Abp Jędraszewski ostrzega przed „ideologią singli”. „Pełnię życia osiąga się w życiu małżeńskim i rodzinnym”
Metropolita Krakowski podczas 28. Archidiecezjalnej Pielgrzymki Rodzin wygłosił kazanie, w którym przestrzegał katolików przed życiem w samotności i „ideologią gender oraz LGBT”.
Nie cichną echa wypowiedzi abp Marka Jędraszewskiego, który podczas mszy świętej w Kalwarii Zebrzydowskiej w niedzielę 13 września ostrzegał przed „ideologią singli, gender i LGBT”. Słowa duszpasterza wywołały ogromne oburzenie społeczeństwa. Abp Jędraszewski o „ideologii singli i gender” Podczas 28. Archidiecezjalnej Pielgrzymki Rodzin abp Jędraszewski wygłosił kazanie, podczas którego mówił, że życie w samotności jest niepełne. Abp Marek Jędraszewski uważa, życie singli nie może być w pełni szczęśliwe, a decyzji o byciu kobietą lub mężczyzną nie można odwołać, a do tego właśnie skłaniają ideologie gender i LGBT. W mediach społecznościowych wielu internautów nie kryje oburzenia słowami duchownego. Znaczna większość komentujących wypowiedź arcybiskupa uważa, że księża nie powinni komentować życia rodzinnego i związków damsko-męskich, jako że żyjąc w celibacie sami z nich rezygnują. Może cię też zainteresować: "Seks jest boską przyjemnością i nie wolno tego potępiać". Wypowiedź papieża może poruszyć duchownych Kontrowersyjny bilboard zawisł w Warszawie. "Kobieta nie będzie nosiła ubioru mężczyzny..." Dania zmienia definicję gwałtu w prawie. Od teraz będzie to brak zgody, nie stawianie oporu
„Ceremonia” - pierwsza książka o sologamii. Wywiad z autorką Wandą Żółcińską
Sologiama, to ślub z samym sobą. Jest to publiczna deklaracja, która nie niesie prawnych konsekwencji, ale daje światu sygnał, że dobrze nam ze sobą i nie szukamy partnera lub partnerki. Przeczytaj wywiad z autorką pierwszej książki o sologamii „Ceremonia” i dowiedz się więcej na temat tego typu „związku”.
Czy Pani jest samotna? To zawsze jest pytanie ciężkiego kalibru. Z punktu widzenia statystyk nie jestem i chyba nigdy nie byłam – mam rodzinę, wspaniałe dzieci, cudownych przyjaciół a od niedawna nawet psa. Ale instynktownie przeczuwam, czym może być samotność i dlaczego może budzić lęk. Jestem towarzyska, ale bardzo potrzebuję własnej przestrzeni, spędzania czasu sama ze sobą. W mojej sytuacji to raczej luksus niż codzienność. Czym w ogóle jest samotność? Ten temat nieodmiennie znakomicie sprawdza się w piosenkach, ale mam wrażenie, że przestaje się dobrze sprzedawać w innych sferach – uciekamy od tego słowa, mówimy o singlach, o pojedynczych gospodarstwach domowych, czasem o atomizacji. Samotność dla niektórych ma pejoratywne zabarwienie, kojarzy się z przegraną, z życiową porażką, na którą nie ma miejsca w świecie wielbiącym sukces. Może sologamia odczaruje ten lęk? Czy założenie rodziny było dla Pani wyzwaniem? Wymagało rezygnacji z siebie? Zaowocowało myślą o sologamii? Mojej bohaterce oczywiście mniej lub bardziej świadomie podarowałam kilka moich cech, ale nie użyczyłam jej żadnych faktów z mojego życia. Założenie rodziny było dla mnie dość naturalną decyzją, wiele lat temu, ale nie spieszyłam się z tym. Macierzyństwo to była z pewnością najważniejsza i decyzja w moim życiu i podjęłam ją, kiedy poczułam, że naprawdę do tego dorosłam. Na pomysł bohaterki książki, która bierze ślub sama ze sobą wpadłam dużo później, temat wydał mi się miłą odskocznią od codziennego pasma obowiązków. Zresztą, udany związek nie powinien oznaczać rezygnacji z siebie, macierzyństwo dla mnie to podróż w emocjonalne rejony, które dawniej były niewyobrażalne, więc z pewnością nie jest to ograniczenie, mimo trudnego, czasem nieznośnego wymiaru codzienności. Trudno mówić o rezygnacji z siebie, bo i tak przez cały czas się zmieniamy, bycie w bliskich relacjach z innymi powinno w tym pomagać. Chyba, że są to relacje toksyczne, ale to już zupełnie inny temat Jak to się stało, że spośród tylu możliwych tematów powieści wybrała Pani sologamię, czyli możliwość poślubienia samej siebie? Na ile ten temat jest Pani bliski? Wychowałam się na dziewiętnastowiecznej literaturze, to wciąż mój ukochany świat, a światem tym rządził konwenans. W jaki sposób konwenans mógłby zaistnieć dzisiaj, w czasach, w których konwenans (na szczęście) dawno już zbankrutował? Zaczęłam od opisu ceremonii, czyli końcowej sceny książki. Schowałam to do szuflady i po kilku latach przeczytałam, że gdzieś na świecie ktoś już wpadł na ten pomysł i dokonał sologamii. Bliskie jest mi budowanie dobrej relacji ze sobą – trudnej i niemożliwej do uniknięcia. Temat jest niezwykle kontrowersyjny. Szczęście solo niektórzy odbierają jako skrajny egoizm. Co Pani o tym myśli? Ludzie - cudze szczęście – solo czy w parze – odbierają zwykle doszukując się w nim ciemnych stron – wystarczy poczytać komentarze pod dowolnym artykułem o kimś, kto odniósł sukces. Ja mogę tylko zazdrościć osobom, które odnajdują pełnię szczęścia we własnym towarzystwie, mnie udaje sią to zaledwie czasami, zwykle jestem z siebie niezadowolona, z najróżniejszych powodów. Obawiam się, że egoizm częściej jednak ujawnia się w tradycyjnych związkach. Czy chciałaby Pani, aby akt sologamii, ceremonia ślubu ze sobą był prawnie uznawany? Sądzę, że to byłaby zwykła ingerencja biurokracji w prywatne życie. Tego typu akt postrzegam raczej jako manifestację pewnej postawy, sygnał dla rodziny i przyjaciół, zainspirowany presją społeczną na posiadanie rodziny albo co najmniej partnera życiowego. To także znak, że ktoś jest zadowolony ze swojej sytuacji – po prostu. Zresztą, nie bardzo wiem, jakie miałyby to być konsekwencje, a właściwie na czym mógłby polegać rozwód z samym sobą? Może na przymusowej psychoterapii i próbie powrotu do siebie? Tym, co może popychać w kierunku sologamii jest presja otoczenia, czyli pytania o wejście w związek, posiadanie partnera, zakładanie rodziny. Jednak po akcie samozaślubin takie pytania mogą nie ustać. Nie ma znaków wyróżniających takie osoby z otoczenia, np. specjalnej obrączki itp. Znam wiele przypadków, w których presja otoczenia popchnęła kogoś do tradycyjnego małżeństwa. Śluby i wesela to mocno skomercjalizowane uroczystości, obudowane masą zwyczajów, ktoś kto jest sam, może czuć się zmęczony po piętnastej tego typu uroczystości. Dlatego może chcieć urządzić własną. Powstał już nawet specjalny serwis, który to ułatwia, wysyła pierścionek, zaproszenia, karty z afirmacyjnymi hasłami. Czy wolność jednostki powinna sięgać tak daleko? Rosnąca emancypacja jednostek wydaje mi się nieuniknionym scenariuszem społecznym. Częściowo ma to związek z coraz większą niezależnością ekonomiczną, ponieważ ludzie coraz lepiej radzą sobie w pojedynkę, zarobki kobiet powoli, ale jednak zaczynają zrównywać się z zarobkami mężczyzn. Młode dziewczyny są też zupełnie inaczej wychowywane, to widać – są samodzielne, wierzą we własne możliwości, śmieją się z ograniczeń, które dawniej świat a priori stawiał przed kobietami. Wolność jednostki jest niezwykle cennym osiągnięciem naszej cywilizacji, chciałabym aby sięgała jak najdalej, abyśmy nie narzucali innym ograniczeń, oczywiście pod warunkiem, że ta wolność nie robi nikomu innemu krzywdy. A sologamia, z definicji, takiej krzywdy na pewno nie robi. Fot. materiały prasowe Czytaj więcej: Polski singiel łatwo nie ma. Gdzie się nie pojawi, tam go dyskryminują.
Beata Pawlikowska radzi w sprawie związków, miłości i szczęścia
Beata Pawlikowska ma za sobą bogate doświadczenie życiowe. Dzięki nieustannej pracy nad swoim rozwojem psychicznym i duchowym stała się dla wielu osób drogowskazem wskazującym kierunek do szczęśliwego życia. W najnowszej książce "Jestem szczęśliwym singlem" podróżniczka dzieli się swoimi przemyśleniami i wskazówkami na temat miłości, związków i szczęścia. Poradnik ten oprócz odwołań do przeżyć autorki zawiera sugestie oraz ćwiczenia, dzięki którym dowiesz się dlaczego warto znaleźć radość w byciu samemu, aby później móc stworzyć udany i szczęśliwy związek. Książka Beaty Pawlikowskiej "Jestem szczęśliwym singlem" niesie za sobą niebywałą wartość. Z jednej strony daje poczucie, że czyta się pamiętnik autorki, poznaje ją i jej uczucia, dowiaduje się czego w życiu doświadczyła. Z drugiej strony Pawlikowska dzieli się rozwiązaniami problemów, które spotkała na swojej drodze. Nie są to jednak cudowne sposoby, który odgonią niepowodzenia niczym magiczna różdżka. Podróżniczka wskazuje ścieżkę, którą należy podążać, aby uporać się z emocjami towarzyszącymi nam na różnych etapach życia uczuciowego: kiedy jesteśmy w związku, tuż po rozstaniu lub żyjemy sami. Dzięki osobistej formie narracji, którą autorka przyjęła w tej książce, możesz poczuć, że prowadzisz dialog z przyjaciółką. Z przyjaciółką, która: - zwierza się ze swoich przeżyć, - prowadzi z nami rozmowę, - słucha - odpowiada, - radzi, - jest dostępna w każdej chwili, gotowa pomóc, wesprzeć, doradzić. W tym poradniku nie zabrakło znaków rozpoznawczych dla publikacji Beaty Pawlikowskiej. Własnoręcznie wykonanych rysunków, miejsca na notatki, uwypukleń kluczowych przesłań i złotych myśli, które mogą stanowić inspiracje. "Jestem szczęśliwym singlem" wbrew tytułowi jest nie tylko dla singli i singielek, ale także dla osób będących w związkach (niekoniecznie idealnych).
Dlaczego jest tyle fajnych samotnych kobiet i tak mało równie fajnych samotnych facetów?
„Mam rodzinę, syna, mamę, mam przyjaciół, psa, kota, ugruntowaną pozycję zawodową, ale brakuje mi zadeklarowanej, codziennej miłości. Nie ma obok mnie człowieka, na którym mogłabym polegać. Od czasu do czasu z kimś się spotykam, ale to mi nie daje wewnętrznego spokoju ani poczucia bezpieczeństwa. A tego bardzo mi brakuje. Mam cudownych przyjaciół, chociaż oni nie są w stanie zastąpić tego wyjątkowego rodzaju relacji z drugim człowiekiem, tej bliskości, jaką daje związek między kochankami. Pod tymi przejmującymi słowami Kayah podpisuje się wiele kobiet, wiele moich koleżanek, którym rozpadły się związki, a szans na nową miłość brak…
Niedawno spotkałam się z dwiema koleżankami. Mądre, zadbane 40-latki. Z udanymi karierami, pasjami, interesujące. Jedna singielka bez dzieciaka, druga po trudnym rozwodzie, z kilkuletnim dzieckiem. Sączymy wino, gadamy o życiu, zeszło na facetów. Obie długo już same, podpytuję zatem o randki i mężczyzn, czy się rozgadają, czy odpuściły temat. Obie jak jeden (nomen omen) mąż powiedziały: „Daj spokój”. Za gruba, za stara, za jakaś - przeprośmy chory świat, że przestajemy mieć 20 lat, idealne ciało i twarz. I że nie zamykamy się w piwnicy Żadna z nich nie czeka już na nową miłość, na partnera, na błysk w oku drugiej osoby, na dzielenie się odpowiedzialnością, troskami i radością. Tak jak Kayah mają kochające rodziny, przyjaciół. Jeżdżą na wakacje z dzieckiem lub z koleżankami. Lub same. Tak jak Kayah buntują się przeciw presji, aby koniecznie wiązać się z kimś lub trwać w toksycznych związkach za wszelką cenę. I tak jak wiele życiowo zaradnych i doświadczonych kobiet wiedzą, że lepiej nie być z nikim niż być z byle kim. Nawet jeśli ceną za to jest samotność. Samotność trochę z musu, trochę z wyboru. Dlaczego tak trudno kogoś poznać, gdy z przodu pojawia się „4” lub „5”? Przyczyn jest wiele. I nie chodzi wcale o to, że kobieta po 40-ce jest gorszym towarem na rynku matrymonialnym. 40-latki mają nieco inne wymagania i nieco inne potrzeby niż 20 lat wcześniej. I wiedzą, czego chcą, a na pewno - czego nie chcą. Czy to dlatego dokucza im (ale i nieco młodszym koleżankom także) permanentny brak mężczyzn w okolicy? Dojrzałych emocjonalnie, odpowiedzialnych, otwartych. „Nie mamy pojęcia, gdzie się podziali interesujący mężczyźni” - mówią moje koleżanki singielki. „I gdzie ich szukać”. W pracy? U moich znajomych w pracy akurat same kobiety lub wszyscy młodsi o 15-20 lat (takie branże). Ewentualnie zostają obcokrajowcy - ale oni są tu przelotem i jedynie, co mogą oferować, to krótki romans. OK, zależy, co kto lubi i potrzebuje. Sporo młodsi? Cóż… „Na kilka nocy się zwykle nadają, na stały związek niekoniecznie”. Choć oczywiście są chlubne wyjątki. Ale akurat koleżanki cenią dojrzałe piękno ;) Wśród znajomych? Wszyscy zajęci i dzieciaci lub zajęci. A jak nie zajęci to naprawdę nieźle pokręceni i z różnymi dyskwalifikującymi wyczynami na koncie. Tinder? „Nieeeee, odpada” - koleżanki ponownie były jednogłośne. „Strata czasu, zmarnowane popołudnia na nic nie wnoszące spotkania z facetami, którzy oczekują przede wszystkim niezobowiązującego seksu albo sponsoringu” - mówi jedna z nich. „Albo żonaci” - dodaje druga. „No ale Kaśka i Zośka mają facetów z Tindera i jedna w ciąży, druga za mąż wychodzi, obie szczęśliwe” - wyciągam asa z rękawa! „Tak. Obaj OBCOKRAJOWCY”. Fajnych Polaków tam NIE MA” - ripostuje pierwsza. „Poza tym obcokrajowcy, którzy zostaną w Polsce to też wyjątek, a ja mam dziecko w pierwszej klasie i mieszkanie we frankach na kredyt - nie ruszę się stąd na razie”. Portale randkowe? Ponoć jeszcze gorzej niż na Tinderze. „Tam to można dopiero zboka spotkać”. Gdy zapytałam o tradycyjne swatanie i agencje matrymonialne zabiły mnie śmiechem. No i więcej pomysłów nie miałam. Pięćdziesięciolatka dała ogłoszenie matrymonialne na Facebooku. Jedni hejtują, inni podziwiają! Przygnębiające. Po tym spotkaniu wyznanie Kayah w wywiadzie dla „Urody Życia” wydaje się być jeszcze bardziej przejmujące... Kayah kupiła dom w Rio. I nie umiała się z tego cieszyć. Zapytana przez dziennikarkę, czy ciężko cieszyć się w pojedynkę, powiedziała: „Zawsze tak miałam, kiedy widziałam czy słyszałam coś pięknego, mój pierwszy odruch to podzielić się tym z kimś dla mnie ważnym. (...) Pamiętam, jak kilka lat temu kupiłam dom w Brazylii. Wyszłam na taras z kieliszkiem szampana, przed sobą miałam bajeczny widok. Cudowne okoliczności, żeby świętować, tylko zamiast uśmiechu pojawiły się łzy. Bo stałam tam sama”. Tak jak wiele, wiele kobiet. Które świetnie sobie radzą w życiu, a jak sobie same z czymś nie radzą, to znajdują rozwiązanie - jak np. te dwie koleżanki od składania szafy mają pana Jacka, złotą rączkę, który wykonuje im drobne naprawy w domach. (I do tego jest sensownym facetem. „Niestety żonaty” - koleżanka uprzedziła moje pytanie). Czy kobieta po 40-tce może się ubierać tak, jak chce? „Znam wiele dziewczyn, kobiet, które są szczęśliwymi singielkami. Nie dyskutuję z tym, szanuję, ludzie mają różne potrzeby - ja akurat potrzebuję się do kogoś przytulić. I wtedy, kiedy życie daje w kość, i wtedy, kiedy widok z tarasu w Rio zapiera dech w piersi. Bez tego czuję się samotna. Na szczęście mam wielu cudownych przyjaciół, chociaż oni nie są w stanie zastąpić tego wyjątkowego rodzaju relacji z drugim człowiekiem, tej bliskości, jaką daje związek między kochankami” - pod tymi słowami Kayah mogę się dziś obiema rękami podpisać. Też nie umiem się cieszyć, nie dzieląc tej radości. A najlepsza przyjaciółka czy kochająca rodzina nie zapełni luki w emocjach, tego miejsca w głowie i w życiu przeznaczonego dla ukochanego mężczyzny. Można to skutecznie wypierać, zastępować, uczucia przenosić na inne osoby, chuć wygasić, zaspokajać romansami lub sportem. Ale chyba nie tędy droga... Choć - oczywiście - co kto lubi :) Pamiętam, gdy lata temu, zrezygnowana, po kilku nieudanych związkach miałam naprawdę dość. Kupiłam kawalerkę pogodzona z wizją, że zjedzą mnie w niej szczury i że będę już zawsze sama. I nawet było mi z tym OK. A pół roku później poznałam mojego męża. Macie podobne doświadczenia? A może zupełnie inne? Wiecie, gdzie poznać wartościowych mężczyzn? Piszcie! waszehistorie@polki.pl Takiego męża życzymy każdej kobiecie. W zdrowiu i w chorobie...
"Singielka i Otello. Na zakręcie" Hanny Bakuły
Poznajcie historię niezależnej kobiety, która walczy o swoją tożsamość z wampirem energetycznym pragnącym wciągnąć ją w swój nieciekawy świat. Talent plus poczucie humoru głównej bohaterki - Molly pomagają w opanowaniu sytuacji, cena jednak okazuje się z czasem za wysoka... Czas uciekać! Najnowsza powieść Hanny Bakuły "Singielka i Otello. Na zakręcie" opowiada o niespodziewanej sytuacji, w jakiej znajduje się zaprzysiężona singielka. Wbrew swoim śmiałym poglądom malarka, czterdziestolatka z sukcesem zawodowym, mieszkająca sama zakochuje się w przeciętnym, zakompleksionym naukowcu. Nieświadomie wchodzi w toksyczny związek, który popiera jej matka, za to większość znajomych pragnie wyciągnąć ją z potrzasku emocjonalnego, w którym się znalazła. Bohaterka powoli się odkochuje i zaczyna powracać do swojego świata, który prawie utraciła, w imię jakże dla niej dziwnej relacji. Psychopatyczny kochanek nie daje jednak za wygraną zmieniając jej życie w piekło. W tle Warszawa i Nowy Jork, przełomu wieków, pełne dobrej energii. "Singielka i Otello. Na zakręcie" Przeczytajcie fragment!
Nadgodziny, kłopotliwe pytania, droższa opłata za pokój hotelowy, czy za OC! Oto minusy bycia singlem.
Kinga ma 27 lat, jeden krótki związek za sobą, ukończone studia, dobrą pracę. Mieszka w Warszawie, sama wynajmuje kawalerkę, nie ma psa, kota i ani jednej rybki. Ma za to dużą plazmę, nowego iPhona i laptopa z jabłuszkiem. Codziennie przesiaduje w swojej korpobudzie – tak mówi o swojej pracy. I nie, żeby jej nie lubiła. Kocha ten korporacyjny żargon, lubi "czelendżować", uwielbia "mitingi" i "apdejtowanie". Przywykła do eleganckiego stroju i wymuszonej, sztucznej nieco nonszalancji. W pracy bywa zwykle do 17.30. Czasem do 18. Czasem do 20. W weekendy spotyka się ze znajomymi. Poznaje nowych chłopaków. Z niektórymi się przez jakiś czas spotyka, ale zawsze zaznacza, że związku nie szuka, bo teraz ma inne priorytety. "Kinia to typowa fan fatale" - mówią znajomi. "Spotyka się dziś z jednym, jutro z drugim". Kinga, jak na świadomą singielkę przystało, jest szczęśliwa. Ale z opowieści o jej życiu singielki jasno wynika, że bycie singlem w Polsce nie jest bajką. Kiedyś stara panna, dziś singielka. A jaka jest różnica? Zostań w pracy do 20. Dzieci ci przecież nie płaczą Wielu osobom wydaje się, że singiel to najlepszy materiał na pracownika. Mają rację. Żadnych zobowiązań, żadnego partnera, z którym umawiać się trzeba na obiad, żadnych romantycznych wyjazdów, żadnych dzieci, które chorują i które punktualnie o 18 trzeba odebrać z przedszkola. Singiel w tym przypadku jest nieoceniony. Nie spieszy się do domu, bo albo mieszka sam, albo z przyjaciółmi. Jest niezależny. Nic nie musi, ale za to wszystko może. Wielu pracodawców, wykorzystując sytuacje, zleca singlowi dodatkowe zadania, bo przecież on i tak nie ma innych obowiązków. Niełatwo być gejem w Polsce. Ale fajnie jest mieć wsparcie rodziny Święta, rodzinne obiadki i trudne pytania Polska to kraj, w którym z dużą dozą szacunku podchodzi się do instytucji rodziny. Wynika to z naszej historii. Przecież od lat upowszechniany model rodziny patriarchalnej, nakazywał wręcz kobietom szybie zamążpójście. A ta, która do 25 roku życia nie miała partnera, uznawana była za starą pannę. Dziś ten stereotyp nadal gdzieś pokutuje. I chociaż wiek zawarcia związku małżeńskiego znacznie się przesunął (wg badań statystycznych GUS dla kobiet ten wiek to ok. 28 lat), to nadal wielu z niechęci patrzy na wyzwolone singielki, które za nic w świecie nie chcą się wiązać. Ceny i opłaty Zauważyłaś tę szokującą różnicę w cenie pokoju hotelowego? Za tzw. dwójkę czy trójkę (pokoje dostosowane dla pary lub pary z dzieckiem) zapłacisz mniej, niż za jedynkę. Co do standardu? Wcale nie jest wyższy. Wynajem lub zakup kawalerki bywa też droższą inwestycją niż wynajem 2 lub 3-pokojowego mieszkania. Singiel nie ma więc lekko, bo koszty jego życia, bywają na prawdę spore. Droższe OC dla singli! Dyskryminacja, czy rozsądne zagranie ubezpieczyciela? Opłata za OC Ceny za mieszkanie, czy pokój hotelowy to nie wszystko. Jak się okazuje, single płacą też zdecydowanie wyższą stawkę za OC, czyli obowiązkowe ubezpieczenie samochodu. Dlaczego? Wg ubezpieczycieli osoby żyjące w pojedynkę, niemające partnera i rodziny, a więc typowi single, są bardziej brawurowi, częściej pozawalają sonie na nieostrożną jazdę, czego konsekwencją jest większa ilość wypadków.
Singielki kontra młode mamy. Czy zawsze musi być konflikt? Felieton Roszczeniowej Trzydziestki
Droga mamo, koleżanko, która niedawno urodziłaś, matko udzielająca się na forach, sąsiadko z małymi dziećmi. Piszę do Ciebie ten list, bo za dużo już widziałam artykułów, postów, komentarzy, w których jadą po sobie dzietni i bezdzietni. I zawsze przy takich okazjach zastanawiam się, co sprawia, że czasem mówimy różnymi językami i na różne tematy. Równocześnie. Przekrzykując się.
Oto kilka wniosków. Przygotuj się na mniejsze lub większe przymrużenie oka. Ale jednak pamiętaj, że „coś w tym jest”. Po pierwsze nie żyję w Twoich realiach. Przykład banalny i w sumie zabawny: te wszystkie fazy rozwoju. Dziecko ma 17 miesięcy? To informacja dla innych matek. Mnie się nawet nie za bardzo chce przeliczać. Etapy są następujące: ciąża, bobas, dziecko, duże dziecko. I bardziej precyzyjne datowanie nie jest do końca ważne. Rośnie to rośnie, przecież widać. :D „Macierzyństwo to nie jest zajęcie dla jednej osoby”. A co robić, gdy nie ma tej drugiej? Jak trzeba będzie kupić prezent to już gorzej. Pokaż paluszkiem, bo inaczej dramat. My, bezdzietne singielki raczej nie śledzimy tych trendów i nie wiemy, czy koniki Pony są jeszcze na czasie i czy kantowska „Krytyka czystego rozumu” to dobry prezent dla dziesięciolatka. Powiedz nam to po prostu zamiast smutno patrzeć i mówić, że w tym wieku bardziej adekwatny byłby Hegel. Nieznajomość faz rozwoju oznacza jeszcze jedno (i to dla Ciebie akurat superwiadomość): łykniemy każdego njusa z entuzjazmem. Jeśli więc słyszymy, że Jasio zaczął chodzić jak miał dwa lata, to super, głęboko wierzymy, że Jasio to geniusz. Robercik mając lat pięć sam czyta książeczki? No wspaniale. Jakby miał sześć, to tez pięknie. Po prostu nie wiemy, kiedy to jest wcześnie, które zachowania są przebłyskami talentu. Pochwalimy wszystko. Oczywiście, kiedy Patryczek ma lat czterdzieści i nadal z tobą mieszka możemy lekko kręcić nosem. W pozostałych przypadkach Patryczka pochwalimy i wysłuchamy wszystkiego, co masz nam o nim do powiedzenia. Naturalnie tylko jeśli Cię lubimy. Bo wybacz, ale większość historii o dzieciach jest dla nas nudna (tak jak dla Ciebie mogą być nudne moje „pasjonujące” opowieści o bieganiu). Wyjątek stanowią właśnie dzieci lubianej przez nas kobitki: dzieci siostry, przyjaciółki, bliskiej kumpelki. Wtedy są dla nas fragmentem historii o Tobie. Która – tak się składa – cholernie nas ciekawi, nie dlatego że jesteś matką, ale dlatego, że fajna z ciebie dziewczyna. I chcemy znać Twój świat. W czym są koty lepsze od dzieci? Nie wiem, być może w niczym. Ale ja zdecydowanie wolę koty. Ale – wielka prośba – nie przypominaj mi regularnie, że ten Twój świat jest o niebo lepszy i bogatszy niż mój. Że dopiero, jak urodzę, to będę wiedziała Jak To Jest. No halo. Nie mam dzieci. To znaczy tylko, że nie mam dzieci, a nie że nie wyewoluowałam jeszcze do stwora, który miałby szansę wyjść z praoceanu. To całe „zobaczysz, będziesz miała swoje, to poznasz co to życie”, „odpowiedzialność? Co ty możesz o tym wiedzieć?” może poprawiać ego, ale na singielki działa tylko tak, że się sfochamy. I po co Ci to? „Poczekaj, będziesz matką to się dopiero nalatasz” – powiedziała mi kiedyś jedna z Was dzień po maratonie. To akurat zabawne, ale już notoryczne podkreślanie, że zmęczenie bezdzietnych lasek, to ho ho! nic przy Twoim, jest słabe. Nie cały czas dziecko jest niemowlakiem, a zdarzało się, że o notorycznym zmęczeniu mówiły matki, których obie pociechy były w podstawówce. My, singielki o dziwo też czasem padamy na ryj, nawet jeśli jest to ryj singielski, a nie matczyny. Zrozumcie, że nam z kolei nikt nie pomaga. Nawet jeśli trzeba naprawić szafkę, przetkać wannę, czy wnieść ciężkie zakupy. Nikt nas nie podwozi, nikt za nas nie załatwia najprostszej pierdoły urzędowej. Też się „nalatamy”. Nie tylko w maratonach. Jednak jeśli się – mimo zmęczenia – z nami umawiasz, zrozum też, że to Ty jesteś dla nas ważna. Ty masz być gwiazdą naszego wspólnego wieczoru a niekoniecznie Twoja familia. Widziałam już imprezę na której wszystkie dziewczyny przyniosły wino, ciastka i świeże plotki, a jedna zabrała dodatkowo męża (sic!) i dwójkę dzieci. Zrobiło się mega dziwnie i impreza padła. „Bo my wszędzie chodzimy całą rodzinką.” – jakoś nie przeszło. 5 dobrych powodów, żeby nienawidzić kobiet. „Wy bezdzietne singielki też nie jesteście święte”, powiesz i będziesz miała rację. Czasem za nerwowo reagujemy na dzieci np. w knajpach. Jasne, że są przypadki ekstremalne, kiedy maluchy demolują restaurację, a matka tak pięknie patrzy w dal. To spojrzenie widziałam też u wielu właścicieli psów, których burek właśnie za kimś gonił. Poetyckie, zawieszone gdzieś między światem marzeń a tym padołem łez, nieobecne. No i wtedy z lekka nas nosi. Może nawet paść tekst o gówniakach, których miejsce w domu. Ale generalnie, masz rację, ludzie zrobili się ostatnio jacyś nadwrażliwi. Dzieci to normalny element krajobrazu i kiedy zaczniemy robić z siebie francuskie pieski, powiedzcie nam to. Wyjaśnijcie swoje racje. I to jest właśnie najważniejsze – żeby mówić. Nie hejtować, ale wyjaśniać. Bo większość problemów, jakie ze sobą mamy to oczywiście kwestia zrozumienia. Przykład? Kiedy my, singielki słuchamy niektórych z Was, macierzyństwo jawi się jako coś strasznego. Dzieci są w tych Waszych opowieściach męczące i straszne, wieczór bez nich jest czymś wspaniałym i wyczekiwanym, przetrwanie dnia w towarzystwie rodziny to dramat. „Nareszcie sami” – piszesz na fejsie wrzucając pierwsze roześmiane zdjęcie od roku. No super. Długo mnie to wkurzało, wiesz? Bo z jednej strony tłumaczysz mi, że warto, że powinnam, że muszę mieć dzieci (tu czasem pada argument o egoizmie), z drugiej, słyszę tylko narzekanie. Ale siadłam ostatnio ze znajomymi i opowiadałam scenki z biegów. A to jak fancy warkoczyk na trzydziestym którymś kilometrze potrafi przeciąć ci skórę na plecach, a to jak ciężko biegnie się w palącym słońcu, a to jak dramatyczny potrafi być podbieg na finiszu, a to jak może Cię sponiewierać bieg z narastającą prędkością, czy interwały. - Po co się tak męczysz? Przecież to musi być beznadziejne. – stwierdzili w końcu. - Wcale nie, to najpiękniejsze, co można przeżyć – zaprzeczyłam gorąco i nagle poczułam, że jestem jak Ty droga koleżanko-matko. Ten narzeking jest w istocie podszyty miłością i nikt „z zewnątrz” tego nie zrozumie. Czego Roszczeniowe Trzydziestki najbardziej zazdroszczą kobietom w związkach? Zrozumienie to jedno, jest jeszcze szacunek. Nie, też mi się nie podoba kiedy internet wypluwa z siebie jad w Twoim kierunku – że pięćsetplus, że matki są roszczeniowe i „misienależy”, że gówniaka zrobiła, niech się męczy. Podziwiam Cię często, serio. Kiedy próbowałam jeździć do roboty na hulajnodze, zaczęłam myśleć jak bardzo miasto jest nieprzyjazne dla Ciebie idącej z wózkiem. Kiedy widzę ceny produktów dla dzieci, zastanawiam się, jak ty dziewczyno w ogóle masz co do garnka włożyć. A jeśli o garnkach mówimy, pamiętam jak moja biedna kumpela przyszła na grilla z maleństwem i mimo wysiłków nie zdążyła zjeść kawałka kurczaka, który ostygł smutno na talerzu i leżał tam, kiedy skończyliśmy biesiadować. Nie wiem już zupełnie, jak sobie radzisz, kiedy jesteś sama. Nie wyobrażam sobie nawet, jak musisz się bać o dzieci w tym świecie, który straszy kolejnymi zmianami w każdym tygodniu. Droga mamo, nie jestem absolutnie Twoim wrogiem. Czasem po prostu żyjemy w dwóch różnych światach. Ale najważniejsze, żebyśmy się szanowały. Damy radę? Więcej komentarzy naszych autorów, a tym Roszczeniowej Trzydziestki - tylko na Polki.pl!
Walentynki singielki - czego singielki zazdroszczą kobietom w związkach. Felieton Roszczeniowej Trzydziestki
Bycie w fajnym związku jest super. Jako singielka, w pełni Wam, Drodzy Zakochani, zazdroszczę. O ile faktycznie jesteście szczęśliwi. I faktycznie zakochani. Bo jeśli dwoje ludzi razem się męczy, to o wiele lepiej przejść przez życie (lub jego część) w pojedynkę. I może to być cholernie fajne życie, zapewniam. I też jest nam, singlom, czego zazdrościć.
To nie tak miało być! Kiedy godziłam się, że idealnym dniem dla felietonów Trzydziestek będzie wtorek, ani przez chwilę nie pomyślałam, że przyjdzie mi, razem z Polki.pl, świętować walentynki. Najbardziej antyroszczeniowe święto w roku. Poza tym – szczęśliwie zakochani i tak mają aż za dobrze. Dowody? Proszę bardzo! Nie ma cię kto przytulić w walentynki? Ten pies przytula przechodniów na ulicy! Oto pięć rzeczy, których jako singielka zazdroszczę dziewczynom w związkach. Udanych związkach – podkreślmy. Wentyl bezpieczeństwa Sajgon w robocie, fałszywa kumpela, korki na moście, ogólny weltschmerz i jeszcze do tego poniedziałek. Czujesz, że wszystko jest nie tak… aż do momentu, w którym możesz to z siebie wywalić, opowiedzieć, wypłakać komuś, kogo to obchodzi, kto powie ci, że masz rację a świat jej nie ma. Złość przechodzi. Reset. Jest OK. Małe wielkie rzeczy Ostatnio, pod moją nieobecność, wpadła mama. Niby w przelocie, ale w lodówce zostawiła mi małe co nie co i ogarnęła królestwo chaosu, które zostało po wieczornym rysowaniu. No wzrusz totalny. Siadłam i pomyślałam, że już nie pamiętam, kiedy ktoś zrobił mi taką przysługę. Jeśli sama czegoś nie sprzątnę – to leży. Nie kupię – nie ma. Spoko, człowiek się przyzwyczaja. Ale i zapomina, jak miła jest pomoc w stylu „kochanie sprawdziłem ci poziom oleju”. Rzeczy najmniejsze są najważniejsze. Wkurz sobie singielkę – gra towarzyska. Razem fajniej Jestem już jakiś czas sama i jeśli narzekam, to dlatego, że znajduję jaką słowiańską przyjemność w narzekaniu. Mimo to samotne kolacje na mieście i samotne wypady do kina, samotny czilałt z Netflixem i pizzą, czy wreszcie samotne wakacje, mają ten jeden minus: są samotne. Nie ma zabawnych komentarzy nad restauracyjnym talerzem, tego całego „ty zobacz facet wygląda jak ten spod czwórki” w czasie filmu, albo niekończących się rozmów o głupotach podczas spaceru plażą. Jasne, że są przyjaciele. Ale jeśli trafisz kogoś, kto jest przyjacielem i Tym Kolesiem, to lepsze niż szóstka w totku (i miejmy nadzieję, że bardziej prawdopodobne). „Słodko aż mnie mdli.” Dlaczego faceci nie znoszą walentynek. A jak mówią, że jest inaczej to kłamią! Ubezpieczenie na życie W udanym związku znika wiele obaw singielskiego życia. Jest się jakoś spokojniejszym o przyszłość i mniej roztrzęsionym tu i teraz. Nawet jeśli to złudne poczucie bezpieczeństwa, to trudniej o nie, kiedy wszystkiemu trzeba stawić czoła w pojedynkę. Te sprawy Nie świntuszmy tu bez potrzeby, ale wiadomo jak jest. I jak – wbrew amerykańskim serialom – na ogół nie jest kiedy żyje się samej. Zresztą, nawet pomijając seks, fajnie się do kogoś czasem przytulić i tyle. Oczywiście pięć powodów to mało. Nie wspomniałam o kilku innych, żeby nie zrobiło się za różowo. I tak świat jest dziś przesadnie różowy, a w okolicach sklepów można zwariować od tej miłosnej słodyczy. Krótko mówiąc – bycie w fajnym związku jest super. Jako singielka, w pełni Wam, Drodzy Zakochani, zazdroszczę. O ile faktycznie jesteście szczęśliwi. I faktycznie zakochani. Bo jeśli dwoje ludzi razem się męczy, to o wiele lepiej przejść przez życie (lub jego część) w pojedynkę. I może to być cholernie fajne życie, zapewniam. I też jest nam, singlom, czego zazdrościć. Ale o tym pogadamy innym razem. Udanych walentynek. PS A jeśli uważasz, że twój koleś to nie Ten Koleś, bo nie świętuje właściwie tego dnia, to pomyśl raczej, czy ostatnio zrobił zakupy i przypadkiem włożył do koszyka twój ulubiony soczek, albo czy wyciągnął cię na spacer, kiedy miałaś doła, a może pół godziny słuchał o tej rudej, wrednej jędzy z księgowości, albo przeleżał z tobą niedzielę na kanapie, choć skrycie marzył o partyjce tenisa. Bo jeśli tak, to właśnie Ten Koleś. I zdaj sobie z tego sprawę jak najszybciej. A walentynki po prostu olej. Wszystkie komentarze Roszczeniowej Trzydziestki na Polki.pl
Jak wkurzyć kobietę? Roszczeniowa Trzydziestka o singielkach
Zagramy w grę? Nie wymaga kart, planszy, kostek i pionków i całego tego oprzyrządowania. Nazwa mało wyszukana, ale trudno – bywają gorsze: „Wkurz sobie singielkę”. Ale co tam singielkę, przy odpowiednim manipulowaniu regułami zabawy, wkurzysz sobie prawie każdą kobietę!
Możesz grać na ulicy czy w tramwaju, ale najlepiej – o tak! – gra się w to przy rodzinnym obiedzie. Majaczące gdzieś na horyzoncie święta będą idealną okazją. Gotowe poznać reguły? To jedziemy! Runda pierwsza: Pytania „A masz jakiegoś chłopaka?”, „Ale na randki to jakieś chodzisz?”, „A czemu ty zawsze sama i sama?” – pytamy bez ogródek i gry wstępnej, gdzieś między rosołkiem a omawianiem bieżącej polityki USA. Najlepiej, kiedy tytułowa singielka ma pełny dziób, tak, żeby ewentualnie malowniczo się zapluła, wytrącona z równowagi. Nie ma tu pytań tabu – związki, seks, potrzeby intymne… wywalamy wszystko na wierzch. Skoro gwiazdy mogą robić sobie sesje małżeńskie w łóżku, albo pokazywać kawał tyłka ku uciesze gawiedzi, to heloł… Czego niby mamy się krępować w gronie bliskich? Uwaga – niestety singielki mogą być już przyzwyczajone do pytań o związki (czy są?) i dzieci (kiedy będą?). Ale, ale… nikt nie mówił, że będzie łatwo! Czy tkwisz w bezsensownym związku, który cię niszczy? Tylko po to by nie zostać sama. Runda druga: Wyścig z czasem Latek nikomu nie ubywa. Nawet singielkom. Żeby wygrać grę, warto takiej przypomnieć, że każdy dzień przybliża ją do nieuchronnej śmierci, a to, co wydarzy się wcześniej, też za miłe nie będzie. Tymczasem, jak wiemy wszyscy z seriali i rozmaitych TV szoł, singielki bimbają sobie na wszelkie wartości i gardzą życiem rodzinnym. A zegar biologiczny tyka. „Wiesz już mogłabyś jednak poważniej pomyśleć o założeniu rodziny, w twoim wieku”, „W tym wieku już tak nie możesz wybrzydzać” – można zagaić uprzejmie. Aby być oryginalnym, warto dodać „zobaczysz, na starość nikt ci szklanki wody nie poda”. Na pewno nie słyszała tego wcześniej. Dzieci to w ogóle fajny temat, bo można nim skosić nie tylko singielkę, ale i bezdzietną parę. Ba! nawet ci mający dzieci powinni mieć ich więcej – „Jeszcze nie macie drugiego, a czas leci!”, „Antoś już ma 2 lata i pewnie płacze za siostrzyczką, płaczesz, Antosiu prawda?”. Wyścig z czasem można też fajnie rozegrać, przypominając o swoim własnym przemijaniu: „Ja to bym chciała jeszcze za życia doczekać wnuków/szwagra/że się ustatkujesz (niepotrzebne skreślić, albo nic nie skreślać – jeszcze lepiej).” Runda trzecia: Zazdrość Jeżeli w rundzie pierwszej nie zaorałaś laski, a przypadkiem wiesz, że jej na serio zależy na życiu rodzinnym, dzieciach, tym jedynym, teraz będziesz miała już z górki. Zacznij od „Ja to ci tak zazdroszczę czasem… ten mój stary, taki ciągle męczący. Żadnego weekendu dla siebie nie mam tylko mnie męczy jakimiś wyjazdami – Paryż, Londyn. I tak za mną łazi z tą swoją miłością. Oesu… I te dzieciaki non stop mama, mama – już opędzić się nie mogę. Tak ci zazdroszczę, że ty ciągle sama, ciągle w pracy.” Dobry efekt daje jeżdżenie po rodzinie, kiedy rzeczona siedzi obok. To w sumie także zwycięstwo w grze „Wychowaj klienta terapeutom”. Brawo ty! Jeśli ktoś przytomnie zada ci pytanie, po co w takim razie się tak męczysz, skoro jeździsz po nich non stop, a od dzieci byś się ach! wreszcie uwolniła, ochrzań, że trzeba być kompletną egoistką, żeby w ogóle zadawać takie pytania. Jeśli rozmowa odbywa się w środkach komunikacji, w zatłoczonej kawiarni, czy innym miejscu publicznym, dobrym motywem może być rozszerzenie wątku „tak ci zazdroszczę, że ty”. Tu bazuj na najciekawszych stereotypach. To nic, że nijak się mają do rozmówczyni. To nie jest gra polegająca na mówieniu prawdy, tylko na wkurzaniu singielek, tak? „Tak ci zazdroszczę, że ja z mężem, dziećmi, a ty codziennie imprezy do rana, alkohol, narkotyki, przygodny seks, zero odpowiedzialności, zero moralności. Chciałabym też tak umieć.” Wysiądź radośnie na swoim przystanku, niech lala jeszcze jedzie pół miasta z tymi ludźmi. Niech ma za swoje! Ciekawostka – runda trzecia normalnie stałaby w logicznej sprzeczności z pierwszą i drugą, bo niby od niej wymagasz założenia rodziny, a tu ta zazdrość… ale hej! Kto by się przejmował logiką, póki piłka w grze. Kosz dla kolesia, czyli kiedy lepiej zerwać... Runda czwarta (decydująca): Porównania Życie, życie jest nowelą, raz przyjazną a raz wrogą – te piękne słowa, wielkiej, kultowej wręcz pieśni, warto przypomnieć, bo ich trzymamy się w ostatniej rundzie (chociaż moim zdaniem, po trzeciej mało która się nie wkurzy). Jeśli mamy przed sobą oazę spokoju, kwiat lotosu na tafli jeziora i w ogóle nic jeszcze babsztyla nie ruszyło, to twój as w rękawie. Pokaż jej, że inni, wszyscy! mają przyjazną nowelę, a ona wyłącznie wrogą. I jest to jej własna wina. Lala siedzi na etacie w korpo? „Maciek też pracował w korporacji, ale powiedział, że tam zostają tylko nieuki i idioci. Dziś wyrabia ekologiczne rękawice ogrodowe z wełny owcy himalajskiej. Chwali sobie.” Szach mat korposzczurze! Lala wynajęła mieszkanie? „Magda i Kamil, znasz ich, też wynajmowali, ale to straszny syf. Rozsądni ludzie powinni mieć własne mieszkanie i najlepiej drugie, żeby wynajmować.” Lala wreszcie poszła na randkę? „Cudownie, kochana! Agnieszka, ona jest tylko z pięć lat młodsza od nas, się zaręczyła – mówi, że nie rozumie tych lasek, które latają bez sensu po randkach, kiedy szczęście można odnaleźć tylko z jednym kolesiem.” I wreszcie nic nie wiesz o niej poza tym, że nie ma obrączki na palcu? „Och kochana, myzmisiem* uważamy, że każdy może znaleźć miłość, wystarczy, że pokocha sam siebie/zaufa wszechświatowi/cośtam cośtam czakry”. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że po tym każe ci iść kochać samą siebie (ang. F...ck you). WYGRAŁAŚ!!! *Jest oddzielny krąg piekła dla tych, którzy mówią myzmisiem i w ogóle pytlują o sobie w liczbie mnogiej. Roszczeniowa Trzydziestka pisze dla Polki.pl!
Roszczeniowa Trzydziestka - (Nie)straszne życie singielki - felieton
Jest listopad, jest ciemno, zimno, źle. A ty siedzisz i zastanawiasz się „co do cholery zrobić z tym życiem”. I wiesz jedno – nie możesz być sama. Bo to porażka, totalny przegryw i #najgorzej. Dlatego – być może – tkwisz w bezsensownym związku, który cię niszczy. Tylko po to by nie zostać sama.
„Nie siadaj na rogu stołu bo zostaniesz starą panną!!!” „Wybrzydzasz, wybrzydzasz a potem nikt cię nie będzie chciał.” – chyba wszystkie co jakiś czas słyszymy takie teksty. Rzucane w żartach, ironicznie albo całkiem serio. Zresztą intencja jest tu mało ważna – ważniejsze, że osadzają się w nas, zostają gdzieś w głowie, by potem brzęczeć cichutko, kiedy tylko mamy gorszy dzień. Doskonale uzupełniają zapamiętane w dzieciństwie morały bajek, w których „długo i szczęśliwie” żyje się tylko razem. A potem jest listopad, jest ciemno, zimno, źle. A ty siedzisz i zastanawiasz się „co do cholery zrobić z tym całym życiem”. I wiesz jedno – za wszelką cenę, nie możesz być sama. Bo to porażka, totalny przegryw i #najgorzej. Dlatego – być może – tkwisz w jakimś bezsensownym związku, który cię niszczy (który niszczy was oboje), tylko po to by nie zostać sama. Albo rozważasz, żeby jednak iść na kolejną randkę z kolesiem, z którym nie było chemii za grosz, który – choć nie chcesz tego przyznać przed nikim – strasznie cię nudzi, ale jest, a przecież już trzydziestka, albo czterdziestka, ostatni dzwonek. Za moment nawet nudziarz na ciebie nie spojrzy. Roszczeniowa Trzydziestka: Wstyd mi, panie profesorze A może jeszcze jesteś na starcie życiowej drogi i po prostu masz obawy – co będzie jeśli, co by było gdyby. Albo wszystko u ciebie w tej chwili OK. Może czytasz ten tekst siedząc tuż obok Tego Kolesia i co jakiś czas czule na niego zerkasz. Ale czasem, kiedy wyobrażasz sobie, że jakimś tragicznym zrządzeniem losu miałoby go nie być – natychmiast wpadasz w panikę a perspektywa bycia samej, jest dla ciebie wizją przerażającą. Jeśli tak, piszę ten felieton właśnie dla ciebie. Bo ja też się kiedyś bałam. Aż do feralnego 2014 roku, nigdy nie byłam sama. Z domu rodziców przeprowadziłam się do narzeczonego, potem latami wiodłam szczęśliwy żywot podmiejskiej pani domu. Kiedy rozsypał się domek z kart i zostałam sama, pierwszy raz „zrozumiałam, że ja nie umiem nic”. I byłam przerażona. Załamana, zdruzgotana, ale przede wszystkim przerażona. Bo nagle zostałam sama. Ale dzięki temu, dziś mogę ci powiedzieć „co by było, gdyby”. Mogę cię uprzedzić, że nie ma się czego bać. I jednocześnie jest. Żeby było jasne – nie namawiam cię tu „rzuć wszystko i żyj w pojedynkę”. To nie będzie manifest singielki wojującej. To raczej głos rozsądku (a przynajmniej mojego rozsądku). Lecimy: 1. Finanse Minusy: Jeśli mieszkaliście razem, a teraz jesteś sama, nie możesz liczyć – niestety, że wydatki automatycznie spadną o połowę. Lampa w salonie tak samo świeci dla jednej, jak i dla dwóch osób – więc rachunki za prąd będą tylko nieco niższe. I tak jest z wieloma innymi kwestiami. Być może czeka cię obniżenie standardu życiowego i zmiana części przyzwyczajeń. Plusy: Teraz cała twoja pensja jest do twojej dyspozycji. Zarabiasz, zarządzasz, dysponujesz. Miłe uczucie. 2. Stabilizacja Minusy: O ile nie odłożyłaś sporych oszczędności, nie masz bufora bezpieczeństwa. Dużo trudniej jest „rzucić wszystko i spełniać marzenia”, kiedy druga pensja nie ratuje cię przed totalnym upadkiem. Bardzo często za sukcesem przedsiębiorcy-marzyciela, stoi ta druga połówka na nudnym, ale stabilnym etacie. Tu jej nie ma. Plusy: Twoje plany są wyłącznie twoje i nie musisz się troszczyć o bliskich (mówię tu o opcji singielki bez dzieci). Jeśli chcesz podjąć ryzyko i zmienić zawód/kraj/styl życia – wolna droga! Jeśli masz odwagę i środki - rzeczywistość staje się plastyczna, jak modelina. Twoja decyzja, jaki kształt jej nadasz. 3. Czas Minusy: Wbrew temu, co czasem suponują mi zajęte znajome, jako singielka mam nieporównywalnie mniej czasu, niż jako żona. Tu już nie ma opcji – ty jedziesz po zakupy, ja załatwiam sprawy urzędowe, razem gotujemy. Każdą z tych rzeczy robisz sama. Co jakiś czas słysząc, jak to twoje życie jest teraz pasmem randek imprez i beztroskiej zabawy. Jasne. Kiedyś byłam na randce. Ze zmęczenia prawie przysnęłam. Deal with it. Plusy: Cały ten czas, który masz, jest twój! Możesz go wykorzystać na hobby, na naukę, na fuchen-machen i dorobić parę groszy, albo po prostu na gapienie się w ścianę. Kojarzysz te dni, kiedy bardzo chciałaś zostać kocykowym burrito i zaszyć się w kąciku z herbatą i książką? Wyobraź sobie, że w twoim facecie budzi się akurat lew salonowy, który zaczyna wiercić ci dziurę w brzuchu, że wyjdźmy, że zobaczmy się z…, że nie chodzimy już nigdzie, bo ty nigdy…, bo ty zawsze…. Idziesz na kompromis. Resztę wieczoru spędzasz gadając z żoną jego kumpla o niczym. Niczym. Ta laska trzecią godzinę mówi o niczym. A tam jest twój kocyk, książka, twój świat. Jako singielka nie masz takich dylematów. 4. Ludzie Minusy: Grono znajomych się zmieni. Nie ze wszystkimi znajdziesz teraz wspólny język, nie u wszystkich znajdziesz zrozumienie. Ale hej, każda zmiana niesie takie konsekwencje – kiedy kończyłaś szkołę, też obiecywaliście sobie, że kto jak kto, ale wy, wesoła paczka, zawsze będziecie razem. Teraz wpadacie na siebie w galerii i zapewniacie się wzajemnie, że „trzeba się spotkać, trzeba się zdzwonić”. No kaman… Plusy: Grono prawdziwych przyjaciół będzie jeszcze prawdziwsze i jeszcze cenniejsze. Teraz to im będziecie opowiadać, że koleś z działu prawnego to chambuc, w urzędzie miasta się poprawiło, Goplana w Teatrze Narodowym była po prostu mega a na fejsie ostatnio widziałaś śmiesznego kota. To oni przejmą po części rolę Tego Kolesia – wysłuchanie, wsparcie, zrozumienie, pomoc. Przy okazji trochę prywaty: hej majfrendsi, jesteście wspaniali. 4. Opinia Minusy: Źle się prowadzisz. Ty tego nie wiesz, ba! rękę byś sobie dała uciąć, że tak nie jest, ale to już ustalone. Jesteś singielką, jesteś kobietą, więc prowadzisz rozwiązły tryb życia i ogólnie YOLO. Folgujesz sobie a przed upadkiem ratuje cię tylko widmo choroby wenerycznej. Albo nie, wręcz przeciwnie – w każdym widzisz męża. Na każdego mojegomisia rzucasz się z pożądaniem (dlatego mojegomisia trzeba przed tobą chować), każdemu mężczyźnie praktycznie się oświadczasz. Jesteś przy tym egoistką, pomyśl o dzieciach, pomyśl o emeryturach, hasztag ktocipodaszklankęwody. Nie walcz z tym, nie ma sensu. Plusy: Ty już wiesz jak jest. Wiesz, że z dziewczynami, które są same niekoniecznie jest „coś nie tak”, że nie są „jakieś wybrakowane”, że szczęście można znaleźć także w samotności. Unosisz się ponad to wszystko, aż zaczyna cię to bawić i w tym momencie wygrałaś. 5. Samodzielność Minusy: Często jesteś na nią skazana. Oczywiście „with a little help from my friends”. Ale generalnie to ty zakasujesz rękawy i robisz wszystko. Cały myk polega też na tym, że jeśli podejmiesz złą decyzję, to możesz być wściekła tylko na siebie. A tak by się czasem chciało pogderać „a nie mówiłam, trzeba było salon pomalować na beżowo”. I zostajesz z samodzielnie wybranym kolorem „Letni świt nad górskim potokiem”. Który wygląda nie jak świt. Raczej jak sraczka. Plusy: Po jakimś czasie, jak równa z równymi, rozprawiasz na forum Elektroda o drobnych naprawach instalacji, używając słów, które kiedyś słyszałaś tylko od pana fachowca i tłumaczyłaś jako „drogo, drożej, najdrożej”. Teraz sama dzierżysz klucz francuski w jednej ręce, telefon do assistance (na wszelki) w drugiej i jedziemy. Przez dwa lata samotności naprawiałam: piec kondensacyjny, kosiarkę, dwa kontakty, baterię prysznicową i zlew. Ogarniałam remont kuchni, naprawę dachu, wymianę armatury w łazience, wreszcie przeprowadzkę. Kosiłam trawnik-gigant, wyrywałam chwasty, babrałam się w rachunkach, podatkach i wszystkim, czego wcześniej nawet nie tykałam. Z przerażonego kierowcy stałam się pewnym i chyba nawet niezłym. I wiecie co – byłam, jestem!!! z siebie cholernie dumna. I to jest ten największy z plusów. Będziesz z siebie dumna. Dasz sobie radę. Pokonasz najpierw strach, potem uprzedzenia a wreszcie wszelkie przeciwności. Nie będziesz „jakaś gorsza”, „której nikt nie chciał”. Będziesz świadoma swojej wartości i zadowolona z dokonań. Nie daj sobie wmówić, że jest inaczej. Żyj długo i szczęśliwie. A jeśli zechcesz znów być z kimś? Świetnie! Ale niech to będzie decyzja dyktowana uczuciem a nie strachem. Powodzenia! Przeczytaj pozostałe teksty naszych komentatorów, m.in. Filipa Chajzera, Lidii Góralewicz, Anny Kowalczyk