polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-11T08:05:44.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Abp Jędraszewski ostrzega przed „ideologią singli”. „Pełnię życia osiąga się w życiu małżeńskim i rodzinnym”
items: „Ceremonia” - pierwsza książka o sologamii. Wywiad z autorką Wandą Żółcińską
items: Beata Pawlikowska radzi w sprawie związków, miłości i szczęścia
items: Dlaczego jest tyle fajnych samotnych kobiet i tak mało równie fajnych samotnych facetów?
items: "Singielka i Otello. Na zakręcie" Hanny Bakuły
items: Dyskryminacja singli
items: Singielki kontra młode mamy. Czy zawsze musi być konflikt? Felieton Roszczeniowej Trzydziestki
items: Walentynki singielki - czego singielki zazdroszczą kobietom w związkach. Felieton Roszczeniowej Trzydziestki
items: Jak wkurzyć kobietę? Roszczeniowa Trzydziestka o singielkach
items: Roszczeniowa Trzydziestka - (Nie)straszne życie singielki - felieton

Abp Jędraszewski ostrzega przed „ideologią singli”. „Pełnię życia osiąga się w życiu małżeńskim i rodzinnym”
type: item
date: 2020-09-15T09:18:20.000Z
creator: Paulina Brzozowska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: kościół
subject: LGBT
subject: singiel
subject: singielka
description: Metropolita Krakowski podczas 28. Archidiecezjalnej Pielgrzymki Rodzin wygłosił kazanie, w którym przestrzegał katolików przed życiem w samotności i „ideologią gender oraz LGBT”.
encoded: Nie cichną echa wypowiedzi abp Marka Jędraszewskiego, który podczas mszy świętej w Kalwarii Zebrzydowskiej w niedzielę 13 września ostrzegał przed „ideologią singli, gender i LGBT”. Słowa duszpasterza wywołały ogromne oburzenie społeczeństwa. Abp Jędraszewski o „ideologii singli i gender” Podczas 28. Archidiecezjalnej Pielgrzymki Rodzin abp Jędraszewski wygłosił kazanie, podczas którego mówił, że życie w samotności jest niepełne. Abp Marek Jędraszewski uważa, życie singli nie może być w pełni szczęśliwe, a decyzji o byciu kobietą lub mężczyzną nie można odwołać, a do tego właśnie skłaniają ideologie gender i LGBT. W mediach społecznościowych wielu internautów nie kryje oburzenia słowami duchownego. Znaczna większość komentujących wypowiedź arcybiskupa uważa, że księża nie powinni komentować życia rodzinnego i związków damsko-męskich, jako że żyjąc w celibacie sami z nich rezygnują. Może cię też zainteresować: "Seks jest boską przyjemnością i nie wolno tego potępiać". Wypowiedź papieża może poruszyć duchownych Kontrowersyjny bilboard zawisł w Warszawie. "Kobieta nie będzie nosiła ubioru mężczyzny..." Dania zmienia definicję gwałtu w prawie. Od teraz będzie to brak zgody, nie stawianie oporu

polki-1-2e23728.jpg
width: 1200
height: 900

„Ceremonia” - pierwsza książka o sologamii. Wywiad z autorką Wandą Żółcińską
type: item
date: 2019-08-05T10:00:01.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: książka
subject: singielka
description: Sologiama, to ślub z samym sobą. Jest to publiczna deklaracja, która nie niesie prawnych konsekwencji, ale daje światu sygnał, że dobrze nam ze sobą i nie szukamy partnera lub partnerki. Przeczytaj wywiad z autorką pierwszej książki o sologamii „Ceremonia” i dowiedz się więcej na temat tego typu „związku”.
encoded: Czy Pani jest samotna? To zawsze jest pytanie ciężkiego kalibru. Z punktu widzenia statystyk nie jestem i chyba nigdy nie byłam – mam rodzinę, wspaniałe dzieci, cudownych przyjaciół a od niedawna nawet psa. Ale instynktownie przeczuwam, czym może być samotność i dlaczego może budzić lęk. Jestem towarzyska, ale bardzo potrzebuję własnej przestrzeni, spędzania czasu sama ze sobą. W mojej sytuacji to raczej luksus niż codzienność. Czym w ogóle jest samotność? Ten temat nieodmiennie znakomicie sprawdza się w piosenkach, ale mam wrażenie, że przestaje się dobrze sprzedawać w innych sferach – uciekamy od tego słowa, mówimy o singlach, o pojedynczych gospodarstwach domowych, czasem o atomizacji. Samotność dla niektórych ma pejoratywne zabarwienie, kojarzy się z przegraną, z życiową porażką, na którą nie ma miejsca w świecie wielbiącym sukces. Może sologamia odczaruje ten lęk? Czy założenie rodziny było dla Pani wyzwaniem? Wymagało rezygnacji z siebie? Zaowocowało myślą o sologamii? Mojej bohaterce oczywiście mniej lub bardziej świadomie podarowałam kilka moich cech, ale nie użyczyłam jej żadnych faktów z mojego życia. Założenie rodziny było dla mnie dość naturalną decyzją, wiele lat temu, ale nie spieszyłam się z tym. Macierzyństwo to była z pewnością najważniejsza i decyzja w moim życiu i podjęłam ją, kiedy poczułam, że naprawdę do tego dorosłam. Na pomysł bohaterki książki, która bierze ślub sama ze sobą wpadłam dużo później, temat wydał mi się miłą odskocznią od codziennego pasma obowiązków. Zresztą, udany związek nie powinien oznaczać rezygnacji z siebie, macierzyństwo dla mnie to podróż w emocjonalne rejony, które dawniej były niewyobrażalne, więc z pewnością nie jest to ograniczenie, mimo trudnego, czasem nieznośnego wymiaru codzienności. Trudno mówić o rezygnacji z siebie, bo i tak przez cały czas się zmieniamy, bycie w bliskich relacjach z innymi powinno w tym pomagać. Chyba, że są to relacje toksyczne, ale to już zupełnie inny temat Jak to się stało, że spośród ty…

Wandazolcinska1200x900-8980829.jpg
width: 1200
height: 900

Beata Pawlikowska radzi w sprawie związków, miłości i szczęścia
type: item
date: 2018-03-15T14:12:00.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: Beata Pawlikowska
subject: książka
subject: singielka
subject: szczęśliwy związek
subject: wolność
description: Beata Pawlikowska radzi w sprawie związków, miłości i szczęścia
encoded: Beata Pawlikowska ma za sobą bogate doświadczenie życiowe. Dzięki nieustannej pracy nad swoim rozwojem psychicznym i duchowym stała się dla wielu osób drogowskazem wskazującym kierunek do szczęśliwego życia. W najnowszej książce "Jestem szczęśliwym singlem" podróżniczka dzieli się swoimi przemyśleniami i wskazówkami na temat miłości, związków i szczęścia. Poradnik ten oprócz odwołań do przeżyć autorki zawiera sugestie oraz ćwiczenia, dzięki którym dowiesz się dlaczego warto znaleźć radość w byciu samemu, aby później móc stworzyć udany i szczęśliwy związek. Książka Beaty Pawlikowskiej "Jestem szczęśliwym singlem" niesie za sobą niebywałą wartość. Z jednej strony daje poczucie, że czyta się pamiętnik autorki, poznaje ją i jej uczucia, dowiaduje się czego w życiu doświadczyła. Z drugiej strony Pawlikowska dzieli się rozwiązaniami problemów, które spotkała na swojej drodze. Nie są to jednak cudowne sposoby, który odgonią niepowodzenia niczym magiczna różdżka. Podróżniczka wskazuje ścieżkę, którą należy podążać, aby uporać się z emocjami towarzyszącymi nam na różnych etapach życia uczuciowego: kiedy jesteśmy w związku, tuż po rozstaniu lub żyjemy sami. Dzięki osobistej formie narracji, którą autorka przyjęła w tej książce, możesz poczuć, że prowadzisz dialog z przyjaciółką. Z przyjaciółką, która: - zwierza się ze swoich przeżyć, - prowadzi z nami rozmowę, - słucha - odpowiada, - radzi, - jest dostępna w każdej chwili, gotowa pomóc, wesprzeć, doradzić. W tym poradniku nie zabrakło znaków rozpoznawczych dla publikacji Beaty Pawlikowskiej. Własnoręcznie wykonanych rysunków, miejsca na notatki, uwypukleń kluczowych przesłań i złotych myśli, które mogą stanowić inspiracje. "Jestem szczęśliwym singlem" wbrew tytułowi jest nie tylko dla singli i singielek, ale także dla osób będących w związkach (niekoniecznie idealnych).

jestem-szczesliwym-singlem-insta.CMS-c7586c3.jpg
width: 1196
height: 1200

Dlaczego jest tyle fajnych samotnych kobiet i tak mało równie fajnych samotnych facetów?
type: item
date: 2017-09-11T08:53:31.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: kobieta dojrzała
subject: komentarz
subject: miłość
subject: samotne rodzicielstwo
subject: samotność w związku
subject: singielka
description: „Mam rodzinę, syna, mamę, mam przyjaciół, psa, kota, ugruntowaną pozycję zawodową, ale brakuje mi zadeklarowanej, codziennej miłości. Nie ma obok mnie człowieka, na którym mogłabym polegać. Od czasu do czasu z kimś się spotykam, ale to mi nie daje wewnętrznego spokoju ani poczucia bezpieczeństwa. A tego bardzo mi brakuje. Mam cudownych przyjaciół, chociaż oni nie są w stanie zastąpić tego wyjątkowego rodzaju relacji z drugim człowiekiem, tej bliskości, jaką daje związek między kochankami. Pod tymi przejmującymi słowami Kayah podpisuje się wiele kobiet, wiele moich koleżanek, którym rozpadły się związki, a szans na nową miłość brak…
encoded: Niedawno spotkałam się z dwiema koleżankami. Mądre, zadbane 40-latki. Z udanymi karierami, pasjami, interesujące. Jedna singielka bez dzieciaka, druga po trudnym rozwodzie, z kilkuletnim dzieckiem. Sączymy wino, gadamy o życiu, zeszło na facetów. Obie długo już same, podpytuję zatem o randki i mężczyzn, czy się rozgadają, czy odpuściły temat. Obie jak jeden (nomen omen) mąż powiedziały: „Daj spokój”. Za gruba, za stara, za jakaś - przeprośmy chory świat, że przestajemy mieć 20 lat, idealne ciało i twarz. I że nie zamykamy się w piwnicy Żadna z nich nie czeka już na nową miłość, na partnera, na błysk w oku drugiej osoby, na dzielenie się odpowiedzialnością, troskami i radością. Tak jak Kayah mają kochające rodziny, przyjaciół. Jeżdżą na wakacje z dzieckiem lub z koleżankami. Lub same. Tak jak Kayah buntują się przeciw presji, aby koniecznie wiązać się z kimś lub trwać w toksycznych związkach za wszelką cenę. I tak jak wiele życiowo zaradnych i doświadczonych kobiet wiedzą, że lepiej nie być z nikim niż być z byle kim. Nawet jeśli ceną za to jest samotność. Samotność trochę z musu, trochę z wyboru. Dlaczego tak trudno kogoś poznać, gdy z przodu pojawia się „4” lub „5”? Przyczyn jest wiele. I nie chodzi wcale o to, że kobieta po 40-ce jest gorszym towarem na rynku matrymonialnym. 40-latki mają nieco inne wymagania i nieco inne potrzeby niż 20 lat wcześniej. I wiedzą, czego chcą, a na pewno - czego nie chcą. Czy to dlatego dokucza im (ale i nieco młodszym koleżankom także) permanentny brak mężczyzn w okolicy? Dojrzałych emocjonalnie, odpowiedzialnych, otwartych. „Nie mamy pojęcia, gdzie się podziali interesujący mężczyźni” - mówią moje koleżanki singielki. „I gdzie ich szukać”. W pracy? U moich znajomych w pracy akurat same kobiety lub wszyscy młodsi o 15-20 lat (takie branże). Ewentualnie zostają obcokrajowcy - ale oni są tu przelotem i jedynie, co mogą oferować, to krótki romans. OK, zależy, co kto lubi i potrzebuje. Sporo młodsi? Cóż… „Na kilka nocy się zwykle nadają…

kalisa-veer-349477-9d22b20.jpg
width: 1200
height: 800

"Singielka i Otello. Na zakręcie" Hanny Bakuły
type: item
date: 2017-08-17T10:27:08.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: Hanna Bakuła
subject: książka
subject: malarka
subject: singielka
subject: styl życia
subject: wolność
encoded: Poznajcie historię niezależnej kobiety, która walczy o swoją tożsamość z wampirem energetycznym pragnącym wciągnąć ją w swój nieciekawy świat. Talent plus poczucie humoru głównej bohaterki - Molly pomagają w opanowaniu sytuacji, cena jednak okazuje się z czasem za wysoka... Czas uciekać! Najnowsza powieść Hanny Bakuły "Singielka i Otello. Na zakręcie" opowiada o niespodziewanej sytuacji, w jakiej znajduje się zaprzysiężona singielka. Wbrew swoim śmiałym poglądom malarka, czterdziestolatka z sukcesem zawodowym, mieszkająca sama zakochuje się w przeciętnym, zakompleksionym naukowcu. Nieświadomie wchodzi w toksyczny związek, który popiera jej matka, za to większość znajomych pragnie wyciągnąć ją z potrzasku emocjonalnego, w którym się znalazła. Bohaterka powoli się odkochuje i zaczyna powracać do swojego świata, który prawie utraciła, w imię jakże dla niej dziwnej relacji. Psychopatyczny kochanek nie daje jednak za wygraną zmieniając jej życie w piekło. W tle Warszawa i Nowy Jork, przełomu wieków, pełne dobrej energii. "Singielka i Otello. Na zakręcie" Przeczytajcie fragment!

20170209183045-HB.CMS-8cb3e98.jpg
width: 857
height: 1200

Dyskryminacja singli
type: item
date: 2017-03-03T13:22:39.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dyskryminacja
subject: singiel
subject: singielka
description: Nadgodziny, kłopotliwe pytania, droższa opłata za pokój hotelowy, czy za OC! Oto minusy bycia singlem.
encoded: Kinga ma 27 lat, jeden krótki związek za sobą, ukończone studia, dobrą pracę. Mieszka w Warszawie, sama wynajmuje kawalerkę, nie ma psa, kota i ani jednej rybki. Ma za to dużą plazmę, nowego iPhona i laptopa z jabłuszkiem. Codziennie przesiaduje w swojej korpobudzie – tak mówi o swojej pracy. I nie, żeby jej nie lubiła. Kocha ten korporacyjny żargon, lubi "czelendżować", uwielbia "mitingi" i "apdejtowanie". Przywykła do eleganckiego stroju i wymuszonej, sztucznej nieco nonszalancji. W pracy bywa zwykle do 17.30. Czasem do 18. Czasem do 20. W weekendy spotyka się ze znajomymi. Poznaje nowych chłopaków. Z niektórymi się przez jakiś czas spotyka, ale zawsze zaznacza, że związku nie szuka, bo teraz ma inne priorytety. "Kinia to typowa fan fatale" - mówią znajomi. "Spotyka się dziś z jednym, jutro z drugim". Kinga, jak na świadomą singielkę przystało, jest szczęśliwa. Ale z opowieści o jej życiu singielki jasno wynika, że bycie singlem w Polsce nie jest bajką. Kiedyś stara panna, dziś singielka. A jaka jest różnica? Zostań w pracy do 20. Dzieci ci przecież nie płaczą Wielu osobom wydaje się, że singiel to najlepszy materiał na pracownika. Mają rację. Żadnych zobowiązań, żadnego partnera, z którym umawiać się trzeba na obiad, żadnych romantycznych wyjazdów, żadnych dzieci, które chorują i które punktualnie o 18 trzeba odebrać z przedszkola. Singiel w tym przypadku jest nieoceniony. Nie spieszy się do domu, bo albo mieszka sam, albo z przyjaciółmi. Jest niezależny. Nic nie musi, ale za to wszystko może. Wielu pracodawców, wykorzystując sytuacje, zleca singlowi dodatkowe zadania, bo przecież on i tak nie ma innych obowiązków. Niełatwo być gejem w Polsce. Ale fajnie jest mieć wsparcie rodziny Święta, rodzinne obiadki i trudne pytania Polska to kraj, w którym z dużą dozą szacunku podchodzi się do instytucji rodziny. Wynika to z naszej historii. Przecież od lat upowszechniany model rodziny patriarchalnej, nakazywał wręcz kobietom szybie zamążpójście. A ta, która do 25 roku życ…

sing-f51319d.jpg
width: 1200
height: 900

Singielki kontra młode mamy. Czy zawsze musi być konflikt? Felieton Roszczeniowej Trzydziestki
type: item
date: 2017-02-28T06:37:01.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dziecko
subject: komentarz
subject: mama
subject: Rodzice
subject: singielka
description: Droga mamo, koleżanko, która niedawno urodziłaś, matko udzielająca się na forach, sąsiadko z małymi dziećmi. Piszę do Ciebie ten list, bo za dużo już widziałam artykułów, postów, komentarzy, w których jadą po sobie dzietni i bezdzietni. I zawsze przy takich okazjach zastanawiam się, co sprawia, że czasem mówimy różnymi językami i na różne tematy. Równocześnie. Przekrzykując się.
encoded: Oto kilka wniosków. Przygotuj się na mniejsze lub większe przymrużenie oka. Ale jednak pamiętaj, że „coś w tym jest”. Po pierwsze nie żyję w Twoich realiach. Przykład banalny i w sumie zabawny: te wszystkie fazy rozwoju. Dziecko ma 17 miesięcy? To informacja dla innych matek. Mnie się nawet nie za bardzo chce przeliczać. Etapy są następujące: ciąża, bobas, dziecko, duże dziecko. I bardziej precyzyjne datowanie nie jest do końca ważne. Rośnie to rośnie, przecież widać. :D „Macierzyństwo to nie jest zajęcie dla jednej osoby”. A co robić, gdy nie ma tej drugiej? Jak trzeba będzie kupić prezent to już gorzej. Pokaż paluszkiem, bo inaczej dramat. My, bezdzietne singielki raczej nie śledzimy tych trendów i nie wiemy, czy koniki Pony są jeszcze na czasie i czy kantowska „Krytyka czystego rozumu” to dobry prezent dla dziesięciolatka. Powiedz nam to po prostu zamiast smutno patrzeć i mówić, że w tym wieku bardziej adekwatny byłby Hegel. Nieznajomość faz rozwoju oznacza jeszcze jedno (i to dla Ciebie akurat superwiadomość): łykniemy każdego njusa z entuzjazmem. Jeśli więc słyszymy, że Jasio zaczął chodzić jak miał dwa lata, to super, głęboko wierzymy, że Jasio to geniusz. Robercik mając lat pięć sam czyta książeczki? No wspaniale. Jakby miał sześć, to tez pięknie. Po prostu nie wiemy, kiedy to jest wcześnie, które zachowania są przebłyskami talentu. Pochwalimy wszystko. Oczywiście, kiedy Patryczek ma lat czterdzieści i nadal z tobą mieszka możemy lekko kręcić nosem. W pozostałych przypadkach Patryczka pochwalimy i wysłuchamy wszystkiego, co masz nam o nim do powiedzenia. Naturalnie tylko jeśli Cię lubimy. Bo wybacz, ale większość historii o dzieciach jest dla nas nudna (tak jak dla Ciebie mogą być nudne moje „pasjonujące” opowieści o bieganiu). Wyjątek stanowią właśnie dzieci lubianej przez nas kobitki: dzieci siostry, przyjaciółki, bliskiej kumpelki. Wtedy są dla nas fragmentem historii o Tobie. Która – tak się składa – cholernie nas ciekawi, nie dlatego że jesteś matką, ale…

30mama-9c0efba.jpg
width: 1600
height: 900

Walentynki singielki - czego singielki zazdroszczą kobietom w związkach. Felieton Roszczeniowej Trzydziestki
type: item
date: 2017-02-14T13:01:12.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: komentarz
subject: singielka
subject: Walentynki
description: Bycie w fajnym związku jest super. Jako singielka, w pełni Wam, Drodzy Zakochani, zazdroszczę. O ile faktycznie jesteście szczęśliwi. I faktycznie zakochani. Bo jeśli dwoje ludzi razem się męczy, to o wiele lepiej przejść przez życie (lub jego część) w pojedynkę. I może to być cholernie fajne życie, zapewniam. I też jest nam, singlom, czego zazdrościć.
encoded: To nie tak miało być! Kiedy godziłam się, że idealnym dniem dla felietonów Trzydziestek będzie wtorek, ani przez chwilę nie pomyślałam, że przyjdzie mi, razem z Polki.pl, świętować walentynki. Najbardziej antyroszczeniowe święto w roku. Poza tym – szczęśliwie zakochani i tak mają aż za dobrze. Dowody? Proszę bardzo! Nie ma cię kto przytulić w walentynki? Ten pies przytula przechodniów na ulicy! Oto pięć rzeczy, których jako singielka zazdroszczę dziewczynom w związkach. Udanych związkach – podkreślmy. Wentyl bezpieczeństwa Sajgon w robocie, fałszywa kumpela, korki na moście, ogólny weltschmerz i jeszcze do tego poniedziałek. Czujesz, że wszystko jest nie tak… aż do momentu, w którym możesz to z siebie wywalić, opowiedzieć, wypłakać komuś, kogo to obchodzi, kto powie ci, że masz rację a świat jej nie ma. Złość przechodzi. Reset. Jest OK. Małe wielkie rzeczy Ostatnio, pod moją nieobecność, wpadła mama. Niby w przelocie, ale w lodówce zostawiła mi małe co nie co i ogarnęła królestwo chaosu, które zostało po wieczornym rysowaniu. No wzrusz totalny. Siadłam i pomyślałam, że już nie pamiętam, kiedy ktoś zrobił mi taką przysługę. Jeśli sama czegoś nie sprzątnę – to leży. Nie kupię – nie ma. Spoko, człowiek się przyzwyczaja. Ale i zapomina, jak miła jest pomoc w stylu „kochanie sprawdziłem ci poziom oleju”. Rzeczy najmniejsze są najważniejsze. Wkurz sobie singielkę – gra towarzyska. Razem fajniej Jestem już jakiś czas sama i jeśli narzekam, to dlatego, że znajduję jaką słowiańską przyjemność w narzekaniu. Mimo to samotne kolacje na mieście i samotne wypady do kina, samotny czilałt z Netflixem i pizzą, czy wreszcie samotne wakacje, mają ten jeden minus: są samotne. Nie ma zabawnych komentarzy nad restauracyjnym talerzem, tego całego „ty zobacz facet wygląda jak ten spod czwórki” w czasie filmu, albo niekończących się rozmów o głupotach podczas spaceru plażą. Jasne, że są przyjaciele. Ale jeśli trafisz kogoś, kto jest przyjacielem i Tym Kolesiem, to lepsze niż szóstka w totku…

30poprawione-3ef48c2.jpg
width: 1366
height: 768

Jak wkurzyć kobietę? Roszczeniowa Trzydziestka o singielkach
type: item
date: 2016-11-28T13:05:12.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: kobieta
subject: komentarz
subject: singielka
description: Zagramy w grę? Nie wymaga kart, planszy, kostek i pionków i całego tego oprzyrządowania. Nazwa mało wyszukana, ale trudno – bywają gorsze: „Wkurz sobie singielkę”. Ale co tam singielkę, przy odpowiednim manipulowaniu regułami zabawy, wkurzysz sobie prawie każdą kobietę!
encoded: Możesz grać na ulicy czy w tramwaju, ale najlepiej – o tak! – gra się w to przy rodzinnym obiedzie. Majaczące gdzieś na horyzoncie święta będą idealną okazją. Gotowe poznać reguły? To jedziemy! Runda pierwsza: Pytania „A masz jakiegoś chłopaka?”, „Ale na randki to jakieś chodzisz?”, „A czemu ty zawsze sama i sama?” – pytamy bez ogródek i gry wstępnej, gdzieś między rosołkiem a omawianiem bieżącej polityki USA. Najlepiej, kiedy tytułowa singielka ma pełny dziób, tak, żeby ewentualnie malowniczo się zapluła, wytrącona z równowagi. Nie ma tu pytań tabu – związki, seks, potrzeby intymne… wywalamy wszystko na wierzch. Skoro gwiazdy mogą robić sobie sesje małżeńskie w łóżku, albo pokazywać kawał tyłka ku uciesze gawiedzi, to heloł… Czego niby mamy się krępować w gronie bliskich? Uwaga – niestety singielki mogą być już przyzwyczajone do pytań o związki (czy są?) i dzieci (kiedy będą?). Ale, ale… nikt nie mówił, że będzie łatwo! Czy tkwisz w bezsensownym związku, który cię niszczy? Tylko po to by nie zostać sama. Runda druga: Wyścig z czasem Latek nikomu nie ubywa. Nawet singielkom. Żeby wygrać grę, warto takiej przypomnieć, że każdy dzień przybliża ją do nieuchronnej śmierci, a to, co wydarzy się wcześniej, też za miłe nie będzie. Tymczasem, jak wiemy wszyscy z seriali i rozmaitych TV szoł, singielki bimbają sobie na wszelkie wartości i gardzą życiem rodzinnym. A zegar biologiczny tyka. „Wiesz już mogłabyś jednak poważniej pomyśleć o założeniu rodziny, w twoim wieku”, „W tym wieku już tak nie możesz wybrzydzać” – można zagaić uprzejmie. Aby być oryginalnym, warto dodać „zobaczysz, na starość nikt ci szklanki wody nie poda”. Na pewno nie słyszała tego wcześniej. Dzieci to w ogóle fajny temat, bo można nim skosić nie tylko singielkę, ale i bezdzietną parę. Ba! nawet ci mający dzieci powinni mieć ich więcej – „Jeszcze nie macie drugiego, a czas leci!”, „Antoś już ma 2 lata i pewnie płacze za siostrzyczką, płaczesz, Antosiu prawda?”. Wyścig z czasem można też fajnie rozegrać, …

obrazsobiesingielke-c1e6f76.jpg
width: 1568
height: 893

Roszczeniowa Trzydziestka - (Nie)straszne życie singielki - felieton
type: item
date: 2016-11-15T10:16:42.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: felieton
subject: komentarze
subject: singielka
description: Jest listopad, jest ciemno, zimno, źle. A ty siedzisz i zastanawiasz się „co do cholery zrobić z tym życiem”. I wiesz jedno – nie możesz być sama. Bo to porażka, totalny przegryw i #najgorzej. Dlatego – być może – tkwisz w bezsensownym związku, który cię niszczy. Tylko po to by nie zostać sama.
encoded: „Nie siadaj na rogu stołu bo zostaniesz starą panną!!!” „Wybrzydzasz, wybrzydzasz a potem nikt cię nie będzie chciał.” – chyba wszystkie co jakiś czas słyszymy takie teksty. Rzucane w żartach, ironicznie albo całkiem serio. Zresztą intencja jest tu mało ważna – ważniejsze, że osadzają się w nas, zostają gdzieś w głowie, by potem brzęczeć cichutko, kiedy tylko mamy gorszy dzień. Doskonale uzupełniają zapamiętane w dzieciństwie morały bajek, w których „długo i szczęśliwie” żyje się tylko razem. A potem jest listopad, jest ciemno, zimno, źle. A ty siedzisz i zastanawiasz się „co do cholery zrobić z tym całym życiem”. I wiesz jedno – za wszelką cenę, nie możesz być sama. Bo to porażka, totalny przegryw i #najgorzej. Dlatego – być może – tkwisz w jakimś bezsensownym związku, który cię niszczy (który niszczy was oboje), tylko po to by nie zostać sama. Albo rozważasz, żeby jednak iść na kolejną randkę z kolesiem, z którym nie było chemii za grosz, który – choć nie chcesz tego przyznać przed nikim – strasznie cię nudzi, ale jest, a przecież już trzydziestka, albo czterdziestka, ostatni dzwonek. Za moment nawet nudziarz na ciebie nie spojrzy. Roszczeniowa Trzydziestka: Wstyd mi, panie profesorze A może jeszcze jesteś na starcie życiowej drogi i po prostu masz obawy – co będzie jeśli, co by było gdyby. Albo wszystko u ciebie w tej chwili OK. Może czytasz ten tekst siedząc tuż obok Tego Kolesia i co jakiś czas czule na niego zerkasz. Ale czasem, kiedy wyobrażasz sobie, że jakimś tragicznym zrządzeniem losu miałoby go nie być – natychmiast wpadasz w panikę a perspektywa bycia samej, jest dla ciebie wizją przerażającą. Jeśli tak, piszę ten felieton właśnie dla ciebie. Bo ja też się kiedyś bałam. Aż do feralnego 2014 roku, nigdy nie byłam sama. Z domu rodziców przeprowadziłam się do narzeczonego, potem latami wiodłam szczęśliwy żywot podmiejskiej pani domu. Kiedy rozsypał się domek z kart i zostałam sama, pierwszy raz „zrozumiałam, że ja nie umiem nic”. I byłam przerażona. Załama…

R30niestraszne-f15fbb0.jpg
width: 1489
height: 839