polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-01-28T16:18:37.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Części świata...
items: Między życiem, a błękitem ... - odcinek XII
items: Między życiem, a błękitem ... - odcinek XI
items: Między życiem, a błękitem… - odcinek VII
items: Między życiem, a błękitem… - odcinek V
items: Jak się zakochać? Na zawołanie!
items: Walentynki - Różowa tandeta?
items: Bajka o Głupim Jasiu i Pięknej Damie
items: Bajka o sercu, czyli co jak stary tramwaj było

Części świata...
type: item
date: 2010-04-28T19:33:23.000Z
creator: redakcjpolki
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: album
subject: miłość
subject: partnerstwo
subject: poświęcenie
subject: uczucie
subject: związek
description: W trakcie różnych rozmów różne rzeczy wychodzą na jaw. Być może jest to wina sposobu rozumienia pewnych treści, być może inne poglądy, albo tez nieumiejętność odpowiedniego wyrażania słów. Tak czy siak partnerzy potrafią dowiedzieć się od ukochanej osoby rzeczy niezwykle miłych, ale i takich, które mogą zaboleć.
encoded: W trakcie różnych rozmów różne rzeczy wychodzą na jaw. Być może jest to wina sposobu rozumienia pewnych treści, być może inne poglądy, albo tez nieumiejętność odpowiedniego wyrażania słów. Tak czy siak partnerzy potrafią dowiedzieć się od ukochanej osoby rzeczy niezwykle miłych, ale i takich, które mogą zaboleć. Częstym powodem kłótni jest zazdrość i brak zaufania. W przypadku kobiet nie musi to od razu oznaczać, że obawy te żywią w stosunku do swojego partnera. Jemu mogą bowiem ufać w 100%, jednak nie darzą tym uczuciem żadnej innej kobiety. Nie ma w tym nic złego. Problem zaczyna się, kiedy nie podoba nam się, iż nasz partner chciałby wyjść w wyjątkowej (jego zdaniem) sytuacji w gronie mieszanym, podczas gdy my nie możemy mu towarzyszyć. Nasze niezadowolenie i gniew wywoła jego frustrację i początek wojny. Jak to się dzieje, że wiele kobiet jest w stanie zrezygnować z kolegów i tzw. grona mieszanego, by oddać całe swe uczucie ukochanemu, aby nie dać mu nawet pomyśleć, że ktokolwiek inny ma jakieś znaczenie? Dla płci żeńskiej jest to takie oczywiste, gdy się kogoś kocha. Dlaczego zatem mężczyznom zależy tak na koleżankach i spotkaniach nie z samymi facetami ale i z kobietami? Mówi się, że jeśli się kogoś kocha, powinno się go puścić wolno - jeśli wróci, jest nasze, jeśli nie - nigdy do nas nie należało. Może i tak się mówi, ale dlaczego tego próbować? Czy nie jest oczywistym, że znaczenie powinna mieć ta jedna jedyna? Czy mamy inne poczucie miłości? Bardzo intensywne uczucie można przekazać na różne sposoby, np. jesteś całym moim światem. Sformułowanie to nie tylko mówi „tak bardzo Cię kocham”, ale przekazuje także dodatkową treść: liczysz się dla mnie tylko Ty; nie mają dla mnie znaczenia koledzy, nie potrzebuję się z nimi widywać, nie chcę, bo to Ty jesteś jedynym mężczyzną, na którym mi zależy. Skoro kobiety potrafią, a w zasadzie uważają to za normalne, zrezygnować z kolegów całkowicie, dlaczego panowie nie mogą tak zrobić? Mówią, że w związku nie powinno się n…

czesciswiata-44292a1.jpg
width: 420
height: 280

Między życiem, a błękitem ... - odcinek XII
type: item
date: 2010-04-12T00:08:45.000Z
creator: redakcjpolki
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: album
subject: emocje
subject: felieton
subject: miłość
subject: Opowiadania
subject: uczucie
subject: związek
description: W całym domu w Konstancinie unosiła się woń wigilijnych potraw wymieszana z zapachem choinek, z których większa stała w głównym holu na honorowym miejscu, druga zaś nieco mniejszych już, nie tak okazałych rozmiarów, ustawiona została w jadalni wprost przed wyjściem na taras.
encoded: W całym domu w Konstancinie unosiła się woń wigilijnych potraw wymieszana z zapachem choinek, z których większa stała w głównym holu na honorowym miejscu, druga zaś nieco mniejszych już, nie tak okazałych rozmiarów, ustawiona została w jadalni wprost przed wyjściem na taras. Obie choinki mieniły się od kolorowych ozdób, anielskich włosów i bombek upstrzonych bałwankami. Niektóre z nich pamiętały całe pokolenia wcześniejszych wychowanków. Najbardziej oryginalne i przyciągające uwagę były te zrobione własnoręcznie przez mieszkańców „Cichego Domu.” Iga stała w jadalni i spoglądała na dzieci skupione dookoła zielonego drzewka. Cały czas coś szeptały między sobą, chichotały; maluchy przepychały się kto ma stać bliżej choinki i zaglądały co chwilę pod stojak czy przypadkiem nie pojawiły się jakieś gwiazdkowe prezenty. Staś wyglądał jak mały Anglik w białej koszuli i ze staromodną aksamitką zawiązaną na kokardę pod szyją, która z pewnością była pomysłem Laury; mała Ela w kraciastej sukience z koronkowym kołnierzem z uwagą poprawiała drobne stare korale, które sprezentowała jej Pani Jadzia – kucharka, Antek w przykrótkich odrobinę spodniach z wielkimi sztruksowymi łatami na kolanach, starannie przyszytymi ręką Pani Marii… Starszyzna mieszkańców wcale nie prezentowała się gorzej od wytwornych maluchów. Nastolatki powymieniały się kreacjami na ten świąteczny wieczór, chłopcy natomiast bardziej zainteresowani byli specjałami stołu, niż własną elegancją i buszowali wzrokiem po półmiskach i salaterkach. Iga uśmiechała się sama do siebie, a od tego świątecznego widoku robiło się jej cieplej na sercu, które w tym roku bombardowane było życiowymi rewelacjami. Wiele wydarzeń, wiele nowych informacji docierających do niej po latach jak duchy przeszłości, wiele emocji… Teraz chciała zaznać stanu określanego zwykle „spokojem ducha” albo „świętym spokojem.” Z drugiej strony nie przyznając się sama przed sobą tęskniła za miłością i zwyczajnym ludzkim szczęściem, takim szczęściem dzielony…

miedzyzyciemablekitemodcinekxii-fbca9f5.jpg
width: 420
height: 253

Między życiem, a błękitem ... - odcinek XI
type: item
date: 2010-04-12T00:08:19.000Z
creator: redakcjpolki
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: album
subject: emocje
subject: felieton
subject: miłość
subject: Opowiadania
subject: uczucie
subject: związek
description: Od rana Iga zabrała się do porządkowania starych szpargałów, które wysypywały się przy każdym uchyleniu drzwi pawlacza w przedpokojowej wnęce. Z mocnym postanowieniem przeprowadzenia ostrej selekcji przechowywanych skarbów Iga opróżniła szafki i przystąpiła do oględzin.
encoded: Od rana Iga zabrała się do porządkowania starych szpargałów, które wysypywały się przy każdym uchyleniu drzwi pawlacza w przedpokojowej wnęce. Z mocnym postanowieniem przeprowadzenia ostrej selekcji przechowywanych skarbów Iga opróżniła szafki i przystąpiła do oględzin. Stare książki, notatki jeszcze z czasów studiów, znalazło się też kilka zeszytów z liceum, dokumenty, gwarancje na sprzęty domowe, które często już dawno nie funkcjonowały albo zostały przez nią wyrzucone… Świeżo zaparzona kawa o mocnym aromacie, parowała z kubka stojąc na małym podręcznym stoliku, niedbale rozrzucone papierzyska wyglądały jakby nie zostały wyjęte ze schowka, ale jakby wysypały się z niego po tym jak drzwiczki nie wytrzymały ich naporu. Iga ze spokojem brała do ręki każdy zwój, każdą teczkę, czy nawet najmniejszy skrawek pożółkłego już w większości przypadków papieru i chętnie oddawała się ich wnikliwej lekturze. Odkopując się w niezbyt zawrotnym tempie z porozrzucanych papierów czuła się trochę jakby była w środku archiwum swojego życia. Szkolne świadectwa, wakacyjne listy od Agaty, pocztówki … Po dwóch godzinach badania zgromadzonego życiowego materiału, Iga wzięła duży łyk zimnej już kawy, odetchnęła i rozejrzała się po pokoju, który powoli zaczynał wyłaniać się z fal biało żółtawych dokumentów. Nagle jej wzrok powędrował na szarą wiązaną teczkę, która nosiła ślady długoletniej już wysługi. Tę teczkę Iga znalazła po śmierci mamy w małym nakastliku, stojącym przy jej łóżku w ich dawnym mieszkaniu przy Szarej. Nigdy nie zaglądała do tych szpargałów po mamie, ale chyba nadszedł czas by się temu przyjrzeć i pozbyć niepotrzebnych papierków. Iga podniosła teczkę, kiedy odchyliła się jedna z wewnętrznych jej zakładek , która widocznie była mocno wyeksploatowana i na nogi Igi posypał się deszcz starych kopert w różnych kolorach z pięknymi kolorowymi znaczkami. Iga schyliła się by je pozbierać, a podnosząc je jeden po drugim zauważyła, że każdy list jest opatrzony okrągłą dużą pieczęcią po…

miedzyzyciemablekitemodcinekxi-343cf18.jpg
width: 420
height: 280

Między życiem, a błękitem… - odcinek VII
type: item
date: 2010-04-11T00:04:26.000Z
creator: redakcjpolki
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: album
subject: felieton
subject: Opowiadania
subject: uczucie
subject: związek
description: Iga po powrocie ze szpitala przeżyła całe pielgrzymki odwiedzających i zatroskanych o jej zdrowie znajomych, sąsiadów i kolegów z pracy. Powoli zaczęła wracać do normalnego życia. Koleżanki z wydawnictwa dbały o dostarczanie materiałów do opracowywania w domu i o odbieranie stosów papieru od Igi.
encoded: Iga po powrocie ze szpitala przeżyła całe pielgrzymki odwiedzających i zatroskanych o jej zdrowie znajomych, sąsiadów i kolegów z pracy. Powoli zaczęła wracać do normalnego życia. Koleżanki z wydawnictwa dbały o dostarczanie materiałów do opracowywania w domu i o odbieranie stosów papieru od Igi. Agata pilnowała aby Iga nie odpuszczała rehabilitacji i codziennych ćwiczeń zlecanych przez lekarzy, ciotka Laura o zapasy jedzenia. Ale, był jeszcze ktoś, kto dbał o to aby w domu Igi nie zabrakło tulipanów… Kuba coraz częściej wymieniał wczorajsze lub co najwyżej dwudniowe kwiaty na świeży bukiet. Iga nawet nie zauważyła kiedy stali się dobrymi znajomymi, czy może nawet trochę się zaprzyjaźnili. Iga nie lubiła nadużywać słowa przyjaźń. W życiu nauczyła się odróżniać przyjaźń od znajomości, koleżeństwa czy dobrej współpracy. Przyjaźniła się z Agatą i tylko jej mogła powierzyć wszystkie nawet najgłębsze tajemnice, rozterki czy marzenia. Z Agatą mogła przedyskutowywać wszystkie aspekty swojego życia , te chlubne i te o których wolałaby zapomnieć. Tak samo ona o Agacie wiedziała wszystko i od zawsze. Przed Agatą nie musiała wstydzić się własnych myśli, odsłaniała przed nią wszystkie nawet najdalsze zakamarki swojej duszy, umysłu, no i serca. Chociaż zawsze zastanawiała się czy nie jest to przypadkiem jeden i ten sam ludzki organ tylko biologicznie odseparowany dla jakiejś równowagi? Od czego zależy czy myślimy mózgiem czy naszym sercem? Kiedy dokonujemy wyboru „narzędzia?” Może mylne jest rozdzielanie tych rzeczy? Może nasze serce i mózg funkcjonują na zasadzie naczyń połączonych, a może są jednym naczyniem? Od zawsze nurtowało ją to pytanie. Ale Iga była zdecydowanie za tym, że nie da się tego oddzielić i była przekonana, że nasze decyzje wynikają z jakiejś mentalnej mieszanki naszych odczuć, uczuć i rozsądnej domieszki naszej wiedzy oraz doświadczenia. Nie podzielała tendencyjnego podejścia do tej kwestii, to znaczy, że w sprawach rodzinnych, uczuciowych i tak dalej kieruje…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/miedzyzyciemablekitem8230odcinek-9780907.jpg
width: 420
height: 280

Między życiem, a błękitem… - odcinek V
type: item
date: 2010-04-08T09:51:12.000Z
creator: redakcjpolki
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: album
subject: felieton
subject: miłość
subject: Opowiadania
subject: uczucie
subject: związek
description: Po kilku tygodniach po tym, jak uległa poważnemu wypadkowi i po tym jak ukochany mężczyzna postanowił ubrać ich miłość w zdawkowy, błękitny list i brutalnie wyrzucić ją ze swego życia Iga zdawała się być w nie najgorszej kondycji.
encoded: Po kilku tygodniach po tym, jak uległa poważnemu wypadkowi i po tym jak ukochany mężczyzna postanowił ubrać ich miłość w zdawkowy, błękitny list i brutalnie wyrzucić ją ze swego życia Iga zdawała się być w nie najgorszej kondycji. Może byłoby lepiej gdyby pogrążona w rozpaczy chlipała nocami tłumiąc płacz wciśnięta twarzą w poduszkę, a za dnia winna snuć plany zemsty na nikczemnym „osobniku płci niedoskonałej” za całe upokorzenie, które ją spotkało przez niego, za stracony czas, zawiedzione nadzieje… Nic z tych rzeczy. Iga czuła żal, ale nie rozpalało jej to do czerwoności. Nie czuła morderczej złości. Nerwowy skurcz żołądka przeszywał ją co prawda od środka kiedy jej myśli zaczynały krążyć wokół Adama i jego niefortunnego powrotu z pachnącego bagietkami i Coco Chanel Paryża, ale nie były to spazmy przepastnej rozpaczy. Nie umiała nawet określić dokładnie tego co działo się w jej sercu i mózgu. Jakieś dziwne odrętwienie… W ogólnym natłoku myśli, które z nadmiaru wolnego czasu w szpitalnym łóżku atakują człowieka ze wzmożoną mocą i częstotliwością, Iga próbowała wyselekcjonować swoje prawdziwe odczucia. Jakby próbowała pytać samą siebie o to co naprawdę czuje. Powoli zbliżała się do kresu poszukiwań i ku swojemu zdumieniu, chyba nawet z lekkim niedowierzaniem zaczynała odczuwać lekki spokój, wymieszany trochę z nutą zawiedzenia. Była zawiedziona bardziej poczuciem straty czasu, niż utraty miłości swojego życia. Spod tych wszystkich przemyśleń wysuwał się lekki zarys gotowego morału płynącego z tej całej sytuacji. Czyżby poświęciła tyle czasu na coś co nie zasługiwało na jej uwagę? Iga nie chciała się jeszcze przyznać sama przed sobą, ale zaczynała odczuwać dziwny spokój. Był to jakby rodzaj ulgi, czuła jakby na nowo odzyskiwała swoje życie. Te kilka ostatnich tygodni w szpitalu spędziła na rozmowach z Agatą, a kiedy ta wracała do domu do swoich rozszczebiotanych bliźniaków i do męża, Iga pogrążała się w świecie swoich przemyśleń. W każdym razie temat był nadal ten sa…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/miedzyzyciemablekitem8230odcinek-e97236f.jpg
width: 420
height: 280

Jak się zakochać? Na zawołanie!
type: item
date: 2010-02-13T14:38:53.000Z
subject: Kobiece pasje
subject: Po godzinach
subject: badania
subject: eksperyment
subject: małżeństwo
subject: miłość
subject: partner
subject: partnerka
subject: serce
subject: uczucie
subject: Walentynki
subject: zakochanie
subject: związek
description: Psycholog i wykładowca Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego Robert Epstein przeprowadził eksperyment, który miał udowodnić, że można się zakochać w każdym i – dosłownie – na zawołanie.
encoded: Psycholog i wykładowca Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego Robert Epstein przeprowadził eksperyment, który miał udowodnić, że można się zakochać w każdym i – dosłownie – na zawołanie. Do badania zainspirowała go kobieta, która kilka lat temu przyszła do niego na rozmowę o staż i mimochodem napomknęła, że nigdy nie była zakochana. Psycholog postanowił, że udowodni, iż stan zakochania można wzbudzić w każdym, wystarczy mieć odpowiednią technikę. Podczas służbowej podróży samolotem obok Epsteina usiadła kobieta, której zaproponował, by się w sobie... zakochali. Pasażerka zgodziła się i oboje zaczęli stosować „chwyty zakochanych”: trzymali się za ręce, patrzyli głęboko w oczy, szeptali sobie do uszu różne intymne i skrywane głęboko sekrety. Nawiązali tak intymną więź, że na koniec podróży okazało się, że faktycznie darzą się uczuciem zauroczenia czy wręcz... zakochania. Związek jednak nie trwał długo, przeszkodziła w jego utrzymaniu zbyt duża odległość dzieląca parę, ale dało to Epsteinowi do myślenia: można sobie wybrać obiekt westchnień i w odpowiedni sposób „osaczyć”, by wzbudzić miłosny żar w wybranku serca. Co ciekawe, doszedł też do wniosku, że małżeństwa, w których zainicjowaniu dużą rolę odegrało swatanie partnerów przez osoby trzecie, miały większe szanse na długoletni związek niż te, które zrodziły się dzięki szczeremu uczuciu: przebadał w tym kierunku pary zakochane w sobie od samego początku i te, w których uczucie „wymuszono” – okazało się, że odsetek rozwodów był o wiele wyższy wśród tych pierwszych, ponieważ uczucie, jakim darzyli się od samego początku, wygasło już po kilku latach jakby się wypalając po okresie intensywnego początkowego zakochania skonfrontowanego po kilku latach z problemami z kredytem czy narodzinami dziecka, natomiast w związkach swatanych miłość pojawiała się dopiero po jakimś czasie i ewoluowała latami, a dodatkowo pogłębiła się, gdy na świecie pojawiły się dzieci. Kochający się „od razu” mieli bowiem wyimaginowane pojęcie na …

jaksiezakochacnazawolanie-2646f93.jpg
width: 420
height: 280

Walentynki - Różowa tandeta?
type: item
date: 2009-01-26T11:16:40.000Z
creator: redakcjpolki
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: album
subject: felieton
subject: miłość
subject: uczucie
subject: Walentynki
description: Różowa tandeta. Tak ja to nazywam. Nie wiem, naprawdę nie wiem, kto wpadł na to, że te wszystkie walentynkowe gadżety, rozmaite poduszeczki, kubeczki, karteluszki, serduszka i setki innych duperelków mają mieć różowiutki, niczym Barbie, kolorek. Przecież człowieka od razu na wymioty zbiera, gdy obejrzy sobie kilka takich słodkich cacuszek leżących rządkiem na paru półkach. Bo Walentynki idą... Bo Dzień Zakochanych... Bo tradycja...
encoded: Różowa tandeta. Tak ja to nazywam. Nie wiem, naprawdę nie wiem, kto wpadł na to, że te wszystkie walentynkowe gadżety, rozmaite poduszeczki, kubeczki, karteluszki, serduszka i setki innych duperelków mają mieć różowiutki, niczym Barbie, kolorek. Przecież człowieka od razu na wymioty zbiera, gdy obejrzy sobie kilka takich słodkich cacuszek leżących rządkiem na paru półkach. Bo Walentynki idą... Bo Dzień Zakochanych... Bo tradycja... Guzik tam nie tradycja. Wszak Walentynki wcale nie tak dawno się pojawiły. O tradycji możemy mówić, gdy coś trwa wiek, dwa, trzy... Ale nie kilka, kilkanaście lat. W ogóle, kto to wymyślił? Dzień Zakochanych! Phi! Durna moda na wszelkiego rodzaju „dni”! Dzień Strażaka, Dzień Kobiet, Dzień Dziecka, Dzień Teściowej, dzień tego, dzień tamtego. Kociokwiku dostali, czy jak? Każdy chce mieć swój dzień, że niby nie gorszy jest od innych. I zakochani też stwierdzili, że chcą mieć swój dzień. I im się dostał 14 lutego. W sumie chyba bardziej nietrafionej daty być nie mogło. Połowa najzimniejszego miesiąca. Też wymyślili! Od wieków fale uniesień sercowych kojarzone są z wiosną, a tutaj nagle święto miłosne w samym środku zimy. Dobrze, powiedzmy tam, że może i jest patronem ten św. Walenty, a imieniny tegoż przypadają akurat w ten dzień i innego wyjścia nie było... Niech tam im będzie. Dla mnie to paradoks i tyle... Wróćmy jednak do wspomnianej różowej tandety. Owszem, może i co poniektórzy gust dobry mają i tego nie kupią, ale jak słyszę na ulicy: „o, jakie śliczne i słodkie” to mi się coś wewnątrz przewraca. Jak można się takim badziewiem zachwycać? Ani to gustu nie ma, ani najczęściej porządnego wykonania. A kupione i wręczone tzw. drugiej połówce (nieważne, właściwa już, czy jeszcze nie) stanowić ma niby dowód miłości? Śmiech mnie ogarnia. Gorzki jednakże... Dlaczego? Otóż okazuje się, że nieważne jest, coś człowieku przez cały rok robił, jaki był, jak się zachowywał itd. Jeśli odmówi się kupienia „czegoś” w ten akurat dzień, to jest to równozna…

walentynkirozowatandeta-1b2b067.jpg
width: 426
height: 282

Bajka o Głupim Jasiu i Pięknej Damie
type: item
date: 2008-11-21T22:30:40.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: bajka
subject: dramat
subject: Opowiadania
subject: uczucie
description: Nie tak dawno temu i wcale nie tak daleko stąd, była sobie pewna wioska. Ludzie w niej żywot zwyczajny wiedli, odmierzany porami roku, czasem siania, żniw i odpoczynku zimowego. Miała ta wieś kowala, silnego młodego człeka, Jasiek mu było na imię. Prosty to był chłopak, uczciwy ponad miarę, ufający ludziom i naiwny nieco. Stąd też i pewnie Głupim go nazwano, aby tradycji posiadania wsiowego głupka zadość się stało.
encoded: Nie tak dawno temu i wcale nie tak daleko stąd, była sobie pewna wioska. Ludzie w niej żywot zwyczajny wiedli, odmierzany porami roku, czasem siania, żniw i odpoczynku zimowego. Miała ta wieś kowala, silnego młodego człeka, Jasiek mu było na imię. Prosty to był chłopak, uczciwy ponad miarę, ufający ludziom i naiwny nieco. Stąd też i pewnie Głupim go nazwano, aby tradycji posiadania wsiowego głupka zadość się stało. Nad wioską dwór górował, własność Możnego Pana, który tam wraz z małżonką swą, Piękną Damą zamieszkiwał. Surowy był to pan, lecz sprawiedliwy i złego słowa na niego powiedzieć nie można było, choć trafiał się jeden z drugim poszeptujący po kątach o wyzysku i ucisku. I zdarzyło się razu pewnego, że Piękna Dama na przejażdżkę się wybrawszy, podkowę zgubiła tuż przy wsi. Jako że kowal pod ręką był, tedy konia do kuźni podprowadziła i gromkim okrzykiem pracującego tam Jaśka przywołała. Ten podszedł, nogę konia obejrzał, po czym ukłoniwszy się, bez słowa za robotę się zabrał. Spoglądała Piękna Dama na pracującego Jasia, jak siłę swą wykorzystując, szybko i sprawnie zadanie wykonuje. Gdy skończył, gestem kazała mu zbliżyć się do siebie... - Spójrz na mnie – poleciła. - Jak ci na imię? - Jasiek, o pani – odparł kowal, oczy swe na nią podnosząc i zaraz w ziemię wzrok wbił, urodą jej oszołomiony. - Nie wstydź się, Jaśku – Dama delikatną, białą dłonią ujęła go pod brodę – bo ja prośbę do ciebie bym miała. - Co tylko rozkażesz, pani – rzekł, zginając się w pokłonach. - Pojedziesz ze mną do dworu, tam porozmawiamy! I ruszyli. Piękna Dama truchtem na koniu, świeżo podkutym, a Jasiek za nią, pieszo, ciesząc oczy zachwycającym pięknem jej urody. Wprowadzony zaś na pokoje, nie mógł się nadziwić przepychowi i przestronności pomieszczeń, obracając głowę na wszelkie strony w niemym uwielbieniu. - Podoba ci się, jak widzę – szepnęła Piękna Dama, z rozbawieniem obserwując jego zachwycone spojrzenie, gdy Jasiek w odpowiedzi jedynie skwapliwie głową pokiwał. - Powiem ci zatem, …

bajkaoglupimjasiuipieknejdamie-7520da7.jpg
width: 425
height: 282

Bajka o sercu, czyli co jak stary tramwaj było
type: item
date: 2008-07-09T21:00:04.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: bajka
subject: dramat
subject: Opowiadania
subject: uczucie
description: Było sobie raz serce, co jak tramwaj po torach życia mknęło. Jak stary tramwaj, dodajmy, więc i drzwi stale miało otwarte. Te z przodu i te z tyłu. Jako pasażerów zbierało zakochania na kolejnych przystankach. Drzwi stale otwarte pozwalały wsiadać wszystkim: tym dużym i tym małym. Na długo i na krótko – jak które chciało. Zakochania siadały na ławeczkach, czasami samotnie, czasem się tłoczyły. Niektóre zahaczały skrawkami odzieży o drzazgi ze starych ławek wystające, zostawały przez to przystanek lub dwa dłużej, zamiast wysiąść, gdzie powinny...
encoded: Było sobie raz serce, co jak tramwaj po torach życia mknęło. Jak stary tramwaj, dodajmy, więc i drzwi stale miało otwarte. Te z przodu i te z tyłu. Jako pasażerów zbierało zakochania na kolejnych przystankach. Drzwi stale otwarte pozwalały wsiadać wszystkim: tym dużym i tym małym. Na długo i na krótko – jak które chciało. Zakochania siadały na ławeczkach, czasami samotnie, czasem się tłoczyły. Niektóre zahaczały skrawkami odzieży o drzazgi ze starych ławek wystające, zostawały przez to przystanek lub dwa dłużej, zamiast wysiąść, gdzie powinny... Serce kochało swoich pasażerów, lubiło te wsiadające zakochania. Cieszyło się ich obecnością. Jechało powoli, nie chcąc, by któreś z zakochań przy wziętym zbyt szybko zakręcie wypadło przez otwarte drzwi i krzywdę sobie zrobiło. Serce dbało o swoich pasażerów, choć niektórzy byli niesforni. Brudzili, niszczyli, hałasowali... Nie potrafili uszanować wnętrza... Cięli, kopali, pluli... A jednak żadne z tych niesfornych zakochań nie zostało siłą wyrzucone na bruk. Serce czekało, aż dojadą do właściwego przystanku i wysiądą same... Zawsze wysiadały... Jedno po drugim. Choć przychodziły nowe, to zawsze na krótko. W swojej podróży przez życie nie zwracały większej uwagi na to, jakim tramwajem podróżują. W swój cel zapatrzone – tylko chciały go osiągnąć. Nieważne, jakim kosztem... A serce, mknąc przez życie, wpatrzone w sunące tory, pragnęło tylko jednego: by któreś z zakochań zostało. Nie wysiadało na przystanku, nie uciekało między ławeczkami. Usiadło razem z nim, porozmawiało, zostało do końca trasy... I w myślach serce pytało samo siebie: czy kiedyś tak właśnie będzie? Czy mimo wiecznie otwartych drzwi, jakiś pasażer zostanie? Z własnej, nieprzymuszonej woli dojedzie wraz z nim do końca? Czy kiedyś tak? Czy kiedyś...? Rafał Wieliczko

bajkaosercuczylicojakstarytramwaj-d33cb79.jpg
width: 377
height: 280