„Związek z mężem mnie nudzi, więc chcę odejść. Potrzebuję wrażeń, a nie siedzenia w domu i gapienia się w telewizor”
„Nie wiedziałam, czy jestem już gotowa zostać matką i jak wytłumaczyć Marcinowi, że typową żoną nigdy się nie stanę. Dlatego wybrałam ucieczkę”.
Ciemnopomarańczowe słońce chyliło się ku zachodowi. Tonęło majestatycznie za ośnieżonym lasem. Barwne widowisko rozgrywało się ponad białą sceną jeziora skutego lodem. Byłoby nawet pięknie, gdyby nie ten potworny ziąb! Tyłek przymarzł mi do składanego krzesełka, ręce – do trzymanej kurczowo wędki, a stopy jak nic przywarłyby do tafli lodu, gdybym nie przebierała nimi pracowicie. – Siku ci się chce? Co tak przebierasz nogami? On zupełnie mnie nie rozumiał Marcin rzucił mi rozbawione spojrzenie. – Zimno mi, to przebieram. Jeszcze trochę tu posiedzimy, to cała zamienię się w sopel. Tkwię z kijem w garści nad dziurą w lodzie. Co za idiotyczne zajęcie! Długo jeszcze? – Nie marudź – usadził mnie dobrotliwie. – Nie musiałaś ze mną iść… – A co miałam robić?! – wybuchłam. – Wyplatać sieci? Zaciągnąłeś mnie podstępem do tej głuszy. Skazałeś na tydzień pobytu z tobą i naturą, więc mnie teraz zabawiaj! Nudzi mi się i zimno mi! – Napij się herbaty – podał mi termos. Miałam ochotę zdzielić go nim po głowie! Ale napiłam się i wiedziałam, że jutro też będę się rozgrzewać herbatą, siedząc z wędką nad przeręblą. Co innego mogłam tu robić? Polować na grubego zwierza? Już wolałam łowić ryby i działać na nerwy Marcinowi. Zawsze to jakaś rozrywka. Jak długo ja już tu siedzę? Rok…? Dwa dni. Dopiero! Zostało jeszcze pięć. Pięć dni w kompletnej izolacji, bez radia, telewizji i ukochanej pracy, za to z wychodkiem na dworze. Pięć wieczorów w jednoizbowej chatce, ze starym tapczanem, wysłużonym stołem i niewygodną ławą. Była jeszcze butla gazowa, kominek (dzięki chociaż za to!), dwie miski oraz mikroskopijna lodówka. – Pewnie, po co nam większa – ironizowałam – skoro za drzwiami mamy jedną olbrzymią lodówkę! I dlaczego tu jest tylko jeden tapczan? Nie myśl sobie, że będziemy spać w tym samym łóżku! – Nic sobie nie myślę… – wymruczał cicho Marcin. A potem na przekór własnym słowom obrzucił mnie zamyślonym spojrzeniem. Poczułam się głupio. Marudziłam przez całą drogę nad jezioro, leżące gdzieś w najdalszym zakątku Suwalszczyzny. A kiedy dojechaliśmy, nie zamierzałam przestać. – Istna dzicz. Warunki skandaliczne. Nie wiem, z czego umrzemy najpierw: z zimna, głodu czy z nudów. Do tego umrzemy brudni! Nie umiałam się powstrzymać, choć czułam, że zachowuję się jak rozkapryszone dziecko. Byłam zbyt wściekła i rozżalona, by przestać. Jak dałam się tu zaciągnąć? Jak mogłam się zgodzić na tę absurdalną wyprawę? Sęk w tym, że nie mogłam odmówić. Chciałam czegoś od Marcina; czegoś bardzo dla mnie ważnego, co tylko on mógł mi dać. Chciałam wolności – Przemyślałam wszystko i chcę rozwodu – oznajmiłam mężowi tuż po świętach. Nie jestem podła. Decyzję podjęłam jeszcze przed Gwiazdką, ale trzeba być prosięciem, żeby dać komuś pod choinkę pozew rozwodowy. Nawet jeżeli tym kimś jest Marcin, którego trzęsienie ziemi nie byłoby w stanie poruszyć. Stary, dobry Marcin, poczciwy jak wydeptane kapcie i równie jak one romantyczny. – Nie myśl, że jest mi lekko – kontynuowałam – przekreślić osiem wspólnych lat… Nie przerywaj! – uniosłam w górę dłoń, by uciszyć ewentualne protesty. Mogłam sobie darować. Marcin nie zamierzał nic mówić. Sięgnął tylko po pilota i wyłączył głos w telewizorze. Cała reakcja, taka zimna i obojętna. Nie to, co Karol, bratnia dusza… Ale nie z powodu Karola chciałam się rozwieść. Już wcześniej rutyna mojego małżeństwa mnie dobijała. Wciąż to samo, dzień po dniu. Żadnych fajerwerków, żadnej odmiany. Wychodząc za mąż, nie miałam głowy nabitej naiwnymi marzeniami o romantycznej miłości. Ale z drugiej strony, czy pułapka zwyczajności to cena, jaką trzeba zapłacić za poczucie bezpieczeństwa? – Bzdura! – Karol wyśmiał moje wątpliwości. – Gdybyś była moją żoną… – zawiesił znacząco głos. – Zrozum, on się zatrzymał, a ty wciąż się rozwijasz. Powinien cię wreszcie uwolnić, a nie wciskać na siłę między gary i pieluchy. Kiedy tak to przedstawił, zaczęłam się zastanawiać. Teoretycznie nic nie mogłam Marcinowi zarzucić: porządny facet, wierny, uczciwy, odpowiedzialny, ale… przewidywalny jak rozkład jazdy autobusów! Pracował w redakcji czasopisma wędkarskiego. W pracy ryby, po pracy ryby. Pewnie nawet śnił o rybach! Na dokładkę nigdy mu się nie spieszyło. Czasami aż miałam ochotę go pogonić, żeby szybciej mówił, jadł, oddychał. Ja żyłam na innych obrotach, zdecydowanie wyższych, zresztą jako makler nie mogłam stać w miejscu. Świat biegł do przodu, musiałam za nim nadążyć. A mój mąż był niczym patyk wetknięty w tryby postępu. Karol miał rację, powinniśmy się rozstać, zanim komuś stanie się krzywda. Powiedziałam, że chcę rozwodu, wyjaśniłam swoje powody, starając się nie wspominać za często Karola. Mąż wysłuchał mnie w milczeniu. Gdy skończyłam, stwierdził, że musi sprawę przemyśleć; po czym wziął kubełek ze śmieciami i wyszedł. Nie mogłam uwierzyć! Co za praktyczne podejście! Rozwód rozwodem, ale nie zaszkodzi po drodze wyrzucić śmieci, co? Sama poczułam się jak śmieć, gdy po powrocie powiedział krótko: – Dobrze. – Ot tak, dobrze i… już? Zrobiło mi się nieprzyjemnie. Chciałam rozwodu, ale nie spodziewałam się ze strony Marcina takiej obojętności. Doczekałam się, po tylu latach, w ogóle mu na mnie nie zależy… – Nie, ot tak – jego spokojny głos przerwał moje smętne myśli. – Zgodzę się, ale pod warunkiem, że dasz sobie tydzień na zastanowienie; z dala od miasta, pracy, a zwłaszcza… – podkreślił – usłużnych kolegów z pracy, którzy nieproszeni wtrącają się w cudze życie. Kumpel ma domek nad jeziorem. Pojedziemy tam. Porozmawiamy… albo pomilczymy, jak wolisz. Od dawna nie rozmawiamy; o innych aspektach życia rodzinnego nie wspominając… Nie podobały mi się takie aluzje. Sto razy tłumaczyłam mu, że nie nadaję się na matkę. Spojrzałam na niego ostro. Wytrzymał spojrzenie. To ja poczułam się zmieszana: że coraz mniej przebywam w domu, że jak wracam, jestem zbyt zmęczona, żeby rozmawiać, kochać się, więc niby skąd to dziecko… Ale przecież właśnie dlatego chciałam się rozwieść! Jemu też będzie lepiej. Ułoży sobie życie po swojemu. Marcin widział sprawę inaczej. – Chcę, żebyśmy pobyli sami, żebyś się upewniła, czego chcesz – powiedział. – Jeżeli przez tydzień nie zmienisz zdania, dam ci rozwód. Bez orzekania o winie i innych komplikacji. Ale najpierw ty dasz mi ten tydzień. Kiedy możesz wziąć wolne w pracy? Dostałam kilka dni w lutym i utknęłam w miejscu, gdzie diabeł mówi dobranoc. I gdzie nic nie miałam do roboty. Toteż snułam się za Marcinem jak cień. Tylko do sławojki puszczałam go w pojedynkę. Nieważne, czy łowił ryby, spacerował po lesie, czy zbierał chrust do kominka – ja szłam razem z nim i narzekałam. A jak nie marudziłam, to smarkałam i kasłałam, próbując wzbudzić w nim poczucie winy. Za karę! Za to, że mnie tu zaciągnął. Ale najbardziej za to, że się bałam. Śmiertelnie bałam się zostać sama! Dopiero tutaj zrozumiałam, jak bardzo jestem istotą stadną. Wolałam spotkanie z wilkiem niż uczucie samotności, które ogarniało mnie, ledwie Marcin zniknął za drzwiami. W mieście nigdy nie byłam samotna, ale tu… Gdy wychodził, lękałam się, że już nie wróci. I co wtedy? Jak sobie poradzę sama? Nie miał prawa mi tego robić. W istocie nie był mi przecież potrzebny. To wina tego miejsca, bezludnej okolicy – tłumaczyłam sobie. Jak wrócimy wreszcie do domu… Ale póki co zapadał kolejny zmierzch i świat kurczył się do rozmiaru jednoizbowej chatki z drewna. Nawet marudzić już mi się nie chciało. Siedziałam na tapczanie otulona kocem i obserwowałam Marcina. Właśnie skończył oprawiać ryby. Nadział je na ruszt i wsadził do kominka. Teraz będzie pilnował, żeby zarumieniły się z każdej strony; w międzyczasie rozwiąże krzyżówkę przy lampie naftowej. – No, zapytaj mnie o coś? – zagadnęłam zaczepnie, ale chodziło mi o krzyżówkę. – Co będzie z Wielkanocą? – zaskoczył mnie pytaniem. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Wydawało mi się, że decydując się na rozwód, wszystko przemyślałam. Ale widziałam tylko czubek góry lodowej. Pragmatyczny Marcin dostrzegł całość problemu. Nasz rozwód nie wpłynie tylko na nas; czy tego chcę czy nie, zmieni także życie naszych rodzin, przyjaciół, nawet leniwy żywot naszego kota! A święta…? Tradycją obu naszych rodzin było wspólne spędzanie świąt, w czasie których nie mogło zabraknąć dwóch braci Marcina z żonami i dziećmi. Uwielbiałam być ciocią! Kiedy się rozwiedziemy… Musiałam mieć bardzo głupią minę, bo Marcin pokiwał współczująco głową. Nie da rady zabrać swoich zabawek, powiedzieć „już się nie bawię” i wyjść z piaskownicy jak gdyby nigdy nic. – Myślałam… – przełknęłam nerwowo ślinę – że nadal zostaniemy przyjaciółmi. – Wymknął mi się najbanalniejszy tekst pod słońcem, ale nie spodziewałam się aż tak gwałtownej reakcji Marcina. Wybuchnął śmiechem. Gdy się uspokoił, spojrzał na mnie… inaczej, bez zwykłej pobłażliwości. Ciaśniej otuliłam się kocem; nagle zrobiło mi się zimno. – Naprawdę, jesteś bardziej dziecinna, niż myślałem. Przyjaciółmi? I może mamy nadal mieszkać razem, co? Ty będziesz się prowadzać z tym swoim Karolem, a ja będę czekał grzecznie w domciu z obiadkiem, daruj, ale… – Między mną i Karolem nic nie ma! – oburzyłam się. – Nie dlatego chcę się rozwieść! – A dlaczego? Nagle na to pytanie też nie umiałam znaleźć odpowiedzi. Moje wcześniejsze wywody wydały mi się niespójne, i co gorsza, nie moje. Nie wiem, w jakim celu Karol mącił mi w głowie, ale że zamącił, to pewne. Dom bez Marcina… Miałam mętlik w głowie, ale... „Chryste, co to za dom?!” – przeszło mi przez głowę. Samotny. A przecież bałam się być sama! Tutaj to zrozumiałam, w tym zapomnianym przez Boga zakątku. Łudziłam się, że w mieście nie będę samotna, bo praca, koledzy… Jak mogłam być taka ślepa?! Jeśli Marcin odejdzie… Co wtedy? Jak sobie poradzę sama na świecie? To on ociera moje łzy i leczy skołatane nerwy, to on mnie wycisza i przytrzymuje, żebym nie rozpędziła się za bardzo. Nie może mnie zostawić! Bez niego wpadnę na pionową ścianę i… Ale czy właśnie na nią nie wpadłam? Chciałam zostawić jedyną osobę, dzięki której mogłam być taka, jaka jestem. Rozkapryszona, zwariowana, dziecinna. Zaczęłam płakać. Schowałam się pod kołdrę, żeby Marcin nie widział, jak bardzo się wstydzę. Tylko czy można się schować przed kimś, kto cię kocha? – I czego beczysz, głuptasie? – Odgarnął mi włosy z czoła i patrzył, tak ja zawsze, z pobłażliwą czułością. – Pora dorosnąć, kochanie. Mam dosyć roli starszego brata i związku, który stanął w miejscu. Chcę być mężem i… ojcem. Chyba pora, żebyśmy wreszcie założyli rodzinę. Czy tego się przestraszyłaś? Czy dlatego…? Zarzuciłam mu ręce na szyję. Nie chciałam odpowiadać. Miałam mętlik w głowie, ale... już się nie bałam. Byle bylibyśmy razem, a będzie dobrze. Czytaj także: „Byłem wściekły, gdy żona zaszła w ciążę. Wiedziałem, że to nie moje dziecko, choć ona twierdziła inaczej” „Siostrze stuknie zaraz 40-stka, a wciąż mieszka z rodzicami. Powinna się wstydzić, że tak na nich żeruje” „Myślałam, że mój mąż to anioł. Po ślubie odbiła mu palma i okazało się, że to despota, który każe mi siedzieć w domu”
„Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
„- Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię".
Pamiętam, że tamten dzień, dzień rozdania świadectw maturalnych, dla wszystkich był radosny. Dla wszystkich, tylko nie dla mnie. Choć oszałamiająco pachniały akacje, słońce świeciło na bezchmurnym czerwcowym niebie, ja czułam się okropnie. Nie mogłam słuchać paplaniny roześmianych rówieśników umawiających się na imprezy, które miały wynagrodzić im godziny wkuwania. Irytowały mnie snute przez nich plany wakacyjne. Niby potakiwałam, niby się uśmiechałam, ale byłam daleka od beztroski. Wreszcie ten mój ponury nastrój zauważyła Agnieszka. – Co z tobą? – zapytała, kiedy usiadłyśmy przy piwie w pobliskim pubie. – Nie cieszysz się, że skończyłyśmy szkołę? Że wreszcie jesteśmy dorosłe? – Nie bardzo. Wczoraj dowiedziałam się, że w związku z tym, że jestem dorosła, ojciec od nas odchodzi… – No coś ty! – Aga ze zdziwienia aż się zachłysnęła trunkiem. – Odchodzi, bo dorosłaś? Co za przypał… Nie mogła w to uwierzyć - Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię. - Tym dla niego byłam: obowiązkiem, wiesz? – próbowałam ratować się sarkazmem, ale średnio mi wychodziło. – Nie wiem, co powiedzieć – przyjaciółka pogładziła mnie po ręce. – Po prostu słów mi brakuje. – Nic nie mów. Nie ma takich słów, które mogłyby mi pomóc – wyciągnęłam chusteczkę i wytarłam nos. – Podobno to normalne, że faceci po czterdziestce próbują sobie ułożyć życie na nowo. – Tak się tłumaczył? Co za… – Aga wymamrotała jakiś niecenzuralny epitet. – Moim zdaniem to dalekie od normalności. Ale co teraz zrobisz? Planowałaś medycynę we Wrocławiu. – Nie wiem – bezradnie wzruszyłam ramionami. – Po pierwsze, nie jest pewne, czy się dostanę. Po drugie, nawet jeśli, to co będzie z mamą? Mam ją zostawić samą? – A kto ma się dostać jak nie ty? Najlepsza uczennica naszej szkoły. Zgłoszona do nagrody Primus Inter Pares. Indeks masz w kieszeni, dziewczyno. – Może. Ale co z tego? Nie wiem, czy nie będę musiała zrezygnować. Studia poza domem to kosztowna sprawna, a po odejściu ojca finansowo nam się pogorszy. I to bardzo, szlag. – No tak – Aga pokiwała smutno głową, ale po chwili uśmiechnęła się dziarsko. – Jeszcze wszystko się ułoży. Do naszego stolika przysiadło się więcej osób z klasy, więc szybko zmieniłyśmy temat. Dopiłam piwo, rozochoceni koledzy namawiali mnie na kolejne. Nie miałam ochoty na dalsze świętowanie, więc wymówiwszy się bólem głowy, pożegnałam się ze wszystkimi i powlokłam do domu. Tęskniłam za mamą, ale też martwiłam się o nią. Kolejne tygodnie przypominały teatr. Wraz z mamą odgrywałyśmy przed sobą role twardej córki i niezłomnej matki. Jedna nie chciała drugiej dołować smutkiem Mama sztucznie ożywionym tonem przekonywała mnie, że absolutnie nie powinnam rezygnować z planów, że ona doskonale da sobie radę sama. Ale widziałam, jak cienie pod jej oczami robią się coraz ciemniejsze, a uśmiech znika z warg, gdy tylko myślała, że nie patrzę. Ja z kolei udawałam, że czekam na wyniki rekrutacji, a tak naprawdę przeglądałam oferty pracy w naszym mieście. Czegoś, co pozwoliłoby świeżo upieczonej maturzystce choć na skromny finansowy luz, nic nie było. Wiadomość, że dostałam się na studia, pogłębiła moje rozterki. Z jednej strony, bardzo chciałam pojechać, uczyć się, zdobyć wymarzony zawód. Z drugiej, martwiłam się o mamę i o to, jak sobie poradzimy z finansami. Mama jednak gorąco namawiała mnie, żebym nie rezygnowała z marzeń. Przedstawiała to jako szansę na oderwanie się od dzisiejszych zmartwień i lepszą przyszłość dla nas obu. – Ja nie miałam możliwości studiowania – argumentowała – ale nie pozwolę, żebyś ty z tego zrezygnowała, córeczko. Nie martw się, damy sobie radę, zobaczysz – mówiła z tym dzielnym uśmiechem, który wyglądał, jakby siłą powstrzymywała łzy. Pojechałam do Wrocławia z wyrzutami sumienia, ale nowe miasto, nowe znajomości i nowe obowiązki stopniowo wciągnęły mnie bez reszty. Z rzadka mogłam sobie pozwolić na wizyty w domu. Ojciec niby płacił jakieś alimenty, lecz i tak z trudem udawało mi się wygospodarować pieniądze na podróże. Poza tym zajęć miałam na pierwszym roku bardzo dużo. A i mama stała się jakoś trudniej uchwytna. Czasem, kiedy późnym wieczorem chciałam do niej zagadać przez Skype’a, nie było jej w domu. Potem pisała esemesa, że położyła się wcześniej spać albo że miała kłopoty z internetem. Kiedy przyjechałam na święta, uderzył mnie wygląd mamy. Schudła, lecz zarazem wydawała się bardziej ożywiona. Wypytywała mnie o studenckie życie, koleżanki i kolegów, warunki panujące na stancji. Widziałam, że jest zmęczona i zaczęłam się obawiać o jej zdrowie. Przed wyjazdem spotkałam się z Agnieszką, która studiowała na miejscu. Kiedy już wyczerpałyśmy temat naszych studiów, wymieniłyśmy się ploteczkami o znajomych i zwierzyłyśmy się sobie z sercowych problemów, zebrałam się na odwagę i poprosiłam. – Czy mogłabyś od czasu do czasu odwiedzić moją mamę? Wydaje mi się, że coś złego się z nią dzieje. – To znaczy co? – przyjaciółka chciała poznać szczegóły. – No właśnie nie wiem, a chciałabym się dowiedzieć – westchnęłam. – Często nie ma jej wieczorami w domu, wygląda na zmęczoną, choć twierdzi, że dużo śpi. – Nie chciałam ci nic mówić – zaczęła z wahaniem Aga. – Ale parę razy spotkałam twoją mamę bardzo późno wieczorem. Wracała skądś. I to wiesz, umalowana, uczesana, wystrojona… – urwała. – Myślisz, że to jakiś mężczyzna? – dodała cicho. – Prawdę powiedziawszy, akurat o tym nie pomyślałam. - Raczej obawiałam się problemów zdrowotnych, które ukrywa, żeby mnie nie martwić – przyznałam. – Sama nie wiem, co gorsze – Aga pokręciła głową w zastanowieniu. – Samotna kobieta plus na przykład jakiś naciągacz równa się nieszczęście. Dla kobiety oczywiście. – Eee, mama zamożna nie jest – zbagatelizowałam problem. – Taki cwaniak może na mieszkanie polecieć, macie trzypokojowe – Agnieszka trwała przy swojej koncepcji, aż się przestraszyłam. – Jezu, tego brakuje, żeby pod mostem wylądowała. Proszę, miej na nią oko i jakbyś coś odkryła, natychmiast daj mi znać – poprosiłam, żegnając się z przyjaciółką. Wątpliwości nie dawały mi spokoju Nie miałabym nic przeciwko temu, żeby mama znalazła sobie przyjaciela, ale obawiałam się, że może wpaść w sidła jakiegoś drania, który ją skrzywdzi. Jakby mało już wycierpiała. Przed powrotem do Wrocławia zdobyłam się na odwagę i zapytałam. – Mamo, czy ty może nie chcesz mi czegoś powiedzieć? – Chcę – uśmiechnęła się jakoś tak przekornie. – Chcę ci powiedzieć, że jestem z ciebie dumna. – I nic więcej? – nie odpuszczałam, choć wyciąganie zwierzeń z własnej matki nie jest sprawą prostą. – Owszem. Że jeszcze nie wyjechałaś, a już tęsknię – znowu się uśmiechnęła, a na koniec dodała swoje sakramentalne: – Nie martw się, skarbie. Wyjechałam pełna obaw i z niecierpliwością czekałam na raporty od Agi. Te nie były zbyt częste, co doskonale rozumiałam, bo przyjaciółka miała swoje obowiązki. Jednak kiedy już zdawała relację ze spotkań z moją mamą, brzmiały zawsze podobnie. Późne powroty do domu i staranny wygląd. Coraz bardziej pachniało mi to romansem Wyobraźnia podsuwała niepokojące obrazy matki omotanej przez jakiegoś uwodziciela bez skrupułów. Jeszcze kilkakrotnie próbowałam z nią porozmawiać o tym, co się dzieje w jej życiu, ale zawsze zbywała mnie krótkim „no, wiesz, standard, praca, dom” i szybko zmieniała temat. Kolejny „raport” Agnieszki wprawił mnie w całkowite osłupienie. Przyjaciółka donosiła, że dwa razy widziała moją mamę wchodzącą do kasyna. Wprawdzie w naszym mieście ów przybytek daleki był od tego, co kojarzy się z elitarnym salonem, ale przegrać fortunę można wszędzie. „Boże, mama wpadła w szpony hazardu. Co teraz? – myślałam w popłochu. Skąd bierze na grę? Zastawiła mieszkanie?”. Nie wiedziałam, co robić. Kiedy przyjechałam na ferie wielkanocne, mama wręczyła mi kopertę. – Masz na „zajączka”. Kup sobie coś ładnego, córeczko. – Więc jednak to prawda – ze smutkiem pokiwałam głową. – Grasz… – Co takiego? – mama wyglądała na zdezorientowaną. – Nie wypieraj się. Aga widziała, jak wchodzisz do kasyna. Mamo, ja cię proszę, nie ukrywaj tego przede mną – w zdenerwowaniu podniosłam głos. – Hazard to choroba, ale nie martw się, można ją leczyć… Przerwał mi jej śmiech – Ty… ty… myślisz, że ja… ja chodzę do kasyna grać? – dukała między spazmami wesołości. – Ja? Przecież ja… ja… kolory w kartach mylę. Sama wiesz. Ja tam tylko pracuję. I nie jako krupierka, bo się nie znam na grach – wzięła głęboki oddech, potrząsnęła głową i tłumaczyła już spokojniej. – Szukali kogoś, kto poprowadzi bar. Nic wielkiego, kawa, soki, czasem koniak komuś naleję. Miałam wolne wieczory, więc pomyślałam sobie, że trochę dorobię. Chciałam, żebyś miała jakieś dodatkowe pieniądze na ciuszki czy kosmetyki. A poza tym lubię tę pracę. Jest naprawdę ciekawa, ekscytująca czasami. Dużo się dzieje. Nie masz pojęcia, jakie oryginały się tam trafiają. To lepsze niż siedzenie przed telewizorem w domu. Kasyno jest jak serial, mówię ci, córuś. – Mamo… – nie wiedziałam, co powiedzieć, jak zareagować. Moja mama za barem w kasynie? To się w głowie nie mieściło. – Wiem, wiem… – szepnęła i pogłaskała mnie po policzku, jakby wiedziała, co przeżywam. Spojrzała na kopertę, którą wciąż trzymałam w ręce, nie do końca przekonana, czy mogę wziąć te pieniądze. – Bierz, bierz, skarbie – znowu czytała mi w myślach. – Dla siebie też coś odkładam, bez obaw, ale największą przyjemność sprawi mi, gdy sobie za nie coś kupisz. Widzisz… naprawdę go nie potrzebujemy. – Głos mi utkwił w gardle, bo doskonale wiedziałam, o kim mówi. O człowieku, którego przez wiele lat uważałyśmy za najbliższą nam osobę, a on nas za uciążliwy obowiązek. – Nie płacz, kochanie… Mama rozwarła ramiona, wpadłam w nie i uściskałam ją mocno. – To są łzy dumy – chlipnęłam w jej włosy, bo byłam od mamy wyższa. – Ty jesteś dumna ze mnie, a ja z ciebie. Trochę się obawiałam, jak sobie poradzisz, a tu proszę, ciekawą pracę znalazłaś, zarabiasz, nawet plotki na mieście prowokujesz… – Jakie plotki? – obruszyła się, odsuwając się ode mnie i ocierając oczy. – To czego się panienka napije: kawa, herbatka, soczek? – zapytała z uprzejmym, „zawodowym” uśmiechem. – Kawa, bezapelacyjnie kawa. Mama zajęła się nastawianiem ekspresu, a ja usiadłam w kuchni i przyglądałam się jej z uwagą. – Ale żeby nie było tak słodko, powiem ci, że trochę mam do ciebie żal, że nie powiedziałaś mi od razu. Po co te tajemnice? – rzuciłam. – Oj, wiesz, nie chciałam się chwalić na zapas, kiedy byłam na okresie próbnym. Ale już mnie przyjęli na stałe, sprawdziłam się. – Oj, mamo, mamo… Tak się o ciebie martwiłam. Nawet nie wiesz, co ja sobie wyobrażałam. – Pewnie to samo, co myślą matki, kiedy ich córki znikają nocami z domu – zaśmiała się. Czytaj także:„Przez prawie 20 lat nie miałem pojęcia, że mam córkę. Nie zdążyłem jej poznać, bo.... zmarła”„Moją córkę zabił na pasach pijany kierowca. Zatraciłam się w swojej żałobie i odtrąciłam bliskie mi osoby”„Mam żonę, dwójkę dzieci i kochankę. Żyję tak od kilku lat bez wyrzutów sumienia, bo żona wie o wszystkim”
„Mąż zostawił mnie i córkę dla ciężarnej kochanki. Po rozwodzie najbardziej bałam się, że spotkam ich razem”
„Byłam zmęczona oczekiwaniem, że »się nie poddam«. Ja właśnie chciałam się poddać. Chciałam całymi dniami leżeć i płakać. Martwiłam się też o Zuzię. Czy rozumie, że tata nie pojechał na wakacje, tylko się wyprowadził? Czy dotarło do niej, że będzie mieć siostrę, ale to nie mama ją urodzi? Czy te sobotnie spotkania to dla niej wystarczający kontakt z drugim rodzicem?”.
– Ale jak to nie wrócisz? – nie mogłam zrozumieć, co mówi do mnie Marek. Niby wiedziałam, co oznaczają słowa „pozew”, „rozprawa” i „podział majątku”, lecz jakoś nie mogłam pojąć, że one wszystkie pojawiły się w tym samym zdaniu co „my”. To mnie przerastało. Jeszcze przez kilka dni po tamtej rozmowie miałam nadzieję, że mąż zadzwoni do mnie i powie, że nie mówił poważnie. Jasne, dopadły nas problemy, on od dwóch tygodni mieszkał u rodziców, ale rozwód? Przecież mamy dziecko, niedawno kupiliśmy mieszkanie, wybieraliśmy razem meble do salonu… Dlaczego chciał rozwodu?! Zgodnie ze starym porzekadłem – gdy nie wiadomo, o co chodzi, chodzi o seks lub pieniądze. Markowi chodziło o seks. Z koleżanką z firmy. Ponoć się w sobie zakochali, a ona rzuciła dla niego narzeczonego tuż przed ślubem. Widać nie chciał czuć się gorszy, więc postanowił się rozwieść… Miałam jeszcze nadzieję, że to się nie stanie Słyszałam, że sądy rodzinne usiłują przeciwdziałać rozwodom, zalecają terapię małżeńską i ogólnie namawiają do pogodzenia się. Po pierwszej rozprawie straciłam jednak złudzenia. Pani sędzia nie sugerowała, byśmy się pogodzili. A w każdym razie nie po tym, jak Marek oznajmił, że jego nowa partnerka jest w ciąży i rozwód jest mu potrzebny, aby mógł założyć nową rodzinę. To u niej mieszkał podczas naszej separacji, nie u swoich rodziców. Następnego dnia po podpisaniu dokumentów odwiedziła mnie mama. – Kochanie, wiem, że ci ciężko, ale musisz wziąć się w garść – powiedziała. – W sobotę jest premiera nowego filmu z Meryl Streep. Wybierzemy się? Tata zostanie z Zuzią. - Usiłowała mnie pocieszyć i sprawić, że zapomnę o traumie rozwodu. – Nie możesz teraz zamknąć się w domu. Musisz przecież wychodzić do ludzi. Nie daj mu satysfakcji, że cię złamał. Było mi wszystko jedno, ale posłuchałam jej. Poszłam do kina i próbowałam dobrze się bawić. Na próżno. Nadal czułam się tak, jakby w piersi utkwił mi ciężki kamień. – Hej, kochana. Nie możesz tak się wpędzać w depresję. – po weekendzie odwiedziły mnie przyjaciółki. – Tego kwiatu jest pół światu, a ten dupek na ciebie nie zasługiwał. Mamy dla ciebie kogoś na randkę. Tu Aga i Marta zaczęły mi na wyścigi opowiadać o jakimś przystojnym i inteligentnym facecie, który też był po rozwodzie i chciał poznać kogoś nowego. – Ale ja nie chcę – powiedziałam płaczliwie. – Nie zamierzam się teraz wiązać… – Natychmiast przestań tak mówić. – Marta zawsze była dominująca. – Jesteś świetną laską i nie możesz stracić poczucia własnej wartości tylko dlatego, że jeden kretyn cię nie docenił. Pójdziesz na tę randkę, choćbym cię miała tam sama zawlec, rozumiesz? Nie czułam się na siłach, żeby z nimi dyskutować. Po prostu ubrałam się ładnie, umalowałam i poszłam do wskazanej kawiarni. Mateusz był miły, ale jakoś mnie to nie obchodziło. Spotkałam się z nim, żeby przyjaciółki dały mi spokój. Podczas randki marzyłam tylko o tym, by wrócić do domu i zagrzebać się w łóżku. Sama. Kiedy powiedziałam im, że między mną a Mateuszem nie zaiskrzyło, pokiwały z żalem głowami i natychmiast zaczęły się naradzać, z kim by mnie tu jeszcze umówić. – Słuchajcie, ale ja nie chcę… – jęknęłam. – Może kiedyś, jeszcze nie jestem… – To jest jak z upadkiem z konia. – przerwała mi Agnieszka. – Jak od razu na niego nie wsiądziesz, to potem już nie masz szans. Do końca życia będziesz się bała jeździć. Rozumiesz, co mam na myśli? Rozumiałam, jednak mało mnie to interesowało. Marzyłam, żeby dały mi spokój. – A ty masz jakieś hobby? – to pytanie zadała mi koleżanka z pracy. – Wiesz, jak ja się rozwodziłam, to uratowały mnie zajęcia z ceramiki. Chcesz ze mną iść? A może wolisz się zapisać na decoupage? Nie wolałam niczego Byłam zmęczona powszechnym oczekiwaniem, że „się nie poddam”. Ja właśnie chciałam się poddać. Chciałam całymi dniami leżeć i płakać w zwinięty koc, jak to robiłam jako dziecko. Poszłam jednak z koleżanką na zajęcia do domu kultury. Starałam się skoncentrować na robieniu popielniczki z gliny, lecz im bardziej odpychałam od siebie myśli o Marku, tym bardziej chciało mi się płakać. Żadna popielniczka, garnek ani miska nie były w stanie oderwać moich myśli od rozwodu i tego, że zostałam skrzywdzona. Martwiłam się też o Zuzię. Czy rozumie, że tata nie pojechał na wakacje, tylko się wyprowadził? Czy dotarło do niej, że będzie mieć siostrę, ale to nie mama ją urodzi? Czy te sobotnie spotkania to dla niej wystarczający kontakt z drugim rodzicem? – Musisz koniecznie poświęcać Zuzi więcej czasu – orzekli moi rodzice. – I nie możesz być przy niej smutna. Chodźmy wszyscy razem do cyrku. No, uśmiechnij się, kochanie. Przecież rozwód to nie koniec świata. Musisz odzyskać radość życia, choćby dla Zuzi. To było jeszcze gorsze niż zmuszanie mnie do chodzenia na randki w ciemno, oglądanie premier filmowych i ciąganie na kurs garncarstwa. Wtedy wszyscy przynajmniej udawali, że chodzi im o to, abym ja się lepiej poczuła, a teraz najwyraźniej weszli w fazę wpędzania mnie w poczucie winy, że funduję traumę własnemu dziecku… – O, babciu, małpki. – zwołała Zuzia. – Dziadziu. Kucyk. Chcę pojeździć. Córeczka odbiegła w podskokach, ściskając dłonie dziadków, a ja usiadłam z boku i ukryłam twarz w dłoniach. To jakaś bzdura, że muszę się sztucznie uśmiechać, żeby Zuzia nie odczuwała traumy. Córka była pochłonięta małpkami, kucykami i balonikami od klauna. Ja równie dobrze mogłam zostać w domu i pobyć sam na sam ze swoim żalem… Niestety, całe moje otoczenie uważało, że nie wolno mi tego zrobić. Nie, miałam się spotykać z mężczyznami, rozwijać nowe pasje, chodzić do kina i tryskać zadowoleniem z życia. Każde inne zachowanie było równoznaczne z „poddaniem się”, co wszyscy wypowiadali tak, jakby to było brzydkie słowo. – W niedzielę jest koncert jazzowy w kawiarni, zarezerwowałam dla nas stolik – oświadczyła mi niedługo później mama ze sztuczną ekscytacją. – Musisz się rozerwać, koniec z tym smutkiem. Zuzia patrzy i… – Mamo, błagam… – westchnęłam. – Nie chcę iść na koncert ani udawać, że mam ochotę na jakiekolwiek rozrywki. Zobaczyłam jej zmartwioną minę i zrozumiałam, że popełniłam błąd. Mama czytała o depresji grożącej kobietom po rozwodach i strasznie się bała, że dorwie mnie ona w swoje szpony. Kilka dni później mama powiedziała, że zapisała mnie do terapeutki. Najpierw się zirytowałam, a potem pomyślałam, że z dwojga złego wolę iść na terapię niż na kolejny film czy koncert. W gabinecie terapeuty przynajmniej nikt nie będzie wymagał, żebym „wzięła się w garść”. Pani psycholog była niewiele starsza ode mnie i od razu ją polubiłam. Zapytała, jak się czuję w związku z rozwodem, a ja już chciałam powiedzieć, że wszystko w porządku, dalej prowadzę aktywne życie, spotykam się z ludźmi i nawet mam nowe pasje… – Tak naprawdę to ciągle chce mi się płakać, ale wiem, że nie mogę sobie na to pozwolić – odpowiedziałam zamiast tego. – Dlaczego? – patrzyła na mnie uważnie. – Bo wszyscy tak strasznie starają się mnie podnieść na duchu… – zaczęłam. – Pomagają mi, jak umieją... – Pomagają pani czy sobie? – spytała. – Może to oni potrzebują, aby znów była pani silna i udawała, że nic się nie stało? Może boją się pani łez, poczucia krzywdy i żalu, bo nie umieją na nie reagować? Wyszłam od niej skołowana. Zrozumiałam, że dzięki staraniom otoczenia nie miałam szansy przeżyć żałoby po swoim małżeństwie. A miałam do tego prawo. Kiedy wróciłam do domu, był pusty. Zuzia miała nocować u dziadków. Usiadłam na kanapie i po raz pierwszy od wielu tygodni pozwoliłam sobie na płacz. Szlochałam, myśląc o tym, jak bardzo zranił mnie Marek i jak strasznie się boję, że spotkam go z nową rodziną. Potem przyszedł gniew i chodziłam po pokoju, wymyślając mu głos od najgorszych. Urządziłam nawet histeryczną awanturę jego narzeczonej. Kiedy wyrzuciłam z siebie całą złość, poczułam ulgę Umyłam twarz, napiłam się zielonej herbaty i zakopałam pod stertą koców, z pilotem w ręce. Obejrzałam dwa melodramaty, płacząc nad losem bohaterek oraz trochę nad swoim własnym. – No, kochana, wstawaj. Dzisiaj taki śliczny dzień. – rano zadzwoniła mama. – Idziemy do parku, przyjdź na huśtawki. – Nie, mamuś – przerwałam jej łagodnie. – Nie chcę iść do parku ani na lody. Przeżyłam bolesny rozwód, a nie upadek z roweru. Mam prawo być smutna i mocno to przeżywać. Dajcie mi trochę czasu… Tak jak mówiła terapeutka, mama i przyjaciółki poczuły się nieswojo, kiedy przestałam udawać, że wszystko jest w porządku. Widziałam, że moje cierpienie dotyka je także, ale taka jest cena za bliskość. Na terapię poszłam jeszcze trzy razy. W gabinecie płakałam i opowiadałam o swojej krzywdzie. W domu też pozwalałam sobie na smutek. – To tylko etap – pocieszyła mnie terapeutka. – Etap procesu zdrowienia, tak samo jak po złamaniu nogi czy operacji. Boli, ale się goi. Nie można tego pominąć. Miała rację. Kiedy wreszcie wszyscy przestali na mnie naciskać, żebym wzięła się w garść – poczułam, że mogę oddychać, a w piersi nie zalega mi już kamień. Dzisiaj mija rok od mojego rozwodu. Ostatnio spotkałam Marka z nową żoną i córeczką. Zdziwiłam się, jak mało mnie to obeszło. Czytaj także: „Nie kocham męża. Tęsknię za mężczyzną, z którym miałam romans przed ślubem. On jest ojcem mojego syna”„Wyparłem się córki, ale zrozumiałem swój błąd. Po 15 latach chcę odzyskać z nią kontakt, ale jej matka to utrudnia”„Miałam raka, straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”
„Była żona chce odebrać mi syna, którego nigdy nie chciała. To ja się nim zajmowałem, a sąd przyznał jej opiekę”
„– Ty chciałeś tego dzieciaka, to ty go teraz sobie baw. Oczywiście moja żona nigdy też Krzysia nie karmiła piersią. Uznała, że od tego biust jej się zniekształci. Mimo zachęt pediatry domagała się kupowania mieszanek. Co miałem robić? Pobiegłem do sklepu. Przecież nie mogłem pozwolić, żeby Krzyś z głodu zanosił się od płaczu…”.
Dziś, mądrzejszy o kilka rozpraw, gdy znam prawdziwe oblicze Danki, wyrzucam sobie naiwność. trzeba było walczyć jej bronią. Poprzez gwar panujący w sali usłyszałem orzeczenie sądu: „Przyznaje się wyłączną opiekę nad małoletnim Krzysiem matce, Danucie…”. Nie słuchałem dalszych słów sędzi. Nie musiałem. Kątem oka dostrzegłem jeszcze triumfalny uśmiech mojej byłej żony. Obejmowała tego swojego nowego gacha i coś tam sobie szeptali, rozbawieni. Było mi to zupełnie obojętne. Dawno wypaliło się wszystko, cokolwiek było między nami. Co innego syn. Krzyś był dla mnie wszystkim Nie wyobrażałem sobie życia bez niego. Po tych strasznych słowach, że nie będę wychowywał własnego dziecka, miałem ochotę się po prostu rozryczeć. – Faceci nie płaczą – mruknąłem sam do siebie. W całej sali sądowej nie było ani jednej osoby, która pomogłaby mi w tych ciężkich chwilach choćby dobrym słowem; na której mógłbym się oprzeć jak Danka na swoim Szymonie; której mógłbym się zwierzyć. Ani jednej. I to wszystko robota mojej byłej żony. Pomyśleć, że za to, co zrobiła z moim życiem, jeszcze dostała naszego synka. Po prostu nie mieści mi się w głowie… Wszystko zaczęło się 7 lat temu. Niechętnie wracam pamięcią do tamtych chwil. Oczywiście kiedyś tam między mną a Danką pewnie było dobrze, lecz zaczęło się psuć tak szybko, że nawet nie wiem, czy był choć rok takiej prawdziwej miłości… Może w tym naszym małżeństwie od początku więcej było wyrachowania i wygody? Pracowaliśmy w jednej firmie. Ja zawsze miałem smykałkę do interesów, szybko awansowałem. Dankę zatrudnili w dziale sprzedaży. Wesoła, wygadana. Okazało się, że mieszka w okolicy. Zacząłem ją podwozić do pracy. Po drodze rozmawialiśmy o tym i owym. Ja często musiałem zostawać po godzinach. Miałem nowe, dopiero co kupione mieszkanie, lecz w tym mieszkaniu nikt na mnie nie czekał. Danka była wolna, wydawała się chętna. Kiedyś zaproponowałem kawę. Zgodziła się, ale postawiła warunek, że na początek to faktycznie będzie tylko kawa. Podobało mi się to w niej, nie powiem. Wiedziała, czego chce. Wydawało mi się, że takiej kobiety szukam. Po kilku miesiącach zaczęliśmy się regularnie spotykać. Danka zrezygnowała z pracy w firmie. Jak powiedziała – żeby nie tworzyć pretekstu do plotek. Teraz wiem, że już wtedy to była część jej planu. Chciała się ode mnie uniezależnić – „jakby co”. W nowej firmie awansowała, zaczęła lepiej zarabiać W życiu prywatnym też jej się układało. Poprosiłem ją o rękę. Tradycyjnie: był pierścionek, rodzice, zachwyty. Wydawało mi się wtedy, że jestem zakochany. Choć od początku zdarzały się jakieś niesnaski, nieporozumienia. Pierwszy zgrzyt był jeszcze przed ślubem. Pamiętam, wracaliśmy ze spaceru po parku. Pierwsze od dawna słoneczne dni, jakieś matki z wózkami, bobasy… – Niedługo i my będziemy taki pchali, prawda? – zapytałem jak gdyby nigdy nic. – No, chyba sobie żartujesz – Danka aż stanęła oburzona na środku parkowej ścieżki. – Nie planuję na razie dzieci. Sam chyba rozumiesz, dopiero co zaczęłam nową pracę. Przyznam, że nigdy wcześniej się nad tą kwestią nie zastanawiałem, lecz wtedy reakcja narzeczonej mnie zaszokowała. Nie wyobrażałem sobie rodziny bez dzieci. Właściwie – chyba już zdałem sobie z tego w pełni sprawę – tak naprawdę poprosiłem Dankę o rękę głównie po to, żeby faktycznie założyć z nią rodzinę. Wiem, to nietypowe jak na faceta, jednak dzieci już wtedy wydawały mi się czymś niezbędnym, dobrem, które nadaje życiu sens. Nie mogłem pojąć, że wybranka mojego serca myśli inaczej. Ten problem tak mnie nurtował, że po kilku dniach, tym razem w domu, w spokojniejszej atmosferze, wróciłem do tematu. Danka już chyba zdążyła sobie wszystko przemyśleć, bo tym razem odpowiadała w znacznie bardziej wyważony sposób. Mówiła coś o tym, że po prostu chce poczekać kilka miesięcy, a potem, oczywiście, też chciałaby mieć ze mną dziecko. Przecież tak bardzo mnie kocha. Niby konflikt został zażegnany, ale ja nigdy tych słów pełnych nienawiści Dance nie zapomniałem. I pamiętam je również teraz, gdy widzę ją wychodzącą z sali sądowej – z moim dzieckiem tak ciasno do niej przytulonym, że nawet gdyby Krzyś chciał, nie miałby szans się odwrócić i spojrzeć na mnie. Gdy przypomniałem sobie tamte słowa, ręce mimowolnie zacisnęły mi się w pięści. – Nie bądź taka pewna siebie, będę walczył – mruknąłem do siebie, z najwyższym trudem panując nad emocjami. Danka kazała mi czekać na potomka 3 lata Zawsze czas był z jakichś powodów nieodpowiedni. A to praca, a to zdrowie, a to coś tam innego. Odstawiła pigułki dopiero po awanturze, kiedy wykrzyczałem jej ultimatum: albo w końcu zaczynamy starania o dziecko, albo to koniec naszego małżeństwa. Już wtedy powoli oczywiste dla mnie stawało się to, że niewiele nas tak naprawdę łączy. Oboje byliśmy skoncentrowani bardziej na budowaniu swoich karier niż tworzeniu domowego ogniska. Cóż, bywa i tak. Ależ ja byłem naiwny, sądząc, że dziecko coś w tej sytuacji zmieni. Gdy Danka powiedziała mi, że jest w ciąży, byłem gotów wszystko jej wybaczyć i dosłownie nosić ją na rękach. Od razu poleciałem do sklepu i kupiłem jej złoty zegarek – byle była zadowolona. Jasne stało się bowiem dla każdego, kto w tamtym okresie widział moją żonę choćby przelotnie, że Danki jej odmienny stan bynajmniej nie zachwycał. Ciągle rozpaczała nad mało istotnymi, moim zdaniem, problemami – że zrobią jej się rozstępy na brzuchu, że obwiśnie jej biust albo przytyje kilka kilo. Kiedyś podsłuchałem jej rozmowę z przyjaciółką. Tamta mówiła: – Ale przecież w tobie rośnie nowe życie. Tylko sobie pomyśl, taka mała, bezbronna istotka, cała twoja – ćwierkała tamta, na co Danka odpowiedziała zimno: – To nie „mała, bezbronna istotka”, tylko obcy, przez którego czuję się jak rozdęty balon. Tobie łatwo mówić, bo to nie ty będziesz potem latała na siłownię, żeby odzyskać figurę. Cholera, już teraz o tym myślę. Nie usłyszałem nic więcej, bo kiedy wszedłem do pokoju, moja żona szybko urwała swoją przemowę. Jednak i tak dotarło do mnie więcej, niżbym chciał. Danka po prostu jest zbyt egoistyczna na matkę. Było to widać od samego początku. To dla mnie, a nie dla mojej żony, nasz synek od początku był całym światem. Nigdy nie zapomnę, kiedy zobaczyłem Krzysia po raz pierwszy na badaniu usg. Lekarz przesuwał głowicę po brzuchu Danki, a ja widziałem policzki mojego synka, jego oczki, nosek… Nie dałem rady, zacząłem w tym gabinecie ryczeć ze wzruszenia jak bóbr, choć jestem twardym facetem. Lekarz, widocznie przyzwyczajony do takich scen, nie skomentował mojego zachowania ani słowem. Jednak Danka spojrzała na mnie z pogardą i warknęła coś w rodzaju: – Tego to jeszcze nie grali. Tatuś się rozryczał, bo widzi swoje dziecko… Człowieku, to po prostu obraz na usg. Nie przeżywaj tak, bo wstyd mi za ciebie. Nie mogłem uwierzyć, że jest aż tak nieczuła… Złożyłem jednak zachowanie żony na karb problemów hormonalnych w czasie ciąży. Nie mieściło mi się w głowie, że ciężarna kobieta może wygadywać takie rzeczy. Niestety, kiedy Krzyś już przyszedł na świat, zachowanie Danki nie stało się ani na jotę lepsze. Przez pierwsze trzy miesiące praktycznie w ogóle nie zajmowała się małym – bo „cierpiała na depresję poporodową”. Ja wszystko rozumiem, na początku nawet jej gorąco współczułem, ale z czasem zaczęło do mnie dochodzić, że Danka po prostu mną manipuluje. Przecież ktoś, kto cierpi na depresję, nie wychodzi co drugi dzień z koleżankami na zakupy – a to właśnie robiła moja żona. I nic jej nie obchodziło, że Krzyś zostaje wtedy pod opieką obcych ludzi. Kiedyś, gdy zwróciłem jej uwagę, warknęła: – Ty chciałeś tego dzieciaka, to ty go teraz sobie baw. Oczywiście moja żona nigdy też Krzysia nie karmiła piersią. Uznała, że od tego biust jej się zniekształci. Mimo zachęt pediatry, stanowczo, od początku, domagała się kupowania mieszanek. Co miałem robić? Pobiegłem do sklepu. Przecież nie mogłem pozwolić, żeby Krzyś z głodu zanosił się od płaczu… Moja żona nie wstawała też do synka w nocy. Mimo że ona nie pracowała, to ja przez dwa pierwsze lata życia mojego dziecka byłem tym, który regularnie biegł na każde „kwilące wezwanie” z pokoju dziecięcego. Choć nieźle zarabiam i Danka mogłaby wziąć urlop wychowawczy – ledwo Krzyś skończył pięć miesięcy, ona natychmiast wróciła do pracy. Nie mogłem się z tym pogodzić. Danki całe dnie nie było, Krzysiem zajmowali się obcy ludzie – to znaczy kolejne niańki. Kolejne, bo gdy tylko do którejś nasz synek się przyzwyczaił, Danka jej „wymawiała” pracę pod byle pretekstem. Te preteksty były różne: a to kobieta się (jej zdaniem) spóźniała, a to brzydko pachniało jej z ust, a to Danka obawiała się, że podkrada drobne… Początkowo nawet byłem dumny z mojej żony, że tak bardzo przejmuje się tym, kto zajmuje się naszym synkiem. Jednak to nie trwało długo. Szybko się zorientowałem w strategii żony. Po prostu gdy tylko widziała, że Krzyś – który zawsze był pogodnym dzieckiem – dobrze czuje się przy jakiejś niani, robiła się patologicznie zazdrosna. I tę nianię zmieniała. Wtedy już wiedziałem, że nic mnie z Danką nie łączy. Wstyd się przyznać, lecz momentami nienawidziłem tej kobiety… I wreszcie, ze zmęczenia i bezradności, popełniłem największy błąd swojego życia. Powiedziałem Dance podczas którejś z kłótni, że planuję się z nią rozwieść i odebrać jej dziecko. Krzyś był moim słońcem, moim światem. Godzinami bawiliśmy się razem klockami, chodziliśmy na spacery do parku… Stworzyliśmy taki nasz męski świat, do którego Danka nie miała wstępu. Do tej pory nie przeszkadzało jej to. Kiedy jednak wprost oznajmiłem, co ją czeka, wyraźnie wpadła w panikę. Ale zachowała na tyle przytomności umysłu, że zaczęła działać… Przede wszystkim zaczęła mi wyrabiać negatywną opinię u rodziny i znajomych. Wszystkim opowiadała, jaka to jest biedna, bo ja całe dnie pracuję, a ona siedzi sama z dzieckiem w czterech ścianach. Oczywiście po powrocie z pracy, bo przecież pracować musi… Przy mnie by zginęli, i ona, i Krzyś, bo – kolejna bajka – jestem patologicznie skąpy. Wydzielam jej każdy grosz. A kiedy jeszcze raz czy dwa napomknęła z wiele mówiącym wyrazem twarzy, że „uderzyła się o framugę” – wiadomo, zostałem towarzysko załatwiony. Nawet nie zauważyłem, jak ludzie z najbliższego otoczenia zaczęli mnie powoli unikać. Nie walczyłem o nich, a szkoda. Rok później ci sami ludzie – sąsiedzi, znajomi z pracy, dalsza rodzina – świadczyli na rozprawie przeciwko mnie. Poznałem wtedy całą złożoność charakteru mojej żony. Danka posunęła się nawet do tego, że wmówiła ludziom, że ja, który zawsze wszystko robiłem dla rodziny – mam kochankę! Ja, który całe wieczory spędzałem na zabawach z synkiem, byłem pomawiany o to, że utrudniam mu kontakty z rodziną, zabraniam mu widywać się z babcią i dziadkiem – i nie mam z dzieckiem żadnego emocjonalnego kontaktu. Ten ostatni zarzut był najgorszy. I – co najstraszniejsze – nie umiałem udowodnić, że to jest od początku do końca stek kłamstw. Nie miałem żadnych świadków, dokumenty świadczyły także przeciwko mnie. Danka figurowała w książeczkach zdrowia, w dokumentach z przedszkola, itd. Oficjalnie w życiu mojego syna byłem nieobecny… Co gorsza, Danka nie zgodziła się na badanie psychologiczne chłopca. Przedstawiła tylko opinię z prywatnej poradni, mówiącą o tym, że nie można poddawać Krzysia badaniu ze względu na jego zdrowie psychiczne. Nikt nie mógł więc czarno na białym wykazać, że Krzyś jest ze mną emocjonalnie dużo bardziej związany niż z nią. Pierwszą rozprawę przegrałem, wyłączną opiekę nad Krzysiem sprawuje Danka. A czas gra tu na moją niekorzyść. Była żona skutecznie wymazuje wspomnienia ze mną z głowy naszego synka. Kiedy go widzę na kolejnych rozprawach, serce mi się kraje. Nie wiem, co ona mu opowiada, ale chłopiec sprawia wrażenie, jakby się mnie bał. Czy może być coś gorszego, niż widzieć strach w oczach własnego dziecka?! Czytaj także:„Adoptowaliśmy chłopca. Po 7 latach postanowiłam, że oddamy go z powrotem do domu dziecka”„Nie mieszkam z mężem, bo ciągle się kłócimy. Spotykamy się 2 razy w tygodniu i w weekendy”„Mąż miał na moim punkcie obsesję. Nie chciał się mną z nikim dzielić. To doprowadziło do tragedii”
„Mąż zostawił mnie dla 23-latniej kochanki. Królewicz dzieci widział 2 miesiące temu, bo przecież ma nowe życie”
„Ojciec moich dzieci spakował rzeczy do jednej walizki i wyniósł się do 23-latki bez zobowiązań. Oczywiście, koleżanki z pracy. Ona twierdzi (wiem od wspólnych przyjaciółek), że spotkała miłość życia. Miłością jej życia nie są natomiast moje dzieci, więc pan ostatnio widział córeczkę (kończy rok za kilka dni) i syna (niecałe 3 lata) kilka miesiące temu”.
Odważyłam się do was napisać po przeczytaniu historii Amelii, które tak samo jak ja została sama z dwójką dzieci. Jak ja doskonale ją rozumiem, ale moja historia jest jednak trochę inna i mam strasznie dość jednej rzeczy... Mam 30 lat, pół roku temu zostałam samotną matką Mąż, ojciec moich dzieci (Pan Nieodpowiedzialny) spakował rzeczy do jednej walizki i wyniósł się do miłej 23-latki bez zobowiązań. Oczywiście, koleżanki z pracy. Ona twierdzi (wiem od wspólnych przyjaciółek), że spotkała miłość życia. Miłością jej życia nie są natomiast moje dzieci, więc pan ostatnio widział córeczkę (kończy rok za kilka dni) i syna (niecałe trzy lata) dwa miesiące temu. Ale ja nie o tym. Bardziej o tym, co inni. Jak kobietę w takiej sytuacji widzą inni? Na przykład rodzina. Na rodzinnym obiedzie jest zawsze najgorzej. Zazdroszczę wtedy singielkom, bo na takich obiadach mogą mówić, że poświęcają się karierze, że nie obchodzą ich związki, a o dzieciach nie myślą. Na rodzinnych obiadach słyszę diagnozy i hipotezy. Kobiecie z dwójką dzieci będzie trudno znaleźć miłość (dziękuję, bardzo pocieszające) - No tak, musisz się już z tym pogodzić, że miłość w życiu ci nie wyszła. Masz za to dzieci (wspaniale to mi na pewno starczy do końca moich dni, dzieci doskonale zastępują mężczyznę), - Zobacz, a ciotka Janka to jest panną? Całe życie sama. Ty na szczęście masz dzieci (jakby dzieci były pokarmem, który powinien wystarczyć za wszystko) - Może jeszcze do ciebie wróci (czyli oddawanie mojego losu w ręce kogoś, z kim mi nie wyszło i kto zawiódł. A przede wszystkim, z kim już nie chcę być). W pracy słyszę diagnozy, hipotezy oraz pytania - A co ty taka kąśliwa dziś? - Na pewno jest kąśliwa, bo rzucił ją mąż - Kiedyś była fajną szefową, już nie jest. Cicho, cicho, wiesz co się stało? Mąż ją zdradził - Znajdź sobie kogoś na seks, będzie ci lepiej i nie będziesz taka męcząca. Nawet przyjaciółki rzucają teksty w stylu: - jeszcze będzie żałował - biedna ta Anka, ma trzydziestkę i rozpier… życie - oj, martwię się tobą. Ciężko jest znaleźć kogoś po trzydziestce, jak się jest singielką. A z dziećmi? To już tylko z odzysku…. Oczywiście. Oczywiście. Chciałam powiedzieć coś w imieniu wielu, a na pewno kilku samotnych trzydziestolatek, matek. Kochani, nie martwcie się o nas. Nie współczujcie, nie użalajcie. Wpadnijcie z winem, ciastkiem, dobrym sokiem po to, żeby porozmawiać o sobie, a nie tylko przyglądać się, czy jeszcze oddychamy, czy nasze poczucie wartości pełza, czy już zaginęło. Nie podcinajcie nam skrzydeł na rodzinnych obiadach, nie mówcie, że o la boga, ale z niego drań, jak będzie żałował, i jaka świnia wobec dzieci. Wiele z nas wcale nie chce, żeby żałował, a że jest świnią to wiemy. Przeżywamy to każdego dnia, bo naprawdę martwimy się o dzieci. Że nie mają ojca. Że ojciec nie jest idealny. Że nie płaci, znów się spóźnia, nie dzwoni, choć obiecał. Ale nie biadolcie z nami. To nie pomaga. Pomóżcie, bez słowa, zabrać dziecko do przedszkola, wpadnijcie w niedzielę, żebyśmy mogły się w spokoju wykąpać i napić kawy. Bądźcie. Czasem bardziej boli nas teatr wokół nas, niż konkretne zdarzenie. P.S. Mam trzydzieści lat, nie mam żadnych zmarszczek. Nie mam mężczyzny, bo nie jestem gotowa. Wiem, że kiedyś spotkam nową miłość.Teraz jestem matką i pracownikiem. Nie, to nie jest koniec świata. Czytaj także: „Mój mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Gdy ja rodziłam naszą córkę on był z nią...” „To ty zepsułaś moim dzieciom wspomnienia” - zdradzona kobieta pisze list do kochanki męża „Córka oskarżyła mojego konkubenta o gwałt. Jak mogłam nie wiedzieć, że żyję z takim bydlakiem!”
„Jestem 3 lata po ślubie, a już chcę się rozwieść. Nie ma między nami bliskości, są tylko obowiązki i kredyt”
„Mieliśmy zaledwie po 22 lata, gdy braliśmy ślub pod presją rodziców. Teraz żałuję, bo gdybym poczekała jeszcze te kilka lat, być może dzisiaj nie byłabym o krok od rozwodu ze swoim mężem. Może spotkałabym kogoś lepszego...?”
Jak to jest, że tak silne uczucie, które kiedyś nas łączyło, z każdym dniem wygasało coraz bardziej, by w końcu zgasnąć? Przecież byliśmy tak bardzo w sobie zakochani? Chociaż przyznam, że ślub to nie do końca mi „leżał”. Wzięliśmy go trochę ze względu na presję rodziców, który nie chcieli, żebyśmy „żyli w konkubinacie”. Mieliśmy zaledwie po 22 lata, czy to nie za wcześnie na decyzję na całe życie? Teraz żałuję, bo gdybym poczekała jeszcze te kilka lat, być może dzisiaj nie byłabym o krok od rozwodu ze swoim mężem. Najgorsze jest to, że nie mam nic szczególnego do zarzucenia. To nie jest mąż, który pije i bije, lecz poczciwy chłopak, naprawdę dobry człowiek. Problem w tym, że między nami nie ma już tej dawnej namiętności, uczucia, pasji, pożądania i zrozumienia. Nasza miłość została przytłoczona przez prozę życia, oboje czujemy się niespełnieni, a przecież mam dopiero po 25 lat. Otoczenie naciska, że czas na dziecko, jednak nam nie w głowie powiększanie rodziny, bo nawet seksu już nie uprawiamy! Nasze rozmowy ograniczają się do grzecznościowych pogaduszek przy posiłkach i rozmów o obowiązkach domowych i rachunkach. Czy tak wygląda życie szczęśliwego małżeństwa? Czy tak wygląda dorosły związek? Bo sama zastanawiam się, czy to tylko moje spostrzeżenia czy wszystkie małżeństwa tak wyglądają. Jestem na skraju depresji Wracam do domu i czuję, że dzielę życie z obcym człowiekiem. Nie wyobrażam sobie, że mam się obok niego budzić do końca życia. Chcę wnieść pozew o rozwód. On chyba też, choć na razie żadne z nas nie powiedziało tego wprost. Obawiam się, co powiedzą na to rodzice. Skoro nie chcieli, żebyśmy żyli w konkubinacie, to co będzie, jak dowiedzą się o rozwodzie? Problem jest jeszcze w tym, że wzięliśmy wspólny kredyt na 20 lat na mieszkanie. Ale z drugiej strony wiem, że to moje życie i nie mogę pozwolić na to, żeby tak wyglądało do końca życia. Co powinnam zrobić? Rozwieść się czy tkwić w tym związku, mimo tego, że nie jestem w nim szczęśliwa? Przeczytaj więcej listów do redakcji:„Czekaliśmy na dziecko 12 lat. Syn urodził się 10 tygodni wcześniej z poważną wadą serca. Dlaczego los tak mnie pokarał?”„Moja żona zmarła przy porodzie. Ja nie byłem gotowy zostać samotnym ojcem i po prostu oddałem córkę do adopcji”„Zaszłam w ciążę w wieku 15 lat i bardzo długo to ukrywałam. Bałam się reakcji rodziców”
„Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
„Mężczyzna zawsze może więcej. Zostawia rodzinę i zaczyna wszystko od nowa, z czystą kartą. To kobieta zostaje z dziećmi i wszystkimi problemami, Cieszy się, gdy były mąż lub partner płaci alimenty...”.
Po ślubie oczywiście nadal się kłóciliśmy i godziliśmy na przemian, kilka miesięcy po urodzeniu Moniki napisałam nawet pozew rozwodowy. Byłam wtedy pewna, że to już koniec naszego małżeństwa; sprawdziłam nawet, który autobus dojeżdża do gmachu sądu, żeby zawieźć dokument. Nim jednak to nastąpiło, Paweł znowu zrobił coś wzruszającego, ja uznałam, że kocham go nad życie – i od nowa wskoczyliśmy na huśtawkę emocjonalną. Może dlatego, gdy po kolejnej dzikiej awanturze tym razem to on oznajmił, że ma dość, i złożył pozew rozwodowy, nie potraktowałam tego poważnie. Myślałam, że wycofa pozew, kiedy znowu się pogodzimy. Ale tym razem to nie nastąpiło. – Nie rozumiesz, Amelia? Ja już tak dłużej nie mogę! Chcę żyć normalnie! – krzyczał. – Masz kogoś, tak? – zaatakowałam go natychmiast. – Kim ona jest?! – Nie mam nikogo. Chwilowo w ogóle nie mam ochoty myśleć o kobietach. Ale to nie znaczy, że tym razem się ugnę i wycofam pozew. Mówię serio: chcę rozwodu. Na rozprawie miałam uczucie, że to wszystko jest kompletnie nierealne. Ja w sali sądowej. Jakaś kobieta z łańcuchem na szyi wypytująca o to, kiedy ostatni raz współżyliśmy i czy kocham męża. Paweł, który mówił o nerwicy, bezsenności i depresji, w które rzekomo wpędziło go małżeństwo ze mną… Rozwiedliśmy się ostatecznie na trzeciej rozprawie. Paweł wspaniałomyślnie zostawił mi mieszkanie i wszystkie nasze oszczędności. Chciał tylko świętego spokoju. Spokoju ode mnie. Niczego więcej. Jednak wcale już tego nie chciał jakiś czas później, kiedy spotkaliśmy się na ślubie znajomych. Emocje wzięły górę Przez całą ceremonię czułam na sobie jego wzrok, a kiedy się odwróciłam, trafiłam spojrzeniem prosto w jego źrenice. Doświadczyłam wtedy dokładnie tego samego co wtedy, gdy spotkaliśmy się pierwszy raz. Emocji nie do zignorowania. Wiedziałam, że on też zareagował, jakby poraził go prąd. Tak właśnie na siebie działaliśmy. Podczas wesela nie mogłam się powstrzymać, żeby na niego nie zerkać co jakiś czas. Przyłapał mnie na tym, oczywiście. A może to ja przyłapałam jego? Wpadliśmy na siebie – mało romantycznie – pod toaletą. No i stało się: znowu wzięły górę szalone emocje i fizyczne pożądanie. Znajomi gratulowali nam, że do siebie wróciliśmy. Przytuleni przetańczyliśmy całą noc, a potem poszliśmy do jednego pokoju. Sielanka trwała niecałe dwa tygodnie. Jak zawsze przyszły konflikty, pretensje i znowu dzikie emocje, tym razem negatywne. – Idiotyczny błąd – tak skomentował Paweł nasz powrót do siebie. – Nie chcę cię nigdy więcej spotkać. Mówię poważnie. To, co nas łączy, jest toksyczne. Kompletnie chore - zgodziłam się z nim i kazałam mu zniknąć na dobre z mojego życia. Jednak trzy tygodnie później zostawiłam mu na poczcie głosowej wiadomość: „Jestem w ciąży. Z tobą, więc racz się odezwać”. Nawet nie pamiętam, czy wtedy chciałam, żeby Paweł do mnie wrócił. W jednej chwili za nim tęskniłam, w drugiej przypominało mi się, jak wiele mam do niego żalu o różne sprawy. Miotałam się między pragnieniem jego bliskości a czymś, co niebezpiecznie przypominało nienawiść. To on zadecydował, że nie będzie żadnego powrotu. Zostałam samotną matką z dwójką dzieci Tak samo jak moja mama. – Ja dałam sobie radę, to i ty dasz – pocieszała mnie. – My, kobiety musimy być dzielne, bo na mężczyzn nie można liczyć. Twój ojciec zażądał rozwodu, kiedy miałaś niecałe dwa lata, a Asia pięć miesięcy. I co miałam zrobić? Załamać się? Nie! Byłam twarda. A teraz ty też musisz! Moja mama była niemal heroską. Wychowała mnie i siostrę w latach 90. Utrzymywała nas z jednej pensji, bo ojciec skutecznie wymigiwał się od płacenia alimentów. Był skończonym dupkiem i egoistą, miał w nosie swoje dwie córki i byłą żonę. Pamiętałam go z dzieciństwa: odwiedził nas kilka razy, zawsze ze swoją mamą, babcią Tosią. Cieszyłyśmy się z siostrą z tych wizyt, bo oznaczały prezenty, lody i wesołe miasteczko. Szłyśmy z tatą, trzymając go za ręce i zajadając się słodyczami, które nam przywoził. Dopiero jako nastolatka zorientowałam się, że zawsze za wszystko płaciła babcia; ona też z pewnością kupowała dla nas upominki. Zrozumiałam – i to był dla mnie cios – że ojciec nigdy nie odwiedziłby nas z własnej woli. Robił to, bo jego matka dosłownie go zmuszała. Kiedy już byłam dorosła, mama powiedziała mi, że od byłej teściowej dostawała regularne wpłaty na konto. Coś na kształt dobrowolnych alimentów. Kiedy babcia Tosia zmarła, poszłyśmy wszystkie trzy na pogrzeb. I tylko my płakałyśmy nad jej grobem. Tamtego dnia ojciec podszedł do nas sztywnym krokiem i przywitał się, wyciągając do każdej rękę. Uścisnęłam ją, czując się tak, jakbym witała się z zupełnie obcym człowiekiem. Którego w dodatku nie lubię. – Myślałam, że z Pawłem i ze mną będzie inaczej… – rozkleiłam się przy mamie. – Wiem, że córki często powtarzają błędy matek, że nieraz powielają całą historię ich życia, ale myślałam, że mnie się uda! Dlaczego wszystko musiało się tak skończyć? Gdzie zrobiłam błąd?! – Nie jesteś niczemu winna, kochanie – powiedziała mama z czułością. – Po prostu, tak jak ja, trafiłaś na nieodpowiedniego mężczyznę. Niedojrzałego, egocentrycznego palanta, który nie potrafił cię docenić… Który zostawił cię z dwójką dzieci, chociaż przysięgał ci miłość i opiekę aż po grób! – rozkręcała się coraz bardziej. – Odrażającego, samolubnego sukinsyna, który… Nagle uświadomiłam sobie, że mama wcale nie mówi o Pawle. Wylewała złość i żal do mojego ojca. A Paweł jedynie potwierdził to, co od swojego rozwodu sądziła o wszystkich mężczyznach… Na szczęście okazało się, że jej historia nie powtórzyła się w każdym detalu. Paweł wprawdzie niezbyt interesował się Moniką, a już wcale Kubusiem, ale przynajmniej płacił alimenty. Miałam więc minimum pieniędzy na życie. Wykańczało mnie co innego. – Cały czas siedzę z dziećmi, nie mogę nawet wyjść na szybkie zakupy! – skarżyłam się mamie i siostrze. – A najgorsze jest to, że do przedszkola w pierwszej kolejności przyjmowane są dzieci rodziców pracujących. Jeśli nie pójdę do pracy, Monika się do przedszkola nie dostanie. A jak ona się nie dostanie, to ja przez następne trzy lata nie będę mogła wrócić do pracy! Błędne koło! Zaczynałam wpadać w histerię Ze względu na małą różnicę wieku, woziłam dzieciaki w jednym wózku – Monikę spacerówką z przodu, Kubusia w gondoli. Na dole zakupy. W efekcie wózek ważył jakieś 25 kilo i nie byłam w stanie wnosić go po schodach czy do autobusu. Kupiłam więc dla Kubusia nosidełko i woziłam tylko Monikę. I było mi jeszcze ciężej i trudniej. – Ty cholerny sukinsynu… – mamrotałam, szarpiąc się z ciężkimi siatami i dwójką małych dzieci na śliskim chodniku. W wyobraźni ciągle przemawiałam do mojego podłego eksmęża, który – jak do mnie szybko dotarło – przeżywał właśnie pełnię młodości, szlajając się po klubach nocnych z kolejnymi dziewczynami. Wiele razy prosiłam mamę o pomoc, ale ona wciąż pracowała na cały etat i mogła posiedzieć z dziećmi najwyżej czasami wieczorem. Oczywiście sprawdziłam ceny prywatnych żłobków i przedszkoli, zadzwoniłam do kilku opiekunek z ogłoszenia – i opadły mi ręce. Jeśli chciałam wrócić do pracy, dzieciaki musiałyby chodzić do placówek publicznych. A nie miały szans się do nich dostać, ponieważ nie miałam pracy. Asia, moja siostra, też bardzo chciała mi pomóc, lecz jako pielęgniarka miała jeszcze mniej wolnego czasu niż zwykły człowiek. Jedyne, co mogła zrobić, to wysłuchiwać moich narzekań i utyskiwań na mężczyzn, których zaczynałam szczerze nienawidzić. – Zaczynasz mówić jak mama – zwróciła mi raz uwagę. – Bo mama ma rację! – wrzasnęłam. – Ojciec ją zostawił z dwójką dzieci, Paweł mnie zostawił z dwójką dzieci! Co z facetami jest nie tak?! No powiedz mi! Po drugiej stronie linii zapadła chwila ciszy, a potem Asia rzuciła bombę. – À propos… Widziałam się niedawno z ojcem. Wiesz, on żałuje, że tak wszystko schrzanił… Przepraszał mnie ze sto razy… To teraz starszy człowiek, który ma świadomość, że zawiódł wszystkich. – I po co mi to mówisz? – eksplodowałam. – Ma poczucie winy? No nie mów! Zostawił nas na łasce losu i się zwinął, bo nie chciało mu się brać odpowiedzialności za rodzinę! A teraz mam mu wybaczyć, bo się zestarzał i żałuje? Błagam cię… Asia zawsze miała miększe serce niż ja. A może moje po prostu stwardniało, bo dostałam od życia mocniej w kość? W każdym razie odmówiłam spotkania z ojcem. Podobno prosił ją, żeby to załatwiła. Nie miałam najmniejszej ochoty go widzieć. Siostra jednak chyba mnie nie posłuchała i kilka dni po tej rozmowie, późnym wieczorem, ktoś zadzwonił do moich drzwi. – Słucham pana? – powiedziałam do wysokiego, starszego mężczyzny w okularach. – Amelia… To ja. Tata… – powiedział cicho. Tak, to był on. Ogolił brodę i posunął się w latach, dlatego go nie poznałam. Prosił, żebym go wpuściła, chciał porozmawiać. Sprzeciwiłam się, ale wtedy z pokoju dobiegł mnie płacz Kubusia. Nie miałam czasu dłużej dyskutować w drzwiach. – No dobrze, wejdź, ale tylko na chwilę – zastrzegłam się. Okazało się, że Kubuś był rozpalony. Kompletnie zignorowałam więc ojca i zajęłam się odmierzaniem dawki syropu i mieszaniem mleka dla dziecka. – Asia mówiła, że masz dwójkę maluchów – zaczął ojciec. Siedział przy stole w kuchni i próbował nawiązać ze mną kontakt. – Tak, mam – ucięłam. – Możesz to pomieszać? A potem przelać to tutaj? Monisiu, kochanie, czemu chodzisz boso? – zwróciłam się do córeczki, która przydreptała do kuchni, zwabiona krzykami brata. – Możesz jej założyć skarpetki? To ostatnie pytanie skierowałam do ojca, bo na rękach miałam wijące się niemowlę, syrop ściekał mi z łyżeczki, a trzylatka chodziła na bosaka po zimnej podłodze. Zanim uśpiłam Kubusia i ponownie położyłam spać Monikę, minęła prawie godzina. Niewiele mnie obchodziło, że w tym czasie mój ojciec siedział samotnie w kuchni. Nie zaproponowałam mu nawet szklanki wody i miałam to gdzieś. – Amelko, ja przepraszam, że ci przeszkadzam, ale chciałem… – Tak, wiem, porozmawiać – prychnęłam, biorąc się do czyszczenia butelek spiralną szczotką. – Cholera! – krzyknęłam, bo potrąciłam kubek i wylało się z niego mleko z miodem, którego nie dopiła Monika. Czekaj, posprzątam to – rzucił ojciec, chwycił kilka papierowych ręczników i klęknął na podłodze. – W sumie to dalej się klei – zauważył, dotykając podłogi palcem. – To możesz ją umyć! – warknęłam rozzłoszczona. – Ja nie mam czasu się w tyłek podrapać! – Dobrze, a gdzie masz szmatę? To pytanie zbiło mnie z tropu. Naprawdę ten obcy facet, mieniący się moim ojcem, chciał zmywać podłogę w mojej kuchni?! Okazało się, że chciał – umył nie tylko podłogę, ale starł też stół, wyszorował patelnię i poskładał całą miskę prania. A potem zapytał, w czym jeszcze może mi pomóc. Nagle opadłam z sił. Wieczorami zawsze byłam koszmarnie zmęczona, dosłownie kleiły mi się oczy. Nie miałam energii, żeby zrobić ojcu porządną awanturę o przeszłość. Powiedziałam więc, że jeśli naprawdę chce mi pomóc, to może następnego dnia iść po numerek do przychodni, żebym mogła zawieźć małego do lekarza. – Trzeba stanąć w kolejce pod przychodnią o szóstej – poinformowałam go nie bez satysfakcji. – To co? Pójdziesz? – Oczywiście! Zadzwonię, jak tylko go zarejestruję! – obiecał. Załatwił numerek na dziesiątą. Nie mam pojęcia, jak zdobyłabym go w inny sposób. Przecież nie mogłam stać na zimnie z chorym maluchem i marudzącą trzylatką… Ojciec czekał w przychodni. Wziął na ręce Monikę, żebym mogła zająć się Kubusiem. Został z nią w poczekalni, a potem poszedł do apteki po antybiotyk. W domu pilnował dzieci, podczas gdy ja gotowałam zupę, a kiedy zapadły w drzemkę, zapytał, co jeszcze może zrobić. Powiedziałam, że zepsuła mi się klamka w jednym oknie, więc zajął się jej naprawą. Przez cały dzień słowem nie wspomniał o moim dzieciństwie czy własnej potrzebie ekspiacji. Po prostu mi pomagał, a ja przyjmowałam to z rosnącą ulgą, że wreszcie nie jestem z tym wszystkim sama. Kolejnego dnia zaproponował, że przywiezie duże zakupy. Dałam mu pieniądze i listę. Przywiózł cztery torby, oddał mi listę z przekreślonymi pozycjami oraz całą kwotę. – Mam dobrą emeryturę – wyjaśnił, lekko skrępowany. – Proszę, pozwól mi zapłacić za ten rachunek. Chciałam mu zrobić awanturę. Zapytać, co on sobie myśli, i czy sądzi, że jedne głupie zakupy zrekompensują lata niepłacenia alimentów. Byłam jednak za bardzo zmęczona po nocy nieprzespanej z powodu choroby Kuby. Machnęłam więc ręką i po prostu zajęłam się rozładowywaniem siatek. Przez całą chorobę synka ojciec przychodził codziennie, żeby zabrać Monikę na plac zabaw czy skoczyć do apteki. Raz odkurzył mi całe mieszkanie. Innym razem naprawił kółko w spacerówce. Uszczelnił cieknący kran i zawiózł do naprawy mikrofalówkę. Zaczęłam z nim normalnie rozmawiać jakoś tak po dwóch tygodniach. Dowiedziałam się, że mieszka sam, ma tylko kota. Że przez rok pracował na Ukrainie, ale wrócił do kraju z powodu wojny. Jako emerytowany pracownik naukowy miał zaskakująco wysoką emeryturę. I że był współautorem jakiegoś podręcznika akademickiego dla studentów politechniki. To wszystko było dla mnie nowością, bo przecież tak naprawdę prawie nic o nim nie wiedziałam. Najbardziej zdumiało mnie, że miał tytuł doktora. Mój ojciec był doktorem! – z tego powodu poczułam nieoczekiwany i… nieco zawstydzający przypływ dumy. Przecież wcale nie zamierzałam być z niego dumna! Ani nawet go lubić! Musiałam jednak przyznać, że odkąd zjawił się w moim życiu, z wszystkim było mi łatwiej. Dzieci go uwielbiały, a on chętnie zabierał je na spacery. Zyskałam w ten sposób czas na przygotowanie swojego CV. A potem rozsyłałam je, gdzie tylko mogłam. Wiosną dostałam pierwsze zaproszenie na rozmowę o pracę, potem następne. W końcu ktoś oddzwonił z wiadomością: – Jest pani przyjęta. I wtedy padł na mnie blady strach! Prawdę mówiąc, nie liczyłam na to, że ktoś mnie zatrudni. Nie wierzyłam, że stanie się to tak szybko. I co teraz miałam zrobić z dziećmi? Kiedy ojciec wrócił ze spaceru, zastał mnie gorączkowo wydzwaniającą do opiekunek z listy, którą pospiesznie ściągnęłam z internetu. Gdy na chwilę przerwałam, zapytał, dlaczego nagle szukam opieki do dzieci. – Bo dostałam pracę! – podzieliłam się z nim dobrą nowiną. – Będzie mnie stać na opiekunkę, chociaż będę musiała jej oddać większość pensji… No ale trudno, nie mogę przepuścić takiej okazji. – Amelia, a może ja bym się zajął dzieciakami? – zapytał ojciec, sprawnie przebierając Kubusia w pajacyk. – Mam dużo wolnego czasu, a one mnie lubią – uśmiechnął się do Moniki, która usiłowała zainteresować go swoim pluszowym kangurkiem. – Po co masz płacić obcej osobie, skoro mogą zostać z własnym dziadkiem? Odruchowo odmówiłam, ale potem zaczęłam się zastanawiać. Nic nigdy nie zmieni faktu, że mój ojciec był fatalnym mężem i beznadziejnym tatą. Ale obserwowałam go od kilku tygodni i widziałam jedno: jako dziadek naprawdę się sprawdzał. Może zżerały go wyrzuty sumienia, a może po prostu późno dojrzał emocjonalnie – myślałam sobie. Jednak faktem było, że kochał wnuki, a ja potrzebowałam pomocy. Powiedziałam więc, że zobaczymy, jak to się sprawdzi. Opiekunkę zawsze mogłam zatrudnić później. Sprawdziło się bardzo dobrze. Ojciec bardzo zaangażował się w opiekę nad wnukami. Teraz, kiedy wracam do domu, dzieci są nakarmione, czyste i szczęśliwe. Złożyłam podanie do przedszkola i Monisia została przyjęta, zacznie tam chodzić od września. Kubuś dosłownie szaleje za dziadkiem. Trochę to komicznie wygląda, kiedy starszy pan w okularach, wyglądający na profesora, spaceruje z takim maluchem w nosidełku, ale chyba sąsiadki i mamy z osiedlowego placu zabaw się już przyzwyczaiły do tego widoku. Chyba nawet odrobinę mi zazdroszczą. Jedyny problem jest z mamą. Kiedy dotarło do niej, kto opiekuje się moimi dziećmi, zrobiła mi awanturę, że jestem nielojalna i nie liczę się z jej uczuciami. Na szczęście następnego dnia przeprosiła. Trudno jej zaakceptować obecność byłego męża w życiu moim i dzieci, ale stara się, bo nas kocha. Niedawno Asia przyznała się, że to ona powiedziała ojcu o mojej dramatycznej sytuacji. Działali w porozumieniu. Ona chciała nas pogodzić, on – bliżej poznać. I cieszę się, że tak się stało. Już wystarczy tych rozstań i porzuceń w naszej rodzinie. Cudownie, że zdarzył się choć jeden powrót. W tym wypadku – ojca marnotrawnego. Czytaj także: „Mąż szydził z mojej nadwagi i odstającego brzucha. Wszędzie masz tłuszcz i brzydzę się ciebie - często słyszałam” „Matka zerwała ze mną kontakt, bo nie ochrzciłam dziecka. Czy to ważne, co powiedzą ludzie?” – list do redakcji „Zakazany owoc najlepiej smakuje. Czy dlatego seks z narzeczonym przyjaciółki jest tak nieziemski?” - historia Izabeli
Doda i Emil Stępień są już po rozwodzie. „Przeżyłam to bardziej niż myślałam”
Para, która rozstała się w atmosferze wzajemnych oskarżeń, podziękowała sobie jednak za spędzony wspólnie czas. Uda im się kiedyś zakopać topór wojenny?
Doda i Emil Stępień są już oficjalnie po rozwodzie. Rozprawa, która odbyła się 15 listopada 2021, oficjalnie zakończyła ich małżeństwo. Rozstanie przebiegało w atmosferze skandalu spowodowanego oskarżeniami pod adresem przedsiębiorcy - miał on się nie wywiązywać z umów z kontrahentami, a także nie płacić swoim zleceniobiorcom, również tym, których zatrudnił do pracy nad filmem „Dziewczyny z Dubaju”. W międzyczasie, sama Doda wyznała, że była ofiarą przemocy emocjonalnej ze strony męża. Potwierdziło to nagranie, które opublikował Piotr Krysiak - autor książki, na podstawie której Dorota Rabczewska i Emil Stępień nakręcili film. Zarejestrowany na nim Stępień wyraźnie obraża i poniża swoją żonę, która dąży do załagodzenia konfliktu. Rozwód Dody i Emila Stępnia Dzień po rozprawie, artystka opublikowała na swoim Instagramie oświadczenie oraz zajawkę nowego projektu, którego premiera będzie miała miejsce 21 listopada o godzinie 19. –Nie dałam wczoraj znać, bo jednak przeżyłam swój rozwód bardziej niż myślałam i musiałam to przetrawić w samotności. Dziękuję sądowi za poprowadzenie sprawy sprawnie i w pełnym szacunku. Dziękuję Emilowi za wspólnych 5 lat. Prywatnych i zawodowych – napisała Doda. Chociaż rozwodzący się małżonkowie wcześniej weszli w otwarty konflikt na łamach internetu, a Stępień nie szczędził Rabczewskiej nieprzyjemnych komentarzy, teraz przedsiębiorca zdecydował się na kulturalny gest w stronę artystki i publicznie wystosował pod jej adresem przeprosiny i podziękowania za wspólnie spędzone lata. – Życzę ci dużo szczęścia i takiej miłości, na którą ciągle czekasz. Zasługujesz na nią (...) Wszystkiego dobrego na nowej drodze życia. Proszę, wybacz mi moje błędy. Przepraszam – napisał Emil Stępień. Czytaj też: Małgorzata Socha ukrywa swojego męża przed mediami? „Nie jest osobą publiczną i nie chce się pokazywać” Sandra Kubicka o zerwanych zaręczynach. Wyznała, dlaczego odwołała ślub miesiąc przed ceremonią Katarzyna Figura o relacji z Dodą: „Bywało różnie”
„Mąż mnie zostawił dla ciężarnej kochanki. Moja niepłodność stała się świetnym wytłumaczeniem jego zdrady”
„Wiedział, że mogę mieć kłopot z zajściem w ciążę. Jeszcze przed ślubem ustaliliśmy, że będziemy chcieli postarać się o adopcję”.
O swoich trudnościach z ewentualnym zajściem w ciążę wiedziałam jakoś od liceum. Miałam wtedy problemy z miesiączkami, były strasznie nieregularne; czasem miałam okres co dwa tygodnie, innym razem zanikał na cztery miesiące. Raz było to delikatne plamienie, by za chwilę przerodzić się wręcz w krwotok. Do tego doszło kilka innych objawów i wreszcie w wieku 17 lat zaczęłam leczyć się u ginekologa. Już po kilku wizytach usłyszałam diagnozę – cierpiałam na tak zwany syndrom LUF: moje owulacje były bezjajeczkowe. Poza tym miałam zespół policystycznych jajników i kilka innych nieprawidłowości w budowie mojego układu płciowego, co w połączeniu z lekami, które musiałam zacząć zażywać, właściwie całkowicie skreślało moje szanse na poczęcie dziecka. Przykro mi, ale nie będzie pani matką Początkowo nie było to dla mnie aż tak straszne. Byłam młoda i ciąża wydawała mi się zupełną abstrakcją. Która nastolatka zrozumiałaby tak naprawdę sens słów: – Przykro mi, ale nie będzie pani matką. Ja nie rozumiałam, nie załamało mnie to. Może kiedyś coś wymyślą, jakoś to będzie – mówiłam sama do siebie i naprawdę tak myślałam. Najważniejsze dla mnie było, że wreszcie dostałam leki, dzięki którym moje miesiączki się unormowały i mogłam w miarę normalnie funkcjonować. Z biegiem lat jednak moje myślenie się zmieniło. Dorosłam, spotykałam się z mężczyznami. Moje siostry rodziły dzieci… A ja zaczynałam im najzwyczajniej w świecie zazdrościć i coraz częściej myśleć o tym, że sama nigdy nie będę mogła doświadczyć macierzyństwa. Dopiero wtedy zaczęło do mnie tak naprawdę docierać, jakie skutki ma moja choroba, z czym się wiąże. Blokowało mnie to też w kontaktach z facetami. To znaczy w sumie z jednym facetem, Darkiem. Był pierwszym takim partnerem na poważnie. Nie wiedziałam, jak powiedzieć mu o swoich problemach. Nie było to przecież coś, czym afiszowałam się i opowiadałam każdemu na pierwszej randce. Tym bardziej że zazwyczaj moje „miłości’ kończyły się po kilku spotkaniach, tym razem było jednak inaczej. Zakochałam się za zabój i widziałam, że jest to odwzajemnione uczucie. Najpierw pożyjemy, potem pomyślimy o dziecku Im dłużej trwał nasz związek, tym było mi trudniej. Im częściej Darek zaczynał poważne tematy i wspominał o rodzinie, tym bardziej się spinałam i blokowałam. Chciałam mu powiedzieć, ale ciągle nie mogłam znaleźć odpowiedniego momentu. Wiedziałam, że ma prawo wiedzieć, ale bałam się, że to będzie koniec naszego związku, że Darek mnie po prostu zostawi. Byłam bezużyteczna… Aż w końcu zaplanowaliśmy urlop w górach. Mieliśmy tam świętować drugą rocznicę naszego związku. Uznałam, muszę mu wyznać prawdę. Tak, usiądziemy przy kominku, z grzańcem w dłoniach i powiem mu o wszystkim. Ma prawo wiedzieć! A to będzie idealny moment i okoliczności – postanowiłam przed wyjazdem. Jednak Darek pokrzyżował moje plany. Już pierwszego wieczoru, kiedy miałam zamiar wszystko mu wyznać. Od rana był jakiś dziwny, nieobecny, zdenerwowany. Wystraszyłam się nawet, że ten wyjazd ma być pięknym zakończeniem naszego związku. Przynajmniej nie będę musiała mu o niczym mówić, problem z głowy – pomyślałam, ale zaraz palnęłam się w głowę. Po kolacji wróciliśmy do pokoju. Rzeczywiście w kominku trzaskał ogień. Ale na stole, zamiast grzańca, zobaczyłam… szampana! – A to co? Widzę, że świętujemy z pompą – próbowałam zażartować. – I mam nadzieję, że będziemy świętować jeszcze huczniej – dodał Darek. Spojrzałam na niego zdezorientowana, a wtedy on uklęknął, wyjął z kieszeni pudełeczko z pierścionkiem i spytał: – Czy zostaniesz moją żoną? Boże! To mogłyby być wymarzone oświadczyny! Piękna, górska sceneria, ogień w kominku, szampan, śliczny pierścionek i cudowny mężczyzna! Ale… Nie w mojej sytuacji. Usiadłam i rozpłakałam się jak bóbr. – Kochanie, co się stało? Coś nie tak? Nie podoba ci się pierścionek? A może… Może ty wcale nie chcesz ślubu…? – zaczął pytać, siadając obok mnie i troskliwie, acz z obawą, gładząc mnie po policzku. Wtedy nie wytrzymałam. Becząc i łkając, powiedziałam Darkowi o wszystkim – o tym, że jestem chora, mam problemy, przez które nigdy nie zajdę w ciążę. O swoim strachu i niepewności. O tym, że nie wiedziałam, jak mu o tym powiedzieć. – I zaplanowałam dzisiaj, że wreszcie ci to wszystko wyznam, bo przecież masz prawo wiedzieć. A ty z tym pierścionkiem wyskoczyłeś… Boże, Darek, tak cię przepraszam! Wiem, że dawno powinnam ci była powiedzieć. Teraz masz prawo mnie zostawić i …. – Przestań, głuptasie! Wprawdzie jeszcze ci nie ślubowałem, dopiero mam zamiar, ale nie wiesz, jak to jest? „W zdrowiu i w chorobie, na dobre i na złe” – powiedział Darek. Mocno mnie przytulił. Dla Darka to nie był problem Byłam taka szczęśliwa, nie mogłam wprost w swoje szczęście uwierzyć. I dalej też było jak w bajce. Przygotowania do ślubu, rezerwacja sali, nauki przedmałżeńskie, biała suknia i wesele do rana. Początkowo nie myśleliśmy o dzieciach. Chociaż jeszcze przed ślubem ustaliliśmy, że będziemy chcieli postarać się o adopcję. Ale za jakiś czas. Póki co mieliśmy po 25 lat, chcieliśmy trochę wykorzystać życie, podróżować, zająć się karierą, odłożyć pieniądze, a po trzydziestce zacząć starania. I wszystko szło zgodnie z naszym planem. Pracowaliśmy, w weekendy spotykaliśmy się ze znajomymi albo wychodziliśmy gdzieś na miasto. Dwa razy w roku wyjeżdżaliśmy na urlop – raz za granicę, do ciepłych krajów, a drugi gdzieś w Polskę. Tatry, Mazury, Bieszczady, Bałtyk, Kaszuby – były miliony miejsc, które chcieliśmy zobaczyć. W pracy też nam się układało. Darek piął się po kolejnych szczeblach kariery w korpo. Niestety, wiązało się to z częstymi wyjazdami i pracą po godzinach. Mieliśmy dla siebie coraz mniej czasu i dochodziło do dość częstych spięć. Ja uważałam, że Darek przesadza, że zafiksował się tylko na pracę. – Spędzasz tam po 10, 12 godzin na dobę, czasem nawet siedem dni w tygodniu! Kiedy ostatnio byliśmy w kinie albo restauracji? – wyrzucałam mu. On zaś narzekał, że go ograniczam i mam niskie ambicje. Bałam się o nasz związek. Z dnia na dzień pojawiało się na nim coraz więcej rys. A poza tym… Zastanawiałam się, czy aby Darek nie zmienił zdania co do adopcji. Ja byłam już na to gotowa. On chyba niekoniecznie. Odszedł, gdy kochanka zaciążyła Z czasem zaczęłam się niepokoić, że mój cudowny mąż mnie zdradza. Te częste wyjazdy, późne powroty, weekendowe szkolenia… Poza tym dziwne SMS-y i tajemnicze telefony, kiedy już był w domu. Aż któregoś dnia sam mi o tym powiedział. Podczas niedzielnego obiadu, między rosołem a potrawką, Darek stwierdził po prostu, że ode mnie odchodzi. – Mam kogoś, to trwa już kilka miesięcy. Nie chcę cię dłużej okłamywać. Muszę… Chcę odejść. Zwłaszcza teraz. Byłam zdezorientowana, załamana. Nie rozumiałam, co on w ogóle mówi! – Co to znaczy „zwłaszcza teraz”? – dopytywałam wściekła. Darek milczał, spuścił głowę. Dopiero po chwili powiedział: – Ada jest w ciąży. Będziemy mieli dziecko, więc sama rozumiesz… Poczułam się tak, jakbym dostała obuchem w łeb. Nie dość, że mój mąż, facet, którego kochałam i którego, wydawało mi się, świetnie znam, oświadcza mi właśnie, że od kilku miesięcy prowadzi podwójne życie, zdradza mnie i okłamuje, to jeszcze okazuje się, że będzie miał dziecko. Wiem, że to irracjonalne, ale w pierwszej chwili właśnie ten fakt uznałam za większą zdradę. Przecież wiedział, że nie będziemy mieć dzieci. Ustaliliśmy, że je adoptujemy. A teraz on się wyłamuje z umowy i będzie miał dziecko z kimś innym. I to swoje dziecko, z krwi i kości. Nie czyjeś, nie adoptowane. Jak mógł? Przecież nie tak się umawialiśmy! „Mój mąż zginął w wypadku samochodowym. Jechała z nim jego kochanka... moja siostra” To był dla mnie strasznie trudny okres. Od buntu, bólu i wściekłości – że mnie zdradził, że będzie miał dziecko, że odszedł – poprzez załamanie i depresję – bo widocznie byłam zbyt mało dobra, bo wybrakowana, bo pewnie dlatego, że nie mogę mieć dzieci, nie jestem pełnowartościową kobietą – aż po stan pogodzenia się z faktami. Ale to wymagało ode mnie dużo czasu i pracy nad sobą, także z terapeutą. Dziś mam 36 lat. Nie mam męża, narzeczonego ani nawet chłopaka. To jestem w stanie przeżyć. Najbardziej boli mnie fakt, że nie mam dziecka. Staram się o adopcję, ale samotnej kobiecie naprawdę trudno uzyskać takie prawo. Wiek również nie działa na moją korzyść… Dziś żałuję tylko jednego – tego, że zaufałam Darkowi, że odkładaliśmy adopcję na później, że praca, kariera i przyjemności były dla nas ważniejsze. Gdybym była bardziej uparta, bardziej zdecydowana, gdybym się postarała wcześniej, dziś miałabym wymarzonego syna lub córkę. Nie byłabym tak bardzo samotna. Teraz już dla mnie na wszystko za późno... Polecamy! Mam 36 lat i apetyt na miłość. Czy to grzech, że założyłam konto na portalu randkowym?Więcej prawdziwych historii w rubryce „Z życia wzięte” na Polki.pl
„Mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Ja rodziłam naszą córkę, a on był z nią...”
W pierwszych dniach byłam pewna, że tego nie przetrwam. Myślałam, że będzie lepiej z każdym dniem, tymczasem z każdym dniem jest… trudniej.
Pół roku temu dostałam mejla od kobiety, która napisała, że miała romans z moim mężem od 4 lat. Ale jak to? To pomyłka. - odpisałam. Po kilku minutach odebrałam telefon. To była ona i opowiedziała mi o chorobach moich dzieci, znała imiona moich przyjaciółek, mówiła o tym, jak wygląda nasz domek nad morzem. Wiedziała wszystko. Na koniec dodała, że mają wspólne dziecko - córkę, która ma 2,5 roku. Pierwsze tygodnie po zdradzie - wyjesz i żyjesz... automatycznie Zabrałam torebkę i wyszłam z pracy. Pojechałam do niego, bo chciałam to wszystko wyjaśnij, wykrzyczeć mu w twarz, że jest zdrajcą i bzykał się z inną kobietą zaraz po tym, jak ja urodziłam córkę. On niczemu nie zaprzeczył, a nawet widziałam ulgę na jego twarzy. Oddał mi klucze do domu i przepraszał mnie bez końca, tylko co mi teraz po tym jego żałosnym przepraszam? Wstawałam z łóżka i myłam się tylko ze względu na dzieci, które nie rozumiały, dlaczego się tak zachowuję. Zosia ma 4 lata, a Krzyś skończył 7 lat. Oni nie wiedzieli, czemu tata spakował swoje rzeczy, a ja nie miałam siły im tego wytłumaczyć. Zresztą, co ja powinnam powiedzieć. Wasz tata ma drugą rodzinę i nas zostawił??? Życie uratowała mi rodzina i przyjaciele. To oni mówili, że wszystko będzie dobrze, przytulali, przynosili jedzenie i ocierali te litry wypłakanych łez. Czasem tylko siedzieli obok i płakali ze mną, ale tego wtedy potrzebowałam, wsparcia bliskich mi osób. Funkcjonowałam ja robot Wiele osób radziło mi, że powinna iść na terapie. Postanowiłam skorzystać z tej rady i to pomogło. W czasie wizyt u psychologa bardzo dużo płakałam, ale jeszcze więcej zrozumiałam. Zaczęłam szukać prawnika, który zajmie się moim... rozwodem, bo przecież to naturalna kolej rzeczy. Przez pierwszych kilka miesięcy działałam jak robot. Praca, śniadanie dla dzieci, szkoła i przedszkole, obiad, lekcje, zajęcia dodatkowe i tak bez końca. Czułam się jak w filmie „Dzień świstaka” - bez końca te sam, powtarzane rutynowo czynności, ale to chyba pomogło mi złapać jakąś równowagę. Każdego dnia płakałam, bo cały czas dowiadywałam się nowych rzeczy o moim... (mąż już nawet nie chce mi przejść przez gardło). Nie znałam człowieka, z którym planowałam spędzić się zestarzeć, a moje życie to było jedno wielkie kłamstwo. Bo teraz już wiem, że kobieta, która do mnie napisała, była tylko jedną z jego wielu kochanek. Czy po roku jest lepiej? Nie jest! Właśnie minął rok od dnia, gdy dowiedziałam się o zdradzie. Czy jest lepiej? Nie jest! Czuję się oszukana, skrzywdzona i porzucona w najgorszy możliwy sposób. Milion razy zastanawiałam się, jak on mógł mi to zrobić. Dlaczego nie powiedział, że mnie nie kocha, nie chce ze mną być i kogoś poznał? Czy nie zasłużyłam sobie na odrobinę uczciwości i szacunku? Wydawało mi się, że udało się nam stworzyć szczęśliwą rodzinę, ale to wszystko było kłamstwem, jakimś przykrym żartem. Zastanawiam się, jak sobie poradzę, bo do płacenia na dzieci jakoś się mu nie spieszy, a ja jestem księgową, więc też nie zarabiam kokosów. On zaczyna nowe życia, a ja zostałam z dziećmi i podeptaną godnością. Czuję się jak śmieć. Dzielcie się z nami Waszymi historiami, opiniami, przemyśleniami. Piszcie na adres: redakcj@polki.pl. Więcej historii naszych czytelniczek: „Zostałam sama z dwójką dzieci. Mój były mąż korzysta z życia, a ja nie mam, kiedy się w tyłek podrapać” „To ty zepsułaś moim dzieciom wspomnienia” - zdradzona kobieta pisze list do kochanki męża „Ja haruję jak wół, żeby niczego jej nie zabrakło, a ona baluje, zamiast ugotować mi obiad…”