polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2026-05-11T08:54:59.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Przestań kolekcjonować sukcesy jak trofea. Slow change to luksus, na który cię stać
items: Komedie romantyczne to żaden guilty pleasure. Potrzebujemy ich jak powietrza. Dlaczego nas kręcą?
items: Algorytm karmi twoje kompleksy, a ty scrollujesz iluzję szczęścia. Czas przerwać ten teatr
items: Dlaczego to robimy? Niezręczna cisza przy rodzinnym stole nie zawsze oznacza brak tematów. To subtelny mechanizm kontroli
items: Espresso i latte z pianką to tylko pretekst. Kawiarnia to społeczny teatr codziennych rytuałów, które dostrzegają nieliczni
items: Szminka to nie kaprys, czy chwilowa moda. Kolor ust niesie ze sobą komunikat, którego nie warto lekceważyć
items: Bezdzietność z wyboru wciąż budzi społeczny opór. Jest 1 sposób, by uciąć spekulacje wścibskich ciotek
items: 5 tys, 10 tys. 20 tys. zł? Ile trzeba zarabiać, żeby w Polsce należeć do klasy średniej?
items: Aż 75 proc. polskich miast dotyka wyludnienie. Wiemy, dokąd najczęściej wyjeżdżają mieszkańcy
items: Niezwykła historia Anny Walentynowicz. Kim naprawdę była jedna z liderek Solidarności?

Przestań kolekcjonować sukcesy jak trofea. Slow change to luksus, na który cię stać
type: item
date: 2026-05-07T08:03:35.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: kultura
subject: społeczeństwo
subject: strefa umysłu
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Rozwód, puste mieszkanie, biurko spakowane w jeden karton albo poranek, w którym lustro pokazuje kogoś, kogo już nie rozpoznajesz. Świat natychmiast podsuwa złote rady: „znajdź nową pasję”, „zacznij randkować”, „ogarnij się”, „bądź silna”. Ale co, jeśli siła polega na tym, by przez chwilę być „niewidzialną”? Prawdziwa zmiana nie potrzebuje braw, tylko czasu na bycie „pomiędzy”. Pozwól sobie na ten luksus, zamiast natychmiast gonić za kolejnym trofeum.
encoded: Człowiek to zwierzę, a świat zwierząt jest brutalny. Dajmy na to, taka ośmiornica. Młoda, ośmioramienna dzierlatka pływa sobie po oceanie życia, bywa to tu, to tam, poznaje tamtych i owych. Wśród istot żywych to prawdziwa arystokratka. Nie dość, że ma błękitną krew, to jeszcze trzy serca i dziewięć mózgów. Pewnego dnia, w miłych okolicznościach przyrody, pozna tego jedynego, który zawróci jej w głowie. Nasza bohaterka szybko zostanie samotną matką, gdyż po dokonaniu dzieła życia, jej ukochany umrze. To jednak nie koniec przewrotnego losu ośmiornicy. Ta matka in spe znajduje sobie zaciszne miejsce, w którym składa kilkadziesiąt, a nawet kilkaset jaj, a następnie oddaje się pełnoetatowej opiece nad potomstwem. Nie je, nie opuszcza kryjówki, tylko nieustannie przeciera jajeczka i delikatnie podmywa je świeżą wodą, by zapewnić im optymalną ilość tlenu. Gdy z jaj wykluwają się pierwsze młode, matka umiera z wyczerpania i głodu. To bohaterskie poświęcenie na ołtarzu macierzyństwa. I wbrew pozorom cykl rozrodczy ośmiornicy to doskonała metafora naszego, ludzkiego życia. Bo urodzenie dziecka i późniejsze macierzyństwo, doświadczenie menopauzy, zmiana lub utrata pracy, rozwód, czy przejście na emeryturę to symboliczna śmierć naszego dotychczasowego „ja”. By z czasem na nowo odrodzić się niczym Feniks z popiołów. Daj sobie czas Pewnie też odnosisz takie wrażenie, że jesteśmy zobligowane do wiecznej pogoni za ulotnym szczęściem. Świat oferuje nam wiele możliwości, a my przebieramy w ulęgałkach z nadzieją, że za rogiem, że jeszcze chwila, a osiągniemy zamierzony cel. Na dodatek współczesna kultura, jak i przekazy medialne nakazują nam nieustannie działać. „Zwolnili Cię? Znajdź nową pracę w tydzień!”, „Rozwiodłaś się? Zacznij randkować!”. Tymczasem zdaniem antropologów warto zwrócić wagę na coś zupełnie innego. Na liminalność. I zapewne każda z nas zna uczucie zawieszenia, kiedy to, co stare, już nie działa, a to, co nowe, jeszcze nie nabrało wyraźnych konturów. Często interpret…

Przestan-kolekcjonowac-sukcesy-jak-trofea.-Slow-change-to-luksus-na-ktory-cie-stac-bfc4b72.png
width: 1200
height: 800

Komedie romantyczne to żaden guilty pleasure. Potrzebujemy ich jak powietrza. Dlaczego nas kręcą?
type: item
date: 2026-04-15T18:15:09.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: komedia romantyczna
subject: popkultura
subject: psychologia
subject: społeczeństwo
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Komedie romantyczne tematyczne to twoje gulity pleasure? I bardzo dobrze. Zadaniem naukowców, mają pozytywny wpływ na nasze samopoczucie i mogą przyczynić się do poprawy relacji z partnerem. Dowiedz się, w jaki sposób produkcje o rozterkach sercowych wpływają na twoje życie.
encoded: No dobrze, niech już będzie. Powiem to. Przyznaję się bez bicia, że komedie romantyczne to takie moje małe guilty peasure. Po ciężkim dniu, kiedy mam ochotę na reset albo tak po prostu chcę pójść na randkę z samą sobą, włączam film i momentalnie przenoszę się do świata pełnego emocji, ludzkich dramatów i łez, ale też świata przewidywalnego. Bo przecież nie może być innego zakończenia niźli „żyli długo i szczęśliwie”. I, mimo że intuicja, czy jak kto woli, życiowe doświadczenie podpowiada, że tuż za zakrętem na bohaterów czekają kolejne kryzysy, potknięcia, kłótnie i rozstania, to chcę wierzyć, że tym razem będzie inaczej. Szkoda, że komedie romantyczne, postrzegane jako „babskie”, nie są temat do poważnej dyskusji. Bo gdzieś podskórnie wiemy, że mają mniejszy kaliber niż polityka, finanse, zdrowie publiczne, czy globalne ocieplenie. Być może. To jednak nie oznacza, że są nic niewarte. Śmiem twierdzić, że z punktu widzenia jednostki, jest wręcz przeciwnie. Czy istnieje miłość romantyczna? Wśród akademików długo dominował pogląd, że filozoficzny konstrukt miłości romantycznej to domena kultury Zachodu. Przekonanie, że miłość romantyczna polega na odnalezieniu tej jedynej, ukochanej, przeznaczonej przez los osoby, ma swoje fundamenty w starożytnej mitologii. Niektórzy prapoczątków omawianej koncepcji doszukiwali się w micie o Afrodycie i Adonisie, czy też o Orfeuszu i Eurydyce. Uczucie, które łączy te pary kochanków, jest silniejsze niż śmierć. W „Uczcie” Platona także pojawia się odwołanie do przypowieści o istotach, które niegdyś były jednością, lecz zostały rozdzielone przez bogów. To tragiczne „rozpołowienie” miało skazać ludzkość na wieczne poszukiwanie brakującej połówki, co do dziś stanowi trzon narracji o „brakującej połowie jabłka” czy „poszukiwaniu bratniej duszy”. W świecie uczonych istniała powszechna zgoda, że ostatecznie koncepcja miłości romantycznej i jej przedstawienia w sztuce to „produkt uboczny” XII-wiecznej poezji trubadurów oraz powszechnej w owym…

Dlaczego-kochamy-komedie-romantyczne-To-nasza-natura-3a366a4.png
width: 1200
height: 800

Algorytm karmi twoje kompleksy, a ty scrollujesz iluzję szczęścia. Czas przerwać ten teatr
type: item
date: 2026-03-16T08:07:47.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: kultura
subject: społeczeństwo
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Czasem mam wrażenie, że nieustannie jesteśmy toczone obrazami, na tle których wypadamy gorzej. Na pierwszym planie bohaterowie o idealnych ciałach, odziani w drogie ubrania, a w tle wspaniałe widoki. Po trzech zdjęciach i krótkim filmiku zaczynam się zastanawiać, czy wystarczająco dbam o siebie i gdzie popełniłam błąd, że moje życie tak nie wygląda. Też tak masz?
encoded: Powiem ci w tajemnicy, że od czasu do czasu lubię wcielić się w rolę milczącej obserwatorki. Patrzę sobie wtedy na świat jak na dzieło sztuki i zastanawiam się, o co w tym wszystkim chodzi i czy tak naprawdę wygląda prawdziwe życie. Czuję się wtedy jak XIX-wieczny przyrodnik, który podkręcając wąsa, trzyma lupę i wnikliwie analizuje budowę liścia, amebę, czy też inne stworzonko. Tyle że mogę mieć co najwyżej doklejony zarost, a moim okienkiem na świat są media społecznościowe. Może pomyślisz, że to dziwne hobby, ale moim zdaniem to fascynująca przygoda. Szczególnie jeśli wyjdzie się ze swojej bańki algorytmów. Bo spoglądając nie tylko na to, co oferuje nam mainstream, można dostrzec to, co zazwyczaj nam umyka. Omamione iluzją idealnego ciała Dawno, dawno temu tematyką cielesności zajadałam się łyżkami. I wiem jedno. Ciało to konstrukt. Przestrzeń pełna znaczeń, symboli oraz nośnik norm społecznych. Co prawda, nie ocenia się książki po okładce, ale... jak cię widzą, tak cię piszą. W tej kompilacji mądrości ludowych kryje się sporo prawdy. Zawsze tak było. W przeszłości, jak i współcześnie, ubiór, fryzura, biżuteria, a także tatuaże, deformacje, skaryfikacje były i są znakiem przynależności do określonej wspólnoty. Najlepiej to widać na przykładach, które z naszej, europejskiej perspektywy są „egzotyczne”, a nawet moralnie naganne. Krępowanie stóp młody Chinkom, praktykowane w kulturach Bliskiego Wschodu „rytualne obrzezanie” kobiet i mężczyzn, czy też noszenie metalowych obręczy na szyjach przez „kobiety żyrafy”. Aż mnie boli na samą myśl. Jednak czy my jesteśmy lepsze? Czy w pogoni za pięknem, nie jesteśmy skazane na cierpienie? Nie jest to żadną tajemnicą, że nasze ciała stały się projektem. Jednostkową ekspresją tożsamości, która wymaga nieustannej pracy i nierzadko sporych nakładów finansowych. Świadomie inwestujemy w siebie i z całego dostępnego nam wachlarza możliwości wybieramy to, co najbardziej nam odpowiada. To, co nam się podoba. I super. Mamy tyle możliwo…

scrollowanie-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-Prostock-Studio-2c8e7d9.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego to robimy? Niezręczna cisza przy rodzinnym stole nie zawsze oznacza brak tematów. To subtelny mechanizm kontroli
type: item
date: 2025-10-03T05:00:40.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: przemoc
subject: psychologia
subject: społeczeństwo
description: Stół symbolizuje serce domu i kojarzony jest z rodzinnym ciepłem, bliskością i bezpieczeństwem. Jednak rzeczywistość może być zupełnie inna. Przemoc wkrada się w nasze życie po cichu, niewidzialnie. Bywa, że jesteśmy jak ta żaba w garnku, która nie zauważa, że woda staje się coraz cieplejsza.
encoded: Stół to symboliczne centrum domu. Jest miejscem spotkań, wspólnych posiłków, podczas których prowadzimy rozmowy na poważne tematy, ale również śmiejemy się i wspólnie przezywamy codzienne radości i smutki. Są też takie domy i takie rodziny, które krzywdzą. Osoby doświadczające przemocy nie zawsze są tego świadome, szczególnie jeśli sprawcą jest ktoś bliski. Bo jak to? Przecież osoba, której ufam, którą kocham, nie może i nie chce wyrządzić mi krzywdy, prawda? To jeszcze nie koniec komplikacji. Bo często umniejszamy swoim emocjom lub zostajemy wpędzone w poczucie winy. Jedną z form społecznie normalizowanej przemocy, ale i kontroli są tzw. ciche dni (ang. silent treatment). Karanie milczeniem to przemoc Często można usłyszeć w rozmowie, czy w żartach, o tym, że jakaś para ma „ciche dni” lub ktoś puścił focha i przestał się do kogoś odzywać. Zazwyczaj takie informacje są podane w sensacyjnej albo humorystycznej formie, więc nie zawsze mamy świadomość, że mowa o przemocy emocjonalnej. Ktoś zaraz powie, że jak to? W czym problem? Przecież każdy ma prawo do milczenia. A może tak naprawdę nic się nie stało? Oj tam, oj, jak zwykle wyolbrzymiasz. No cóż, prawda jest taka, że odpowiedź kryje się w intencji sprawcy. Świadome, celowe ignorowanie drugiej osoby, traktowanie jej jak powietrze, unikanie kontaktu wzrokowego, demonstracyjne wychodzenie z pomieszczenia mające na celu ukaranie, wymuszenie posłuszeństwa lub pokazanie dominacji to przemoc. Zręczna, „niewinna” manipulacja ocierająca się lub będąca przemocą pasywno-agresywną jest tym bardziej dotkliwa, gdyż ofiara zostaje najczęściej ukarana za domniemane przewinienie – to może być konkretna wypowiedź, zachowanie, pogląd. Jak zauważa dr Krystyna Doroszewicz, „ofiary ostracyzmu na ogół nisko oceniały jasność przyczyn, nie były pewne, dlaczego są ignorowane”. Dodatkowo, za dane „przewinienie” osoby doświadczające premocy czasem są karane milczeniem, a czasem nie, co dodatkowo prowadzi do dezorientacji i utrudnia uświadomien…

przewrocony-kieliszek-i-roze-na-stole-fot.-AdobeStock-NataliaAlkema-0da6112.jpg
width: 1200
height: 800

Espresso i latte z pianką to tylko pretekst. Kawiarnia to społeczny teatr codziennych rytuałów, które dostrzegają nieliczni
type: item
date: 2025-09-19T05:00:49.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: esej
subject: kawa
subject: kultura
subject: społeczeństwo
description: Zamawiając espresso czy latte z pianką bierzemy udział w teatrze gestów, znaków i symboli. Czasem chciałabym, żebyśmy w świecie pędzącego konsumpcjonizmu, robiły po prostu coś „po nic”. Usiadły i napiły się kawy. Okazuje się jednak, że wszystko niesie ze sobą znaczenie. Wystarczy się tylko wnikliwie przyjrzeć.
encoded: W 1683 roku Jan III Sobieski broni przedmurza chrześcijańskiej Europy, a niedługo potem żołdacy wracają do swych domostw nie tylko z łupami, ale i ziarnami kawy. Jako „orientalna ciekawostka”, trafiają one na dwory magnatów, którzy budują wokół niepozornych „kuleczek” otoczkę ekskluzywności. Na ziemiach polskich tworzą się pierwsze rytuały picia aromatycznej kawy „po turecku”. Jednak dopiero w XVIII wieku kawiarnie zaczęły pojawiać się jak grzyby po deszczu. W Warszawie, Krakowie, Wilnie i we Lwowie spotyka się w nich inteligencja, urzędnicy i artyści. Do tej pory zarezerwowane dla nielicznych rytuały parzenia i picia kawy stają się dostępne szerszej publiczności, a jednocześnie kawiarnie na stałe wpisują się w miejski krajobraz. I co ważne, pije się wtedy „kawę po wiedeńsku”, zananą inaczej melange, czyli espresso z mleczną pianką i odrobiną czekolady. Brzmi kusząco, prawda? Czasy się zmieniają, tak, jak pozycje w kawiarnianym menu, ale my wciąż bierzemy udział w tym spektaklu. Kawiarnia oczami psychologa Kawiarnie zazwyczaj niosą pozytywne skojarzenia. Pijąc kawę, lemoniadę, czy przegryzając smakowite ciacho, mamy poczucie, że przynależymy do społeczności ludzi nam podobnych. Upewniamy się w przekonaniu, że dokonaliśmy dobrego wyboru, co znacząco poprawia nam samopoczucie. Niezależnie od tego, czy będzie to popularna sieciówka serwująca napoje na przyzwoitym poziomie, czy niszowa kawiarnia podająca kopi luwak w złotych filiżankach. To jednak jeszcze nie koniec. Używając słowa „rytuał”, chcemy podkreślić wyjątkowość chwili. Jednak gdyby tak spojrzeć na niego pod mikroskopem albo chociaż przez lupę, szybko się przekonamy, że składa się on z wielu niepozornych mikrorytuałów. W tym przypadku, zdaniem psychologów, ważny jest nie tylko rodzaj kawy, sposób parzenia i estetyka podania, ale także cały kontekst sytuacji. Począwszy od wystroju miejsca, jakości i sposobu obsługi, aż po długość oczekiwania na podanie i finalnie – sposób konsumpcji. Nie będzie żadnym odkryciem,…

kawa-fot.-Getty-Images-VictoriaBee-5e7b163.jpg
width: 1200
height: 800

Szminka to nie kaprys, czy chwilowa moda. Kolor ust niesie ze sobą komunikat, którego nie warto lekceważyć
type: item
date: 2025-08-08T05:00:55.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: kolor szminki
subject: kultura
subject: społeczeństwo
description: Szminka towarzyszy nam nie od wieków, ale tysiącleci. Mimo że mieści się w kieszeni, niesie ze sobą wiele znaczeń. Dzięki niej możliwe jest przełamywanie konwenansów i społecznych barier.
encoded: Czerwona, różowa, wpadająca w fiolet, cielista, czy bezbarwna. Szminka występuje w wielu odcieniach i możemy ją kupić w każdej drogerii, a nawet na dziale chemicznym w dyskoncie. Mała, niepozorna, powszechna. Dziś nie budzi ani zdziwienia, ani oburzenia, ani wstydu. Jednak nie zawsze tak było. Czerwona szminka niejedno ma imię Pierwsze szminki, czy też kosmetyki nadające pożądany kolor ustom pojawiły się już w Antyku. Zazwyczaj był to tłuszcz zwierzęcy lub roślinny z domieszką naturalnego barwnika. Najbardziej rozpoznawalną postacią historyczną Starożytności, która podkreślała barwę swoich ust, była Kleopatra. Najprawdopodobniej jej ulubiony odcieniem to czerwień koszenilowa, pozyskiwana z wysuszonych, a następnie zmielonych pancerzyków czerwców kaktusowych (łac. Dactylopius coccus). Kolor ust władczyni Egiptu nie był bez znaczenia. I wcale nie chodziło tylko o estetykę. W ten sposób symbolicznie podkreślała swoją władzę oraz boskie pochodzenie. Wiele wskazuje na to, że szkarłatny, ciemnoczerwony, intensywny kolor ust był domeną elit. W ten sposób swój status społeczny podkreślali mieszkańcy Mezopotamii, starożytnej Grecji, Rzymu, czy Chin. Wszystko zmieniło się wraz z rozpowszechnieniem religii chrześcijańskiej. Malowanie ciała zaczęto postrzegać jako przejaw próżności, a nawet grzechu. Czerwone usta przestały być symbolem władzy, a stały się ucieleśnieniem zmysłowości i pożądania. Romans szminki z kościołem wciąż trwa w najlepsze. W zależności od panującego „ducha epoki” kobiety były doceniane lub karcone za podkreślanie swojej urody. Szminka we współczesnym wydaniu ma „zaledwie” 100 lat. Jednak dopiero dzięki ideom feminizmu czwartej fali zyskała nowy wymiar. Przestała być nacechowana skrajnie odmienną symboliką, a co za tym idzie wartościami. Dzięki czemu możliwe jest nowe spojrzenie te zagadnienia. Pomalowane usta nie są grzechem, symbolem boskości, „narzędziem opresji”, przywilejem, manifestacją girl power ani wyznacznikiem klasy społecznej. Dziś szminka używa…

Szminka-to-nie-kaprys-czy-chwilowa-moda-ecacaf4.png
width: 1200
height: 800

Bezdzietność z wyboru wciąż budzi społeczny opór. Jest 1 sposób, by uciąć spekulacje wścibskich ciotek
type: item
date: 2025-07-25T03:00:32.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dlaczego to robimy
subject: kobiety
subject: macierzyństwo
subject: społeczeństwo
description: Istnieje wiele stereotypów dotyczących kobiet i macierzyństwa. Jednym z nich jest przekonanie, że każda kobieta w pewnym momencie swojego życia powinna zostać matką. Za niespełnienie społecznych oczekiwań, grożą realne konsekwencje – musisz się tłumaczyć. Dowiedz się, jak zamknąć usta ciekawskim.
encoded: Dane GUS jasno wskazują, że Polaków jest coraz mniej. Społeczeństwo się starzeje, system emerytalny chwieje się w posadach, a wiele osób łapie się za głowę. Jak to? Nie chcesz mieć dzieci? A kto poda ci szklankę wody na starość? Kiedyś ludzie mieli dzieci i było dobrze. Nie to, co teraz. Przecież uśmiech bąbelka wszystko wynagrodzi. Nadal nic? Na pewno jeszcze kiedyś zmienisz zdanie. Jak dorośniesz. Jeśli te argumenty cię nie przekonały i wciąż nie czujesz instynktu macierzyńskiego, i nie śnisz po nocach o zafajdanych pieluchach, to nie ma w tym nic złego. Co więcej, możesz jednym zdaniem zamknąć usta wszystkim ciekawskim, a wścibskie ciotki zbić z pantałyku. Zanim tak się stanie, musisz poznać wroga. To z pewnością będzie pomocne, by skutecznie stawić opór niechcianym komentarzom. 5 argumentów, dlaczego warto mieć dzieci Nie od dzisiaj wiadomo, że nie warto wtykać nosa w nie swoje sprawy. Szczególnie jeśli jesteśmy dziesiątą wodą po kisielu i nikt nas o zdanie nie pyta. No ale co zrobić, gdy ciekawość zżera nas od środka, ręce świerzbią na samą myśl, a język już sam formułuje zdania i… Prrr. Powściągnij lejce, młoda damo. Zanim z erudycją godną Sokratesa, zaczniesz wkładać palce między drzwi cudzej sypialni, musisz liczyć się z tym, że ci je przytrzasną. Poniżej znajdziesz listę kluczowych i jakże ważkich argumentów, które z pewnością przekonają każdą kobietę w wieku reprodukcyjnym do posiadania dziecka, a najlepiej dzieci, a dokładnie dwójki. Bo z jedynaka wyrośnie egoista, a trójka to patologia. Mam nadzieję, że takich podstaw nie muszę ci tłumaczyć. Bo kobieta to opiekunka domowego ogniska Dlatego bez najmniejszego ociągania, każda kobieta powinna jak najszybciej wyczarować swoje własne ognisko domowe. Bo tylko w niewielkiej odległości od paleniska może w pełni zrealizować swój potencjał. W tym celu powinna się wcześniej zaopatrzyć w niezbędne składniki: suche drewno, rozpałkę, zapałki i mężczyznę. Gdy wszystkie warunki zostaną spełnione, na świecie pojawia się …

kobieta-z-psem-fot.-Adobe-Stock-GRON777-6c53995.jpeg
width: 1200
height: 800

5 tys, 10 tys. 20 tys. zł? Ile trzeba zarabiać, żeby w Polsce należeć do klasy średniej?
type: item
date: 2024-06-26T05:37:14.000Z
creator: Magdalena Madoń
subject: Po godzinach
subject: Praca i finanse
subject: dochody
subject: społeczeństwo
subject: zarobki
description: Polacy lubią myśleć, że należą do klasy średniej. Ile trzeba zarabiać, żeby należeć do klasy średniej? Czy przeciętne zarobki wystarczą, czy są jakieś dodatkowe kryteria? Wiele osób używa określenia klasy średniej, ale nie wie, co ono oznacza. Okazuje się, że definicja nie jest oczywista.
encoded: Klasa średnia definiowana jest nie tylko przez pryzmat zarobków. Spis treści: Dochód osoby z klasy średniej Kto należy do klasy średniej? Wymiar społeczny klasy średniej Dochód osoby z klasy średniej Nie ma konkretnej definicji klasy średniej. Najczęściej używana jest definicja Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju zgodnie z którą do klasy średniej zaliczamy osoby, które zarabiają między 75 a 200 proc. mediany wynagrodzeń. Główny Urząd Statystyczny podaje dane dotyczące wynagrodzeń co dwa lata, więc podane kwoty nie są aktualne. W Polsce mediana zarobków w 2022 roku wynosiła 5701,62 zł brutto, czyli ok. 4200 zł na rękę. Oznacza to, że do klasy średniej należą osoby zarabiające od 4276 zł do 11403 zł brutto miesięcznie. Biorąc pod uwagę różne zarobki w polskich miejscowościach, te kwoty mogą się różnić. Kto należy do klasy średniej? Są też inne czynniki. Jedną z definicji klasy średniej jest to, jak długo moglibyśmy żyć na niezmienionym poziomie życia, gdybyśmy stracili pracę wyjaśnia Marcin Klucznik z Polskiego Instytutu Ekonomicznego. - Jeśli weźmiemy pod uwagę oszczędności Polaków i podzielimy przez średnie wydatki konsumpcyjne to otrzymamy około pół roku zdolności do finansowania swojej konsumpcji na niezmienionym poziomie – wyjaśnia Marcin Klucznik, cytowany przez tvn24.pl. Wymiar społeczny klasy średniej Z kolei dr Bohdan Wyżnikiewicz z Instytutu Prognoz i Analiz Gospodarczych, były prezes GUS już w 2021 roku przypominał, że warunkiem przynależności do klasy średniej jest też „partycypacyjność", czyli – mówi cytowany przez innpoland.pl. Czytaj także: Pracujesz i jest ci gorąco? W tych sytuacjach możesz wyjść z pracy wcześniej bez konsekwencji Minimalistyczne, oryginalne i śmieszne sposoby na zapakowanie pieniędzy na prezent. Wykorzystaj kopertę albo świnkę-skarbonkę Jak dużo i wygodnie zarobić w wakacje? Poznaj sprawdzone sposoby na dodatkowy zarobek

5-tys-10-tys.-20-tys.-zl-Ile-trzeba-zarabiac-zeby-w-Polsce-nalezec-do-klasy-sredniej-f179d4b.jpg
width: 1200
height: 900

Aż 75 proc. polskich miast dotyka wyludnienie. Wiemy, dokąd najczęściej wyjeżdżają mieszkańcy
type: item
date: 2021-06-18T09:07:37.000Z
creator: Paulina Brzozowska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: emigracja
subject: społeczeństwo
description: Powodów jest kilka. Głównie dotyczą one poszukiwania lepszych warunków życia i pracy.
encoded: Odwiedzając część polskich miast można odnieść wrażenie, że są one niemal opustoszałe. Na ulicach trudno spotkać żywą duszę, wiele miejsc pracy jest zamkniętych, brakuje też sklepów i lokali usługowych. Okazuje się, że jest to powszechna tendencja, którą omówiono na XVII Kongresie Finansowania Nieruchomości Mieszkaniowych. Zdaniem prof. Przemysława Śleszyńskiego, wyludnienie dotyka już wielu polskich miejscowości. Ilu? Ile miast w Polsce dotyka wyludnienie? Zdaniem eksperta, aż 75 proc. polskich miast ma ujemne saldo mieszkańców. To oznacza, że systematycznie ich tam ubywa. Powody są różne, jednak profesor przedstawił kilka najważniejszych z nich. Powody wyludnienia polskich miast Głównym powodem jest wyjazd młodych ludzi do większych aglomeracji w poszukiwaniu pracy. Jak podał ekspert, który powołał się na dane GUS, młodzi najczęściej wyjeżdżają do Warszawy, Poznania, Wrocławia, Krakowa i Trójmiasta. Tam łatwiej im znaleźć pracę, która pozwoli na wygodne życie i rozwój. Równie częstą przyczyną wyludnienia jest ujemny przyrost naturalny. W małych miastach społeczność szybko się starzeje, przez co umiera więcej osób niż się rodzi. A jeśli dodamy do tego wyjazdy młodych ludzi zakładających rodziny, sytuacja nie wydaje się ulec poprawie. Kolejnym powodem jest oczywiście emigracja. Prof. Śleszyński słusznie zauważył, że tylko w roku 2019 nasz kraj w celach zarobkowych opuściło ok. 2,4 mln osób. Najczęściej wyjeżdżali do Niemiec, Wielkiej Brytanii, Holandii i Irlandii. Czytaj także: Dom o powierzchni 2,8 mkw. za 1300 zł miesięcznie. Jak wyglądają nanomieszkania w Hongkongu? Zrobiła metamorfozę kuchni i… spadł na nią ogromny hejt. Przekonaj się, dlaczego Ten dom jest węższy niż autobus, a kosztuje prawie 4 miliony złotych. Wart swojej ceny?

polki-8-b6292ed.jpg
width: 1200
height: 900

Niezwykła historia Anny Walentynowicz. Kim naprawdę była jedna z liderek Solidarności?
type: item
date: 2020-11-30T09:38:00.000Z
creator: Paulina Brzozowska
subject: Po godzinach
subject: Wideo
subject: Życie gwiazd
subject: społeczeństwo
subject: znane osobistości
description: Była dyscyplinarnie zwolniona i nękana przez SB. To właśnie ona była jedną z osób, które w '89 walczyły o transformację w Polsce.
encoded: Żadnemu Polakowi nie trzeba chyba tłumaczyć dokonań „Solidarności” i tego, co wydarzyło się w Gdańsku pod koniec lat '80. Choć postacią najbardziej kojarzącą się z działalnością wolnych związków zawodowych jest oczywiście Lech Wałęsa, to tuż za jego plecami cały czas stała wyjątkowa kobieta. Kim była Anna Walentynowicz? Historia Anny Walentynowicz Walentynowicz urodziła się w 1929 roku w Wołyniu na Ukrainie. Od 1950 roku pracowała w Stoczni Gdańskiej jako spawaczka. Swoją pracę wykonywała z przekonaniem i ogromną dokładnością. Dzięki temu szybko zyskała uznanie współpracowników i ich szacunek. Jej problemy z ówczesnymi władzami zaczęły się pod koniec lat '70, kiedy ujawniła defraudację funduszu zapomogowego stoczni. Zarząd usiłował ją zwolnić i zatrzeć sprawę. Nieskutecznie. W 1978 roku została współzałożycielką wolnych związków zawodowych, co przysporzyło jej kłopotów ze strony SB. Nękano ją i usiłowano odsunąć od działań społecznych. 8 sierpnia 1980 została zwolniona ze stoczni. Jej bezrobocie nie potrwało długo. 14 sierpnia jej współpracownicy wszczęli strajk, by zmusić władze do przywrócenia jej do pracy, co też uczyniono. Walentynowicz wróciła na dawne stanowisko. Była jedną z najpopularniejszych „twarzy” Solidarności i bardzo aktywnie działała w ruchu opozycyjnym. Nie ustąpiła nawet po usunięciu jej ze związku zawodowego w 1981 roku. Anna Walentynowicz zmarła 10 kwietnia 2010 roku w katastrofie samolotu prezydenckiego w Smoleńsku. W 2020 roku magazyn „Time” wpisał ją na listę 100 najbardziej wpływowych kobiet na świecie. Zobacz więcej wiadomości o gwiazdach: Cała prawda o księżnej Dianie. Nie dostała się na studia i marzyła o pracy z dziećmi Śmierć ukochanej matki, gwałt i nieudane małżeństwa. Życie Madonny nie zawsze przypominało amerykański sen Trudne relacje z matką, zdrady, romanse i utrata ciąży. Życie Demi Moore było pełne tragedii

polki-8-2aa7804.jpg
width: 1200
height: 900