Mentoring - na czym polega? Jaka jest jego idea?
Coaching ma dawać szybkie wyniki, omawia więc tylko istotę sprawy. Mentoring analizuje również skutki, przyczyny i inne szczegóły.
Chociaż słowo "mentoring", dzięki swojej anglojęzycznej końcówce, wydaje się określać zjawisko powstałe stosunkowo niedawno, tak naprawdę mentoring był niezwykle popularny już... w starożytności. To ta epoka stała się kolebką tego zjawiska, polegającego na partnerskiej relacji ucznia i mistrza i nastawionego na pogłębianie wiedzy oraz obustronną samorealizację. Mityczny Mentor był przyjacielem Odyseusza i to właśnie od jego imienia pochodzi nazwa tego działania. Mentoring przybiera również formę nieoficjalną - można tak określić również relację między dzieckiem a jednym z członków jego rodziny. Czym się różni coaching od mentoringu? Wiele osób utożsamia mentoring z coachingiem. Jest to jednak błędny tok rozumowania. Pomimo że różnice są nieostre, da się je wychwycić. Coach rzadko jest fachowcem w tej samej dziedzinie, co jego podopieczny. Mentor natomiast pełni typową rolę mistrza. Plan coachingu układa coach, a za plan mentoringu jest przede wszystkim odpowiedzialny podopieczny. Coaching zazwyczaj jest intensywny i krótkofalowy, natomiast mentoring jest długofalowym działaniem. Celem coachingu jest wykorzystanie w nowy sposób aktualnych kompetencji podopiecznego, a mentoring zakłada rozwój tych kompetencji. Coaching ma dawać szybkie wyniki, omawia więc tylko istotę sprawy. Mentoring analizuje również całą "otoczkę": skutki, przyczyny i inne szczegóły. Jak wyliczyć ekwiwalent za niewykorzystany urlop? Jakie są tematy mentoringu? Mentoring zazwyczaj dotyczy: kreowania ścieżki własnej kariery, kontrolowania stresu, dynamiki komunikacji w miejscu pracy, wyciągania wniosków z cudzych doświadczeń, podejmowania trafnych decyzji zawodowych, szybkiego radzenia sobie z rutynowymi zadaniami, zdolności analitycznej oceny sytuacji. Jakie funkcje musi pełnić mentor? Jak zdefiniować funkcje mentora? Musi on sprawnie łączyć w sobie kilka różnych ról: nauczyciel, pomocnik, przewodnik, coach, opiekun, doradca, poręczyciel, pośrednik, motywator. Jaki zawód pasuje do ciebie? Jaki nie może być mentor? Jeśli mentor nie wykaże się profesjonalizmem, relacja z nim nie tylko nie przyniesie pożytku, ale wręcz może okazać się szkodliwa dla podopiecznego. Do największych grzechów mentora trzeba zaliczyć: Bycie nijakim. Gadulstwo - ciągłe odnoszenie sytuacji podopiecznego do własnych przeżyć, bezustanne porównywanie. Wchodzenie w zbyt osobistą relację. Mentor nie może stawać się ojcem i za bardzo angażować emocjonalnie. Bagatelizowanie - mentor nie może uważać, że kłopoty podopiecznego same się rozwiążą. Nie wolno mu go zbywać. Przytłaczanie podopiecznego poprzez bycie zbyt wymagającym. Ewidencja czasu pracy - co musisz o niej wiedzieć?
Na wszystko brakuje ci czasu? Z zazdrością patrzysz na tych, którzy "inwestują w siebie"? Podpowiadamy, jak znaleźć czas na poszerzanie swojej wiedzy i pasji!
Posiadanie pasji to dar, który nie każdy z nas potrafi znaleźć i pielęgnować. Jeśli ty również należysz do grona wiecznie zapracowanych osób, które chcą mieć hobby, ale zwyczajnie w świecie nie mają na to czasu, to mamy dla ciebie kilka wskazówek, które pomogą ci w odnalezieniu pasji! 1. Szukaj Nie licz na to, że twoja pasja przyjdzie do ciebie sama! To zdarza się niezwykle rzadko. W jaki sposób więc odnaleźć swoje hobby? Przede wszystkim zacznij szukać. Czytaj dużo książek i magazynów, oglądaj filmy i spotykaj się z inspirującymi ludźmi. Załóż Instagram i podglądaj kreatywne osoby i konta! Poszerzaj horyzonty, aż w końcu znajdziesz to, co pokochasz! 2. Spróbuj czegoś "innego" To, że twoje przyjaciółki tańczą salsę wcale nie oznacza, że ty też musisz! Próbuj różnych opcji, poszukuj i się nie zrażaj. Zapisz się na kurs szycia, fotografii czy języków obcych albo po prostu zacznij oglądać tutoriale w sieci. Podpatruj, co podoba ci się najbardziej i daje ci najwięcej satysfakcji! 3. Naucz się uczyć Nikt nie powiedział, że będzie łatwo i że od razu będziesz mistrzem! Naucz się uczyć - niezależnie od wieku! Popełniaj błędy i ciągle próbuj od nowa. Jeśli zdecydujesz się na fotografię, to na pewno od razu nie będziesz wykonywała profesjonalnych sesji. Jeśli zaczniesz szyć, to pewnie nie raz wyrzucisz coś do kosza. Tak samo z miłośnikami kuchni, którzy dopiero raczkują. Niejedna patelnia będzie musiała wylądować w koszu i niejedno ciasto zostanie przypalone, aż w końcu zaczniesz być w czymś dobra. Ale w przypadku hobby jest tak, że "nie chodzi o to by złapać króliczka". Ważne jest ciągłe doskonalenie swoich umiejętności i odczuwanie satysfakcji. 4. Odpowiednio się zorganizuj Jeśli twoje życie staje się coraz bardziej monotonne i sprowadza się do pracy oraz obowiązków domowych, to koniecznie postaraj się coś zmienić. Ważna jest samoorganizacja. Zaplanuj swój dzień. Stawiaj sobie cele i priorytety. Zamiast wieczoru przed telewizorem zapisz się na balet, zacznij piec albo częściej wybieraj się do kina. 5. Myśl pozytywnie! Nie poddawaj się! Pamiętaj, że pozytywne nastawienie to klucz do sukcesu - również w przypadku rozwijania własnych pasji! Pamiętaj też o drobnych przyjemnościach i o tym, że czas dla samej siebie jest ważny! Bądź dla siebie dobra! Pozwól sobie czasem na odrobinę słodyczy na przykład wafelek Princessa Słony Karmel który idealnie sprawdzi się, gdy będziesz uczyła się nowych słówek, albo gdy będziesz szyła torbę ze starych jeansów. Drobne przyjemności dają zastrzyk pozytywnej energii - nie zapominaj o tym! Materiał powstał przy współpracy z marką Princessa
"Jestem pozytywnym wojownikiem" Beata Pawlikowska podpowiada jak na trwałe odmienić swoje życie.
Od lutego 2017 roku Beata Pawlikowska starała się przekonać Was, że aby odmienić swoje życie "wystarczy tylko" zmienić swoje nastawienie, na pozytywne. Z 12 tomowym "Kursem Pozytywnego Myślenia".
Ostatni tom słynnego kursu pozytywnego myślenia już w sprzedaży! W dwunastej – ostatniej – części kursu zatytułowanej "Jestem pozytywnym wojownikiem" Beata Pawlikowska podpowiada jak na trwałe odmienić swoje życie. Odmienić oczywiście na lepsze. W finałowej części zatytułowanej "Jestem pozytywnym wojownikiem" podpowiada jak zachować otwarty umysł, chętny przyswajać nowe umiejętności i otwarte serce gotowe z radością poznawać świat. Od lutego 2017 roku Beata Pawlikowska starała się przekonać Was, że aby odmienić swoje życie "wystarczy tylko" zmienić swoje nastawienie, na pozytywne. 12 tomowym "Kursem Pozytywnego Myślenia" starała się podpowiedzieć, jak to zrobić, od czego zacząć, na co zwrócić szczególną uwagę. Beata Pawlikowska podczas licznych podróży niejednokrotnie stawała w obliczu nowych wyzwań, ludzi, miejsc oraz sytuacji. Musiała stawić czoła swoim słabością i barierom, które jak okazało się, często sama sobie stawiała. Dzięki tym doświadczeniom odkryła swój wewnętrzny świat, który dogłębnie zbadała. Każda część "Kursu pozytywnego myślenia" została opatrzona charakterystycznymi dla Beaty Pawlikowskiej rysunkami, które uzupełniają przesłanie autorki. Najistotniejsze treści zostały odpowiednio oznaczone, dzięki czemu można do nich w dowolnym momencie wrócić. W książkach nie zabrakło ćwiczeń oraz miejsca na osobiste notatki. Wiele sugestii należy przeczytać, najlepiej na głos, następnie powtórzyć i zapamiętać. Autorka zachęca, by zastosować się do wskazówek i zobaczyć, jak wielka zmiana może zajść w życiu dzięki pozytywnemu myśleniu. Jednak by się go nauczyć, potrzebna jest konsekwencja, upór i precyzyjne wykonywanie ćwiczeń. Przeczytaj fragment książki i odmień swoje życie! Dostrzegam i doceniam ludzi, których spotykam na co dzień. Witam się z nimi, uśmiecham się, dziękuję za pomoc albo pracę, jaką wykonują. Wszyscy jesteśmy jak wielka rodzina. Razem mieszka­ my w wielkim domu zwanym światem. Nasze drogi ciągle się krzyżują i spotykają. Każdy ma jakąś specjalność, dzięki czemu możemy podzielić się obowiązkami. Pan listonosz roznosi listy. Gdyby nie było listonoszy, każdy z nas musiałby osobiście odbierać przesyłki z jakiegoś zbiorczego punktu, być może na przykład w jednym mieście w Polsce. I każdy musiałby raz na miesiąc wybrać się do tego miasta po swoją pocztę. Na szczęście jest pan listonosz, który zajmuje się roznoszeniem listów. Jak dobrze, że mamy listonoszy! – A, dzień dobry! Co dobrego słychać? – mówię do pana listonosza. A kiedy jest bardzo gorąco: – Może przy­ nieść panu szklankę wody? A czemu nie miałabym poczęstować pana listonosza kawałkiem domowego ciasta albo garścią czereśni? Nie zapraszam go do środka, bo jest w pracy i pewnie nie ma na to czasu, ale w glinianej misce przy drzwiach mam zawsze drobny poczęstunek. Wyobrażam sobie, że gdybym ja była listonoszem i musiałabym przez kilka godzin bez przerwy jeździć po ulicach, dzwonić do drzwi, wchodzić i schodzić po schodach, to bardzo doceniłabym taki gest. Albo znajoma pani z warzywniaka. Zawsze uśmiechnięta, ma dwie córki w młodszych klasach w szkole i uwielbia święta Bożego Narodzenia. Rozmawiamy sobie czasem kiedy wybieram dojrzałe awokado albo szukam ładnego kalafiora. Albo pan na recepcji w białej koszuli, który chętnie cytuje stare rodzinne mądrości. Każdy z nas jest w jakiś sposób potrzebny. Każdy. Nie ma nieważnych zajęć albo mniej ważnych ludzi. Wszyscy jesteśmy jak sąsiedzi w dużym domu, którzy wspierają i uzupełniają się wzajemnie. Gdyby nie było pana drukarza, to co mogłabym zrobić z napisanymi przez siebie książkami? Mogłabym je tylko trzymać w komputerze albo na papierze – a i to tylko do czasu, bo gdyby zepsuł się komputer albo drukarka, potrzebowałabym pomocy pana informatyka. Gdyby nie było pana hydraulika, to nie miałabym też toalety i musiałabym chodzić daleko do lasu, żeby się załatwić. Gdyby nie było kierowcy autobusu, to musiałabym pieszo drałować przez świat. Kiedyś byłam tak pochłonięta ciągłą walką z samą sobą, ze światem i z ludźmi, że nie dostrzegałam tych osób, które spotykałam codziennie w przeróżnych drobnych sytuacjach. Wszyscy byli dla mnie obcy. Teraz wszyscy wydają mi się miłymi znajomymi. Widzę i doceniam ludzi, których spotykam na co dzień. Cieszę się, że oni wykonują swoją pracę, a ja mam swoją i razem tworzymy rzeczywistość. Uśmiecham się do nich. Pozdrawiam ich. Mówię "Dzień dobry! ". Jeśli jest okazja, zamieniam kilka zdań. Miło jest mieć tylu sympatycznych znajomych dookoła. Gdyby nie było pana murarza, to musiałabym mieszkać w szałasie albo w namiocie, bo co, czy dałabym radę sama tak poskładać cegły, żeby sobie zbudować dom???
Na te i wiele innych pytań, podczas wieczoru autorskiego połączonego z premierą książki „Poznaj siebie”, odpowiadał w warszawskim Amber Room
Dlaczego warto poznać siebie i czym jest siła psychiczna ?
NA ZMIANY NIGDY NIE JEST ZA PÓŹNO mówi trener mentalny Krzysztof Sadecki Poczucie niespełnienia czy niekompletności dotyczy znacznej części polskiego społeczeństwa. Ograniczeni porządkiem społecznym i wychowaniem staramy się sprostać oczekiwaniom współczesnego świata. A mimo to wiele osób, nawet te, których sprawy toczą się pomyślnie, żyje z tym ciążącym poczuciem, codziennie porównując marzenia z rzeczywistością i... pragnąc zmiany. Niewielu jednak się na nią decyduje. Krzysztof Sadecki, finansista i analityk biznesowy, autorytet w dziedzinie treningów mentalnych, od lat prowadzący szkolenia z zakresu rozwoju osobistego i biznesowego, mówca motywacyjny, autor cyklu książek "Własny business – dlaczego tak?", a także Ambasador Dobrej Woli w Międzynarodowej Komisji Praw Człowieka, w filozoficzno-metafizycznych rozważaniach na kartach swojej książki "Poznaj siebie" dzieli się swoim doświadczeniem i refleksjami zdobytymi przez lata praktyki. Zaprasza czytelników do intelektualnej gry-podróży, która pozwoli im zadać właściwe pytania i znaleźć odpowiedzi. Dzięki nim niemożliwe stanie się możliwe, czy to w życiu osobistym, czy zawodowym. Poznaj siebie to niezwykła książka o rozwoju osobistym, pozwalająca zrozumieć wagę samopoznania i świadomości opartej na "tu i teraz", które de facto decydują o tym, czy znajdziemy w sobie siłę i motywację, by odpowiedzialnie i konsekwentnie kierować swoim życiem tak, by czuć radość i spełnienie. Mówiąc o zmianach w życiu, autor podkreśla, że są one istotą rozwoju człowieka. Niestety najczęściej, kiedy o nich myślimy, tworząc nowe strategie, szukając psychologów, kursów, nowej pracy, nowych partnerów, zapominamy, że klucz do zmiany jest w nas, a dokładniej w naszej relacji z samymi sobą i otaczającym nas światem (i tu pojawia się fundamentalne pytanie: "Kim naprawdę jestem?"): Kluczem do naszego świata są nasze własne uczucia, myśli i działania, podstawą rozumienia rzeczywistości jest samowiedza – pisze. – To ona stanowi najczęstsze tło oceny sytuacji, ona też rzutuje na powodzenie każdej planowanej operacji. Od samowiedzy zależy przekonanie o prawidłowości własnego funkcjonowania, na dalszym planie wpływa zaś ona na psychologiczne pojęcie własnego "ja". Krzysztof Sadecki proponuje, by zastanowić się również nad tym, co tak naprawdę będziemy zmieniać, bo rzeczywistość jest interakcją pomiędzy nami a światem i w związku z nieustanną dynamiką umysłu stale się zmienia. Zmiany w pracy umysłu to nie tylko zmiany stanu świadomości, ale także zmiany w rzeczywistości. Innerbuilding a siła psychiczna. Czym jest siła psychiczna? Zdaniem Krzysztofa Sadeckiego nie jest nią na pewno powszechnie rozumiana pewność siebie wynikającą z sukcesu zawodowego, finansowego, czy towarzyskiego. Źródłem prawdziwej siły psychicznej jest rozwój psychiczny, który polega na kolejnych, stopniowych przeobrażeniach psychiki (oraz stanu świadomości) człowieka i jego zachowania, przebiega od momentu narodzin do ostatnich chwil życia. Został zaprogramowany przez Naturę w kierunku nabywania zdolności do samodzielnego, odpowiedzialnego oraz nieegoistycznego odczuwania, pojmowania i działania. Siłę psychiczną można wytrenować tak, jak siłę mięśni, dlatego na potrzeby książki stworzył termin innerbuilding, który nawiązuje do używanego w stosunku do kulturystyki pojęcia bodybuilding: Bodybuilding to nie tylko same ćwiczenia. To podporządkowanie swojej aktywności ultradobowej stosunkowo krótkiemu przedziałowi czasu, w jakim odbywa się trening. Wiadomo, że jeśli coś robimy, to możemy zrobić to lepiej, a potem znaleźć drogę na skróty. Takim skrótem w przypadku budowania ciała jest zwiększenie nacisku na dietę, unikanie niepotrzebnych wydatków, zmniejszenie ilości i jakości stosowanych używek, zmiana w zarządzaniu czasem dla zabezpieczenia czasu na trening. Zmiany pociągają za sobą następne, na przykład w relacjach towarzyskich. Finalnie kulturysta zaczyna preferować sportowy tryb życia oraz towarzystwo podzielające jego zainteresowania i motywujące go do dalszych wysiłków. W pracy nad ciałem nie dochodzi się do sukcesu z dnia na dzień, a metodą małych kroków. Trzeba wykazać się cierpliwością i konsekwencją, które skutkują wiedzą o własnych możliwościach i uczą szacunku do ciała. Tak samo jest z treningiem siły psychicznej: małe kroki, konsekwencja, zwiększanie intensywności w momencie, w którym jest się gotowym i zachowanie równowagi. Cel nie jest najważniejszy – jeśli podejdziemy do sprawy z pasją, rozwój pójdzie w kierunku dla nas optymalnym, a innerbuilding szybko stanie się nawykiem. Samo zadanie, które będzie sednem umacniania swojego wnętrza, nie jest tak bardzo istotne – ważne, by regularnie pokonywać własną bezwładność, ćwicząc przy okazji uwagę i koncentrację. Te zaś szybko zaprocentują, choć nie musimy być tego świadomi. Od czego zacząć? Zadanie nie może być zbyt trudne lub nieprzyjemne, ale powinno wiązać się z wysiłkiem. Może to być kilka minut medytacji dziennie, codzienne wyjście z domu niezależnie od pogody, powstrzymywanie się od czegoś przez godzinę dziennie (np. od słuchania muzyki lub narzekania), pomoc komuś raz w tygodniu. Ale powiedzieć o tym "tak po prostu", to tylko pobieżne intelektualne zrozumienie, a przecież jedyne wnioski, które liczą się w naszym doświadczeniu, to te, do których dochodzimy samodzielnie. Książkę rekomenduje m.in. Mariusz Czerkawski: Krzysztof jest człowiekiem, który zaraża pozytywną energią. Ma zawsze sposób na rozwiązanie problemów i wie jak doradzić i pomóc drugiej osobie. W tej książce zawarł to co ma najlepsze do przekazania ze swojego solidnego warsztatu. Mariusz Czerkawski
Zapraszamy na IV Kongres Kobiet - zarejestruj się za darmo!
5 sesji plenarnych, 21 paneli równoległych, 3 okrągłe stoły, ponad 100 wystawców w Parku Kobiet, dziesiątki zagranicznych gości, setki dziennikarzy, blisko 10 tysięcy uczestniczek - po raz kolejny w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie.
5 sesji plenarnych, 21 paneli równoległych, 3 okrągłe stoły, ponad 100 wystawców w Parku Kobiet, dziesiątki zagranicznych gości, setki dziennikarzy, blisko 10 tysięcy uczestniczek - po raz kolejny w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie IV Kongres Kobiet - Aktywność, przedsiębiorczość, niezależność Miejsce: Warszawa, 14 - 15 września 2012 „Aktywność, Przedsiębiorczość, Niezależność” to hasło czwartej już odsłony dwudniowego święta kobiet z całej Polski i zagranicy. Będzie to festiwal szeroko pojmowanej kobiecej samorealizacji w najlepszym wydaniu – od działalności lokalnej, samorządowej, poprzez aktywność społeczną, polityczną i biznesową, wreszcie – przedsiębiorczość i przebojowość kobiet z miast, miasteczek i wsi. Celem Kongresu jest pokazywanie dobrych praktyk, uczenie skutecznych rozwiązań i inspirowanie do innowacyjnych pomysłów. Polskie kobiety po raz kolejny będą miały okazję do wymiany doświadczeń, zdobywania inspiracji oraz motywacji do działania. Dzięki Kongresowi, my – kobiety, jesteśmy silniejsze, lepiej słyszalne, zauważalne i bardziej skuteczne. Polska, Europa i świat potrzebują przedsiębiorczych kobiet! Kobiety potrzebują Kongresu Kobiet! Po raz pierwszy podczas Kongresu Kobiet tak silnie do głosu dojdzie kultura. Rozpoczniemy występem zespołu „Jarzębinki”, w piątkowy wieczór publiczność będzie bawić się przy przebojach KAYAH, a DJ WIKA – 72-letnia DJka zagra w sobotnie popołudnie. Park Kobiet, pełen warsztatów, prelekcji, ekspozycji i spotkań z interesującymi ludźmi, będzie tętnił życiem do późnego wieczora. A przede wszystkim - nielimitowany czas na poważną debatę i swobodną dyskusję. Zarejestruj się już dziś. Liczba miejsc ograniczona! Wejdź na stronę Kongresu Kobiet Plan IV Kongresu Kobiet 1 dzień 8.00 Rejestracja 9.45 Powitanie 10.00 Sesja 1 - Skąd przychodzimy, dokąd idziemy 11.30 Interpelacje do Rządu 12.00 Sesja 2 - Aktywność, Przedsiębiorczość, Niezależność 13.30 Przerwa (atrakcje Parku Kobiet) 14.30 Sesje równoległe (panele, warsztaty, okrągłe stoły) + prezentacje w Parku Kobiet Nowoczesna edukacja, biznes, przedsiębiorczość kobiet wiejskich, kwoty w biznesie, emerytury, rodzicielstwo, finansowanie UE, spółdzielczość i samorządność, firmy rodzinne, droga do zarządów, 45+, solidarność międzypokoleniowa, wiek kobiet, zdrowie i prawa reprodukcyjne, osoby zależne, przemoc, mentoring, networking, polityka, kariera, własny biznes krok po kroku, „weź sprawy w swoje ręce”, kultura i wiele, wiele innych... 19.00 Koncert KAYAH 20.00 Koktajl 2 dzień 9.00 Projekcja filmu MISS REPRESENTATION 10.30 Sesja 3 - Stereotypy i ich wylęgarnie: szkoła, kultura masowa, media, reklama, władza 11.30 Niespodzianka kulturalna 12.00 Sesja 4 - Dość przemocy wobec kobiet! 13.30 Przerwa (atrakcje Parku Kobiet) 14.30 Sesja 5 - Praca domowa, zagrodowa i zawodowa – godzenie ról 16.00 Wystąpienia Gości Specjalnych i Uroczystość Wręczenia Nagród Kongresu 17.00 Podsumowanie i zakończenie + Happening Muzyczny Park Kobiet - w kuluarach wystawy, porady, prezentacje, warsztaty, stoiska, konkursy i wiele innych atrakcji
Krystyna Mirek - Idealna kobieta. Czy istnieje i dlaczego nikt jej nie lubi - komentarz
Kobiety są łakomym kąskiem. Decydują o większości zakupów w domu i stale próbują się rozwijać. Wysoko stawiają sobie poprzeczkę i wciąż pragną więcej. Czy to nie jest opis wymarzonego klienta dla całej rzeszy sprzedawców wszystkiego, co tylko można sobie wyobrazić?
Ponieważ już dawno rynek zaspokoił wszystkie rzeczywiste potrzeby – nie ustaje w produkowaniu sztucznych. Kreatywność niektórych firm zdaje się nie mieć granic. Już sama ilość kuchennego sprzętu, który do tej pory wymyślono i wyprodukowano, przyprawia o zawrót głowy. Gdyby ktoś chciał tego wszystkiego używać, na nic innego nie starczyłoby mu czasu. Ilość kosmetyków, które należy sobie wetrzeć, wklepać i wmasować rankiem, w południe oraz wieczorem również jest ogromna. A jeszcze najlepiej słuchać specjalistów, zwłaszcza kiedy radzą, że najlepiej wszystkie specyfiki sobie samemu przygotować, ukręcić, zebrać zioła, zrobić maceraty, nalewki oraz toniki. Podobnie jest z jedzeniem ubraniami, wyposażeniem mieszkań i wszelkiego rodzaju gadżetami pozornie usprawniającymi życie. Jest ich niewiarygodnie dużo. Fakt, że cała ta czasem zupełnie absurdalna machina marketingowa wciąż się świetnie kręci, opiera się na dwóch filarach. Naszej słabej wierze we własną wartość oraz nieustającemu dążeniu do perfekcjonizmu. Nasza pewność siebie codziennie katowana jest zdjęciami na portalach społecznościowych. A my wierzymy w iluzję, które one tworzą, bo pragniemy być perfekcyjne. Dość brutalny, ale za to skuteczny sposób na kłopoty w związku Zdjęcia zawodowych sportsmenek pokazujących smukłe uda (na które pracowały latami wielogodzinnym fachowym treningiem), zawodowych dietetyczek pokazujących swoje śniadanie (często przygotowane przez sztab asystentów i sfotografowane przez specjalistę), idealnie posprzątane wnętrza mieszkań kobiet, które korzystają tak naprawdę z pomocy sprzątaczek. To tylko pierwsza z brzegu garść przykładów. To nie jest prawdziwe życie, lecz fachowo tworzona iluzja, która celnie uderza w nasze pragnienie bycia idealną, perfekcyjną. Nie jest to dobry cel w życiu. Wymaga nieustającego, wytężonego biegu do mety, która wciąż się odsuwa. Jest tak wiele życiowych dziedzin, że nie sposób w każdej być maksymalnie dobrym. Życie to sztuka kompromisu, a dystans daje spokój. Jestem wielką zwolenniczką dążenia do spełniania marzeń, poprawiania jakości życia, uczenia się, szukania nowych dróg i szczęścia. Ale nie sztucznego perfekcjonizmu, który prowadzi donikąd i ślepego naśladownictwa niemożliwych do osiągnięcia wzorców. Znacie jakąś perfekcjonistkę? Pewnie każdy potrafi wskazać choć jedną taką osobę. Czy jest szczęśliwa? Lubiana? Ma szczerych przyjaciół? Wspaniałe życie? To cechy ludzi sukcesu. Wolnych od przymusu, z własnym pomysłem na życie. Takich, którzy potrafią się bronić przed reklamą, wiedzą, że wiele obrazków z sieci to czysta fikcja i mają do siebie dystans. Nie warto dążyć do tego, by być najlepszą na świecie, spiętą perfekcjonistą, lecz zawsze sobą. Może niedoskonałą, ale kochającą siebie i innych prawdziwą i wolną kobietą. Wszystkie felietony Krystyny Mirek - polecamy! Zapraszamy także na fanpage pisarki na Facebooku Najnowsze książki Krystyny Mirek: „Saga rodu Cantendorfów. Tom 3. „Prawdziwa miłość”, „Saga rodu Cantendorfów. Tom 2. Cena szczęścia” oraz „Saga rodu Cantendorfów. Tom 1. Tajemnica zamku” już w sprzedaży!
8 życiowych rad od starszych kobiet dla młodszych
Bardzo „cool” jest mówienie, że starsza kobieta niczego nie zazdrości młodszej. Pewnie, raczej nie zazdrości, ale czasem… chciałaby być w TAMTYM punkcie i być może zrobić pewne rzeczy inaczej. Mieć tę mądrość i przestać tak marnować życie na głupoty.
Wiele lat temu poszłam na wywiad do bardzo znanej (i starej aktorki). Zapłakana i załamana kłótnią z ukochanym. Starsza pani wystawiła na stół naleweczkę. „No chyba żartujesz, dziecko. Za dwa tygodnie nawet nie będziesz pamiętać”. I nie pamiętałam, nawet szybciej. Kochanek idealny - podnieca i daje rozkosz w łóżku PLUS jest fajnym facetem poza łóżkiem! Jak go znaleźć? Poprosiłam ileś bliskich kobiet o to, by powiedziały co, zrobiłyby inaczej, gdyby znów miały mniej niż 30 lat. I prawie wszystkie te rzeczy się powtarzały. „Przestałabym być wobec siebie tak krytyczna” Że gruba, że cellulit. Nie taki włos. Bo, kiedy jesteśmy młode możemy naprawdę wszystko. I po prostu jesteśmy piękne. Wystarczy, że potem spojrzymy na te zdjęcia, kiedy tak bardzo siebie krytykowałyśmy. Nie traćcie czasu na narzekanie. „Nie płakałabym tak długo z powodu faceta” I to mówi PRAWIE KAŻDA dojrzała kobieta. Jasne, całe życie zakochujemy się, jesteśmy porzucane, cierpimy. Ale w zdecydowanej większości jednak szybko się ogarniamy. Bo już znamy te mechanizmy: szok, złamane serce, nieprzespane noce. A potem… potem wszystko wraca do normy, a świat wcale się nie wali. Przeciwnie, okazuje się, że facet, który nas rzucił zrobił dla nas najlepszą rzecz na świecie. Co właśnie niedawno stwierdziła moja zakochana koleżanka, którą dwa lata temu porzucił mąż. 6 dobrych rzeczy, które daje nam każdy życiowy kryzys! „Byłabym niezależna” To odnośnie porzucenia i historii o pięćdziesięciolatkach, którą on, wieczny chłopiec porzuca dla młodszej, a ona nigdy wcześniej nie pracowała, albo pracowała, ale prawie nie zarabiała. Kobieta musi zarabiać i mieć swoje pieniądze. Tylko to daje siłę. Jasne, są etapy, gdy zarabiamy mniej, nie pracujemy, bo dzieci, ale… wróć do początku punktu. Rób wszystko, żeby być niezależna. Bo możecie się kochać bardzo, ale życie jest nieprzewidywalne. „Szybciej pozbywałabym się toksycznych ludzi” Nic nie przynosi takiej ulgi niż zerwanie toksycznej znajomości. Szkoda, że tak często się boimy. „Byłabym bardziej asertywna w pracy” Co tu dużo mówić, po prostu. „W kryzysie podróżowałabym zamiast wpierdzielać pudełko lodów” Według badań przeprowadzonych przez linie easyJet, 65 proc. rodziców wolałoby wysłać dzieci na studia lub do pracy zagranicę niż inwestować w ich naukę w Polsce. Coraz częściej rozumiemy, że to podróże rozwijają. I jeśli chodzi o naukę, i o życie. Dlatego jeśli masz dwadzieścia parę lat i właśnie rzucił cię facet, koniecznie gdzieś wyjedź. Na weekend do innego miasta, kraju. Wszystko, byle nie siedzieć w domu. „Dzięki Wisłockiej praczka, szwaczka i pani profesor mówiły o orgazmie”. A ile sztuki kochania jest u ciebie w domu? „Bardziej przykładałabym się do nauki” W wątkach na Facebooku, wśród ludzi szukających pracy, ale nie tylko przewija się główny wątek. „Żałuję, że nie zostałam lekarzem”, „Żałuję, że za mało uczyłam się języków”. I, choć nie ma po co żałować przeszłości, na przyszłość wciąż ma się wpływ. Więc jeśli jesteś młoda - ucz się, bo serio warto. „W ogóle przestałabym tyle marudzić” Inwestor Mark Cuban w wywiadzie dla magazynu "Stein Sports" powiedział, że jego definicją sukcesu jest budzenie się codziennie rano z uśmiechem na twarzy. To sprawiało, że był szczęśliwy nawet, gdy nie miał pieniędzy i mieszał z sześcioma współlokatorami w trzypokojowym mieszkaniu. No trochę brzmi makabrycznie, ale to prawda. Szczęście to stan umysłu, nigdy nie jest idealnie, a moment, gdy przestajemy marudzić jest początkiem naszego spokoju w życiu. I, oczywiście, jeśli jesteś młodsza, pewnie nie posłuchasz tych rad. I to twoje cudowne prawo młodości, ale my starsze wiemy: SZKODA CZASU, MAŁA, bo i tak prędzej czy później do tego dojdziesz. Polecamy: Miej przyjaciół, bywaj zołzą, nie bierz leków. Jak przetrwać życiowe kryzysy - przewodnik Ewy Woydyłło
WenDo - samoobrona dla kobiet - na czym polega
WenDo to metoda, która powstała w odpowiedzi na potrzebę ochrony własnych granic przez kobiety i dziewczynki, które niestety nadal często są przyuczane do bezradności i braku samodzielności w wielu obszarach życia oraz do uległości w pracy, w sypialni, w rodzinie.
Ile razy zdarzyło ci się pomyśleć „nie dam rady”, „jestem za słaba”, „boję się podjąć tej decyzji”? Zdarzyło się, prawda? Zatem WenDo to metoda, o której powinnaś dowiedzieć się jak najwięcej! Ta instruktorki jogi uczy, jak kochać własne ciało i akceptować wady Źródło braku wiary we własne możliwości bije w splocie wielu czynników, od mechanizmów społecznych po nasze wspomnienia z dzieciństwa. Jednym z bardziej wyraźnych (i wspólnych dla wielu kobiet i dziewcząt) jest sposób, w jaki są socjalizowane do pełnienia swojej roli w społeczeństwie. On – silny i zdecydowany, ona – łagodna i ugodowa, on – samodzielny i niezależny, ona – opiekunka, której zadaniem jest się poświęcać dla innych. Znasz to, prawda? Zabawa taty z córką ma ogromny wpływ na charakter dziewczynki i jej pewność siebie Nie umiemy powiedzieć STOP! To oczywiście tylko stereotypy, ale ich oddziaływanie nadal jest bardzo silne i kształtuje od dzieciństwa nasze życiowe wybory, a przede wszystkim nasze poczucie własnej wartości i tego, na co zasługujemy, a co jest naszym obowiązkiem. Zdradzamy 5 tajników samoobrony dla kobiet W konsekwencji dochodzi do absurdalnych sytuacji, w których kobieta czy dziewczynka pozwala innym bezpardonowo przekraczać swoje granice, pomimo wewnętrznego poczucia dyskomfortu. Przykładów jest wiele, jako psycholożka i trenerka WenDo - asertywności i samoobrony dla kobiet i dziewcząt słyszę je od kobiet od lat powtarzane jak mantrę, tak jakbyśmy miały jedno wspólne doświadczenie. Niemożność powiedzenia „nie chcę tak” kiedy nielubiany przez ciebie wujek zbyt wylewnie przytulał cię na powitanie. Paraliżujące uczucie bezradności kiedy obcy mężczyźni zaczepiają cię na ulicy cmokaniem czy niewybrednym komentarzem do twojego stroju. Strach przed samotnym powrotem do domu po zmroku, bo przecież jak się obronisz, gdy ktoś będzie chciał cię napaść? Trudność w odmowie wzięcia na siebie więcej, niż jesteś w stanie – w pracy, w relacji z bliską osobą, wśród znajomych. Uczy skutecznych form samoobrony fizycznej i psychicznej, stawiania granic, ale przy tym dbania o granice innych osób. Łączy elementy zaczerpnięte z różnych sztuk walki (ciosy, kopnięcia, uwolnienia w sytuacji zagrożenia fizycznego) z przestrzenią do analizy sytuacji, w których nasze granice (fizyczne i psychiczne) zostały przekroczone. WenDo pomaga odzyskać i odszukać w sobie siłę, poczucie własnej wartości, pewność siebie i uczy jak reagować w sytuacjach zagrożenia naszego bezpieczeństwa – od mowy ciała, poprzez jasne komunikaty i mówienie „nie”, aż po samoobronę fizyczną czy poprzez krzyk. Jedna z uczestniczek warsztatu WenDo napisała: „Zrobiłam to! Gołą dłonią jednym ciosem złamałam deskę. Nie chodzi tu o siłę fizyczną, i że będę teraz drwalem, ale o siłę, która jest w każdej z nas, ale nie zawsze wiemy, że ją mamy. Teraz wiem, że mam tę moc i skoro poradziłam sobie z deską, poradzę sobie z innymi rzeczami.” I właśnie o to poczucie sprawstwa i mocy chodzi. To nie jest kwestia siły – deskę rozbijamy niejako głową, gotowością do podjęcia decyzji o ochronie swoich granic. Raz obudzone uczucie mocy nie da nam wrócić do pozycji ofiary, kogoś gorszego i niezasługującego na realizację własnych potrzeb. WenDo - warsztaty dla ciebie, przyjaciólki, mamy i córki! WenDo powstało w Kanadzie w latach siedemdziesiątych XX wieku. Do Polski przyjechało na początku tego stulecia wraz z dwiema niemieckimi trenerkami – Beate Nitschke i Carol Heinrich. Obecnie jest w Polsce ponad 40 wykwalifikowanych trenerek tej metody łączącej pracę z ciałem z warsztatem asertywności i skutecznej komunikacji. Pełen warsztat WenDo trwa 12 godzin i jest prowadzony przez dwie trenerki. Formuła zakładająca, że na sali są jedynie kobiety/dziewczęta oraz osoby socjalizowane do roli kobiety pomaga odzyskać więzi i zaufanie między kobietami kreując bezpieczną przestrzeń warsztatową, w której każda z nas może swobodnie dzielić się swoimi doświadczeniami, wiedzą i refleksjami. Oraz, oczywiście, doskonalić swoje umiejętności stawiania granic. WenDo to warsztaty dla wszystkich kobiet bez względu na wiek (zapraszamy dziewczynki od 7 roku życia) i stopień sprawności – nawet jeśli jesteś przewlekle chora lub masz jakąś niepełnosprawność, możesz się nauczyć skutecznie bronić! Możesz zorganizować taki warsztat zapraszając do współpracy jedną z trenerek (więcej info na stronie www.wendo.org.pl). Już teraz możesz zapisać się na dwudniowy warsztat asertywności i samoobrony WenDo w Łodzi, który odbędzie się w weekend 22-23 kwietnia 2017 (sobota-niedziela) w godzinach 10.00 – 16.30. Po szczegóły oraz informacje o tym, jak się zapisać, zapraszam tutaj na profil na Facebooku. Kinga Karp – trenerka WenDo, trenerka antydyskryminacyjna, edukatorka seksualna, psycholożka i aktywistka, związana z Fundacją Nowoczesnej Edukacji SPUNK oraz Towarzystwem Edukacji Antydyskryminacyjnej, prowadzi firmę OTWARTE Szkolenia i Rozwój (www.otwarte.edu.pl) Polecamy: Ta kobieta udowadnia, że pewność siebie nie kryje się za makijażem
Myślisz, że jesteś bardzo daleko od kariery, która ci się marzy? Możesz się mylić. Jeśli jednak ciągle będziesz myśleć, że wielki sukces nie jest ci pisany, że na razie na niego nie zasługujesz i na pewno inni są lepsi, faktycznie kariery możesz nie zdobyć. Podstawowa zasada to nabranie pewności siebie. A co dalej? Sprawdź! Jak zdobyć karierę? 1. Dąż do perfekcji w swojej dziedzinie Nie staraj się być dobra we wszystkim, ale najlepsza w jednym. Zobaczysz, że to się opłaca! Potrzebni są specjaliści, fachowcy, wizjonerzy - to oni są w stanie podnieść daną firmę na wyżyny i sami też dzięki temu odnieść sukces. Przeciętność nie jest wysoce ceniona. 2. Nie lekceważ intuicji Nieraz podpowiedziała ci przecież najlepsze rozwiązanie. Nie rób rzeczy na siłę, tylko po to, że tak wypada. Rozwijaj się w tym kierunku, który jest najbliższy twojemu sercu. Taka pasja, poparta umiejętnościami, musi być doceniona. 3. Nie porównuj się z innymi Nie chodzi o to, byś ślepo wpatrywała się jedynie w siebie, ale o to, byś nie zaniżała swojej wartości, porównując się z innymi. Na pewno mogą być w czymś od ciebie lepsi, ale z pewnością też jest coś, w czym ty nie masz sobie równych. Zamiast więc samą siebie dołować, zaakceptuj swoje wady i pomnażaj zalety. Sprawdź ofertę kursów językowych w Szkole Języków Obcych LINCOLN! 4. Zamiast narzekać, realizuj plan Ludzie z tendencją do marudzenia nie zajdą za daleko. Owszem, może ci się wydawać, że dany projekt jest ogromny, ale skup się na wykonywaniu poszczególnych, małych elementów całości. Od razu lepiej się poczujesz, doceniając każdy zrobiony krok i widząc, ile tych małych kroków już za tobą. Pamiętaj - zawsze małe cele konsekwentnie realizowane będą lepsze, niż jeden ogromny, który cię przerośnie. 5. Poważnie traktuj komplementy i krytykę Ale nie bądź przewrażliwiona! Jeśli będziesz ciągle myśleć o komplementach, jakie dostałaś, staniesz się próżna i narcystyczna. Jeśli z kolei będziesz zadręczać się krytyką, znacznie osłabisz poczucie własnej wartości. Zawsze jednak pamiętaj, że w komplemencie, jak i w krytyce może być prawda. Zamiast więc odrzucać je, uświadom sobie, jak widzą cię inni i naprawiaj to, co wymaga naprawy, a uwidaczniaj to, co w tobie najpiękniejsze. Sprawdź więcej porad na temat pracy: Niewygodne pytania podczas rekrutacjiDla kogo staż z urzędu pracy?8 rad, jak nie pisać CV
Przeczytaj, jakie cechy są najbardziej pożądane przez pracodawców i... działaj!
Każdy pragnie mieć dobre relacje z szefem, bo to przekłada się zwykle na sukcesy w pracy. Przeczytaj zatem, jakie cechy są najbardziej cenione przez każdego pracodawcę i jak zdobyć szacunek szefa! Zdaniem psychologów, chcąc zapewnić sobie uznanie zwierzchnika, nie wystarczy być dobrym fachowcem. Umiejętności zawodowe są oczywiście w każdej pracy ważne, jednak liczą się też inne nasze zdolności. Jak zatem postępować, by dać się poznać od swej najlepszej strony i zdobyć szacunek szefa? Postaw na pracowitość Jeśli nigdy nie nudzisz się w pracy i zawsze, nawet w luźniejsze dni, znajdujesz sobie dodatkowe zajęcia, szef to z pewnością doceni. Koncentruj się zatem na obowiązkach i staraj się je wykonywać najlepiej, jak potrafisz. Wskazówki, jak zdobyć szacunek szefa: Pamiętaj, w biurze pracujesz. Nie trać czasu na plotki z koleżankami, długie przerwy śniadaniowe czy myślenie o tym, co ugotujesz na obiad. Pamiętaj też, że telefon, który stoi na twoim biurku, służy do załatwiania spraw służbowych – prywatne omawiaj tylko wtedy, gdy nie da się ich odłożyć na później. Nie bierz zwolnień z powodu byle kataru. Ani też nie nalegaj na urlop, jeśli w biurze jest akurat gorący okres. Inaczej możesz być postrzegana jako osoba nie do końca odpowiedzialna, dla której bardziej liczy się własny interes niż dobro firmy. Staraj się ściśle przestrzegać ustalonych godzin pracy. Przychodź zawsze na czas i nigdy nie urywaj się tuż przed jej zakończeniem. Oczywiście jeszcze lepiej, jeśli będziesz przychodziła do biura kwadrans przed rozpoczęciem pracy, a wychodziła 5–10 minut po czasie. Przełożony będzie cię wtedy uważał za osobę wyjątkowo obowiązkową i sumienną. Daj się poznać jako osoba pełna inicjatywy i pomysłów. Zgłaszaj się do trudnych zadań, a ciekawe rozwiązania od razu przedstawiaj przełożonemu. Wiedza, którą posiadasz, jest niewystarczająca? Dokształcaj się! Staraj się czytać fachowe książki, prenumeruj pisma z dziedziny, którą się zajmujesz w swojej pracy. Korzystaj też z wszelkich kursów, które mogą podnieść twoje kwalifikacje (choćby w zakresie znajomości obcego języka). Sprawdź ofertę kursów językowych w Szkole Języków Obcych LINCOLN! Umiejętnie zarządzaj czasem To bardzo ważna kompetencja wysoko oceniana przez wszystkich szefów, bo dzięki niej pracujesz efektywnie. A chodzi tu przede wszystkim o pilnowanie terminów, niemarnowanie czasu i umiejętność określania priorytetów w pracy. Jak to robić w praktyce? Nie koncentruj się na stu rzeczach jednocześnie, naucz się odpowiednio kwalifikować zadania. Każdego ranka zapisuj sobie w punktach wszystkie sprawy do załatwienia i oznaczaj je właściwymi literami: A – nie cierpiące zwłoki, B – dosyć pilne, C – te, które mogą zaczekać, D – sprawy, które możesz zlecić komuś innemu. Swoją pracę zaczynaj zawsze od spraw najpilniejszych. Zadania, z którymi nie uporałaś się w danym dniu, przed wyjściem z pracy przepisuj „na jutro”, dodając te, które pojawiły się w międzyczasie. Tak postępując, nie tylko będziesz pracować terminowo. Oszczędzisz sobie też połowy stresów, bo nic, co ważne, nie umknie twojej uwadze. Staraj się robić szczegółowy plan zajęć, które cię czekają w następnym tygodniu. Pozwoli ci to zawczasu przygotować wszystkie materiały potrzebne do pracy i dzięki temu unikniesz niepotrzebnych przestojów spowodowanych zbieraniem koniecznych informacji. Nie nadążasz z obowiązkami? Sprawdź, gdzie ci ucieka czas. Może często wychodzisz na papierosa, dużo rozmawiasz przez telefon lub jesteś niewolnikiem internetu? Jeżeli tak, zmień koniecznie swoje zwyczaje. Kiedy nie czujesz się na siłach wykonać w wymaganym czasie powierzone ci zadania, powiedz to od razu przełożonemu. I postaraj się wynegocjować dłuższy termin. To lepsze niż niedotrzymanie terminu czy oddanie pracy zrobionej byle jak. Możesz też zapytać szefa, które sprawy powinnaś potraktować jako najpilniejsze. To będzie dla niego sygnał, że zostałaś za bardzo obciążona obowiązkami. Zobacz też: Czy przyjacielskie relacje z szefem to błąd?Jak rozmawiać z szefem o podwyżce?Co utrudnia zdobycie awansu? Mądrze rozwiązuj konflikty W żadnym razie nie oznacza to wycofywania się z sytuacji konfliktowej i np. prezentowanie uległości, gdy masz pewność, że racja leży po twojej stronie. Powinnaś natomiast umieć rozładowywać lub łagodzić sytuacje, które potencjalnie mogłyby zakończyć się konfliktem – np., gdy szef krytykuje twoją pracę czy dochodzi do jakichś tarć między tobą a współpracownikami. Działaj zgodnie z tymi zasadami: Wszystkie nieporozumienia najlepiej wyjaśniaj od ręki. Jeśli koleżanka boczy się na ciebie, a ty nie wiesz, w czym rzecz, spytaj ją wprost, dlaczego tak się zachowuje. Może się okazać, że jednak coś „przeskrobałaś”. Wtedy postaraj się załagodzić sytuację. Powiedz np.: „Dziękuję, że mi o tym powiedziałaś. W przyszłości wezmę to pod uwagę”. Nie traktuj każdej uwagi na temat swojej pracy jak złośliwej krytyki. Raczej staraj się zauważać dobre strony takich ocen. W końcu każde uważne spojrzenie na twoją pracę może cię czegoś nowego nauczyć. Gdy czujesz, że napięcie narasta, weź kilka głębokich oddechów, wypij herbatkę z melisy lub zrób sobie masaż uciskowy skroni. Odprężysz się! Staraj się, by wszyscy dostrzegali w tobie osobę miłą i uprzejmą. Począwszy od sprzątaczki, na dyrektorze kończąc. Bądź samodzielna w działaniu Ta cecha jest przez pracodawców szczególnie ceniona, ponieważ pozwala szefowi powierzać innym obowiązki bez ryzyka, że będą co chwilę dopytywać, co i jak mają zrobić. Tych zasad koniecznie się trzymaj: Nie biegaj pięć razy dziennie do gabinetu zwierzchnika, żeby coś ustalić, dogadać, wyjaśnić. W ten sposób wcale nie udowadniasz, że jesteś zaangażowana. Przeciwnie, wprawisz zapracowanego szefa w zniecierpliwienie. Przewiduj możliwe problemy. To pozwoli ci spokojnie znaleźć właściwy moment na omówienie ich z przełożonym. Właściwa jest np. ta chwila, gdy drzwi do gabinetu szefa są uchylone. Postaraj się wtedy załatwić kilka spraw za jednym zamachem. Jeśli do tego przyjdziesz do szefa od razu z gotowymi rozwiązaniami, twoje akcje na pewno wzrosną! Zapomnij o zasadzie: „Siedź w kącie, a znajdą cię”. Bądź w biurze widoczna – zgłaszaj pomysły, wyjaśniaj niejasności, zabieraj głos na zebraniach. Możesz w oczach szefa wiele zyskać! Miej nerwy jak ze stali Zbyt łatwe poddawanie się emocjom (np. kiedy szef cię strofuje), uchodzi za słabość w oczach przełożonego. Dlatego zawsze lepiej jest trzymać emocje w ryzach niż tracić cierpliwość i nie ukrywać tego. Nie daj się zbić z tropu: Szef ocenił twoją pracę niezbyt pochlebnie? Nawet gdy nie zgadzasz się z jego krytyką, staraj się zachować zimną krew. Mów spokojnie, nie pozwól się sprowokować do podniesienia głosu. Pamiętaj, różnica zdań między przełożonym a podwładnym jest czymś naturalnym. Swoje argumenty zawsze wypowiadaj spokojnie i rzeczowo. „Rozumiem, pan napisałby to inaczej. Zastanawiam się tylko, czy takie ujęcie nie będzie odpowiedniejsze, bo...” W ten sposób bardzo często udaje się wypracować rozwiązanie kompromisowe. Gdy czujesz, że ze złości zbiera ci się na płacz, szybko zejdź przełożonemu z oczu. Możesz np. poprosić o przerwę w rozmowie, by napić się wody. Lepiej cichutko wypłakać się gdzieś na boku niż uderzyć w szloch przed szefem. On wcale nie musi mieć ojcowskiego podejścia i takie emocjonalne sceny mogą go zwyczajnie irytować Zobacz też: Czy przyjacielskie relacje z szefem to błąd?Jak rozmawiać z szefem o podwyżce?Co utrudnia zdobycie awansu? Traktuj szefa z szacunkiem Nie chodzi o lizusostwo, jednak do przełożonego wypada odnosić się z właściwym respektem. Jak powinnaś się zachowywać? Nigdy pierwsza nie wychodź do szefa z propozycją mówienia sobie po imieniu. Taka inicjatywa zawsze powinna wyjść od przełożonego. Natomiast wezwana do zwierzchnika, nie siadaj bez zaproszenia i pamiętaj – to szef pierwszy podaje rękę swojemu podwładnemu, nie odwrotnie. Nie zwracaj się z niczym do zwierzchnika swojego szefa, nie konsultując tego uprzednio z bezpośrednim przełożonym. Ten ostatni mógłby to poczytać za brak szacunku, a to z jego punktu widzenia jest grzechem niewybaczalnym. Okazuj uznanie dla kompetencji przełożonego („Cenna wskazówka, pójdę tym tropem!”). A kiedy szef pojawia się np. na spotkaniu czy korytarzu, skiń głową, uśmiechnij się. Miłe i uprzejme osoby zawsze mają w pracy znacznie lepsze notowania od tych na bakier z etykietą. Unikaj pochlebstw. Nieszczere oznaki sympatii (np. komplementy mówione na wyrost) przez nikogo nie są mile widziane. Nie bój się mieć własnego zdania Nie unikaj dyskusji z przełożonym. Jeśli tylko jesteś pewna swego i masz w zanadrzu rzeczowe argumenty, zawsze przedstaw swoje racje i broń swego stanowiska. Te wskazówki będą ci pomocne: Nie wycofuj się od razu ze swoich pomysłów, tylko dlatego że zwierzchnik rozważa inne podejście do sprawy. Możesz powiedzieć, że jego propozycja jest ciekawa, ale warto jeszcze rozważyć to i to. Traktuj szefa nie jako przeciwnika lecz partnera, z którym łączy cię wspólny cel. Przełożony zarzuca ci, że nie masz pojęcia o pracy na komputerze? W odpowiedzi na taką ogólnikową krytykę odwołaj się do faktów. Spytaj szefa, na jakiej podstawie wydał tę opinię. Być może będziesz wtedy mogła wyjaśnić, że dobrze zapisałaś plik, tylko trzeba go poszukać w innym katalogu. Pamiętaj, w spornych sprawach ostatnie słowo należy do zwierzchnika. Kiedy więc zawzięcie o czymś dyskutujecie i szef pozostaje nieugięty, podporządkuj się. Pamiętaj! Na pytania zwierzchnika odpowiadaj wprost, bez zbędnych dygresji. Szef doceni twoją komunikatywność. Choć mylić się jest rzeczą ludzką, przepraszaj za swoje błędy. A potem jak najszybciej popraw źle wykonaną pracę. Zobacz też: Czy przyjacielskie relacje z szefem to błąd? Jak rozmawiać z szefem o podwyżce? Co utrudnia zdobycie awansu? Na podstawie artykułu z Pani Domu