji, a one i tak działały. „Tęsknię za tym, jak kiedyś wyglądały relacje” - Jak oglądam ten serial, to czuję się spokojniejsza - mówi Ania, która przyszła na świat długo po premierze „Przyjaciół”. Jest głosem pokolenia Z, dla którego ta produkcja powinna być sitcomem boomerów. A jednak, coraz młodsze pokolenia sięgają po ten tytuł, bo szukają w nim tego, co prawdziwe. - Pokazuje mi on zwykłych ludzi, którzy mają swoje problemy, niedociągnięcia, ale i tak ze wszystkim sobie zawsze radzą. Z tego samego powodu "Przyjaciół" oglądają też trochę starsze pokolenia. Anię miłością do serialu zaraziła jej ciocia Olga, która jest millenialsiarą zakochaną w sitcomie. Gdy po raz pierwszy zobaczyła na ekranie paczkę z Central Perk, poczuła się, jakby była jej częścią. I w zasadzie do dziś jest jej wierną przyjaciółką. - Ten serial oglądam dlatego, by poczuć spokój. To sześć zupełnie różnych charakterów, ale jednak dla nich ta relacja jest na tyle ważna, że dbają o nią, mimo że ich życia się mocno zmieniają – mówi Olga. Dziś, zamiast skupiać się na budowaniu jakościowej relacji, próbujemy na siłę zmieniać siebie i najbliższych, żeby było "idealnie". O tym porozmawiałam ostatnio też z moją licealną koleżanką Agnieszką, która również jest wielką fanką „Przyjaciół”. - Kluczowa tam jest akceptacja i to, że nikt nikogo nie zmieniał na siłę. Oni się lubili za to, jacy po prostu byli. Brali siebie nawzajem z całym inwentarzem, który mieli. Tęsknię za tym, jak kiedyś wyglądały relacje. Nigdzie się wtedy nie goniło, był czas, żeby się spotkać, porozmawiać, wypić kawę, spędzić wspólnie czas. Mam wrażenie, że teraz przez to, że każdy chce pokazać w social mediach, że ma „idealne życie” i „idealne relacje/przyjaźnie”, szukamy w ludziach tego ideału, którym przecież nikt nie jest – mówi Agnieszka. Myślę, że powiem nie tylko za siebie, ale też za moje bohaterki i wiele innych osób, które wracają do „Przyjaciół” z sentymentu – brakuje nam szczerej, niczym niezmąconej relacji z drugim człowiekiem. Żyjemy bowiem w czasach, w których nieustannie coś analizujemy. Swoje życie, życie innych ludzi, próbujemy od początku do końca „przerobić” wszystko tak, żeby działało idealnie, a przecież nikt z nas nie jest idealny. Stawiamy granice, analizujemy każdą emocję, a w serialu tego nie było - bohaterowie po prostu tworzyli relacje, często nieidealne i chaotyczne, ale prawdziwe. Kiedy relacja przestaje być relacją, a zaczyna projektem Nie chodzi o to, że serialowi przyjaciele nie mieli problemów, a relacje między nimi były usłane różami. Co to, to nie, zgodzę się nawet z wieloma analizami, które pokazują, że niektóre elementy ich osobowości były dysocjacyjne. Ale niech pierwszy rzuci kamieniem ten, kto nie ma nic do przepracowania – jakiejś traumy z dzieciństwa, błędów z przeszłości, traumatycznych relacji… - Gdy analizujemy coś zbyt długo i zbyt dogłębnie, zaczynamy szukać „dziury w całym” i odnajdujemy rzeczy, na które nie zwracaliśmy uwagi wcześniej – dodaje Agnieszka. I właśnie tu pojawia się sedno naszego problemu. Nie ma nic złego w pracy nad sobą i nad relacją. Terapie są potrzebne, gdy naprawdę dzieje się źle. Nie chodzi też o to, aby od razu skreślać relację, w której jesteśmy. Pytanie tylko, czy naprawdę jest nam potrzebne analizowania nawet tych udanych związków. - Sama bardzo lubię „rozkminiać”, ale w moim życiu i z obserwacji wynika, że najlepsze jest pójście za głosem serca. Intuicja jest bardzo ważna, bo czujesz, czy dany człowiek ma to flow, czy dobrze się z nim dogadujesz i nawet jeżeli coś ci nie pasuje, to nie ma co się zastanawiać, tylko po prostu zaufać intuicji – tak jak robili to przyjaciele – dodaje Olga. Czy musimy być idealnie dopasowani, aby stworzyć udaną relację – zarówno miłosną, jak i przyjacielską? Czy naprawdę musimy wszystko rozumieć, żeby być razem? Przecież nikt nie jest idealny i nie ma dwóch takich samych osób. A może właśnie w tym szaleństwie jest metoda? - Z perspektywy psychologicznej sama refleksyjność nie jest problemem – przeciwnie, pomaga nam lepiej zrozumieć siebie i partnera. Trudność pojawia się wtedy, gdy analiza zastępuje przeżywanie i bycie w relacji – tłumaczy Anna Gajda, psycholożka zajmująca się relacjami. - Nadmierne „przetwarzanie” każdej interakcji może prowadzić do napięcia, nadinterpretacji i utraty spontaniczności. Relacja zaczyna się wtedy bardziej projektem do zarządzania niż doświadczeniem do przeżycia. W praktyce widzę, że pary często wpadają w pułapkę ciągłego „naprawiania”, zamiast budować więź poprzez obecność. To może obniżać poczucie bezpieczeństwa i bliskości. „Przyjaciele” to nie jest idealny serial. Pełno w nim stereotypów, jest bardzo niepoprawny politycznie (dzięki Ci Boże!), bywa grubymi nićmi szyty (skąd oni mieli na to wszystko pieniądze i czas?!), ale wciąż jest nam bliższy niż wiele nowszych produkcji, w których wszystko wygląda idealnie. Bo kiedy pokłócę się z mężem, mam ochotę wrócić do sceny, w której Monica tańczy z indykiem na głowie, żeby przeprosić Chandlera, niż z kolejną parą na kanapie u psychoterapeuty, która próbuje przepracować swój związek. Dzięki temu wiem, że czasem nie trzeba głębokich analiz naszych „podłych charakterów”, tylko wystarczy krótkie przepraszam. Jak w latach 90., kiedy nie próbowaliśmy na siłę naprawiać relacji, po prostu w nich byliśmy. - W „Przyjaciołach” widzimy relacje niedoskonałe, czasem chaotyczne, ale osadzone w stałości i akceptacji i to jest coś, za czym dziś tęsknimy – podsumowuje psycholożka. Wbrew pozorom luz bohaterów oraz to, że nie są perfekcyjni, jest największą siłą tego serialu. Bo choć stać ich było na loft na Manhattanie i mieli czas na codzienne spotkania, czego większość z nas nie może powiedzieć o sobie, to ich relacje nie były idealne, a oni i tak nie próbowali ich zmieniać na siłę, tylko walczyli o to, co już mają. A my, w tym wyidealizowanym, sztucznie napompowanym świecie, też o tym marzymy – nawet jeśli rzeczywistość wymusza na nas inne podejście. Czytaj także: Tajemnice nie są złe, ale do czasu. Czy „DRAMA” sprawi, że związki posypią się jak domki z kart? "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć Komedie romantyczne to żaden guilty pleasure. Potrzebujemy ich jak powietrza. Dlaczego nas kręcą?
Tajemnice nie są złe, ale do czasu. Czy „DRAMA” sprawi, że związki posypią się jak domki z kart?
Film "DRAMA" 10 kwietnia 2026 wszedł na ekrany kin i skłonił nas do przemyślenia naszych relacji. Czy transparentność w związku zawsze jest dobra? Czy ukrywanie czegoś przed partnerem można wytłumaczyć? Zastanawiamy się nad tym wspólnie z psycholożką Pauliną Koszut.
Minęły 2 lata, minęło 5, 10 lat związku, a ty nagle budzisz się obok osoby, którą wydawać się mogło, że znasz już na wylot i zupełnie jej nie poznajesz. Zastanawiasz się, co was połączyło, gdzie popełniłeś błąd, kim jest człowiek, z którym spędziłeś ostatnie lata swojego życia. Właśnie to przytrafiło się bohaterom filmu „DRAMA”, który 10 kwietnia 2026 miał kinową premierę. Ale jego wydźwięk nie bez powodu jest słodko-gorzki. Bo takie sytuacje przytrafiają się wielu z nas na co dzień. Kiedy relacja staje się więzieniem Wszyscy doskonale znamy smak wolności, ale na pewnym pułapie relacji z drugą osobą może nam się wydawać, że jesteśmy ograniczeni. Że w naszym życiu pojawiły się bariery, których nie potrafimy przeskoczyć, sieci, w które zostaliśmy wplątani. I tak sobie tkwimy na tej pajęczynie, aż w pewnym momencie pojawia się wielki, tłusty pająk zmierzający w naszą stronę. To może być różnica zdań wynikająca z nagłej sytuacji życiowej, o której nie pomyśleliśmy przed ślubem. Coś, co miało się nie wydarzyć, a nagle spadło na nas jak grom z jasnego nieba i przytłoczyło nas swoim ciężarem. Śmierć bliskiej osoby (np. dziadka, rodzica) to kaliber, z którym w pewnym momencie mierzy się każda relacja i właśnie tu widzimy wyraźnie, czy możemy liczyć na drugą osobę, jak nasz związek sprawdza się w kryzysowych sytuacjach. I wyciągamy wnioski, które często bywają dalekie od "żyli długo i szczęśliwie”. - Takie rzeczy, które wychodzą nagle, to jest np. kwestia niedogadania się w jakiejś sprawie – decyzji chcemy dzieci czy nie chcemy dzieci, wyprowadzamy się czy nie wyprowadzamy się… - To różnica w wartościach, podejściu do życia. Najczęstszą trudnością są też finanse, trudności z nimi związane – np. ktoś traci pracę lub choroba, depresja jednej z osób. To są takie czynniki, które najczęściej zaburzają życie rodziny, pary i to powoduje kryzys – tłumaczy psycholożka Paulina Koszut. Pająkiem mogą się okazać nowe role, w jakich się znaleźliście. Być może awans wpłynął na osobowość twojego partnera. Może rodzicielstwo wyzwoliło w was instynkty, które zamiast łączyć, dzielą. Wydawać się mogło, że macie wszystko poukładane – plany na dwójkę dzieci, wybrane imiona, być może nawet to, do jakiej pójdą szkoły, a tu przychodzą zupełnie nowe problemy dnia codziennego – bunt dwulatka, choroba, mały człowieczek, który nagle wymaga tyle atencji, że musicie zrezygnować z czasu dla siebie i… marzenia przykrywa rzeczywistość. Wreszcie to mogą być tajemnice z przeszłości drugiej osoby. Myślisz, że „DRAMA” to tylko film, a wy znacie się z ukochanym na wylot? Przecież takie rzeczy się nie dzieją... Uderz w stół… może inny kaliber, ale twój partner może ukrywać rzeczy, o których ci się nie śniło i wbrew pozorom nie jest to takie rzadkie. Tajemnice nie są złe, dopóki nie pojawia się kłamstwo Pamiętasz film „Pan i Pani Smith”, w którym Angelina Jolie i Brad Pitt (tak, to od tej produkcji zaczął się ich sławetny romans) wcielają się w role agentów? Budują relację, ale nie mogą zdradzić swojej prawdziwej tożsamości, aż w końcu dostają zlecenie, które odsłania karty i czar pryska, a napięcie wzrasta z dnia na dzień. Podobny schemat przeszli bohaterowie „DRAMY”, poznając swoje największe sekrety. I jest to bliskie również nam, gdy otrzymujemy informację, której zupełnie byśmy się nie spodziewali. Jesteśmy tylko ludźmi, każdy z nas skrywa sekrety, do których nie chce się przyznać. To mogą być błahostki, których się wstydzimy, np. przezwisko szkolne, co raczej nie powinno wpłynąć na trwałość relacji. Często jednak są to kwestie zupełnie innego kalibru – np. chęć posiadania dzieci, choroby genetyczne, coś, co może nas ukazać w krzywym zwierciadle. Dlatego wolimy to przemilczeć. Czy jednak słusznie? - Teoretycznie, im bardziej jesteśmy transparentni, tym lepiej. Ale z drugiej strony pytanie, czy transparentność to jest omawianie każdej swojej myśli – zastanawia się Paulina Koszut. - Jest pewna część swoja, którą się ma, i nie mylmy tego z kłamstwem. Tajemnica to też kwestia własnego systemu wartości i wielu czynników, które na to wpływają. Mamy pewne sytuacje, że ktoś zataja chorobę psychiczną, orientację i inne kwestie uwarunkowane prawnie, to to jest nawet podstawa do tego, żeby małżeństwo unieważnić. Chodzi o skalę, że są pewne rzeczy, o których osoba, z którą jesteśmy w związku, powinna wiedzieć, bo to wpływa później na dalsze życie tej pary. I to traktujemy w kategorii kłamstwa – tłumaczy terapeutka. Ukrywanie czegoś może zatem nie być złe, dopóki nie pojawi się kłamstwo. Jak odróżnić obie rzeczy? Tu należy po prostu usiąść, zastanowić się nad tym, co w nas tkwi, a następnie nadać tej rzeczy wartość – czy w jakikolwiek sposób jest ona w stanie wpłynąć na osobę, z którą jesteśmy oraz naszą relację? - Jeżeli czegoś nie mówimy, a to siedzi w nas, wpływa na relację, to pytanie, czy już lepiej tego nie powiedzieć. Są takie rzeczy, które bardzo w nas siedzą i mamy wrażenie, że mogą skrzywdzić drugą osobę, to wtedy warto się zastanowić, czy to powiedzieć i co da wyznanie prawdy – dodaje psycholożka. Czy po „DRAMIE” związki posypią się jak domki z kart? Właśnie dlatego w związku najlepiej być transparentnym już od samego początku. Wielu z nas wydaje się bowiem, że zatajanie prawdy nie jest kłamstwem, ale potrafi być jeszcze gorsze i wręcz trujące dla relacji. I nigdy nie wiadomo, jak to się skończy. Gdy kończy się np. terapią i próbą przepracowania, wtedy jest dobrze. Gorzej, gdy zaczynamy dusić wszystko w sobie, udając, że nic się nie wydarzyło – podobnie jak było to w przypadku głównego bohatera filmu „DRAMA”. - Jak pary nie pracują nad tym, problemy się nawarstwiają, emocje się nawarstwiają, wspólna złość się pojawia. Jest wiele obszarów, których my w życiu nie odkryjemy, nie dotkniemy, nie wypracujemy. Ale nie o to chodzi w życiu, żeby ciągle coś przepracowywać. Odkrywajmy, pracujmy nad tym, co jest w tym momencie dla nas ważne, przyjrzyjmy się relacjom, zobaczmy, co tu jest do zrobienia. Żyjmy, cieszmy się, korzystajmy, ale zwracajmy uwagę na siebie, bo wtedy jest łatwiej – podsumowuje Paulina Koszut. W dzisiejszych czasach zapominamy o tym, że budowanie relacji wymaga czasu, cierpliwości i też zrozumienia drugiej osoby, a żeby tego dokonać, musimy rozumieć samych siebie. Sądzę, że „DRAMA” może być filmem-zjawiskiem, które zadziała na nasze relacje niczym swoiste katharsis. Może stać się dla nas motywacją, aby zadać pytania i poznać odpowiedzi. Bo jeżeli ukrywamy coś naprawdę ważnego, to prędzej czy później wyjdzie na jaw. I tu pojawiają się dwie drogi. Albo otrzymamy efekt domina i związki posypią się jak domki z kart niczym w pandemii. Albo wyjdziemy z tego egzaminu silniejsi i spokojniejsi o to, że za 10 lat po przebudzeniu powiemy: „Cieszę się, że budzę się obok ciebie”. Czytaj także: Motyle w brzuchu, zaręczyny i... "DRAMA". Dawno żaden film nie trzymał mnie tak w napięciu jak ten "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć Nie stawiamy granic, żeby nie stracić ludzi, a tracimy siebie. Halina Piasecka mówi, od czego zacząć