Wielki sukces 22-latka. Polak wśród 10. najlepszych studentów na świecie
Mikołaj Wolanin został wyróżniony w prestiżowym konkursie. Celem konkursu organizowanego przez Varkey Foundation z Indii oraz Chegg.org z USA jest docenienie osób zaangażowanych w edukację i aktywizację społeczeństwa. 22-letni student studiuje prawo na dwóch uczelniach i udziela się m.in. jako prezes Fundacji na rzecz Praw Ucznia.
Zwycięzca zostanie ogłoszony jeszcze we wrześniu i otrzyma 100 tys. dolarów. Spis treści: Duże wyróżnienie dla polskiego studenta Idea konkursu Mikołaj Wolanin Duże wyróżnienie dla polskiego studenta Mikołaj Wolanin, student prawa na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, znalazł się w gronie 10. najlepszych studentów na świecie. Chodzi o wyróżnienie w ramach organizowanego przez Varkey Foundation oraz Chegg.org w ramach Global Student Prize. W gronie jego konkurentów są studenci z różnych zakątków świata, m.in. z Kanady, Argentyny, Malezji i Turcji. – powiedział w rozmowie z PAP Mikołaj Wolanin. Idea konkursu Varkey Foundation z Indii oraz Chegg.org z USA, organizujące konkurs, wspierają uczniów i studentów w tej rywalizacji już po raz czwarty. W tegorocznej edycji napłynęło około 11 tysięcy zgłoszeń z ponad 170 krajów. W lipcu ogłoszono 50 osób, które awansowały do kolejnego etapu, w tym trzech Polaków: Mikołaja Wolanina, Marcelinę Maciąg oraz Martynę Łuszczek. Osoba, która zdobędzie główną nagrodę – czyli ta, która według organizatorów wywiera rzeczywisty wpływ na edukację, życie swoich rówieśników i społeczność – otrzyma 100 tysięcy dolarów. Wyniki konkursu zostaną ogłoszone jeszcze we wrześniu. Poprzednimi laureatami byli Jeremiah Thoronka z Sierra Leone (2021), Igor Klymenko z Ukrainy (2022) oraz Nhial Deng, uchodźca z Sudanu Południowego, mieszkający w Kenii (2023). Mikołaj Wolanin Wolanin, urodzony w 2002 roku, jest założycielem Fundacji na rzecz Praw Ucznia, powstałej w 2019 roku. Oprócz działalności w Fundacji, Mikołaj Wolanin pełni również funkcję przewodniczącego Komitetu Głównego Olimpiady Wiedzy o Prawach Ucznia, reprezentuje Fundację w Child Rights Connect w Genewie oraz jest członkiem Zespołu ds. Praw i Obowiązków Ucznia przy Ministerstwie Edukacji Narodowej. Czytaj także: Skąd wziąć pieniądze na studia? Dodatki dla studentów w 2024/2025 roku Praca dla studenta – 7 propozycji pracy dorywczej. Rodzaje prac, zarobki, korzystne zatrudnienie „Moje dzieci to nieroby. Nie dają nic od siebie, a gdy proszę o pomoc w domu, każą mi zatrudnić sobie studenta”
Skąd wziąć pieniądze na studia? Dodatki dla studentów w 2024/2025 roku
Studia, nawet te darmowe, kosztują. Skąd wziąć pieniądze na studia? Nie każdy może podjąć pracę, różnią się też sytuacje rodzinne i ekonomiczne studentów. Osoba, która podjęła studia, może starać się o stypendium. Kto może otrzymać stypendium? Jakie rodzaje stypendium może otrzymać student?
Jakie świadczenia przysługują studentom? Spis treści: Co mogą dostać studenci? Stypendium socjalne Stypendium rektora Wnioski i przyznawanie stypendium Co mogą dostać studenci? Student może się starać o uzyskanie stypendium socjalnego, stypendium dla osób niepełnosprawnych, stypendium rektora czy zapomogi. Zapomogę może otrzymać student, który znalazł się w trudnej sytuacji życiowej. Pod tym pojęciem należy rozumieć np. chorobę, śmierć członka rodziny, szkody wywołane zdarzeniem losowym (np. pożarem, klęską żywiołową). Jest to jednorazowe świadczenie. Student posiadający orzeczenie o niepełnosprawności może otrzymać stypendium dla osób niepełnosprawnych. Stypendium socjalne O stypendium socjalne mogą starać się osoby o określonych dochodach. Obecnie mogą je otrzymać osoby, u których miesięczny dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 1294,4 zł na rękę. Stypendium rektora Stypendium rektora przysługuje studentom z najlepszymi wynikami. Ponadto uczelnia może też przyznać stypendium rektora osobom przyjętym na pierwszy rok studiów, o ile zawnioskuje o niego student w roku złożenia egzaminu maturalnego, który jest laureatem olimpiady międzynarodowej albo laureatem lub finalistą olimpiady stopnia centralnego, o których mowa w przepisach o systemie oświaty. Może je także otrzymać medalista co najmniej współzawodnictwa sportowego i tytuł Mistrza Polski. Zgodnie z przepisami stypendium rektora otrzymuje nie więcej niż 10 proc. studentów na określonym kierunków studiów. Wnioski i przyznawanie stypendium Skąd wiedzieć, czy student może się starać o jakiś dodatek? Zwykle rektor w porozumieniu z samorządem studenckim ustala regulamin świadczeń dla studentów, w którym określa wysokość świadczeń oraz kryteria ich otrzymywania. Uczelnia jest zobowiązana umieścić takie informacje na swojej stronie (zgodnie z art. 358 st.1 pkt 6 ustawy- Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Oprócz tego warto też sprawdzić strony fundacji, które wspierają studentów, oferując im stypendia. Zdarza się, że mają wyższe progi dochodowe niż stypendium socjalne, zatem mogą być ciekawą opcją dla tych, którzy się do nich nie kwalifikują. Czytaj także: Praca dla studenta – 7 propozycji pracy dorywczej. Rodzaje prac, zarobki, korzystne zatrudnienie Jakie cechy powinien posiadać laptop idealny do nauki i pracy? „Syn olał studia, wyczyścił konto do zera i znikał z domu na całe dnie. Ojciec zatrudnił mnie, bym odkrył, co się dzieje”
Praca dla studenta – 7 propozycji pracy dorywczej. Rodzaje prac, zarobki, korzystne zatrudnienie
Pracy dla studentów jest wiele. Wystarczy tylko przejrzeć odpowiednie ogłoszenia, odpowiadające konkretnym studiom. Coraz więcej studentów decyduje się na pracę między zajęciami lub, w przypadku studentów zaocznych i wieczorowych, na pracę od poniedziałku do piątku. Jeśli jesteś studentką szukającą pracy i nie wiesz jak się do tego zabrać, to dobrze trafiłaś!
Czas studencki kojarzy się z beztroską, imprezowaniem oraz korzystaniem z życia. Jednakże niektórzy już na tym etapie życia szukają pracy dorywczej lub na stałe, by dorobić sobie na przyjemności. Zapoznaj się ze wskazówkami, jakie przygotowaliśmy dotyczącymi pracy dla studenta i dowiedz się, gdzie szukać ofert. Spis treści: Praca dla studenta zaocznego i dziennego Rodzaje prac dla studenta Co student powinien umieścić w CV? Korzystne zatrudnienie dla studenta Zarobki studentów Praca dla studenta zaocznego i dziennego Łatwiej jej znaleźć pracę studentom zaocznym i wieczorowym. W ciągu tygodnia student może pracować nawet po 8 godzin dziennie. Zazwyczaj studenci zatrudniani są na umowę zlecenie, choć nie jest to żelazna zasada. Jeśli student nie ukończył 26 roku życia, pracodawca nie płaci za niego składki ubezpieczeniowej, co obniża koszty zatrudnienia studenta. Zarobki są równowarte godzinom wyrobionym. Student zatrudniony na umowę zlecenie może liczyć na wyższe wynagrodzenie netto niż na umowę o pracę. Jeśli chodzi o pracę dla studentów dziennych, to pozwolić sobie mogą na to ci studenci z ostatniego roku, którzy nie muszą chodzić na wykłady i ćwiczenia. Zdarza się, że student dzienny ma elastyczny grafik i pracuje pomiędzy zajęciami, lecz bywa to dla niego męczące. Rodzaje prac dla studenta Dla studentów dziennych, jak i zaocznych, istnieje wiele prac, które mogą wykonywać. Oto kilka propozycji: Korepetycje – jest to idealna praca dla studentów dziennych. Mogą oni udzielać korepetycji uczniom szkół podstawowych oraz średnich. Studenci sami mogą decydować o tym, ile godzin chcą pracować oraz z kim. Zarobki studentów uzależnione są od wieku ucznia oraz przedmiotu, którego uczą. Call center – student może indywidualnie decydować, ile godzin i o jakich porach chce pracować. Wypłata studenta uzależniona jest od jego wyników. Podczas pracy studenta na call center, styka się on z takimi zagadnieniami, jak ankiety, bądź przypomnienia dotyczące płatności. Roznoszenie ulotek – okazyjne roznoszenie ulotek przez studenta może być dobrym pomysłem na dodatkowy zarobek. Od studenta nie jest wymagane konkretne doświadczenie ani szczególne zaangażowanie. Student rozlicza się przez stawkę za godzinę. Opiekunka do dziecka – jest to praca dla studenta, gdzie wymaga się od niego studiów o kierunku pedagogicznym lub psychologicznym. Wymaga dyspozycyjności, ale zazwyczaj ta praca dla studenta odbywa się popołudniami. Akcje promocyjne – odbywają się one w supermarketach, galeriach handlowych czy targach. Ta praca dla studenta nie wymaga doświadczenia. Od studenta wymaga się nienagannej aparycji oraz komunikatywności. Praca w weekendy – student dorabiać może również w weekendy, podczas obsługi imprez okolicznościowych bądź jako kelner. Musi jednak posiadać książeczkę sanepidowską. Inwentaryzacja i wykładanie towaru – jest to praca dla studenta, gdzie musi być on dyspozycyjny tylko dwa razy w miesiącu. Polega na spisie towaru i wykładaniu go na półki. Co student powinien umieścić w CV? Na studiach warto zbierać pierwsze doświadczenia zawodowe. Poniżej znajduje się kilka rad związanych z pracą dla studenta, by mógł on wzbogacić swoje CV: Działanie w organizacjach studenckich – zajęcia naukowe lub samorząd studencki są przepustką do lepszej pracy po studiach. Na spotkaniach pojawiać się mogą headhunterzy, którzy szukają pracowników do firm. Wyjechanie na Erasmusa – wymiana narodowa jest dobrym rozwiązaniem. Zyskać można doskonalenie języka, co jest później dobrze widziane u przyszłego pracodawcy. Udział w kursach – rozszerza kompetencje zdobyte na studiach. Przyda się również kurs Excela bądź kurs programów graficznych. Korzystne zatrudnienie dla studenta Pracodawca nie musi płacić składek na ubezpieczenie społeczne podczas pracy dla studenta, który nie ukończył 26 lat, mając umowę zlecenie. Jednak nie przysługuje mu wtedy płatne zwolnienie chorobowe oraz urlop macierzyński, czy rodzicielski. Jeśli chodzi o ubezpieczenie zdrowotne, to przeważnie organizowane jest przez uczelnie. Student może być również dopisany do ubezpieczenia zdrowotnego jednego z rodziców. Całkowity koszt zatrudnienia pracownika jest mniejszy niż w przypadku osób zatrudnionych na umowie o pracę. Zarobki studentów Szacuje się, że studenci zarabiają pomiędzy 2 000 a 3 000 złotych netto, ponieważ jest to ich praca dodatkowa bądź na niepełny etat. Zdarza się, że niektórzy studenci na pełnym etacie otrzymują wynagrodzenie nawet w wysokości 5 000 złotych netto. Od stycznia 2023 roku najniższa stawka godzinowa, która widnieje na umowie zlecenie, to 22,80 zł brutto. Zawierając taką umowę umowę, pracodawca jest zwolniony z opłacania za studenta składek na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe, emerytalne, a student otrzymuje kwotę netto, odpowiadającą kwocie brutto. Czytaj także: Wykładanie towaru w Biedronce – zarobki. Czy ta praca jest ciężka? Praca jako kurier – z czym musi się mierzyć na co dzień? Najważniejsze informacje Telepraca – rodzaje, cechy, zasady. Czym jest telepraca?
Ultrabook dla studentów - Huawei MateBook X
Rynek pracy jest coraz bardziej wymagający. Podpowiadamy, jak zdobyć doświadczenie już w czasie studiów.
Czasy, kiedy studia i dyplom były gwarantem zdobycia wymarzonej posady dawno i bezpowrotnie minęły. Dzisiejszy rynek pracy jest bardziej wymagający, a od absolwenta uczelni oczekuje się zdecydowanie więcej niż 10 lat temu. Dziś podczas rozmowy rekrutacyjnej potencjalny kandydat wypytywany jest o zdobyte doświadczenie, umiejętności, znajomość języków i odbyte kursy. Tytuł magistra schodzi zaś na drugi plan. Jak sprostać wymaganiom rynku pracy? Dlaczego od młodego adepta uczelni wymaga się tak wiele? Wyobraź sobie, że co roku tysiące absolwentów opuszcza mury uczelni. Oczywiście każdy z nich chce znaleźć pracę w swoim wyuczonym zawodzie. Ale prawda jest taka, że rynek pracy nie jest wykonany tak elastyczny, by wszyscy absolwenci dostali posadę. Wygrywają najlepsi. Czyli którzy? Przede wszystkim ci, którzy nie przespali okresu studiów i już w czasie swojej edukacji pracowali dorywczo, odbywali staże, praktyki lub wolontariaty. Tylko jak to połączyć studia z pracą? Czy jest to możliwe? Praca i studia równocześnie Mówi się, że dla chcącego nic trudnego. Umiejętność organizacji czasu, a także dobre chęci to klucz do sukcesu. Ale to nie wystarczy. Studiując dziennie ciężko jest pracować od 9 do 17. Bo niby jak? Rozwiązaniem jest tak zwana praca zdalna, a więc możliwość pracy z innego miejsca niż firma. Tego typu rozwiązanie sprawdza się w przypadku takich zawodów jak chociażby dziennikarz, specjalista od marketingu, czy Public Relations, ale także w przypadku coachów, dietetyków, reseacherów, programistów, grafików, czy architektów. Do pracy zdalnej z domu lub uczelni, przyda się na pewno dobry, szybki i mobilny ultrabook. Najlepiej cienki i lekki, by z łatwością włożyć go do torby i nie obciążać kręgosłupa. Do tego z mocną baterią, która pozwoli pracować przez kilka godzin. Ważne są też parametry. Idealny ultrabook dla pracującego studenta powinien być szybki, mieć duży dysk twardy i SSD, by urządzenie się nie zacinało i sprawnie działało. To ważne, gdy między wykładami próbujesz odpisać na maila, dokończyć projekt i uporządkować notatki z wykładów (równocześnie)! Jaki ultrabook wybrać? My przetestowałyśmy Huawei MateBook X i jesteśmy pewne, że to najlepszy wybór spośród modeli dostępnych na rynku. Huawei MateBook X jest przede wszystkim bardzo lekki, płaski i działa niezawodnie. Do tego jest po prostu elegancki. Designerska obudowa z aluminium robi wrażenie. Urządzenie się nie grzeje i nie szumi. Do tego Huawei MateBook X pracuje na znanym i lubianym systemie Windows, co znaczeni ułatwia pracę.
Problem Uniwersytetu: kandydaci na studia wysyłają zdjęcia z filtrami ze Snapchata
Kandydaci dołączali screeny ze Snapchata do dokumentów. Pytanie: lenistwo czy głupota?
Możecie nazwać nas dinozaurami albo hipokrytkami, bo w końcu pracujemy w mediach i serwisy społecznościowe to nasze narzędzia pracy. Ale przyszli studenci, tegoroczni maturzyści, biją na głowę wszelkie rekordy uzależnienia od apek, takich jak, np. Snapchat. Uniwersytet Wrocławski zaapelował do kandydatów, by podsyłali "normalne" zdjęcia, a nie "mordki". Reakcja internetu - bezcenna. Trochę jak "Na dobre i na złe", a trochę "Lekarze". Niebawem na ekranach serial z genialną obsadą Problem Uniwersytetu: kandydaci na studia wysyłają zdjęcia z filtrami ze Snapchata Groteskowa sytuacja prawdopodobnie miała miejsce nie tylko we Wrocławiu, ale to na fanpage'u tej uczelni wyższej pojawił się niedawno post - pół żartem pół serio - mówiący o tym, że kandydaci na studia... głupieją. Drodzy kandydaci, maturzyści! Pani Snapchat oraz Dział Nauczania apelują - nie wgrywajcie do IRK zdjęć z uszami i nosami ze snapchata (NA PRZYKŁADOWYM ZDJĘCIU NASZA PANI SNAPCHAT ZE SNAPA UNIWROC, nie, nie umieścimy zdjęć kandydatów). Kiepsko będą wyglądały na legitymacji studenckiej 😂😂😂 (tak, serio, tez nie mogliśmy uwierzyć). Zdjęcie może być jak do dowodu (ale nie róbcie zdjęcia dowodu 😂). Wysłanie standardowego zdjęcia przerosło maturzystów, ale jest coś jeszcze Władze uczelni potwierdziły, że takie przypadki faktycznie się zdarzają. - Zdjęcia z imprez, z profili w serwisach społecznościowych są faktycznie dołączane do podań na studia - mówią przedstawiciele uczelni. - Wszystkie fotografie podleją weryfikacji przez system - zapewnia. Ale to nie jedyny problem, z jakim boryka się uczelnia. W informacji nie zabrakło również prześmiewczego przekazu co do drugiego imienia: najwyraźniej kwiat polskiej młodzieży nie wie, jak wypełnić tabelkę "imiona i nazwisko". Jeśli nie macie drugiego imienia, w polu "drugie imię" w IRK nie piszcie "nie mam". No chyba, że chcecie mieć na legitymacji "Anna nie mam Kowalska". (No i spieszcie się. Zdjęcie musicie mieć zaakceptowane do czasu dostarczania dokumentów - jest potrzebne, żeby wydrukować podanie). A my przypominamy, że studia nie są obowiązkowe oraz że inteligencja i wykształcenie to dwie różne rzeczy. Miss pomagała sierotom w... rękawiczkach. Brzydziła się ich dotknąć? Posypały się oskarżenia, a dziewczyna przeprasza i tłumaczy
Bardzo możliwe, że dzięki (przez?) PiS, studenci nie będą musieli lub nie będą mogli pracować.
Jaki jest polski student? Przede wszystkim – niewyspany. Dlaczego? Bo od rana siedzi na uczelni, potem w dorywczej pracy, a nocą zakuwa. Polscy studenci, jak na żaków przystało, żadnej pracy się nie boją. Są hostessami, baristami, sprzedawcami czy telemarketerami. Ale już niedługo. Bardzo możliwe, że dzięki (przez?) PiS, studenci nie będą musieli lub nie będą mogli pracować. Dlaczego? Bo pracodawcom przestanie się opłacać zatrudniać młodych. Nie taki student biedny, jak go malują Zatrudnianie studenta Zatrudniając studenta do 26. roku życia, pracodawca nie musi odkładać za niego składek jak za innych pracowników. Student ma przecież legitymację, a wraz z nią prawo do zniżek. Nie dziwi więc fakt, że tak wielu studentów znajduje pracę, pomimo że często są mało dyspozycyjni. Pomimo to, pracodawcom kalkuluje się bardziej zatrudnić młodego, niedoświadczonego i niedyspozycyjnego studenta studiów dziennych, niż dorosłego już człowieka, za którego trzeba będzie zapłacić szereg drogich składek. Jak polscy studenci wyłudzają zniżki? Praktyczny poradnik Pomysł PiS w sprawie umów zlecenie Ale rząd chce to zmienić. Jak? Politycy chcą oskładkować wszystkie umowy. Co to oznacza dla pracodawcy? Przede wszystkim to, że po oskładkowaniu wszystkich umów (łącznie z tymi dla studentów i uczniów) młodzi ludzie przestaną być dla nich atrakcyjnym nabytkiem na rynku pracy. Zamiast młodego, przekornego studenta, lepiej będzie zatrudnić dorosłego i doświadczonego człowieka. Umowa przecież i tak będzie jednakowa. Po co ta zmiana? Chodzi o zwiększenie budżetu ZUS. 5 powodów, dla których warto studiować Co na to zainteresowani? Swojego sprzeciwu nie ukrywają sami studenci. Są przerażeni, bo wprowadzenie tego typu zmiany może spowodować, że nie będą mogli podjąć zatrudnienia ani zdobywać doświadczenia. Niepokój wyrażają też pracodawcy i związkowcy. W proponowanych zmianach dostrzegają poważny konflikt interesów. Ucierpią na tym przede wszystkim studenci, którzy mogą mieć spore problemy z podjęciem pracy, utrzymaniem się i zdobywaniem doświadczenia. Czy politycy PiS nienawidzą kobiet?
Studia zaoczne czy studia dzienne - co lepiej wybrać
Całe życie na uczelni. Doświadczenia brak. Na dyplomie bardzo dobry z plusem, ale rynek pracy takiego studenta nie lubi.
Ewelina zawsze uczyła się dobrze. W liceum miała wysoką średnią, nauczyciele mówili, że to chodząca ambicja. W 2010 na studia składała papiery na 5 kierunków: 2 na dziennikarstwo, 2 na filologię polską i jeden na politologię. Wszystkie oczywiście w trybie dziennym, bo przecież zdolne dzieci uczą się na państwowych uczelniach w trybie stacjonarnym, a niedobitki wybierają zaoczne. Tak myślała i Ewelina i jej rodzina no i znajomi też. Jej koleżanka Ola uczyła się gorzej. Dokumenty złożyła na zaoczne studia z administracji. Chciała zacząć pracę, żeby nie obciążać rodziców kosztami związanymi ze studiami, więc tryb niestacjonarny pasował jak ulał. No i stało się. Ewelina dostała się wszędzie. Wybrała oczywiście dziennikarkę na jednym z lepszych polskich uniwersytetów (a może i na najlepszym?). Olka poszła na zaoczne. 5 lat minęło jak jeden dzień. Dziewczyny wynajmowały razem niewielkie mieszkanie. Razem przeżywały trudne rozstanie z rodzicami, razem chodziły na imprezy, razem uczyły się do sesji. Nie studiowały tylko razem, bo jedna na uczelni bywała od rana do wieczora od poniedziałku do piątku, a druga co 2 tygodnie, w weekendy bywała w swojej "gorszej" akademii. Ewelina uczyła się dobrze. Zawsze stypendium rektora, aktywny udział w kole naukowym, w wakacje krótkie staże. Olka pracowała jak dzika. Przez pierwszy rok na słuchawce, potem w sklepie z ubraniami. Na 5 roku zaczęła płatne praktyki w jednym z ośrodków kultury, po obronie magisterki (na marne 4) już tam pracowała. Ewelina obroniła się oczywiście na 5 z wyróżnieniem. Potem zaczęła szukać pracy. Ale pracy dla piątkowych uczniów nie było. ¾ CV zajmował opis wykształcenia oraz liczba konferencji, kół naukowych i innych wybitnych osiągnięć w dziedzinie nauki. Doświadczenie? Też jest. Cztery 3-miesięczne staże. Coś więcej? 5 na dyplomie i studia dzienne, które przecież miały zagwarantować wspaniały start! Jak się okazuje, niekoniecznie. Nie taki student biedny, jak go malują "Dzienne lepsze niż zaoczne" – pomyślał naiwny i zdziwił się po 5 latach Utarło się przekonanie, że studia dzienne są lepsze od zaocznych. Dlaczego? Bo są bezpłatne, bo państwowe, bo prestiżowe. I faktycznie tak jest. Za studia dzienne nic nie zapłacisz. Ale ta "darmowość" okupiona jest związkiem, niemal małżeńskim, z uczelnią. Jak? Zajęcia od 8 do 15. w międzyczasie okienko między 11.30 a 13. Innego dnia zajęcia od 13 do 18. Czasem jedne jedyne, ale za to między 15 a 16.45. Efekt? Dzień rozbity! Szanse na pracę? Są, ale tylko na dorywczą, często niezwiązaną z zawodem, za minimalną stawkę i nie raz mało ambitną. Student czuje frustracje, często żal do uczelni. Pytania: "Dlaczego?" i "Kto ułożył ten plan?" pojawiają się równie często, jak grymas na twarzach. Jak żyć? Innego wyjście nie ma. Biedny żak posłusznie na zajęcia uczęszcza. Uczy się pilnie, czyta lektury, weekendy spędza w bibliotece. Ci bardziej cwani chodzą tylko na ćwiczenia. Na wykładach, jeśli jest sprawdzana lista obecności, wpisują ich dobrzy przyjaciele i nieznajome ziomki (bo jak niby znać wszystkich, jeśli na uczelni jest się gościem?). 5 lat studiów mija szybko. Bilans? Całe życie na uczelni. Doświadczenia brak. Na dyplomie bardzo dobry z plusem, ale rynek pracy takiego studenta nie lubi. Sytuacja jest tak samo przewidywalna, jak ruch wskazówek zegara. Absolwent z emgieerem na koncie, ale bez doświadczenia, pracy nie znajdzie. Bo kto niby zatrudni dziś człowieczka świeżo po studiach, bez wiedzy praktycznej, za to z mnóstwem roszczeń i wymagań? I tu pojawia się bolesne rozczarowanie. Smutna prawda boli. Wykształcony, młody człowiek czuje się oszukany. I to przez kogo? Przez swoją uczelnię ... Ale przecież nikt nie obiecywał, że będzie łatwo! Zaoczni zwycięzcy Studiują w weekendy. Co dwa tygodnie. W tygodniu praca. Od 8 do 16 lub od 9 do 17. Po 8 godzin – jak "normalni" ludzie. Nie wszyscy w zawodzie, ale większości się udaje. Tytuł magistra też mają. Tradycjonaliści powiedzą, że magister studiów zaocznych to absolwent gorszej kategorii. Serio? Większość pracodawców wcale tak nie twierdzi. Szefowie wielkich firm, czy specjaliści od HR nie zwracają uwagi na tryb studiowania. Co więcej, oceny na dyplomie nie mają dla nich żadnego znaczenia. Najważniejsze jest doświadczenie zawodowe. Studia też, ale nie do tego stopnia, by dziennych jakoś nobilitować. Wręcz odwrotnie. Studenci zaoczni w wielu korporacjach traktowani są jak osoby bardziej zaradne i pracowite. Jak polscy studenci wyłudzają zniżki. Praktyczny poradnik Co wybrać? Studia dzienne czy zaoczne? Nie ma jednej gotowej odpowiedzi. Studia dzienne to piękny czas, podobno najlepszy w życiu. Do tego nowe znajomości, dużo wiedzy, sporo ćwiczeń, ale i dużo obowiązków oraz brak czasu. Szczególnie jeśli studiujesz i pracujesz. Z drugiej strony, zaoczne nie do końca przypominają prawdziwe studiowanie. To raczej bywanie na uczelni co dwa tygodnie. Tryb niestacjonarny daje jednak szansę na podjęcie pracy – na pełnym etacie, z godną płacą i często w zgodzie ze swoim wyuczonym zawodem.
Warszawa oczami studenta pierwszego roku
Zobacz, jak widziana jest Warszawa oczami dziewczyny, zaczynającej studia w stolicy.
Znowu pomyliły mi się kierunki metra i zamiast na Młociny, pojechałam gdzieś w stronę Kabat. Cholera! Nigdy się nie nauczę. To nie jedyna moja wpadka, odkąd przyjechałam do stolicy. Mieszkam teraz w Warszawie, jestem studentką, cały świat stoi przede mną otworem. A ja jakoś czuję, że ten mój świat się właśnie zamknął. Do domu pojadę dopiero za dwa tygodnie. Ka-ta-stro-fa. Ta cała Warszawa mnie przeraża. Znajomi mówią, że za rok przywyknę i nie będę chciała wracać do domu. W końcu ile tu klubów, sklepów, ciekawych miejsc. Nie wiem, co będzie za rok. Teraz wiem, że jestem zagubioną Ewą w chyba zbyt wielkiej i przygnębiającej Warszawie. Więzienny akademik Dla moich znajomych opuszczenie domu rodzinnego i wyjazd na studia to super przygoda. W końcu nie będą kontrolowani przez starszych. Luz i imprezowanie. Ja tak nie mam. Pierwsza doba w nowym miejscu doprowadziła mnie do stanu co najmniej depresyjnego. Kiedy rodzice zostawili mnie samą w akademiku, poczułam się jak sierota. Moja nowa koleżanka wpatrywała się w monitor laptopa i nie była zbyt zainteresowana moją osobą. Hmm – dziwna laska. Mogłaby chociaż udawać, że mnie zauważa. Usiadłam na swoim łóżku, które tak naprawdę wcale nie jest moim łóżkiem. Czułam się tak obco i nieprzyjemnie, że już chciałam dzwonić po tatę, żeby po mnie wracał. W pokoju panował półmrok. Dwie szafy przy ścianie, dwa identyczne biurka obok, a na nich dwie zielone, takie same lampki nocne. Naprzeciwko dwa łóżka ustawione wzdłuż drugiej ściany. Identyczne oczywiście. Przez moment zastanawiałam się, czy to akademik, czy więzienie. Dla mnie i tak nie ma żadnej różnicy. Moja koleżanka, której imienia, mimo że się przedstawiał, nie pamiętam – siedziała na łóżku i nie odrywała wzroku od laptopa. Cóż – bardzo rozmowna, ale mi to nie przeszkadzało, bo nie miałam ochoty na pogaduchy. Chciało mi się beczeć. Światło z komputera współlokatorki rozświetlało małą część pokoju. W pozostałej było ciemno. Przed pójściem spać zadzwoniłam do rodziców. Powstrzymywanie łez to nie moja specjalność – teraz już to wiem. Beczałam jak bóbr. Głowa bolała mnie strasznie. Wzięłam prysznic i poszłam spać. Miałam nadzieję, że następny dzień będzie lepszy. Nie taki student biedny, jak go malują Optymizm szałem zakupowym malowany Ranek był nawet zabawny. Rok akademicki zaczyna się za dwa dni. Żeby nie tracić czasu, postanowiłam zwiedzieć Centrum. Ubrałam się na sportowo i wyszłam z akademika. Osiedle studenckie było ciche, prawie jak w moim rodzinnym Żaganiu. Trawa też jest zielona, a niebo niebieskie – pomyślałam i zaśmiałam się sama do siebie. Może nie będzie tak źle? Moje nastawienie zmieniło się za kilkadziesiąt kroków. Zauważyłam pędzących ludzi. Myślałam, że coś się stało, gdzieś wybuchła bomba, czy coś jeszcze gorszego. Chyba trochę się nawet przestraszyłam. Po chwili okazało się, że wszyscy pędzą do nadjeżdżającego autobusu linii 112. W Centrum było całkiem fajnie. W końcu mogłam iść pod Pałac Kultur i pozwiedzać wszystko tak jak ja chcę, a nie jak ma w planie przewodnik wycieczki szkolnej. Czułam taką niezależność w powietrzu. Musiałam zajrzeć do galerii handlowej. Sklepy to przecież mój żywioł. Wydałam tyle kasy, że miałam wyrzuty sumienia. Ale tylko przez chwilę. Złote Tarasy mnie pochłonęły. Tylu sklepów i ludzi na raz nigdy wcześniej nie widziałam. Poczułam się jak dziewczynka z prowincji, bo w sumie to prawda. Zadziwiające było to, że w Złotych Tarasach spędziłam prawie pół dnia. Jak wychodziłam, było już ciemno. Warszawska inność Postanowiłam pojechać na Krakowskie Przedmieście, żeby zobaczyć Kampus Główny swojej nowej szkoły. Wróć – uczelni. Jakie obce słowo. Spacer Nowym Światem i Krakowskim Przedmieściem okazał się zaskakujący. W moim Żaganiu o tej porze zazwyczaj jest ciemno, a na ulicy nie ma niemalże nikogo. A tu – ludzi jak mrówek. I to oświetlenie. Niby noc, a jednak dzień. W kawiarniach i klubach tętniło nocne życie. Jakiś przystojny barista z Costy przygotowywał właśnie ciepły napój. Z knajpki wychodził wstawiony gość. Po ulicy przechodzili dziwnie ubrani ludzie. Kolorowe swetry, kurtki, buty, a nawet włosy. Każdy był inny – taki warszawski – pomyślałam. Minęłam parę chyba - bogaczy. Mężczyzna miał na sobie ciemny garnitur, który wyglądał na taki z wyższej półki. I ten zapach perfum – na pewno kosztowały krocie. Kiedyś słyszałam, że kobiecie wolno przesadzić z perfumami, ale jak facet za bardzo się wypryska, to nie jest już gustowne. Ten, którego minęłam grubo przesadził. Obok niego szła warszawska piękność. Długie nogi, włosy i rzęsy. Miała czarną kieckę i ciągle się głupiutko śmiała. Stałam na przystanku jeszcze przez chwilę. Potem podjechał mój autobus. Wycieczka zakończona. Schody a zasady savoir vivre Kolejny ciężki, "warszawski" dzień. Przepycham się przez tłum ludzi. Jest ciasno, duszno i śmierdzi. Czy ci ludzie się myją? Jeśli godziny szczytu w tym mieście zawsze tak wyglądają, to chyba umrę. Jakaś kobieta nadepnęła mi na stopę. Świetnie, że miała szpilki. Zadała mi tak wielki ból, że chyba miałam łzy w oczach i nawet nie powiedziała przepraszam. Ah – ta wielkomiejska kultura. A ja dalej przeciskam się przez tych wszystkich ludzi. Wsiadam do metra. W końcu się nauczyłam, jak nie mylić kierunków Młociny - Kabaty. W wagonie jest tylu ludzi, że nie wiem, czy się zmieszczę. Postanowiłam nie ryzykować. Z nadzieją czekałam na następny pociąg. Kolejny wagon był taka samo zatłoczony. Genialnie. Czułam się jak ogórek w słoiku. Jakiś facet zasypiał na stojąco. Dwie rozchachane nastolatki śmiały się na wały wagon. Na kolejnych przystankach ludzi przybywało, a ja czułam się coraz bardziej ściskana. Na szczęście wysiadałam na Centrum. I tu kolejna niemiła niespodzianka. Spokojnie stoję na ruchomych schodach. Oddycham głęboko po tym braku tlenu z metra. Myślę o zajęciach, które mają się zacząć za 20 minut. Nagle z błogostanu wyrywa mnie jakiś krzykliwy grubas. "Kurwa! Z drogi! Nie wiesz, że ta część jest dla tych, którym się spieszy!" nie wiedziałam, co się dzieje. Grubas w garniaku przesunął mnie na bok i wyprzedził. Za nim przeszła chyba pielgrzymka do Jasnej Góry, a może Warszawiacy pędzący do pracy. Od tamtego czasu, nauczyłam się, jak należy korzystać z ruchomych schodów. Nie sądziłam, że to aż takie ważne. Raz się żyje! Czyli jak oszczędzają Polacy i czego powinni uczyć się od nastolatków. Prawie jak rodzina To miasto ma też swoje plusy. Jestem anonimowa. Prawie nikt mnie tu nie zna. Myślałam tak do pewnego czasu. Godzina 18.15. Nareszcie koniec zajęć. Czuję, jak moja głowa puchnie od nadmiaru wiedzy. Marzę tylko o tym, by być już w akademiku, który chyba zaczęłam traktować jak swoisty azyl. Oczami wyobraźni widzę już herbatę. Na myśl o zupie od mamy oraz serniku z rodzynkami, jeść chce mi się jeszcze bardziej. Niespokojnie czekam więc na 105, która jedzie w kierunku Osiedla Górczewska. Nagle usłyszałam wesołe "Ewa" i poczułam czyjąś dłoń na ramieniu. Odwróciłam się i zobaczyłam chyba znajomą twarz. Taak! To Paulina - moja daleka znajoma z Żagania. W sumie, to mało co ją znam. Mam ją wśród znajomych na fejsie i chyba gdyby nie to, że dodaje mnóstwo zdjęć, to teraz bym jej nie poznała. Dziwne, ale osoba, która nie jest mi bliska, wywołała na mojej twarzy ogromny uśmiech. Tak jakbym spotkała bliską kuzynkę, ciocię czy najlepsza przyjaciółkę. Głowa przestała mnie boleć. Poczułam, że siły do mnie wracają. Rozmawiałyśmy krótko, ale na tyle długo, żebym poczuła się lepiej. Paulina jest studentką czwartego roku stosunków międzynarodowych. Opowiadał mi o swoich początkach w stolicy. Wcale nie były gorsze od moich. Uśmiałam się za wszystkie czasy. To bardzo dziwne uczucie, ale w tym obcym mieście, każda spotkana znajoma osoba jest jak członek rodziny, na którego długo się czekało. Trudne pożegnania i ciężkie powroty Warszawa jest co najmniej dziwna. Już zaczęłam lubić to szybkie, pędzące miasto. Przyzwyczaiłam się do uciekających z przystanku autobusów, nieustającego biegu, niemiłych ludzi i nieco bezczelnych Warszawiaków. Uwielbiam za to nocne spacery, klimat Starego Miasta oraz anonimowość tej metropolii. Wszystko zmienia się, gdy wracam do Żagania. Do domu pojechałam na tydzień. W końcu. Odpoczęłam, wyspałam się, spędziłam czas z rodziną, zjadłam normalny obiad, a nie zupkę chińską albo odgrzewanego kotleta. Wszystko, co dobre szybko się jednak kończy. Największy stres mam zawsze na przystanku autobusowym. Nie znoszę pożegnań. Czekam z rodzicami na autobus do Warszawy. Niby spokojna rozmowa o poniedziałkowych zajęciach. Ale ja wiem, że oni tak jak ja źle znoszą moje wyjazdy. Chciałabym, żeby czas się zatrzymał, a autobus mógłby nie przyjechać wcale. Niestety, biały pojazd podjeżdża, drzwi się otwierają. Jest chłodno i ponuro. Dziwne – oczywiście pogoda idealnie dopasowuje się do mojego nastroju. Tata wpycha do bagażnika ogromną walizkę, pełną słoików z pysznościami od mamy. Po chwili jestem już w autobusie. Przez pierwsze pół godziny się rozklejam, potem śpię. Wysiadam na Dworcu Zachodnim. Brzydki zapach, pełno ludzi, Rosjanie z wielkimi torbami i ludzie z plecakami. Każdy się pcha – byle by szybciej do wyjścia. Po chwili jestem na miejscu. Idę z moją ciężką torbą podróżną. Słyszę szum ulicy, gwar miasta i uderzające słoiki w mojej żagańskiej torbie.
Faktem jest, że studenci nie należą do grona oszczędnisiów, którzy chcą i lubią się ograniczać. Wręcz przeciwnie. Poznaj zaskakującą prawdę!
Biedny student. Nie dojada, bo nie ma kasy. Nie śpi po nocach, bo zakuwa. Jest przemęczony, bo ciągle coś czyta, siedzi w bibliotece i oczywiście na uczelni. Serio? Ktoś w to jeszcze wierzy? Ja niekoniecznie, bo jako absolwentka dwóch kierunków i doktorantka, prowadząca ćwiczenia na uczelni, poznałam setki najróżniejszych studentów. Bardzo różnych. Teraz chyba już nic mnie nie zdziwi. Podstawowych kosztów nie przeskoczysz Kiedy absolwent liceum, czy technikum opuszcza rodzinny dom i udaje się do innego miasta na studia, generuje spore koszty, których w żaden sposób nie da się pominąć. Są to przede wszystkim opłaty za akademik lub pokój, koszty jedzenia, komunikacji oraz wszelako rozumianej edukacji. Zacznę może od początku. Akademik to koszt od 300 do nawet 500 zł i wcale nie mam na myśli pokoju jednoosobowego. Wszystko zależy od miasta oraz od tzw. standardu. Na przykład w Olsztynie za pokój dwuosobowy zapłacisz około 280-300 zł, w Warszawie zaś te ceny są bardziej zróżnicowane. I tak w akademikach Politechniki, Wojskowej Akademii Technicznej albo UW zapłacisz za dwójkę (pokój 2-osobowy) ponad 350 zł, zaś w akademiku Akademii Pedagogiki Specjalnej czy UKSW ten koszt to nawet 480 zł! Tendencja wygląda dosyć prosto: im większe miasto, tym koszt za pokój wzrasta. Co więcej, im pokój jest większy i im lepszy jest standard, tym ta cena również rośnie. A jakie są polskie akademiki? Mogłabym pisać i pisać, bo widziałam wiele. Począwszy od odpychających, zagrzybionych z okropnymi graffiti na ścianach, po niewielkie i schludne, ale wywołujące klaustrofobiczne wrażanie. Są i takie, w których można czuć się prawie jak w domu (prawie robi wielką różnicę, ale o tym za moment). Składają się z kuchni, sporej łazienki i kilku pokoi, połączonych w aneks mieszkalny. Pozornie wyglądają jak dom. Ale w rzeczywistości daleko im do "domu". Są zimne i przypominają szpital albo ... więzienie. Takie samo rozmieszczenie pokoi, takie same meble, identyczne wyposażenie. Oczywiście nikt nie każe studentom mieszkać w akademiku, który i tak należy się tylko tym, którzy zameldowani są daleko od miejsca, gdzie zamierzają studiować, albo mają trudną sytuację materialną w rodzinie. Student może mieszkać w wynajmowanym lokalu. Czy to prostsze rozwiązanie? Zależy jak na to patrzeć. Po pierwsze – cena. Zwykle koszt wynajmu mieszkania jest większy od akademika. Do tego dochodzą też opłaty za wodę i prąd, które w akademiku są pomijane i wliczane w czynsz. W przypadku wynajmu mieszkania jest zdecydowanie inaczej. Ile zużyjesz, tyle zapłacisz. Druga kwestia to nieoczekiwane niespodzianki. Jeśli w akademiku zapcha się zlew, coś zacznie przeciekać, czy nawet przepali się żarówka, to schodzisz na recepcje, informujesz kogo trzeba i voilà – przychodzi specjalista i naprawia. W przypadku mieszkań jest inaczej. Właściciel podpisuje z tobą umowę i oczekuje, że terminowo będziesz płacić. W przypadku niewielkich uszkodzeń musisz radzić sobie sama. A z mieszkaniami bywa różnie. Nie raz słyszałam opowieści o karaluchach, pluskwach i innych świństwach, które ciężko jest usunąć, a jeszcze ciężej z nimi żyć. Drugi koszt, którego nie da się pominąć to oczywiście jedzenie. Student musi coś jeść, a że wysila się intelektualnie, to potrzebuje odpowiednich składników odżywczych. Część żaków regularnie jeździ do domu rodzinnego i stamtąd przywozi zapas jedzenia na tydzień lub dwa. Mrożonki, słoiki, gotowe dania wystarczy podgrzać, co ułatwia życie i pozwala zaoszczędzić. Inni gotują sami, a jeszcze inni – ci bogatsi lub bardziej leniwi, jedzą na mieście. Trzecia sprawa to koszty edukacji. I tu nie dajcie się zwieść. Okej, jeśli wybierasz się na studia w trybie zaocznym, to musisz za nie zapłacić. Wówczas wielu studentów w ciągu tygodnia pracuje, a w weekendy zajmuje się nauką. Jeśli jesteś studentem dziennym, to w zasadzie nie ponosisz żadnych kosztów. Książki, zeszyty, piórniki i kolorowe długopisy zostaw dla dzieci z podstawówki. Studentowi wystarczy jeden zeszyt i długopis. Podręczników z reguły nie ma. Wielu wykładowców przesyła opracowania do zajęć, czyli tzw. skrypty. Można je wydrukować za niewielkie pieniądze, zaś problem drogich książek w przypadku studenta po prostu nie istnieje. Kwestia czwarta to komunikacja miejska oraz bilety na dojazd do domu. Ceny są różne i zależą od trasy, jaką musisz pokonać. Niezależnie od tego zaznaczyć należy fakt, że student ma aż 50% zniżki na przejazdy, co znacznie ułatwia życie. To podstawy podstaw utrzymania studenta. Do tego dochodzą ubrania, ale to już zależy indywidualnie od osoby. Czy ukończenie studiów gwarantuje pracę? Student ograniczać się nie lubi Prawdą jest jednak to, że studenci nie należą do grona oszczędnisiów, którzy chcą i lubią się ograniczać. Wręcz przeciwnie. Telefon? Tylko z najwyższej półki. Rano? Kawa na pobudzenie szarych komórek. W południe obiad w uniwersyteckim barze, wieczorem fit kolacja, a w piątki...? Tak – piątek to weekendu początek! To też początek niczym nieograniczonej melanżowej wolności, trwonienia pieniędzy i ukochanego stylu YOLO. A to wszystko kosztuje. Klub - od 10 do 20 zł, alkohol – od 5 do ... wszystko zależy od upodobań i stanu portfela. Niektórzy studenci chwalą się, że podczas jednego weekendu są w stanie przechulać nawet 500 zł. Można? Można! Student potrafi. Co ze stypendium? Czasy, gdy studenci dostali wielkie stypendia, za które mogli opłacić podstawowe wydatki i jeszcze im coś zostało, minęły bez powrotu. Dzisiejsze stypendia socjalne z reguły zbliżone są do kosztów wynajmu lokalu. Dla nieco bardziej zdolnych i ambitnych uczelnie przygotowują stypendium rektora, z którego może skorzystać jedynie 10% najlepszych uczniów danego kierunku. Pod uwagę brane są średnia z ocen oraz dodatkowe osiągnięcia naukowe. Słowem – nie jest łatwo, ale warto powalczyć, bo na wielu uczelniach takie świadczenie to dodatkowe pieniądze w wysokości od 500 do nawet 1000 zł. Zobacz, czego boją się millenialsi Jak biedny student mydli oczy rodzicom, czyli leń, obibok, opierdalacz Niestety, są i tacy spryciarze, którzy na studiach ustawić się potrafią. Nie dość, że pobierają stypendium socjalne, to i biorą pieniądze od rodziców, oszukując ich, że żadnego wparcia z uczeni nie dostają. Przykre. Jeśli myślisz, że to miejskie opowiastki, to zapewniam cię, że nie! Znam takich przypadków sporo. Dodatkowo studentom do pracy się nie spieszy. Do żadnej pracy. Rodzicom, którzy mieszkają z dala i nie są w stanie kontrolować poczynań swojego dziecka, opowiadają o swoje niedoli. Od rana do wieczora uczelnia, w nocy nauka i tak w kółko. Czasu na dorywczą pracę nie mają, bo ich cały świat opiera się na ciężkiej edukacji. Co robią rodzice? Litują się nad ambitną sierotką, sami zaciskają pasa, a dziecku wysyłają, ile tylko zechce. W konsekwencji nasz student na uczelni bywa 3-4 razy w tygodniu i to nie cały dzień, a zaledwie na kilka godzin. Wieczory spędza z przyjaciółmi, a weekendy poświęca nie na ciężką naukę, ale ostre melanże, które rujnują portfel nieświadomym rodzicom. Ale co to obchodzi studenta? W końcu liczy się tu i teraz! Ja sama studia skończyłam niedawno, a że nadal jestem członkiem uniwersyteckiej społeczności, ale w innej roli, to nie dam się zrobić w butelkę. Tu należy się sprostowanie dla rodziców oraz mocne wstrząśniecie studentem-łajdakiem. Zajęć na uczelni jest niewiele. Zwykle około 10 przedmiotów w tygodniu. Wykładowcy to nie idioci. Tak zaplanują siatkę zajęć, aby żak miał czas na zdobycie wiedzy praktycznej, a więc aby poszukał stażu, czy po prostu dorywczej pracy. Nikt mi więc nie wmówi, że na studiach dziennych nie można dorobić. Wystarczą dobre chęci i odrobina umiejętności organizacyjnych. Są też wyjątkowe wyjątki Takich jest mniej. Od rana na uczelni, wieczorem w pracy. I nie zawsze jest to praca marzeń. Często ciężka, do późna, nie raz fizyczna. Wśród studentów znajdziesz mnóstwo hostess, pracowników call center, basistów, kelnerów, sprzątaczek, sprzedawców. Nie pracują dla przyjemności, czy dla zdobycia doświadczenia. Pracują, bo muszą z czegoś się utrzymać, a nie chcą lub nie mogą prosić o wsparcie rodziców. Takich szanuję i cenię najbardziej. Zaradnych, niebojących się żadnej pracy, nienarzekających na brak czasu dla siebie i zmęczenie, które przecież dopada każdego. Pracę ze studiami da się połączyć. Należy tylko znaleźć złoty środek i chociaż trochę dobrej woli, której w pokoleniu Y jest coraz mniej.
Na czesne, opłaty za mieszkanie, komunikację miejską, na życie. Kredyty studenckie to coraz bardziej powszechna forma utrzymania się na studiach.
Na czesne, opłaty za mieszkanie, komunikację miejską, na życie. Kredyty studenckie to coraz bardziej powszechna forma utrzymania się na studiach. Fot. doyoutancysomeenglish.wrodpress.com Studia, zwłaszcza dla osób, które opuszczają rodzinne miasta i przenoszą się do nowych miejsc, są związane z dużymi kosztami. Wynajęcie mieszkania, wyżywienie, a nawet opłaty za komunikację miejską, to bardzo duże koszty dla młodych ludzi. Jeśli nie mogą liczyć na pomoc bliskich, ich sytuacja dodatkowo się pogarsza. Rozwiązaniem może być preferencyjny kredyt studencki z dopłatą państwa. Program ruszył od października 1998 roku i nadal cieszy się niesłabnącą popularnością. Preferencyjny charakter kredytu studenckiego polega na tym, iż student pobierający kredyt, rozpoczyna jego spłatę wraz z odsetkami 2 lata po ukończeniu studiów. W ciągu trzynastu lat funkcjonowania systemu banki udzieliły preferencyjnego kredytu ponad 363 tysiącom studentów. W roku akademickim 2011/2012 banki zebrały 17 598 wniosków kredytowych, z których 16 501, czyli 93,8%, spełniało kryterium ubiegania się o kredyt, co oznacza, że dochód na osobę w rodzinie nie przekraczał 2 100 zł. Do dnia 31 marca 2012 roku banki zawarły ze studentami i doktorantami 12 650 umów kredytowych (76,7% w stosunku do liczby studentów spełniających kryterium dochodu). Z pomocą państwa O preferencyjny kredyt mogą ubiegać się studenci studiów stacjonarnych i niestacjonarnych, niezależnie od rodzaju uczelni (prywatnej czy państwowej). Kredyt z dopłatą państwa przysługuje także doktorantom, o ile rozpoczynając studia mieli nie więcej, niż 25 lat. Kredyt studencki jest udzielany na okres studiów i wypłacany maksymalnie przez okres 6 lat, a w przypadku studiów doktoranckich przez okres 4 lat. Transze kredytu wypłacane są co miesiąc w wysokości 600 zł. Warunkiem otrzymania kredytu jest przedstawianie w banku w określonych terminach ważnej legitymacji studenckiej lub doktoranckiej oraz przedłożenie dokumentów wykazujących dochód na osobę w rodzinie. Jeśli mieści się w określonych granicach, student otrzyma kredyt. Pierwszeństwo zawsze mają osoby z niższą wysokością dochodu na osobę, niż maksymalna wartość ustalana corocznie przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. – Spłata kredytu rozpoczyna się 2 lata od daty ukończenia studiów. Liczba rat spłaty kredytu stanowi dwukrotność liczby wypłaconych rat kredytu, zaś odsetki od kredytu spłacane przez kredytobiorcę są naliczane w wysokości połowy stopy redyskontowej weksli Narodowego Banku Polskiego przez okres równy dwukrotności liczby wypłaconych rat kredytu – informuje na stronie Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W przypadku trudności w spłacie kredytu, bank może zmniejszyć wysokość raty spłaty kredytu do 20% miesięcznego dochodu lub czasowo zawiesić spłatę kredytu wraz z odsetkami na okres maksymalnie 12 miesięcy. Istnieje także możliwość umorzenia kredytu. Jeżeli kredytobiorca ukończy studia w grupie 5% najlepszych absolwentów uczelni może wystąpić do banku o umorzenie 20% kredytu. Kredyt może być również umorzony częściowo lub w całości z uwagi na trudną sytuację życiową, trwałą utratę zdolności do spłaty zobowiązań lub śmierć kredytobiorcy. Pierwszy poważny kapitał Preferencyjny kredyt studencki jest właściwie jedyną możliwością uzyskania pożyczki dla osób nieosiągających dochodów, a więc niewykazujących zdolności kredytowej. Warto więc pomyśleć o jego zaciągnięciu, nawet jeśli pieniądze nie są nam potrzebne wyłącznie na pokrycie czesnego za studia czy utrzymanie się w trakcie studiowania. Jest to doskonały sposób na zgromadzenie pierwszego poważnego kapitału. Oprocentowanie kredytu w sporej części finansowane jest przez budżet państwa i jest o wiele niższe, niż w przypadku innych kredytów konsumpcyjnych. Najzdolniejsi mogą liczyć na częściowe umorzenie kredytu, warto więc rozpatrzyć możliwość jego zaciągnięcia. Źródło: Skarbiec Kancelaria Prawna