polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2026-05-13T10:29:13.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Menopauza potrafi zdjąć presję z kobiet. „Poczułam, że już nie muszę nikomu nic udowadniać”
items: Przestań kolekcjonować sukcesy jak trofea. Slow change to luksus, na który cię stać
items: "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć
items: Randka ze sobą może stać się udręką. Zamiast ulgi czujesz napięcie? Dlatego powinnaś ją powtórzyć
items: Na tydzień przestałam dostosowywać się do innych. Dla ciebie łatwizna? Mnie zżerało poczucie winy
items: Zadbana kobieta, czyli jaka? Nie chodzi o włosy i paznokcie. Największa zmiana dzieje się w głowie
items: „Zdrowe dbanie o ciało rodzi się z czułości, nie z nienawiści” – Joanna Flis zdradza, jak pokochać swój wygląd i zaakceptować upływający czas
items: Wyzwanie przyjęte: Przetestowałam metodę zasypiania w 10 sekund. Okazuje się, że trening czyni mistrza
items: Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie

Menopauza potrafi zdjąć presję z kobiet. „Poczułam, że już nie muszę nikomu nic udowadniać”
type: item
date: 2026-05-13T08:17:44.000Z
creator: Sylwia Przygoda
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: kobiece hormony
subject: menopauza
subject: strefa umysłu
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Menopauza to nie jest koniec. To etap przejścia, dzięki któremu możesz rozwinąć skrzydła i lepiej zrozumieć siebie.
encoded: O menopauzie przez wiele, wiele lat mówiono językiem strat. „Koniec młodości”, „jesień życia”, „przekwitanie” pojawiały się w kontekście utraty kobiecości i znaku szybko mijającego czasu. Samo „przekwitanie” jest słowem, które brzmi tak, jakby coś, co dotąd było pełne życia, miało stopniowo więdnąć. W takiej narracji kobieta po menopauzie staje się kimś, kto zostawia za sobą atrakcyjność, energię i seksualność. Zupełnie, jakby ostatnia miesiączka była końcem nie tylko etapu biologicznego organizmu, ale całej naszej tożsamości. To wyjątkowo krzywdzące spojrzenie. Nie dlatego, że menopauza nie niesie zmian – nie da się ukryć, w tym okresie dzieje się w naszych ciałach bardzo dużo i wiele z tych rzeczy jest mocno odczuwalnych. Krzywdzące natomiast jest skupienie się w społecznej narracji na rzekomych stratach. W efekcie wiele kobiet zaczyna bać się tego etapu jeszcze zanim się on rozpocznie. W naszej świadomości menopauza jest jak granica, po której „nic nie będzie takie samo”, a to, co najcenniejsze – młodość, atrakcyjność, poczucie wartości – zostanie nam bezpowrotnie odebrane. Zastanawiające jest to, jak inaczej opisujemy podobny moment w życiu mężczyzn. Ich kryzys wieku średniego bywa przedstawiany niemal z pobłażliwą sympatią jako „druga młodość”. To czas nowych decyzji, zmian, odkrywania siebie. Kobiety natomiast przez lata słyszały, że w tym samym okresie życia coś się w nich kończy. Że ustanie miesiączki oznacza utratę płodności, a więc – w domyśle – utratę ważnego elementu kobiecości. Że pojawiające się zmarszczki i zmiany hormonalne mają potwierdzać ich stopniowe „wycofywanie się” z życia. A przecież rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Menopauza to moment, w którym wiele kobiet zaczyna żyć po swojemu Chciałabym bardzo, aby głosy kobiet, które menopauzę już przeszły lub są w jej trakcie, stały się bardziej słyszalne. Jedną z bardziej inspirujących kobiet pod tym względem jest dla mnie Katarzyna Nosowska. Gdy wysłuchałam wywiadów z nią, dotarło do mnie, jak…

szerokie-ramiona-panterka-2026-05-11T155654.093-77b9395.jpg
width: 1200
height: 800

Przestań kolekcjonować sukcesy jak trofea. Slow change to luksus, na który cię stać
type: item
date: 2026-05-07T08:03:35.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: kultura
subject: społeczeństwo
subject: strefa umysłu
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Rozwód, puste mieszkanie, biurko spakowane w jeden karton albo poranek, w którym lustro pokazuje kogoś, kogo już nie rozpoznajesz. Świat natychmiast podsuwa złote rady: „znajdź nową pasję”, „zacznij randkować”, „ogarnij się”, „bądź silna”. Ale co, jeśli siła polega na tym, by przez chwilę być „niewidzialną”? Prawdziwa zmiana nie potrzebuje braw, tylko czasu na bycie „pomiędzy”. Pozwól sobie na ten luksus, zamiast natychmiast gonić za kolejnym trofeum.
encoded: Człowiek to zwierzę, a świat zwierząt jest brutalny. Dajmy na to, taka ośmiornica. Młoda, ośmioramienna dzierlatka pływa sobie po oceanie życia, bywa to tu, to tam, poznaje tamtych i owych. Wśród istot żywych to prawdziwa arystokratka. Nie dość, że ma błękitną krew, to jeszcze trzy serca i dziewięć mózgów. Pewnego dnia, w miłych okolicznościach przyrody, pozna tego jedynego, który zawróci jej w głowie. Nasza bohaterka szybko zostanie samotną matką, gdyż po dokonaniu dzieła życia, jej ukochany umrze. To jednak nie koniec przewrotnego losu ośmiornicy. Ta matka in spe znajduje sobie zaciszne miejsce, w którym składa kilkadziesiąt, a nawet kilkaset jaj, a następnie oddaje się pełnoetatowej opiece nad potomstwem. Nie je, nie opuszcza kryjówki, tylko nieustannie przeciera jajeczka i delikatnie podmywa je świeżą wodą, by zapewnić im optymalną ilość tlenu. Gdy z jaj wykluwają się pierwsze młode, matka umiera z wyczerpania i głodu. To bohaterskie poświęcenie na ołtarzu macierzyństwa. I wbrew pozorom cykl rozrodczy ośmiornicy to doskonała metafora naszego, ludzkiego życia. Bo urodzenie dziecka i późniejsze macierzyństwo, doświadczenie menopauzy, zmiana lub utrata pracy, rozwód, czy przejście na emeryturę to symboliczna śmierć naszego dotychczasowego „ja”. By z czasem na nowo odrodzić się niczym Feniks z popiołów. Daj sobie czas Pewnie też odnosisz takie wrażenie, że jesteśmy zobligowane do wiecznej pogoni za ulotnym szczęściem. Świat oferuje nam wiele możliwości, a my przebieramy w ulęgałkach z nadzieją, że za rogiem, że jeszcze chwila, a osiągniemy zamierzony cel. Na dodatek współczesna kultura, jak i przekazy medialne nakazują nam nieustannie działać. „Zwolnili Cię? Znajdź nową pracę w tydzień!”, „Rozwiodłaś się? Zacznij randkować!”. Tymczasem zdaniem antropologów warto zwrócić wagę na coś zupełnie innego. Na liminalność. I zapewne każda z nas zna uczucie zawieszenia, kiedy to, co stare, już nie działa, a to, co nowe, jeszcze nie nabrało wyraźnych konturów. Często interpret…

Przestan-kolekcjonowac-sukcesy-jak-trofea.-Slow-change-to-luksus-na-ktory-cie-stac-bfc4b72.png
width: 1200
height: 800

"Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć
type: item
date: 2026-04-16T12:44:52.000Z
creator: Katarzyna Racławska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: strefa relacji
subject: strefa umysłu
subject: wybieram siebie z Polki.pl
subject: wywiad
subject: związki
description: Jak randka ze sobą może wpłynąć na nasze relacje z innymi ludźmi? Czy łatwo skupić się na własnych emocjach? Rozmawiam o tym z Pauliną Koszut, psycholożką i psychoterapeutką psychodynamiczną.
encoded: Wiele mówi się, jak ważne są randki ze sobą, ale wciąż o tym zapominamy lub... nie chcemy pamiętać. Takie sam na sam z własnymi myślami może bowiem przerażać i przytłaczać nadmiarem emocji. Wtedy randka ze sobą staje się udręką. A bez tego nie jesteśmy w stanie stworzyć udanych relacji z innymi ludźmi. O tym, jak powinno wyglądać jakościowe spotkanie z własnymi emocjami oraz w jaki sposób wpływa to na nasze związki, opowiedziała mi Paulina Koszut, psycholożka kliniczna oraz psychoterapeutka psychodynamiczna, znana na Instagramie jako @polski_psycholog_de. Boimy się czuć, więc uciekamy przed sobą Katarzyna Racławska: Randka ze sobą to temat ważny, ale wciąż pomijany w naszym społeczeństwie. Dlaczego nie potrafimy lub może nie chcemy poświęcać czasu samym sobie? Paulina Koszut: Jest nam dzisiaj trudno się spotkać ze sobą dlatego, że być może boimy się tego, co zobaczymy, czego się dowiemy, co usłyszymy. Bo taka randka ze sobą, czy w ogóle zatrzymanie się, wymaga tego, żeby rzeczywiście spotkać się ze sobą, wsłuchania się w siebie, zobaczenia siebie, wsłuchania się w swoje myśli. My bardzo działamy, mamy bardzo dużo zajęć, ten plan dnia jest bardzo napięty. I mam wrażenie, że niezależnie od tego, z kim rozmawiam, czy jest to prezes firmy, mama, tata, mama pracująca czy nie, jesteśmy permanentnie czymś zajęci, ale nie sobą. Jak byśmy robili bardzo wiele rzeczy, żeby od siebie uciec, żeby się ze sobą nie spotkać i żeby siebie nie zobaczyć. Ale co to znaczy siebie? Własnych potrzeb, własnych pragnień, trudności, własnych lęków. My mamy w sobie bardzo dużo lęku, a świat zewnętrzny nam tego nie ułatwia – wojny, pandemie, to zrobiło bardzo duże spustoszenie w relacjach, w naszym życiu, w naszych psychikach. Lęk jest bardzo nieprzyjemną emocją. Czyli to jest strach? Oprócz tego, że boimy się wojny, straty pracy, to jeszcze boimy się własnych myśli? Mamy bardzo dużo niepewności dzisiaj. Boimy się siebie, swoich myśli, a przede wszystkim swoich emocji. Bo myśli są pewnym wyniki…

Paulina-Koszut-o-tym-jak-randki-ze-soba-wplywaja-na-relacje-z-innymi-c48e36d.png
width: 1200
height: 800

Randka ze sobą może stać się udręką. Zamiast ulgi czujesz napięcie? Dlatego powinnaś ją powtórzyć
type: item
date: 2026-04-16T07:42:41.000Z
creator: Julia Krupińska
subject: Kobiece pasje
subject: Po godzinach
subject: psychologia kobiety
subject: strefa umysłu
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Podążając za radami z poradników, zapraszasz samą siebie do restauracji, albo rezerwujesz czas w domu tylko dla siebie. Jesteś przekonana, że będzie to dobre doświadczenie. A jednak może się okazać, że trudno ci wytrzymać ze swoimi myślami i uczuciami. W odpowiedzi na dyskomfort szybko sięgasz po telefon, pilot lub wkładasz do uszu słuchawki. Znajome? Spokojnie, nie jesteś wyjątkiem i jest na to rozwiązanie.
encoded: „Zabierz siebie na randkę” – podpowiadają ochoczo psychologiczne poradniki i artykuły. To ważne, bo od relacji ze sobą zaczyna się budowanie fundamentów każdej innej relacji. Jeśli chcesz tworzyć dobre i satysfakcjonujące więzi z innymi (a przecież właśnie na tym nam zwykle zależy), to warto regularnie wpisywać na swoją listę zadań czas tylko dla siebie. Niezależnie od tego, czy jesteśmy w związku, czy nie. To jasne, ale... Podążając za radami ekspertów, wiedziona tym, co słuszne i na czasie, pewnego pięknego popołudnia zapraszasz samą siebie do SPA lub restauracji, albo prościej – rezerwujesz czas w domu tylko dla siebie. Jesteś przekonana, że będzie to dobre doświadczenie, kojące, przyjemne, a może nawet karmiące. Że odetchniesz i wyciszysz umysł. Oczywiście może tak być, ale możesz też doświadczać czegoś innego. Kiedy randka ze sobą staje się udręką Być może dość szybko orientujesz się, że coś jest nie tak. Coś uwiera. Coś drażni. Coś nie pozwala ci swobodnie rozsiąść się w tej chwili. Bo kiedy naprawdę stajesz sama przed sobą – w ciszy, w zwolnieniu, w uważności skierowanej do wewnątrz – dzieje się coś nieoczekiwanego. Zamiast ulgi może pojawiać się napięcie. Zamiast przyjemności – rozczarowanie. Zamiast radości – gniew, lęk albo smutek. A przecież nie tak miało być. I wtedy być może robisz w tył zwrot. Sięgasz po telefon i łapczywie przewijasz ekran. Szukasz obecności innych, ich głosu, ich uwagi. Może do kogoś dzwonisz. Może próbujesz zagłuszyć to, co niewygodne, kolejnym podcastem albo serialem. Dociera do ciebie, że „randka” się nie udała. Że nie potrafisz. Że coś jest z tobą nie tak, skoro nawet bycie w pojedynkę kończy się rezygnacją… Prawda jest taka, że dla wielu osób cisza nie jest przyjemna. Cisza jest podejrzana. W ciszy wychodzi to, co na co dzień skutecznie zagłuszamy: smutek, napięcie, poczucie pustki, poczucie, że jest się niepotrzebnym, lęk, niewypowiedziany żal, samotność. W ciszy wyraźniej słychać też wewnętrzny głos, który nie zawsze jest wspi…

randkowanie-ze-soba-c81395b.jpg
width: 1200
height: 800

Na tydzień przestałam dostosowywać się do innych. Dla ciebie łatwizna? Mnie zżerało poczucie winy
type: item
date: 2026-04-16T07:15:05.000Z
creator: Redakcja
subject: Kobiece pasje
subject: Po godzinach
subject: psychologia kobiety
subject: strefa umysłu
subject: wybieram siebie z Polki.pl
subject: wyzwanie przyjęte
description: Ile razy robisz coś, czego nie chcesz? Tylko dlatego, że głupio ci odmówić, nie chcesz być uznana za egoistkę, boisz się zrobić komuś przykrość, w końcu dlatego, że nie umiesz inaczej. Jeśli też jesteś „panią dostosowującą się”, to mój tekst jest dla ciebie. Zrobiłam tygodniowy eksperyment, przestałam dopasowywać się do innych.
encoded: Od dziecka słyszałam, że jestem miła i kontaktowa. W przedszkolu ostatniego cukierka oddawałam koleżance, godziłam się na zabawy, które wybierały inne dziewczynki i nigdy „nie robiłam problemów”. Podobnie w podstawówce i liceum. Byłam dziewczyną z sąsiedztwa, super przyjaciółką, dla wszystkich miałam czas. Byłam też poprawiaczką nastroju znajomych i odkąd pamiętam, czułam ogromną odpowiedzialność za nastrój innych. Kiedyś, zanim modne stało się chodzenie na terapię, byłam przekonana, że taka się urodziłam. Trochę zazdrościłam tym dziewczynom, a później kobietom, które nie bały się mówić „nie”, to one decydowały, jak spędza czas grupa, wybierały muzę na imprezy i emanowały pewnością siebie. Trochę też się ich bałam. Wychodzenie przez szereg wydawało mi się... niestosowne - tak, to najlepsze słowo. Byłam absolutnie przekonana, że nie wypada na sobie koncentrować uwagi, że epatowanie sobą, zajmowanie przestrzeni jest nieeleganckie. A potem, już jako dorosła osoba, poszłam na terapię. I okazało się, że bycie „panią miłą” jest wypadkową wielu rzeczy. Na tydzień przestałam dostosowywać się do innych Na pewno już to wiecie. Mnóstwo zależy od naszego dzieciństwa, atmosfery w domu, tego czy pozwalano nam wyrażać siebie, jakie przekonania miały bliskie osoby w rodzinie. Zdałam sobie sprawę, podobnie, jak wiele innych kobiet w moim wieku, że zostałyśmy wychowane do usługiwania innym. A te słowa, że coś jest nieeleganckie, nie wypada - to po prostu rodzinne skrypty. Mimo ogromnej świadomości, pracy nad sobą nie byłam w stanie do końca wyplenić z siebie „pani miłej”. Może dlatego tak bardzo mi się spodobał eksperyment dziennikarski, który miał polegać na tym, że przez tydzień nie będę się do nikogo dostosowywać. Będę sobą. I jeszcze mam zawodowe usprawiedliwienie. Jeśli ktoś uzna, że jestem szalona, to później zadzwonię i się wytłumaczę. Zresztą tydzień to prościzna, prawda? Akurat! W ciągu tych siedmiu dni zaliczyłam kilkanaście napadów paniki, zżerało mnie poczucie winy, byłam…

Na-tydzien-przestalam-dostosowywac-sie-do-innych.-Co-zauwazylam-ac458c5.png
width: 1200
height: 800

Zadbana kobieta, czyli jaka? Nie chodzi o włosy i paznokcie. Największa zmiana dzieje się w głowie
type: item
date: 2026-04-16T06:42:11.000Z
creator: Katarzyna Troszczyńska
subject: Kobiece pasje
subject: Po godzinach
subject: psychologia kobiety
subject: strefa ciała
subject: strefa umysłu
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Nie chodzi o kremy ani dietę. Największa zmiana dzieje się gdzie indziej, w głowie i w relacjach. Coraz więcej kobiet odpuszcza, stawia granice i zaczyna żyć po swojemu. I dopiero wtedy mówi: „jestem zadbana”.
encoded: Kim jest kobieta zadbana? Szybka sonda wśród koleżanek. I zaskoczenie, że odpowiedzi tak bardzo pasują do tezy mojego tekstu. „Zadbana to taka, która o siebie dba nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie. Wie, kim jest, uczy się stawiać granice, troszczy się o swój komfort”, „Ma pasje i potrafi je realizować”, „Kiedy ją widzę, po prostu to czuję - bije od niej dobra energia. Taka, którą mają tylko spełnione kobiety”, „Moja mama twierdziła, ze kobieta musi mieć zawsze zrobione włosy i nosić szpilki. Nie zgadzam się z tym, nic nie musi. Prawdziwe dbanie o siebie to dążenie do harmonia ciała i ducha albo dążenie do niej”. Super, zmieniamy się. Wreszcie przestajemy oceniać siebie tylko przez pryzmat wyglądu i figury, zależy nam na naszej psychice. Kolejny krok. Jak znaleźć idealne bohaterki do tekstu? Powinny być z różnych światów, ale jednocześnie inspirować inne kobiety. Profil Marty Żysko, psycholożki i psychoterapeutki, obserwuję od dłuższego czasu. Uwielbiam jej śmiech, taniec, lekkość pisania i to, że otwarcie mówi o tym, że jej życie kiedyś nie było tak pełne i w zgodzie ze sobą. Oli Żelazo, trenerki, nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Ćwiczy z nią mnóstwo kobiet. To właśnie Ola, chyba jako pierwsza w Polsce, pokazała, że ruszać się może każda z nas, nigdy nie jest za późno, by zacząć, a trening niekoniecznie musi oznaczać katorgę. Ola powtarza: już dziś pracujemy na swoje zdrowie za 20, 30, czy nawet 40 lat. Czy może być lepsza forma dbania o siebie? Agnieszkę Nieradzką (kiedyś Prokopowicz) znam od lat. Jest dziennikarką, kiedyś zajmowała się kulturą, dziś działa w branży beauty - wspólnie z córką Honoratą prowadzi własny portal urodowy Bellateca. Agnieszka nie tylko umie dbać o urodę, zna fantastyczne nowinki i może polecić wspaniałe kremy czy maski. Od zawsze kojarzy mi się z kobietą zadbaną, taką, która umie łączyć pracę, relacje i miłość, troszczy się o siebie i ma fajną energię. Zadbana kobieta, czyli jaka? Ta, która siebie akceptuje – Pamię…

Zadbana-kobieta-czyli-jaka-Chodzi-o-to-co-mamy-w-glowie-b8d390f.png
width: 1200
height: 800

„Zdrowe dbanie o ciało rodzi się z czułości, nie z nienawiści” – Joanna Flis zdradza, jak pokochać swój wygląd i zaakceptować upływający czas
type: item
date: 2025-12-11T11:56:10.000Z
creator: Julia Krupińska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: akceptacja ciała
subject: samoakceptacja
subject: starzenie się
subject: strefa ciała
subject: strefa umysłu
description: W świecie, który promuje wieczną młodość i idealne ciała, akceptacja własnego wyglądu staje się jednym z największych wyzwań dla kobiet. O tym, dlaczego tak krytycznie oceniamy swój wygląd, z czym się to wiąże i jak to zmienić, rozmawiałam z Joanną Flis, psycholożką, psychoterapeutką i autorką książek.
encoded: Starzenie się – choć nieuniknione i naturalne – coraz częściej budzi lęk i niechęć, bo przypomina o zmianach, na które nie chcemy się godzić. A jednak to właśnie w umiejętności przyjęcia tych zmian tkwi prawdziwa wolność. Akceptacja ciała nie polega na zatrzymaniu czasu, lecz na nauczeniu się, jak kochać siebie w każdej wersji. Joanna Flis o tym, dlaczego kobiety krytycznie oceniają swoje ciała Przygotowując się do tego wywiadu, trafiłam na wynik raportu „Seksualna mapa Polki”, który bardzo mnie zaskoczył. Okazuje się, że tylko 18% z nas jest zadowolonych ze swojego ciała i ocenia je bardzo dobrze. Dlaczego jesteśmy tak surowe dla siebie? Joanna Flis, psycholożka, psychoterapeutka: Problem ma bardzo głębokie korzenie. Przez lata ciało kobiety było narzędziem kontroli. Wygląd decydował o poczuciu bezpieczeństwa – ekonomicznego i społecznego. Atrakcyjność była jednym z niewielu środków, które kobieta przez setki lat, mogła wykorzystać, by zapewnić sobie stabilność w relacji i w życiu. Ten przekaz był powtarzany przez nasze matki, babki, prababki. Dlatego surowość wobec swojego wyglądu nie pojawia się znikąd – my ją dziedziczymy. Ta presja zawsze istniała, ale była rozłożona na różne obszary. Kobieta miała być atrakcyjną, posłuszną, pracowitą panią domu oraz dobrą matką. Dziś ten zestaw się skurczył, lecz kulturowe wymagania są bardziej nasilone niż kiedykolwiek. Najważniejsze stało się nie tylko to, jak wyglądamy, ale zwłaszcza to, jak się starzejemy. Dlaczego starzenie dzisiaj tak przeraża? Żyjemy w epoce, w której proces starzenia został uznany za błąd do naprawy. Zauważam, że już bardzo młode dziewczyny, przed trzydziestką, inwestują w prewencyjne zabiegi, które mają hamować starzenie się skóry. Nie chodzi tylko o to, że mamy być szczupłe, umięśnione, mieć długie nogi i długie włosy, ale tak mamy zarządzać swoim ciałem, żeby ono się nie zestarzało. To nowe, bardzo opresyjne zjawisko. I zdaje się, że dotyka ono głównie nas, bo kiedy mężczyzna siwieje, mówimy zwykle,…

Joanna-Flis-2c0838a.jpg
width: 1200
height: 800

Wyzwanie przyjęte: Przetestowałam metodę zasypiania w 10 sekund. Okazuje się, że trening czyni mistrza
type: item
date: 2025-11-10T06:00:41.000Z
creator: Katarzyna Racławska
subject: Po godzinach
subject: odpowiedni odpoczynek
subject: relaksacja
subject: sen
subject: strefa umysłu
subject: techniki relaksacyjne
subject: wyzwanie przyjęte
description: Metoda zasypiania w 10 sekund cieszy się coraz większą popularnością. Tzw. wojskowy sposób na zaśnięcie tu i teraz wymaga jednak treningu. Sprawdziłam, czy da się to zrobić.
encoded: Każdemu z nas zdarza się kręcić z boku na bok przy zasypianiu. Bywają wieczory, gdy zupełnie nie jesteśmy w stanie odpłynąć w objęcie Morfeusza, bo gonitwa myśli nie pozwala nam się zrelaksować. W takich sytuacjach przydatna może się okazać metoda 10 sekund na zaśnięcie. To sposób, który cieszy się coraz większą popularnością, choć brzmi naprawdę tajemniczo. Na czym polega i czy faktycznie da się to osiągnąć? Postanowiłam przekonać się o tym na własnej skórze. Na czym polega metoda zasypiania w 10 sekund? Ta metoda zyskała rozgłos, gdy jedna z amerykańskich lekarek, Jess Andrade, opublikowała ją na swoim profilu w mediach społecznościowych. Metoda 10 sekund jest tak nazwana ze względu na szybkość jej działania. W rzeczywistości średnio trwa jednak około 2 minut i wymaga odpowiedniego przygotowania. Jest to sposób nazywany także wojskową metodą, ponieważ stosowali go właśnie amerykańscy żołnierze, a przede wszystkim piloci i komandosi, którzy muszą odpoczywać w trudnych warunkach. Ten trik faktycznie polega na "zmuszeniu się" do snu i zrobieniu wszystkiego, co w naszej mocy, aby jak najszybciej oddać się objęciom Morfeusza. Zasypianie w 10 sekund krok po kroku Tak naprawdę chodzi o umiejętne rozluźnienie mięśni i "wyłączenie" umysłu. Można nawet powiedzieć, że jest to swoisty sposób medytacji. Ważne, aby skupiać się na rozluźnieniu kolejno poszczególnych partii mięśni: na początek twarz i szczęka, potem ramiona i barki, klatka piersiowa, biodra, a na końcu nogi. Odpowiednie przygotowanie to podstawa Swój test rozpoczęłam około 2 tygodnie temu. Na początku trudno było mi się wyciszyć na tyle, aby szybko zasnąć. Kluczowe w tej metodzie jest odpowiednie przygotowanie się do snu: wyłączenie ekranów przynajmniej 30 minut przed położeniem się do łóżka. Ja też lubię poczytać do poduszki książkę, aby się wyciszyć po całym dniu i zmęczyć głowę. Dobrze też odpowiednio przewietrzyć sypialnię, aby czynniki zewnętrzne były dobre. Gdy już to wszystko będzie nam sprzyjać i poczujem…

Metoda-zasypiania-w-10-sekund-1b1bc13.png
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie
type: item
date: 2025-10-31T06:00:31.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: kobiece sprawy
subject: psychologia
subject: strefa umysłu
description: Widząc uśmiechnięte osoby, najczęściej przypisujemy im szczere i dobre intencje. Tak jakby wyraz naszej twarzy był obiektywnym „papierkiem lakmusowych” dla naszych emocji i relacji. I zazwyczaj tak jest. Śmiejemy się, gdy czujemy się dobrze, gdy ktoś nad rozbawił lub jesteśmy zadowolone. Czasem jednak uśmiechamy się, mimo że w środku czujemy złość, zmęczenie lub smutek.
encoded: Psycholodzy zajmujący się badaniem ekspresji mimicznej zwrócili uwagę na sytuacje, w których może pojawić się sztuczny uśmiech. Nasze motywacje, by udawać zadowolenie lub rozbawienie, mogą być różne i nie zawsze są one w pełni uświadomione. Uśmiechamy się „tak wypada”, bo chcemy„zachować twarz” lub zamaskować negatywnie waloryzowane emocje. Okazuje się, że istnieją trzy teorie psychologiczne, które wyjaśniają, dlaczego uśmiechamy się, chociaż wcale nie mamy na to ochoty. Dlaczego się uśmiechasz? W kulturze Zachodu uśmiech ma szalenie duże znaczenie. Jest pożądany zarówno w relacjach na stopie zawodowej, jak i w domowym zaciszu. Mimo wszystko warto zachować pewną ostrożność przy interpretacji wyników badań. Uśmiech jest uwarunkowany kulturowo. I nie chodzi już o to, że uśmiechnięty Taj za sklepową ladą będzie przez lokalsów brany za oszusta, podczas gdy Amerykanin będzie oczekiwał od niego jeszcze większego zaangażowania. Różnice są widoczne nawet w ramach niewielkiej Europy. Dla Anglosasów uśmiech jest wyrazem życzliwości pozbawionej osobistego i emocjonalnego zaangażowania. Natomiast dla Polaków uśmiech jest wyrazem głębokiego, autentycznego szczęścia i nie jest już tak hojnie rozdawany osobom spoza bliskiego kręgu. Teoria 1: funkcja społeczna W tym ujęciu uśmiech jest znakiem i pełni określoną rolę w danej grupie, czy też społeczeństwie. Zgodnie z przyjętymi założeniami, uśmiechamy się do innych osób nie po to, by wyrazić radość, ale osiągnąć określony cel, np. chcemy być mili, chcemy uniknąć kłopotów, czy rozwiązać potencjalnie trudną sytuację lub rozładować napięcie. Wszyscy wiedzą, że „klient w krawacie jest mniej awanturujący się”, bywa jednak i tak, że zachowuje się niewłaściwie. W takiej sytuacji osoba za kasą nie wchodzi w jałowe dyskusje, tylko przybiera uśmiechniętą maskę. Podobnie zachowujemy się w relacji z bliskimi, gdy po raz dziesiąty słyszymy nietaktowne pytanie, które pada z ust wścibskiej ciotki. Ta strategia pozwala nam zachować dobre, a przynajm…

kobieta-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-Yuricazac-60782de.jpg
width: 1200
height: 800