W trakcie różnych rozmów różne rzeczy wychodzą na jaw. Być może jest to wina sposobu rozumienia pewnych treści, być może inne poglądy, albo tez nieumiejętność odpowiedniego wyrażania słów. Tak czy siak partnerzy potrafią dowiedzieć się od ukochanej osoby rzeczy niezwykle miłych, ale i takich, które mogą zaboleć.
W trakcie różnych rozmów różne rzeczy wychodzą na jaw. Być może jest to wina sposobu rozumienia pewnych treści, być może inne poglądy, albo tez nieumiejętność odpowiedniego wyrażania słów. Tak czy siak partnerzy potrafią dowiedzieć się od ukochanej osoby rzeczy niezwykle miłych, ale i takich, które mogą zaboleć. Częstym powodem kłótni jest zazdrość i brak zaufania. W przypadku kobiet nie musi to od razu oznaczać, że obawy te żywią w stosunku do swojego partnera. Jemu mogą bowiem ufać w 100%, jednak nie darzą tym uczuciem żadnej innej kobiety. Nie ma w tym nic złego. Problem zaczyna się, kiedy nie podoba nam się, iż nasz partner chciałby wyjść w wyjątkowej (jego zdaniem) sytuacji w gronie mieszanym, podczas gdy my nie możemy mu towarzyszyć. Nasze niezadowolenie i gniew wywoła jego frustrację i początek wojny. Jak to się dzieje, że wiele kobiet jest w stanie zrezygnować z kolegów i tzw. grona mieszanego, by oddać całe swe uczucie ukochanemu, aby nie dać mu nawet pomyśleć, że ktokolwiek inny ma jakieś znaczenie? Dla płci żeńskiej jest to takie oczywiste, gdy się kogoś kocha. Dlaczego zatem mężczyznom zależy tak na koleżankach i spotkaniach nie z samymi facetami ale i z kobietami? Mówi się, że jeśli się kogoś kocha, powinno się go puścić wolno - jeśli wróci, jest nasze, jeśli nie - nigdy do nas nie należało. Może i tak się mówi, ale dlaczego tego próbować? Czy nie jest oczywistym, że znaczenie powinna mieć ta jedna jedyna? Czy mamy inne poczucie miłości? Bardzo intensywne uczucie można przekazać na różne sposoby, np. jesteś całym moim światem. Sformułowanie to nie tylko mówi „tak bardzo Cię kocham”, ale przekazuje także dodatkową treść: liczysz się dla mnie tylko Ty; nie mają dla mnie znaczenia koledzy, nie potrzebuję się z nimi widywać, nie chcę, bo to Ty jesteś jedynym mężczyzną, na którym mi zależy. Skoro kobiety potrafią, a w zasadzie uważają to za normalne, zrezygnować z kolegów całkowicie, dlaczego panowie nie mogą tak zrobić? Mówią, że w związku nie powinno się nic wymuszać. No właśnie, dlaczego zatem nie potraficie zrobić tego, co my? Nazywanie zdrobniale po imieniu, bycie zawsze uśmiechniętym i niezwykle miłym dla koleżanek... nas to boli. Nic jednak nie boli tak mocno, jak zdanie „nie chcę być całym Twoim światem, ale jego najważniejszą częścią, tak jak Ty jesteś moją”. Mimo iż wydaje się, że wyraża się tu uczucie, to w rozmowie o koleżankach naprawdę boli. Widać, że partner nie zrezygnuje jednak z koleżanek, stanowią one bowiem, mniejszą co prawda, ale jednak tak samo jak my, część jego życia. I nie jest to synonim frazy „jesteś całym moim życiem”- nie wyraża bowiem aż tak wiele. Najgorzej odczuwają takie zdania kobiety, które nie dostały zbyt dużej dawki miłości od ojca, brata nie posiadają. Każda z nas chce być dla kogoś całym światem, tą, dla której mężczyzna sam jest w stanie zrezygnować z innych ( nawet jeśli nie ma zamiaru zdradzić ani zrobić nic złego). Kiedy nie była całym światem ojca, ma nadzieję, że będzie nim dla ukochanego- zwłaszcza, jeśli darzy go bardzo dużym uczuciem. Bycie królewną jest niezwykłym zapewne uczuciem, jednak nie każda z nas ma możliwość tego uczucia. Może potrzebny jest na to czas? A może po prostu mężczyzna nie uważa nas za warte takiego uznania? Być może też żyjemy w świecie ułudy i marzeń, które niekoniecznie się spełniają. Martyna Miazek
Między życiem, a błękitem ... - odcinek XII
W całym domu w Konstancinie unosiła się woń wigilijnych potraw wymieszana z zapachem choinek, z których większa stała w głównym holu na honorowym miejscu, druga zaś nieco mniejszych już, nie tak okazałych rozmiarów, ustawiona została w jadalni wprost przed wyjściem na taras.
W całym domu w Konstancinie unosiła się woń wigilijnych potraw wymieszana z zapachem choinek, z których większa stała w głównym holu na honorowym miejscu, druga zaś nieco mniejszych już, nie tak okazałych rozmiarów, ustawiona została w jadalni wprost przed wyjściem na taras. Obie choinki mieniły się od kolorowych ozdób, anielskich włosów i bombek upstrzonych bałwankami. Niektóre z nich pamiętały całe pokolenia wcześniejszych wychowanków. Najbardziej oryginalne i przyciągające uwagę były te zrobione własnoręcznie przez mieszkańców „Cichego Domu.” Iga stała w jadalni i spoglądała na dzieci skupione dookoła zielonego drzewka. Cały czas coś szeptały między sobą, chichotały; maluchy przepychały się kto ma stać bliżej choinki i zaglądały co chwilę pod stojak czy przypadkiem nie pojawiły się jakieś gwiazdkowe prezenty. Staś wyglądał jak mały Anglik w białej koszuli i ze staromodną aksamitką zawiązaną na kokardę pod szyją, która z pewnością była pomysłem Laury; mała Ela w kraciastej sukience z koronkowym kołnierzem z uwagą poprawiała drobne stare korale, które sprezentowała jej Pani Jadzia – kucharka, Antek w przykrótkich odrobinę spodniach z wielkimi sztruksowymi łatami na kolanach, starannie przyszytymi ręką Pani Marii… Starszyzna mieszkańców wcale nie prezentowała się gorzej od wytwornych maluchów. Nastolatki powymieniały się kreacjami na ten świąteczny wieczór, chłopcy natomiast bardziej zainteresowani byli specjałami stołu, niż własną elegancją i buszowali wzrokiem po półmiskach i salaterkach. Iga uśmiechała się sama do siebie, a od tego świątecznego widoku robiło się jej cieplej na sercu, które w tym roku bombardowane było życiowymi rewelacjami. Wiele wydarzeń, wiele nowych informacji docierających do niej po latach jak duchy przeszłości, wiele emocji… Teraz chciała zaznać stanu określanego zwykle „spokojem ducha” albo „świętym spokojem.” Z drugiej strony nie przyznając się sama przed sobą tęskniła za miłością i zwyczajnym ludzkim szczęściem, takim szczęściem dzielonym z ukochanym człowiekiem, z gromadką dzieci, razem we własnym „ciepłym domu.” Przypomniała sobie święta w domu na Szarej. Z ulicą Szarą wiązały się jej najbardziej kolorowe życiowe wspomnienia. Całym punktem odniesienia do wszystkich życiowych sytuacji była właśnie ta stara poniemiecka kamienica, jej mieszkańcy, mama, Agata, wszystko, co się tam działo… Kiedy do jadalni weszła w końcu ciocia Laura wszystkie dzieciaki pozajmowały swoje miejsca przy stole, wiercąc się przy tym okrutnie. Iga wcale im się nie dziwiła – sama nie mogła się już doczekać kiedy zasiądą do wigilijnej wieczerzy. Jeszcze do niedawna inaczej wyobrażała sobie tę dzisiejszą wigilię. Człowiek, z którym miała dzielić się białym opłatkiem zniknął z jej życia gwałtownie i na zawsze. Przy okazji był też ktoś kto pojawił się w jej życiu w tym samym momencie, można by rzec równie gwałtownie, a nawet dość boleśnie, nokautując jej auto i nogę…, ale ten ktoś o kim myślała ostatnio coraz częściej, a którego nie widziała już od dawna, na pewno zasiadał teraz do wigilijnego stołu ze swoją ukochaną, ze swoją rodziną… może jeszcze z kimś? Drogowy pirat od dłuższego czasu nie pojawiał się już u jej drzwi ze świeżymi kwiatami. Widać, uspokoił już swoje wypadkowe wyrzuty sumienia i żyje swoim życiem. Iga nie oczekiwała zresztą, że będzie ją tak w nieskończoność przepraszał i obsypywał tulipanami, ale mimo wszystko było jej smutno. Często myślała o tych szaro-błękitnych oczach, w których chyba mogłaby się przecież … zakochać? Emanował z nich jakiś tajemniczy spokój, ciepło, nawet trochę takie jak od cioci Laury… Szkoda, może gdyby mieli szansę poznać się bliżej, kto wie? Może też pokochałby jej oczy? Tak jak ona… Nie, nie, nie, nic z tych rzeczy! Chyba zaczynała wpadać w jakąś paranoiczną potrzebę zakochania się i wmawiania sobie uczuć, których wcale nie ma. - Oj, staruszko – wyszeptała sama do siebie i pokiwała przecząco głową, jakby sama chciała się zganić za jakieś bzdury rojące się w jej rudawej głowie. - Kochani! Bardzo mi na tym zależy abyśmy jeszcze chwilę poczekali na naszego ostatniego gościa.- powiedziała ciocia Laura donośnym i trochę jakby przejętym dziś głosem po czym wymaszerowała zdecydowanym krokiem udając się w kierunku kuchni. Pewnie chciała dopilnować ciepłych specjałów przeznaczonych na dzisiejszy wieczór przygotowanych przez kulinarnie mega utalentowaną Panią Jadzię, która była niekwestionowaną od lat królową konstancińskiej kuchni. Piegowaty Marek obsługiwał grający gdzieś w tle patefon, chociaż zawsze upominał Igę, że nie mówi się „patefon” tylko zestaw HiFi. No cóż, jeśli chodzi o nowinki techniczne, to wyłączając jej własnego laptopa i drukarkę, Iga nie była na bieżąco, ani jeśli chodzi o znajomość zaawansowanych technologii, ani nomenklatury informatycznej. Tak więc odtwarzacz CD był dla niej zwykłym patefonem – grunt, że grało i mogła się delektować dźwiękami kolęd. Tak więc, krnąbrny, ale w gruncie rzeczy bardzo sympatyczny Mareczek oddawał się swoim muzycznym popisom odtwarzając najpiękniejsze kolędy i pastorałki, a Iga czuła, że coraz bardziej wchodzi w świąteczny nastrój. Po chwili oczekiwania, rozmyślań o wszystkim i o niczym do jadalni na powrót weszła ciotka Laura prowadząc dość długo oczekiwanego gościa. Nikt w tej sali nie zdawał sobie nawet sprawy z tego – jak bardzo oczekiwanego, aczkolwiek absolutnie niespodziewanego jak dla niej. Iga oniemiała z lekka, widząc jak do pokoju przy boku jej własnej ciotki wkracza z nieco onieśmielonym od spojrzeń dzieciaków wyrazem twarzy Jakub – jej „cudowny” oprawca, o oczach, których nie mogła zapomnieć. Nie wiedziała co ma pomyśleć. Skąd on się tutaj wziął? Lub raczej skąd go wytrzasnęła ciocia Laura? A może czegoś się ostatnio domyśliła? Zawsze potrafiła przejrzeć jej myśli. Ale żeby aż tak dokładnie? Ale co tam, w końcu jest Wigilia i wszystko może się zdarzyć. Iga czekała na rozwój wydarzeń i wyjaśnienie sprawy cudownego objawienia się Jakuba vel pirata drogowego w „jej własnej opowieści wigilijnej.” - Kochani przedstawiam Wam dawnego mieszkańca naszego domu. Pan Jakub Muller- Krasnowski. Jakubie – tu ciotka zwróciła się do gościa – będziesz dzisiaj naszym gościem i mam nadzieję, że nigdy nie zapomnisz tej wigilii spędzonej po latach znów w murach „Ciepłego domu.” Dalej Iga nie wiele pamięta z tego co się działo przy stole. Dopiero po kolacji, po rozpakowaniu niezmierzonej ilości prezentów przywiezionych jak się potem okazało przez Jakuba, ciotka Laura zarządziła chóralne odśpiewanie kilku kolęd przy choince. Iga zdezorientowana całą sytuacją i nieprzewidywanymi zbiegami okoliczności nie podeszła do choinki, ale wstała i przystanęła nieco z dala lekko oparłszy się o ścianę, jakby mając nadzieję, że chłód bijący od niej pomoże jej ochłonąć. „Jakaś światłość nad Betlejem się rozchodzi, w środku nocy przerażony świat się budzi. Dzisiaj Chrystus tutaj właśnie się narodził, Przyszedł do nas bo chce zbawić wszystkich ludzi…” Jej ulubiona pastorałka dzwoniła głosami małych kolędników, kiedy z tyłu poczuła, że ktoś się zbliżył. Odwróciła się, a przed nią stał Kuba. – Jakub Muller – Krasnowski – Pan Kubuś – Pirat drogowy… i tak dalej. - Czy możemy porozmawiać? – zapytał z nieśmiałym uśmiechem, chociaż w oczach odbijała mu się nieskrywana radość i jakieś onieśmielenie jednocześnie. Iga bez słowa skinęła porozumiewawczo głową i po cichu, na palcach, nie chcąc zakłócać wspólnych śpiewów kolędniczych, wycofała się w stronę holu. Z szumem w głowie i totalnym mętlikiem swych myśli sięgnęła po płaszcz i wyszła przed dom. Jakub szedł tuż za nią owijając szyję ciepłym długim szalem. Iga zatrzymała się dopiero nieopodal ogromnej starej lipy, która pod pierzyną białego puchu kryła jeszcze ślady wydanych latem małych kulistych owoców, z których nie wszystkie opadły jesienią i pozostały na gałązkach jakby kurczowo trzymały się życia po tym jak zapomniały spaść na ziemię. Iga stała wpatrzona gdzieś w dal, gdzie pomiędzy ośnieżonymi gałązkami przenikały migocące światła sąsiednich domów. Bała się odwrócić… Bała się przyznać sama przed sobą co czuje, nie mówiąc już o tym, żeby odkryć stan swoich uczuć przed człowiekiem, którego pokochała jakby sama nie zdając sobie z tego sprawy przez długi czas. Ostatnio coraz bardziej docierała do niej jakaś prawda o jej życiu i o niej samej. Dzisiaj kiedy stała tam w jadalni, kiedy patrzyła na krzątaninę ciotki, na przejęte buzie dzieciaków, migocące drzewko, poczuła, że jest tam tylko gościem. Co prawda miłym, ale tylko gościem. To nie były jej święta. Nie miała z kim ubierać własnej choinki, nie miała dla kogo chować pod nią prezentów, nie miała nikogo tylko dla siebie… Zdała sobie wtedy sprawę, że od kilku miesięcy udawała sama przed sobą, że nikogo nie potrzebuje, że za nikim nie tęskni – …tęskniła! Tęskniła za tymi szaro-niebieskimi oczami, za tym by patrzyły na nią z podziwem i miłością; za ciepłym spokojnym głosem, który zapewniałby ją o gorącym uczuciu i o oddaniu; tęskniła za czułym ramieniem, które obejmowałoby ją co dzień, a w jego lekkim uścisku przypominałaby sobie, że jest kochana i bezpieczna… Tęskniła za nim – za Kubą. - Wtedy, kiedy odwiedziłeś mnie po raz pierwszy w szpitalu tuż po wypadku, czy wiedziałeś, że jestem siostrzenicą ciotki Laury? – zapytała stojąc nadal odwrócona plecami, lekko dygocąc z zimna i nerwów. - Nie, wtedy jeszcze nie. Dowiedziałem się o tym jak odwiedziłem cię po raz ostatni w twoim mieszkaniu. Dlatego przestałem się pojawiać… Pani Laura nosi w portfelu twoje zdjęcie. Kiedyś byliśmy razem w banku, gdzie regulowaliśmy opłaty za rachunki „Ciepłego Domu, ” twoja fotografia wysunęła się lekko z portfela. Zapytałem o nie Panią Laurę i wtedy dowiedziałem kim dla niej jesteś. A przestałem cię odwiedzać, bo trochę się wystraszyłem. - Czego się wystraszyłeś? – zapytała cicho Iga i odwróciła się w kierunku Kuby. Patrzyła prosto w jego oczy jakby chcąc zgłębić jego myśli zanim zostaną wypowiedziane. - Ciotki Laury? Tego, że będzie miała żal do ciebie o ten wypadek, o moją pokaleczoną nogę? - Nie. Przestraszyłem się… siebie.- wyjąkał z trudem Kuba, spuścił głowę i wpatrywał się z uporem w pokryty śniegiem trawnik. Stał tak chwilę ze spuszczoną głową jak skazaniec przed egzekucją, po czym przysiadł na stojącej tuż obok ławce zamiatając połami płaszcza biały puch. Nadal nie patrząc na Igę ciągnął dalej - Iga ja poczułem, że … że mógłbym się w tobie zakochać. Przepraszam. Przepraszam to głupie, co tu wygaduję, ale …tak było. Pewnie masz mnie za ostatniego gbura. Przez moją wariacką jazdę tamtego dnia, przez mój głupi pośpiech zabrałem ci prawie rok normalnego życia, pokrzyżowałem ci pewnie wiele planów, a potem zamiast próbować ci to jakoś wynagrodzić to nagle po kilku marnych bukiecikach kwiatów upłynniłem się i myślałaś pewnie, że poczułem się już rozgrzeszony z win i zapomniałem… Przepraszam, ja po prostu musiałem przestać cię wtedy widywać. Inaczej… - I co pomogło?- Iga przysiadła na ławce obok Kuby i spojrzała na niego pytająco. - Nie… - wyszeptał cicho pod nosem, podniósł lekko głową i kątem oka zerkał na siedzącą obok niego Igę, która niecierpliwie oczekiwała na tę odpowiedź. Odetchnęła z ulgą. A więc nie jest tak jak myślała, więc jest światełko w tunelu! - Drogi panie Jakubie! – na twarzy Igi zarysował się trochę jakby skrywany lekki uśmiech – Czy długo zamierza pan jeszcze marnować nasz czas i naszą wspólną szansę? – Iga powiedziała to nieco drżącym i niepewnym głosem, przeczuwając, że jej życie zmierza we właściwym kierunku, wprost w ramiona człowieka, którego oczy przyprawiały ją o szybsze bicie serca. Po tych słowach Jakub spojrzał na nią nieśmiało, nie dowierzając temu co usłyszał objął ją lekko ramieniem i przytulił. - Czy to znaczy, że …? - …że ja też się tego przestraszyłam, ale teraz wiem, że nie możemy tego stracić.- Iga policzkami mokrymi od łez wtuliła się w płaszcz Jakuba, który nie wierząc w to, co się dzieje stał oszołomiony i przygarniał ją coraz mocniej do siebie, jakby bał się, że wymknie mu się z ramion i już nigdy jej nie odnajdzie. Stali tak jeszcze dość długo w tym czułym uścisku, aż Iga odchyliła się nieco, spojrzała Kubie prosto w oczy jakby dla potwierdzenia tego, co się działo. Ten, spojrzał na nią z nieskrywanym już dłużej uczuciem, przeciągnął delikatnie dłonią po jej kręconych brązowo-rdzawych włosach wywijających się niesfornie aż na policzki i wpatrując się uważnie w jej ciemne oczy wyszeptał cicho: - Igo o sarnich oczach, pozwól mi cię kochać… Iga czuła jakby cofnęła się w czasie, do życia na Szarej. Znów w życiu poczuła się tak kochana, wolna i bezpieczna jak dawniej. -Kochaj mnie, kochaj… Magdalena Ryglicka
Między życiem, a błękitem ... - odcinek XI
Od rana Iga zabrała się do porządkowania starych szpargałów, które wysypywały się przy każdym uchyleniu drzwi pawlacza w przedpokojowej wnęce. Z mocnym postanowieniem przeprowadzenia ostrej selekcji przechowywanych skarbów Iga opróżniła szafki i przystąpiła do oględzin.
Od rana Iga zabrała się do porządkowania starych szpargałów, które wysypywały się przy każdym uchyleniu drzwi pawlacza w przedpokojowej wnęce. Z mocnym postanowieniem przeprowadzenia ostrej selekcji przechowywanych skarbów Iga opróżniła szafki i przystąpiła do oględzin. Stare książki, notatki jeszcze z czasów studiów, znalazło się też kilka zeszytów z liceum, dokumenty, gwarancje na sprzęty domowe, które często już dawno nie funkcjonowały albo zostały przez nią wyrzucone… Świeżo zaparzona kawa o mocnym aromacie, parowała z kubka stojąc na małym podręcznym stoliku, niedbale rozrzucone papierzyska wyglądały jakby nie zostały wyjęte ze schowka, ale jakby wysypały się z niego po tym jak drzwiczki nie wytrzymały ich naporu. Iga ze spokojem brała do ręki każdy zwój, każdą teczkę, czy nawet najmniejszy skrawek pożółkłego już w większości przypadków papieru i chętnie oddawała się ich wnikliwej lekturze. Odkopując się w niezbyt zawrotnym tempie z porozrzucanych papierów czuła się trochę jakby była w środku archiwum swojego życia. Szkolne świadectwa, wakacyjne listy od Agaty, pocztówki … Po dwóch godzinach badania zgromadzonego życiowego materiału, Iga wzięła duży łyk zimnej już kawy, odetchnęła i rozejrzała się po pokoju, który powoli zaczynał wyłaniać się z fal biało żółtawych dokumentów. Nagle jej wzrok powędrował na szarą wiązaną teczkę, która nosiła ślady długoletniej już wysługi. Tę teczkę Iga znalazła po śmierci mamy w małym nakastliku, stojącym przy jej łóżku w ich dawnym mieszkaniu przy Szarej. Nigdy nie zaglądała do tych szpargałów po mamie, ale chyba nadszedł czas by się temu przyjrzeć i pozbyć niepotrzebnych papierków. Iga podniosła teczkę, kiedy odchyliła się jedna z wewnętrznych jej zakładek , która widocznie była mocno wyeksploatowana i na nogi Igi posypał się deszcz starych kopert w różnych kolorach z pięknymi kolorowymi znaczkami. Iga schyliła się by je pozbierać, a podnosząc je jeden po drugim zauważyła, że każdy list jest opatrzony okrągłą dużą pieczęcią pocztową z miejsca nadania „MILANO – ITALIA.” W jednej chwili doznała znajomego uczucia gorącej kuli przesuwającej się od krtani w kierunku żołądka, oblewającego zimnego potu i lekkiego zawrotu głowy. Opadła na fotel trzymając w garści wachlarz pozbieranych listów, z miną jakby tona kamieni spadła na jej drobne ciało i nie pozwalała jej dać żadnych oznak życia, jakby zawalił się jej świat, który i tak ostatnio dość mocno się zachwiał w swoich podstawach. Dzięki tej pieczęci mogła oczywiście się domyślać kto był nadawcą odnalezionych przykładów sztuki epistolarnej w relacji polsko-włoskiej. Przez krótką chwilę myślała aby wyrzucić te listy bez odczytania ich treści, jednak po chwili namysłu stwierdziła, że mama co prawda nigdy jej ich nie pokazała, ale też nigdy ich nie wyrzuciła. Może więc zakładała, że kiedyś Iga będzie gotowa aby je przeczytać i przyjąć ich treść, może nawet zrozumieć? Porzuciła oczywiście dalszą część porządkowania pawlacza i poświęciła resztę dnia bardziej na porządkowanie swego życia, a raczej swojej przeszłości. Z każdym kolejnym przeczytanym starym listem czuła jakby poznawała dziś po trzydziestu pięciu latach swojego ojca. Każdy list był podobny do poprzedniego, każdy z nich był przeprosinami za to, co się stało z ich rodziną, ale równocześnie każdy z tych listów był kolejnym odcinkiem „serialu o jego życiu,” o tym co się z nim działo przez te lata. Może nie były to obszerne fragmenty życiorysu ojca, ale układało się to w pewną całość. Pierwszy list był opatrzony datą 10 lipca 1974r. – datą jej urodzin. Z tego pierwszego listu dowiedziała się, że babcia kilka godzin po jej narodzinach powiadomiła go telegramem o tym, że mała Iga przyszła na świat. Generalnie im bardziej Iga brnęła w tę lekturę tym bardziej rosło w niej przekonanie o racji matki, o słuszności tego, że podjęła decyzją aby nie pokazywać wcześniej Idze tej całej korespondencji, chociaż Iga miała ochotę określić to mianem „zbędnej makulatury.” Może to trochę niegrzeczne, ale czy nie miała prawa tak tego odbierać. Kim jest facet, który opuszcza żonę oczekującą ich wspólnego dziecka, wyjeżdża aby rozpocząć inne lepsze życie w dalekim kraju z daleka od ówczesnej ponoć szarej i trudnej polskiej rzeczywistości? Kim jest człowiek, który po tym wszystkim ma odwagę, jeśli nie tupet, przesłać jej list z gratulacjami i życzeniami pomyślności dla matki i maleństwa z koślawo dopisanym „przepraszam za wszystko” na końcu listu? W kolejnych listach ten włoski papa z polskimi korzeniami rozpisywał się przez lata o swoich sukcesach, jakby chciał aby nigdy nie widziana przez niego polska córka śledziła jego zawodowe ścieżki i mogła być z niego dumna. Tylko po co? Kim on chciał być dla niej? Na co liczył opisując jej swoje życie jak w pamiętniku? Korespondencyjny tatuś? Czy o to mu chodziło? A może wydawało mu się, że jak będzie przesyłał listy ze słonecznej Italii, to wyrzuty sumienia ulegną zmniejszeniu bądź całkowitemu zanikowi? Nic z tych rzeczy. Iga miała nadzieję, że gryzą go do tej pory. Jednak nie był to koniec zagadek, ostatni list adresowany był innym charakterem pisma i zawierał tylko kilka zdań, w dodatku skreślonych po włosku. Iga po chwili zastanowienia, złapała za telefon. Ewa jej sąsiadka studiuje italianistykę, właśnie zaczyna sesję, więc na pewno siedzi w domu nad książkami. Szczęśliwym trafem okazało się, że tak jak Iga przypuszczała, Ewa siedziała w domu i wkuwała gramatykę opisową. Przedmiot szczególnie „ukochany” przez wszystkich studentów filologii, niezależnie od jej odmiany. Ewa obiecała przesłać mailem tłumaczenie listu w ciągu kilkunastu minut. Bardzo lubiła Igę, ta pomagała jej kiedy Ewa miała kłopoty z lektoratem z angielskiego. Wykorzystywała więc każdą okazję by się jej odwdzięczyć. Iga z tych mniej więcej trzydziestu listów dowiedziała się, że Igor M. zwany jej ojcem założył włoską rodzinę, choć nie ożenił się z kobietą z którą żył, bo nigdy nie doszło do sprawy rozwodowej z mamą Igi. Był szczęśliwym posiadaczem domu na lombardzkiej prowincji, pod Mediolanem. Dom ten przez lata udało mu się zapełnić trójką dzieci. Spełniał się zawodowo i rodzinnie, niestety tylko na włoskiej ziemi, bo na polską cześć swego istnienia przeznaczał tylko te zdawkowe listy, którymi nie pozwalał mamie zapomnieć o nim. To okrutne co robił. Iga próbowała sobie wyobrazić co musiała czuć mama w związku z każdym listem przynoszonym przez listonosza, czy wyjmowanym ze skrzynki. To był przyznaje dość wyrafinowany sposób dręczenia niegdyś bliskiej osoby albo niezbyt dobry przepis na samouniewinnienie. Iga tak się zamyśliła, że dźwięk z laptopa oznajmiający nadejście wiadomości lekko ja przestraszył. To była wiadomość od Ewy z tłumaczeniem. Iga chyba z lekkim niepokojem kliknęła na ikonkę o nazwie „tłumaczenie listu .” Na ekranie komputera widniało kilka zdań. Co miały przynieść Idze te zdania? Iga wzięła głęboki oddech i spojrzała na ekran żeby odczytać treść tłumaczenia ostatniego listu, pisanego inną ręką niż wcześniejsze. „San Donato Milanese, 27 maja 1985r. Droga Pani, Pisze do Pani aby przekazać Pani wiadomość, że tydzień temu zmarł Igor Malicki. Wiem, że była Pani jego żoną. Po jego śmierci znalazłam w jego rzeczach adres, więc pomyślałam, że powinna Pani wiedzieć. Z wyrazami szacunku G. A.” Kim mogła być G.A., która uznała za stosowne powiadomić mamę o jego śmierci, ale nie napisała przy tym w jaki sposób zakończył swój żywot? A może nie ma to żadnego znaczenia ja to się stało i kim była tajemnicza G.A.? Chociaż to też w zasadzie nie było dla Igi teraz ważne… poza tym, że dołożyła tymi listami kolejny element do układanki swojego życia. Życie zaczynało jej się coraz mocniej kojarzyć z układanką typu puzzle, gdzie trzeba zebrać i dopasować elementy, które nie zawsze pojawiają się w naszych dłoniach we właściwej kolejności, poza tym cały czas drzemie w nas jakiś strach, że może coś zgubiliśmy po drodze i może nam zabraknąć jakiegoś drobnego elementu… Magdalena Ryglicka
Między życiem, a błękitem… - odcinek VII
Iga po powrocie ze szpitala przeżyła całe pielgrzymki odwiedzających i zatroskanych o jej zdrowie znajomych, sąsiadów i kolegów z pracy. Powoli zaczęła wracać do normalnego życia. Koleżanki z wydawnictwa dbały o dostarczanie materiałów do opracowywania w domu i o odbieranie stosów papieru od Igi.
Iga po powrocie ze szpitala przeżyła całe pielgrzymki odwiedzających i zatroskanych o jej zdrowie znajomych, sąsiadów i kolegów z pracy. Powoli zaczęła wracać do normalnego życia. Koleżanki z wydawnictwa dbały o dostarczanie materiałów do opracowywania w domu i o odbieranie stosów papieru od Igi. Agata pilnowała aby Iga nie odpuszczała rehabilitacji i codziennych ćwiczeń zlecanych przez lekarzy, ciotka Laura o zapasy jedzenia. Ale, był jeszcze ktoś, kto dbał o to aby w domu Igi nie zabrakło tulipanów… Kuba coraz częściej wymieniał wczorajsze lub co najwyżej dwudniowe kwiaty na świeży bukiet. Iga nawet nie zauważyła kiedy stali się dobrymi znajomymi, czy może nawet trochę się zaprzyjaźnili. Iga nie lubiła nadużywać słowa przyjaźń. W życiu nauczyła się odróżniać przyjaźń od znajomości, koleżeństwa czy dobrej współpracy. Przyjaźniła się z Agatą i tylko jej mogła powierzyć wszystkie nawet najgłębsze tajemnice, rozterki czy marzenia. Z Agatą mogła przedyskutowywać wszystkie aspekty swojego życia , te chlubne i te o których wolałaby zapomnieć. Tak samo ona o Agacie wiedziała wszystko i od zawsze. Przed Agatą nie musiała wstydzić się własnych myśli, odsłaniała przed nią wszystkie nawet najdalsze zakamarki swojej duszy, umysłu, no i serca. Chociaż zawsze zastanawiała się czy nie jest to przypadkiem jeden i ten sam ludzki organ tylko biologicznie odseparowany dla jakiejś równowagi? Od czego zależy czy myślimy mózgiem czy naszym sercem? Kiedy dokonujemy wyboru „narzędzia?” Może mylne jest rozdzielanie tych rzeczy? Może nasze serce i mózg funkcjonują na zasadzie naczyń połączonych, a może są jednym naczyniem? Od zawsze nurtowało ją to pytanie. Ale Iga była zdecydowanie za tym, że nie da się tego oddzielić i była przekonana, że nasze decyzje wynikają z jakiejś mentalnej mieszanki naszych odczuć, uczuć i rozsądnej domieszki naszej wiedzy oraz doświadczenia. Nie podzielała tendencyjnego podejścia do tej kwestii, to znaczy, że w sprawach rodzinnych, uczuciowych i tak dalej kierujemy się raczej sercem, a w sprawach zawodowych i im podobnych zdrowym rozsądkiem. Iga uważała, że jej życiowe decyzje, i te prywatne i te służbowe zawsze były jakimś jej własnym kompromisem pomiędzy uczuciami, a rozsądkiem. Uznawała to za właściwą mieszankę i jedynie słuszną, a w dodatku gwarantującą jej samej tzw. „bycie sobą” w każdej sytuacji. Dziś Iga nie miała żadnej motywacji do pracy. Rehabilitantka odwołała ćwiczenia z powodu grypy, Agata miała wolny dzień, ale bliźniaki złapały jakąś paskudną infekcję, więc była uziemiona w domu, natomiast ciotka Laura miała przyjechać dopiero jutro. Iga siedziała przy stole z nogą wyprostowaną przed siebie i opartą na przeciwległym krześle. Tuż przed wyjściem ze szpitala ściągnięto jej gips i ubrano w uroczy szaroniebieski usztywniacz, ściągany okazjonalnie na czas rehabilitacji i snu. Przynajmniej był lżejszy od gipsu i nie ograniczał ruchu bioder. To już było coś. Minimalne postępy w ponownym rozruchu strzaskanej kończyny nie satysfakcjonowały jej jednak i nie były takie jakby tego chciała. Siedząc tak w bezruchu przy stole i stukając czubkiem ołówka o stos kartek leżących przed nią, rozmyślała o swoich uczuciach do człowieka, którego jeszcze do niedawna kochała do szaleństwa, i z którym planowała spędzić resztę życia. „Drogi Adamie.” Nie wiem czy zasługujesz na ten list ode mnie… Chciałam tylko abyś wiedział, że w całej tej przykrej sytuacji najbardziej zasmucającą mnie kwestią jest to, że nie potrafiłeś przekazać mi tej najważniejszej dla naszego związku informacji; tej która miała go zakończyć. Jest mi przykro, że nie uznałeś za stosowne aby spotkać się ze mną i patrząc prosto w moje oczy powiedzieć, że to koniec, że jest inna kobieta, która w dodatku nosi pod sercem Twoje dziecko. Myślę, że koniec naszej miłości musiał nastąpić jeszcze przed Twoim wyjazdem, a może ta miłość tak naprawdę nigdy nie istniała? Może było to tylko złudne zauroczenie? Nie. Nie dla mnie. Ja kochałam Cię naprawdę i chciałam czuć się kochana. Prawdopodobnie dlatego nie zauważyłam najważniejszego momentu tej miłości, a mianowicie jej agonii. Mam tylko kilka pytań: Dlaczego mnie okłamywałeś? Dlaczego nie byłeś w stanie powiedzieć mi prawdy o tym z kim wyjeżdżasz? Dlaczego nie zasłużyłam sobie nawet na to aby z Twoich ust usłyszeć, że to już koniec i możemy iść do domu, jak po długim kinowym seansie? I ostatnie pytanie: Dlaczego? Dziękuję za wszystko co było dobre… Jednocześnie życzę Tobie i Twojej żonie aby Wasza miłość nigdy nie podzieliła losu naszej miłości, aby Wasze dziecko mogło przyjść na świat i dorastać w szczęśliwej, kochającej się rodzinie. Może kiedyś, za parę lat usiądziemy gdzieś na ławce w naszej ulubionej parkowej alejce i porozmawiamy o tym, co nam się w życiu przytrafiło…” Iga M. Iga nie była pewna czy wyśle ten list, ale chciała w ten sposób zamknąć etap swojego życia, który generalnie zdominowany był przez Pana A. Borowieckiego. To smutne, że można zamknąć miłość i plany na wspólne życie w jednym trochę przykrótkim liście. Ale cóż, niech mu się wiedzie, zwłaszcza, że ma zostać ojcem. Iga była wyczulona na krzywdę dzieci. Właśnie z tego powodu, życzyła Adamowi i Kalinie wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia, na tej samej, którą miała kroczyć z nim ona – Iga M. Złożyła zapisaną równiutkim pismem kartkę papieru i wsunęła ją do koperty z wykaligrafowanymi inicjałami A.B. i położyła na niej swoją bladą dłoń, wystukując palcami jakiś bliżej nieokreślony rytm. Iga patrzyła w okno, za którym promienie wiosennego już słońca grały swoim światłem na mokrych od deszczu szybach. W kroplach pokrywających całe okno widać było różne kolory. - Jak w życiu – pomyślała Iga. Jako mała dziewczynka lubiła takie deszczowe dni, zwłaszcza kiedy mama nie szła do pracy. W kaflowym piecu trzaskały iskry, Iga siadała na zydelku obok pieca opierając stopy o nagrzane kafle; mama gotowała obiad i zazwyczaj piekła coś słodkiego. Mama dobrze wiedziała, że jeśli zabraknie ciasteczek w sobotni wieczór mała Iga będzie najbardziej nieszczęśliwą dziewczynką na ulicy Szarej. Ulubionymi smakołykami Igi były drobne ciasteczka z ciasta francuskiego z cukrem – uhm to były prawdziwe delicje. Tylko mama potrafiła takie upiec. Nawet ciotka Laura nie dorównywała jej kunsztem w materii ciastek francuskich, z kolei ciotka była niekwestionowaną mistrzynią szarlotki. Za to Iga nie odziedziczyła nawet w jednej setnej talentów kulinarnych obu sióstr. Taki los! Żaden z genów odpowiedzialnych za kuchmistrzostwo nie zaczepił się o łańcuch DNA Igi, a szkoda, bo talenty te były na miarę wielkich mistrzów kuchennego rzemiosła. No, cóż Idze pozostaje teraz albo telefon do cioci Laury z prośbą o ulubiony wypiek albo cukiernia „Słodka Bajka” na rogu Gwarnej i Szerokiej, gdzie już w połowie ulicy zaczynają unosić się w powietrzu słodkie zapachy czekolady, drożdżówek i inne aromaty. To ulubiona cukiernia Igi z czasów dzieciństwa. Rodzinna firma, która od blisko czterdziestu lat rozpieszcza podniebienia mieszkańców dzielnicy i nie tylko, bo jej dobra sława rozciąga się na całe miasto. Zapachy dzieciństwa, wspomnienie małego Maćka, mamy i tego całego życia na Szarej wywołało w Idze lekkie ukłucie w sercu, a w jej sarnich oczach zatańczyło kilka łez, które spłynęły po bladych policzkach. Tak bardzo tęskniła za mamą i życiem na Szarej. Magdalena Ryglicka
Po kilku tygodniach po tym, jak uległa poważnemu wypadkowi i po tym jak ukochany mężczyzna postanowił ubrać ich miłość w zdawkowy, błękitny list i brutalnie wyrzucić ją ze swego życia Iga zdawała się być w nie najgorszej kondycji.
Po kilku tygodniach po tym, jak uległa poważnemu wypadkowi i po tym jak ukochany mężczyzna postanowił ubrać ich miłość w zdawkowy, błękitny list i brutalnie wyrzucić ją ze swego życia Iga zdawała się być w nie najgorszej kondycji. Może byłoby lepiej gdyby pogrążona w rozpaczy chlipała nocami tłumiąc płacz wciśnięta twarzą w poduszkę, a za dnia winna snuć plany zemsty na nikczemnym „osobniku płci niedoskonałej” za całe upokorzenie, które ją spotkało przez niego, za stracony czas, zawiedzione nadzieje… Nic z tych rzeczy. Iga czuła żal, ale nie rozpalało jej to do czerwoności. Nie czuła morderczej złości. Nerwowy skurcz żołądka przeszywał ją co prawda od środka kiedy jej myśli zaczynały krążyć wokół Adama i jego niefortunnego powrotu z pachnącego bagietkami i Coco Chanel Paryża, ale nie były to spazmy przepastnej rozpaczy. Nie umiała nawet określić dokładnie tego co działo się w jej sercu i mózgu. Jakieś dziwne odrętwienie… W ogólnym natłoku myśli, które z nadmiaru wolnego czasu w szpitalnym łóżku atakują człowieka ze wzmożoną mocą i częstotliwością, Iga próbowała wyselekcjonować swoje prawdziwe odczucia. Jakby próbowała pytać samą siebie o to co naprawdę czuje. Powoli zbliżała się do kresu poszukiwań i ku swojemu zdumieniu, chyba nawet z lekkim niedowierzaniem zaczynała odczuwać lekki spokój, wymieszany trochę z nutą zawiedzenia. Była zawiedziona bardziej poczuciem straty czasu, niż utraty miłości swojego życia. Spod tych wszystkich przemyśleń wysuwał się lekki zarys gotowego morału płynącego z tej całej sytuacji. Czyżby poświęciła tyle czasu na coś co nie zasługiwało na jej uwagę? Iga nie chciała się jeszcze przyznać sama przed sobą, ale zaczynała odczuwać dziwny spokój. Był to jakby rodzaj ulgi, czuła jakby na nowo odzyskiwała swoje życie. Te kilka ostatnich tygodni w szpitalu spędziła na rozmowach z Agatą, a kiedy ta wracała do domu do swoich rozszczebiotanych bliźniaków i do męża, Iga pogrążała się w świecie swoich przemyśleń. W każdym razie temat był nadal ten sam – dlaczego tak się stało? Z każdym dniem oswajała się z myślą, że musi wziąć się w garść i na nowo poukładać swoje życie, które do tej pory zataczało kręgi dookoła mężczyzny zwanego Adamem, a raczej dookoła planów związanych z jego powrotem z upstrzonego przez gołębie Paryża, który to teraz nie wydawał się jej już tak romantyczny i bliski jak do niedawna. -Dzień Dobry Kochanie – ciepły głos ciotki Laury wyrwał ją z lekkiej drzemki. - Dzień Dobry ciociu, ooo czuję jakiś ładny zapach …. Hm – Wiem, to szarlotka? Już po chwili Iga lekko podparta na poduszce siedziała na metalowym łożu swych cierpień i z rozanieloną miną pożerała trzeci kawałek niebiańskiego jabłecznika według wybitnego super przepisu ciotki. Był to smakołyk, który zawsze potrafił osłodzić życie Igi na tyle aby zapomniała na chwilę o trapiących ją kłopotach. W dzieciństwie kiedy była chora, a mama musiała iść do pracy, z pomocą przybywała ciocia Laura. Przywoziła zawsze ze sobą do ich małego mieszkania na Szarą papierowy pakunek przewiązany gustowną dratwą. Iga nigdy nie mogła się doczekać kiedy słodki kawałek kruszonki i owoców dostanie się do jej rączek. Szarlotka cioci była lekarstwem na udręki wszelkiego rodzaju. - Jesteś aniołem albo moją dobrą wróżką. Zawsze wiesz kiedy Cię potrzebuję. A jak tam dzieciaki? – spytała Iga takim głosem jakiego od czasów wypadku i odejścia Adama ciotka Laura u Igi nie słyszała. - Widzę, że wracasz do żywych moja droga – powiedziała ciotka i spojrzała badawczo spod oprawek okularów na siostrzenicę. - Zdaje się, że czas do domu Iguniu, co? - Tak, tak, masz rację. Nie chcę tu leżeć i użalać się nad moją nogą i moim biednym oszukanym sercem zdradzonym przez … ah! – odpowiedziała z przekąsem Iga. – Ale, co tam. Opowiedz mi lepiej o dzieciakach i co tam słychać w Ciepłym Domu, proszę… - Ostatnio mamy trochę kłopotów finansowych – ciotka Laura wzięła głęboki oddech po czym westchnęła z nutką rezygnacji – naprawa przeciekającego dachu pochłonęła masę pieniędzy, brakuje nam na przybory do szkoły, na buty i kurtki dla dzieci, ach szkoda gadać. Ale wiesz? Pojawiło się ostatnio światełko w tunelu. Odwiedza mnie regularnie mój dawny wychowanek. Powiodło mu się w dorosłym życiu, jest dyrektorem marketingu w dużej firmie farmaceutycznej. Awanse zawodowe, godne życie, a przy tym… hm, to taki dobry chłopak. – zamyśliła się ciotka Laura, a na jej twarzy pojawił się uśmiech jeszcze cieplejszy niż zwykle, ten rodzaj uśmiechu wstępował na jej usta tylko wtedy gdy opowiadała o dzieciach, którymi się opiekowała aktualnie bądź w przeszłości. To było jej całe życie… - No i ? – Iga spojrzała na ciotkę jakby przywołując ją do dokończenia rozpoczętej opowieści. - No i, właśnie Jakub obiecał, że postara się jakoś nam pomóc. Wiesz, takie duże firmy mają jakieś środki przeznaczone na działalność charytatywną, sponsorują wiele rzeczy, a przecież my mamy tak dużo ważnych potrzeb – grymas niepokoju i jakby chwilowego zwątpienia zatarł już ślad po niedawnym rozmarzonym uśmiechu. Iga lubiła te ciocine odwiedziny. Trochę brakowało jej sobotnich wizyt w Konstancinie, uścisków dziecięcych rączek, malowania z Krysią i układania toru wyścigowych z małym Pawełkiem. Ciotka Laura przywoziła regularne wieści o życiu całego domu, o anginie Ryśka, o wagarach Natalii, o zepsutym bojlerze i innych bardziej lub mniej ważnych szczegółach z ich życia. W pewnym sensie od jakiegoś czasu to było też życie Igi, co prawda tylko w soboty, ale żyła ich problemami, radościami i czuła jakby należała do tej bądź co bądź trochę dziwnej „rodziny.” Teraz wypadła z tego życia na kilka, a może nawet na kilkanaście tygodni. Dzięki wizytom ciotki, informacyjnie była na bieżąco. - Ciociu jak ty sobie z tym wszystkim radzisz? – zapytała Iga, która zawsze podziwiała ciotkę za jej upór, wytrwałość. Wszyscy wiedzieli, że jak już Laura się za coś zabiera to na pewno to doprowadzi do szczęśliwego zakończenia, a w dodatku będzie to dopracowane w każdym calu. Laura całe życie kipiała energią, emanowało z niej jakieś ciepło i niespotykana serdeczność. Mimo tego, że była jakby nie patrzył starą panną, kobietą która sama odważnie szła przez życie i w dodatku bez przerwy pomagała wszystkim dookoła. Dlaczego nigdy nie wyszła za mąż? Przecież była bardzo piękną kobietą, Iga często oglądała stare fotografie w rodzinnym albumie mamy. Ciocia Laura wyglądała na nich fantastycznie! Iga szczególnie lubiła jedno z nich, na którym ciotka stała oparta o brzozowe drzewko wystawiając twarz w stronę słońca jakby próbowała się opalać, w letniej sukience w duże kwiaty i zarzuconym na ramiona lekkim sweterku obszytym drobnymi perełkami. Koński ogon uczesany wysoko i ozdobiony polnym makiem. Lekko przymknięte oczy mówiły zawsze Idze, że Laura na tym zdjęciu była bardzo szczęśliwa – tak sobie przynajmniej wyobrażała… - Ciociu dlaczego nie wyszłaś nigdy…? – Iga urwała swoje pytanie w połowie i spojrzała na ciotkę, która podeszła właśnie do okna i wyglądał przez szpitalną szybę z zaciekawionym wyrazem twarzy jakby zobaczyła coś co ją bardzo zainteresowało; ale słysząc pytanie Igi zamarła na chwilę w bezruchu, zastanawiając się czy chce odgadnąć dalszą część pytania… - …nie wyszłam nigdy za mąż? Czy tak? – westchnęła i opadła lekko na koszmarnie niewygodny taboret, przygotowany przez „gościnny personel szpitala dla miłych odwiedzających. Iga żartowała sobie zawsze, że te stołeczki są tak niewygodne aby odwiedzający nie mieli siły zbyt długo na nich posiedzieć i nie zakłócali długimi wizytami spokoju pacjentów. - Tak, przepraszam. Nigdy Cię o to nie pytałam, ale nie, jeśli nie chcesz o tym mówić uszanuję to. Proszę nie gniewaj się na mnie, głupia jestem i nietaktowna, To przecież twoja sprawa. - Nie, moje dziecko, nie przepraszaj - Laura podniosła rękę Igi i zamknęła ją w swoich dłoniach, ściskając ją lekko jakby próbowała dodać sobie tym odwagi przed odkryciem przed siostrzenicą pewnej bolesnej historii ze swojej przeszłości. „Byliśmy bardzo młodzi i bardzo zakochani. Jerzy był studentem trzeciego roku archeologii, a ja byłam wtenczas na pierwszym roku pedagogiki. Poznaliśmy się na imieninach Wiesi, moje koleżanki z roku. Bardzo się zaprzyjaźniłyśmy, uczyłyśmy się razem do egzaminów, razem biegałyśmy do kina, teatru… To były bardzo „ładne” czasy. Jerzy był jej dalekim kuzynem, ale że Wiesia przyjechała na studia do Warszawy z daleka, bo z Jeleniej Góry, Jurek był jej bardzo bliski jako że nikogo więcej z rodziny nie miała w stolicy. Często spotykaliśmy się u niej w akademiku. Od spotkania do spotkania, od słowa do słowa… zakochaliśmy się w sobie po uszy. Byliśmy nierozłączni do czasu…. Kiedy Jerzy był już na ostatnim roku studiów w uznaniu za dobre wyniki zaproponowano mu wyjazd na praktykę studencką do Monachium. To była dla niego wielka szansa. Instytut Archeologii w Monachium miał być ważnym etapem w jego życiu naukowo-zawodowym. Miało mu to otworzyć drzwi do kariery. Pojechał. A ja czekałam na niego, nieskończenie jak mi się wtedy wydawało długie trzy miesiące. W pierwszym liście jaki przyszedł do mnie z Monachium, Jurek pisał jak bardzo tęskni i że dzięki temu wyjazdowi upewnił się, że nie potrafi żyć beze mnie. W dalszej części listu były jego oświadczyny. To wydawało mi się niezwykle romantyczne, takie listowne oświadczyny jak za dawnych czasów. – Laura zamilkła by po krótkiej pauzie na nabranie sił do dalszej opowieści wrócić do dokończenia tej smutnej historii ze swoim udziałem. Jerzy wrócił z Monachium w lutym, a na czerwiec zaplanowany był nasz ślub. Żyłam jak w kołowrotku, te wszystkie przygotowania, szycie sukni, kwiaty, zaproszenia… Byłam zakochana i szczęśliwa. Jurek wydawał mi się ósmym cudem świata, a małżeństwo z nim najlepszą rzeczą jaka mogła mnie w życiu spotkać.” Ciotka Laura wzięła głęboki oddech, westchnęła i na powrót zanurzyła się w historii, której Iga słuchała w takim zamyśleniu, jakby na bieżąco doklejała do każdego fragmentu tej opowieści kawałek własnego życia dla porównania i wykazania zbieżności pewnej już chyba rodzinnej u nich tendencji na polu damsko – męskim. „Tydzień przed ślubem w naszym domu pojawili się rodzice Jerzego i … i oświadczyli mi i moim rodzicom, że ich syn wyjechał do Monachium. Okazało się, że podczas pierwszego pobytu poznał tam pewną kobietę, która po 3 miesiącach od jego powrotu do Polski napisała do niego list, że spodziewa się ich wspólnego dziecka. Moi niedoszli teściowie wzięli na siebie cały ciężar przekazania mi wiadomości o tym, że ich syn postanowił jednak być ojcem dla tego nienarodzonego jeszcze dziecka i zdecydował się na wyjazd. Nie wiem, ale widać bardzo mu zależało skoro udało mu się dość szybko jak na tamte czasy załatwić wszelkie formalności związane z wyjazdem. Szkoda, że nie miał na tyle odwagi aby powiedzieć mi o tym osobiście. To co działo się ze mną potem nie miało nic wspólnego z tym, o czym marzyłam, co planowałam. Nigdy później nie byłam już tą samą Laurą, która kochała, która dla tego jedynego mężczyzny była skłonna poświęcić wszystko. Zakończenie było smutne o tyle, że okazało się, że ten mężczyzna, dla którego ja byłam skłonna się poświęcać - bez wahania poświęcił mnie.” Dopiero dzisiaj Iga spojrzała na ciotkę inaczej, spojrzała na nią nie jak na siostrę mamy, ukochaną, troskliwą ciocię, która ma wielkie serce i spieszy z pomocą każdemu, kto jej potrzebuje. Dzisiaj dostrzegła w niej kobietę zakochaną, zdradzoną i porzuconą dla innej. „To nie tak, że już nigdy potem nie potrafiłabym pokochać żadnego mężczyzny, tylko chodzi o to, że żadnemu mężczyźnie nie potrafiłabym już tak zaufać. Nie chciałam więc nikogo krzywdzić i uprzykrzać życia, wiedząc, że zadręczyłabym swoim brakiem zaufania siebie i jego. Moją miłość przelałam na te dzieci, którym całe życie poświęcam swój czas, siły Cała ta historia trochę przytłoczyła Igę, posmutniała. Zadziwiające, jak życie dwóch kobiet z jednej rodziny ale w kolejnych pokoleniach potrafi toczyć się jakby po identycznych torach. Jak dziecko biegnie po śniegu po śladach wydeptanych przez rodzica idącego przodem, tak Iga czuła się jakby powtarzała schemat miłości bez happy end’u wyrysowany 35 lat temu przez Ciotkę Laurę. Wszystko wróciło…. Wrócił żal, pytanie „dlaczego” i złość na samą siebie, że nie potrafi do końca zapomnieć o tym, że ktoś ją skrzywdził. Magdalena Ryglicka
Psycholog i wykładowca Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego Robert Epstein przeprowadził eksperyment, który miał udowodnić, że można się zakochać w każdym i – dosłownie – na zawołanie.
Psycholog i wykładowca Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego Robert Epstein przeprowadził eksperyment, który miał udowodnić, że można się zakochać w każdym i – dosłownie – na zawołanie. Do badania zainspirowała go kobieta, która kilka lat temu przyszła do niego na rozmowę o staż i mimochodem napomknęła, że nigdy nie była zakochana. Psycholog postanowił, że udowodni, iż stan zakochania można wzbudzić w każdym, wystarczy mieć odpowiednią technikę. Podczas służbowej podróży samolotem obok Epsteina usiadła kobieta, której zaproponował, by się w sobie... zakochali. Pasażerka zgodziła się i oboje zaczęli stosować „chwyty zakochanych”: trzymali się za ręce, patrzyli głęboko w oczy, szeptali sobie do uszu różne intymne i skrywane głęboko sekrety. Nawiązali tak intymną więź, że na koniec podróży okazało się, że faktycznie darzą się uczuciem zauroczenia czy wręcz... zakochania. Związek jednak nie trwał długo, przeszkodziła w jego utrzymaniu zbyt duża odległość dzieląca parę, ale dało to Epsteinowi do myślenia: można sobie wybrać obiekt westchnień i w odpowiedni sposób „osaczyć”, by wzbudzić miłosny żar w wybranku serca. Co ciekawe, doszedł też do wniosku, że małżeństwa, w których zainicjowaniu dużą rolę odegrało swatanie partnerów przez osoby trzecie, miały większe szanse na długoletni związek niż te, które zrodziły się dzięki szczeremu uczuciu: przebadał w tym kierunku pary zakochane w sobie od samego początku i te, w których uczucie „wymuszono” – okazało się, że odsetek rozwodów był o wiele wyższy wśród tych pierwszych, ponieważ uczucie, jakim darzyli się od samego początku, wygasło już po kilku latach jakby się wypalając po okresie intensywnego początkowego zakochania skonfrontowanego po kilku latach z problemami z kredytem czy narodzinami dziecka, natomiast w związkach swatanych miłość pojawiała się dopiero po jakimś czasie i ewoluowała latami, a dodatkowo pogłębiła się, gdy na świecie pojawiły się dzieci. Kochający się „od razu” mieli bowiem wyimaginowane pojęcie na temat „wieczności” swojego uczucia, natomiast ci, którym „pomagano” w zakochaniu się, stąpali z początku bardziej racjonalnie po ziemi, budując uczucie na bardziej twardych podstawach niż mglistym zauroczeniu. Epstein nie wyklucza jednak, że nieswatani partnerzy mają duże szanse utrzymać związek na długie lata: wystarczy stosować „miłosny trening”, polegający na regularnym okazywaniu sobie uczuć, dotykaniu się, przekazywaniu sekretów, słowem – pogłębianiu intymności i zaufania. A jeśli się to nie uda i związek nie przetrwa, to co za problem zakochać się w kolejnej osobie - wystarczy spojrzeć jej głęboko w oczy, naśladować ruchy... Magdalena Mania
Różowa tandeta. Tak ja to nazywam. Nie wiem, naprawdę nie wiem, kto wpadł na to, że te wszystkie walentynkowe gadżety, rozmaite poduszeczki, kubeczki, karteluszki, serduszka i setki innych duperelków mają mieć różowiutki, niczym Barbie, kolorek. Przecież człowieka od razu na wymioty zbiera, gdy obejrzy sobie kilka takich słodkich cacuszek leżących rządkiem na paru półkach. Bo Walentynki idą... Bo Dzień Zakochanych... Bo tradycja...
Różowa tandeta. Tak ja to nazywam. Nie wiem, naprawdę nie wiem, kto wpadł na to, że te wszystkie walentynkowe gadżety, rozmaite poduszeczki, kubeczki, karteluszki, serduszka i setki innych duperelków mają mieć różowiutki, niczym Barbie, kolorek. Przecież człowieka od razu na wymioty zbiera, gdy obejrzy sobie kilka takich słodkich cacuszek leżących rządkiem na paru półkach. Bo Walentynki idą... Bo Dzień Zakochanych... Bo tradycja... Guzik tam nie tradycja. Wszak Walentynki wcale nie tak dawno się pojawiły. O tradycji możemy mówić, gdy coś trwa wiek, dwa, trzy... Ale nie kilka, kilkanaście lat. W ogóle, kto to wymyślił? Dzień Zakochanych! Phi! Durna moda na wszelkiego rodzaju „dni”! Dzień Strażaka, Dzień Kobiet, Dzień Dziecka, Dzień Teściowej, dzień tego, dzień tamtego. Kociokwiku dostali, czy jak? Każdy chce mieć swój dzień, że niby nie gorszy jest od innych. I zakochani też stwierdzili, że chcą mieć swój dzień. I im się dostał 14 lutego. W sumie chyba bardziej nietrafionej daty być nie mogło. Połowa najzimniejszego miesiąca. Też wymyślili! Od wieków fale uniesień sercowych kojarzone są z wiosną, a tutaj nagle święto miłosne w samym środku zimy. Dobrze, powiedzmy tam, że może i jest patronem ten św. Walenty, a imieniny tegoż przypadają akurat w ten dzień i innego wyjścia nie było... Niech tam im będzie. Dla mnie to paradoks i tyle... Wróćmy jednak do wspomnianej różowej tandety. Owszem, może i co poniektórzy gust dobry mają i tego nie kupią, ale jak słyszę na ulicy: „o, jakie śliczne i słodkie” to mi się coś wewnątrz przewraca. Jak można się takim badziewiem zachwycać? Ani to gustu nie ma, ani najczęściej porządnego wykonania. A kupione i wręczone tzw. drugiej połówce (nieważne, właściwa już, czy jeszcze nie) stanowić ma niby dowód miłości? Śmiech mnie ogarnia. Gorzki jednakże... Dlaczego? Otóż okazuje się, że nieważne jest, coś człowieku przez cały rok robił, jaki był, jak się zachowywał itd. Jeśli odmówi się kupienia „czegoś” w ten akurat dzień, to jest to równoznaczne z wykrzyczeniem głośnym „Już cię nie kocham!”. Może nie wszystkie kobiety tak do tego podchodzą, ale widziałem dosyć, by stwierdzać, że zaczyna być to ogólnie obowiązującą normą. Jest Dzień Zakochanych, te różowe Walentynki i masz coś kupić, żeby pokazać, że kochasz, że pamiętasz. Inaczej jesteś gbur, cham etc. etc. A już najbardziej zatrzęsło mnie, gdy zauważyłem, że bardzo często w drugą stronę nie działa... Spróbuj, człowieku zapytać, co Ty dostaniesz na Walentynki... Oj, jakże często spotyka się reakcję zwrotną: „to ja ci już nie wystarczę?”. Nie raz i nie dwa słyszałem takie zdanie. Niekoniecznie tylko od własnej połowicy, tutaj podpieram się obserwacjami i doświadczeniem innych. Ale próbuj samemu tak kobiecie odpowiedzieć – równoznaczne jest to ze śmiertelną obrazą i standardowym „już mnie nie kochasz”, podlanym łzami. Taka mentalność Kalego: jak Kalemu dawać to dobrze, jak Kali musieć dawać to już źle. Tak, wiem, czepiam się może teraz, odrobina zgorzknienia przeze mnie przemawia, ale w końcu wolność słowa i wypowiedzi mamy. I niech mnie rozszarpią i rozdziobią kruki i wro... ekhm! znaczy się oburzone moim tekstem kobiety, ale niestety tak to postrzegam. To nie jest dzień, w którym udowadnia się miłość. Miłości nie można udowodnić jednym plastikowo różowym podarunkiem. Ten dzień to nic innego, jak kolejna marketingowa machina, nabijacz kabzy wszelkim przedsiębiorcom, którzy wyczuli dobry interes. Dodatkowo podlany medialnym sosem, napędzającym ową sprzedaż. Ale ludzie to łykają. I kupują, kupują, kupują... I jakoś to nic wspólnego – moim zdaniem – z miłością (tą prawdziwą!) nie ma... Gorzko taki wniosek smakuje, oj gorzko... Rafał Wieliczko
Nie tak dawno temu i wcale nie tak daleko stąd, była sobie pewna wioska. Ludzie w niej żywot zwyczajny wiedli, odmierzany porami roku, czasem siania, żniw i odpoczynku zimowego. Miała ta wieś kowala, silnego młodego człeka, Jasiek mu było na imię. Prosty to był chłopak, uczciwy ponad miarę, ufający ludziom i naiwny nieco. Stąd też i pewnie Głupim go nazwano, aby tradycji posiadania wsiowego głupka zadość się stało.
Nie tak dawno temu i wcale nie tak daleko stąd, była sobie pewna wioska. Ludzie w niej żywot zwyczajny wiedli, odmierzany porami roku, czasem siania, żniw i odpoczynku zimowego. Miała ta wieś kowala, silnego młodego człeka, Jasiek mu było na imię. Prosty to był chłopak, uczciwy ponad miarę, ufający ludziom i naiwny nieco. Stąd też i pewnie Głupim go nazwano, aby tradycji posiadania wsiowego głupka zadość się stało. Nad wioską dwór górował, własność Możnego Pana, który tam wraz z małżonką swą, Piękną Damą zamieszkiwał. Surowy był to pan, lecz sprawiedliwy i złego słowa na niego powiedzieć nie można było, choć trafiał się jeden z drugim poszeptujący po kątach o wyzysku i ucisku. I zdarzyło się razu pewnego, że Piękna Dama na przejażdżkę się wybrawszy, podkowę zgubiła tuż przy wsi. Jako że kowal pod ręką był, tedy konia do kuźni podprowadziła i gromkim okrzykiem pracującego tam Jaśka przywołała. Ten podszedł, nogę konia obejrzał, po czym ukłoniwszy się, bez słowa za robotę się zabrał. Spoglądała Piękna Dama na pracującego Jasia, jak siłę swą wykorzystując, szybko i sprawnie zadanie wykonuje. Gdy skończył, gestem kazała mu zbliżyć się do siebie... - Spójrz na mnie – poleciła. - Jak ci na imię? - Jasiek, o pani – odparł kowal, oczy swe na nią podnosząc i zaraz w ziemię wzrok wbił, urodą jej oszołomiony. - Nie wstydź się, Jaśku – Dama delikatną, białą dłonią ujęła go pod brodę – bo ja prośbę do ciebie bym miała. - Co tylko rozkażesz, pani – rzekł, zginając się w pokłonach. - Pojedziesz ze mną do dworu, tam porozmawiamy! I ruszyli. Piękna Dama truchtem na koniu, świeżo podkutym, a Jasiek za nią, pieszo, ciesząc oczy zachwycającym pięknem jej urody. Wprowadzony zaś na pokoje, nie mógł się nadziwić przepychowi i przestronności pomieszczeń, obracając głowę na wszelkie strony w niemym uwielbieniu. - Podoba ci się, jak widzę – szepnęła Piękna Dama, z rozbawieniem obserwując jego zachwycone spojrzenie, gdy Jasiek w odpowiedzi jedynie skwapliwie głową pokiwał. - Powiem ci zatem, Jaśku, czemu cię sprowadziłam... Otóż w wiosce, przy kuźni, siłę twą podziwiałam i pomyślałam sobie: oto jest człek, który mnie, słabej i bezbronnej w biedzie pomoże... - Jaka to bieda, o pani, powiedz! - Jasiek, do stóp jej przypadłszy, żarliwie słowa wypowiadał. - Jakżeż ja, niegodny, pomóc ci w niej mogę? - Powiem ci prawdę, bo serce twe czyste, a z ciebie człek dobry – podjęła Dama po chwili zadumy. - Małżonek mój, choć pozory utrzymuje, jest jednak z natury okrutny i bezlitosny. Bije mnie, głodzi, w rozmaity sposób krzywdzi, a nikt mi wiary nie daje, bo posłuch wśród ludzi ma bezwzględny. - Być nie może... to być nie może – z niedowierzaniem kręcąc głową, kowal oczy swe zamglone w twarz mówiącej wbijał, a olbrzymie dłonie w pięści ze złości się zaciskały. - Jak mogę ci pomóc, o piękna pani, jak mam cię od krzywdy ochronić? - Mąż mój do miasta dzisiaj wyjechał, z jednym służącym jedynie, sprawy dworu załatwiać. Niedługo wracać będzie, więc proszę cię ja... nie... jednak nie mogę – głos dramatycznie zawiesiła... - Ależ mów, pani! - żarliwie przywierając ustami do jej dłoni, Jasiek niemal płakał. – Co tylko zechcesz, zrobię! - Trzeba go zabić, usunąć z tego świata, niech już mnie nie nęka, niech spokoju zaznam. Jeśli to zrobisz, to zaręczam ci, że we dworze tym zamieszkasz, jako mój osobisty sługa, niczego ci nie zbraknie, a rodzina twa część dóbr małżonka mego, które po jego śmierci przejmę, otrzyma... - Nie dla nagrody ja to zrobię, lecz dla radości twojej i spokoju serca – przyobiecał Jasiek i pomknął jak strzała na przełaj, przez ostępy leśne, by w gęstwinie przy drodze, na powracającego z miasta Możnego Pana się zasadzić. Niedługo musiał czekać, sylwetki dwie na drodze rychło się pojawiły. Parobek zginął pierwszy, od uderzenia kamieniem, prosto w tył czaszki. Możny Pan umarł zaś z ostrzem między łopatki wrażonym, które z siłą wielką serce przebijając, aż pod gardłem mu wyszło. Z krwawą pianą na ustach i zamglonym wzrokiem, nic nie rozumiejąc, zszedł Pan z tego świata, a Jasiek, wyszarpnąwszy ostrze i z krwi je dokładnie obtarłszy, ruszył w drogę powrotną... We dworze jednak drzwi zamknięte zastał, a sługa w lśniącej liberii oznajmił mu, iż Piękna Dama, pogrążona w smutku po stracie męża swego, nikogo widzieć nie chce i sama po niego pośle, gdy potrzebny będzie... Mijały dni, mijały tygodnie, w miesiące się przerodziły, a Jasiek czekał na znak od Pięknej Damy, na co dzień robotę swą jak zawsze wykonując. I tylko wieczorami, gdy kuźnię już zamknął, spoglądał z zadumą i tęsknotą w stronę świetlistych okien dworu. Gdy jednak czekania dosyć już miał i ponownie zapragnął ujrzeć Piękną Damę, w jej oczach wdzięczność dostrzec za krzywd i cierpień zakończenie, wybrał się do dworu i siłą przedarłszy na pokoje, stanął przed nią. Słowa nie zdążył wyrzec, gdy ciął go ostry jak bicz głos kobiety: - To ty! To ty! Ty męża mojego zabiłeś! Ukochanego, nieodżałowanego, jedynego! Morderco bezlitosny, kara na ciebie czeka! O świcie powieszony zostaniesz... Na próżno oszołomiony Jasiek słowo z siebie wydusić próbował, na próżno wyrwać z uścisku żołnierzy się starał. Siłą zawleczony do lochu, rzucony na kamienną podłogę, oka nie zmrużywszy, w niezrozumieniu świtu czekał. Z pierwszymi promieniami słońca wywleczono go na zewnątrz, poprowadzono w dół do wioski, gdzie pod naprędce skleconym szafotem już cała wieś się zebrała. Patrzył kowal na zacięte twarze, na zaciśnięte pięści i widząc Piękną Damę na ozdobnym fotelu przed szafotem spoczywającą wiedział, że żadne jego słowo już nie pomoże, losu nie odmieni. Tuż po tym, jak pniak spod nóg jego kat wytrącił, a pętla na karku się zacisnęła, Piękna Dama z fotela się podniosła i dłoń swą wyciągając, donośnym głosem rzekła: - Choć męża mego bestialsko zamordowałeś, niepocieszoną wdowę ze mnie czyniąc, ból i cierpienie na mnie sprowadzając, wybaczam ci oto w chwili twej śmierci... A tłum w zachwycie spoglądał na Damę, w milczeniu jej miłosierdzie i łaskawość wielbiąc... Rafał Wieliczko
Bajka o sercu, czyli co jak stary tramwaj było
Było sobie raz serce, co jak tramwaj po torach życia mknęło. Jak stary tramwaj, dodajmy, więc i drzwi stale miało otwarte. Te z przodu i te z tyłu. Jako pasażerów zbierało zakochania na kolejnych przystankach. Drzwi stale otwarte pozwalały wsiadać wszystkim: tym dużym i tym małym. Na długo i na krótko – jak które chciało. Zakochania siadały na ławeczkach, czasami samotnie, czasem się tłoczyły. Niektóre zahaczały skrawkami odzieży o drzazgi ze starych ławek wystające, zostawały przez to przystanek lub dwa dłużej, zamiast wysiąść, gdzie powinny...
Było sobie raz serce, co jak tramwaj po torach życia mknęło. Jak stary tramwaj, dodajmy, więc i drzwi stale miało otwarte. Te z przodu i te z tyłu. Jako pasażerów zbierało zakochania na kolejnych przystankach. Drzwi stale otwarte pozwalały wsiadać wszystkim: tym dużym i tym małym. Na długo i na krótko – jak które chciało. Zakochania siadały na ławeczkach, czasami samotnie, czasem się tłoczyły. Niektóre zahaczały skrawkami odzieży o drzazgi ze starych ławek wystające, zostawały przez to przystanek lub dwa dłużej, zamiast wysiąść, gdzie powinny... Serce kochało swoich pasażerów, lubiło te wsiadające zakochania. Cieszyło się ich obecnością. Jechało powoli, nie chcąc, by któreś z zakochań przy wziętym zbyt szybko zakręcie wypadło przez otwarte drzwi i krzywdę sobie zrobiło. Serce dbało o swoich pasażerów, choć niektórzy byli niesforni. Brudzili, niszczyli, hałasowali... Nie potrafili uszanować wnętrza... Cięli, kopali, pluli... A jednak żadne z tych niesfornych zakochań nie zostało siłą wyrzucone na bruk. Serce czekało, aż dojadą do właściwego przystanku i wysiądą same... Zawsze wysiadały... Jedno po drugim. Choć przychodziły nowe, to zawsze na krótko. W swojej podróży przez życie nie zwracały większej uwagi na to, jakim tramwajem podróżują. W swój cel zapatrzone – tylko chciały go osiągnąć. Nieważne, jakim kosztem... A serce, mknąc przez życie, wpatrzone w sunące tory, pragnęło tylko jednego: by któreś z zakochań zostało. Nie wysiadało na przystanku, nie uciekało między ławeczkami. Usiadło razem z nim, porozmawiało, zostało do końca trasy... I w myślach serce pytało samo siebie: czy kiedyś tak właśnie będzie? Czy mimo wiecznie otwartych drzwi, jakiś pasażer zostanie? Z własnej, nieprzymuszonej woli dojedzie wraz z nim do końca? Czy kiedyś tak? Czy kiedyś...? Rafał Wieliczko