„Teściowa nie mogła pogodzić się z naszym rozwodem. To, co zrobiła, przeszło ludzkie pojęcie”
„Tego wieczoru, kiedy emocje nie pozwalały mi zasnąć, postanowiłam odwiedzić teściową jeszcze raz, tym razem niespodziewanie. Nie mogłam przestać myśleć o naszej rozmowie i o tym, jak chłodno przyjęła moje obawy. Co więcej, musiałam zrozumieć, co się kryje za jej działaniami”.
Nigdy nie wyobrażałam sobie, że będę tą kobietą – rozwódką, która próbuje związać koniec z końcem, jednocześnie dbając o relację z synem. A jednak, tutaj jestem, Ewelina, 35-letnia kobieta, która przeszła przez trudny rozwód. Rozwód, który mimo że bolesny, był nieunikniony. Mój były mąż i ja po prostu przestaliśmy się rozumieć, a nasze życie stało się jedynie szeregiem cichych dni i niedomówień. Zawsze stawiałam dobro naszego syna, Mateusza, na pierwszym miejscu. Jest to jasne jak słońce, że dla niego zrobię wszystko. Dlatego też, mimo że nasze małżeństwo legło w gruzach, nigdy nie miałam nic przeciwko, by Mateusz spędzał czas z babcią. Była dla niego ostoją miłości I niestety, to właśnie miłości czasami brakowało mu w naszym napiętym domu. Codzienność toczyła się powoli, a my staraliśmy się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Jednak po kilku miesiącach zaczęłam dostrzegać pewne zmiany. Z każdym kolejnym weekendem u babci, Mateusz wracał z pytaniami, które ściskały moje serce niczym imadło. – Mamo, czemu rozbiłaś rodzinę? – zapytał pewnego dnia, patrząc na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Jakby szukał odpowiedzi, której sama nie znałam. Zaczęłam się zastanawiać, co się dzieje podczas wizyt u babci. Czy moje obawy były słuszne? Czy ktoś mógłby próbować podkopać moją relację z Mateuszem? Kolejny poniedziałkowy poranek przywitał nas deszczem. Czasami wydaje mi się, że to pogoda odzwierciedla moje samopoczucie – chmurne, pełne napięcia. Mateusz siedział przy stole, rysując coś na kartce, a ja przygotowywałam mu kanapki do szkoły. Cisza, która nas otaczała, była gęsta, aż w końcu przerwał ją jego cichy głos. – Mamo, dlaczego musiałem wybrać między tobą a tatą? – zapytał, nie podnosząc wzroku znad rysunku. Zamarłam, chwytając nóż w połowie drogi do słoika z dżemem. Słowa utknęły mi w gardle, a w głowie kłębiły się myśli, pytania, wątpliwości. Skąd się to wzięło? – Synku... – zaczęłam ostrożnie, próbując zapanować nad drżeniem głosu. – To nie było tak, że musiałeś wybierać. Tata i ja podjęliśmy decyzję, która... miała być dla ciebie najlepsza. Mateusz odłożył kredkę i spojrzał na mnie tymi swoimi dużymi, brązowymi oczami, które przypominały mi jego ojca. Wzrok, który był pełen niewinności i niezrozumienia. – Ale babcia mówi, że to ty chciałaś odejść – dodał, a jego słowa uderzyły mnie jak zimny prysznic. Poczułam, jak fala emocji przechodzi przez moje ciało, a serce zaczyna bić szybciej. Jak mogła? – Czasami dorośli mówią rzeczy, które nie są do końca prawdziwe – odpowiedziałam delikatnie, siadając obok niego. – To, co ważne, to że zawsze będę cię kochać, niezależnie od wszystkiego. Poczułam się jak kapitan na rozbitym statku, starając się utrzymać kurs, choć wszyscy wokół stracili mapę. Wiedziałam, że muszę się dowiedzieć, co naprawdę dzieje się podczas tych weekendów u babci. Musiałam porozmawiać z nią i zrozumieć, jakie intencje kryją się za jej słowami. Obawy narastały Wiedziałam, że ta rozmowa musi się odbyć, choć wolałabym uniknąć kolejnego starcia. Kiedy dotarłam na miejsce, zapukałam do drzwi, ale nikt nie odpowiedział. Drzwi jednak były lekko uchylone. Zawahałam się tylko przez chwilę, zanim przekroczyłam próg. W salonie usłyszałam ciche głosy. Teściowa rozmawiała z kimś przez telefon. Nie chciałam podsłuchiwać, ale coś kazało mi zostać. – Ona nie nadaje się na matkę – mówiła teściowa zdecydowanym tonem. – Mateusz zasługuje na lepsze życie, a ja mogę mu je zapewnić. Muszę tylko znaleźć sposób, żeby ją odsunąć. Stałam tam, niezdolna do ruchu, zrozpaczona tym, co właśnie usłyszałam. Poczułam się, jakby ziemia osunęła mi się spod nóg. Czy to możliwe, że teściowa naprawdę chciała przejąć opiekę nad moim synem? Serce biło mi tak mocno, że bałam się, że usłyszy moje przyspieszone tętno. Musiałam stamtąd wyjść, zanim mnie zauważy. Ostrożnie wycofałam się z mieszkania, starając się nie narobić hałasu. Kiedy tylko znalazłam się na zewnątrz, wciągnęłam głęboko powietrze, próbując zebrać myśli. Zdrada i rozpacz ściskały mnie jak węzeł, z którego nie mogłam się uwolnić. To było niewiarygodne, jak daleko była gotowa się posunąć, by odebrać mi syna. To był moment, w którym zdałam sobie sprawę, że nie mogę tego tak zostawić. Musiałam walczyć o Mateusza i naszą relację, niezależnie od tego, jak trudna była sytuacja. Nie mogłam dłużej żyć w cieniu jej manipulacji. Tym razem weszłam do środka bez zaproszenia. W jej oczach pojawił się cień irytacji, ale udawała, że wszystko jest w porządku. – Ewelina, co się dzieje? – zapytała, próbując utrzymać spokojny ton. – Słyszałam twoją rozmowę wczoraj wieczorem – zaczęłam, czując, jak gniew wzbiera we mnie jak fala. – Dlaczego chcesz odebrać mi Mateusza? Co ja ci zrobiłam, że jesteś gotowa tak nas skrzywdzić? Jej twarz zmieniła się, jakby odgarnęła maskę uprzejmości, którą nosiła. – Ewelina, nie jestem twoim wrogiem – zaczęła, ale jej głos zdradzał coś innego. – Robię to, co uważam za najlepsze dla Mateusza. Zasługuje na stabilny dom, a ty jesteś zbyt zajęta sobą. – To nieprawda! – przerwałam jej, czując, jak w moich oczach zbierają się łzy. – Kocham go i robię wszystko, by był szczęśliwy. A ty próbujesz to wszystko zniszczyć. Jej usta zacisnęły się w cienką linię, a oczy zwęziły, jakby szukała we mnie słabości, na którą mogłaby uderzyć. – Nie potrafisz przyznać, że nie radzisz sobie jako matka – syknęła, a każde jej słowo było jak cios. – Mateusz potrzebuje czegoś więcej niż to, co możesz mu dać. Czułam, jak moje serce pęka na pół Nigdy nie czułam się tak bezradna, tak zdradzona. A jednak wiedziałam, że nie mogę się poddać. To była walka o Mateusza, o naszą przyszłość. – Nie pozwolę ci zniszczyć naszej relacji – powiedziałam cicho, ale z determinacją, która zaskoczyła nawet mnie samą. – On jest moim synem i będę o niego walczyć, choćby do ostatnich sił. Teściowa nie odpowiedziała. Wiedziałam, że ta rozmowa niczego nie zmieniła w jej sercu, ale przynajmniej postawiłam sprawę jasno. Musiałam teraz skupić się na Mateuszu, bo on był dla mnie najważniejszy. Tego wieczoru, kiedy Mateusz wrócił ze szkoły, postanowiłam, że muszę z nim porozmawiać. Musiałam wyjaśnić mu sytuację, ale jednocześnie bałam się, że mogę go jeszcze bardziej zranić. Wiedziałam jednak, że unikanie tego tematu tylko pogorszy sprawy. Usiedliśmy razem na kanapie, a ja wzięłam głęboki oddech. Mateusz patrzył na mnie z nieco zaniepokojonym wyrazem twarzy, jakby przeczuwając, że coś jest nie tak. – Kochanie, wiem, że ostatnio zadajesz dużo pytań o mnie i tatę, i chciałabym ci to wszystko wyjaśnić. Mateusz kiwnął głową, ale w jego oczach dostrzegłam cień niepewności. – Babcia mówi, że lepiej byłoby, gdybym z nią zamieszkał – powiedział, a jego głos był cichy i pełen obaw. Poczułam, jak serce mi się ściska. Musiałam być teraz dla niego ostoją, pokazać mu, że może mi ufać. – Babcia ma swoje zdanie, ale chcę, żebyś wiedział, że zawsze będę tutaj dla ciebie – powiedziałam, delikatnie przyciągając go do siebie. – Tata i ja podjęliśmy decyzję o rozstaniu, bo wierzyliśmy, że tak będzie lepiej dla nas wszystkich. To nie twoja wina, ani moja, ani taty. Po prostu czasami dorośli muszą dokonać trudnych wyborów. Mateusz patrzył na mnie z niewypowiedzianymi pytaniami w oczach. – Ale ja cię kocham, mamo – powiedział, przytulając się mocniej. Łzy popłynęły mi po policzkach, ale były to łzy ulgi. Wiedziałam, że nasza relacja jest dla niego ważna, i że muszę ją pielęgnować mimo wszystkich przeciwności. – Ja ciebie też kocham, skarbie – szepnęłam, gładząc go po włosach. – Zawsze będziemy razem, choćby nie wiem co. I zawsze będę walczyć o naszą relację. Rozmowa była pełna emocji, ale była też niezbędna. Mateusz był zdezorientowany, nie wiedział, komu wierzyć, ale przynajmniej wiedział, że jestem tutaj dla niego. Wiedziałam, że muszę być silna, że muszę pokazać mu, jak bardzo mi na nim zależy. Ewelina, 35 lat Czytaj także: „W łóżku z mężem ciągle myślałam o teściu. Andrzej codziennie wodził mnie na pokuszenie i bałam się, że ulegnę” „Teść pomagał mi opiekować się dziećmi. Nie protestowałam, gdy mną też postanowił się zająć” „Uwiodłam teścia, by zemścić się na mężu. Miałam gdzieś, że nasza rodzina się rozpadnie, gdy prawda wyjdzie na jaw”
„Teściowa była zimna jak lód. Nabrałam podejrzeń, gdy po latach zaczęła mówić ludzkim głosem"
„Przez lata robiła wszystko, żeby rozwalić nasz związek małżeński i odzyskać swojego synka. W jej oczach nic nie potrafiłam zrobić dobrze".
Pochodzę z prowincji, z niewielkiej miejscowości położonej u podnóża gór, oddalonej od głównych szlaków turystycznych. Moja teściowa zawsze nazywała mnie słoikiem, a w jej głosie dało się wyczuć nutę pogardy. Moi bliscy od wielu lat są związani z tą spokojną mieściną, w której tempo życia nadają wschody i zachody słońca, a także dźwięk dzwonów z kościelnej dzwonnicy, zapraszających wiernych na mszę. To mała społeczność, gdzie rzadko mają miejsce jakieś niecodzienne wydarzenia. Wielu młodych ludzi pragnie znaleźć zatrudnienie w dużych aglomeracjach miejskich. Pewnego razu również i ja postanowiłam spróbować swojego szczęścia - spakowałam swoje rzeczy do torby podróżnej i ruszyłam w kierunku stolicy. W Warszawie zamieszkałam z dwiema przyjaciółkami Pochodziły z tych samych okolic co ja, zamieszkałyśmy w lokalu wynajmowanym na spółkę. Udało mi się znaleźć posadę w butiku odzieżowym, rozpoczynając tym samym nowy rozdział w swoim życiu. Jednak z jakiegoś powodu nie potrafiłam przystosować się do tych wielkomiejskich realiów. Czułam się inna niż wszyscy, wyróżniałam się z tłumu. Moje współlokatorki żyły pełnią życia, zarówno jeśli chodzi o karierę, jak i przyjemności. W ich życiu przewijali się kolejni faceci, ale żaden nie został na dłużej. Moim zdaniem nie dbały o swoją reputację, ale bałam się im to powiedzieć wprost. Wiedziałam, że wyśmiałyby mnie i określiły mianem dewotki. Podobnie jak wtedy, gdy z naiwnością zapytałam je, o której idą do kościoła w niedzielne przedpołudnie. Miałam ochotę towarzyszyć im we mszy, ale wyszło na jaw, że pójdę sama. Moje kumpele kompletnie oddały się rozrywkom, jakie oferowała stolica. Jakoś mi to wszystko do siebie nie pasowało. Co prawda, uwielbiałam dobrą zabawę, ale zniechęcały mnie fontanny alkoholu i to, jak się zachowywali moi rówieśnicy. Możliwe, że faktycznie byłam trochę święta. Mojego przyszłego męża spotkałam... na schodkach prowadzących do kościoła. Wpadł na mnie, przeprosił i rozpłynął się w tłumie. Potem coraz częściej na siebie wpadaliśmy Od razu mi się spodobał. Tomasz był opanowany, inteligentny, dobrze ułożony. Po prostu ideał faceta! Kiedy w końcu zapytał, czy zostanę jego żoną, eksplodowałam ze szczęścia! – Koniecznie musimy odwiedzić moich rodziców – zaproponował któregoś dnia. – Jestem pewien, że cię polubią. W niedzielę zapraszają na obiadek. Tego spotkania nigdy nie zapomnę. Już od wejścia wiedziałam, że ciepłe powitanie nie wchodziło w grę. Przyszła teściowa zrobiła mi prawdziwy wywiad. Wypytywała o moje pochodzenie, edukację i pracę. Każda moja odpowiedź ewidentnie jej nie pasowała. Ojoj, na pewno wyobrażała sobie inną synową! – Ta dziewczyna to chyba jakaś prostaczka z prowincji – mruknęła całkiem wyraźnie do swojego małżonka, gdy byliśmy już przy drzwiach. Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. Tomek mnie uspokajał, tłumacząc, że jego mama po prostu jest wymagająca i wszystko jakoś się poukłada, ale jakoś nie mogłam w to uwierzyć. – Ona mnie nie znosi i myśli, że popełniasz największy błąd swojego życia, biorąc mnie za żonę. – Jesteś miłością mojego życia i chcę je z tobą dzielić – odrzekł z powagą. – Poza tym, pamiętaj, że to ze mną, a nie z moją matką bierzesz ślub. Nasz ślub odbył się w kościele, który od dawna był dla nas wyjątkowy. Na uroczystość dotarli rodzice z mojej strony, ale mama męża unikała ich jak ognia, nie chcąc mieć z nimi nic wspólnego. Krępowała się swojej prowincjonalnej rodziny. Tuż po ceremonii, moja mama wzięła mnie na moment na stronę. – Córciu, w tej rodzinie czeka cię sporo wyzwań – rzekła z troską w głosie. – Ale zawsze miej w pamięci, że należy darzyć innych taką samą sympatią, jaką mamy do samych siebie! Uczucie przywiązania sprawia, że wokół powstaje jeszcze więcej dobra, a niechęć niszczy naszego ducha od środka. Nigdy nie zgadzaj się na to, aby w twoim sercu zagościły złość i nienawiść. – Oj, mateńko – zręcznie się wykręciłam. – Nie przejmuj się tak, jakoś to wszystko się poukłada! Tak, jakoś się poukłada... Mama mojego męża od samego początku miała do mnie wiele zastrzeżeń. Przez długi czas starała się wprowadzić niezgodę między nami i sprawić, żeby mój mąż wrócił do niej. W jej oczach nic nie potrafiłam zrobić dobrze. Kiepsko radziłam sobie z obowiązkami domowymi i wychowaniem naszych pociech. Co gorsza, według niej bez sensu szastałam ciężko zarobionymi pieniędzmi swojego małżonka. Niekiedy dumałam nad tym, czy to faktycznie jest związane ze mną. Zastanawiałam się, czy inna dama w mojej sytuacji – atrakcyjniejsza, bardziej wykształcona – sprostałaby jej oczekiwaniom? Raczej nie. Chyba żadna nie byłaby w stanie jej zadowolić. Początkowo próbowałam ją udobruchać, zasłużyć na akceptację w rodzinie. Z biegiem czasu pojęłam, że to zadanie przekracza moje możliwości. Jak bardzo przenikliwa okazała się moja matka zaraz po naszej ceremonii ślubnej! Niejednokrotnie przypominałam sobie jej słowa dotyczące miłości do bliźniego. Wychowywałam się w duchu przestrzegania przykazań, więc czy teraz, w obliczu trudności, powinnam była to porzucić? Mama męża robiła, co mogła, abym ją znienawidziła. Byłam zdecydowana Znalazłam mądrego księdza, który potwierdzał, że mam rację i był dla mnie ogromnym wsparciem, gdy przechodziłam trudne chwile. Tomasz widział, co się dzieje i chciał postawić sprawę jasno, zrywając kontakt z matką, ale ja mu na to nie pozwoliłam. – To tylko starsza pani, przepełniona złością – wyjaśniałam mu. – Nie możemy jej odepchnąć. Ona nawet nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo nas potrzebuje. Po nagłym zgonie ojca Tomasza, który zmarł na atak serca, jego mama zaczęła często nas odwiedzać. Nie potrafiła odnaleźć się w samotności, ale nie chciała tego przyznać wprost. Mówiła, że przychodzi, bo syn jej potrzebuje i ona musi mieć na wszystko oko, bo ja podobno nic nie umiem zrobić dobrze. Ten czas był dla mnie bardzo trudny Błagałam Pana Boga o wytrwałość i cierpliwość, żebym jakoś to zniosła. Trochę czasu minęło i mama Tomka jakby się trochę wyciszyła. Dało się zauważyć, że coś ją dręczy. Aż w końcu nastąpił wybuch! Wykryto u niej poważną chorobę. Jej stan pogarszał się bardzo szybko, więc teściowa była zmuszona się do nas wprowadzić. Nawet jej to odpowiadało - nie była sama, a przy okazji mogła mnie bez przerwy męczyć swoimi docinkami. Choroba zaczęła sprawiać, że miała coraz większe kłopoty z codziennymi czynnościami. W końcu przestała nawet wstawać z łóżka o własnych siłach... To może zabrzmieć dziwnie, ale mimo że w pełni ode mnie zależała, wciąż próbowała mi czasem dogryźć. Robiła to jednak o wiele mniej często niż kiedyś i bez tego typowego dla niej zaangażowania. Pewnego razu, gdy przyniosłam jej obiad, zapytała nagle: – Ciężko ci mnie znosić, co? W tonie jej głosu wyczułam zadowolenie. – Ano, cholernie ciężko – odparłam opanowanym tonem. – To czemu wciąż to znosisz? – teściowa pytała z autentycznym zaciekawieniem. – Kieruj się miłością w stosunku do innych... – Ciężko obdarzyć uczuciem każdego – odrzekła oschle. – Masz rację – powiedziałam po chwili zastanowienia – ale w każdej osobie da się zauważyć coś, co przypomina nas samych. Wszyscy zmagamy się z zazdrością, gdy nasze pociechy opuszczają dom rodzinny i wiążą się z drugą połówką, lękiem przed odtrąceniem czy procesem starzenia. W gruncie rzeczy jesteśmy tacy sami. Niektórzy umieją sobie z tym poradzić, a inni nie dają rady. I właśnie tym ostatnim powinniśmy wyciągnąć pomocną dłoń, a nie ich skreślać. Jej kondycja uległa pogorszeniu Pod wieczór sytuacja stała się wręcz krytyczna, dlatego mąż zdecydował się zadzwonić po karetkę. Trwaliśmy w nerwowym oczekiwaniu. Ja pozostałam w mieszkaniu, opiekując się schorowaną kobietą, podczas gdy Tomasz wyszedł przed budynek, by ratownicy nie mieli trudności z odnalezieniem właściwego miejsca. Mama męża usiłowała przekazać mi coś ważnego, jednak wysiłek wkładany w mówienie jedynie pogarszał jej samopoczucie. Pomimo to, spoglądając na mnie błagalnie, nie ustawała w wysiłkach, by nawiązać ze mną kontakt. Karetka w końcu przyjechała i zabrała starszą panią, a my ruszyliśmy do szpitala zaraz po niej. Spotkaliśmy tam ciotkę Tomasza, która przyjechała po naszym telefonie. Siedzieliśmy na korytarzu, czekając na jakieś wieści. Po jakimś czasie z drzwi oddziału intensywnej terapii wyszedł doktor, żeby z nami porozmawiać. – Sytuacja kryzysowa została zażegnana, jednak chorą czeka jeszcze długa droga do powrotu do zdrowia. – Czy będę mógł ją odwiedzić? – dopytywał się Tomasz. – Chodzi o moją mamę. Medyk przez chwilę się zastanawiał. – Tak, jak najbardziej, ale musi pan poczekać parę minut. Kobieta pragnie najpierw porozmawiać na osobności z pańską żoną. Z drżeniem nóg przekroczyłam próg Mama mojego męża spoczywała w otoczeniu aparatury monitorującej jej stan. Sprawiała wrażenie drobniejszej niż zazwyczaj. Pochyliłam się nad bezwładną sylwetką i moje oczy spotkały się z jej zaskakująco świadomym wzrokiem. Wtem poczułam na swoim przegubie dotyk jej dłoni. – Zniszczyłam ci całe życie, a mimo to troszczyłaś się o mnie niczym prawdziwa córka – dotarł do mnie jej ledwo słyszalny głos. – Chcę ci coś dać… Posłuchaj uważnie! To naprawdę istotne. W mojej szafce na biżuterię jest pierścionek z niebieskim kamieniem. Przekazywany z pokolenia na pokolenie w naszej familii. Mówią, że zapewnia pomyślność świeżo poślubionej małżonce. Powinnam ci go dać już wieki temu, ale nie byłam w stanie… Pojmujesz to? Po prostu nie potrafiłam! Czy zdołasz mi kiedyś wybaczyć te wszystkie przykrości, które przeze mnie wycierpiałaś? – Oczywiście, mamo – odparłam bez cienia wątpliwości, nie zastanawiając się nawet przez moment. Tamta konwersacja okazała się naszą ostatnią wymianą zdań. Mama mojego męża nigdy już nie wróciła do domu ze szpitala. Obecnie z wielką dumą noszę na palcu pierścionek, który od pokoleń jest w naszej rodzinie. Wprawdzie nie jest modny ani specjalnie wartościowy, ale dla mnie ma ogromne znaczenie. Jest symbolem tego, że się pojednałyśmy. Miłość zawsze rodzi kolejną miłość. Czasami tylko trzeba uzbroić się w cierpliwość i poczekać na nią trochę dłużej. Marcelina, 30 lat Czytaj także: „Zrobiłam z siebie pośmiewisko na weselu syna. Złapałam welon, a młode panny śmiały mi się w twarz” „Romans ze starym znajomym otworzył mi oczy. Wolę nudnego męża na kanapie, niż włóczykija w hotelu” „Mąż namówił mnie na rejs po Adriatyku. Gdy on adorował kelnerkę z baru, ja poznawałam tajniki żeglugi z kapitanem”
Polskie teściowe i synowe naprawdę się nie znoszą? Wyniki ankiety stawiają sprawę jasno
Okazuje się, że stereotypy można w tej kwestii włożyć między bajki.
Stereotypowa walka teściowej z synową od lat jest motywem żartów i opowieści. Dwie najważniejsze kobiety w życiu mężczyzny rzekomo nie mają prawa dobrze się dogadywać, a ich relacje pełne są konfliktów i sporów. Z ankiety przeprowadzonej przez salon meblowy Agata okazuje się, że jest... zupełnie inaczej. Teściowe kontra synowe Sieć salonów meblarskich Agata prowadzi kampanię reklamową zatytułowaną „Synowa i Teściowa”. W związku z tym firma zleciła przeprowadzenie wśród Polaków ankiety, która miała raz na zawsze odpowiedzieć na pytanie: Czy synowe i teściowe naprawdę się nienawidzą? Wyniki badania jasno obaliły stereotypy w relacjach między paniami. Okazuje się bowiem, że aż 76% teściowych deklaruje, że synowa jest dla nich bardzo ważną osobą w życiu. Z kolei aż 64% teściowych traktuje synową jak własną córkę. 20% synowych i teściowych przyznało też, że często spędzają wspólnie czas, a ich relacje są na przyjacielskim poziomie. Teściowa z piekła rodem to też opinia, którą można włożyć między bajki. Większość z nich. ma bowiem bardzo dobre zdanie o swoich synowych. Ponad 53% z nich uważa, że ich synowe są pracowite, 52% opisuje je jako miłe, a aż 51% teściowych jest zdania, że ich synowe są inteligentne i zaradne. Z kolei 40% ankietowanych teściowych jest zdania, że ich synowe są oddanymi matkami i ambitnymi kobietami. A co z synowymi? Czy ich zdaniem teściowe za bardzo się wtrącają i nie pozwalają im na swobodę? Okazuje się, że zupełnie nie. Aż 76% synowych uważa, że rady teściowej są nienachalne, a do tego są zwykle bardzo pomocne. Może cię też zainteresować: Para lesbijek zrobiła ciążową sesję. Internauci komentują: "Biedne dzieci wychowane przez zboczeńców" Przerażające wyniki badań UNICEF. Połowa polskich nastolatków nie akceptuje swojego ciała i nienawidzi siebie Jej włosy mają ponad 120 cm długości. Od 14 lat nie skróciła ich nawet o centymetr
„Kaczka zasra całe podwórko, a teściowa całe życie. Tak usłyszałam od synowej. Ja tylko chcę dobrze dla nich”
Jaka jest różnica między teściową a kaczką? Kaczka zasra całe podwórko, a teściowa całe życie. Taki ostatnio usłyszałam dowcip. Niestety, synowa też potrafi popsuć życie...
Mam 62 lata, teściową jestem od pięciu. Ale mój syn, dziś 33- latek, ze swoją żoną jest od początku studiów. Przeszłyśmy we dwie (ja i moja synowa) piekło. Same sobie to urządziłyśmy. Paradoksalnie, to ja wyciągnęłam rękę. Nie miałam wyjścia, bo synowa odcięła mnie od kontaktów z wnukiem. Dużo mnie kosztował telefon do niej i prośba o spotkanie. Ale nie żałuję. Ona też nie. Wybaczyłyśmy sobie wszystko. I dziś wiem, że można to zrobić. Początek znajomości z synową Z mojego punktu widzenia - miła, kulturalna, grzeczna dziewczyna. Taka była synowa na początku. Bardzo lubiłam poprzednią dziewczynę syna, trudno mi było się więc przekonać do nowej. Trzymałam ją na dystans. Potrafię być szorstka. Poza tym miałam problem z tym „przymilaniem” się Ani. Uważałam, że na to trzeba czasu, nie wiadomo jak z nimi będzie, a ja nie chcę się już przywiązywać do kolejnej dziewczyny. View Burdaffi on the source website Z jej punktu widzenia - byłam opryskliwa, nieprzyjazna, często wspominałam byłą. Porównywałam. Budowanie gniazda przez młodych Z mojego punktu widzenia - chciałam, żeby syn dokształcał się za granicą. Poświęciłam całe moje życie, żeby mieć pieniądze na jego wykształcenie. Szokiem było dla mnie to, że dla Ani rzucił dobre stanowisko, zrezygnował z fajnego kontraktu. Przewartościował swój świat. Ja w jego nowym świecie nie potrafiłam się odnaleźć. Wyprowadził się do Ani, rzadko odwiedzał mnie i rodzeństwo. O ile wybory zawodowe akceptowałam, ciężko mi było pogodzić się z tym, że przestał odwiedzać schorowaną babcię, że nie dzwonił do siostry, że zlekceważył brata. Tłumaczyłam sobie, że mam z tym problem, bo w jakimś sensie go straciłam. Już nie dzwonił, nie radził się. Gdy się pojawiali, Ania krytykowała nasz, rodzinny sposób życia. Ciche złośliwości, że spędzamy wszystkie święta razem, że często się widujemy. Coraz bardziej jej nie lubiłam. Z jej punktu widzenia - rodzina jej nie akceptowała, a ona czuła się nieswojo. Miała kompleksy na naszym punkcie, czuła presję, że powinna być jakaś. Poza tym zazdrościła nam bliskości, miała bardzo złe relacje z mamą, ojca nie widywała. Rodzinna codzienność Z mojego punktu widzenia - wzięli wielki dom na kredyt, choć ona miała niedużą firmę eventową, właściwie nie zarabiała. Wszystko spoczęło na moim synu. Do szaleństwa doprowadzało mnie, gdy widziałam, że wybiera najdroższe meble, a kuchnię projektuje jej znany projekt. Wtedy kilka razy powiedziałam coś ostrego. Przesyłałam też synowi pieniądze, bo wydawało mi się, że w ten sposób go odciążę. Z jej punktu widzenia - to mój syn namawiał ją na ten dom, ona chciała coś mniejszego (syn to potem przyznał). Uważała, że jej nienawidzę i się wtrącam. Wpycham się na siłę z pomocą. Ja ją traktowałam, jak młodą, zadufaną w sobie kobietę, która nie rozumie, że za pewne decyzje finansowe wszyscy ponoszą kiedyś odpowiedzialność, ona mnie jak nadopiekuńczą matkę swojego męża. To trwało kilka dobrych lat. Gdy urodził się wnuk, miałam wrażenie, że to ja mam znacznie więcej dobrej woli. Biegałam na psychoterapię, rozmawiałam z przyjaciółkami, czułam się winna, gdy czasem nie mogłam zająć się wnukiem, bo moja synowa uważała, że powinnam być na każde jej zawołanie. Traktowała mnie jak zło świata. Paradoksalnie nasza rozmowa była przełomem. Choć to ja zachowałam spokój, odwoływałam się do racjonalnych argumentów. Gdy jej słuchałam, otwierałam oczy szeroko ze zdumienia. Troska była odbierana jako atak, postawienie granic jako wrogość i niekochanie wnuka, miłość do syna, jako zabieranie jej miłości. Jak można się tak nie zrozumieć? Nie teściowe są złe. Nie synowe. Zły jest brak rozmowy Niewyjaśnianie rzeczy od samego początku. Dwie zupełnie różne osoby mogą się porozumieć. Nie tylko dla dobra rodziny. Dla siebie. Tylko nic z tego nie będzie, jeśli zamiast rozmawiać, będą się tylko obgadywać. Albo mówić: „to ja mam rację, niech ona przeprasza”. Polecamy! Z humorem: sprawdź jaką będziesz teściową - psychotest Z życia wzięte: Moja historia z teściową może skończyć się tragicznie. Boję się, że stracę męża...
„Prosiłam dziesiątki razy, ale do teściowej jak do ściany. Wciska dzieciom słodycze, bo przecież lubią”
Kinder niespodzianka, słodko-kwaśne żelki i gazowane napoje... Znasz to? Wiele mam nie wie, jak wytłumaczyć babciom, żeby przestały proponować słodycze dzieciom co 5 minut.
Kilka dni temu byłam z synem na placu zabaw - poranna pora, więc gdzie nie spojrzeć - dzieci z masą energii i z mamami, opiekunkami lub babciami. Jedna z dziewczynek jadła czekoladowego batonika i nie zwróciłabym na to uwagi gdyby nie fakt, że nad głową na oko 4-latki dyskutowały żarliwie dwie kobiety - matka i babcia. „To przecież czekolada, jest zdrowa” Słyszałam strzępy wypowiedzi poirytowanej i zrezygnowanej mamy „mamo, ile razy prosiłam”, „cała bluzka ubrudzona, w co ja ją przebiorę”, „mamo, przecież ona musi za pół godziny zjeść drugie śniadanie”. Nie chciałam podsłuchiwać, po prostu mój syn bawił się obok na zjeżdzalni i chcąc nie chcąc, słyszałam ciąg dalszy i czułam, jak powietrze gęstnieje. Starsza pani mówiła zdecydowanie o kilka tonów ciszej, nieco zdumionym tonem pozbawionym chęci dyskusji czy tłumaczenia o co chodzi w stylu: „i tak nie zrozumiesz” nawet tłumaczyć drugiej o co chodzi . Usłyszałam: „prosiła, to miałam nie dać dziecku, to przecież czekolada, jest zdrowa” oraz: „wszystkie dzieci jedzą” (tu dostrzegła mnie i jakby szukając potwierdzenia swych słów czekała, ąz pokiwam głową, czego nie zrobiłam). Wiele mam nie przyznaje się do tego, że daje dzieciom czasem słodycze, ale to nie oznacza, że trzeba się tym chwalić... Wróciłam do domu z niesmakiem i świadomością, że konflikty pokoleniowe dotyczą również takich błahostek, jak przyjemność z jedzenia. To zrozumiałe, że 30 lat temu tabliczka wyrobu czekoladopodobnego to był towar cenny i wyjątkowy, ale czy to tłumaczy zachowanie babć? Czy taka sytuacja jest patowa i niemożliwa do pogodzenia? Na forach i grupach na Facebooku mamy wspierają się o dziwo nie tylko w wychowywaniu dzieci, lecz także w wychowywaniu... teściowych i mam, czyli babć swoich pociech. Trudniej jest wytępić złe nawyki u dorosłych osób niż u dzieci. Zapytałam kilka kobiet o ich doświadczenia. Sama mam przecież całkiem podobny problem. „Tak ładnie je, czemu mu bronisz!” Katarzyna z Rzeszowa ma na koncie kilka kłótni z teściową, która „wszystkie wie lepiej, bo już swoje dzieci wychowała i są przecież zdrowe”. Wie doskonale, kiedy dziecko powinno zacząć chodzić, czy powinno mieć smoczek, kiedy odstawić od piersi, a kiedy powinno sikać do nocnika. Pani Kasia przerabiała już wszystko. Po odpieluchowaniu myślała, że nie spotka jej więcej zaskoczeń, tymczasem problemem okazało się jedzenie. A raczej karmienie dziecka słodyczami. - Myślałaś jak wybrnąć z tej sytuacji? - zapytałam. „Babcia nie słucha, to nie będzie odwiedzania” To częsta porada wielu matek na forach. Zagrozić teściowej, że nie zobaczy wnuczka to żadne rozwiązanie, a dodatkowo jeszcze bardziej może psuć relację. To nie takie proste: wiele kobiet dzięki pomocy babć i teściowych godzi obowiązki rodzicielskie z zawodowymi. Oddać dziecko pod opiekę babci i dyktować jej każdy ruch i posunięcie? Każda powiedziałaby „dość”, bo emerytura to niekoniecznie zajmowanie się wnukami. Mamy są bezradne, choć znalazło się też kilka wywrotowych pomysłów, które wpadły mi w oko: Do dyskusji wtrąciła się pani Izabela, która na zdjęciu profilowym pozuje z trójka szkrabów w wieku (na oko) szkolnym i przedszkolnym. Pomyślałam, że na pewno swoje przeszła i ma coś do powiedzenia w tej kwestii - nie myliłam się. - To nie wyciągnęła wniosków? Przecież to niewiarygodne... - ciągnęłam temat. Sporadyczne wizyty to i tak całkiem dobre wyjście, bo jak się okazało, pani Marzena ma większy problem - mieszka z teściową, dla której „za dużo słodyczy” nie istnieje. Marchewka do obiadu też musi być posłodzona Wszyscy wiemy, że babciny obiad nie równa się z niczym. Zapach rosołu, aromat pieczonego mięsa czy marchewki z groszkiem, nuta szarlotki to coś, czego dziecku się nie odmawia i za czym potem się tęskni. - Pytałaś dlaczego tak robi czy dałaś za wygraną? - zagadnęłam. To sytuacja, z którą spotyka się wiele matek, a z którą nie bardzo można walczyć. Przecież to nie fast food, nie frytki ani nie „kupny schabowy” z byle jakiego mięsa. Jak sos, to konkretny - ze śmietaną, serem czy zagęszczany mąką. Domowe znaczy lepsze i takie zdanie utrwaliło się nam w głowach. Warto jednak porozmawiać od serca z mamami i teściowymi, by same dla siebie rezygnowały ze słodzenia produktów czy słodyczy. Może warto pójść tą drogą: troską o starszą osobę, a nie tylko o swoje dzieci? Czytaj także: Jak zwracać się do teściowej?Striptizerka wyznała, że praca w seks-biznesie pomaga jej by dobrą mamąZgłosiła się z depresją poporodową, wezwano do niej policję
Jakie relacje łączyły księżną Dianę z królową Elżbietą II?[GALERIA]
Od lat panuje przekonanie, że między księżną Dianą i królową Elżbietą II wiało chłodem. Czy na pewno tak było? Najnowsze informacje mogą obalić jeden z największych mitów o brytyjskiej rodzinie królewskiej.
Nowe światło na sprawę relacji między księżną Dianą a królową Elżbietą II rzucają wyznania pisarki Ingrid Seward. Biografka brytyjskiej monarchii przez lata bacznie obserwowała stostunki panujące na dworze. Jej słowa mogą całkowicie zmienić myślenie o skomplikowanej więzi synowa-teściowa, której przyglądał się cały świat. Są oficjalne zdjęcia z chrztu księcia Louisa! Debiutuje na nich Meghan Markle Relacje między księżna Dianą a królową Elżbietą II Podobno królowa Elżbieta II z dystansem podchodziła do Diany Spencer. Młoda, nieopierzona dziewczyna miała być powodem wielu trosk matki księcia Karola. Taki obraz wyłania się m.in. z biografii Andrew Mortona. Okazuje się jednak, że powszechne przekonanie, że królowa Elżbieta II nie przepadała za księżną Dianą, a nawet, że nie traktowała synowej najlepiej, można włożyć między bajki. Ingrid Seward zdradza, że królowa Elżbieta II nie tylko miała świadomość, że książę Karol nie otacza swojej żony dostatecznym wsparciem, ale sama postanowiła otoczyć młodziutką Dianę opieką. Dowiedz się więcej z kolejnych stron! Przeczytaj: Jak naprawdę wyglądają relacje księżnej Kate z Meghan Markle? TE zdjęcia mówią wszystko... Wzywał do zamachu na księcia Jerzego. Mężczyzna właśnie został skazany na dożywocie!
Teściowie - jak mieć dobre relacje z teściami?
Oglądałaś "Sposób na teściową?" Poznaj 5 naszych patentów na to, jak zaprzyjaźnić się z rodzicami partnera, nie poświęcając na to połowy życia.
Rodzice partnera są częstym tematem żartów, które czasami niosą w sobie ziarno prawdy. Jak się okazuje, problemy z matkami naszych mężczyzn to nie tylko nasza narodowa specjalność. Ogladałyście "Sposób na teściową", w którym Jennifer Lopez jako Charlotte'a walczy z nieznośną matką swojego męża? A teściowie umieją uprzykrzyć życie... Rodzice partnera często mają w zwyczaju wtrącać się w życie twojej rodziny. Myślą, że bez zapowiedzi mogą wpadać w odwiedziny, krytykują twój strój, kuchnię, sposób wychowywania dzieci i to, jak dbasz, a raczej jak bardzo nie dbasz o ich syna. Jeśli nie raz uwagi matki albo ojca twojego partnera wytrąciły cię z równowagi, powinnaś zacząć kontrolować swoje emocje. Poznaj 5 sposobów na ułożenie sobie dobrych relacji z rodzicami partnera, by cieszyć się zdrowym związkiem jak najdłużej. Zobacz, jak zwracać się do teściowej po ślubie 1. Nie daj się wytrącić z równowagi Wyobraź sobie niedzielny poranek. Godzina 11. Ty i twój mąż jeszcze śpicie, bo chcecie w końcu odpocząć po całym tygodniu. Nagle rozlega się głośny dźwięk pukania do drzwi, charakterystyczny dla ... rodziców twojego partnera. W pierwszej chwili myślisz, że to zły sen, ale już po pewnym czasie okazuje się, że twoi teściowie są w salonie. Krytykują cię za bałagan, pomimo że wczoraj sprzątałaś mieszkanie. Wyrażają też negatywną opinię na temat twoich włosów oraz okropnych worów pod oczami, których nie dostrzega nikt inny poza nimi. Przeżyłaś już podobną sytuację? Jeśli twoje zdenerwowanie sięgało wtedy zenitu, zastanów się nad tym, jak trzymać nerwy na wodzy. Pamiętaj, że najlepszym sposobem jest opanowanie. W ekstremalnej sytuacji policz w myślach do dziesięciu, oddychaj głęboko i próbuj uspokoić emocje. Nawet jeśli rodzice twojego męża odwiedzą cię w niewygodnym momencie, pokaż im, że cieszysz się z tej wizyty. Postaraj się być miła i serdeczna. Jeśli wiesz, że teściowie świadomie próbują cię zdenerwować, wykaż, że masz dużo klasy i nie uda się im wytrącić ciebie z równowagi. Udowodnij, że jesteś wartościową, dobrą osobą. Być może w końcu zrozumieją, że ich syn poślubił prawdziwy skarb. 2. Pokaż, że kochasz ich syna Każdy rodzic chce wszystkiego, co najlepsze dla swojego dziecka. Jeśli twoi teściowie zauważą, że kochasz ich syna szczerą i bezgraniczną miłością, na pewno przyjmą cię do rodziny z otwartymi ramionami. Udowodnij im, że dbasz o męża najlepiej, jak tylko potrafisz. Podczas spotkań opowiadaj o tym, ile serca, ale i trudu wkładasz w pielęgnację związku oraz zwykłe, domowe czynności, takie jak sprzątanie, pranie czy gotowanie. Podkreślaj to, że codziennie rano budzisz się wcześnie, by przygotować ich synowi kanapki do pracy, zwracaj uwagę na wyśmienite obiady, które smakują twojemu partnerowi i przede wszystkim zaznaczaj, że ich syn jest dla ciebie bardzo ważny. Unikaj jednak nadmiernego przechwalania się. Pamiętaj, że królowa może być tylko jedna. Jeśli twoja teściowa uzna, że za wszelką cenę chcesz zająć jej miejsce, będzie traktować cię jak największego wroga. Unikaj też nadmiernego narzekania na partnera. Krytykując jego nieporządność, dziecinne podejście do życia czy lenistwo, krytykujesz samych teściów, którzy na pewno uznają to za atak i odwdzięczą się tym samym. Rozwiąż psychotest i sprawdź, jaką teściową będziesz 3. Nie zabraniaj swojemu mężowi odwiedzać rodziców Jeśli chcesz dla swojego związku wszystkiego, co najlepsze i zależy ci na dobrych relacjach z teściami, nie izoluj się od nich. Gdy twój partner chce ich odwiedzać, nie zabraniaj mu tego. Jego rodzice znają go najlepiej. Jeśli nagle przestanie ich odwiedzać, oni na pewno zorientują się, że to twoja wina. Nie unikaj więc rodzinnych spotkań. Towarzysz mężowi podczas niedzielnego obiadu u jego rodziców. Przynieś ze sobą ciasto, smaczną sałatkę, albo dobre wino. Pokaż teściom, że lubisz ich towarzystwo. 4. Udowodnij, że liczysz się ze zdaniem teściów Nic tak nie poprawi twoich relacji z rodzicami partnera, jak pokazanie im, że ich szanujesz i doceniasz. Twoi teściowie mają większą wiedzę w prowadzeniu domu i w wychowywaniu dzieci. To normalne. Są od ciebie starsi, więc siłą rzeczy, mają bogatszy bagaż doświadczeń. Potraktuj matkę twojego męża jak dobrą nauczycielkę, od której chcesz się wiele dowiedzieć. Podczas wizyt u teściów, podejrzyj ich zwyczaje. Czasem takie drobnostki, jak sposób nakrycia stołu może mieć duże znaczenie. Sprawdź, jak twoja teściowa gotuje, czy ustawia zastawę na świąteczny obiad. Gdy rodzice twojego męża złożą wam rewizytę, pokaż, że wzorujesz się na ich świetnych pomysłach kulinarnych i dekoratorskich. Twoja teściowa będzie wniebowzięta. To na pewno zadziała. Poznaj 4 najczęstsze problemy z teściową. Też tak masz? 5. Postaraj się zaprzyjaźnić z teściową Teściowie, chociaż może trudno to sobie wyobrazić, też są ludźmi. Co więcej – są rodzicami twojego partnera. Bez nich twój mąż by nie istniał. Z pozoru to banalne stwierdzenie, ale nie każda kobieta je rozumie. Musisz więc to sobie uświadomić. Postaraj się pozyskać sympatię rodziców swojego partnera i traktuj ich tak, jak swoich własnych. Zaproś ich na obiad, wybierzcie się razem w podróż, albo na spacer. Aby twoja teściowa cię polubiła, zadzwoń do niej od czasu do czasu i zapytaj o przepis na ciasto, które kiedyś upiekła na niedzielne spotkanie. Możesz poradzić się jej w kwestii wychowania dzieci. Pamiętaj, że matka twojego męża też jest kobietą – taką samą jak ty, tylko trochę starszą. Pojedź z nią na zakupy, urządźcie sobie coś w rodzaju "babskiego wieczoru". Spróbuj ją zrozumieć i zaakceptować. Kto wie, może matka twojego męża stanie się twoją dobrą przyjaciółką?
Jak poradzić sobie z toksyczną teściową?
Nasza czytelniczka Justyna napisała do nas list, w którym opowiedziała o swoich relacjach z teściową. Justyna prosi o radę. Co zrobiłybyście na jej miejscu? LIST DO REDAKCJI: "Jeansy kupuję, jak stare mi się porwą na tyłku. Do fryzjera chodzę raz w roku, bo sama sobie podcinam włosy." Dzień dobry, piszę do Was, bo może Wy lub czytelniczki pomogą mi rozwiązać problem z teściową. Zacznę od początku. Z Adamem poznaliśmy się na studiach. On pochodzi z Kielc, ja z Gdańska. To właśnie w Gdańsku studiowaliśmy inżynierię środowiska. Byliśmy w związku 4 lata. W końcu Adam mi się oświadczył. Oczywiście, że się zgodziłam. Ślub wzięliśmy w moim mieście rodzinnym. Potem przez pół roku wynajmowaliśmy tu kawalerkę. W końcu ja zaszłam w ciążę, a Adam znalazł prace, tylko że w Kielcach. Nie był to dla nas problem. Po prostu się wyprowadziliśmy do jego rodziców. Znałam ich tyle o ile. Widzieliśmy się raptem 8-10 razy w życiu w święta lub podczas rodzinnych uroczystości. Uznaliśmy, że przeprowadzka będzie dla nas najlepszym wyjściem. Ja będę miała pomoc jego mamy, która pracowała na pół etatu jako nauczyciel matematyki, a Adam będzie miał wymarzoną pracę. Mieliśmy w planach kupienie własnego mieszkania. Po przeprowadzce było dziwnie. Najpierw myślałam, że to normalne: nowe miejsce, nowi ludzie (bo tak jak pisałam, nie znałam za dobrze jego rodziców). Po jakimś czasie zauważyłam, że atmosfera jest naprawdę kiepska. Mama Adama – pani Krystyna – od początku wyraźnie miała coś do mnie. Po pierwsze– nigdy nie zaproponowała mi, bym mówiła do niej "mamo". Mi było głupio wyjść z inicjatywą, więc do tej pory mówię do niej per pani... Za to do ojca Adama, który jest typowym pantoflarzem, bojącym się żony, mówię po imieniu. Kiedy urodziła się Gabrysia, pani Krystyna zaczęła sugerować, że z dzieckiem jest coś nie tak. Dla matki to olbrzymi cios. W trakcie ciąży odżywiałam się zdrowo i robiłam wszystko, co w mojej mocy, by małej nic się nie stało. Ale moje teściowa uznała, że z Gabrysią jest coś nie tak, bo wg niej miała niewymiarową głowę i dziwne oczy... Ale to nie koniec. Pani Krystyna w końcu zarzuciła mi, że nie dbam o dziecko. Naopowiadała Adamowi, że gdy ten jest w pracy, ja ciągle rozmawiam przez telefon z jakimś mężczyzną (!) i przeglądam strony internetowe, a ona musi przewijać małą. To oczywiście nie prawda, ale Adam jej uwierzył. Tu muszę przyznać, że mój mąż to typowy maminsynek, a jego matka to typ domowego dowódcy. Boi się jej i jej własny mąż, i jej syn. Miarka się przebrała, gdy teściowa zaczęła mi wyrzucać, że nie schudłam po ciąży i że w końcu powinnam się za siebie zabrać. Ciągle przypominała swoje czasy świetności, gdy po urodzeniu Adam od razu schudła, wróciła do pracy w szkole i niebawem została dyrektorką. A ja? Ja przecież wg niej ciągle tyję, wyglądam okropnie, nie dbam o siebie ani o dziecko. Ciągle namawiam Adama na wynajem, ale on uważa, że sami sobie nie poradzimy. Mamy przecież dziecko i zbieramy na mieszkanie. Ale ja wiem, że dłużej z tą babą nie wytrzymam. Ona jest chora. Zazdrości mi relacji z Adamem i ciągle próbuje nas poróżnić, a mnie oczernić w jego oczach. Co ja mam zrobić? Mogę przecież stracić męża... Pozdrawiam i czekam na wasze rady, Justyna Dzielcie się z nami Waszymi historiami, opiniami, przemyśleniami. Piszcie na adres: waszehistorie@polki.pl LIST DO REDAKCJI: "Czy to normalne, że mam takie rozterki? Czy wy też tak miałyście przed ślubem?
Zobacz, w jaki sposób powinnaś mówić do mamy swojego męża po zawarciu związku małżeńskiego.
Na pewno znasz wiele dowcipów o teściowych. W wielu przypadkach mroczne lub humorystyczne sytuacje okazują się prawdziwe. Trudnym dylematem dla niejednej świeżo upieczonej panny młodej jest to, jak zwracać się do mamy swojego męża. Jest kilka możliwości. Podpowiadamy, jak po ślubie mówić do teściowej. Rozwiąż psychotest i sprawdź, jaką będziesz teściową! "Mamo" Zwyczajowo do matki partnera powinno się mówić "mamo". Nie każda kobieta jednak chce zwracać się tak do, jakby nie patrzeć, obcej kobiety mamo. Jeśli masz dobre, serdeczne i ciepłe relacje z teściową, śmiało możesz pozwolić sobie na tę formę.To na pewno wpłynie na polepszenie waszych relacji. Pokażesz też, że w pełni akceptujesz i utożsamisz się z nową rodziną. Wiele kobiet używa też nieco chłodniejszych, ale dalej miłych wyrażeń wyrażeń typu "niech mama". Zobacz, czego lepiej nie mówić teściowej! Po imieniu Zdarzają się i takie teściowe, które od razu proponują synowej przejście na ty. Jest to bardzo nowoczesne rozwiązanie, które poniekąd ułatwia życie, chociaż z drugiej strony może być odbierane jako mało eleganckie. Poznaj 4 najczęstsze problemy z teściową! Też tak masz? "Teściowo" Nieco przestarzałą formą jest tytułowanie mamy swojego męża określeniem "teściowo". Brzmi to nienaturalnie, a ze względu na negatywne zabarwienie, nie zawsze może spotkać się z aprobatą u samego odbiorcy. Sprawdź kilka sprawdzonych sposobów na teściową Bezosobowo Bezosobowe zwroty to najbezpieczniejsza forma, jaką możesz przyjąć podczas rozmowy z teściową. Niestety, zasady etykiety raczej nie polecają tego typu wyrażeń, gdyż są pozbawione uczuć, a nawet sympatii. Sprawdź, czy z teściami lepiej być blisko, czy może na dystans "Proszę pani" To chyba najgorsza z możliwości. Savoir vivre jasno mówi, że formy Pan / Pani używamy jedynie w kontaktach oficjalnych. Jeśli chcesz, aby twoje relacje z teściową były ciepłe i pełne sympatii, lepiej zrezygnuj z tej opcji.
Kiedy moja szwagierka, dzień po zaręczynach ze szwagrem zaczęła do przyszłych teściów mówić per „mamo” i „tato”, w nich samych zawrzało. Wedle społecznych konwenansów, to przecież teściowie mają wystąpić z taką inicjatywą, a synowa czy też zięć musi pokornie wyrazić swoją wdzięczność. Tylko co zrobić, jeśli sama myśl o czymś takim napawa świeżo upieczonego męża czy żonę strachem?
Kiedy moja szwagierka, dzień po zaręczynach ze szwagrem zaczęła do przyszłych teściów mówić per „mamo” i „tato”, w nich samych zawrzało. Wedle społecznych konwenansów, to przecież teściowie mają wystąpić z taką inicjatywą, a synowa czy też zięć musi pokornie wyrazić swoją wdzięczność. Tylko co zrobić, jeśli sama myśl o czymś takim napawa świeżo upieczonego męża czy żonę strachem? Nie ma w tym strachu nic irracjonalnego. Dorastamy w przekonaniu, że per „mamo” czy „tato” zwracamy się do naszych własnych rodziców, tych którzy wychowywali nas przez lata, tych odpowiedzialnych za to, jakimi jesteśmy ludźmi. Sprawa staje się szczególnie delikatna, jeśli jesteśmy z rodzicami szczególnie zżyci. Bo czy te słowa nie nabierają wtedy szczególnego znaczenia? Społeczne oczekiwania są jednak jednoznaczne. I niektórym przychodzi łatwo je zaakceptować. Jest wielu ludzi, którzy po ślubie gładko przestawiają się na odpowiednią terminologię, tym samym bez trudu wchodząc w odpowiednią społecznie rolę zięcia czy synowej. Jest jednak tyle samo, którzy mogą mieć z przestawieniem problem, zwłaszcza kiedy relacje z teściami nie należą do tych wymarzonych. Konwencja konwencją – trudno jest jednak mówić czule do osoby, której się po prostu nie lubi. A takich uczuć wobec teściów przecież nie brakuje. Dowcipy o teściowych nie powstały przecież z niczego. Żarty żartami, ale rzeczywistość też bywa różna. Na szczęście czasy też się zmieniają. Na zachodzie, często już przed ślubem, przyszli zięciowie i przyszłe synowe mówią sobie z przyszłymi teściami po imieniu. Kraje anglosaskie przywiązują do konwenansów znacznie mniejszą wagę, uznając jednoznacznie, że terminy „mama” i „tata” zarezerwowane są dla wychowujących nas rodziców. Nikt nie robi z tym problemów, nikt nie obraża się, że nowy nabytek w rodzinie nie chce używać takiego tytułu jaki pozornie uznany jest przez społeczność za konieczny. Tradycja ma wielorakie pojecie, dopasowywane do indywidualnych historii. Obrazy jest za to sporo na naszym rodzimym terenie. Na forach internetowych można co rusz znaleźć wpis obrażonej teściowej, której synowa (tak, to z reguły jest synowa!) nie tytułuje jej odpowiednią formą. Liczne są też wpisy zdesperowanej kobiety czy też zakłopotanego mężczyzny, przerażonego na samą myśl, że mógłby do teściowej mówić „mamo”. Większość z nich, w pierwszych latach po ślubie, specjalizuje się w używaniu formy całkowicie bezosobowej, uznając ją za mniejsze zło i połowiczny sukces. Jeśli unikną bezpośredniej prośby o zmianę, niektórzy zachowają bezosobową formę na zawsze, potajemnie oddychając z ulgą, że udało im się uniknąć bezpośredniej konfrontacji. Ale co zrobić, jeśli do takiej dojdzie? Czy pochylić głowę, uznając wyższość społecznego nakazu nad własnymi preferencjami? Czy też może szczerze powiedzieć prosto z mostu, że sprawa jest dla nas nie do przejścia? W przypadku wybrania drugiej opcji, nieocenionym sojusznikiem może okazać się dla nas druga połowa, która znacznie łatwiej wytłumaczy rodzicom, że opcja „mamo” i „tato” jest dla nas po prostu nie do przejścia. Czy odniesie skutek, nie wiadomo. Na pewno jednak próbować warto. Bo jeśli z rodziną nie czujemy się komfortowo, to z kim możemy?