polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-06T21:32:18.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Związek z mężem mnie nudzi, więc chcę odejść. Potrzebuję wrażeń, a nie siedzenia w domu i gapienia się w telewizor”
items: „Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
items: „Mąż zostawił mnie i córkę dla ciężarnej kochanki. Po rozwodzie najbardziej bałam się, że spotkam ich razem”
items: „Była żona chce odebrać mi syna, którego nigdy nie chciała. To ja się nim zajmowałem, a sąd przyznał jej opiekę”
items: „Mąż zostawił mnie dla 23-latniej kochanki. Królewicz dzieci widział 2 miesiące temu, bo przecież ma nowe życie”
items: „Jestem 3 lata po ślubie, a już chcę się rozwieść. Nie ma między nami bliskości, są tylko obowiązki i kredyt”
items: „Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
items: Doda i Emil Stępień są już po rozwodzie. „Przeżyłam to bardziej niż myślałam”
items: „Mąż mnie zostawił dla ciężarnej kochanki. Moja niepłodność stała się świetnym wytłumaczeniem jego zdrady”
items: „Mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Ja rodziłam naszą córkę, a on był z nią...”

„Związek z mężem mnie nudzi, więc chcę odejść. Potrzebuję wrażeń, a nie siedzenia w domu i gapienia się w telewizor”
type: item
date: 2024-04-04T13:28:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
description: „Nie wiedziałam, czy jestem już gotowa zostać matką i jak wytłumaczyć Marcinowi, że typową żoną nigdy się nie stanę. Dlatego wybrałam ucieczkę”.
encoded: Ciemnopomarańczowe słońce chyliło się ku zachodowi. Tonęło majestatycznie za ośnieżonym lasem. Barwne widowisko rozgrywało się ponad białą sceną jeziora skutego lodem. Byłoby nawet pięknie, gdyby nie ten potworny ziąb! Tyłek przymarzł mi do składanego krzesełka, ręce – do trzymanej kurczowo wędki, a stopy jak nic przywarłyby do tafli lodu, gdybym nie przebierała nimi pracowicie. – Siku ci się chce? Co tak przebierasz nogami? On zupełnie mnie nie rozumiał Marcin rzucił mi rozbawione spojrzenie. – Zimno mi, to przebieram. Jeszcze trochę tu posiedzimy, to cała zamienię się w sopel. Tkwię z kijem w garści nad dziurą w lodzie. Co za idiotyczne zajęcie! Długo jeszcze? – Nie marudź – usadził mnie dobrotliwie. – Nie musiałaś ze mną iść… – A co miałam robić?! – wybuchłam. – Wyplatać sieci? Zaciągnąłeś mnie podstępem do tej głuszy. Skazałeś na tydzień pobytu z tobą i naturą, więc mnie teraz zabawiaj! Nudzi mi się i zimno mi! – Napij się herbaty – podał mi termos. Miałam ochotę zdzielić go nim po głowie! Ale napiłam się i wiedziałam, że jutro też będę się rozgrzewać herbatą, siedząc z wędką nad przeręblą. Co innego mogłam tu robić? Polować na grubego zwierza? Już wolałam łowić ryby i działać na nerwy Marcinowi. Zawsze to jakaś rozrywka. Jak długo ja już tu siedzę? Rok…? Dwa dni. Dopiero! Zostało jeszcze pięć. Pięć dni w kompletnej izolacji, bez radia, telewizji i ukochanej pracy, za to z wychodkiem na dworze. Pięć wieczorów w jednoizbowej chatce, ze starym tapczanem, wysłużonym stołem i niewygodną ławą. Była jeszcze butla gazowa, kominek (dzięki chociaż za to!), dwie miski oraz mikroskopijna lodówka. – Pewnie, po co nam większa – ironizowałam – skoro za drzwiami mamy jedną olbrzymią lodówkę! I dlaczego tu jest tylko jeden tapczan? Nie myśl sobie, że będziemy spać w tym samym łóżku! – Nic sobie nie myślę… – wymruczał cicho Marcin. A potem na przekór własnym słowom obrzucił mnie zamyślonym spojrzeniem. Poczułam się głupio. Marudziłam przez całą drogę nad jezioro, leżące gdzieś w…

zdradzajaca-kobieta-ed10958.jpg
width: 1200
height: 900

„Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
type: item
date: 2023-03-28T04:27:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: samotna matka
subject: samotność w związku
description: „- Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię".
encoded: Pamiętam, że tamten dzień, dzień rozdania świadectw maturalnych, dla wszystkich był radosny. Dla wszystkich, tylko nie dla mnie. Choć oszałamiająco pachniały akacje, słońce świeciło na bezchmurnym czerwcowym niebie, ja czułam się okropnie. Nie mogłam słuchać paplaniny roześmianych rówieśników umawiających się na imprezy, które miały wynagrodzić im godziny wkuwania. Irytowały mnie snute przez nich plany wakacyjne. Niby potakiwałam, niby się uśmiechałam, ale byłam daleka od beztroski. Wreszcie ten mój ponury nastrój zauważyła Agnieszka. – Co z tobą? – zapytała, kiedy usiadłyśmy przy piwie w pobliskim pubie. – Nie cieszysz się, że skończyłyśmy szkołę? Że wreszcie jesteśmy dorosłe? – Nie bardzo. Wczoraj dowiedziałam się, że w związku z tym, że jestem dorosła, ojciec od nas odchodzi… – No coś ty! – Aga ze zdziwienia aż się zachłysnęła trunkiem. – Odchodzi, bo dorosłaś? Co za przypał… Nie mogła w to uwierzyć - Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię. - Tym dla niego byłam: obowiązkiem, wiesz? – próbowałam ratować się sarkazmem, ale średnio mi wychodziło. – Nie wiem, co powiedzieć – przyjaciółka pogładziła mnie po ręce. – Po prostu słów mi brakuje. – Nic nie mów. Nie ma takich słów, które mogłyby mi pomóc – wyciągnęłam chusteczkę i wytarłam nos. – Podobno to normalne, że faceci po czterdziestce próbują sobie ułożyć życie na nowo. – Tak się tłumaczył? Co za… – Aga wymamrotała jakiś niecenzuralny epitet. – Moim zdaniem to dalekie od normalności. Ale co teraz zrobisz? Planowałaś medycynę we Wrocławiu. – Nie wiem – bezradnie wzruszyłam ramionami. – Po pierwsze, nie jest pewne, czy się dostanę. Po drugie, nawet jeśli, to co będzie z mamą? Mam ją zostawić samą? – A kto ma się dostać jak nie ty? Najlepsza uczennica naszej szkoły. Zgłoszona do nagrody Primus Inter Pares. Indeks masz w kie…

2-1390a2e.png
width: 1200
height: 900

„Mąż zostawił mnie i córkę dla ciężarnej kochanki. Po rozwodzie najbardziej bałam się, że spotkam ich razem”
type: item
date: 2022-06-25T21:38:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
description: „Byłam zmęczona oczekiwaniem, że »się nie poddam«. Ja właśnie chciałam się poddać. Chciałam całymi dniami leżeć i płakać. Martwiłam się też o Zuzię. Czy rozumie, że tata nie pojechał na wakacje, tylko się wyprowadził? Czy dotarło do niej, że będzie mieć siostrę, ale to nie mama ją urodzi? Czy te sobotnie spotkania to dla niej wystarczający kontakt z drugim rodzicem?”.
encoded: – Ale jak to nie wrócisz? – nie mogłam zrozumieć, co mówi do mnie Marek. Niby wiedziałam, co oznaczają słowa „pozew”, „rozprawa” i „podział majątku”, lecz jakoś nie mogłam pojąć, że one wszystkie pojawiły się w tym samym zdaniu co „my”. To mnie przerastało. Jeszcze przez kilka dni po tamtej rozmowie miałam nadzieję, że mąż zadzwoni do mnie i powie, że nie mówił poważnie. Jasne, dopadły nas problemy, on od dwóch tygodni mieszkał u rodziców, ale rozwód? Przecież mamy dziecko, niedawno kupiliśmy mieszkanie, wybieraliśmy razem meble do salonu… Dlaczego chciał rozwodu?! Zgodnie ze starym porzekadłem – gdy nie wiadomo, o co chodzi, chodzi o seks lub pieniądze. Markowi chodziło o seks. Z koleżanką z firmy. Ponoć się w sobie zakochali, a ona rzuciła dla niego narzeczonego tuż przed ślubem. Widać nie chciał czuć się gorszy, więc postanowił się rozwieść… Miałam jeszcze nadzieję, że to się nie stanie Słyszałam, że sądy rodzinne usiłują przeciwdziałać rozwodom, zalecają terapię małżeńską i ogólnie namawiają do pogodzenia się. Po pierwszej rozprawie straciłam jednak złudzenia. Pani sędzia nie sugerowała, byśmy się pogodzili. A w każdym razie nie po tym, jak Marek oznajmił, że jego nowa partnerka jest w ciąży i rozwód jest mu potrzebny, aby mógł założyć nową rodzinę. To u niej mieszkał podczas naszej separacji, nie u swoich rodziców. Następnego dnia po podpisaniu dokumentów odwiedziła mnie mama. – Kochanie, wiem, że ci ciężko, ale musisz wziąć się w garść – powiedziała. – W sobotę jest premiera nowego filmu z Meryl Streep. Wybierzemy się? Tata zostanie z Zuzią. - Usiłowała mnie pocieszyć i sprawić, że zapomnę o traumie rozwodu. – Nie możesz teraz zamknąć się w domu. Musisz przecież wychodzić do ludzi. Nie daj mu satysfakcji, że cię złamał. Było mi wszystko jedno, ale posłuchałam jej. Poszłam do kina i próbowałam dobrze się bawić. Na próżno. Nadal czułam się tak, jakby w piersi utkwił mi ciężki kamień. – Hej, kochana. Nie możesz tak się wpędzać w depresję. – po weekendzie odwiedzi…

matka-d10c880.jpg
width: 1200
height: 900

„Była żona chce odebrać mi syna, którego nigdy nie chciała. To ja się nim zajmowałem, a sąd przyznał jej opiekę”
type: item
date: 2022-03-07T10:48:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
description: „– Ty chciałeś tego dzieciaka, to ty go teraz sobie baw. Oczywiście moja żona nigdy też Krzysia nie karmiła piersią. Uznała, że od tego biust jej się zniekształci. Mimo zachęt pediatry domagała się kupowania mieszanek. Co miałem robić? Pobiegłem do sklepu. Przecież nie mogłem pozwolić, żeby Krzyś z głodu zanosił się od płaczu…”.
encoded: Dziś, mądrzejszy o kilka rozpraw, gdy znam prawdziwe oblicze Danki, wyrzucam sobie naiwność. trzeba było walczyć jej bronią. Poprzez gwar panujący w sali usłyszałem orzeczenie sądu: „Przyznaje się wyłączną opiekę nad małoletnim Krzysiem matce, Danucie…”. Nie słuchałem dalszych słów sędzi. Nie musiałem. Kątem oka dostrzegłem jeszcze triumfalny uśmiech mojej byłej żony. Obejmowała tego swojego nowego gacha i coś tam sobie szeptali, rozbawieni. Było mi to zupełnie obojętne. Dawno wypaliło się wszystko, cokolwiek było między nami. Co innego syn. Krzyś był dla mnie wszystkim Nie wyobrażałem sobie życia bez niego. Po tych strasznych słowach, że nie będę wychowywał własnego dziecka, miałem ochotę się po prostu rozryczeć. – Faceci nie płaczą – mruknąłem sam do siebie. W całej sali sądowej nie było ani jednej osoby, która pomogłaby mi w tych ciężkich chwilach choćby dobrym słowem; na której mógłbym się oprzeć jak Danka na swoim Szymonie; której mógłbym się zwierzyć. Ani jednej. I to wszystko robota mojej byłej żony. Pomyśleć, że za to, co zrobiła z moim życiem, jeszcze dostała naszego synka. Po prostu nie mieści mi się w głowie… Wszystko zaczęło się 7 lat temu. Niechętnie wracam pamięcią do tamtych chwil. Oczywiście kiedyś tam między mną a Danką pewnie było dobrze, lecz zaczęło się psuć tak szybko, że nawet nie wiem, czy był choć rok takiej prawdziwej miłości… Może w tym naszym małżeństwie od początku więcej było wyrachowania i wygody? Pracowaliśmy w jednej firmie. Ja zawsze miałem smykałkę do interesów, szybko awansowałem. Dankę zatrudnili w dziale sprzedaży. Wesoła, wygadana. Okazało się, że mieszka w okolicy. Zacząłem ją podwozić do pracy. Po drodze rozmawialiśmy o tym i owym. Ja często musiałem zostawać po godzinach. Miałem nowe, dopiero co kupione mieszkanie, lecz w tym mieszkaniu nikt na mnie nie czekał. Danka była wolna, wydawała się chętna. Kiedyś zaproponowałem kawę. Zgodziła się, ale postawiła warunek, że na początek to faktycznie będzie tylko kawa. Podobało mi się…

ojciec-b62fab8.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż zostawił mnie dla 23-latniej kochanki. Królewicz dzieci widział 2 miesiące temu, bo przecież ma nowe życie”
type: item
date: 2022-02-19T17:22:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: miłość
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: samotność
description: „Ojciec moich dzieci spakował rzeczy do jednej walizki i wyniósł się do 23-latki bez zobowiązań. Oczywiście, koleżanki z pracy. Ona twierdzi (wiem od wspólnych przyjaciółek), że spotkała miłość życia. Miłością jej życia nie są natomiast moje dzieci, więc pan ostatnio widział córeczkę (kończy rok za kilka dni) i syna (niecałe 3 lata) kilka miesiące temu”.
encoded: Odważyłam się do was napisać po przeczytaniu historii Amelii, które tak samo jak ja została sama z dwójką dzieci. Jak ja doskonale ją rozumiem, ale moja historia jest jednak trochę inna i mam strasznie dość jednej rzeczy... Mam 30 lat, pół roku temu zostałam samotną matką Mąż, ojciec moich dzieci (Pan Nieodpowiedzialny) spakował rzeczy do jednej walizki i wyniósł się do miłej 23-latki bez zobowiązań. Oczywiście, koleżanki z pracy. Ona twierdzi (wiem od wspólnych przyjaciółek), że spotkała miłość życia. Miłością jej życia nie są natomiast moje dzieci, więc pan ostatnio widział córeczkę (kończy rok za kilka dni) i syna (niecałe trzy lata) dwa miesiące temu. Ale ja nie o tym. Bardziej o tym, co inni. Jak kobietę w takiej sytuacji widzą inni? Na przykład rodzina. Na rodzinnym obiedzie jest zawsze najgorzej. Zazdroszczę wtedy singielkom, bo na takich obiadach mogą mówić, że poświęcają się karierze, że nie obchodzą ich związki, a o dzieciach nie myślą. Na rodzinnych obiadach słyszę diagnozy i hipotezy. Kobiecie z dwójką dzieci będzie trudno znaleźć miłość (dziękuję, bardzo pocieszające) - No tak, musisz się już z tym pogodzić, że miłość w życiu ci nie wyszła. Masz za to dzieci (wspaniale to mi na pewno starczy do końca moich dni, dzieci doskonale zastępują mężczyznę), - Zobacz, a ciotka Janka to jest panną? Całe życie sama. Ty na szczęście masz dzieci (jakby dzieci były pokarmem, który powinien wystarczyć za wszystko) - Może jeszcze do ciebie wróci (czyli oddawanie mojego losu w ręce kogoś, z kim mi nie wyszło i kto zawiódł. A przede wszystkim, z kim już nie chcę być). W pracy słyszę diagnozy, hipotezy oraz pytania - A co ty taka kąśliwa dziś? - Na pewno jest kąśliwa, bo rzucił ją mąż - Kiedyś była fajną szefową, już nie jest. Cicho, cicho, wiesz co się stało? Mąż ją zdradził - Znajdź sobie kogoś na seks, będzie ci lepiej i nie będziesz taka męcząca. Nawet przyjaciółki rzucają teksty w stylu: - jeszcze będzie żałował - biedna ta Anka, ma trzydziestkę i rozpier… życie - oj…

Zrzut-ekranu-2017-06-13-o-13.02.37-49ebaa5.png
width: 1184
height: 870

„Jestem 3 lata po ślubie, a już chcę się rozwieść. Nie ma między nami bliskości, są tylko obowiązki i kredyt”
type: item
date: 2021-12-17T12:56:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: emocje
subject: konkubinat
subject: kryzys w małżeństwie
subject: problemy w związku
subject: psychologia
subject: rozwód
subject: Ślub
subject: związek
description: „Mieliśmy zaledwie po 22 lata, gdy braliśmy ślub pod presją rodziców. Teraz żałuję, bo gdybym poczekała jeszcze te kilka lat, być może dzisiaj nie byłabym o krok od rozwodu ze swoim mężem. Może spotkałabym kogoś lepszego...?”
encoded: Jak to jest, że tak silne uczucie, które kiedyś nas łączyło, z każdym dniem wygasało coraz bardziej, by w końcu zgasnąć? Przecież byliśmy tak bardzo w sobie zakochani? Chociaż przyznam, że ślub to nie do końca mi „leżał”. Wzięliśmy go trochę ze względu na presję rodziców, który nie chcieli, żebyśmy „żyli w konkubinacie”. Mieliśmy zaledwie po 22 lata, czy to nie za wcześnie na decyzję na całe życie? Teraz żałuję, bo gdybym poczekała jeszcze te kilka lat, być może dzisiaj nie byłabym o krok od rozwodu ze swoim mężem. Najgorsze jest to, że nie mam nic szczególnego do zarzucenia. To nie jest mąż, który pije i bije, lecz poczciwy chłopak, naprawdę dobry człowiek. Problem w tym, że między nami nie ma już tej dawnej namiętności, uczucia, pasji, pożądania i zrozumienia. Nasza miłość została przytłoczona przez prozę życia, oboje czujemy się niespełnieni, a przecież mam dopiero po 25 lat. Otoczenie naciska, że czas na dziecko, jednak nam nie w głowie powiększanie rodziny, bo nawet seksu już nie uprawiamy! Nasze rozmowy ograniczają się do grzecznościowych pogaduszek przy posiłkach i rozmów o obowiązkach domowych i rachunkach. Czy tak wygląda życie szczęśliwego małżeństwa? Czy tak wygląda dorosły związek? Bo sama zastanawiam się, czy to tylko moje spostrzeżenia czy wszystkie małżeństwa tak wyglądają. Jestem na skraju depresji Wracam do domu i czuję, że dzielę życie z obcym człowiekiem. Nie wyobrażam sobie, że mam się obok niego budzić do końca życia. Chcę wnieść pozew o rozwód. On chyba też, choć na razie żadne z nas nie powiedziało tego wprost. Obawiam się, co powiedzą na to rodzice. Skoro nie chcieli, żebyśmy żyli w konkubinacie, to co będzie, jak dowiedzą się o rozwodzie? Problem jest jeszcze w tym, że wzięliśmy wspólny kredyt na 20 lat na mieszkanie. Ale z drugiej strony wiem, że to moje życie i nie mogę pozwolić na to, żeby tak wyglądało do końca życia. Co powinnam zrobić? Rozwieść się czy tkwić w tym związku, mimo tego, że nie jestem w nim szczęśliwa? Przeczytaj więcej li…

polki-2-bb181c9.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
type: item
date: 2021-12-14T09:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: samotna matka
subject: wychowanie dziecka
description: „Mężczyzna zawsze może więcej. Zostawia rodzinę i zaczyna wszystko od nowa, z czystą kartą. To kobieta zostaje z dziećmi i wszystkimi problemami, Cieszy się, gdy były mąż lub partner płaci alimenty...”.
encoded: Po ślubie oczywiście nadal się kłóciliśmy i godziliśmy na przemian, kilka miesięcy po urodzeniu Moniki napisałam nawet pozew rozwodowy. Byłam wtedy pewna, że to już koniec naszego małżeństwa; sprawdziłam nawet, który autobus dojeżdża do gmachu sądu, żeby zawieźć dokument. Nim jednak to nastąpiło, Paweł znowu zrobił coś wzruszającego, ja uznałam, że kocham go nad życie – i od nowa wskoczyliśmy na huśtawkę emocjonalną. Może dlatego, gdy po kolejnej dzikiej awanturze tym razem to on oznajmił, że ma dość, i złożył pozew rozwodowy, nie potraktowałam tego poważnie. Myślałam, że wycofa pozew, kiedy znowu się pogodzimy. Ale tym razem to nie nastąpiło. – Nie rozumiesz, Amelia? Ja już tak dłużej nie mogę! Chcę żyć normalnie! – krzyczał. – Masz kogoś, tak? – zaatakowałam go natychmiast. – Kim ona jest?! – Nie mam nikogo. Chwilowo w ogóle nie mam ochoty myśleć o kobietach. Ale to nie znaczy, że tym razem się ugnę i wycofam pozew. Mówię serio: chcę rozwodu. Na rozprawie miałam uczucie, że to wszystko jest kompletnie nierealne. Ja w sali sądowej. Jakaś kobieta z łańcuchem na szyi wypytująca o to, kiedy ostatni raz współżyliśmy i czy kocham męża. Paweł, który mówił o nerwicy, bezsenności i depresji, w które rzekomo wpędziło go małżeństwo ze mną… Rozwiedliśmy się ostatecznie na trzeciej rozprawie. Paweł wspaniałomyślnie zostawił mi mieszkanie i wszystkie nasze oszczędności. Chciał tylko świętego spokoju. Spokoju ode mnie. Niczego więcej. Jednak wcale już tego nie chciał jakiś czas później, kiedy spotkaliśmy się na ślubie znajomych. Emocje wzięły górę Przez całą ceremonię czułam na sobie jego wzrok, a kiedy się odwróciłam, trafiłam spojrzeniem prosto w jego źrenice. Doświadczyłam wtedy dokładnie tego samego co wtedy, gdy spotkaliśmy się pierwszy raz. Emocji nie do zignorowania. Wiedziałam, że on też zareagował, jakby poraził go prąd. Tak właśnie na siebie działaliśmy. Podczas wesela nie mogłam się powstrzymać, żeby na niego nie zerkać co jakiś czas. Przyłapał mnie na tym, oczywiście…

samotnamatka-b04e030.jpg
width: 1200
height: 900

Doda i Emil Stępień są już po rozwodzie. „Przeżyłam to bardziej niż myślałam”
type: item
date: 2021-11-17T15:23:07.000Z
creator: Aleksandra Zaborowska
subject: Po godzinach
subject: Wideo
subject: Życie gwiazd
subject: Doda
subject: rozwód
description: Para, która rozstała się w atmosferze wzajemnych oskarżeń, podziękowała sobie jednak za spędzony wspólnie czas. Uda im się kiedyś zakopać topór wojenny?
encoded: Doda i Emil Stępień są już oficjalnie po rozwodzie. Rozprawa, która odbyła się 15 listopada 2021, oficjalnie zakończyła ich małżeństwo. Rozstanie przebiegało w atmosferze skandalu spowodowanego oskarżeniami pod adresem przedsiębiorcy - miał on się nie wywiązywać z umów z kontrahentami, a także nie płacić swoim zleceniobiorcom, również tym, których zatrudnił do pracy nad filmem „Dziewczyny z Dubaju”. W międzyczasie, sama Doda wyznała, że była ofiarą przemocy emocjonalnej ze strony męża. Potwierdziło to nagranie, które opublikował Piotr Krysiak - autor książki, na podstawie której Dorota Rabczewska i Emil Stępień nakręcili film. Zarejestrowany na nim Stępień wyraźnie obraża i poniża swoją żonę, która dąży do załagodzenia konfliktu. Rozwód Dody i Emila Stępnia Dzień po rozprawie, artystka opublikowała na swoim Instagramie oświadczenie oraz zajawkę nowego projektu, którego premiera będzie miała miejsce 21 listopada o godzinie 19. –Nie dałam wczoraj znać, bo jednak przeżyłam swój rozwód bardziej niż myślałam i musiałam to przetrawić w samotności. Dziękuję sądowi za poprowadzenie sprawy sprawnie i w pełnym szacunku. Dziękuję Emilowi za wspólnych 5 lat. Prywatnych i zawodowych – napisała Doda. Chociaż rozwodzący się małżonkowie wcześniej weszli w otwarty konflikt na łamach internetu, a Stępień nie szczędził Rabczewskiej nieprzyjemnych komentarzy, teraz przedsiębiorca zdecydował się na kulturalny gest w stronę artystki i publicznie wystosował pod jej adresem przeprosiny i podziękowania za wspólnie spędzone lata. – Życzę ci dużo szczęścia i takiej miłości, na którą ciągle czekasz. Zasługujesz na nią (...) Wszystkiego dobrego na nowej drodze życia. Proszę, wybacz mi moje błędy. Przepraszam – napisał Emil Stępień. Czytaj też: Małgorzata Socha ukrywa swojego męża przed mediami? „Nie jest osobą publiczną i nie chce się pokazywać” Sandra Kubicka o zerwanych zaręczynach. Wyznała, dlaczego odwołała ślub miesiąc przed ceremonią Katarzyna Figura o relacji z Dodą: „Bywało różnie”

All-ONS1063915656-EmilStepienDodaDorotaRabczewska-a9fec8a.jpg
width: 829
height: 622

„Mąż mnie zostawił dla ciężarnej kochanki. Moja niepłodność stała się świetnym wytłumaczeniem jego zdrady”
type: item
date: 2021-11-09T13:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: niepłodność
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: zdrada
description: „Wiedział, że mogę mieć kłopot z zajściem w ciążę. Jeszcze przed ślubem ustaliliśmy, że będziemy chcieli postarać się o adopcję”.
encoded: O swoich trudnościach z ewentualnym zajściem w ciążę wiedziałam jakoś od liceum. Miałam wtedy problemy z miesiączkami, były strasznie nieregularne; czasem miałam okres co dwa tygodnie, innym razem zanikał na cztery miesiące. Raz było to delikatne plamienie, by za chwilę przerodzić się wręcz w krwotok. Do tego doszło kilka innych objawów i wreszcie w wieku 17 lat zaczęłam leczyć się u ginekologa. Już po kilku wizytach usłyszałam diagnozę – cierpiałam na tak zwany syndrom LUF: moje owulacje były bezjajeczkowe. Poza tym miałam zespół policystycznych jajników i kilka innych nieprawidłowości w budowie mojego układu płciowego, co w połączeniu z lekami, które musiałam zacząć zażywać, właściwie całkowicie skreślało moje szanse na poczęcie dziecka. Przykro mi, ale nie będzie pani matką Początkowo nie było to dla mnie aż tak straszne. Byłam młoda i ciąża wydawała mi się zupełną abstrakcją. Która nastolatka zrozumiałaby tak naprawdę sens słów: – Przykro mi, ale nie będzie pani matką. Ja nie rozumiałam, nie załamało mnie to. Może kiedyś coś wymyślą, jakoś to będzie – mówiłam sama do siebie i naprawdę tak myślałam. Najważniejsze dla mnie było, że wreszcie dostałam leki, dzięki którym moje miesiączki się unormowały i mogłam w miarę normalnie funkcjonować. Z biegiem lat jednak moje myślenie się zmieniło. Dorosłam, spotykałam się z mężczyznami. Moje siostry rodziły dzieci… A ja zaczynałam im najzwyczajniej w świecie zazdrościć i coraz częściej myśleć o tym, że sama nigdy nie będę mogła doświadczyć macierzyństwa. Dopiero wtedy zaczęło do mnie tak naprawdę docierać, jakie skutki ma moja choroba, z czym się wiąże. Blokowało mnie to też w kontaktach z facetami. To znaczy w sumie z jednym facetem, Darkiem. Był pierwszym takim partnerem na poważnie. Nie wiedziałam, jak powiedzieć mu o swoich problemach. Nie było to przecież coś, czym afiszowałam się i opowiadałam każdemu na pierwszej randce. Tym bardziej że zazwyczaj moje „miłości’ kończyły się po kilku spotkaniach, tym razem było jednak…

smutek-ab0d55e.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Ja rodziłam naszą córkę, a on był z nią...”
type: item
date: 2021-10-08T09:11:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: kochanka
subject: małżeństwo
subject: romans
subject: rozwód
subject: zdrada
description: W pierwszych dniach byłam pewna, że tego nie przetrwam. Myślałam, że będzie lepiej z każdym dniem, tymczasem z każdym dniem jest… trudniej.
encoded: Pół roku temu dostałam mejla od kobiety, która napisała, że miała romans z moim mężem od 4 lat. Ale jak to? To pomyłka. - odpisałam. Po kilku minutach odebrałam telefon. To była ona i opowiedziała mi o chorobach moich dzieci, znała imiona moich przyjaciółek, mówiła o tym, jak wygląda nasz domek nad morzem. Wiedziała wszystko. Na koniec dodała, że mają wspólne dziecko - córkę, która ma 2,5 roku. Pierwsze tygodnie po zdradzie - wyjesz i żyjesz... automatycznie Zabrałam torebkę i wyszłam z pracy. Pojechałam do niego, bo chciałam to wszystko wyjaśnij, wykrzyczeć mu w twarz, że jest zdrajcą i bzykał się z inną kobietą zaraz po tym, jak ja urodziłam córkę. On niczemu nie zaprzeczył, a nawet widziałam ulgę na jego twarzy. Oddał mi klucze do domu i przepraszał mnie bez końca, tylko co mi teraz po tym jego żałosnym przepraszam? Wstawałam z łóżka i myłam się tylko ze względu na dzieci, które nie rozumiały, dlaczego się tak zachowuję. Zosia ma 4 lata, a Krzyś skończył 7 lat. Oni nie wiedzieli, czemu tata spakował swoje rzeczy, a ja nie miałam siły im tego wytłumaczyć. Zresztą, co ja powinnam powiedzieć. Wasz tata ma drugą rodzinę i nas zostawił??? Życie uratowała mi rodzina i przyjaciele. To oni mówili, że wszystko będzie dobrze, przytulali, przynosili jedzenie i ocierali te litry wypłakanych łez. Czasem tylko siedzieli obok i płakali ze mną, ale tego wtedy potrzebowałam, wsparcia bliskich mi osób. Funkcjonowałam ja robot Wiele osób radziło mi, że powinna iść na terapie. Postanowiłam skorzystać z tej rady i to pomogło. W czasie wizyt u psychologa bardzo dużo płakałam, ale jeszcze więcej zrozumiałam. Zaczęłam szukać prawnika, który zajmie się moim... rozwodem, bo przecież to naturalna kolej rzeczy. Przez pierwszych kilka miesięcy działałam jak robot. Praca, śniadanie dla dzieci, szkoła i przedszkole, obiad, lekcje, zajęcia dodatkowe i tak bez końca. Czułam się jak w filmie „Dzień świstaka” - bez końca te sam, powtarzane rutynowo czynności, ale to chyba pomogło mi złapać jakąś r…

AdobeStock51373996-35f7685.jpg
width: 1200
height: 795