Urocze, zabawne i wzruszające cytaty na walentynki. Idealne na kartkę okolicznościową albo grawer
Cytaty na walentynki to doskonały sposób, by wyrazić miłość, czułość i wdzięczność wobec bliskiej osoby. Czasem trudno znaleźć słowa, które w pełni oddają nasze uczucia, dlatego warto sięgnąć po piękne sentencje znanych poetów, pisarzy i filozofów. Gotowe cytaty i hasła walentynkowe będą pięknym prezentem.
Kto lepiej potrafi ująć sedno miłości niż poeci, pisarze i filozofowie? W te walentynki wyraź swoje uczucia do ukochanej osoby, używając najpiękniejszych słów o miłości. Te cytaty walentynkowe uznawane są za najpiękniejsze sentencje na walentynki. Sprawdzą się nie tylko wysłane drugiej połówce, ale także bliskiej osobie - mamie, siostrze, koleżance. Spis treści: Najpiękniejsze cytaty na walentynki Krótkie hasła na walentynki: idealne na grawer Najpiękniejsze cytaty na walentynki Niezależnie od tego, czy chcesz dodać romantyczny akcent do walentynkowej kartki, wiadomości czy prezentu, te sentencje pomogą ci uzupełnić podarunek. Możesz wpisać je na bilecik prezentowy, dopisać do życzeń walentynkowych albo wykorzystać jako SMS do bliskiej osoby. Prawdziwa miłość nie wyczerpuje się nigdy. Im więcej dajesz, tym więcej ci jej zostanie - Antoine de Saint Exupery Oto jest miłość. Dwoje ludzi spotyka się przypadkiem, a okazuje się, że czekali na siebie całe życie - Victor de Lima Barreto Na świecie istnieje jedyna rzecz warta życia: bezgranicznie kochać istotę, która kocha nas bezgranicznie - F. Mauriac Miłość jest jak nieusuwalne znamię, przetrwa burze i nigdy nie zadrży. Miłość nie zmienia się z czasem, w ciągu godzin czy tygodni, ale potwierdza się, nawet u progu przeznaczenia - William Shakespeare Jedno jest tylko w życiu szczęście kochać i być kochanym - George Sand Kochać, to nie znaczy patrzeć na siebie nawzajem, lecz patrzeć razem w tym samym kierunku - Antoine de Saint Exupery Życie bez miłości to cza­rodziej­ska la­tar­nia bez światła - Johann Wolfgang Goethe Nikt ni­kogo nie tra­ci, bo nikt ni­kogo nie może mieć na włas­ność. I to jest naj­ważniej­sze przesłanie miłości - mieć naj­ważniej­szą osobę na świecie, ale jej nie posiadać - Paolo Coelho Żad­na wiel­ka miłość nie umiera do końca. Możemy strze­lać do niej z pis­to­letu lub za­mykać w naj­ciem­niej­szych za­kamar­kach naszych serc, ale ona jest spryt­niej­sza – wie, jak przeżyć - Jo­natha­n Car­roll Nigdzie nie kupisz szczęścia, miłość daje je gratis - Phil Bosmans Niech nasza dro­ga będzie wspólna. Niech nasza mod­litwa będzie po­kor­na. Niech nasza miłość będzie potężna. Niech nasza nadzieja będzie większa od wszys­tkiego, co się tej nadziei może sprzeciwiać - Jan Paweł II Miłość cier­pli­wa jest, łas­ka­wa jest. Miłość nie zaz­drości, nie szu­ka pok­lasku, nie uno­si się pychą; nie jest bez­wstyd­na, nie szu­ka swe­go, nie uno­si się gniewem, nie pa­mięta złego; nie cie­szy się z nies­pra­wied­li­wości, lecz współwe­seli się z prawdą - Św. Paweł z Tarsu Krótkie hasła na walentynki: idealne na grawer Cytaty walentynkowe sprawdzą się także jako element biżuterii. Subtelne, pełne emocji słowa wygrawerowane na bransoletce zegarku czy breloku staną się piękną pamiątką na długie lata. Taki drobny gest z pewnością wywoła uśmiech na twarzy ukochanej osoby. Oto kilka gotowych propozycji: Na zawsze Ty i ja Kocham Cię bardziej niż wczoraj Moje serce jest Twoje, dziś i zawsze Razem na zawsze Życie jest słodsze z Tobą Moje serce bije dla Ciebie Jesteś moim szczęściem na zawsze Z Tobą miłość nie wymaga wysiłku Jesteś moim spełnieniem marzeń Z Tobą każda chwila jest wyjątkowa Artykuł pierwotnie został opublikowany 13.02.2013. Czytaj także: Cytaty o przyjaźni - 10 najpiękniejszych sentencji Mądre cytaty - czy wiesz, kto wypowiedział te słowa? Najpiękniejsze wiersze o miłości
„Mąż ma romans z moją przyjaciółką, która spodziewa się jego dziecka. Nie mieli nawet odwagi mi o tym powiedzieć”
„– Zdradziłeś mnie z moją najlepszą przyjaciółką, to bardzo boli, ale gotowa jestem ci to wybaczyć, bo cię kocham. Chcę z tobą nadal żyć. On jednak był bezwzględny: – Ale ja już ciebie nie kocham. Chcę żyć z Magdą”.
Moją pierwszą wielką miłością był Leszek. Poznałam go na obozie w Szklarskiej Porębie i z miejsca postanowiłam zdobyć. Po 12 miesiącach znajomości wzięliśmy ślub. O tym, że ma romans z moją najlepszą przyjaciółką, poinformowali mnie nasi znajomi. Nie uwierzyłam im. Leszek i Magda? Mój mąż i moja najlepsza przyjaciółka? Nie. To niemożliwe, myślałam. Ziarno niepokoju zostało jednak zasiane. Zaczęłam dyskretnie obserwować Leszka. Faktycznie, mój mąż nie odrywał oczu od Magdy, ciągle jej nadskakiwał, nieustannie jej w czymś pomagał. W końcu miałam dość tej niejasnej sytuacji. – Leszek, co się dzieje? Mam wrażenie, że łączy cię coś z Magdą – spytałam. W pierwszej chwili się zmieszał. Potem wyznał, że to nic ważnego, że był Magdą zafascynowany, ale tylko przez moment i już mu przechodzi. I na tym stanęło, bo tej samej nocy dostaliśmy wiadomość, że moja mama miała wylew. Pojechałam do szpitala, Leszek również, choć go wcale o to nie prosiłam. Doceniłam jednak ten gest. Odczytałam jako akt skruchy. Prośbę o przebaczenie. Mama umarła 2 dni później. Nie mogłam się zupełnie pogodzić z jej odejściem, bardzo rozpaczałam. W tym trudnym dla mnie okresie Leszek był ze mną. Podtrzymywał mnie na duchu, pomagał. – Nie jesteś sama, masz mnie... – powtarzał, tuląc mnie czule do siebie. Smutek i żal po śmierci mamy były tak silne, że wpadłam w depresję. Lekarz zalecił mi wyjazd. Najlepiej do ciepłych krajów. – Słońce południa – stwierdził – przywróci pani radość życia. Poleciałam na Majorkę. Przez całe dnie wylegiwałam się na gorącym piasku i patrzyłam na szmaragdowe morze. Z zazdrością obserwowałam też rodziny z małymi dziećmi. Maluchy śmiały się, taplały w wodzie i budowały zamki z piasku. My również powinniśmy mieć synka lub córeczkę, pomyślałam. Jeszcze tego samego dnia wysłałam do Leszka e-maila: „Kochany, chcę mieć z tobą dziecko. Ono nada naszemu życiu”. Uskrzydlona wracałam do Warszawy, lecz tam spotkał mnie zawód. Pierwszy na Okęciu – Leszek nie wyjechał po mnie na lotnisko. Drugi w domu – był pusty. Na stole w kuchni znalazłam kartkę z informacją od męża, że 4 dni wcześniej musiał wyjechać służbowo do Krakowa. – Znowu kłamie – krzyknęłam wściekła, drąc kartkę na drobne kawałeczki. Włączyłam komputer i po raz pierwszy w życiu otworzyłam skrzynkę z pocztą męża. Szybko znalazłam e-maile z biletami lotniczymi do Paryża... Następnego dnia pojechałam na lotnisko. Zobaczyłam, jak Leszek i Magda wychodzą razem z hali przylotów. Magda była w ciąży. Wszystko stało się dla mnie jasne. Wróciłam do domu i nałykałam się tabletek. Podobno Leszek siedział przy mnie w szpitalu, trzymał za rękę i prosił, żebym nie umierała. Nie umarłam. I co z tego? Jeszcze do września mieszkaliśmy razem. Wahał się. Rozmawialiśmy, ale to już nic nie zmieniło. W końcu zniknął na 2 dni. Kiedy wrócił, pachniał nią. Wiedziałam, gdzie był. Nie wytrzymałam. – Ty, łotrze. Wynoś się stąd, bo nie ręczę za siebie– krzyczałam. Spakował walizkę, wyszedł, ale zaraz wrócił. Myślałam, że wszystko przemyślał i chce jednak zostać ze mną. Znów się pomyliłam. Kiedy rano się obudziłam, zobaczyłam, jak wychodzi z tą przeklętą walizką. – Dokąd idziesz? – spytałam. – Do Magdy – powiedział. – W nocy zostałem, bo nie chciałem jej budzić. Wiesz, ona spodziewa się dziecka i ma kłopoty z zasypianiem. – Idź i nie wracaj! – rzuciłam, trzęsąc się ze wściekłości. W pierwszym momencie byłam nawet szczęśliwa, że sytuacja stała się klarowna. Miałam dość życia w niepewności. Rozpacz ogarnęła mnie dopiero później. Nie bardzo potrafiłam sobie dać radę z tym, co się stało. Czułam się zraniona, upokorzona i oszukana. „Najważniejsze, żeby nie być samą”– powtarzałam sobie nieustannie w myślach. To straszne wracać do pustego domu. W końcu poznałam kogoś. Chciałam się zemścić na Leszku. Wzbudzić w nim zazdrość. Związałam się, ale tak na siłę, dlatego szybko nastąpiło rozstanie. Zrozumiałam, że jeszcze nie jestem gotowa do nowej miłości. Później jeszcze był nauczyciel polskiego. Z nim jedynie się przyjaźniłam. Przyjeżdżał, czytaliśmy sobie wiersze, potem pisaliśmy własne. Tłumaczył mi, że wiele związków się rozpada i ludzie jakoś z tym żyją. – Dorośnij – mówił. – Leszek nie jest jedynym mężczyzną na świecie. Dla mnie był. Dlatego długo nie chciałam się zgodzić na rozwód. Miałam jeszcze nadzieję, że mąż się opamięta. Próbowałam z nim rozmawiać. Tłumaczyłam, że tak wiele nas łączy, że tyle wspaniałych chwil przeżyliśmy razem, a on teraz chce to wszystko przekreślić. – Zdradziłeś mnie z moją najlepszą przyjaciółką, to bardzo boli, ale gotowa jestem ci to wybaczyć, bo cię kocham. Chcę z tobą nadal żyć. On jednak był bezwzględny: – Ale ja już ciebie nie kocham. Chcę żyć z Magdą. Po rozwodzie żyłam jak automat. Nic do mnie nie docierało. Zaczęłam pić, bo alkohol przynosił mi ukojenie. Po paru kieliszkach szybciej też zasypiałam i nie miałam dręczących snów. Kiedyś tak się upiłam, że przez trzy dni nie wstawałam z łóżka. Byłam sama w domu, bez jedzenia. Telefon głucho milczał. Zadzwonić też nie miałam do kogo. „Cholera, a gdzie są moi tak zwani przyjaciele?” – pomyślałam. Wtedy zrozumiałam, że oni znajdują się wtedy, gdy jest dobrze. Gdy zaczyna być źle, nie ma nikogo. Bo to takie nieprzyjemne być świadkiem czyjegoś upadku. Żyłam w ciągłej depresji. W końcu zmusiłam się, aby pójść do lekarza. Psychiatra przepisał mi leki i poradził: – Powinna pani skoncentrować się na pracy. Pracy? Jakiej pracy? Ja już dawno swoją straciłam. Nie miałam z czego żyć, z czego płacić rachunków. Odłączono mi prąd i telefon. Wreszcie się opamiętałam. Przecież dawniej należałam do tych kobiet, co wszystko potrafią. „Muszę sobie dać radę, przecież jestem młoda, inteligentna, przebojowa" – postanowiłam. Na początek zatrudniłam się w supermarkecie jako kasjerka. Wytrzymałam miesiąc. Potem byłam sekretarką. Wytrzymałam trzy miesiące. Wreszcie znalazłam pracę w swoim zawodzie, to znaczy jako nauczyciel klas młodszych. Na razie trzymam się dzielnie. Myślę, że zawdzięczam to dyrektorce szkoły, w której pracuję. Na samym początku wyspowiadałam się jej ze wszystkiego. Przyznałam, że kiedy dopada mnie depresja, przestaje mi na czymkolwiek zależeć. Mimo to dała mi szansę, powiedziała, że będzie mnie pilnować. I tak jakoś poszło. To cudowne uczucie. Sięgnąć dna i przetrwać. Jest ze mną coraz lepiej. Z każdym miesiącem, tygodniem, dniem coraz wyżej podnoszę głowę. . Odbić się i pójść w górę ku słońcu, ku normalnemu życiu. Ostatnio spotkałam Krystiana. Jest dobrym człowiekiem. Pięknym wewnętrznie i tak samo zranionym przez życie jak ja. – Joasiu, dobrze mi z tobą. Lubię, gdy tak mówi. Lubię, gdy przychodzi. Na jego wizyty czekam zawsze z utęsknieniem. Myślę, że go kocham. W jego obecności wraca mi wiara w siebie. On czuje podobnie. – Miłość czeka na nas u progu – powtarza często. A potem pyta z błaganiem w oczach: – Wpuśćmy ją do środka? – Wpuścimy – tulę się do niego, by poczuć się bezpiecznie w jego ramionach. Chcesz podzielić się z innymi swoją historią? Napisz na redakcja@polki.pl. REKLAMA Więcej listów do redakcji: „2 lata po ślubie mój ukochany mąż zginął w wypadku. Teściowa chce odebrać mi mieszkanie, bo było jej syna”„Odszedłem od żony, bo… mi się znudziła. Zamiast nudnej żony miałem teraz w łóżku o 20 lat młodsze dziewczyny”„Zrobiłem dziecko dziewczynie, do której nic nie czułem. Syn miał 2 lata, gdy zginęła w wypadku. Zostałem z nim sam”
Chcesz się rozwieść? Zapomnij – już wkrótce rząd zmusi cię do trwania w małżeństwie…
Jeszcze niedawno przecierałyśmy oczy ze zdumienia, gdy politycy chcieli zakazać aborcji eugenicznej. Na to, co planują obecnie, po prostu brak nam słów… Wszystko dla dobra rodziny? Radio Maryja oraz Telewizja Trwam wyemitowały w głównym wydaniu piątkowych „Informacji Dnia” materiał, w którym eksperci rozprawiali na temat prawnego ograniczania możliwości rozwodów. Zaczęło się od 500+: na antenie można było usłyszeć, że ponad 2,5 miliona rodzin złożyło wnioski o przedłużenie świadczenia, które „ograniczyło skrajną nędzę dzieci”. Zasugerowano przy tym, że taki program wsparcia rodzin to za mało i potrzebne są zmiany prawne w zakresie rozwodów, które są „plagą”. Jak usłyszeliśmy, „tu potrzebna jest interwencja państwa”. Zgodnie z tym, co usłyszeliśmy w programie Radia Maryja i Telewizji Trwam w miastach rozpada się 43% małżeństw. Mimo iż z danych GUS wynika, że w 2016 roku było o 3,000 rozwodów mniej niż rok wcześniej, niektórzy politycy Prawa i Sprawiedliwości popierają pomysł zmiany prawa, który ograniczałby małżeńskie rozstania. Kościelne statystyki wskazują przy tym, że wzrosła liczba wniosków o unieważnienie małżeństwa zgodnie z procedurą prawa kanonicznego. Marek Grabowski zapowiedział, że najlepiej byłoby wprowadzić „politykę family mainstreaming”, w ramach której każdy akt prawny byłby rozpatrywany pod kątem jego wpływu na rodzinę. My zastanawiamy się tylko, czy aby na pewno dzieci zyskają na tym, że ich rodzice będą zmuszani do bycia razem? Czy można zmusić kogoś do miłości, szacunku i dbania o rodzinę?... 10 najbardziej absurdalnych przyczyn rozwodów
Jak spędzić walentynki w niebanalny sposób? Zaskocz swoją połówkę i zorganizuj niezapomniany czas. Wyjazd w góry, weekend w SPA, wycieczka szlakiem zabytków, a może skok na bungee lub kolacja na dachu wieżowca? Podpowiadamy jak zorganizować walentynkową niespodziankę.
Jak co roku zakochani podpytują znajomych i przeszukują Internet w poszukiwaniu inspiracji. Z sondaży i danych na temat tego jak spędzaliśmy Dzień Zakochanych w ubiegłym roku wynika, że najwięcej osób wybiera wyjście do kina (24%), na romantyczną kolację do wytwornej restauracji lub do kawiarni (23%), ale niewiele mniej, bo 17% wyjeżdża poza miasto lub do SPA (3%). Tylko 7% ankietowanych pozostawia decyzję o tym, jak spędzi czas w walentynki na ostatnią chwilę. Polecamy również: Pomysłowe walentynki 2012 A może wyjazd? W ciągu ostatnich kilku lat walentynki coraz częściej stają się okazją do wyjazdu we dwoje. Modne są zarówno krótkie jednodniowe lub weekendowe wypady za miasto, np. do SPA, jak i dłuższe, nawet tygodniowe wyjazdy, połączone ze sportami zimowymi. Od lat najpopularniejszym miejscem wyjazdów walentynkowych są góry. Można tam całkowicie oddać się białemu szaleństwu albo spędzać czas na długich, romantycznych spacerach po górach, podziwiając piękne krajobrazy ze swoją połową. Oczywiście, w walentynki ważniejsze od miejsca jest towarzystwo drugiej osoby, jednak planując wyjazd warto zapoznać się z dostępną na rynku ofertą. Naprzeciw tym potrzebom wychodzą serwisy internetowe, w których można znaleźć zarówno propozycje noclegów, jak i gotowe już projekty wycieczek. Online można wyszukać interesującą wycieczkę, modyfikując ją w pełni do swoich potrzeb, na każdym kroku mając pełną kontrolę kosztów. Co więcej, możemy wyszukiwać wycieczki według interesującego nas zabytku czy atrakcji. Chcecie pojeździć gokartami lub zwiedzić park rozrywki? Nic prostszego – portal automatycznie poda propozycje wycieczek z daną atrakcją, podpowiadając, co jeszcze można robić ciekawego w danej okolicy. - Czasy, kiedy wyjazdy planowało się korzystając z kilku a nawet kilkunastu źródeł – map, przewodników, encyklopedii – już dawno odeszły do lamusa. Teraz użytkownik Internetu chce mieć wszystko w jednym miejscu. Dlatego stworzyliśmy serwis, w którym można kompleksowo zaplanować i zorganizować cały wyjazd np. walentynkowy – mówi Katarzyna Czajka, konsultant ds. obsługi portalu Nextur.pl. Zobacz także: Walentynki 2012 Niezapomniane przeżycie Przeczytaj również: Walentynkowe słodkości - oryginalne prezenty nie tylko dla zakochanych Walentynki są wprost wymarzonym pretekstem do realizowania nowych pomysłów lub oddawania się wspólnym pasjom, na które nierzadko brakuje czasu w ciągu roku. Możemy zaplanować coś całkowicie szalonego, jak na przykład wspólny skok na bungee czy ze spadochronem, ale także coś spokojniejszego choć równie atrakcyjnego - romantyczną kolację na dachu wieżowca czy przejażdżkę jaguarem po torze wyścigowym. Dla wielu jednak par walentynki to po prostu okazja, by pobyć razem. Sposób spędzenia czasu staje się mniej istotny, choć różnorodne atrakcje kuszą. Coraz popularniejsze staje się zwiedzanie groty solnej, nauka jazdy konnej, lekcje garncarstwa czy nauka pieczenia chleba. Brzmi ciekawie? Spróbujcie, może odkryjecie w sobie nowe talenty! Czy wiecie już jak spędzicie swoje walentynki? Czy będzie to coś szalonego czy romantyczny wyjazd w góry połączony z noclegiem w luksusowym hotelu? Cokolwiek wybierzecie nie czekajcie ani chwili dłużej z decyzją, Dzień Zakochanych coraz bliżej… Zobacz także: Aromatyczne afrodyzjaki na walentynki
Uczucia można wyrażać na wiele sposobów. Nie zawsze są to tylko słowa, kwiatki, czekoladki, czy prezenciki. I chociaż wielu mówi, że miłość to abstrakcyjne słowo, którego nie da się pokazać, to okazuje się, że jest to całkiem proste. Bo przecież miłość to małe gesty. Koreański artysta "Puuung" stworzył galerię obrazków, pokazujących, czym naprawdę jest to uczucie. Nie są to ilustracje szkice serduszka. Nie znajdziesz tam malunków drogich prezentów, biżuterii, kolacji przy świecach w drogiej restauracji, czy wycieczek zagranicznych. To ilustracje przedstawiające codzienne życie pary. Zobaczysz tam wspólne gotowanie, wspólne oglądanie telewizji, wspólne spacery, czy przykrycie kocem zmęczonej drugiej połówki. Widzisz "wspólny" mianownik? Wzięła ślub z... pizzą! Ich wspólna sesja ślubna robi furorę! Zobacz grafiki Puuunga. Dają do myślenia?
Boże Narodzenie zbliżało się wielkimi krokami, ale grudzień w tym roku miał obfitować dla Igi w więcej epokowych wydarzeń niż przeżycia świąteczne. W sobotę po raz pierwszy wybrała się do Konstancina. Niestety bała się jeszcze sama prowadzić samochód. Poza strachem była jeszcze jedna przeszkoda, a mianowicie jej noga nie była jeszcze tak sprawna i wytrzymała.
Boże Narodzenie zbliżało się wielkimi krokami, ale grudzień w tym roku miał obfitować dla Igi w więcej epokowych wydarzeń niż przeżycia świąteczne. W sobotę po raz pierwszy wybrała się do Konstancina. Niestety bała się jeszcze sama prowadzić samochód. Poza strachem była jeszcze jedna przeszkoda, a mianowicie jej noga nie była jeszcze tak sprawna i wytrzymała. Iga pojechała więc kolejką. Będąc małą dziewczynką bardzo lubiła jeździć koleją. Pociąg zawsze wydawał się jej magicznym pojazdem przenoszącym małą Igę w bajkowy świat przesuwających się za oknem obrazków, których kolory uzależnione były od pory roku. Zawsze z mamą podróżowały dwa razy do roku korzystając z usług PKP. Latem zawsze jeździły do nadmorskiej Wisełki. Malutka wioska rybacka, kilka domów wczasowych zlokalizowanych dookoła zielonego terenu będącego „ścisłym centrum” wczasowego „.kurortu,” otoczonych Sowińskim Parkiem Narodowym. Wynajmowały zawsze pokój w domu Państwa Janczaków. Pani Janczakowa – dość niska, ale krępa osóbka o uroczym uśmiechu pełnym łagodności i fruwająca po całym domostwie na swych drobnych stópkach, zawsze przywodziła Idze na myśl wróżkę z bajki o „Czterech Wróżkach.” Pani Janczakowa przypominała tę w bladoniebieskiej długiej sukni z wysoką szpiczastą czapeczką czarodziejki zawiązywaną atłasowymi wstążkami na podbródku. I tak jak błękitna wróżka Molly spełniała życzenia małej Igi. Spędzały tam z mamą zawsze naprawdę niezapomniane chwile, tylko we dwie – zresztą tak jak i w ich codziennym życiu. Zimą obrazy za oknem maiły zdecydowanie inne barwy. Biel i wszystkie jej odcienie królowały niepodzielnie za oknem pociągu relacji Warszawa – Zakopane. Ferie zimowe Iga zawsze spędzała w Zakopanem, w małym domku przy Strążyskiej, ale tutaj nie spędzała ich już w towarzystwie mamy. Mama przywoziła ją tutaj by na drugi dzień wrócić do Warszawy. Domek przy Strążyskiej należał do jej babci ze strony ojca. Babcia bardzo kochała Igę, zresztą z wzajemnością. Widziały się co roku tylko przez te dwa krótkie tygodnie ferii, ale to wystarczało aby nawiązała się między nimi tak mocna nić porozumienia i przywiązania, że wystarczało na resztę roku, aż do następnych odwiedzin. Babcia była cudowną osobą. Nie była typem słodkiej osóbki. Pomimo dość ostrego usposobienia, ujawniającego się tym, że babcia potrafiła trzymać ogólną dyscyplinę na wysokim prawie, że wojskowym poziomie, nie była typem oschłym czy bezdusznym. Była przykładem typowej góralskiej twardej kobiety, ale jednocześnie była aniołem. Zawsze umiała odgadnąć myśli swej wnuczki, która choć rzadko była jej gościem, to jednak kochała ją nad życie. Babcia zawsze starała się zapełnić pewną pustkę w życiu Igi, a mianowicie tę pustkę, którą zostawił po sobie jej ojciec. Iga rzadko o nim myślała. Tak naprawdę był to dla niej obcy człowiek ze starych fotografii, które widywała jedynie u babci. Nawet po śmierci mamy, Iga nie znalazła w jej rzeczach ani jednego przedmiotu, który świadczyłby o jego istnieniu. Po jego odejściu skrzętnie wyzbyła się wszelkich śladów po nim, tak jakby miało jej to pomóc uwierzyć, że ten człowiek nigdy nie istniał. Jedynym dowodem na jego istnienie była ona – Iga. Szarpniecie pociągu wyrwało Igę z rozmyślania i wspomnień o babci. Wychyliła się lekko, próbują dojrzeć jaka to stacja. Dopiero połowa trasy, a ja już zdążyłam przejechać myślami od wspomnień znad Bałtyku do Zakopanego?- uśmiechnęła się sama do siebie i na powrót zanurzyła się w rok 1975. Rodzice Igi byli małżeństwem tylko przez kilkanaście miesięcy. Ojciec był młodym początkującym architektem, pobrali się zaraz po studiach. Mama rozpoczęła pracę w jednym z warszawskich szpitali jako młoda pielęgniarka rozentuzjazmowana swoją życiową misją, a ojciec dostał propozycję pracy w jakiejś pracowni projektowej w Łodzi. W tygodniu pracował w Łodzi, a na weekendy wracał do Warszawy, do swej młodej żony. Kiedy mama była w czwartym miesiącu ciąży ojciec wyjechał na trzydniowe targi architektoniczne w Mediolanie. W tamtych czasach taki wyjazd to było coś. Jedyna wtedy i niepowtarzalna okazja zobaczenia choćby skrawka Włoch była nie do odrzucenia. Jak się później okazało, propozycją nie od odrzucenia była również dla niego możliwość pozostania tam na stałe. Jedyne co pozostało jej po ojcu to wpis w jej metryce urodzenia: „Ojciec dziecka: Igor Malicki.” Nigdy potem się nie odezwał, ani do niej ani do mamy. Mama utrzymywała kontakt z teściową, co roku na ferie wiozła Igę do Zakopanego aby babcia nacieszyła się wnuczką. zmarła kiedy Iga miała 10 lat. Tylko raz była wtedy w Zakopanem o innej porze roku niż zima. Był ciepły lipiec. Przyjechały z mamą aby ją pożegnać. Iga pamięta, że bardzo płakała, że było bardzo dużo obcych w domu przy Strążyskiej, ale nie było już babci… Od mamy wie, że ona również nie utrzymywała kontaktów z synem, że nigdy nie wybaczyła mu, tego w jak haniebny sposób porzucił swoją żonę i nienarodzone jeszcze wtedy dziecko. Może dlatego tak bardzo kochała Igę. Babcia rzadko sama pojawiała się u nich, nie żeby nie miała na to czasu czy ochoty, ale chyba bardziej z tego względu, że nie chciała wchodzić zbytnio w życie swojej synowej, jakby chciała być dyskretna, nie przeszkadzać i nie przypominać jej swoją osobą o synu. Cieszyła się więc tymi zimowymi odwiedzinami wnuczki, a przez pozostałą część roku pisywała do niej listy. To były piękne listy, niezwykle mądre i ciepłe. Dopóki Iga nie umiała czytać mama odczytywała je i składała w ładnej metalowej, delikatnie wytłaczanej skrzyneczce. Do dziś Iga lubi do nich sięgać i odczytywać ich treść po raz tysięczny z rzędu, ale zawsze robi jej się tak samo ciepło na sercu. Czarny napis Konstancin, na białym tle oznajmił koniec wspomnień i czas opuszczenia „magicznej kolejki.” Iga nie wiedziała, że to nie koniec powrotu wspomnień w dniu dzisiejszym. Ciotka Laura bardzo się ucieszyła na jej widok, ale jej radość była niczym w porównaniu z owacjami dzieciaków. Krzykom, wybuchom śmiechu i uściskom nie było końca. Chyba nie przeżyłaby tych powitań gdyby nie pomoc ciotki Laury w roli ochroniarza. Iga musiała obejrzeć wszystkie zaległe rysunki Krysi, wysłuchać opowieści Stasia o tym jak radzi sobie jako uczeń klasy pierwszej, obejrzeć przemeblowanie w pokoju Gosi i Izy, i tak dalej , i tak dalej… W „Ciepłym Domu” nic się nie zmieniło od czasu jej ostatniej wizyty. Tylko dzieciaki trochę podrosły, pokoje wypiękniały po malowaniu, a niektóre wypełniły się kilkoma nowymi mebelkami, co ponoć było zasługą idola Cioci Laury – Pana Kuby. Iga myślała o nim z lekkim przekąsem, denerwowały ją te wszystkie nieustające peany wygłaszane pod jego adresem przez ciotkę Laurę. Chyba czas było przyznać przed samą sobą, że za każdym razem kiedy ciotka wymawiała jego imię w towarzystwie wzniosłych przymiotników Iga czuła jak jej serce kłują małe igiełki zazdrości. Cóż ten super Kubuś takiego wielkiego zrobił? W końcu to nie własnymi funduszami wspiera dzieciaki tylko koncernu, który wpisze to sobie na listę działalności charytatywnej i odnotuje w swoich ulotkach reklamowych. Po obiedzie usiadły w jadalni same, popijając ciepłą herbatę z malinami i zerkając raz po raz przez ogromne okno, wychodzące na zaśnieżony ogród, gdzie młodsze dzieci lepiły bałwana, a starsze toczyły wojnę na śnieżki. W efekcie wojny na śniegowe kulki momentami widać było tylko tumany wirującego i opadającego białego puchu. - Iga Kochanie, muszę Ci o czymś powiedzieć. – ciotka Laura odetchnęła jakby jakiś straszliwy ciężar zalegał na jej piersiach – Widzisz, tak naprawdę dopiero ostatnio odkryłam ku mojemu zaskoczeniu, że nie jesteś już moją małą słodką siostrzenicą, ale że jesteś już - zawiesiła na chwilę głos -…ale dorosłą kobietą.- Laura mówiąc to spojrzała na Igę spod swych okularów jakby chcąc się upewnić, że rzeczywiście siedzi przed nią dorosła kobieta, w dodatku piękna i z niezłym charakterkiem, a miłe uczucie połechtało jej dumę – tak, była z Igi bardzo dumna i darzyła ją iście matczynym uczuciem. - - Dziękuję ciociu, ale mam już niestety trzydzieści pięć lat! – Iga spoglądała na ciotkę z szerokim uśmiechem. Może ten dziwny wstęp do rozmowy nie rozbawił jej aż tak, ale epokowe odkrycie na temat jej dorosłości nieco ją zaskoczyło. O co chodzi? – przemknęło Idze przez głowę; a może raczej coś w stylu „co się kryje za tym zdaniem wstępnym. Iga nie wiedziała jeszcze co, ale węszyła jakąś tajemnicę. - Iga muszę, no może nie muszę, ale chciałabym Ci coś powiedzieć. Nie, nie denerwuj się to nic strasznego. Ale chyba nadszedł czas bym ci coś wyjaśniła. Bo widzisz od czasu twojego wypadku więcej ze sobą rozmawiamy o takich sprawach, o których wcześniej nie przyszłoby mi do głowy z Tobą rozmawiać. Byłaś dzieckiem, kiedy działy się w moim życiu różne rzeczy, które wpłynęły na to kim i gdzie dzisiaj jestem… - Laura zdjęła okulary i odłożyła je delikatnym ruchem ręki na stół, po czym Iga zauważyła jak otarła łzę, która zakręciła się w kąciku jej oka. Opowiedziałam Ci ostatnio historię mojego narzeczeństwa z pewnym człowiekiem. Jak wiesz Jerzy wyjechał na powrót do Monachium. Miał z tą kobietą syna. Oczywiście pobrali się ponoć stanowili bardzo dobrane małżeństwo. Kiedy ich synek miał pięć lat postanowili przyjechać do Polski w odwiedziny do rodziców Jerzego. Chciał im w końcu pokazać swoją rodzinę, żonę i synka. Jednak nie było im dane dokończyć podróży. –Tu Laura już nie powstrzymała dłużej swych emocji i pozwoliła sobie na chwilę słabości, łzy płynęły po obu policzkach jedna po drugiej i spływały z policzków by zatrzymać się na zaciśniętych dłoniach, które zaciskała coraz mocniej, jakby próbowała tym dopomóc sobie w tej opowieści. Iga patrzyła na nią z lekkim przerażeniem. Tak roztrzęsionej już jej dawno nie widziała. Laura ciągnęła dalej: Pod Sochaczewem mieli wypadek. Jerzy i jego żona Edith zginęli na miejscu. Dziecko spało na tylnym siedzeniu, nic mu się nie stało oprócz kilku siniaków i stłuczeń. To był chłopczyk. Chłopczyk miał polskie nazwisko i po dokumentach Jerzego szybko odnaleziono dziadków. Jednak rodzice Jurka nie chcieli poznać wnuka i odmówili starania się o przyznanie im opieki nad małym. Podobno cały przyjazd Jerzego z żoną i synem miał być dla nich niespodzianką. Jerzy chciał pogodzić się z rodzicami i przedstawić im w końcu swoją rodzinę. Oni nie chcieli mu zapomnieć tego monachijskiego romansu, a w efekcie małżeństwa. Niemiecka rodzina jego matki przysłała dokumenty mówiące o tym, że nie roszczą sobie żadnych praw do małego i uważają, że skoro ojciec był Polakiem to mały winien zostać w ojczyźnie. Okazało się przy tym, że rodzina Edith też nie wybaczyła jej związania się z Polakiem. Taki międzynarodowy mezalians, jakich pewnie nie mało. Moja dobra znajoma pracująca wtedy w Milicyjnej Izbie Dziecka, gdzie trafił po wypadku syn Jurka i Edith rozpoznała nazwisko i dane ojca, które mały miał wpisane w dokumentach, zatelefonowała do mnie i powiedziała mi o wszystkim. Pojechałam tam natychmiast. W małej zimnej salce z pięcioma małymi tapczanikami z białą pościelą siedział synek mojego niedoszłego męża. Został na świecie sam. Mój Boże, pomyślałam wtedy, że przecież to ja mogłam być jego matką. Syn Jerzego siedział tam przerażony i zapłakany. Nikt go nie chciał. Uprzedzono mnie, że mały mówi bez problemów po polsku. Całe szczęście, że ojciec zadbał o to aby nauczyć syna swojego języka. Stojąc tam wtedy w progu sali powróciła do mnie cała moja zraniona i odrzucona miłość do jego ojca. To tak jakby czas się cofnął dla Jurka, jakby wrócił do mnie jako mały chłopiec, którym miałam teraz szansę się zaopiekować. W tamtych czasach adopcja dziecka przez osobę samotną była prawie niemożliwa. Ja pracowałam już w Domu Dziecka w moim kochanym Konstancinie. Użyłam wszelkich sposobów aby mały trafił właśnie do nas. Laura patrzyła na Igę jakby to nie był koniec tej historii. - Ciociu czy on się tutaj wychowywał? Tutaj w Ciepłym Domu? – zapytała Iga z oczami, które szkliły się od łez. - Tak Iguniu. Widzisz to jest Jakub, o którym tyle Ci ostatnio opowiadałam. Na Igę spłynęła jakaś fala gorąca, jakby właśnie dowiedziała się, że kula ziemska rozpadła się na dwie połowy. Dlaczego zrobiło się jej wstyd? Może dlatego, że ten biedny chłopak tyle w życiu przeszedł, a ona się tak wygłupiła z tą zazdrością o uczucia ciotki. Wstyd Pani Igo, wstyd! – obrzucała samą siebie w myślach najgłupszymi wyzwiskami. Zachowała się jak ostatnia trąba, ale skąd mogła wiedzieć? – próbowała się trochę przed sobą usprawiedliwić. Teraz wszystko jasne! Przecież to zrozumiałe, że Laura traktowała go trochę jak własne dziecko. Przecież była to krew z krwi człowieka, którego kochała do szaleństwa, i którego miała poślubić. Jak mogłaby zostawić go tam tak po prostu w tej bezdusznej izbie dziecka? Nic dziwnego, że miała dla niego tyle serca, że tak cieszyła się z jego odwiedzin. Ale zaraz… jak to się stało, że w ogóle go nie kojarzy? Przecież rzadko, bo rzadko, ale jednak kilka razy była tu z mamą jako dziecko… Chociaż fakt szukała wtedy bardziej towarzystwa dziewczynek i nie dociekała historii każdego z dzieci. Traktowała ich bardziej „grupowo.” W trakcie odwiedzin u ciotki bawiła się może kilka razy z pewną dziewczynką Joasią, ale cóż mogła wiedzieć o innych dzieciach? - Iga - ciotka chciała dokończyć tę rozmowę – Powiedziałam Ci to, bo zbliżają się święta, a ja chciałabym na nie zaprosić Jakuba. Jest teraz sam. Rozstał się z tą Aleksandrą i wiesz… - Ależ ciociu, oczywiście, że masz rację. Myślę, że nawet powinnaś go zaprosić, skoro tyle Ci ostatnio pomógł, no i dzieciaki się ucieszą z gościa. – Iga podniosła się ze swojego krzesła i zbliżyła się do ciotki by ją mocno uściskać. Jakby tym uściskiem chciała ją trochę przeprosić za coś, o co przecież ciotka wcale jej nie podejrzewała – o tę zazdrość o tego pupilka. - Ale Ty też będziesz na wigilii u nas? – Laura oderwała się na chwilę od wtulonej w nią Igi by popatrzeć jej prosto w oczy jakby chciała wyczytać w nich co Iga o tym wszystkim myśli. - Tak, tak, będę! – odparła Iga i na nowo padły sobie w ramiona jakby chciały nawzajem dodać sobie otuchy w tym skomplikowanym życiu. Życie kobiet w ich rodzinie było jak widać skomplikowane w każdym pokoleniu, niezależnie od panujących czasów, ustroju, czy pory roku… Magdalena Ryglicka
Pierwszy tydzień marca – ostatni tydzień szpitalnego uwięzienia, co za ulga… Iga leżała z głową zwróconą do okna próbując stworzyć sobie namiastkę choćby krótkiego spaceru. Dzisiaj znów sypnęło śniegiem, a czubki drzew kołysały się jednostajnie na boki. Raz na jedną, raz na drugą stronę, prawie jak ludzkie życie – raz na prawo raz na lewo, raz ku lepszemu, innym razem prosto w kłopoty.
Pierwszy tydzień marca – ostatni tydzień szpitalnego uwięzienia, co za ulga… Iga leżała z głową zwróconą do okna próbując stworzyć sobie namiastkę choćby krótkiego spaceru. Dzisiaj znów sypnęło śniegiem, a czubki drzew kołysały się jednostajnie na boki. Raz na jedną, raz na drugą stronę, prawie jak ludzkie życie – raz na prawo raz na lewo, raz ku lepszemu, innym razem prosto w kłopoty. Leżąc tak na łóżku i patrząc przez okno trzeciego piętra budynku szpitala, dodatkowo , o ironio, posadowionego na lekkim wzniesieniu jak średniowieczna forteca, nie była w stanie zobaczyć ulicy i poruszających się po niej ludzi. Nie mogła zobaczyć zakochanych spacerujących po przyprószonych lekką pierzynką śniegu alejkach pobliskiego parku, ani matek z maluchami opatulonymi w ciepłe piernatki wózków. A propos wózków, czasami idąc ulicą ma się wrażenie, że producenci wózków dla dzieci już dawno o całą epokę wyprzedzają przemysł motoryzacyjny, jeśli chodzi o fantazyjne wzory pojazdów, modele i akcesoria. O rany! Co za myśli o tych zakochanych, matkach z dziećmi w odjazdowych wózeczkach. Iga! Weź się w garść! – strofowała samą siebie pogrążona głęboko w swoich myślach. Ale w tym samym czasie odzywał się w niej inny głos, można by nawet rzec, że nie głos tylko skowyt dręczonej duszy. Ona –Iga Malicka, lat 35, poszkodowana w wypadku samochodowym i w wypadku miłosnym. Trudno byłoby jej dzisiaj rozstrzygnąć kto bardziej ją zranił, drogowy pirat czy mężczyzna jej życia (oczywiście do niedawna). Myśli o matkach spacerujących ze swymi pociechami i o zakochanych nie były dzisiaj przypadkowe. Rano odwiedził ją Konrad -kolega jeszcze z czasów studiów, który jednocześnie był też kolegą Adama. Z Adamem znali się od równie dawna. Żona Konrada pracowała z Adamem w jednym instytucie. Ucieszyła się kiedy go zobaczyła. Tak dawno się nie widzieli. Ostatni raz spotkała Konrada pod instytutem, jak czekał na swoją Kasię. Iga szła właśnie do dziekanatu wybrać dokumenty dla Adama. Konrad i jego Kasia to jeden z przykładów na to, że normalne życie jest jak najbardziej możliwe. Konrad zawsze był porządnym facetem i dobrym kumplem. Pobrali się z Kasią jeszcze w trakcie studiów. Mieszkali z jej babcią, która robiła najlepsze pierogi na świecie. Nie raz przerwie między zajęciami Konrad zapraszał ich paczkę na pierogi babci Rózi. To miłe z jego strony, że ją odwiedził. Dowiedział się od Agaty, że Iga leży w szpitalu po wypadku. Przyniósł jej mały bukiecik drobnych białych kwiatków. Skąd wytrzasnął w marcu takie cudeńka? – nie miała pojęcia. Jednak wbrew pozorom odwiedziny Konrada w ostatecznym rozrachunku nie były miłym wydarzeniem tego dnia. Wiadomości z normalnego świata, czyli tego spoza szpitalnego kieratu nie były tymi, na które mogła czekać Iga. Konrad pojawił się w szpitalu, bo gryzło go sumienie i czuł się nie w porządku wobec Igi. Wolał powiedzieć jej o tym sam, osobiście. To uczciwe, powinna to docenić, ale jak można doceniać kogokolwiek lub cokolwiek mając złamaną nie tylko nogę, ale i serce. To trochę przerażające, a z drugiej strony trochę śmieszne jak w jednym niemalże dniu dwóch obcych sobie mężczyzn przypuściło zmasowany atak na jedną drobną kobietę – jeden zmiażdżył samochód i nogę, drugi sponiewierał jej życie i serce. A teraz uwaga! Adam Borowiecki zadaje ostateczny powalający cios: Konrad ma być świadkiem na ślubie Adama i Kaliny. Ślub odbędzie się za dwa tygodnie w kościele przy Gdańskiej. Jednak „clou” całej sprawy jest fakt, że Kalina i Adam spodziewają się dziecka. Kalina wyjechała na ten sam staż co Adam. Iga nie wiedziała o tym. Gdyby wiedziała… Zawsze była o nią chorobliwie zazdrosna. To znaczy tak to postrzegał Adam. Dzisiaj z perspektywy czasu widać, że nie była to zazdrość chorobliwa jak mawiał, ale w pełni uzasadniona, a co najgorsze spełniona. Spełniona zazdrość i niespełniona miłość Pani Igi Malickiej. Brzmi jak krzykliwy marketingowo tytuł kiepskiej opery mydlanej. Kalina pojawiała się w jego życiu od kiedy Iga sięga pamięcią. Razem w liceum, razem na studiach, razem w pracy. Obrzydliwie jednostajna znajomość. Kalina była wysoką szczupłą brunetką, a jej długie proste i ciemne włosy dodawały jej optycznie jeszcze kilka centymetrów. Kalina nie była typem słodkiej piękności, była raczej chłodno piękna, może trochę posągowa. Rzadko się uśmiechała, co dodatkowo przy pierwszym kontakcie z nią nakazywało człowiekowi mieć się na baczności. Iga zlekceważyła przeciwnika i wyszło jak wyszło. Szkoda gadać, teraz to już mało istotne. To Kalina pójdzie powolnym dostojnym krokiem główną nawą kościoła przy Gdańskiej, omiatając powłóczystym dołem ślubnej sukni marmurową posadzkę, wprost do ołtarza, przy którym będzie czekał na nią Adam. A za kilka miesięcy będzie szczęśliwą i spełnioną kobietą tulącą w ramionach małego brzdąca. Życie nie jest sprawiedliwe… Zasnęła zmęczona nadmiarem wiadomości i emocji z nimi związanych. Takich rewelacji nie sposób przyjmować na chłodno, z rozsądkiem. Śniły się jej śluby, ten Adama i Kaliny i ten odwołany, o którym opowiadała ciotka Laura. Same newsy ślubne! Ciotka Laura opowiadała jej ostatnio o tym, że jej dawny wychowanek –jak mu tam- chyba Jakub, ten od pomocy dla Ciepłego Domu też miał się ożenić miesiąc temu, ale niestety cała uroczystość nie doszła do skutku, bo Pan młody rozmyślił się na dzień przed ślubem. Ciotka Laura była w licznym gronie zaproszonych, ale zawiedzionych odwołaniem zaślubin gości. Ślub miał być z pełną pompą. Panna Młoda ponoć osobiście dopilnowywała przygotowań. Katedra, najdroższa restauracja w Warszawie jako dom weselny, najlepszy kucharz, egzotyczne kwiaty sprowadzane na zamówienie, limuzyna i te sprawy… No i po co to wszystko. Cóż dzisiaj zostało tej biednej dziewczynie z tego „wszystkiego najlepszego?” No właśnie chyba tylko życzenia „wszystkiego najlepszego od niedoszłego męża na nową drogę życia.” Ciotka Laura darzy go dużą sympatią i ma do niego wyczuwalną słabość z dawnych czasów, kiedy jeszcze był jej podopiecznym. Iga nie pamiętała dokładnie, ale Jakub wychowywał się w domu dziecka od piątego roku życia. Jego rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Iga nigdy go nie poznała, ale z opowieści ciotki Laury można było wywnioskować, że traktowała go trochę jak syna. Ciotka Laura nie potrafiła powiedzieć dlaczego Jakub zrezygnował z ożenku w dość spektakularny sposób, odwołując wszystko w piątek poprzedzający dzień ślubu. Możliwe, że on sam nie był pewien tego co robi… Krótkie drzemki, jedzenie, obchody lekarskie itp. to już wszystkie punkty na rozkładzie jazdy szpitalnej. Igę obudził głośny klekot wózka do rozwożenia posiłków. Jego rozchwiane kółka w zetknięciu z posadzką na korytarzu wydawały takie odgłosy, które wyrywały człowieka nawet z głębokiego snu, a co dopiero z dopołudniowej drzemki. Iga przeciągnęła się, spoglądając w stronę okna, a kiedy odwróciła głowę w drugą stronę zobaczyła siedzącego pod ścianą naprzeciw łóżka swojego „oprawcę drogowego.” Siedział z zawstydzoną miną jakby nie był pewien czy Iga nie każe mu zejść jej z oczu za to co zrobił. - Dzień Dobry Pani Igo. To znowu ja. Przepraszam, ale nie mogę pogodzić się z tym, że zrobiłem Pani taką krzywdę. – mówił spokojnie, ale z zażenowaniem. - Dzień dobry. Widzę, że sumienie nie daje Panu spokoju. W porządku, no więc za tydzień ściągają mi gips i puszczają mnie do domu. Nareszcie! Nie mam żadnych planów zemsty za to – powiedział Iga wskazując na nogę i uśmiechnęła się do drogowego pirata. - Nie powiem, że nie jestem zła za to unieruchomienie; ale proszę się nie obawiać nie chcę Pana gnębić. Dziękuję za ostatnie tulipany – powiedziała, a jej policzki lekko się zaróżowiły. Iga spuściła wzrok, a na jej skroń zsunął się ten sam co zwykle zakręcony kosmyk brązowo – rdzawych włosów, który niemalże natychmiast Iga wyćwiczonym i już chyba mimowolnym ruchem dłoni szybko odgarnęła na bok. Odchyliła głowę spojrzała na swego gościa i zapytała jakby dopiero teraz oprzytomniała: - Jak Pan ma właściwie na imię? Chyba ostatnim razem nie zapytałam Pana o to?- uśmiechnęła się jakby na potwierdzenie zgody i chęci rozpoczęcia tej znajomości od początku. - Kuba. To znaczy Jakub.- powiedział ściszonym głosem spoglądając na Igę tymi szaro-błękitnymi oczami jakby nadal obawiał się jej złości za to co zrobił. Sam nie wie jak to się stało, po prostu nie zauważył… Spieszył się wtedy… Iga cały czas próbowała odszukać w swej pamięci osobę o takich samych oczach jakie miał Kuba, właśnie takie dziwnie szare z odcieniami lekkiego błękitu. Zaraz, zaraz, wiem – Maciek! Maciek z drugiego piętra kamienicy przy Szarej! On miał takie piękne duże oczy, właśnie takie same jak Kuby. Wspomnienie o Maćku zawsze wywoływało uczucie smutku. Iga i Agata miały wtedy może po 10 lat, reszta podwórkowej bandy była o rok ewentualnie dwa, trzy starsza lub młodsza. Tamten wakacyjny dzień dobiegał już końca, było około siódmej wieczorem. Po całodziennym szaleństwie, po wyścigach dookoła kamienicy, po zabawie w „pięć cegieł” i wielu innych obowiązkowych konkurencjach podwórkowych z okien kamienic otaczających podwórko wspólne dla ulicy Szarej, Radosnej i Deszczowej wychylały się kolejno głowy zmęczonych matek, ojców lub innych członków zacnych rodzin nawołujące na całe gardło kolejnych podwórkowiczów. Mniej więcej przez godzinę jeszcze było słychać odbijające się o ściany podwórka – studni: „Marek!!!! Antek, Agata !! do domu…” Echo wcale nie powtarzało tego samego , miało się wrażenie, że odpowiadało ono: „Mamo!!! Jeszcze chwilę!!!!” Z okna na drugim piętrze obsadzonego czerwonymi pelargoniami, wychyliła się jasna głowa Pani Zaleskiej: - Maciek, do domu!- zawołała. - Mamo! Tylko pobiegnę jeszcze do Jankowskich po moją piłkę! Jankowscy mieszkali dokładnie po drugiej stronie ulicy na parterze. Było tam pięcioro rodzeństwa. W domu się nie przelewało, stąd często bracia Jankowscy pożyczali piłkę i inne „akcesoria” do zabawy od kogoś z podwórka. Wszyscy chętnie im pożyczali swoje skarby, bo bracia byli „w porządku.” Pomimo niezbyt dostatniego życia rodzice bardzo dbali o to aby dzieci dobrze się uczyły. W zamian za „pożyczki różnego rodzaju” bracia pomagali często innym w odrabianiu lekcji. -Dobrze, dobrze. Tylko pośpiesz się! – powiedziała Pani Zaleska patrząc z góry na syna z ciepłym pobłażliwym uśmiechem. Wiedziała, że Maciek przyjaźni się z Bartkiem od Jankowskich i że chłopcy byli prawie nierozłączni. Maciek pobiegł w kierunku szerokiej bramy kamienicy aby przecinając tylko wąski pas jezdni pomiędzy budynkami znaleźć się pod oknami mieszkania Jankowskich. Jego ruda kręcona czupryna podskakiwała przy każdym susie. Wszyscy pozostali stali przy ich sławetnym trzepaku omawiając jeszcze plany na jutro. Wyglądało to prawie jak narada wojenna. Popatrzyli jeszcze za nim i widzieli jak jego koszulka w szerokie zielono-białe paski znika w czeluściach bramy wjazdowej na podwórko. Ledwie zniknął za murem, jak usłyszeli przeraźliwy pisk opon i tępe uderzenie, a po ułamku sekundy krzyk ludzi. Spojrzeli na siebie i w jednej chwili wszyscy wybiegli przed bramę. Na środku jezdni stał samochód a przed nim leżał Maciek … Iga nie chciała pamiętać tego widoku, ale to co poczuła tamtego dnia wracało nawet po tylu latach z takim samym odrętwieniem i przerażeniem jak wtedy. Maciek miał właśnie takie piękne duże szare oczy jak Kuba. To dziwne uczucie kiedy spotykamy kogoś o takim samym spojrzeniu jak ktoś, kogo się kiedyś znało, a kogo już nie ma. Jakbyśmy doznawali jakiegoś metafizycznego przeżycia. Pani Zaleska wyprowadziła się niedługo potem do Radomia do siostry. Nie miała tu nikogo. Po śmierci męża, który zmarł na raka płuc kiedy Maciek miał dwa latka, żyła tylko dla synka. Kiedy zabrakło Maćka jej życie się skończyło, ona sama otarła się prawie o granice obłędu. Boże! Jak ta kobieta cierpiała. Przez kilka kolejnych tygodni chodziła codziennie do piekarni i nadal kupowała drożdżówki ze śliwką, które uwielbiał Maciek, a wieczorami widzieli jak wychyla się przez okno kuchenne jakby chcąc zawołać syna z podwórka, spoglądała na nich jakby z wyrzutem i cofała się do mieszkania. Robiło im się wtedy strasznie przykro. Gdyby mogli go wtedy zatrzymać, gdyby wiedzieli co czeka na niego za murem podwórka nigdy w życiu nie pozwoliliby mu biec po tę piłkę. Ale te same oczy… To niesamowite. Magdalena Ryglicka
Walentynki to czas zakochanych, obdarowywania się prezentami i oczarowywania płci przeciwnej. W tym szczególnym dniu możemy zapomnieć o całym natłoku zajęć i poświęcić swój czas osobie, która jest przy naszym boku.
Walentynki to czas zakochanych, obdarowywania się prezentami i oczarowywania płci przeciwnej. W tym szczególnym dniu możemy zapomnieć o całym natłoku zajęć i poświęcić swój czas osobie, która jest przy naszym boku. To czas kiedy nie wstydzimy się mówić o uczuciach, uniesieniach, zakochaniu i miłości. Tego dnia, zapatrzeni w oczy ukochanej osoby, możemy spacerować alejkami parkowymi, przytulać się w kinie na romantycznym filmie, urządzić kolację przy świecach i wymieniać się śmiałymi wyznaniami. W końcu Walentynki zdarzają się raz w roku, a na dodatek w zimie. Warto zatem rozgrzać mroźną aurę gorącymi uczuciami. Walentynki to również czas wzajemnego obdarowywania się prezentami, mającymi wyrażać nasze uczucie. Wśród drobnych upominków zwyczajowo dominują kwiaty i czekoladki. Gdy chcemy kupić coś cenniejszego mającego dać szczególny wyraz naszym uczuciom, decyzja pada najczęściej na biżuterię lub elegancką garderobę. Warto jednak zastanowić się nad wyborem czegoś nie tak oczywistego i znacznie bardziej oryginalnego. W tak wyjątkowy dzień warto podarować swojej drugiej połowie prezent szczególny i niebanalny. Propozycje marki VIP COLLECTION to idealny sposób, by pokazać ukochanej osobie że nam na niej zależy i że jest dla nas wyjątkowa. To również ciekawy pomysł na Walentynkowy prezent. Produkty galanterii skórzanej to wyroby luksusowe. Niezwykły materiał jakim jest skóra, od wieków pozycjonuje właścicieli skórzanych akcesoriów wśród ludzi z dobrym gustem korzystających z produktów najwyższej jakości. Mężczyzna może podarować swojej ukochanej eleganckie rękawiczki, kosmetyczkę, saszetkę lub etui na szminki. Swojemu mężczyźnie kobieta może kupić elegancki pasek, portfel, neseser lub teczkę. Wybór produktów jest oczywiście znacznie szerszy, a salony VIP COLLECTION oferują swoim klientom specjalne prezenty z okazji walentynek. Kwiaty zwiędną, czekoladki znikną równie szybko, jak się pojawiły. Ofiarujmy naszym Walentynkom coś co będzie im przypomniało o nas przez cały rok, a nawet dłużej. źródło: Materiały prasowe
Wstąpił do piekieł, po drodze mu było ( i całkiem przyjemnie) (odc.6)
Jak już udało mi się „wyprawić” Anię do Gdańska , czulam się jak mamusia która po raz pierwszy wysyła pociechę na kolonię. Może z różnicą , że nie spodziewalam się że będzie w nocy za mna tesknić i płakać, chociaż z Anią kto wie.
Jak już udało mi się „wyprawić” Anię do Gdańska , czułam się jak mamusia która po raz pierwszy wysyła pociechę na kolonię. Może z różnicą, że nie spodziewalam się że będzie w nocy za mną tęsknić i płakać , chociaż z Anią kto wie. Jak już wyjechali , dostałam ostatni (jak twierdziła Ania ) telefon ,ostatni z prostej przyczyny : przy Krzyśku glupio jej będzie dzwonić i pytać co ja myślę o tym czy o tamtym. To teoria. W praktyce telefony zostały zastąpione smsami. Nie wiem co gorsze, bo w 170 znakach zmieścić miałam powieść. Krótkie odpowiedzi powodowaly całą serię pytań. I tak, jak już grzecznie sobie jechali , sluchając Stinga, zadzwonił kolega Krzyśka , mieszkajścy w Łodzi i dostali nakaz zajechania do „miasta seksu” ( o tym za chwilę). Ania miala problem : czy to że jadą do znajomych to dobrze, bo to znaczy że ona zaczyna „wchodziż” w jego życie czy też on się rozmyżlił i nie chce z nią być sam na sam?! Zanim w ogóle zaczęłam się zastanawiać co jej na to odpowiedzieć pomyslałam, że posłucham kogoś mądrzejszego i kto się na tych wszystkich babskich histeriach sercowych zna. Zebrałam kobiece czasopisma i szukałam w rubrykach „porady sercowe” podobnej historii bądź chociaż pasującej odpowiedzi. Przeżylam szok. Rany o co ludzie pytają!Jaki problemy mają! A jakie stwarzają...Mąż mnie zdradza od dwudziestu lat, ale ja go kocham , czy jest szansa że się zmieni? Jasne. Jak będzie impotentem, to tak. Jestem w ciąży , mój chlopak nie wie o tym , czy mam mu powiedzieć? On nie chciał dziecka i nie chcę żeby źle o mnie myslał. Źle myslał ?! Czy ja dobrze czytam??? Źle myslał? Kobieto! Sama w tą ciążę zaszłaś? Jak tak to proszę o przepis dla koleżanki, która chce być matką ale nie chce być żoną. Albo : we wrześniu wychodzę za mąż. Przyszła teściowa zmieniła menu, kwiaty, godzinę ślubu bo nie pasowało jej siostrze oraz kupiła inny garnitur dla mojego przyszłego męża , bo ten który kupiliśmy razem jej się nie podobał. Co mam robić? A ten mąż? On nie reaguje? Kochana , nic tylko zmień narzeczonego albo wyślij teściową w kosmos. Pierwsze rozwiązanie jest łatwiejsze. Jak tego nie zrobisz,może zmienić na przykład imiona twoich dzieci albo kto wie, zamieni cię na inną synową. Jak tak sobie poczytałam, doszlam do wniosku że pytania i wątpliwości Ani nie są ani bezpodstawne ani tym bardziej głupie. No i w końcu chodzi o Krzyśka. Chodzącą enigmę. Już w łodzi okazało się ,że znajomi to para która poznałam mniej więcej rok temu. U nich Ania nie mogła czuć się źle. Iza z mocnych alkoholi pije tylko wódkę a ze słabych wódkę z lodem. Każdy temat sprowadza do seksu. Polityka – Clinton – skandal – seks. Shopping- przebieralnia- seks. Jazda na rowerze – miekkie lądowanie-seks. Matura – stres – a na stres najlepszy jest...no właśnie. Seks. Robi to w tak zabawny sposób, że towarzystwo pęka ze śmiechu. No i najważniejsze: Łódź to miasto seksu. Toruń to miasto Kopernika i pierników, Żywiec piwa , a Łódź ... Ja o tym nie wiedziałam, ale ona(czyli Iza) mowiła to z taka pewnością, że przekonała mnie iż naprawde tak jest. Sms Ani : „ Czy ty wiesz Łódź czego jest miastem” ? Moja odpowiedź: „ Jasne że wiem! To miasto seksu”! Sms Ani : „Czy to znaczy że on nie myżli o mnie poważnie, tylko chodzi mu o to”? Powiał na mnie wiatr wspomnień spotkania Izy i Jarka , tamtej atmosfery i żartow i jakoś tak mi się napisało : „A co Ty myślałaś, że bierze Cię na weekend żeby paciorki odmawiać” ? Nie słyszalam jej od wczoraj i sama umieram z ciekawości... Marianna Dembińska