„W czasie pogrzebu nie byłam w stanie ukryć radości. Brak łez i lekki uśmiech zostały odebrane jednoznacznie...”
„– Dzwonię ze szpitala... Bardzo mi przykro, ale samochód, którym jechał pani brat... Zrobiliśmy, co w naszej mocy”.
Zakład pogrzebowy to może nie jest zbyt dobre miejsce na cuda, a jednak właśnie tam pierwszy raz w życiu poczułam coś w rodzaju dotknięcia opatrzności. Od tej chwili śmierć ukochanego brata nie boli tak bardzo. Znawcy ludzkiej duszy twierdzą, że istnieje 5 etapów przeżywania żałoby po stracie ukochanej osoby – zaprzeczenie, złość, targowanie, depresja, akceptacja – i że można wtłoczyć w podobny schemat zachowań każdego, dotkniętego tragedią człowieka. Czytałam o tym w mądrych książkach i słyszałam, jak wypowiadają się na ten temat autorytety z dziedziny psychologii, ale problem wydawał mi się wówczas tak odległy, że aż abstrakcyjny. W najczarniejszych snach, nie przypuszczałam, że za chwilę sama będę musiała się z nim zmierzyć... W czasie uroczystości pogrzebowych nie byłam sobą Miesiąc temu straciłam brata i nie mogłam się z tym pogodzić (zaprzeczenie). Czułam gniew i bezradność (złość). Kolejne dwa etapy szczęśliwie mnie ominęły. Nie próbowałam handlować z Bogiem. Nie załamałam się psychicznie. Pogodziłam się z losem w tym samym momencie, w którym na trumnę Mateusza posypały się zbite grudy ziemi. Ten brak łez i błąkający się po moich ustach uśmiech zostały odebrane przez rodzinę w sposób jednoznaczny – wszyscy uznali, że po prostu byłam w szoku. Ale prawda jest taka, że nie potrafiłam zapanować nad wypełniającą moje serce radością. Nie chcę kwestionować badań naukowców ani podważać ich kompetencji, bo w większości wypadków mają rację. Pragnę jedynie zasygnalizować, że od każdej reguły jest wyjątek. Mateusz (dla bliskich i przyjaciół Matek) przyszedł na świat 2 sierpnia 1985 roku, rok po moich narodzinach. Wszyscy żartowali, że jesteśmy w pewnym sensie bliźniakami i rzeczywiście od dzieciństwa łączyło nas wielkie podobieństwo fizyczne i niezwykła więź psychiczna. Wiedziałam, że coś się stało Z biegiem lat przestaliśmy wyglądać jak dwie krople wody i spędzać ze sobą każdą wolną chwilę. Matek wyrósł na mające 190 centymetrów ciacho, ja pozostałam drobną, niewysoką blondynką. Jego nosiło po świecie i walczył z nadmiarem testosteronu, mnie ciągnęło do książek i garów. On wcześnie wyprowadził się z domu, wiódł beztroskie kawalerskie życie i bił w piersi, że nie ożeni się wcześniej niż po 40. Z kolei ja marzyłam o marszu Mendelssohna i co najmniej dwójce dzieci. Nasze drogi się rozeszły, więź osłabła, ale dalej strasznie się kochaliśmy... Był 14 listopada. Wieczorem brat przysłał mi SMS-a, że wracając z wyprawy w skałki, prosto z pociągu wpadnie do rodzinnego domu na śniadanie. „Zrób dla kochanego braciszka coś dobrego do żarcia, Mała. Będę koło dziewiątej” – poprosił. Uwielbiałam jego serdeczny styl. Dwie godziny później skorygował informację. Napisał, że poznał fajnych ludzi, że mają w aucie jedno wolne miejsce... Nazajutrz o 5.00 rano w pogrążonym w ciszy mieszkaniu rozdzwonił się stacjonarny telefon. Mam czujny sen, więc pierwsza znalazłam się przy aparacie. Usłyszałam obcy kobiecy głos: – Moje nazwisko Lubartowicz. Czy rozmawiam z krewną pana Mateusza Łasko? Ton jej głosu niczego nie sugerował. Mogła być każdym – nową dziewczyną brata, policjantką z drogówki, kimś, kto znalazł jego komórkę. Jednak ja wiedziałam, że jest posłańcem złej wiadomości i że ma mi do przekazania coś strasznego. W progu sypialni pojawiła się zaspana mama. U sąsiada za ścianą rozdzwonił się budzik. Na osiedlową uliczkę wjechała śmieciara, a pulsujący na jej dachu kogut pomalował żaluzje w oknie na pomarańczowy kolor. Poczułam wszechogarniającą pustkę i nagły ból w okolicy serca. – Tak. Jestem jego siostrą – odparłam. Po drugiej stronie zapadło milczenie. – Doktor Lubartowicz – uściśliła po chwili kobieta i wszystko stało się jasne. – Dzwonię ze szpitala... Bardzo mi przykro, ale samochód, którym jechał pani brat... Zrobiliśmy, co w naszej mocy. To było przeznaczenie czy może głupi pech? Przestałam słuchać. Moje myśli zerwały się ze smyczy jak wściekłe psy i rozbiegły w różne strony świata. Pamiętam, że ogarnęła mnie pokusa, by odłożyć słuchawkę i wrócić do łóżka. Miałam rozpaczliwą nadzieję, że śnię straszny sen, i że telefon jest elementem tego koszmaru. Że obudzi mnie tata wołaniem na śniadanie. W ogóle nie miałam świadomości, że nagle moja twarz stała się trupio blada, a z oczu zaczęły płynąć łzy. Nie wiedziałam, że przykleiłam plecy do chropowatej ściany, w obawie przed upadkiem. Że z moich ust wyrwał się cichy szloch. – O Boże, o mój Boże! Matek... – jęknęła zamierającym głosem matka i zatoczyła się na szybę w drzwiach. Mateusz wracał do domu w towarzystwie trzech młodych mężczyzn. Nie wiadomo, co dokładnie się stało, bo nie było świadków wypadku, ale ich auto zjechało z drogi, taranując baner reklamowy. Jedna z metalowych rur stelaża pękła, przebiła boczną szybę, ugodziła mojego brata w brzuch i wyszła przez plecy. Zmarł niecałą godzinę później na stole operacyjnym z powodu rozległych uszkodzeń narządów wewnętrznych. Pozostałym chłopakom nic się nie stało. Fataliści powiedzieliby, że tak było mu pisane. Realiści, że miał pecha. Nie jestem sobie w stanie przypomnieć kolejnych dni Żadne z nas – mam na myśli ojca, matkę i siebie – nie odważyło się pójść do szpitalnej kostnicy. Tata wpadł w dziwny stan, podobny do katatonii, i całymi dniami gapił się w jeden punkt; mama garściami łykała prochy i wydawała się kompletnie nieobecna, ja zaś – zdaniem wielu – zachowywałam się jak uszkodzony robot. Ciało Matka rozpoznał jego chrzestny, wujek Mietek. Musiało to być dla niego straszne przeżycie, bo zapowiedział, że w niczym nam więcej nie pomoże. – Nie chcę paść na zawał – dodał i rozpłakał się. To na mnie spadły więc formalności związane z pochówkiem. To ja rozmawiałam z pracownikiem domu pogrzebowego i ustaliłam jak ma wyglądać ceremonia w kaplicy. To ja wybrałam trumnę i miejsce na cmentarzu. Ja załatwiłam księdza i poszłam do sklepu, żeby kupić bratu na ostatnią drogę nowe buty. Robiłam to wszystko z nadludzkim opanowaniem, jakby rozpacz i ból nie miały do mnie dostępu. Najgorsze jednak było to, że nie potrafiłam już płakać, że kłębiące się we mnie emocje nie znalazły naturalnego ujścia. Pamiętam te straszne dni jak przez mgłę. Ta mgła była szara, a świat, który się spoza niej wyłaniał, miał niewyraźną, czarno-białą barwę. Istnieje w naszej tradycji barbarzyński zwyczaj, że na kilka godzin przed ceremonią na cmentarzu trzeba pojechać do zakładu pogrzebowego i obejrzeć zwłoki. A może to nie zwyczaj. Może tak nakazują jakieś chore normy prawne?Gdyby ktoś mnie zapytał o najgorszą chwilę w życiu, wymieniłabym bez wahania tę, w której musiałam to zrobić. Nie wiem, co czułam i nie umiem tego opisać, ale miałam wrażenie, że całe moje wnętrze – kości, organy i mięśnie – przeistoczyły się w drżącą galaretę i że jedyną częścią ciała, która nie przeszła tej dziwnej metamorfozy, było gardło. Coś w nim rosło i to coś nie pozwalało mi przełykać śliny, mówić ani normalnie oddychać. Matek wyglądał – zważywszy na okoliczności – całkiem nieźle; jakby spał i nabierał sił po ciężkiej chorobie. Kostucha nie zmieniła jego oblicza w pośmiertną maskę. Cierpienie nie zniszczyło łagodnych rysów młodej twarzy. Po śmierci nie zrezygnował z żartów – Wszystko w porządku? Jest pani zadowolona? – zagadnął mnie pracownik zakładu i mocno się speszył, bo chyba nie planował użyć słowa „zadowolona”. Nie odpowiedziałam. Nie wykonałam żadnego gestu. Wpatrywałam się w brata jak zahipnotyzowana. – Zostawię panią samą – mruknął mężczyzna, znikając za drzwiami biura. Gdzieś tam, z tyłu głowy, pojawiały się myśli, że powinnam się z Mateuszem pożegnać, zmówić modlitwę, po raz ostatni dotknąć jego dłoni, ale nie mogłam się przełamać. Po prostu nie mogłam. Przez całą drogę do zakładu powtarzałam sobie, że jego już nie ma, że to, co zobaczę w trumnie, nie będzie moim bratem, tylko martwym ciałem bez uczuć, duszy i emocji, pustą skorupą, w której nie ma życia. Nie chciałam do niej przemawiać. Miałam ochotę odwrócić się na pięcie i uciec, zamiast tego przymknęłam powieki i wróciłam pamięcią do chwil, które spędzaliśmy razem. – Przestań się mazgaić, głupia kobieto – usłyszałam nagle całkiem wyraźnie znajomy głos. – Tu jest spoko. Drgnęłam, jakby poraził mnie prąd i powoli otworzyłam oczy. Mój nieżyjący od tygodnia brat przekrzywił głowę i gapił się na mnie współczującym wzrokiem, a jego pociągnięte szminką wargi rozciągały się w delikatnym uśmiechu. Bił od niego dziwny blask, coś jakby rozproszone, jaskrawoniebieskie światło. „O Jezu, mam omamy! – pomyślałam w panice. – Stres i brak snu zrobiły swoje. Zaczynam wariować”. – Nie masz omamów – zaprzeczył Mateusz. – To dzieje się naprawdę. Wróciłem, bo muszę powiedzieć ci coś ważnego. Nie zapadłem się w nicość, zmieniłem jedynie miejsce pobytu. Ty też kiedyś tutaj trafisz, więc nie mówię ci żegnaj, tylko do widzenia. I głowa do góry, Mała. Śmierć to kolejny etap życia. Nic więcej. Gadające zwłoki to było dla mnie za dużo, dlatego ponownie zamknęłam oczy i zaczęłam prosić Boga, kimkolwiek jest, żeby przerwał ten koszmar i uchronił mnie przed szaleństwem. Chyba zostałam wysłuchana, bo martwy brat więcej się nie odezwał. Policzyłam do dziesięciu, ostrożnie uniosłam powieki i odetchnęłam głęboko raz, drugi. Trup już na mnie nie patrzył. Halucynacje minęły. Gdzieś z boku skrzypnęły drzwi. – Coś pani mówiła, wszystko w porządku? – spytał z troską pracownik domu pogrzebowego. – W porządku – odparłam, chociaż nic nie było w porządku. – Pójdę już. Mężczyzna zbliżył się do trumny i znacząco chrząknął. – Nie musiała pani tego robić osobiście. Wystarczyło poprosić, spełniamy bez szemrania każde życzenie rodziny, nawet jeśli wydaje się dziwne – rzekł tonem, w którym kryła się nagana. – Słucham? – nie zrozumiałam. – No, przekręciła pani głowę zmarłego – wyjaśnił. – Wie pani, raczej się tego, z różnych powodów, nie praktykuje. Chciałam się obruszyć, bo nie dotknęłam zwłok nawet małym palcem, ale w tym samym momencie uświadomiłam sobie, że jego pretensje są w pełni uzasadnione. Ciało Mateusza nie leżało jak kilka minut wcześniej w pozycji horyzontalnej. Jego szyja była lekko wygięta, a nieruchoma twarz zwrócona ku mnie. Poczułam na karku delikatne mrowienie i watę w kolanach... – Nieważne. Mój brat ma leżeć właśnie w ten sposób – powiedziałam, opuszczając mury ponurego budynku. Nie od razu uwierzyłam w to, że byłam świadkiem metafizycznego zjawiska, nawet przekrzywiona głowa Mateusza nie stanowiła dla mnie żadnego dowodu. Nie ufałam swoim zmysłom. Mogłam coś zrobić, na przykład dotknąć jego twarzy i chwilę później o tym zapomnieć... „To wszystko rozegrało się w mojej wyobraźni” – tłumaczyłam sobie. Kiedy jednak czekałam na zamówioną taksówkę, poczułam dziwny spokój. Sądziłam, że to jakiś rodzaj odreagowania, ulga, bo miałam za sobą to, czego najbardziej się obawiałam. Myślałam, że kolejny kryzys dopadnie mnie na cmentarzu, lecz to, co się tam wydarzyło, nie zepchnęło mnie na dno rozpaczy, tylko podniosło na duchu i pozwoliło uwierzyć w cud. To dziwne, ale czułam zapach ciasta W momencie, gdy grabarze zakopywali trumnę, wdarł mi się w nozdrza zapach pieczonego ciasta. Zdawał się wydobywać prosto z grobu i był tak intensywny, że musiałam przełknąć gromadzącą się w moich ustach ślinę. – Czujesz ? – spytała mnie otumaniona prochami matka. – Tak – odparłam. – To cynamon i jabłka. Mateusz uwielbiał szarlotkę... – chlipnęła. – Tak, uwielbiał – powtórzyłam i zrobiło mi się lżej na duszy. Ból, który nie tak dawno rozrywał moje serce na strzępy, zmienił się w delikatne kłucie. Cierpiałam, lecz to nie była rozpacz, tylko smutek. W tym samym momencie zrozumiałam, że aromat pieczonego ciasta to znak – znak od Mateusza – że jest gdzieś blisko i że nasze rozstanie ma wyłącznie tymczasowy charakter. Czytaj także:„Przez prawie 20 lat nie miałem pojęcia, że mam córkę. Nie zdążyłem jej poznać, bo.... zmarła”„Moją córkę zabił na pasach pijany kierowca. Zatraciłam się w swojej żałobie i odtrąciłam bliskie mi osoby”„Mam żonę, dwójkę dzieci i kochankę. Żyję tak od kilku lat bez wyrzutów sumienia, bo żona wie o wszystkim”
„Byłam w ciąży, gdy okazało się, że mój mąż jest bardzo chory. Odszedł 3 miesiące przed narodzinami naszego syna”
„Grześ nie wybudził się ze śpiączki. Miesiąc temu urodziłam synka. Małego Grzesia. Tęsknię ogromnie za moim mężem. Tęsknię za kimś, kogo już nie ma. Tęsknię tak, że aż boli i nie ma więcej łez, które przyniosłyby mi ulgę”.
Poznałam Grzesia zupełnie zwyczajnie. Przedstawiła nas sobie moja siostra na swoich imieninach. Okazało się, że chodzili na siłownię do jednego klubu. – Anka, nie chwaliłaś się, że masz taką piękną siostrę – powiedział, obrzucając mnie zabójczym spojrzeniem. Zaczerwieniłam się jak pensjonarka. – Skąd go wytrzasnęłaś?? I dlaczego ja nic o nim nie wiem? – zasypałam ją pytaniami. – Nie zawracaj sobie nim głowy – machnęła ręką siostra – Zmienia dziewczyny jak rękawiczki. Nie dla ciebie. Gdybym jej wtedy posłuchała... Stało się inaczej. Grzesiek adorował mnie przez cały wieczór. Był rozmowny i czarujący. Umówiliśmy się na następny dzień. I potem na następny, i jeszcze następny. – To nie jest chłopak dla ciebie – kręciła głową Ania – Opamiętaj się. Pobawi się tobą i rzuci, jak te wszystkie przed tobą. Trochę mnie męczyły te plotki, więc postanowiłam z nim o tym pogadać. – Nie byłem święty – oświadczył – Ale nie spotkałem dotąd odpowiedniej dziewczyny – patrzył mi prosto w oczy – Dopiero gdy poznałem ciebie, zrozumiałem co to miłość – przytulił mnie do siebie. – Zawsze o tym pamiętaj. Trochę zastanowiła mnie ta jego deklaracja, ale nie miałam podstaw, żeby mu nie wierzyć. W końcu nie ukrywał przede mną faktu, że spotykał się z wieloma dziewczętami. Oboje byliśmy dorośli. Zakochałam się w nim po uszy. Dlatego, kiedy mi się oświadczył, nawet przez chwilę się nie zastanawiałam . – Tak, tak, tak – krzyknęłam, rzucając mu się na szyję. – Kocham cię, księżniczko – pocałował mnie w usta. Wzięliśmy ślub i zamieszkaliśmy razem w jego kawalerce. Cieszyliśmy się jak dzieci. Grzesiek pracował jako sprzedawca w sklepie z telefonami, a popołudniami zamieniał się w ratownika na basenie. Dużo pracował i nie było go całymi dniami, jednak wieczory były tylko nasze. Chodziliśmy na spacery, dużo rozmawialiśmy o przyszłości. Masę radości sprawiało nam urządzanie naszego M–1. – Nasze mieszkanko. – Mąż chodził dumny jak paw. – Małe, ale własne – tulił mnie do siebie. – Tu postawimy łóżko, a tu wstawimy półki na książki – biegałam zaaferowana po trzydziestu metrach. – Kuchnia będzie brązowa... – Brązowa? – pokręcił głową – Wolałbym żółtą. – Żartujesz? – spojrzałam na niego z niedowierzaniem – Żółta kuchnia? To dobre w przedszkolu – zmarszczyłam nos. – Żółta, albo żadna – nie ustępował. – Oszalałeś?– zacietrzewiłam się. Po chwili dotarło do mnie, że on się śmieje. – Co ci tak wesoło? – zapytałam. – Bo tak naprawdę to lubię, jak się złościsz. Nie obchodzi mnie, czy ta kuchnia będzie żółta, brązowa, czy nie będzie jej wcale... Ważne, żebyś była szczęśliwa. Skarciłam go spojrzeniem za robienie sobie ze mnie żartów, ale nawet nie potrafiłam udawać, że się na niego gniewam. Czas płynął, a życie toczyło się normalnym rytmem. Dopiero po pewnym czasie dotarło do mnie, że mąż jakoś zmizerniał. – Schudłeś, Grzesiu – pogładziłam go po policzku – Może wyjedziemy gdzieś na weekend, co? Oderwiemy się trochę, odpoczniemy. Poparzyłam na niego pytająco. – Halo, proszę pana – machnęłam mu ręką przed oczami – Jestem tutaj. No to, jak będzie? – dopytywałam się. – To nie jest najlepszy moment – powiedział cicho – Nie jestem ostatnio w dobrej formie. – Nic mi nie mówiłeś – zaniepokoiłam się. – Co się dzieje? – Sam nie wiem – westchnął – Jakoś marnie się czuję. Myślałem, że to grypa. – Nie martw się – pocałowałam go w policzek – To pewnie chwilowa niedyspozycja. – Jesteś zwyczajnie przemęczony. – Pewnie tak – uśmiechnął się słabo. Ostatnio mieliśmy tłumy ludzi w sklepie. Chyba wszyscy raptem muszą mieć telefony. Głowa mi pęka. – A może – zaproponowałam – powinieneś pójść do lekarza. No wiesz, nie musisz być od razu chory – wydukałam niepewnie, widząc malujące się na jego twarzy zniechęcenie – To chociaż zrób badania – nie dawałam za wygraną. – Jestem zdrowy – odpowiedział wymijająco. – Zresztą – przyciągnął mnie do siebie. – Nie chcę o tym rozmawiać – odgarnął mi włosy z czoła. – Znam lepszy sposób na poprawienie mojego samopoczucia – pocałował mnie znacząco. Taka była z nim rozmowa. I pewnie zapomniałabym o niej, gdyby nie to, że któregoś dnia Grzesiek zupełnie bez powodu dostał wysokiej gorączki i wymiotów. – Pewnie jakiś wirus – szepnął cały zielony na twarzy. – Chyba się gdzieś zatrułem. – Teraz to zawiozę cię do lekarza – stwierdziłam kategorycznie. – O nie, nigdzie nie pójdę – zaparł się jak osioł. – Spójrz na siebie – krzyknęłam. – Jak ty wyglądasz. Dlaczego nie chcesz jechać do lekarza? – Kotuś – powiedział czule – to minie, uwierz mi. Czy on przypuszczał, że jest aż tak bardzo chory? Może tak, a może nie, zresztą teraz to nie jest już ważne. Wiedziałam tylko, że dzieje się coś złego, a ja nie potrafię mu pomóc. Miałam mieszane uczucia. W końcu postanowiłam porozmawiać z mamą. – Nie chce iść do lekarza – poskarżyłam się – A wygląda jak siedem nieszczęść. Ma gorączkę, wymiotuje, jeszcze mi się odwodni. Nie wiem, co mam robić. – Zadzwoń po pogotowie – doradziła mama – Jeżeli faktycznie jest tak źle, to nie ma na co czekać. Spojrzałam na Grzesia. Włosy miał mokre od potu, bladą twarz i podkrążone oczy. Wyglądał znacznie gorzej niż przed chwilą. Wykręciłam numer pogotowia. Lekarz zbadał męża z miną nie wróżącą nic dobrego. – Najlepiej to byłoby zabrać pana do szpitala... – Nigdy w życiu – zaparł się. – Wobec tego proszę koniecznie wykupić te lekarstwa i zgłosić się do swego lekarza rodzinnego. – Kochanie, może powinieneś położyć się do tego szpitala – zasugerowałam po wyjściu doktora. – Zrobią ci badania... – Nigdy w życiu – powtórzył. – Szpital to umieralnia, a ja jestem zdrowy jak tur – huknął się w pierś, aż zadudniło. Leki chyba rzeczywiście pomogły, bo Grzesiek poczuł się lepiej i przez jakiś czas był spokój. Nawet nie poszedł na kontrolę. Ja też tego nie dopilnowałam, byłam zajęta myślami o tym, że spóźnia mi się miesiączka. Cykle, odkąd pamiętam, miałam zawsze nieregularne, często sięgające trzydziestu paru dni, ale wertując kartki kalendarza doszłam do wniosku, że ten musiałby być nadzwyczaj długi. W końcu skłoniło mnie to, by wziąć długopis do ręki i skrupulatnie, dzień po dniu, policzyć wszystkie cykle z ostatnich kilku miesięcy. „Czy to możliwe – myślałam – abym była w ciąży? Oczywiście – odpowiadałam sobie po chwili. – Przecież chcieliśmy mieć dziecko”. Rzeczywiście. Jakiś czas temu odstawiliśmy na bok wszystkie tak zwane środki ostrożności. A jednak byłam zaskoczona. Upłynął bowiem dłuższy okres i nic się nie wydarzyło. Miałam nawet chwile obawy, że coś jest nie w porządku. Jednak bardziej doświadczone koleżanki pocieszały mnie, że nie zawsze od razu zostaje się mamą. Ale teraz pobiegłam szybko do apteki. Zapłaciłam i ile sił w nogach pędziłam do domu. Z wypiekami na twarzy otworzyłam test ciążowy i wyjęłam zawartość. Na białym kawałku plastiku, było kilka okienek. Wzięłam do ręki instrukcję i zaczęłam czytać. „Zakraplaczem nabierz kilka kropli moczu, najlepiej zaraz po przebudzeniu...”. „Nie wytrzymam do rana – pomyślałam. – Zrobię ten test teraz, a jak nic nie wyjdzie, to kupię drugi i powtórzę badanie rano”. Zaczęłam czytać dalej ulotkę: "Nanieś mocz, do okienka B. Jeśli w okienku C pojawi się niebieski pasek to znak, że dobrze wykonałaś test. Teraz odczekaj pięć minut i spójrz do okienka A. Jeśli pasek jest koloru czerwonego, jesteś w ciąży. Jeśli natomiast kolor paska jest niebieski, oznacza to, że ciąży nie ma, bądź jest za wcześnie na jej stwierdzenie. Powtórz wówczas test po upływie 2 tygodni”. Z bijącym sercem weszłam do toalety i wykonałam wszystkie zalecone czynności. Potem położyłam test na pralce i poszłam do pokoju. Usiadłam na fotelu i obserwowałam wskazówki zegara. Gdy minęło 5 minut postanowiłam poczekać kolejne pięć, aby wynik był dokładniejszy. Potem chciałam poczekać następne 5 minut, ale w rezultacie zwyciężyła ciekawość. Stanęłam przed drzwiami łazienki i zamknęłam oczy. Po omacku weszłam do środka. Gdy poczułam w ręku test, otworzyłam oczy. To co zobaczyłam przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Łzy gwałtownie napłynęły mi do oczu, ale były to łzy szczęścia, szczęścia tak wielkiego, że nie do określenia... Kreska była nad podziw wyraźna i kolor czerwony, nie budził żadnych wątpliwości. Chciałam krzyczeć, tańczyć i powiedzieć o tym całemu światu. Emocje aż we mnie kipiały. W tym momencie usłyszałam zgrzyt klucza w zamku. Potem drzwi otworzyły się i ujrzałam mojego męża. Był zmęczony, źle wyglądał, ale na mój widok rozpromienił się. – Co się dzieje? – roześmiał się – Wyglądasz, jakbyś wygrała milion w totolotka. – Wygrałam znacznie więcej – krzyknęłam entuzjastycznie – Razem wygraliśmy. Posadziłam go wygodnie w fotelu i poprosiłam, aby zamknął oczy. Wykonywał polecenia bez oporu, najwyraźniej rozbawiony całą sytuacją. Pobiegłam po test. – Jeszcze nie – dyrygowałam – Jeszcze chwilę. Teraz możesz otworzyć oczy. – Co to jest? – patrzył zdziwiony? – Test ciążowy? – w końcu do niego dotarło. – Będziemy mieli dziecko?? Hura! – podskoczył do góry. Przytulił mnie bardzo mocno i całował moje włosy, oczy policzki i usta. – Jeśli to będzie syn, nauczę go grać w piłkę nożną – mówił rozmarzony. – Jeśli córka, to zapiszę do szkoły tańca... – marzył. – Będziemy chodzić na spacery, wyjeżdżać na wakacje, wiesz co? Może kupimy psa? – Co byś chciał? Syna czy córkę? – spytałam ze śmiechem. – Bliźnięta – śmiał się. Dziecko tak przysłoniło mi cały świat, że nie zauważyłam, że Grześ znowu źle się czuje. Tego samego dnia, kiedy poczułam pierwsze ruchy maleństwa zadzwonili z jego pracy, że mąż stracił przytomność i jest w szpitalu. Powiadomiłam rodziców i razem tam pojechaliśmy. Mój ukochany leżał na oddziale intensywnej terapii podłączony pod jakieś rurki, kroplówki i inne urządzenia pompujące weń życie. Był nieprzytomny. – Co mu jest? – spytałam drżącym głosem lekarza w gabinecie. – Pani mąż jest bardzo chory – popatrzył na mnie poważnie. – Co to znaczy? – krzyknęłam. Czułam, że za chwilę zemdleję. – Proszę usiąść – przeniósł wzrok na mój lekko zaokrąglony już brzuch. Ręce trzęsły mi się jak nie moje, nogi miałam z waty, a całe ciało zamieniło się w galaretę. – Dlaczego mój mąż jest ciągle nieprzytomny – przeniosłam wzrok na stojącą obok pielęgniarkę. Wyraźnie czułam, że coś jest nie tak. – Pani mąż... – zawahał się. – Zrobiliśmy wstępne badania. Powiem wprost. To nowotwór. Rak mózgu. Stadium bardzo zaawansowane. Bardzo mi przykro – rozłożył ręce. – Robimy co w naszej mocy, ale są przypadki, gdzie medycyna jest bezradna. – Nie rozumiem – w głowie mi się kołowało. – Jak to... nowotwór? Przecież to się chyba leczy... – Owszem, ale w początkowym okresie. Guz rakowy tworzy się samoistnie latami, może przez pewien czas nie dawać objawów i w końcu zaatakować ze zdwojoną siłą. Tak jak w przypadku pani męża. – Nie, nie, nie!!! – krzyczałam. – To niemożliwe, nie on – łzy trysnęły mi z oczu. – Pan się pomylił! – Kochanie, spokojnie, pamiętaj o dziecku – mama przytuliła mnie do siebie. Wyrwałam się z jej uścisku i wybiegłam. Sama nie wiem, gdzie chciałam uciec i co zrobić. Opadłam gdzieś na jakieś krzesło i ukryłam twarz w dłoniach. W jednej chwili straciłam wszystko, co kochałam. Miałam żal do całego świata. Rozpadło się całe moje życie, marzenia prysły jak bańka mydlana. Nikt, kto nie przeżył takiej tragedii, nie zrozumie, jaki to ból. Boli każda myśl i każda cząstka ciała. Każde spojrzenie i każdy dźwięk. Ma się ochotę krzyczeć, wyrzucić z siebie to wszystko. Ale krzyk, też nie przynosi ulgi, więc znów chce się krzyczeć i tak w kółko. „Bezradność – pomyślałam. – Nie ma nic gorszego!” Postanowiłam się nie poddawać. Jeździłam do niego codziennie, siedziałam całe dnie, mówiłam o dziecku, że już się rusza, że to chłopczyk. Połykałam płynące ciurkiem łzy. Kładłam jego nieruchomą rękę na swój brzuch i wierzyłam, że Grześ czuje, to co ja. Pierwsze, nieśmiałe jak skrzydła motyla ruchy naszego maluszka. Miałam bardzo dużo czasu na myślenie. Nie mogło do mnie dotrzeć, że jeszcze niedawno mąż śmiał się, cieszył się z mojej ciąży, a teraz leży z zamkniętymi oczami, taki daleki, obcy. Patrzyłam w jego twarz, łudziłam się, że w końcu otworzy oczy, przytuli mnie i powie: „Kochanie, zawsze będę z tobą”. Grześ nie wybudził się już ze śpiączki. Nie wiem, czy czuł, że byłam z nim przez cały czas? Chcę wierzyć, że tak. Miesiąc temu urodziłam synka. Małego Grzesia. Tęsknię ogromnie za moim mężem. Tęsknię za kimś, kogo już nie ma. Tęsknię tak, że aż boli i nie ma więcej łez, które przyniosłyby mi ulgę. Czasem, gdy siedzę wpatrzona w okno po zmroku, wyobrażam sobie, że gdzieś tu wędruje jego dusza i otacza mnie opieką. Czuję go każdą cząstką mego ciała, czuję jego miłość do mnie i do naszego malutkiego synka. Chcesz podzielić się z innymi swoją historią? Napisz na redakcja@polki.pl. Więcej listów do redakcji:„W wieku 16 lat oddałam córkę do adopcji. Teraz uratowałam życie wnuczce, która była ciężko chora”„Mój narzeczony pochodził z majętnej rodziny z koneksjami, a ja nie śmierdziałam groszem. To nie mogło się udać”„W wieku 45 lat zostanę po raz drugi mamą i po raz pierwszy babcią. Nie planowałam tego, ale tak w życiu bywa”
„Ja mam 52 lata, a moja kochanka 32. Myślę, że jest ze mną dla pieniędzy, bo liczy na spory spadek”
„Po śmierci żony długo nie mogłem się pozbierać. Byłem pewien, że już nigdy nie spojrzę na inną kobietę. Do czasu... Boję się jednak, że małżeństwo z taką młodą, a na dodatek biedną dziewczyną to spore ryzyko...”.
Byliśmy jedynymi osobami bez pary, więc od razu zostaliśmy sobie przypisani. Posadzono nas obok siebie, zaczęliśmy rozmawiać… Gdy wieczór dobiegł końca, złapałem się na tym, że nie chcę się z nią rozstawać. Długo się zastanawiałem, zanim zaproponowałem Marice spotkanie. Gdy się poznaliśmy miałem 50 lat, ona niedawno skończyła 30. Bałem się, że gdy do niej zadzwonię, to mnie wyśmieje. Ale w końcu się odważyłem. Ku mojej radości – nie odmówiła. Ani tamtego dnia, ani następnego. Im lepiej ją poznawałem, tym mocniej utwierdzałem się w przekonaniu, że chcę z nią spędzić resztę życia. – Oczywiście, że wyjdę za ciebie – powiedziała wzruszona, gdy wręczyłem jej pierścionek zaręczynowy. Po ślubie poprosiłem Marikę, by zrezygnowała z pracy. Była sprzedawczynią w butiku z ubraniami, zarabiała grosze. Tymczasem ja miałem świetnie prosperującą firmę, stać mnie było na utrzymanie rodziny. Zgodziła się po długich dyskusjach. Od tamtej pory zajęła się prowadzeniem domu. Była oddaną, czułą i kochającą żoną. Dziękowałem losowi, że ją postawił na mojej drodze. Pół roku po ślubie postanowiłem spotkać się z kolegami. Dawno się nie widzieliśmy, bo każdą wolną chwilę spędzałem z Mariką, ale akurat wtedy wyjechała na dwa dni odwiedzić chorą ciocię. Doszedłem do wniosku, że to świetna okazja, aby odświeżyć dawne znajomości. Szczególnie że koledzy coraz częściej dogryzali mi przez telefon, że trafiłem pod pantofel. Umówiliśmy się w pubie. Na początku wszystko wyglądało tak jak dawniej. Wypiliśmy po kilka piw, pogadaliśmy o interesach, omówiliśmy wyniki meczów w piłce nożnej. – No dobra. A jak tam twoja młoda żonka? Dobrze się sprawuje? – zmienił nagle temat Stefan. – Doskonale – odparłem na odczepnego. Nie miałam ochoty rozmawiać z nim o swoim małżeństwie. – Pytam, bo ostatnio gadaliśmy z chłopakami o tobie i Marice. I doszliśmy do wniosku, że jesteś bardzo odważny – ciągnął Stefan niezrażony. – Tak? A niby dlaczego? – Bo małżeństwo z taką młodą, a na dodatek biedną dziewczyną to spore ryzyko. Nie pomyślałeś, że wyszła za ciebie dla pieniędzy? – wypalił znienacka. – Słucham? – No sam zobacz. Bez ciebie była nikim, zwykłą sprzedawczynią. A teraz jest wielką panią w pięknej willi, a ty dajesz jej wszystko, co sobie zamarzy… – zawiesił głos. – Zwariowałeś? Marika mnie kocha! – zdenerwowałem się. – Jesteś pewien? Kto wie, co jej tam po głowie chodzi. Może ma na boku jakiegoś młodego kolesia i tylko czeka, żebyś się przekręcił na zawał. A wtedy wszystko jej. Pieniądze, firma, samochody… Żyć nie umierać… – O czym ty, do cholery, mówisz?! – ledwie trzymałem nerwy na wodzy. – Nie gniewaj się, stary… Może faktycznie to porządna dziewczyna. Ale na wszelki wypadek powinieneś ją mieć na oku. Strzeżonego pan Bóg strzeże – zarechotał. Zauważyłem wtedy, że pozostali koledzy też uśmiechają się pod nosem znacząco. Potwornie mnie to wkurzyło. Zerwałem się z krzesła jak oparzony. – Wiecie, co myślę? Że mi zazdrościcie. Ja mam młodą, piękną, czułą i dobrą żonę, a na was czekają stare i marudne jędze – wycedziłem i wyszedłem z pubu. Po powrocie do domu długo nie mogłem zasnąć. Słowa Stefana nie dawały mi spokoju. „A jeśli on ma rację? Kobiety przecież świetnie potrafią udawać” – tłukło mi się po głowie. Próbowałem odpędzić tę myśl, ale wracała jak natrętna much Przez kolejne dni bacznie obserwowałem żonę, ale nie zauważyłem niczego podejrzanego. Jak zwykle czekała na mnie z kolacją, była opiekuńcza i czuła. Wcale mnie to jednak nie uspokoiło. Przecież wychodziłem z domu rano i wracałem wieczorem. Nie miałem pojęcia, co ona robi przez cały dzień. Tak mnie to męczyło, że postanowiłem wynająć prywatne biuro detektywistyczne. Tylko w ten sposób mogłem się przekonać, czy moja żona jest mi rzeczywiście wierna. Przez następny miesiąc detektyw chodził za Mariką krok w krok. Ale też niczego podejrzanego nie zauważył. Gdy mówiła mi, że idzie do fryzjera, faktycznie tam szła; gdy wybierała się na babskie ploteczki, spotykała się z dziewczynami. I tak dalej. – Wygląda na to, że żona nie ma nikogo na boku. Gdyby miała, na pewno już by się z czymś zdradziła – stwierdził szef biura, gdy przyszedłem do niego na rozmowę. – Cieszę się. Ale na wszelki wypadek pochodźcie za nią jeszcze przez tydzień. Chcę mieć stuprocentową pewność – odparłem. Gdybym już wtedy odwołał zlecenie, może obyłoby się bez kłopotów. A tak… Było to trzy dni po mojej wizycie u detektywów. Wróciłem do domu wcześniej i zapowiedziałem Marice, że jedziemy na zakupy. Właśnie miałem zamykać drzwi wejściowe, gdy nagle chwyciła mnie za ramię. – O Boże, on tu znowu jest! – wyszeptała i wciągnęła mnie z powrotem do domu. – Kto? – zdziwiłem się. – Ten facet! – Jaki facet? – ciągle nie rozumiałam. – Nie wiem. Nie znam go. Wdziałam go kilka razy. I to nie tylko przed domem, ale i przed salonem fryzjerskim, i przed sklepem… Nic ci nie mówiłam, bo uznałam, że to przypadek, ale teraz myślę, że on mnie śledzi. Może chce mnie porwać dla okupu?! Podprowadziłem ją do okna. – Gdzie on jest? – O tam! Schował się za tym grubym drzewem. Sam zobacz! – wskazała kierunek. Wytężyłem wzrok. Za pniem rzeczywiście czaił się jakiś facet. Rozpoznałem w nim… wynajętego przeze mnie detektywa. – E tam, to pewnie nic takiego. Zwykły przechodzień – machnąłem ręką. – Wcale nie! Mówię ci, że za mną chodzi! Dzwonię na policję. Niech go sprawdzą! – wykrzyknęła żona i chwyciła za komórkę. Nogi się pode mną ugięły. Gorączkowo zastanawiałem się, co robić. Wiedziałem, że jeśli przyjedzie patrol i zacznie przepytywać faceta, to Marika prawdopodobnie dowie się, że kazałem ją śledzić. A wtedy… Bałem się nawet pomyśleć, co się wtedy stanie. Zawsze mi mówiła, że w małżeństwie, oprócz miłości, liczy się wzajemne zaufanie… Wyrwałem jej komórkę z ręki. – Zostaw, sensacja nam niepotrzebna. Po co sąsiedzi mają widzieć radiowóz przed naszym domem. Sam to załatwię. – Ty? Ale… – próbowała protestować. – Żadnego ale. Siedź tu i czekaj – uciąłem. – Błagam cię, tylko uważaj na siebie – wyszeptała przerażona. – Nie martw się, wszystko będzie dobrze. Poradzę sobie. Tylko nigdzie nie dzwoń! Rozmowa z detektywem nie była długa. W kilku dobitnych zdaniach powiedziałam mu, co myślę o jego profesjonalizmie. I zapowiedziałem, że nie zapłacę ani złotówki. – Przepraszam, pańska żona jest bardzo spostrzegawcza, jeszcze nigdy mi się nie zdarzyła taka wpadka – tłumaczył się. – Dobrze już, dobrze – przerwałem mu. – Lepiej niech pan szybko wymyśli, jak mam się z tego wyplątać. Bo jak żona pozna prawdę, to mi nie daruje… Zastanawiał się przez chwilę. – Wiem. Niech mi pan przywali. Normalnie, pięścią w twarz – powiedział. – Słucham? – nie dowierzałem. – O jejku, powie pan, że jestem jej cichym wielbicielem. I że zrobił pan ze mną porządek. Nie dość, że sprawa się nie wyda, to jeszcze trochę punktów pan u żony złapie… – Serio? – Jak najbardziej. No już! Zatem mu przywaliłem. W sam środek nosa. Zachwiał się na nogach, a potem padł jak nieżywy. – Żebym cię tu więcej nie widział! – wrzasnąłem efektownie, a potem odwróciłem się na pięcie i wróciłem do domu. Marika czekała na mnie w holu. – Wszystko widziałam! Kto to był? – A taki jeden. Zakochał się w tobie i chciał cię zaprosić na randkę. Ale wybiłem mu to z głowy – rzuciłem od niechcenia. Spojrzała na mnie z uwielbieniem. – Mój rycerzu… Chodź, sprawdzę, czy nie masz żadnych ran – wyszeptała i pociągnęła mnie w stronę sypialni. Pomyślałem, że jednak zapłacę detektywowi. Za pomysł… Więcej listów do redakcji:„Pijany kierowca tira spowodował wypadek, w którym omal nie zginęła moja żona. Tego dnia wracała od kochanka”„Czy na pewno jestem ojcem swojego syna? Ledwo znałem Aldonę, a już wpadliśmy. Może była w ciąży już wcześniej”„Moje dzieci uważają, że obowiązkiem dziadków jest zajmowanie się wnukami. Ja mam swoje życie”
Mógł mieć każdą, wybrał jedną. Gdy nie mógł już utrzymać długopisu w rękach, nagrał jej list miłosny
„Dirty Dancing” był jednym z najczęściej oglądanych przez kobiety filmów jakie wyprodukowano. I nie powinno to dziwić, że kobiety oszalały na punkcie aktora, wysyłały do niego listy, urządzały nocne straże (!) pod jego domem.
Kobiety za nim szalały, mężczyźni po cichu zazdrościli. Patrick Swayze, amerykański aktor i tancerz zmarł 14 września 2009 roku po walce z nowotworem. W ostatnich miesiącach życia stał się cieniem samego siebie. Chcemy go pamiętać jako rycerskiego Orry'ego Maine'a z „Północ Południe”, przystojnego tancerza z „Dirty Dancing”, oddanego męża z „Uwierz w ducha”. 57 lat życia, 34 lata małżeńskiego stażu, 42 role filmowe Patrick Swayze jest legendą, jednak zanim się nią stał, przeszedł długą i niełatwą drogę. Urodził się jako jedno z pięciorga dzieci na ranczu pod Houston. Syn kowboja i jednej z najlepszych tancerek w tej części Stanów odziedziczył po rodzicach najlepsze geny. Rodzice wiązali z nim ogromne nadzieje. Jessie Wayne Swayze chciał, by syn został kowbojem, tak jak on i nic dziwnego - Patrick miał ku temu duże predyspozycje. Koledzy ze szkoły naśmiewali się z niego - nie mieściło im się w głowach, że taniec może być jego pasją i sposobem na życie. Swayze natomiast nie był delikatnym chłopcem - interesował się też sztukami walki. Każdy rzucony pogardliwy tekst w jego kierunku mógł być przyczynkiem do bójki, którą z pewnością by wygrał. Wielokrotnie jednak pokazał, że był ponad to. Swayze był wysportowany, silny, odnosił sukcesy w rodeo. Mógł poradzić sobie na ringu, na byku czy w sporcie, który zamienił na taniec. Ojciec pokładał w nim nadzieje: widział w nim zawodowego sportowca. Swayze rozpoczął treningi futbolowe i miał za sobą pierwsze sukcesy. W dobrze zapowiadającej się karierze przeszkodziła mu kontuzja kolana, a nawet groziła mu amputacja. Przeszedł serię skomplikowanych operacji, na nowo uczył się stawiać kroki. Miał myśli samobójcze. Wtedy pojawiło się światło w tunelu. Rezygnacja z kontaktowego sportu na rzecz tańca. Patrick wiedział już, że tylko od niego zależy, jak to życie przeżyje. Swayze ukończył Harkness Ballet School i Joffrey Ballet School i wieku 18 lat zaczął występować na Broadwayu. W 1975 poślubił tancerkę i uczennicę swojej matki, Lisę Niemi, miłość swojego życia. Rodzina nie kibicowała im - Patrick przechodził załamanie nerwowe, a młodsza od niego o 15-letnia Lisa była krucha i delikatna - matka aktora uważała, że zbyt krucha na to, by mogła być w związku z Patrickiem. Z koeli rodzice Lisy nie widzieli w Swayze kandydata na żywiciela rodziny. Tancerz to przecież nie zawód... Kiedy jednak Swayze postanowił wyjechać do Nowego Jorku za karierą, Lisa pojechała za nim i tam wzięli ślub. Oboje tańczyli rewelacyjnie, lecz kolejną kłodą rzuconą pod nogi była kontuzja. Po kilku operacjach Swayze chodził o lasce i o balecie musiał zapomnieć, ale nie o tańcu. Zaczął myśleć o aktorstwie i zapisał się do szkoły aktorskiej marząc o wielkim ekranie. Lisa trwała przy jego planach. Po dwóch latach pracy udało mu się zdobyć angaż do broadwayowskiego przedstawienia „West Side Story”, został dostrzeżony i zaproponowano mu główną rolę w „Grease”. On jednak chciał grać nie tylko w musicalach na Broadwayu. Gdy w Nowym Jorku osiągnął już wszystko, co chciał, wyruszył na podbój Hollywood. Przeprowadzili się do Los Angeles. Tam Patrick, wspierany przez ukochaną, wędrował z castingu na casting. Grał mało znaczące role, ale do czasu. Z Nowego Jorku do Los Angeles Po „Skatetown” zaproponowano mu udział w kultowym już filmie „Outsiderzy”. Ale dopiero rola w telewizyjnym serialu „Północ–Południe” przyniosła mu rozgłos i rozpoznawalność. Do tego błękitne oczy i blond włosy - było niemal pewne, że wszystko, czego się dotknie, zamieni się w złoto. Za zarobione pieniądze kupili zrujnowane ranczo z dala od wielkomiejskiego zgiełku, u stóp gór San Gabriel. Nie bali się żadnej pracy - w Nowym Jorku często dorabiali, remontując mieszkania, teraz dopieszczali swoje miejsce na ziemi. Wicie gniazda łączyło się z nadzieją, że rodzina się powiększy. Mieli nadzieję, że niedługo nie będą już sami i doczekają się gromadki dzieci. Życie jednak po raz kolejny pokazało im, że nie można mieć wszystkiego. Lisa dwukrotnie poroniła. Para nie doczekała się dzieci, co było powodem plotek i dociekań. Wciąż po śmierci aktora pojawiają się informacje, które dotyczą życia uczuciowego Swayze. Kirstie Alley, koleżanka z planu aktora wyznała w Daily Mail, że Patrick był w niej zakochany i mieli romans. Osiągnął duży sukces w inscenizacji musicalu „Grease” i zwrócił na siebie uwagę producentów filmowych i został zaangażowany do jednej z ról w komedii „Skatetown”. Potem pojawiły się kolejne propozycje, ale na prawdziwy sukces musiał poczekać kilka lat, do 1986 roku. Miłość ponad wszystko 9 maja 1997 roku w wypadku na koniu, Patrick Swayze złamał obie nogi i zerwał cztery ścięgna w ramieniu podczas kręcenia filmu „Listy od zabójcy”. Od czasu tego wypadku miał w kości udowej tytanowy pręt i nie mógł obyć się bez kuli. To nieco wstrzymało jego aktorskie zapędy. 9 lat później wystąpił w filmie „Youngblood”. Przyniosła mu ona bardzo przychylne recenzje, a jego nazwisko zyskało na wartości. Rok później pojawił się w roli przebojowego tancerza w „Dirty Dancing”. Rola Johnny'ego otworzyła mu drzwi Hollywood. W latach 80. „Dirty Dancing” był jednym z najczęściej oglądanych przez kobiety filmów jakie wyprodukowano. W jednym z wywiadów zapytany, dlaczego zdecydował się na udział w tym filmie, mówił: I nie powinno to dziwić, że kobiety oszalały na punkcie aktora, wysyłały do niego listy, urządzały nocne straże (!) pod jego domem. Jednak to on był typem zazdrośnika, a nie jego żona. „Nobody puts Baby in a corner” Film „Dirty Dancing” okazał się być ogromnym przebojem po obu stronach Oceanu, ale dobra passa nie trwała długo. Na początku lat 90. popularność aktora zaczęła słabnąć. Przez krytyków dostrzeżony został ponownie w 1996 roku, kiedy to otrzymał nominację do Złotego Globu za „Ślicznotki”, ale nie przywróciło to aktorowi dawnej sławy. Mimo wszystko wciąż był popularny. Tak żartował na swój temat Swayze, a miliony kobiet wzdychały do niego i marzyły o jednym tańcu z nim i śniły po nocach sny z jego udziałem. Był rozbudowany i odróżniała go męska sylwetka na tle wiotkich tancerzy. W 1991 roku został przez magazyn People wybrany najseksowniejszym mężczyzną oraz zaliczony do 50 najpiękniejszych ludzi na świecie. Sława go przerosła Choć wydawać by się mogło, że to do niej dążył przez kilkanaście lat i chciał osiągnąć szczyt popularności, to to marzenie obróciło się na niekorzyść. Zaczął zaglądać do kieliszka. Potrafił po kilku piwach z sześciopakiem przemierzać kręte ulice samochodem, nie zważając na ryzyko i zagrożenie. Potem w wywiadach przyznał, że nie sądził, że taki wpływ wywrze na nim kariera. Lisa wytrzymywała jego wyskoki, ale do czasu. Kiedy po sukcesie filmu „Uwierz w ducha” w jego portfolio używek pojawiła się kokaina i rozpacz, bo para nie mogła mieć dzieci, powiedziała dość. Uznała, że wzięcie udziału w rozbieranej sesji ocuci męża. Fakt, na pewien czas Swayze przypomniał sobie, że otoczka skandalu to nie jego bajka i chce spokoju. Po latach mówił, że to żona wyrwała go z nałogu, choć nieoficjalnie nigdy nie rzucił alkoholu, kilkakrotnie narażając swoje życie będąc pod jego wpływem. Nigdy jednak nie powiedział złego słowa na temat swojego małżeństwa i trwał przy żonie nawet wtedy, gdy wystąpiła nago na okładce pisma. Choroba, która zabrała wszystko W sylwestra 2007 roku poczuł, że szampan ma inny smak. Metaliczny posmak był sygnałem nadchodzącego nieszczęścia. W styczniu 2008 roku wykryto u niego nowotwór trzustki. Po wyniki nie był w stanie pojechać osobiście - to Lisa musiała przekazać mu wieści. Zapłakana oznajmiła mu diagnozę - rak trzustki. Lekarz nie dawał mu większych szans, ale Swayze był typem wojownika. Terapia za terapią... Ich pozytywne skutki przyćmił rozwój nowotworu. Swayze choć walczył, nawet po przebytej operacji, podczas której usunięto mu część żołądka, zmarł w nocy z 14 na 15 września 2009 roku w Los Angeles. Jego prochy zostały rozsypane na jego ulubionym ranczu w Nowym Meksyku (niedługo po jego śmierci żona sprzedała nieruchomość). Po śmierci aktora okazało się, że zostawił żonie list miłosny, który nagrał na dyktafonie, kiedy nie był już w stanie utrzymać długopisu. Przeżyli razem 34 lata. Niemi, która 25 maja 2014 roku wyszła za mąż za milionera, jubilera Alberta DePrisco, nie utrzymuje kontaktu z rodziną zmarłego. Artykuł pierwotnie opublikowano 13.09.2016. Czytaj także: „Nie musiała zginąć. Osierociła synów, ale pamięć o niej nie umrze - życie księżnej Diany”Dramatyczne życie Keanu Reevesa. Czy pogodził się z utratą córki?Ofiara sekty czy naiwna aktoreczka? Prawda o związku Katie Holmes i Toma Cruise'a
„Zostaliśmy ze zmarłą w pokoju obok”. Wszyscy odmawiali odbioru ciała 93-latki ze Szczecina
Wnuczka kobiety jest przerażona podejściem służby zdrowia do śmierci jej babci. Kiedy lekarze dowiedzieli się, że 93-latka mogła mieć koronawirusa, nikt nie chciał przyjechać stwierdzić zgonu.
Do dramatycznych zdarzeń doszło w jednym z domów w Szczecinie, gdzie zmarła 93-latka z podejrzeniem koronawirusa. Lekarze i pracownicy zakładów pogrzebowych nie chcieli odebrać ciała zmarłej, wymawiając się brakiem odpowiedniego sprzętu i zabezpieczenia do pracy ze zwłokami potencjalnie zakażonymi Covid-19. Przez kilkanaście godzin rodzina nie wiedziała, co zrobić ze zmarłą babcią w pokoju obok. Sprawa zmarłej 93-latki ze Szczecina 93-latka zmarła w czwartek około godz. 20. Cała rodzina przebywała wówczas na kwarantannie domowej, ponieważ wnuczka zmarłej uzyskała pozytywny wynik testu na Covid-19. Bliscy kobiety zaczęli szukać lekarza, który sporządziłby akt zgonu staruszki i zakładu pogrzebowego, który mógłby zająć się odbiorem zwłok i przygotowaniem ich do pochówku. Po 5 godzinach lekarz z nocnej przychodni zgodził się przyjechać do domu 93-latki i stwierdzić zgon. Problemem wciąż jednak pozostawały zakłady pogrzebowe, które odmawiały odbioru zwłok. Na szczęście, po kilku godzinach udało się znaleźć zakład pogrzebowy, który zgodził się przysłać pracowników po ciało 93-latki. Rodzina zmarłej jest zaszokowana podejściem służby zdrowia do ich sytuacji. Nie pomógł im nawet Sanepid ani Centrum Zarządzania Kryzysowego. Zobacz więcej wiadomości z Polski i ze świata: Rekordowa liczba zachorowań na koronawirusa. Prof. Simon: "Liczba zakażeń będzie rosła" Polscy lekarze wycięli guza o wadze 24 kg. Pacjentka trafiła do szpitala z bólem brzucha Szkoły znów zostaną zamknięte? Minister Zdrowia komentuje wzrost zakażeń w placówkach edukacyjnych Po latach okazało się, że mężczyzna jest jednym z trojaczków. Rodzeństwo rozdzielono w ramach eksperymentu
Czy można zarazić się koronawirusem od zmarłego?
Czy przygotowanie do pochówku zmarłego, który był zarażony koronawirusem, wymaga zastosowania specjalnych środków ostrożności? Ekspert rozwiewa wątpliwości: oto jak długo wirus pozostaje w ciele.
Dziś świat przeraziły zdjęcia z włoskiego miasta Bergamo w Lombardii. Transport setek trumien na ciężarówkach wywożonych z miasta przyprawia o ciarki. Stąd pojawia się pytanie - czy właśnie taki scenariusz nas czeka? Robimy wszystko, by do niego nie doszło: przestrzegamy kwarantanny, dbamy o higienę rąk, pomagamy sobie w czasie pandemii, respektujemy ograniczenia wprowadzane w sklepach. Co, jeśli w czasie epidemii koronawirusa umrze ktoś, kogo znasz? Czy wzięcie udziału w pogrzebie stanie się aktem heroizmu? I jak powinny zachować się osoby, które będą przygotowywać ciało do pochówku? Czy zarażenie się koronawirusem od zmarłego jest możliwe? Na ten temat wypowiedział się wirusolog Włodzimierz Gut. Ocenił, czy można zarazić się koronawirusem od zmarłego: Z wiadomych względów zmarła osoba - ponieważ nie wydycha powietrza - nie przenosi wirusa. Czas, po którym członkowie rodziny mogą znaleźć się w pobliżu bliskiego zmarłego również sprawia, że obawy o zarażenie się koronawirusem od zmarłego są bezpodstawne. Wiemy, jak długo koronawirus utrzymuje się na przedmiotach, jednak to, ile żyje poza organizmem człowieka i zdolność do transmisji to dwie różne sprawy. W sposób ogólny, na temat przeżywalności patogenów w ciele zmarłej osoby, wypowiadała się także WHO. Najnowsze informacje na temat pandemii koronawirusa:
Kolejna ofiara koronawirusa w Polsce. Mężyczyzna miał 57 lat
Z dnia na dzień rośnie liczba zdiagnozowanych zarażonych osób i niestety - ofiar śmiertelnych. 5. ofiarą jest mieszkaniec Wałbrzycha.
Z dnia na dzień rośnie liczba zdiagnozowanych zarażonych osób i niestety - ofiar śmiertelnych. 5. ofiarą jest mieszkaniec Wałbrzycha (woj. dolnośląskie). Koronawirus zbiera żniwo: zmarł 57-letni mężczyzna Jak podało Ministerstwo Zdrowia, 5. ofiara śmiertelna to mężczyzna, który miał choroby współistniejące w wieku przedemerytalnym i znajdował się w grupie ryzyka. Był dyrektorem finansowym dużej spółki w regionie wałbrzyskim. Jak czytamy na stronie wrocławskieg Gazety Wyborczej, do nocnej opieki medycznej zgłosił się 7 marca z objawami gorączki i kaszlu. Po otrzymanych zaleceniach odesłano go do domu. 13 marca znów zgłosił się do lekarza, bo objawy nie ustępowały - ten zdecydował o umieszczeniu mężczyzny w izolatce, następnie 14 marca został przyjęty do szpitala w Wałbrzychu. Zmarł we wtorek rano. To 57-letni mężczyzna, który miał choroby współistniejące. W sumie liczba osób zakażonych koronawirusem: 205/5 (wszystkie pozytywne przypadki/w tym osoby zmarłe). — Ministerstwo Zdrowia (@MZ_GOV_PL) March 17, 2020 Liczba osób zakażonych koronawirusem w Polsce rośnie z godziny na godzinę. Na dzień dzisiejszy (17 marca 2020) 13 osób ozdrowiało - objawy towarzyszące zakażeniu koronawirusem minęły u nich samoistnie. Niestety wciąż większość zarażonych jest hospitalizowanych. W dniu 17 marca 2020 Ministerstwo Zdrowia poinformowało o 28 nowych przypadkach zakażenia koronawirusem. Potwierdzone przypadki dotyczą: 7 osób z woj. kujawsko-pomorskiego, 6 osób z woj. pomorskiego, 3 osób z woj. mazowieckiego, 3 osób z woj. lubelskiego, 3 osób z woj. śląskiego, 2 osób z woj. małopolskiego, 2 osób z woj. warmińsko-mazurskiego, 1 osoby z woj. opolskiego, 1 osoby z woj. zachodniopomorskiego. Aktualizacja z 16 marca 17:34: 5493 - liczba wykonanych testów diagnostycznych, 734 osób hospitalizowanych z podejrzeniem zakażenia koronawirusem, 10050 osób objętych kwarantanną, 30129 osób przebywa pod nadzorem epidemiologicznym. Kwarantanna się przedłuży Mniej pozytywną informacją wydaje się być prawdopodobieństwo, że wojna z koronawirusem potrwa dłużej niż w zamyśle wielu Polaków - 2 tygodnie. Szacuje się, że najgorsze jeszcze przed nami. Decyzja w tej sprawie będzie wynikać z wytycznych ministra zdrowia i GIS. Zapewnił, że system edukacji jest do tego przygotowywany. W okresie kwarantanny nie ma żadnych przeszkód, by zajmować się zwierzętami domowymi, o ile stan zdrowia na to pozwala. Nie przenoszą one wirusa i nie stanowią zagrożenia! Więcej na temat koronawirusa:
Zmarł Bartosz Niedzielski, Polak, który zapobiegł masakrze w Strasburgu
Jarmark bożonarodzeniowy w Strasburgu już nigdy nie będzie kojarzył się z radością. 11 grudnia uzbrojony mężczyzna zaczął strzelać. Tego dnia zginęło 3 osoby, 12 zostało rannych. Właśnie poinformowano o kolejnej śmierci. Zmarł Polak, Bartosz Niedzielski, który zapobiegł masakrze i ocalił wielu ludzi.
11 grudnia 2018 r. ok. godz. 20:00 na jarmarku bożonarodzeniowym w Strasburgu wybuchła panika. Nieznany sprawca zaczął strzelać do ludzi. Na miejscu zginęły 3 osoby, a kolejne 12 zostało rannych. Do szpitala trafił wtedy także Bartosz Niedzielski - Polak, który w chwili zamachu stał na ulicy wraz ze swoimi znajomymi. Bohaterski wyczyn Niedzielskiego Francuska Agencja Prasowa podała, że Niedzielski od razu zainterweniował. Chciał uniemożliwić terroryście wejście do baru Megalizzi. Rzucił się na niego, by inni mieli czas na zaryglowanie drzwi do budynku. Dzięki temu uratował wiele osób. Niestety, zamachowiec postrzelił Niedzielskiego w głowę. 36-latka od razu przewieziono do szpitala. Bartosz był w śpiączce podłączony do aparatury podtrzymującej życie. Rodzina nie chciała jednak, by go od razu odłączono, żeby wszyscy bliscy mogli się z nim pożegnać. W niedzielę (16.12.2018 r.) ok. godz. 18:00 poinformowano o śmierci bohatera ze Strasburga. Kondolencje płyną z wszystkich stron. Brat Bartosza napisał: A przyjaciel Bartosza, pan Dariusz, pożegnał kolegę tymi słowami: „Bartosz, Bartek, Bart. Miał wystąpić w filmie o śląskich dąbrowszczakach, ale akurat, kiedy nagrywaliśmy, odbywał się festiwal komiksów w Strasburgu, którego był jednym z organizatorów. Udzielał się w strasburskim zespole „Wiosna”, wykonującym też pieśni i tańce z Zaolzia, toteż próbowałem załatwić mu występ na Gorolu w Jabłonkowie. To też się nie udało. Przegadaliśmy za to przy piwie o komiksach, „Thorgalu”, kulturze ludowej i świecie. Po festiwalu zaolziańskim, który odbywał się przed bramą Zoo, siedzieliśmy do późnej nocy. Cieszył się wówczas z nowego aparatu fotograficznego. Zrobił zdjęcie księżyca, którego pełnia rozświetlała park. Pięknie wyszło. Synowie ci się udali – nieraz usłyszał to ode mnie jego ojciec. Był obywatelem świata – tak piszą o Bartku jego znajomi z Francji. Pełen idei, wulkan energii, zawsze uśmiechnięty. Wspierał Palestynę, radia społecznościowe, ponoć marzył o założeniu międzynarodowej knajpki w Strasburgu. Rozmawialiśmy po zamachu terrorystycznym w Paryżu w 2015 r. Nie szukał winnych tam, gdzie szukają ich fanatycy, rasiści, zwolennicy łatwych odpowiedzi czy ci, którzy i tak wiedzą lepiej. Winnych widział wśród tych, którzy wywołują wojny, sprzedają broń, sieją nienawiść. Proste przesłanie: ChaqueHommeEstMonFrère / KażdyCzłowiekJestMoimBratem” O Bartoszu na Twitterze napisał także prezydent Andrzej Duda. Wczoraj w szpitalu w Strasburgu zmarł Bartosz Niedzielski. Piąta Ofiara śmiertelna zamachu z 11.12. Pracował w PE i znałem Go z widzenia. Jestem wstrząśnięty. Nie zdawałem sobie sprawy, że to właśnie On został śmiertelnie ranny chroniąc innych ludzi. Cześć Jego Pamięci! RiP — Andrzej Duda (@AndrzejDuda) 16 grudnia 2018 Bartosz Niedzielski pochodził z Katowic, ale od lat mieszkał w Strasburgu. Współpracował m.in. z Parlamentem Europejskim. Kim jest sprawca zamachu? Bartosza Niedzielskiego zabił Cherif Chekatt, Francuz pochodzenia marokańskiego. Mężczyzna zginął 2 dni później, podczas obławy. Zobacz także: Odeszli zbyt szybko. Wspominamy znanych i lubianych, którzy zmarli w 2018 roku
Matka Magdy Żuk grozi prokuraturze! Daje im czas do czerwca
Zdesperowana grozi, że ujawni sekrety śledztwa. Czy są szanse na nowe ustalenia w sprawie Polki, która tragicznie zmarła w Egipcie w kwietniu 2017 roku?
Chociaż od śmierci Magdaleny Żuk w Egipcie minęły już prawie dwa lata, nadal nie ustalono przyczyn jej tragicznej śmierci. Elżbieta Żuk, matka Magdy, ostrzega prokuraturę. „Mam dość! Chcę się w końcu dowiedzieć, dlaczego moja córka zginęła” – powiedziała w rozmowie z „Super Expressem”. „Chciałam Cię przeprosić". Wzruszający wpis siostry Magdaleny Żuk z okazji jej urodzin O śmierci Magdy Żuk mówiła cała Polska. Do dziś ta sprawa porusza wielu i jest gorąco komentowana. Nic dziwnego – chociaż od tragicznych zdarzeń w kwietniu miną dwa lata, rodzina zmarłej nadal nie wie, co się dokładnie stało z Magdą. Przypomnijmy – dziewczyna sama spędzała wakacje w egipskim kurorcie. Zmarła w niejasnych okolicznościach. Wyskoczyła przez okno w szpitalu, wcześniej jednak dziwnie się zachowywała i nie była sobą, co uchwyciły kamery monitoringu. Po zagadkowej śmierci prokuratura wszczęła śledztwo. Mimo licznych przesłuchań świadków, nie udało się ustalić, co dokładnie wydarzyło się w Egipcie i dlaczego Magda Żuk tak dziwnie zachowywała się. „Padła ofiarą przestępstwa” - pełnomocnik rodziny Magdaleny Żuk zabrał głos „Mam dość już wiecznego czekania nie wiadomo na co. Chcę wiedzieć, co stało się Magdzie!” – rozpaczała matka Magdy na łamach „Super Expressu”. Kobieta stawia ultimatum: „Daję prokuraturze czas do czerwca. Jeśli do tego czasu nie rozwiążą tej sprawy, to ujawnię wszystkie tajemnice śledztwa” – zapowiedziała. Nie zdradza jednak, o jakich tajemnicach mowa. „Wiele razy słyszałam, że jeśli pisnę choć słówko, to trafię do więzienia na trzy lata. Ale teraz uznałam, że ważniejsza jest dla mnie prawda” – czytamy w „SE.pl”. Na temat śmierci Magdy Żuk pojawiało się wiele spekulacji. Przypuszczano, że mogła być pod wpływem narkotyków albo że padła ofiarą handlu ludźmi. Jak było naprawdę? Może w końcu się dowiemy – prokuratura podobno przedłużyła śledztwo o kolejne trzy miesiące. Czytaj też:Pogrążona od 10 lat w śpiączce kobieta urodziła dziecko. Sprawą zajęła się policjaTragedia w górach! Matka zjeżdżała z córką na sankach. 8-latka zginęła
Rak trzustki to z reguły wyrok. Choroba nie oszczędza również tych sławnych i bogatych. Kto ze znanych przegrał walkę z rakiem trzustki?
Rak trzustki to z reguły wyrok. Medycyna jest często bezradna wobec tej choroby, która nie oszczędza również tych sławnych i bogatych. W gronie gwiazd, które zmarły na raka trzustki znaleźli się, m.in.: Anna Przybylska, Patrick Swayze, czy Steve Jobs. Sprawdź: Jak zdiagnozować raka trzustki? fot. ONS.pl/ kolaż Polki.pl Przeczytaj także: Ostre zapalenie trzustki - objawy i leczenie Anna Przybylska Polski świat kina i showbiznesu pogrążony jest w żałobie po tym, jak kilka dni temu zmarła w wieku 35 lat polska aktorka Anna Przybylska. Zostawiła męża, Jarosława Bieniuka oraz trójkę dzieci. Do dziś wiele osób nie może pogodzić się z jej śmiercią. Była popularną aktorką bardzo lubianą przez widzów. Zauroczyła Polaków swoją rolą Marylki w serialu "Złotopolscy". fot. ONS.pl Patrick Swayze Zachwycał swoimi rolami w różnych filmach, choć najbardziej pamiętną rolę zagrał w filmie "Dirty Dancing". Aktor o raku trzustki dowiedział się w styczniu 2008. Na początku maja Patrick przeszedł operację, w trakcie której usunięto mu część zaatakowanego przez raka żołądka. Zmarł w nocy z 14 na 15 września 2009 w Los Angeles. Zgodnie z życzeniem aktora jego ciało zostało skremowane, a jego prochy zostały rozsypane na jego ranczo w Nowym Meksyku. fot. ONS.pl Steve Jobs To on jest ojcem jednej z najbardziej rozpoznawalnych i kultowych marek na świecie - Apple. Był geniuszem i doskonałym strategiem. Potrafił wybiegać w przyszłość. Jego motywacyjne wykłady do dziś odsluchiwane i analizowane są tysiące razy. 31 lipca 2004 r. Jobs poddał się operacji usunięcia nowotworu trzustki. Zmarł w swoim domu w Kalifornii 5 października 2011 roku około godz. 15., z powodu nawrotu leczonego wcześniej nowotworu trzustki i zatrzymania oddechu. Jego śmierć została ogłoszona na stronie internetowej Apple: "Z ogromnym smutkiem informujemy, że dzisiaj Steve Jobs odszedł od nas. Jego mądrość, pasja i energia były źródłem niezliczonych innowacji, które wzbogacają i poprawiają nasze życia. Dzięki Steve'owi świat jest zdecydowanie lepszy. Jego największą miłością była żona Laurene i jego rodzina. Kierujemy nasze serca w ich stronę oraz w stronę tych wszystkich, którzy doświadczyli jego nadzwyczajnych talentów." fot. ONS.pl Inne gwiazdy, które zmarły na raka trzustki Luciano Pavarotti Daria Trafankowska Michael Landon Marcello Mastroianni Richard Crenna Rex Harrison Marian Glinka