„Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
„- Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię".
Pamiętam, że tamten dzień, dzień rozdania świadectw maturalnych, dla wszystkich był radosny. Dla wszystkich, tylko nie dla mnie. Choć oszałamiająco pachniały akacje, słońce świeciło na bezchmurnym czerwcowym niebie, ja czułam się okropnie. Nie mogłam słuchać paplaniny roześmianych rówieśników umawiających się na imprezy, które miały wynagrodzić im godziny wkuwania. Irytowały mnie snute przez nich plany wakacyjne. Niby potakiwałam, niby się uśmiechałam, ale byłam daleka od beztroski. Wreszcie ten mój ponury nastrój zauważyła Agnieszka. – Co z tobą? – zapytała, kiedy usiadłyśmy przy piwie w pobliskim pubie. – Nie cieszysz się, że skończyłyśmy szkołę? Że wreszcie jesteśmy dorosłe? – Nie bardzo. Wczoraj dowiedziałam się, że w związku z tym, że jestem dorosła, ojciec od nas odchodzi… – No coś ty! – Aga ze zdziwienia aż się zachłysnęła trunkiem. – Odchodzi, bo dorosłaś? Co za przypał… Nie mogła w to uwierzyć - Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię. - Tym dla niego byłam: obowiązkiem, wiesz? – próbowałam ratować się sarkazmem, ale średnio mi wychodziło. – Nie wiem, co powiedzieć – przyjaciółka pogładziła mnie po ręce. – Po prostu słów mi brakuje. – Nic nie mów. Nie ma takich słów, które mogłyby mi pomóc – wyciągnęłam chusteczkę i wytarłam nos. – Podobno to normalne, że faceci po czterdziestce próbują sobie ułożyć życie na nowo. – Tak się tłumaczył? Co za… – Aga wymamrotała jakiś niecenzuralny epitet. – Moim zdaniem to dalekie od normalności. Ale co teraz zrobisz? Planowałaś medycynę we Wrocławiu. – Nie wiem – bezradnie wzruszyłam ramionami. – Po pierwsze, nie jest pewne, czy się dostanę. Po drugie, nawet jeśli, to co będzie z mamą? Mam ją zostawić samą? – A kto ma się dostać jak nie ty? Najlepsza uczennica naszej szkoły. Zgłoszona do nagrody Primus Inter Pares. Indeks masz w kieszeni, dziewczyno. – Może. Ale co z tego? Nie wiem, czy nie będę musiała zrezygnować. Studia poza domem to kosztowna sprawna, a po odejściu ojca finansowo nam się pogorszy. I to bardzo, szlag. – No tak – Aga pokiwała smutno głową, ale po chwili uśmiechnęła się dziarsko. – Jeszcze wszystko się ułoży. Do naszego stolika przysiadło się więcej osób z klasy, więc szybko zmieniłyśmy temat. Dopiłam piwo, rozochoceni koledzy namawiali mnie na kolejne. Nie miałam ochoty na dalsze świętowanie, więc wymówiwszy się bólem głowy, pożegnałam się ze wszystkimi i powlokłam do domu. Tęskniłam za mamą, ale też martwiłam się o nią. Kolejne tygodnie przypominały teatr. Wraz z mamą odgrywałyśmy przed sobą role twardej córki i niezłomnej matki. Jedna nie chciała drugiej dołować smutkiem Mama sztucznie ożywionym tonem przekonywała mnie, że absolutnie nie powinnam rezygnować z planów, że ona doskonale da sobie radę sama. Ale widziałam, jak cienie pod jej oczami robią się coraz ciemniejsze, a uśmiech znika z warg, gdy tylko myślała, że nie patrzę. Ja z kolei udawałam, że czekam na wyniki rekrutacji, a tak naprawdę przeglądałam oferty pracy w naszym mieście. Czegoś, co pozwoliłoby świeżo upieczonej maturzystce choć na skromny finansowy luz, nic nie było. Wiadomość, że dostałam się na studia, pogłębiła moje rozterki. Z jednej strony, bardzo chciałam pojechać, uczyć się, zdobyć wymarzony zawód. Z drugiej, martwiłam się o mamę i o to, jak sobie poradzimy z finansami. Mama jednak gorąco namawiała mnie, żebym nie rezygnowała z marzeń. Przedstawiała to jako szansę na oderwanie się od dzisiejszych zmartwień i lepszą przyszłość dla nas obu. – Ja nie miałam możliwości studiowania – argumentowała – ale nie pozwolę, żebyś ty z tego zrezygnowała, córeczko. Nie martw się, damy sobie radę, zobaczysz – mówiła z tym dzielnym uśmiechem, który wyglądał, jakby siłą powstrzymywała łzy. Pojechałam do Wrocławia z wyrzutami sumienia, ale nowe miasto, nowe znajomości i nowe obowiązki stopniowo wciągnęły mnie bez reszty. Z rzadka mogłam sobie pozwolić na wizyty w domu. Ojciec niby płacił jakieś alimenty, lecz i tak z trudem udawało mi się wygospodarować pieniądze na podróże. Poza tym zajęć miałam na pierwszym roku bardzo dużo. A i mama stała się jakoś trudniej uchwytna. Czasem, kiedy późnym wieczorem chciałam do niej zagadać przez Skype’a, nie było jej w domu. Potem pisała esemesa, że położyła się wcześniej spać albo że miała kłopoty z internetem. Kiedy przyjechałam na święta, uderzył mnie wygląd mamy. Schudła, lecz zarazem wydawała się bardziej ożywiona. Wypytywała mnie o studenckie życie, koleżanki i kolegów, warunki panujące na stancji. Widziałam, że jest zmęczona i zaczęłam się obawiać o jej zdrowie. Przed wyjazdem spotkałam się z Agnieszką, która studiowała na miejscu. Kiedy już wyczerpałyśmy temat naszych studiów, wymieniłyśmy się ploteczkami o znajomych i zwierzyłyśmy się sobie z sercowych problemów, zebrałam się na odwagę i poprosiłam. – Czy mogłabyś od czasu do czasu odwiedzić moją mamę? Wydaje mi się, że coś złego się z nią dzieje. – To znaczy co? – przyjaciółka chciała poznać szczegóły. – No właśnie nie wiem, a chciałabym się dowiedzieć – westchnęłam. – Często nie ma jej wieczorami w domu, wygląda na zmęczoną, choć twierdzi, że dużo śpi. – Nie chciałam ci nic mówić – zaczęła z wahaniem Aga. – Ale parę razy spotkałam twoją mamę bardzo późno wieczorem. Wracała skądś. I to wiesz, umalowana, uczesana, wystrojona… – urwała. – Myślisz, że to jakiś mężczyzna? – dodała cicho. – Prawdę powiedziawszy, akurat o tym nie pomyślałam. - Raczej obawiałam się problemów zdrowotnych, które ukrywa, żeby mnie nie martwić – przyznałam. – Sama nie wiem, co gorsze – Aga pokręciła głową w zastanowieniu. – Samotna kobieta plus na przykład jakiś naciągacz równa się nieszczęście. Dla kobiety oczywiście. – Eee, mama zamożna nie jest – zbagatelizowałam problem. – Taki cwaniak może na mieszkanie polecieć, macie trzypokojowe – Agnieszka trwała przy swojej koncepcji, aż się przestraszyłam. – Jezu, tego brakuje, żeby pod mostem wylądowała. Proszę, miej na nią oko i jakbyś coś odkryła, natychmiast daj mi znać – poprosiłam, żegnając się z przyjaciółką. Wątpliwości nie dawały mi spokoju Nie miałabym nic przeciwko temu, żeby mama znalazła sobie przyjaciela, ale obawiałam się, że może wpaść w sidła jakiegoś drania, który ją skrzywdzi. Jakby mało już wycierpiała. Przed powrotem do Wrocławia zdobyłam się na odwagę i zapytałam. – Mamo, czy ty może nie chcesz mi czegoś powiedzieć? – Chcę – uśmiechnęła się jakoś tak przekornie. – Chcę ci powiedzieć, że jestem z ciebie dumna. – I nic więcej? – nie odpuszczałam, choć wyciąganie zwierzeń z własnej matki nie jest sprawą prostą. – Owszem. Że jeszcze nie wyjechałaś, a już tęsknię – znowu się uśmiechnęła, a na koniec dodała swoje sakramentalne: – Nie martw się, skarbie. Wyjechałam pełna obaw i z niecierpliwością czekałam na raporty od Agi. Te nie były zbyt częste, co doskonale rozumiałam, bo przyjaciółka miała swoje obowiązki. Jednak kiedy już zdawała relację ze spotkań z moją mamą, brzmiały zawsze podobnie. Późne powroty do domu i staranny wygląd. Coraz bardziej pachniało mi to romansem Wyobraźnia podsuwała niepokojące obrazy matki omotanej przez jakiegoś uwodziciela bez skrupułów. Jeszcze kilkakrotnie próbowałam z nią porozmawiać o tym, co się dzieje w jej życiu, ale zawsze zbywała mnie krótkim „no, wiesz, standard, praca, dom” i szybko zmieniała temat. Kolejny „raport” Agnieszki wprawił mnie w całkowite osłupienie. Przyjaciółka donosiła, że dwa razy widziała moją mamę wchodzącą do kasyna. Wprawdzie w naszym mieście ów przybytek daleki był od tego, co kojarzy się z elitarnym salonem, ale przegrać fortunę można wszędzie. „Boże, mama wpadła w szpony hazardu. Co teraz? – myślałam w popłochu. Skąd bierze na grę? Zastawiła mieszkanie?”. Nie wiedziałam, co robić. Kiedy przyjechałam na ferie wielkanocne, mama wręczyła mi kopertę. – Masz na „zajączka”. Kup sobie coś ładnego, córeczko. – Więc jednak to prawda – ze smutkiem pokiwałam głową. – Grasz… – Co takiego? – mama wyglądała na zdezorientowaną. – Nie wypieraj się. Aga widziała, jak wchodzisz do kasyna. Mamo, ja cię proszę, nie ukrywaj tego przede mną – w zdenerwowaniu podniosłam głos. – Hazard to choroba, ale nie martw się, można ją leczyć… Przerwał mi jej śmiech – Ty… ty… myślisz, że ja… ja chodzę do kasyna grać? – dukała między spazmami wesołości. – Ja? Przecież ja… ja… kolory w kartach mylę. Sama wiesz. Ja tam tylko pracuję. I nie jako krupierka, bo się nie znam na grach – wzięła głęboki oddech, potrząsnęła głową i tłumaczyła już spokojniej. – Szukali kogoś, kto poprowadzi bar. Nic wielkiego, kawa, soki, czasem koniak komuś naleję. Miałam wolne wieczory, więc pomyślałam sobie, że trochę dorobię. Chciałam, żebyś miała jakieś dodatkowe pieniądze na ciuszki czy kosmetyki. A poza tym lubię tę pracę. Jest naprawdę ciekawa, ekscytująca czasami. Dużo się dzieje. Nie masz pojęcia, jakie oryginały się tam trafiają. To lepsze niż siedzenie przed telewizorem w domu. Kasyno jest jak serial, mówię ci, córuś. – Mamo… – nie wiedziałam, co powiedzieć, jak zareagować. Moja mama za barem w kasynie? To się w głowie nie mieściło. – Wiem, wiem… – szepnęła i pogłaskała mnie po policzku, jakby wiedziała, co przeżywam. Spojrzała na kopertę, którą wciąż trzymałam w ręce, nie do końca przekonana, czy mogę wziąć te pieniądze. – Bierz, bierz, skarbie – znowu czytała mi w myślach. – Dla siebie też coś odkładam, bez obaw, ale największą przyjemność sprawi mi, gdy sobie za nie coś kupisz. Widzisz… naprawdę go nie potrzebujemy. – Głos mi utkwił w gardle, bo doskonale wiedziałam, o kim mówi. O człowieku, którego przez wiele lat uważałyśmy za najbliższą nam osobę, a on nas za uciążliwy obowiązek. – Nie płacz, kochanie… Mama rozwarła ramiona, wpadłam w nie i uściskałam ją mocno. – To są łzy dumy – chlipnęłam w jej włosy, bo byłam od mamy wyższa. – Ty jesteś dumna ze mnie, a ja z ciebie. Trochę się obawiałam, jak sobie poradzisz, a tu proszę, ciekawą pracę znalazłaś, zarabiasz, nawet plotki na mieście prowokujesz… – Jakie plotki? – obruszyła się, odsuwając się ode mnie i ocierając oczy. – To czego się panienka napije: kawa, herbatka, soczek? – zapytała z uprzejmym, „zawodowym” uśmiechem. – Kawa, bezapelacyjnie kawa. Mama zajęła się nastawianiem ekspresu, a ja usiadłam w kuchni i przyglądałam się jej z uwagą. – Ale żeby nie było tak słodko, powiem ci, że trochę mam do ciebie żal, że nie powiedziałaś mi od razu. Po co te tajemnice? – rzuciłam. – Oj, wiesz, nie chciałam się chwalić na zapas, kiedy byłam na okresie próbnym. Ale już mnie przyjęli na stałe, sprawdziłam się. – Oj, mamo, mamo… Tak się o ciebie martwiłam. Nawet nie wiesz, co ja sobie wyobrażałam. – Pewnie to samo, co myślą matki, kiedy ich córki znikają nocami z domu – zaśmiała się. Czytaj także:„Przez prawie 20 lat nie miałem pojęcia, że mam córkę. Nie zdążyłem jej poznać, bo.... zmarła”„Moją córkę zabił na pasach pijany kierowca. Zatraciłam się w swojej żałobie i odtrąciłam bliskie mi osoby”„Mam żonę, dwójkę dzieci i kochankę. Żyję tak od kilku lat bez wyrzutów sumienia, bo żona wie o wszystkim”
„Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
„Mężczyzna zawsze może więcej. Zostawia rodzinę i zaczyna wszystko od nowa, z czystą kartą. To kobieta zostaje z dziećmi i wszystkimi problemami, Cieszy się, gdy były mąż lub partner płaci alimenty...”.
Po ślubie oczywiście nadal się kłóciliśmy i godziliśmy na przemian, kilka miesięcy po urodzeniu Moniki napisałam nawet pozew rozwodowy. Byłam wtedy pewna, że to już koniec naszego małżeństwa; sprawdziłam nawet, który autobus dojeżdża do gmachu sądu, żeby zawieźć dokument. Nim jednak to nastąpiło, Paweł znowu zrobił coś wzruszającego, ja uznałam, że kocham go nad życie – i od nowa wskoczyliśmy na huśtawkę emocjonalną. Może dlatego, gdy po kolejnej dzikiej awanturze tym razem to on oznajmił, że ma dość, i złożył pozew rozwodowy, nie potraktowałam tego poważnie. Myślałam, że wycofa pozew, kiedy znowu się pogodzimy. Ale tym razem to nie nastąpiło. – Nie rozumiesz, Amelia? Ja już tak dłużej nie mogę! Chcę żyć normalnie! – krzyczał. – Masz kogoś, tak? – zaatakowałam go natychmiast. – Kim ona jest?! – Nie mam nikogo. Chwilowo w ogóle nie mam ochoty myśleć o kobietach. Ale to nie znaczy, że tym razem się ugnę i wycofam pozew. Mówię serio: chcę rozwodu. Na rozprawie miałam uczucie, że to wszystko jest kompletnie nierealne. Ja w sali sądowej. Jakaś kobieta z łańcuchem na szyi wypytująca o to, kiedy ostatni raz współżyliśmy i czy kocham męża. Paweł, który mówił o nerwicy, bezsenności i depresji, w które rzekomo wpędziło go małżeństwo ze mną… Rozwiedliśmy się ostatecznie na trzeciej rozprawie. Paweł wspaniałomyślnie zostawił mi mieszkanie i wszystkie nasze oszczędności. Chciał tylko świętego spokoju. Spokoju ode mnie. Niczego więcej. Jednak wcale już tego nie chciał jakiś czas później, kiedy spotkaliśmy się na ślubie znajomych. Emocje wzięły górę Przez całą ceremonię czułam na sobie jego wzrok, a kiedy się odwróciłam, trafiłam spojrzeniem prosto w jego źrenice. Doświadczyłam wtedy dokładnie tego samego co wtedy, gdy spotkaliśmy się pierwszy raz. Emocji nie do zignorowania. Wiedziałam, że on też zareagował, jakby poraził go prąd. Tak właśnie na siebie działaliśmy. Podczas wesela nie mogłam się powstrzymać, żeby na niego nie zerkać co jakiś czas. Przyłapał mnie na tym, oczywiście. A może to ja przyłapałam jego? Wpadliśmy na siebie – mało romantycznie – pod toaletą. No i stało się: znowu wzięły górę szalone emocje i fizyczne pożądanie. Znajomi gratulowali nam, że do siebie wróciliśmy. Przytuleni przetańczyliśmy całą noc, a potem poszliśmy do jednego pokoju. Sielanka trwała niecałe dwa tygodnie. Jak zawsze przyszły konflikty, pretensje i znowu dzikie emocje, tym razem negatywne. – Idiotyczny błąd – tak skomentował Paweł nasz powrót do siebie. – Nie chcę cię nigdy więcej spotkać. Mówię poważnie. To, co nas łączy, jest toksyczne. Kompletnie chore - zgodziłam się z nim i kazałam mu zniknąć na dobre z mojego życia. Jednak trzy tygodnie później zostawiłam mu na poczcie głosowej wiadomość: „Jestem w ciąży. Z tobą, więc racz się odezwać”. Nawet nie pamiętam, czy wtedy chciałam, żeby Paweł do mnie wrócił. W jednej chwili za nim tęskniłam, w drugiej przypominało mi się, jak wiele mam do niego żalu o różne sprawy. Miotałam się między pragnieniem jego bliskości a czymś, co niebezpiecznie przypominało nienawiść. To on zadecydował, że nie będzie żadnego powrotu. Zostałam samotną matką z dwójką dzieci Tak samo jak moja mama. – Ja dałam sobie radę, to i ty dasz – pocieszała mnie. – My, kobiety musimy być dzielne, bo na mężczyzn nie można liczyć. Twój ojciec zażądał rozwodu, kiedy miałaś niecałe dwa lata, a Asia pięć miesięcy. I co miałam zrobić? Załamać się? Nie! Byłam twarda. A teraz ty też musisz! Moja mama była niemal heroską. Wychowała mnie i siostrę w latach 90. Utrzymywała nas z jednej pensji, bo ojciec skutecznie wymigiwał się od płacenia alimentów. Był skończonym dupkiem i egoistą, miał w nosie swoje dwie córki i byłą żonę. Pamiętałam go z dzieciństwa: odwiedził nas kilka razy, zawsze ze swoją mamą, babcią Tosią. Cieszyłyśmy się z siostrą z tych wizyt, bo oznaczały prezenty, lody i wesołe miasteczko. Szłyśmy z tatą, trzymając go za ręce i zajadając się słodyczami, które nam przywoził. Dopiero jako nastolatka zorientowałam się, że zawsze za wszystko płaciła babcia; ona też z pewnością kupowała dla nas upominki. Zrozumiałam – i to był dla mnie cios – że ojciec nigdy nie odwiedziłby nas z własnej woli. Robił to, bo jego matka dosłownie go zmuszała. Kiedy już byłam dorosła, mama powiedziała mi, że od byłej teściowej dostawała regularne wpłaty na konto. Coś na kształt dobrowolnych alimentów. Kiedy babcia Tosia zmarła, poszłyśmy wszystkie trzy na pogrzeb. I tylko my płakałyśmy nad jej grobem. Tamtego dnia ojciec podszedł do nas sztywnym krokiem i przywitał się, wyciągając do każdej rękę. Uścisnęłam ją, czując się tak, jakbym witała się z zupełnie obcym człowiekiem. Którego w dodatku nie lubię. – Myślałam, że z Pawłem i ze mną będzie inaczej… – rozkleiłam się przy mamie. – Wiem, że córki często powtarzają błędy matek, że nieraz powielają całą historię ich życia, ale myślałam, że mnie się uda! Dlaczego wszystko musiało się tak skończyć? Gdzie zrobiłam błąd?! – Nie jesteś niczemu winna, kochanie – powiedziała mama z czułością. – Po prostu, tak jak ja, trafiłaś na nieodpowiedniego mężczyznę. Niedojrzałego, egocentrycznego palanta, który nie potrafił cię docenić… Który zostawił cię z dwójką dzieci, chociaż przysięgał ci miłość i opiekę aż po grób! – rozkręcała się coraz bardziej. – Odrażającego, samolubnego sukinsyna, który… Nagle uświadomiłam sobie, że mama wcale nie mówi o Pawle. Wylewała złość i żal do mojego ojca. A Paweł jedynie potwierdził to, co od swojego rozwodu sądziła o wszystkich mężczyznach… Na szczęście okazało się, że jej historia nie powtórzyła się w każdym detalu. Paweł wprawdzie niezbyt interesował się Moniką, a już wcale Kubusiem, ale przynajmniej płacił alimenty. Miałam więc minimum pieniędzy na życie. Wykańczało mnie co innego. – Cały czas siedzę z dziećmi, nie mogę nawet wyjść na szybkie zakupy! – skarżyłam się mamie i siostrze. – A najgorsze jest to, że do przedszkola w pierwszej kolejności przyjmowane są dzieci rodziców pracujących. Jeśli nie pójdę do pracy, Monika się do przedszkola nie dostanie. A jak ona się nie dostanie, to ja przez następne trzy lata nie będę mogła wrócić do pracy! Błędne koło! Zaczynałam wpadać w histerię Ze względu na małą różnicę wieku, woziłam dzieciaki w jednym wózku – Monikę spacerówką z przodu, Kubusia w gondoli. Na dole zakupy. W efekcie wózek ważył jakieś 25 kilo i nie byłam w stanie wnosić go po schodach czy do autobusu. Kupiłam więc dla Kubusia nosidełko i woziłam tylko Monikę. I było mi jeszcze ciężej i trudniej. – Ty cholerny sukinsynu… – mamrotałam, szarpiąc się z ciężkimi siatami i dwójką małych dzieci na śliskim chodniku. W wyobraźni ciągle przemawiałam do mojego podłego eksmęża, który – jak do mnie szybko dotarło – przeżywał właśnie pełnię młodości, szlajając się po klubach nocnych z kolejnymi dziewczynami. Wiele razy prosiłam mamę o pomoc, ale ona wciąż pracowała na cały etat i mogła posiedzieć z dziećmi najwyżej czasami wieczorem. Oczywiście sprawdziłam ceny prywatnych żłobków i przedszkoli, zadzwoniłam do kilku opiekunek z ogłoszenia – i opadły mi ręce. Jeśli chciałam wrócić do pracy, dzieciaki musiałyby chodzić do placówek publicznych. A nie miały szans się do nich dostać, ponieważ nie miałam pracy. Asia, moja siostra, też bardzo chciała mi pomóc, lecz jako pielęgniarka miała jeszcze mniej wolnego czasu niż zwykły człowiek. Jedyne, co mogła zrobić, to wysłuchiwać moich narzekań i utyskiwań na mężczyzn, których zaczynałam szczerze nienawidzić. – Zaczynasz mówić jak mama – zwróciła mi raz uwagę. – Bo mama ma rację! – wrzasnęłam. – Ojciec ją zostawił z dwójką dzieci, Paweł mnie zostawił z dwójką dzieci! Co z facetami jest nie tak?! No powiedz mi! Po drugiej stronie linii zapadła chwila ciszy, a potem Asia rzuciła bombę. – À propos… Widziałam się niedawno z ojcem. Wiesz, on żałuje, że tak wszystko schrzanił… Przepraszał mnie ze sto razy… To teraz starszy człowiek, który ma świadomość, że zawiódł wszystkich. – I po co mi to mówisz? – eksplodowałam. – Ma poczucie winy? No nie mów! Zostawił nas na łasce losu i się zwinął, bo nie chciało mu się brać odpowiedzialności za rodzinę! A teraz mam mu wybaczyć, bo się zestarzał i żałuje? Błagam cię… Asia zawsze miała miększe serce niż ja. A może moje po prostu stwardniało, bo dostałam od życia mocniej w kość? W każdym razie odmówiłam spotkania z ojcem. Podobno prosił ją, żeby to załatwiła. Nie miałam najmniejszej ochoty go widzieć. Siostra jednak chyba mnie nie posłuchała i kilka dni po tej rozmowie, późnym wieczorem, ktoś zadzwonił do moich drzwi. – Słucham pana? – powiedziałam do wysokiego, starszego mężczyzny w okularach. – Amelia… To ja. Tata… – powiedział cicho. Tak, to był on. Ogolił brodę i posunął się w latach, dlatego go nie poznałam. Prosił, żebym go wpuściła, chciał porozmawiać. Sprzeciwiłam się, ale wtedy z pokoju dobiegł mnie płacz Kubusia. Nie miałam czasu dłużej dyskutować w drzwiach. – No dobrze, wejdź, ale tylko na chwilę – zastrzegłam się. Okazało się, że Kubuś był rozpalony. Kompletnie zignorowałam więc ojca i zajęłam się odmierzaniem dawki syropu i mieszaniem mleka dla dziecka. – Asia mówiła, że masz dwójkę maluchów – zaczął ojciec. Siedział przy stole w kuchni i próbował nawiązać ze mną kontakt. – Tak, mam – ucięłam. – Możesz to pomieszać? A potem przelać to tutaj? Monisiu, kochanie, czemu chodzisz boso? – zwróciłam się do córeczki, która przydreptała do kuchni, zwabiona krzykami brata. – Możesz jej założyć skarpetki? To ostatnie pytanie skierowałam do ojca, bo na rękach miałam wijące się niemowlę, syrop ściekał mi z łyżeczki, a trzylatka chodziła na bosaka po zimnej podłodze. Zanim uśpiłam Kubusia i ponownie położyłam spać Monikę, minęła prawie godzina. Niewiele mnie obchodziło, że w tym czasie mój ojciec siedział samotnie w kuchni. Nie zaproponowałam mu nawet szklanki wody i miałam to gdzieś. – Amelko, ja przepraszam, że ci przeszkadzam, ale chciałem… – Tak, wiem, porozmawiać – prychnęłam, biorąc się do czyszczenia butelek spiralną szczotką. – Cholera! – krzyknęłam, bo potrąciłam kubek i wylało się z niego mleko z miodem, którego nie dopiła Monika. Czekaj, posprzątam to – rzucił ojciec, chwycił kilka papierowych ręczników i klęknął na podłodze. – W sumie to dalej się klei – zauważył, dotykając podłogi palcem. – To możesz ją umyć! – warknęłam rozzłoszczona. – Ja nie mam czasu się w tyłek podrapać! – Dobrze, a gdzie masz szmatę? To pytanie zbiło mnie z tropu. Naprawdę ten obcy facet, mieniący się moim ojcem, chciał zmywać podłogę w mojej kuchni?! Okazało się, że chciał – umył nie tylko podłogę, ale starł też stół, wyszorował patelnię i poskładał całą miskę prania. A potem zapytał, w czym jeszcze może mi pomóc. Nagle opadłam z sił. Wieczorami zawsze byłam koszmarnie zmęczona, dosłownie kleiły mi się oczy. Nie miałam energii, żeby zrobić ojcu porządną awanturę o przeszłość. Powiedziałam więc, że jeśli naprawdę chce mi pomóc, to może następnego dnia iść po numerek do przychodni, żebym mogła zawieźć małego do lekarza. – Trzeba stanąć w kolejce pod przychodnią o szóstej – poinformowałam go nie bez satysfakcji. – To co? Pójdziesz? – Oczywiście! Zadzwonię, jak tylko go zarejestruję! – obiecał. Załatwił numerek na dziesiątą. Nie mam pojęcia, jak zdobyłabym go w inny sposób. Przecież nie mogłam stać na zimnie z chorym maluchem i marudzącą trzylatką… Ojciec czekał w przychodni. Wziął na ręce Monikę, żebym mogła zająć się Kubusiem. Został z nią w poczekalni, a potem poszedł do apteki po antybiotyk. W domu pilnował dzieci, podczas gdy ja gotowałam zupę, a kiedy zapadły w drzemkę, zapytał, co jeszcze może zrobić. Powiedziałam, że zepsuła mi się klamka w jednym oknie, więc zajął się jej naprawą. Przez cały dzień słowem nie wspomniał o moim dzieciństwie czy własnej potrzebie ekspiacji. Po prostu mi pomagał, a ja przyjmowałam to z rosnącą ulgą, że wreszcie nie jestem z tym wszystkim sama. Kolejnego dnia zaproponował, że przywiezie duże zakupy. Dałam mu pieniądze i listę. Przywiózł cztery torby, oddał mi listę z przekreślonymi pozycjami oraz całą kwotę. – Mam dobrą emeryturę – wyjaśnił, lekko skrępowany. – Proszę, pozwól mi zapłacić za ten rachunek. Chciałam mu zrobić awanturę. Zapytać, co on sobie myśli, i czy sądzi, że jedne głupie zakupy zrekompensują lata niepłacenia alimentów. Byłam jednak za bardzo zmęczona po nocy nieprzespanej z powodu choroby Kuby. Machnęłam więc ręką i po prostu zajęłam się rozładowywaniem siatek. Przez całą chorobę synka ojciec przychodził codziennie, żeby zabrać Monikę na plac zabaw czy skoczyć do apteki. Raz odkurzył mi całe mieszkanie. Innym razem naprawił kółko w spacerówce. Uszczelnił cieknący kran i zawiózł do naprawy mikrofalówkę. Zaczęłam z nim normalnie rozmawiać jakoś tak po dwóch tygodniach. Dowiedziałam się, że mieszka sam, ma tylko kota. Że przez rok pracował na Ukrainie, ale wrócił do kraju z powodu wojny. Jako emerytowany pracownik naukowy miał zaskakująco wysoką emeryturę. I że był współautorem jakiegoś podręcznika akademickiego dla studentów politechniki. To wszystko było dla mnie nowością, bo przecież tak naprawdę prawie nic o nim nie wiedziałam. Najbardziej zdumiało mnie, że miał tytuł doktora. Mój ojciec był doktorem! – z tego powodu poczułam nieoczekiwany i… nieco zawstydzający przypływ dumy. Przecież wcale nie zamierzałam być z niego dumna! Ani nawet go lubić! Musiałam jednak przyznać, że odkąd zjawił się w moim życiu, z wszystkim było mi łatwiej. Dzieci go uwielbiały, a on chętnie zabierał je na spacery. Zyskałam w ten sposób czas na przygotowanie swojego CV. A potem rozsyłałam je, gdzie tylko mogłam. Wiosną dostałam pierwsze zaproszenie na rozmowę o pracę, potem następne. W końcu ktoś oddzwonił z wiadomością: – Jest pani przyjęta. I wtedy padł na mnie blady strach! Prawdę mówiąc, nie liczyłam na to, że ktoś mnie zatrudni. Nie wierzyłam, że stanie się to tak szybko. I co teraz miałam zrobić z dziećmi? Kiedy ojciec wrócił ze spaceru, zastał mnie gorączkowo wydzwaniającą do opiekunek z listy, którą pospiesznie ściągnęłam z internetu. Gdy na chwilę przerwałam, zapytał, dlaczego nagle szukam opieki do dzieci. – Bo dostałam pracę! – podzieliłam się z nim dobrą nowiną. – Będzie mnie stać na opiekunkę, chociaż będę musiała jej oddać większość pensji… No ale trudno, nie mogę przepuścić takiej okazji. – Amelia, a może ja bym się zajął dzieciakami? – zapytał ojciec, sprawnie przebierając Kubusia w pajacyk. – Mam dużo wolnego czasu, a one mnie lubią – uśmiechnął się do Moniki, która usiłowała zainteresować go swoim pluszowym kangurkiem. – Po co masz płacić obcej osobie, skoro mogą zostać z własnym dziadkiem? Odruchowo odmówiłam, ale potem zaczęłam się zastanawiać. Nic nigdy nie zmieni faktu, że mój ojciec był fatalnym mężem i beznadziejnym tatą. Ale obserwowałam go od kilku tygodni i widziałam jedno: jako dziadek naprawdę się sprawdzał. Może zżerały go wyrzuty sumienia, a może po prostu późno dojrzał emocjonalnie – myślałam sobie. Jednak faktem było, że kochał wnuki, a ja potrzebowałam pomocy. Powiedziałam więc, że zobaczymy, jak to się sprawdzi. Opiekunkę zawsze mogłam zatrudnić później. Sprawdziło się bardzo dobrze. Ojciec bardzo zaangażował się w opiekę nad wnukami. Teraz, kiedy wracam do domu, dzieci są nakarmione, czyste i szczęśliwe. Złożyłam podanie do przedszkola i Monisia została przyjęta, zacznie tam chodzić od września. Kubuś dosłownie szaleje za dziadkiem. Trochę to komicznie wygląda, kiedy starszy pan w okularach, wyglądający na profesora, spaceruje z takim maluchem w nosidełku, ale chyba sąsiadki i mamy z osiedlowego placu zabaw się już przyzwyczaiły do tego widoku. Chyba nawet odrobinę mi zazdroszczą. Jedyny problem jest z mamą. Kiedy dotarło do niej, kto opiekuje się moimi dziećmi, zrobiła mi awanturę, że jestem nielojalna i nie liczę się z jej uczuciami. Na szczęście następnego dnia przeprosiła. Trudno jej zaakceptować obecność byłego męża w życiu moim i dzieci, ale stara się, bo nas kocha. Niedawno Asia przyznała się, że to ona powiedziała ojcu o mojej dramatycznej sytuacji. Działali w porozumieniu. Ona chciała nas pogodzić, on – bliżej poznać. I cieszę się, że tak się stało. Już wystarczy tych rozstań i porzuceń w naszej rodzinie. Cudownie, że zdarzył się choć jeden powrót. W tym wypadku – ojca marnotrawnego. Czytaj także: „Mąż szydził z mojej nadwagi i odstającego brzucha. Wszędzie masz tłuszcz i brzydzę się ciebie - często słyszałam” „Matka zerwała ze mną kontakt, bo nie ochrzciłam dziecka. Czy to ważne, co powiedzą ludzie?” – list do redakcji „Zakazany owoc najlepiej smakuje. Czy dlatego seks z narzeczonym przyjaciółki jest tak nieziemski?” - historia Izabeli
„Zazdroszczę patologii. Ja tyram i nie należy mi się nic. Jestem zbyt bogata, a może zbyt pracowita?”
Kobieta z trudem jest w stanie wiązać koniec z końcem. Jej mąż wyjechał za granicę. Nie płaci alimentów. Kobieta pracuje w na dwóch etatach, starając się utrzymać siebie i dzieci. Boi się, że zaraz straci 500 plus. Przeczytaj poruszający list.
Słucham o polityce prorodzinnej rządu i łapię się za głowę. Bezczelne serwowanie przez polityków kolejnych kilogramów kiełbasy wyborczej, sprawia, że mam ochotę krzyczeć! Dla kogo te obietnice? Ile z nich faktycznie wpłynie na życie rodzin, a przede wszystkim - na życie Polek? Mam wrażenie, że pomoc należy się tylko patologii! „Takich jak ja są tysiące” Dlaczego to piszę? Bo jestem samotną matką. Mam dwoje dzieci, które kocham nad życie: 8-letniego syna i 5-letnią córkę. Gdzie tatuś zapytacie? A i owszem, jest, żyje i ponoć ma się dobrze. Ponoć, ponieważ od kilku lat nie utrzymuje z nami kontaktów. Raz na jakiś czas przyśle dzieciom paczkę z Wielkiej Brytanii. Taki jego ojcowski gest! Alimentów nie płaci. Klasyka. Rzekomo nie pracuje, nie ma dochodów, więc z czego ma płacić? Wiem, takich Polek jak ja są tysiące. I wszystkie jakoś sobie radzą. Oczywiście, że sobie radzą! Nie mają innego wyjścia! Ja też nie mam, dlatego ciężko pracuję, aby zapewnić swoim dzieciom byt. Z jednej pracy, idę do drugiej. Wychodzę przed 7 wracam późnym wieczorem. Odstawiam małą do przedszkola, syna do szkoły, a potem jadę do roboty. Dzięki Bogu, mam mamę, która pomaga mi ogarniać dzieci. Zarobki? Wstyd się przyznawać. Przecież skończyłam studia. Miałam robić karierę. Miałam mieć dobrze zarabiającego męża przy boku. Szczęśliwy dom. Miałam... Rzeczywistość dała mi jednak wielkiego kopa w d... Okazuje się jednak, że nawet o jest za dużo, by mogła liczyć na pomoc państwa. Ale nie chcę się żalić na swoje niespełnione marzenia, lecz na polską rzeczywistość. Owszem, 300 plus, które w tym roku dostanę na wyprawkę szkolną dla syna, nieco podreperuje domowy budżet. Ale to jednorazowa pomoc! Za mało, by zapewnić dziecko wszystko, co jest potrzebne do nauki przez okrągły rok szkolny. 500 plus mówicie? Sorry, na syna mi nie przysługuje. Przekraczam kryterium dochodowe. Pieniądze z Funduszu Alimentacyjnego? To samo! Generalnie niewiele mi przysługuje. Mam wrażenie, że dla polskiego państwa jestem wielkim problemem. Dobrze, że mam pracę, bo jak wiadomo, samotnej matce z dwójką dzieci nie jest łatwo ją znaleźć! Jak pracodawca usłyszy, że jest dwoje dzieci, które mogą np. chorować, to patrzy niechętnie. Na szczęście tu mi się powiodło. Błogosławieństwo czy przekleństwo? „Zazdroszczę patologii” Jestem zbyt bogata, a może zbyt pracowita? I okropnie wkurza mnie to, że patrzę na niepracującą patologię, która zgarnia od państwa wszystkie świadczenia. Mam wrażenie, że te oni śmieją mi się w twarz. Mam wrażenie, że w twarz śmieją mi się nasi politycy, który kolejnymi obietnicami kupują sobie głosy wyborcze, nie rozwiązując tym samym realnych problemów kobiet. Problemów Polek. Z wyrazami szacunku, Anna Przeczytaj: „Najpierw wpędził mnie w lata, potem zrobił dziecko innej i mnie zostawił” „To ja jej dałam dach nad głową, a ona romansuje z moim mężem. Przyjaciółka...”
Wychowujesz samotnie dziecko? Sprawdź, czy możesz liczyć na pomoc dla samotnej matki! Kiedy samotna matka może uzyskać pomoc? Wyłącznie najbiedniejsze matki (takie, w których rodzinie dochód na głowę nie przekracza 504 złotych netto) mogą liczyć na pomoc dla samotnych matek. W tej chwili jest to zasiłek rodzinny w wysokości od 48 do 68 złotych miesięcznie (w zależności od wieku dziecka), jednorazowy zasiłek 1000 złotych z tytułu urodzenia dziecka (nie mylić z "becikowym”, ono się należy każdemu), dodatek 100 złotych na rozpoczęcie roku szkolnego i ewentualnie 90 złotych, gdy dziecko uczy się poza miejscem zamieszkania. Jeśli ojciec dziecka nie żyje lub jest nieznany (a więc nie ma zasądzonych alimentów), jako samotna matka dostaniesz dodatek dla samotnych rodziców w wysokości 170 złotych na dziecko, ale nie więcej niż 340 złotych na wszystkie twoje dzieci. Świadczenia rodzinne przyznawane są na okres roku. Obecny tzw. okres zasiłkowy upływa 31 sierpnia 2007. Już w lipcu w swoim urzędzie gminy powinnaś złożyć wnioski o zasiłki na kolejne 12 miesięcy. Jeśli ojciec dziecka żyje, ale skutecznie wymiguje się od płacenia alimentów, możesz też uzyskać tzw. zaliczkę alimentacyjną. Prawa samotnej matki: wspólne rozliczenie z dzieckiem Pomoc dla samotnej matki to np. prawo do wspólnego rozliczenia z dzieckiem. Możesz z niego skorzystać, gdy: dziecko jest niepełnoletnie, nie ukończyło 25 lat i uczy się, a w roku, za który się rozliczasz, nie uzyskało dochodów z wyjątkiem renty rodzinnej, dochodów wolnych od opodatkowania lub w wysokości nie wymagającej zapłaty podatku (w 2007 r. jest to kwota 3013,00 zł), jeśli pobierasz na nie zasiłek pielęgnacyjny (bez granicy wieku). Nie możesz skorzystać z tej ulgi dla samotnych matek, jeżeli choć część twoich dochodów obejmuje podatek liniowy 19 proc., ryczałt lub karta podatkowa. Możesz rozliczyć się wspólnie z dzieckiem tylko wtedy, gdy jesteś osobą samotną w rozumieniu przepisów prawa (panną, wdową, rozwiedzioną, masz orzeczoną sądową separację bądź gdy twój mąż został pozbawiony praw rodzicielskich albo odbywa karę pozbawienia wolności). Warto już na początku roku złożyć w pracy oświadczenie o chęci opodatkowania się wspólnie z dzieckiem. Wówczas potrącany podatek będzie niższy i więcej pieniędzy z pensji trafi do twych rąk. Ponadto, począwszy od 2007 roku, na każde własne lub przysposobione dziecko możesz odliczyć od podatku tzw. ulgę prorodzinną w wysokości 120 złotych. Ta ulga jednak nie dotyczy osób, które rozliczają się na podstawie ryczałtu, karty podatkowej lub płacą podatek liniowy, a także tych, którzy nie są opodatkowani PIT, np. rolników. Prawa samotnej matki: refundacja kosztów opieki Jeżeli jesteś bezrobotna i samotnie wychowujesz dziecko do lat 7, a dochód w twojej rodzinie nie przekracza na głowę 351 zł, w przypadku podjęcia pracy możesz liczyć na tzw. refundację kosztów opieki nad dzieckiem. Następuje ona: na okres do 3 miesięcy, jeżeli podjęłaś pracę na co najmniej 6 miesięcy; na okres do 6 miesięcy, jeżeli zostałaś zatrudniona na co najmniej 12 miesięcy. Refundację wypłaca starosta w wysokości nie wyższej niż połowa zasiłku dla bezrobotnych (jest to obecnie 266,45 zł). W przypadku skierowania na staż, przygotowanie zawodowe lub szkolenie, refundacja obejmuje okres ich odbywania. Pamiętaj, że jako samotna matka masz pierwszeństwo w przyjęciu dziecka do żłobka, przedszkola, świetlicy szkolnej. Warto poinformować o fakcie samotnego macierzyństwa wychowawcę dziecka. Niejednokrotnie placówka np. dofinansowuje obiady bądź obniża opłaty za zajęcia pozalekcyjne (np. naukę języków czy pływania), wycieczki, "zielone szkoły". Prawa samotnej matki: prawo do ulg oraz zasiłku rodzinnego Niektórym z nas najbardziej doskwiera zła sytuacja finansowa. Inne mają problem ze znalezieniem pracy bądź wciąż borykają się z ojcem dziecka, który rzuca kłody pod nogi. Większości doskwiera brak bratniej duszy. Gdzie wtedy udać się po pomoc dla samotnej matki? Zasiłek rodzinny przysługuje wtedy, gdy dochód na osobę w twojej rodzinie nie przekracza 504 zł netto (na rękę), a jeśli masz dziecko niepełnosprawne – 583 zł. Jest przyznawany na okres zasiłkowy – obecny upływa 31 sierpnia. Wysokość zasiłku zależy od wieku dziecka i wynosi: 48 zł na dziecko do 5 roku życia 64 zł na dziecko, które ukończyło 5 lat, ale nie przekroczyło 18 roku życia 68 zł – na dziecko powyżej 18 lat, do ukończenia 21 roku życia. Jeżeli jako samotna matka uzyskasz prawo do zasiłku rodzinnego, będą ci przysługiwały dodatki: z tytułu urodzenia dziecka w kwocie 1000 zł (nie myl tego dodatku z becikowym!). Możesz o niego wystąpić, jeśli dziecko nie ukończyło roku życia. Do wniosku o ustalenie prawa do zasiłku należy w takiej sytuacji dołączyć skrócony odpis aktu urodzenia dziecka. z tytułu opieki nad dzieckiem w czasie urlopu wychowawczego. Jeżeli zdecydujesz się na osobistą opiekę nad dzieckiem i pójdziesz na urlop wychowawczy, przez dwa lata będziesz otrzymywała dodatek w wysokości 400 zł miesięcznie. Nie otrzymasz jednak tych pieniędzy, jeżeli: oddasz dziecko do żłobka, przedszkola lub innej placówki, w której będzie miało zapewnioną opiekę, czyli nie będziesz zajmować się nim osobiście, podejmiesz pracę zarobkową, otrzymujesz zasiłek macierzyński, pobierasz rentę lub emeryturę. z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego. Dodatek przysługuje jednorazowo z okazji rozpoczęcia roku szkolnego lub rocznego przygotowania przedszkolnego w zerówce. Jego wysokość wynosi 100 zł. z tytułu podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania. Jeżeli twoja pociecha w czasie nauki mieszka poza rodzinna miejscowością przysługuje dodatek w wysokości 90 zł, a gdy dojeżdża do szkoły – 50 zł.Ten dodatek wypłaca się od września do czerwca. dla samotnych rodziców. Ten dodatek przysługuje tylko wtedy, gdy dziecko nie ma ustalonych alimentów, bo jedno z rodziców nie żyje lub ojciec dziecka jest nieznany. Wynosi on 170 zł miesięcznie na dziecko, nie więcej niż 340 zł na wszystkie dzieci. Jeżeli twoje dziecko ma orzeczoną niepełnosprawność, ten dodatek może być zwiększony o 80 zł (160 zł na wszystkie dzieci).Samotni rodzice, którzy nie mogą wyegzekwować alimentów, mogą ubiegać się o zaliczkę alimentacyjną (o ty szczegółowo piszemy w następnym numerze). Zasiłek rodzinny i dodatki wypłacają gminy. Wniosek o zasiłek rodzinny trzeba więc składać wyłącznie tam. Można to robić już od lipca. Do wniosku o zasiłek rodzinny trzeba dołączyć: kopię dokumentu tożsamości odpis aktu urodzenia dziecka ewentualnie orzeczenie o jego niepełnosprawności zaświadczenie ze szkoły potwierdzające naukę, jeśli dziecko ukończyło lat 18 zaświadczenie z urzędu skarbowego o dochodach (wydaje je urząd skarbowy na specjalnym druku) zaświadczenie lub oświadczenie dokumentujące wysokość innych dochodów oświadczenie o deklarowanych dochodach, gdy podlegasz przepisom o zryczałtowanym podatku dochodowym inne zaświadczenia (np. prawomocny wyrok rozwodowy, prawomocne orzeczenie o przeprowadzonym postępowaniu adopcyjnym, itp.) Kiedy dzieje się naprawdę źle, najtrudniej znaleźć wolę walki, pokonać wstyd, poprosić o pomoc. Do ośrodka pomocy społecznej zgłaszamy się, gdy już nikt nie pożyczy nam ani grosza więcej. A rozpatrzenie podania trwa 2 tygodnie! Nie czekaj więc do ostatniej chwili. Oni nasłuchali się tylu smutnych historii, że niczemu nie będą się dziwić. Zresztą robisz to dla dziecka... Prawa i ulgi dla samotnych matek w praktyce Ola rozstała się z mężem, gdy ich synek miał 3 miesiące. I nigdy nie żałowała. Teraz Alan ma 11 lat. "Od 3. miesiąca życia wychowuję go sama – tłumaczy Ola, bezrobotna. – Mój partner nie dorósł nawet do małżeństwa, ale myślałam, że może dziecko go zmieni. Nie zmieniło. Uznałam więc, że synkowi lepiej będzie bez ojca, że ważniejszy jest spokój. Niedługo potem straciłam pracę, a wkrótce także dach nad głową. Zadłużyłam mieszkanie. Musiałam je sprzedać i kupić coś mniejszego. Po jakimś czasie znalazłam pracę, ale synek tak chorował, że nie mógł chodzić do przedszkola. Moje zarobki starczały tylko na opiekunkę i opłacenie rachunków. Na byłego męża nie mogłam liczyć. Przez lata nawet nie próbował zobaczyć syna. Byłam zdana tylko na siebie, bo według urzędników z pomocy społecznej, skoro mam alimenty, to już nic mi się nie należy. Na szczęście z czasem synek przestał chorować. Kiedy poszedł do szkoły, mogłam zrezygnować z opiekunki. Od tej pory było nam trochę lepiej. Rok temu znowu straciłam pracę, ale jakoś sobie radzimy. Pracuję dorywczo, czasem na czarno i jakoś to się wszystko kręci. Pewnie, zapomniałam już jak wygląda fryzjer, ale mój syn jest pogodny. Ma spokój, w naszym domu nigdy nie brakuje uśmiechu. Kiedy czasem coś się wali, mam wszystkiego dosyć i myślę, że nie dam już rady, wystarczy jedno spojrzenie na Alana i jestem gotowa góry przenosić. On jest moją nagrodą za wszystko. Dlatego nigdy nie żałowałam swojej decyzji." Alicja Hass i Joanna Krzyczkowska Sprawdź inne porady: Kiedy dorosłemu przysługują alimenty - alimenty dla rodziców Skutki inflacji i jej przyczyny - poradnik Jak zmniejszyć koszt wesela - 15 porad
Rząd odbiera 500 plus samotnym matkom? Wszystko przez alimenty
Zamieszanie wokół rządowych świadczeń dla rodziców. Sprawę skomentowała szefowa Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.
Ostatnie doniesienia „Gazety Wyborczej” o tym, że rząd w skandaliczny sposób odbiera rodzicom pieniądze z 500 plus wywołały zamieszanie i ostre dyskusje. Według gazety jeśli jesteś samotną matką lub ojcem, możesz nie dostać świadczenia, ponieważ potrzebujesz zasądzonych alimentów. A wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z kolei mówi, że 500 plus na drugie i kolejne dziecko można dostać bez spełniania żadnych kryteriów. Jak jest w końcu prawda? Jeśli nie pracujesz, nie dostaniesz 500 plus. Ten pomysł może uderzyć w wiele rodzin! A „Gazeta Wyborcza” opisuje historię samotnie wychowującej trójkę dzieci pani Marty. Kobieta dostawała co miesiąc z programu 500 plus 1500 zł, jednak ostatnio MOPS poinformował ją, że wypłaty zostają wstrzymane. „Z powodu niezasądzonych alimentów zabrali mi pieniądze na dzieci. Nic więcej nie dostanę” – mówiła w gazecie. Dalej dziennik dowiedział się, że resort pracy podobno zlecił gminom, aby nie wypłacały pieniędzy w ramach 500 plus samotnym matkom bez zasądzonych alimentów nie tylko na pierwsze, ale też na kolejne dzieci. Na publikację „GW” odpowiedziało ministerstwo Elżbiety Rafalskiej. „Świadczenie 500 plus przyznawane jest zgodnie z obowiązującym prawem, bez zakłóceń. Rząd nic nie zabiera. To podłe kłamstwo mające na celu wywołanie niepokoju” – powiedziała szefowa MRPiPS. View oEmbed on the source website „Ministerstwo Rodziny nie polecało gminom określonego sposobu realizacji świadczenia Rodzina 500 plus, a jedynie poinformowało o obowiązującym brzmieniu art. 8 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, który nie jest przepisem nowym, bo obowiązuje już drugi okres świadczeniowy” – czytamy w komunikacie resortu. Ministerstwo zarzuciło „Gazecie Wyborczej” próbę wprowadzenia niepokoju wśród rodzin odnośnie rzekomych prób odebrania im przysługujących świadczeń. Czytaj też:Wielu samotnych rodziców bez prawa do Funduszu Alimentacyjnego. Kto straci?„500 plus powinno być pomocą dla dzieci, a nie sposobem na życie”. Ostre reakcje na pomysł ucięcia świadczeń niepracującym
Weronika Rosati o samotnym macierzyństwie. Ma żal do ojca dziecka?
Aktorka ma żal do swojego byłego partnera? Opowiedziała, jak radzi sobie, samotnie wychowując córkę.
Co za otwartość! Weronika Rosati, która została mamą niecały rok temu, zdobyła się na udzielenie trudnego wywiadu o swoim macierzyństwie. Aktorka wyznała, że od porodu jest samotną mamą. Kiedy szczerze opowiedziała o wychowywaniu córki bez ojca, odzew innych samotnych mam był ogromny. „To akt odwagi” – pisały internautki. „Nigdy nie wyjdę z domu w rozciągniętych dresach”. Weronika Rosati szczerze opowiada o rzeczach bliskich każdej młodej mamie Weronika Rosati o samotnym macierzyństwie Ten ważny temat został poruszony podczas ostatniego weekendowego wydania programu porannego TVP „Pytanie na śniadanie”, którego gościem była właśnie Weronika Rosati. Aktorka opowiedziała, jak radzi sobie z samotnym wychowywaniem córeczki Elizabeth. „Planowałam to dziecko, ale kiedy wreszcie zaszłam w ciążę, nie spodziewałam się, że będę sama wychowywać moją córkę. Jestem wychowana w domu pełnym, w pełnej rodzinie. Myślę, że większość kobiet chciałoby mieć pełną rodzinę i kiedy zachodzą w ciążę i rodzą dziecko, chcą dla niego jak najlepiej” – powiedziała Rosati. Gwiazda odniosła się też w domyśle do swojego eks – Roberta Śmigielskiego, czyli ojca dziecka. Wcześniej Weronika Rosati wyznała, że miała bardzo poważne powody, by rozstać się ze swoim partnerem. Przypomnijmy – poznali się, gdy Weronika leczyła nogę po wypadku samochodowym, on był ortopedą. Gwiazda twierdzi, że walczyła, by uratować rodzinę. Niestety nie udało się. Teraz choć jest samotną matką, nie jest sama. Aktorce pomaga jej mama - Teresa Rosati. „Zajmuje się Elą, kiedy ja nie mogę. Wspiera mnie też psychicznie” - wyznała kiedyś w magazynie „Viva”. Więcej newsów o gwiazdach:„Zrobienie selfie z 1,5 roczniakiem to sztuka!”. Naturalne zdjęcie rodziny Lewandowskich hitem sieciKatarzyna Nosowska wyszła za mąż po 17 latach związku! Kim jest mąż piosenkarki?
Kto powinien dostawać 500+? Historie bezrobotnych, samotnych matek
Nie pracujesz, nie dostaniesz 500 plus – ten temat podzielił matki i wywołał burzę na naszym Facebooku. Wiele z komentujących kobiet podzieliło się swoimi życiowymi historiami. Zobacz skrajne argumenty rodziców.
Jeśli nie pracujesz, nie dostaniesz 500 plus – to pomysł, który forsuje jeden z polityków. Może uderzyć w wiele rodzin. Pisaliśmy o tym dwa dni temu. Temat wywołał ostre reakcje i podzielił matki. Na naszym Facebooku wypowiedziało się mnóstwo rodziców. Niektóre z kobiet podzieliły się swoimi historiami. Każda ma swoje argumenty. A ty, co sądzisz – komu powinno być przyznawane świadczenie 500 plus? Może zmienisz zdanie, jak zapoznasz się z sytuacją niektórych kobiet. Jeśli nie pracujesz, nie dostaniesz 500 plus. Ten pomysł może uderzyć w wiele rodzin! 500 plus tylko dla pracujących? Rządowe świadczenie 500 plus jest finansowym wsparciem dla potrzebujących wielodzietnych rodzin w Polsce. Choć rząd zapowiedział, że nie chce na razie zmieniać obowiązujących aktualnie zasad przyznawania 500 plus, niektórzy politycy mają pomysły na ulepszenie systemu. Ryszard Petru były lider Nowoczesnej, zaproponował, żeby 500 plus było dostępne tylko dla pracujących i aktywnych zawodowo. „500 plus musi iść do tych, którzy są aktywni zawodowo, żeby nie promować dezaktywizacji zawodowej. Ważne jest też to, żeby nie było sytuacji, w której ludzie z powodu 500 plus przestają pracować” – powiedział na antenie radia RMF Petru. Ten pomysł to było wsadzenie kija w mrowisko. Matki czytające Polki.pl mocno zareagowały. Dyskusja o 500 plus – wasze historie Bardzo dużo osób pod naszym artykułem, w którym opisaliśmy pomysł polityka, przyznało mu rację. „500+ tylko dla pracujących? I bardzo dobrze!”, „To powinna być pomoc dla dzieci, a nie sposób na życie. Dodatek do pensji rodziców, by ich pociechom żyło się lepiej”, „Bardzo dobrze, pieprz*** nieroby do roboty, a nie siedzą gwiazdy z pazurami odpier*** takie, że nawet pracującego nie stać”, „Niech się weźmie do pracy, a nie żyją z pieniędzy na dzieci. A w sklepie dziecko chce coś słodkiego, to nie kupi, bo za drogie, ale browary w koszyku brzęczą” – to tylko niektóre z komentarzy. Są kobiety, które odnoszą się do swojej sytuacji życiowej, komentując świadczenie 500 plus. Jakie są ich argumenty? „Uważam, że na każde dziecko powinien być przyznawany zasiłek. Całe życie z mężem pracujemy zawodowo, ale przez to, że pracujemy, to przekraczamy zarobki. Nigdy nie dostaliśmy ani rodzinnego, urlop wychowawczy też miałam bezpłatny. Teraz – bo mamy jedno dziecko – też się nie należy... Przepraszam, czy my inaczej pracujemy, czy nasze dziecko jest gorsze, bo chce nam się pracować do wieczora, a nie siedzieć w domu?” – napisała pani Barbara. „Weźmy pod uwagę matki, które nie mają jak iść do pracy. Sama mam 3 dzieci, mieszkam na wsi. Żłobka nie mamy. Co mam zrobić z najmłodszym? Ciągnąć je ze sobą do pracy? Robiąc na 3 zmiany, kto mi dzieci przypilnuje?” – pisze inna matka. „Jakbym miała darmowy żłobek czy opiekunkę, to poszłabym do roboty. A tak muszę czekać, aż dziecko pójdzie do przedszkola. I co do tego czasu, jak faktycznie to wejdzie w życie?” – martwi się inna. „Ja też mieszkam na wsi, sama wychowuje córkę, dałam ja do przedszkola, żeby iść do pracy, ale teraz się okazuje, że po tym, jak wszedł system 9 klas, w szkole brakowało dwóch sal i mają przepełnienie na świetlicy. A co za tym idzie - przedszkolakom nie dali świetlicy od tego roku, więc córka może być tylko od godz. 8 do 13 w szkole. I teraz pytanie - gdzie iść do pracy w godzinach 9-12, licząc dojazd do Kielc, bo ja bym chętnie poszła” – argumentuje kolejna z was. Nie dla wszystkich matek temat – komu i na jakich zasadach przyznawać 500 plus – jest czarno-biały. „Bardzo dobry pomysł, ale co z rodzicami, którzy wychowują samotnie dzieci i nie mogą podjąć pracy, ponieważ żłobek prywatnie kosztuje połowę tego co zarabiają? Do państwowego żłobka dostać się można, ale miejsce i tak jest za mało w porównaniu do potrzeb! Jeszcze jedno powinni wziąć pod uwagę –matki, które świadomie wybierają opiekę nad dzieckiem w domu do 3. roku życia – moim zdaniem powinny być takie wyjątki od tego pomysłu” – twierdzi pani Marta. „Pamiętam, jak w czasach kryzysu 2008/2009 traciło się pracę z dnia na dzień, a wszędzie były cięcia i redukcje i o nową było ciężko. I teraz wyobraźmy sobie, że ktoś, kto został zwolniony grupowo, nie może znaleźć nowej pracy, a bardzo chce, i ma owe dzieci... I nie dostanie pomocy, bo jest potraktowany jak osoba, która sama z własnej woli się leni” – napisała pani Klara. A jaka jest twoja opinia? Czytaj też:Ile zarobisz na zwolnieniu lekarskim?Wyprawka za 550 zł dla każdego dziecka?! Już od kwietnia 2019 roku
Tysiące matek samotnie wychowujących dziecko może stracić 500 plus
Politycy podnoszą płacę minimalną, lecz nie weryfikują progu dochodowego w programie pomocowym. To oznacza, że rodzic samotnie wychowujący dziecko i zarabiający stawkę minimalną, może stracić możliwość otrzymywania 500 plus. Samotna matka nie może zarabiać nawet o złotówkę więcej niż 1600 na rękę, jeśli nie chce stracić zasiłku.
Szykuje się podwyżka płacy minimalnej. 1634 zł dostanie prawdopodobnie na rękę osoba zarabiająca stawkę minimalną, więc rodzice samotnie wychowujący jedno dziecko będą zarabiać o 34 zł za dużo, aby korzystać z programu 500 plus. Żeby tak się nie stało politycy powinni zmienić próg dochodowy w tym programie. Ale na razie nie planują. Dlatego zmiany płacy minimalnej bez waloryzacji progów kwalifikujących rodziców do zasiłku 500+ uderzy przede wszystkim w najuboższych i najbardziej potrzebujących. Rząd uszczelnia Program 500+. 350 tys. polskich rodzin musi zwrócić pieniądze z odsetkami Kto straci 500+ Najprościej rzecz ujmując sytuacja wygląda tak: 500 plus na pierwsze dziecko można teraz otrzymać, jeśli dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 800 zł netto. Po podniesieniu przez rząd płacy minimalnej dochód będzie prawdopodobnie wynosił (na osobę) około 817 zł. I te 17 zł może wystarczyć, żeby matki samotnie wychowujące dziecko straciły w przyszłości możliwość otrzymywania świadczenia 500 plus. Jedna z samotnych matek, Paulina, nie wytrzymała i tak skomentowała zmiany, które zapowiedział rząd: Realne problemy z 500+ dopiero w 2020 roku Warto wiedzieć, że podwyżka płacy minimalnej od 2019 roku nie oznacza natychmiastowej utraty świadczenia dla samotnych rodziców. Wnioski o 500 plus uwzględniają dochód z poprzedniego roku. W praktyce więc oznacza to, że te świadczenia mogą stracić dopiero w 2020 roku. Matki rezygnują z pracy przez 500 plus. Najnowsze dane są alarmujące Czy w tym czasie jest szansa na zmianę kryterium dochodowego? Tego nie wiadomo. Wiadomo natomiast, że przekroczenie kryterium dochodowego z powodu wyższych zarobków jest teraz najczęstszym powodem utraty 500 plus. W porównaniu z 2017 rokiem znacząco zmniejszyła się liczba rodzin otrzymująca to świadczenie na pierwsze dziecko. „Nie muszą dostawać państwowego wsparcia, bo ich sytuacja materialna się poprawiła” – wypowiadał się w mediach wiceminister rodziny Bartosz Marczuk. Podkreślmy – mowa o dochodach nieznacznie przekraczających 800 zł na osobę! Przecież ludzi z takimi dochodami nie stać na zrealizowanie podstawowych potrzeb. A właśnie tych najbardziej potrzebujących, czyli samotnych kobiet wychowujących dziecko, jest najwięcej – mówi się, że w Polsce samodzielnych matek jest jedenaście razy więcej niż ojców. Polecamy! 300 zł dla każdego ucznia i program Mama Plus - premier Morawiecki obiecuje! Najnowsze zmiany w temacie 500 plus! Jakie wprowadzono ułatwienia?
Dominika Grosicka miała 16 lat, gdy zaszła w ciążę. Jak sobie radziła?
Żona piłkarza po raz pierwszy mówi o wczesnym macierzyństwie i o tym, dlaczego poświęciła karierę dla rodziny.
Żona Kamila Grosickiego, piłkarza reprezentacji Polski, to obok Anny Lewandowskiej i Mariny Łuczenko-Szczęsnej jedna z bardziej rozpoznawalnych polskich WAGs. Jak sobie radziła będąc samotną matką i dlaczego poświęciła karierę modelki dla rodziny? Zobacz, co zdradziła na ten temat Dominika Grosicka. Ania, Marina, Sara - zróbcie miejsce dla nowych WAG's! Tych dziewczyn piłkarzy jeszcze nie znasz Dominika Grosicka zaszła w ciążę w wieku zaledwie 16 lat. Modelka w rozmowie z magazynem „Wysokie Obcasy Extra” wyznała, że ojciec dziecka to jej pierwsza miłość, która niestety nie trwała długo. Związek rozpadł się po dwóch latach, a Dominika została samotną matką. Dlaczego więc zrezygnowała z pracy modelki? Dominika poznała Kamila Grosickiego i zakochała się w nim. Kamil grał wtedy w Jagiellonii Białystok, więc Dominika z miłości zdecydowała się na wyprowadzkę z Poznania. „On taki po prostu jest, że woli, żebym była w domu, bezpieczna. Taki trochę zazdrośnik”. Po jakimś czasie jednak Kamil odpuścił, a jego żona wróciła do zawodu. „Mam ostatnio mnóstwo sesji zdjęciowych i to mi sprawia megafrajdę. Fajnie jest własne pieniądze zarobić. Poza tym to jest także kontakt z nowymi, ciekawymi ludźmi. A to wszystko powoduje, że czuję się dowartościowana” – mówi w rozmowie z „Wysokimi Obcasami Extra”. Więcej newsów o gwiazdach:Justyna Steczkowska straciła prawo jazdy. Jechała za szybko. Teraz ma żal do policjantówWow! Hanna Lis wygląda jak nastolatka. Zdradziła też, ile waży!
Ułatwienia w 500 plus na pierwsze dziecko dla samotnych matek
Jeden dokument zamiast czekania miesiącami na wyrok w sprawie alimentów. To zmieni sytuację wielu samotnych matek.
To może być prawdziwa rewolucja dla samotnych matek! Ministerstwo rodziny, pracy i polityki społecznej oświadczyło wprowadzenie ważnych zmian w kwestii ubiegania się o świadczenie 500 plus. Koniec z czekaniem miesiącami na wyrok w sprawie alimentów. Teraz wystarczy złożyć jeden dokument, by uzyskać pieniądze. 500 plus na pierwsze dziecko dla samotnych matek. Jak uzyskać świadczenie? Do tej pory samotne matki, które ubiegały się o świadczenie z programu 500 plus na pierwsze dziecko, były zobowiązane przedstawić wyrok sądu w sprawie alimentów. Wyrok miał być dowodem na to, że rodzice dziecka nie pozostają w związku, a jedno z nich rzeczywiście samotnie wychowuje potomka. Rozwiązanie, które obowiązywało od 1 października 2017 roku, miało być zabezpieczeniem przed wyłudzaniem świadczenia na pierwsze dziecko przez pary, które ubiegały się o nie bezpodstawnie i - nierzadko - wyłudzały pieniądze z programu rządowego. Zabezpieczenie przed potencjalnymi oszustami odbijało się na czasie oczekiwania przez samotne matki na uzyskanie świadczenia 500 plus. A wszystko za sprawą wielu podobnych sytuacji do rozpatrzenia. A co za tym szło - długiego czasu oczekiwania na uzyskanie z sądu wyroku o alimentach. Wprawdzie wniosek o uzyskanie prawa do pobierania pieniędzy można było złożyć, ale - w czasie 3 miesięcy - należało go uzupełnić go o wyrok sądu. W efekcie samotne matki pozostawały bez świadczenia nawet przez kilka miesięcy. Rodzi się więcej dzieci, na porodówkach tłumy. Czy to efekt 500 plus? Zabezpieczenie powództwa zamiast wyroku sądu o alimentach Znalazło się rozwiązanie na przedłużające się oczekiwanie przez samotne matki na wyrok w sprawie alimentów. Ministerstwo rodziny, pracy i polityki społecznej wydało oświadczenie, z którego wynika, że zamiast czekać na uzyskanie tytułu wykonawczego o zasądzeniu alimentów, wystarczy złożyć tzw. zabezpieczenie powództwa. Zobowiązuje pozwanego do płacenia alimentów przed zapadnięciem wyroku sądowego. Uzyskanie wniosku nie podlega opłatom. Można je uzyskać nawet w ciągu jednego dnia. Z dokumentem należy się udać do odpowiedniego urzędu, by uzyskać świadczenie 500 plus na pierwsze dziecko bez oczekiwania na sądowy wyrok w sprawie alimentów. Po zapadnięciu wyroku w procesie alimentacyjnym, dokumenty należy donieść do urzędu. Do tej pory zabezpieczenie powództwa było stosowane w procesach sądowych, w którym niezbędne było natychmiastowe zabezpieczenie roszczeń. Dowiedz się więcej: Kto zna lukę w prawie, może pobierać pieniądze na każde dziecko z programu Rodzina 500 plus! Udają samotne matki, żeby pobierać pieniądze na pierwsze dziecko z programu Rodzina 500 plus