Poradnik kobiety porzuconej, czyli jak zacząć od nowa. Tak przetrwałam pierwszy rok po rozstaniu
Jak zacząć od nowa po rozstaniu? Ja też zadawałam sobie to pytanie. Okazało się, że życie po rozwodzie naprawdę jest możliwe. Zobacz, jak przetrwałam pierwszy rok i zaczęłam od nowa.
Jeśli zostawia cię facet, którego kochasz, masz złamane serce. Jeśli zostawia cię mąż, z którym byłaś od czasów studiów i z którym masz trójkę dzieci, kończy ci się życie. Jak zbudować siebie od nowa? Na początku nawet nie próbuj. Patrz tylko pod nogi i staraj się przetrwać jeden dzień. Opowiem ci, jak wyglądał mój pierwszy rok po rozstaniu. Długi i trudny rok, który z perspektywy czasu był tylko momentem. A po nim nie nastąpił mój koniec, jak sądziłam. Tylko nowe, całkiem dobre życie. Maj: "Musimy porozmawiać" Co robią fajne rodziny w maju? Kupują konwalie, urządzają swoje balkony albo tarasy, planują długi weekend, oddychają po zimie. Mój mąż Adam też postanowił odetchnąć. Weszłam do domu z zakupami: chciałam zrobić makaron z krewetkami i wreszcie zagonić wszystkich do rodzinnej kolacji. W pustym domu zastałam tylko jego. Faceta, którego poślubiłam 20 lat wcześniej, którego– dałabym się za to pokroić– znałam jak własną kieszeń, a nawet lepiej. Siedział przy stole z grobową miną. Kiedy powiedział „musimy porozmawiać”, myślałam, że chodzi o kolejny wybryk naszego syna czy awanturę z jego siostrą. Ale on powiedział, że się dusi i już dłużej nie może. „Słucham? Słucham?” - powtarzałam. Dopiero po pół godzinie zrozumiałam, o co mu chodzi. Myślałam, że ma halucynacje. Ale on powtarzał: „dłużej już nie mogę, chcę się rozwieść”. Czerwiec: Wciąż nie wierzyłam Wciąż nie wierzyłam. Chociaż wszystko wskazywało na to, że to jednak nie koszmarny sen. Powiedział dzieciom, rodzicom, przyjaciołom, wyprowadził się z domu. Kiedyś slyszałam od koleżanek: mężczyźnie, który odchodzi, zmieniają się oczy, widzisz w nich lód, jeśli chociaż raz na ciebie spojrzy, bo na ogół przestaje patrzeć. Zmienia się dosłownie z godziny na godzinę jego zachowanie. Jakby ktoś ci podmienił męża, a jego ciało przejął kosmita, który nigdy wcześniej cię nie widział i chce, żebyś tylko zniknęła z jego życia. I do tego ta zaradność - ma wszystko zaplanowane, wie, jak spędzicie wakacje z dziećmi (już nie razem), jak się podzielicie opieką, że on tobie zostawi dom, przynajmniej do osiągnięcia pełnoletności przez najmłodsze dziecko, sam przejmie działkę nad jeziorem, ale oczywiście możesz czasem (po uzgodnieniu) tam przyjechać, a dzieci wstęp mają zawsze. Obieca ci wszystko, żebyś już nie płakała. A twoje przyjaciółki będą ci radzić, żebyś wszystko miała na piśmie, bo oni zawsze tak obiecują, robią to z powodu wyrzutów sumienia, ale każdy tydzień ich oddala, potem będą cię rozliczać z każdej złotówki. - „Adam nigdy by tak nie zrobił” - denerwowałam się. - „A sądziłaś, że cię zostawi?” - pytały. Lipiec: Dotarło do mnie, że przestał mnie kochać Tliła się we mnie nadzieja, że Adam zrozumie. Zapewniał, że nikogo nie ma. Przyjaciółki twierdziły, że oczywiście, że ma, nie wierzyłam. „Zaczynasz od początku! Ciesz się” - pocieszały. Początek, radość. Byłam pewna, że nigdy już nie zacznę czegoś od początku, chyba że powolną drogę do unicestwienia. Radość też już była poza moim zasięgiem, cieszyłam się z dnia, w którym nie płakałam. Nagle okazało się, że nie skończył ze mną tylko mąż, ale też wielu naszych znajomych. Szczególnie par. Zapraszali go na grilla, wyjazdy, piwo. Zupełnie jakby świat wciąż trwał. Mnie też zapraszali, ale czułam, że mają dość mojej smętnej miny. Na początku dzwonili, potem przestali. Ludzie uciekają od cierpienia i oczekiwań. Rozpaczliwie szukałam dawnego życia, przed mężem. Odzywałam się do dawnych przyjaciółek, z dzieciństwa i młodości. To mi dawało ulgę, byłam fajnym człowiekiem, zanim spotkałam jego. Dużo z tych moich koleżanek było po rozwodzie. Chłonęłam ich historie. Dziś jestem sobie wdzięczna, że nie zamknęłam się w domu, nie pogrążyłam we wstydzie porzuconej żony. Ale w nocy budziło mnie poczucie winy. Gdybym była mniej czepliwa, miała więcej czasu, uprawiała seks conajmniej pięć razy w tygodniu. Gdybym zauważyła. Gdybym… „Chcesz się obwinić, bo to daje ci poczucie kontroli, ty zawiniłaś, więc miałaś wpływ. A co jeśli on przestałby cię kochać, gdybyś nawet była najwspanialsza?” - usłyszałam, już nawet nie pamietam od kogo. Przestał mnie kochać. Jak to okropnie, ciężko brzmiało. Przygniatało mnie do podłogi. Przestał mnie kochać. Sierpień: Czas zamknąć tamten etap Pierwsze wakacje bez niego. Pierwsze poranki z dziećmi jako samotna matka. Kawa nad morzem z bolesną świadomością, że oto nie ma kolo ciebie nikogo dorosłego, poza twoją 18- letnią córką, której nie chcesz sobą obarczać. A która i tak widzi, że się rozpadasz. „Mamo, poradzisz sobie” - przekonuje. Czujesz wdzięczność, ale i ból, że zrobiłaś im takie coś, nie utrzymałaś rodziny. Bo to twoja wina, twoja wina. Ale jednak czułam, że czasem oddycham. Pojawiły się racjonalne myśli. Skoro tyle kobiet daje radę po rozstaniu, dlaczego ja mam nie dać? Skoro mnie zostawił, to jednak pewność w naszym związku była iluzją. Zauważyłam piękne zachody słońca nad morzem, jadłam pizzę, śmiałam się z dziećmi. Jest mi łatwiej zacząć od nowa, mam pracę, którą kocham, zarabiam, tłumaczyłam sobie. Postanawiam, że sprzedam dom, kupię coś mniejszego, kupię coś, co nie kojarzy mi się z Adamem i naszą przeszłością. Muszę zamknąć tamten etap, symbolicznie. Wrzesień: Przyszedł obcy człowiek Rozmowy z eks w waszym wspólnym domu nie mają sensu. Nie ma sensu udawanie dobrych znajomych, dogadywanie się. Nie chodzi o wojnę, ale o dystans. Umówiłam się z Adamem, przyszedł obcy człowiek. Już bez tych wyrzutów sumienia, co je jeszcze miał dwa miesiące temu. Dogadanie się? Zapomnij. Jesteś ta zła. Nie będziesz mu już rozkazywać, on się uwolnił. Wreszcie uwolnił. Bo przecież byłaś jego piekłem i wciąż mu rozkazywałaś! Dlaczego ma ci zostawić dom? Nie, nie i nie. Obiecywał? Przewidziało ci się. Nie dość, ze mnie zostawił, to jeszcze teraz upodlił. Zrobiłam dwa kroki do przodu, znów cofnęłam się o trzy. Nie można mieć skrupułów. I głupiej nadziei. Z rozpaczy zdecydowałam się na głupi krok, Tinder i kilka spotkań z nieznajomymi facetami. Miało być lepiej, ale to nie działało. Przygodny seks, którego nie chciałam (choć tęsknota za bliskością była ogromna), porażka. Przynajmniej w moim przypadku. Jak zacząć od nowa? Znaleźć pasję, a nie faceta. Szukać wsparcia kobiet, a nie kogoś, kto szuka tylko przygody. Październik: Poczułam, że wszystko jest możliwe Nadchodzi zawsze moment, gdy bliscy już nie chcą słuchać, mija czas, powinnaś dostosować się do nowej rzeczywistości, a nie tylko analizować i analizować. I tak, to prawda. Ale nie da się wejść w nowe bez zamknięcia tego, co było. Prawdziwego zamknięcia - mnie pomogła terapia. Zdecydowalam się na nią w dniu, w którym starszy syn mi doniósł, że tata kogoś ma. Nie, nie poznał, ale widział u taty młoda panią na tapecie w telefonie. Córka potem przyznała, że tata już jej mówił, ale kazał obiecać, że się nie wygada. Mogłam w takiej sytuacji zrobić dwie rzeczy: napisać mu, że go nienawidzę, nie życzę sobie jego kłamstw i namawiania do kłamstw naszego dziecka. A potem wypytywać dzieci co to za dziewczyna, znaleźć ją w mediach społecznościowych, zrobić śledztwo skąd się znają i od kiedy. Ale co by mi to dało? Wybrałam terapię. I przyspieszoną sprzedaż domu. Wpłatę z umowy przedwstępnej przeznaczyłam na wynajem nowego mieszkania, zanim znajdę coś nowego. Zaprosiłam przyjaciółki, dostałam mnóstwo prezentów. Gdy wyszły, zostałam pierwszą noc w nowym miejscu. Już tak nie bolało, otworzyłam wino i planowałam, jak tu wszystko urządzę. „Poczułam, że wszystko znów jest możliwe” - mówiłam terapeutce. Listopad: Moja przestrzeń bez przeszłości To był świetny pomysł: wynająć mieszkanie. Dzieci po krótkim kryzysie doceniły pokoje, a ja miałam przestrzeń bez przeszłości. A może by tak wyjechać na święta? Adam był tradycjonalistą (akurat…), nie wyobrażał sobie świąt poza domem, bez spotkań z naszymi rodzinami. Wreszcie mogłam zrobić coś inaczej. Bez konsultowania. Spytałam tylko dzieci, ale one zareagowały entuzjastycznie. - „To jest niepoważne, że wywozisz dzieci na święta! Jestem ojcem, chcę być z rodziną” - pisał Adam. Miałam ochotę odpisać: na własne życzenie rodziny już nie masz. Ale przecież obiecałam sobie nie eskalować konfliktów. Odpisałam dość życzliwie. - „Wielkanoc twoja, zresztą masz przecież jeszcze tydzień po Bożym Narodzeniu”. I tak, dodałam uśmiechnięta buźkę. Grudzień: "Walczy pani o siebie" Czułam, że zamykam swoje małżeństwo. Czasem aż mnie dziwiło, że tak szybko się odkochuję. „Jestem zimna?” - pytałam terapeutki. Śmiała się: „Raczej walczy pani o siebie”. Nie chciałam choinki i wspomnień, ale jednak kupiłam ją z dziećmi mimo wyjazdu. Piekliśmy pierniczki jak co roku. Byłam dumna, że nie zabrałam tego dzieciom. Rytuały są ważne. Zrobiłam plan na nowy rok. W rogu kartki zapisałam takie zdanie: „A może zamanifestuje jego, mojego nowego partnera?”. Nie skreśliłam tego zdania, choć wydało mi się głupie. Ale dlaczego miałam się poddać? Te pierwsze święta bez niego były dobre. Może to było wyparcie, ale przecież najważniejsze jest to, co czujemy. Luty: Faza radości Zaadoptowaliśmy psa, szczeniaka. Na początku mieliśmy dać mu tylko dom tymczasowy, panowały okropne mrozy, ale po jednej nocy wiedzieliśmy, że Pestka zostanie z nami. Nie wiem, dlaczego Pestka, wiem, że od tej pory wszystkie moje poranki były radosne. Adam nigdy nie chciał psa, z satysfakcją wpuszczałam Pestkę do łóżka i cieszyłam się, że nie jestem z Adamem. Tak to chyba już jest, po fazie rozpaczy następuje wręcz nienaturalna faza radości. Widzisz wady faceta, z którym żyłaś przez te wszystkie lata i budujesz życie w opozycji do waszej przeszłości. Śpisz wreszcie w zimnej sypialni (on podkręcał zawsze temperaturę), do nocy oglądasz seriale (on potrzebował ciemności i ciszy) i przynosisz sobie do łóżka śniadanie (on uważał, że nie je się w sypialni). Nagle uświadamiasz sobie, że on cię ograniczał i to wasze szczęście było trochę na siłę. Może on to zrozumiał wcześniej? Marzec: "Mamo, świecą ci się oczy" Pestka rosła, zapisałam się z nią do psiego przedszkola, na spacerach poznawałam innych psiarzy. Nigdy nie przypuszczałam, że tak będą mnie relaksować spacery i rozmowy z obcymi ludźmi. Czekałam na poranki i wieczory, gdzie spotykaliśmy się grupkami. Poznałam też Jacka, właściciela młodego weimara, który zaprzyjaźnił się z Pestką. Pod koniec miesiąca nie wiedziałam, czy bardziej chodzi o psy, czy jednak o spotkania z Jackiem. Nie pamiętam, żebym z kimś tyle gadała. Czasem wracaliśmy do domu o północy, po dwóch godzinach spaceru. - „Mamo, świecą ci się oczy” - oznajmiała moja córka. Rzeczywiście coś się we mnie zmieniło. - „Może pójdziemy na kolację” - zaproponował któregoś dnia Jacek. Tego samego dnia Adam zalał mnie mailami. „Powinnaś to, powinnaś tamto… Dlaczego nie zrobiłaś tego?”. Nawet nie odpisałam, posłuchałam prawniczki. Kolacja z Jackiem była wspaniała. Tak wiem, rozstanie boli strasznie, również to, że eks kogoś ma, że nagle jest miedzy wami tylko chłód i pretensje, nie rozumiesz tego, ale nie zostawaj w tym. To do niczego nie prowadzi, spotkania z takimi Jackami być może też nie, ale dobrze się bawisz i pierwszy raz od dawna czujesz się po prostu szczęśliwa. Maj: Po roku znów mam marzenia I nagle się okazało, że mam chłopaka. Chodzę na randki i znów mam marzenia. Zdecydowałam się na studia i wróciłam do nauki niemieckiego i treningów, niby nic, a jednak okazało się, że rutynę można przerwać. Można znów marzyć i działać. Małżeństwo czasem nas ogranicza, choć nawet tego nie widzimy. Rozstanie jest przebudzeniem. Tak, myślałam wciąż o przeszłości, ale bliska mi przyjaciółka po dużo gorszej stracie powiedziała mi takie zdanie: nie chodzi o to, żeby zapomnieć. Być może nigdy nie zapomnisz, ale nauczysz się z tym żyć. I mimo wszystko możesz czuć się szczęśliwa. Tak, dziś po dwóch latach czuję się szczęśliwa. Jestem po rozwodzie, nie mam dawnych znajomych, ale mam nowych. Znów byłam na majówce, planuję wakacje, niedługo przeprowadzam się do nowego mieszkania. Ale na tym samym osiedlu - obok Jacka. Czy będziemy razem zawsze? Nie wiem. Już raz byłam pewna, teraz wolę po prostu cieszyć się codziennością i to też ważna lekcja, która odebrałam. Czytaj także: "W patchworku trzeba pogodzić więcej uczuć". Małgorzata Bohosiewicz o rodzinie na nowych zasadach "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć Miłość w czasach swipe'owania. Dlaczego "Love is Blind" trafia w czuły punkt randkujących w 2026 roku?
„Związek z mężem mnie nudzi, więc chcę odejść. Potrzebuję wrażeń, a nie siedzenia w domu i gapienia się w telewizor”
„Nie wiedziałam, czy jestem już gotowa zostać matką i jak wytłumaczyć Marcinowi, że typową żoną nigdy się nie stanę. Dlatego wybrałam ucieczkę”.
Ciemnopomarańczowe słońce chyliło się ku zachodowi. Tonęło majestatycznie za ośnieżonym lasem. Barwne widowisko rozgrywało się ponad białą sceną jeziora skutego lodem. Byłoby nawet pięknie, gdyby nie ten potworny ziąb! Tyłek przymarzł mi do składanego krzesełka, ręce – do trzymanej kurczowo wędki, a stopy jak nic przywarłyby do tafli lodu, gdybym nie przebierała nimi pracowicie. – Siku ci się chce? Co tak przebierasz nogami? On zupełnie mnie nie rozumiał Marcin rzucił mi rozbawione spojrzenie. – Zimno mi, to przebieram. Jeszcze trochę tu posiedzimy, to cała zamienię się w sopel. Tkwię z kijem w garści nad dziurą w lodzie. Co za idiotyczne zajęcie! Długo jeszcze? – Nie marudź – usadził mnie dobrotliwie. – Nie musiałaś ze mną iść… – A co miałam robić?! – wybuchłam. – Wyplatać sieci? Zaciągnąłeś mnie podstępem do tej głuszy. Skazałeś na tydzień pobytu z tobą i naturą, więc mnie teraz zabawiaj! Nudzi mi się i zimno mi! – Napij się herbaty – podał mi termos. Miałam ochotę zdzielić go nim po głowie! Ale napiłam się i wiedziałam, że jutro też będę się rozgrzewać herbatą, siedząc z wędką nad przeręblą. Co innego mogłam tu robić? Polować na grubego zwierza? Już wolałam łowić ryby i działać na nerwy Marcinowi. Zawsze to jakaś rozrywka. Jak długo ja już tu siedzę? Rok…? Dwa dni. Dopiero! Zostało jeszcze pięć. Pięć dni w kompletnej izolacji, bez radia, telewizji i ukochanej pracy, za to z wychodkiem na dworze. Pięć wieczorów w jednoizbowej chatce, ze starym tapczanem, wysłużonym stołem i niewygodną ławą. Była jeszcze butla gazowa, kominek (dzięki chociaż za to!), dwie miski oraz mikroskopijna lodówka. – Pewnie, po co nam większa – ironizowałam – skoro za drzwiami mamy jedną olbrzymią lodówkę! I dlaczego tu jest tylko jeden tapczan? Nie myśl sobie, że będziemy spać w tym samym łóżku! – Nic sobie nie myślę… – wymruczał cicho Marcin. A potem na przekór własnym słowom obrzucił mnie zamyślonym spojrzeniem. Poczułam się głupio. Marudziłam przez całą drogę nad jezioro, leżące gdzieś w najdalszym zakątku Suwalszczyzny. A kiedy dojechaliśmy, nie zamierzałam przestać. – Istna dzicz. Warunki skandaliczne. Nie wiem, z czego umrzemy najpierw: z zimna, głodu czy z nudów. Do tego umrzemy brudni! Nie umiałam się powstrzymać, choć czułam, że zachowuję się jak rozkapryszone dziecko. Byłam zbyt wściekła i rozżalona, by przestać. Jak dałam się tu zaciągnąć? Jak mogłam się zgodzić na tę absurdalną wyprawę? Sęk w tym, że nie mogłam odmówić. Chciałam czegoś od Marcina; czegoś bardzo dla mnie ważnego, co tylko on mógł mi dać. Chciałam wolności – Przemyślałam wszystko i chcę rozwodu – oznajmiłam mężowi tuż po świętach. Nie jestem podła. Decyzję podjęłam jeszcze przed Gwiazdką, ale trzeba być prosięciem, żeby dać komuś pod choinkę pozew rozwodowy. Nawet jeżeli tym kimś jest Marcin, którego trzęsienie ziemi nie byłoby w stanie poruszyć. Stary, dobry Marcin, poczciwy jak wydeptane kapcie i równie jak one romantyczny. – Nie myśl, że jest mi lekko – kontynuowałam – przekreślić osiem wspólnych lat… Nie przerywaj! – uniosłam w górę dłoń, by uciszyć ewentualne protesty. Mogłam sobie darować. Marcin nie zamierzał nic mówić. Sięgnął tylko po pilota i wyłączył głos w telewizorze. Cała reakcja, taka zimna i obojętna. Nie to, co Karol, bratnia dusza… Ale nie z powodu Karola chciałam się rozwieść. Już wcześniej rutyna mojego małżeństwa mnie dobijała. Wciąż to samo, dzień po dniu. Żadnych fajerwerków, żadnej odmiany. Wychodząc za mąż, nie miałam głowy nabitej naiwnymi marzeniami o romantycznej miłości. Ale z drugiej strony, czy pułapka zwyczajności to cena, jaką trzeba zapłacić za poczucie bezpieczeństwa? – Bzdura! – Karol wyśmiał moje wątpliwości. – Gdybyś była moją żoną… – zawiesił znacząco głos. – Zrozum, on się zatrzymał, a ty wciąż się rozwijasz. Powinien cię wreszcie uwolnić, a nie wciskać na siłę między gary i pieluchy. Kiedy tak to przedstawił, zaczęłam się zastanawiać. Teoretycznie nic nie mogłam Marcinowi zarzucić: porządny facet, wierny, uczciwy, odpowiedzialny, ale… przewidywalny jak rozkład jazdy autobusów! Pracował w redakcji czasopisma wędkarskiego. W pracy ryby, po pracy ryby. Pewnie nawet śnił o rybach! Na dokładkę nigdy mu się nie spieszyło. Czasami aż miałam ochotę go pogonić, żeby szybciej mówił, jadł, oddychał. Ja żyłam na innych obrotach, zdecydowanie wyższych, zresztą jako makler nie mogłam stać w miejscu. Świat biegł do przodu, musiałam za nim nadążyć. A mój mąż był niczym patyk wetknięty w tryby postępu. Karol miał rację, powinniśmy się rozstać, zanim komuś stanie się krzywda. Powiedziałam, że chcę rozwodu, wyjaśniłam swoje powody, starając się nie wspominać za często Karola. Mąż wysłuchał mnie w milczeniu. Gdy skończyłam, stwierdził, że musi sprawę przemyśleć; po czym wziął kubełek ze śmieciami i wyszedł. Nie mogłam uwierzyć! Co za praktyczne podejście! Rozwód rozwodem, ale nie zaszkodzi po drodze wyrzucić śmieci, co? Sama poczułam się jak śmieć, gdy po powrocie powiedział krótko: – Dobrze. – Ot tak, dobrze i… już? Zrobiło mi się nieprzyjemnie. Chciałam rozwodu, ale nie spodziewałam się ze strony Marcina takiej obojętności. Doczekałam się, po tylu latach, w ogóle mu na mnie nie zależy… – Nie, ot tak – jego spokojny głos przerwał moje smętne myśli. – Zgodzę się, ale pod warunkiem, że dasz sobie tydzień na zastanowienie; z dala od miasta, pracy, a zwłaszcza… – podkreślił – usłużnych kolegów z pracy, którzy nieproszeni wtrącają się w cudze życie. Kumpel ma domek nad jeziorem. Pojedziemy tam. Porozmawiamy… albo pomilczymy, jak wolisz. Od dawna nie rozmawiamy; o innych aspektach życia rodzinnego nie wspominając… Nie podobały mi się takie aluzje. Sto razy tłumaczyłam mu, że nie nadaję się na matkę. Spojrzałam na niego ostro. Wytrzymał spojrzenie. To ja poczułam się zmieszana: że coraz mniej przebywam w domu, że jak wracam, jestem zbyt zmęczona, żeby rozmawiać, kochać się, więc niby skąd to dziecko… Ale przecież właśnie dlatego chciałam się rozwieść! Jemu też będzie lepiej. Ułoży sobie życie po swojemu. Marcin widział sprawę inaczej. – Chcę, żebyśmy pobyli sami, żebyś się upewniła, czego chcesz – powiedział. – Jeżeli przez tydzień nie zmienisz zdania, dam ci rozwód. Bez orzekania o winie i innych komplikacji. Ale najpierw ty dasz mi ten tydzień. Kiedy możesz wziąć wolne w pracy? Dostałam kilka dni w lutym i utknęłam w miejscu, gdzie diabeł mówi dobranoc. I gdzie nic nie miałam do roboty. Toteż snułam się za Marcinem jak cień. Tylko do sławojki puszczałam go w pojedynkę. Nieważne, czy łowił ryby, spacerował po lesie, czy zbierał chrust do kominka – ja szłam razem z nim i narzekałam. A jak nie marudziłam, to smarkałam i kasłałam, próbując wzbudzić w nim poczucie winy. Za karę! Za to, że mnie tu zaciągnął. Ale najbardziej za to, że się bałam. Śmiertelnie bałam się zostać sama! Dopiero tutaj zrozumiałam, jak bardzo jestem istotą stadną. Wolałam spotkanie z wilkiem niż uczucie samotności, które ogarniało mnie, ledwie Marcin zniknął za drzwiami. W mieście nigdy nie byłam samotna, ale tu… Gdy wychodził, lękałam się, że już nie wróci. I co wtedy? Jak sobie poradzę sama? Nie miał prawa mi tego robić. W istocie nie był mi przecież potrzebny. To wina tego miejsca, bezludnej okolicy – tłumaczyłam sobie. Jak wrócimy wreszcie do domu… Ale póki co zapadał kolejny zmierzch i świat kurczył się do rozmiaru jednoizbowej chatki z drewna. Nawet marudzić już mi się nie chciało. Siedziałam na tapczanie otulona kocem i obserwowałam Marcina. Właśnie skończył oprawiać ryby. Nadział je na ruszt i wsadził do kominka. Teraz będzie pilnował, żeby zarumieniły się z każdej strony; w międzyczasie rozwiąże krzyżówkę przy lampie naftowej. – No, zapytaj mnie o coś? – zagadnęłam zaczepnie, ale chodziło mi o krzyżówkę. – Co będzie z Wielkanocą? – zaskoczył mnie pytaniem. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Wydawało mi się, że decydując się na rozwód, wszystko przemyślałam. Ale widziałam tylko czubek góry lodowej. Pragmatyczny Marcin dostrzegł całość problemu. Nasz rozwód nie wpłynie tylko na nas; czy tego chcę czy nie, zmieni także życie naszych rodzin, przyjaciół, nawet leniwy żywot naszego kota! A święta…? Tradycją obu naszych rodzin było wspólne spędzanie świąt, w czasie których nie mogło zabraknąć dwóch braci Marcina z żonami i dziećmi. Uwielbiałam być ciocią! Kiedy się rozwiedziemy… Musiałam mieć bardzo głupią minę, bo Marcin pokiwał współczująco głową. Nie da rady zabrać swoich zabawek, powiedzieć „już się nie bawię” i wyjść z piaskownicy jak gdyby nigdy nic. – Myślałam… – przełknęłam nerwowo ślinę – że nadal zostaniemy przyjaciółmi. – Wymknął mi się najbanalniejszy tekst pod słońcem, ale nie spodziewałam się aż tak gwałtownej reakcji Marcina. Wybuchnął śmiechem. Gdy się uspokoił, spojrzał na mnie… inaczej, bez zwykłej pobłażliwości. Ciaśniej otuliłam się kocem; nagle zrobiło mi się zimno. – Naprawdę, jesteś bardziej dziecinna, niż myślałem. Przyjaciółmi? I może mamy nadal mieszkać razem, co? Ty będziesz się prowadzać z tym swoim Karolem, a ja będę czekał grzecznie w domciu z obiadkiem, daruj, ale… – Między mną i Karolem nic nie ma! – oburzyłam się. – Nie dlatego chcę się rozwieść! – A dlaczego? Nagle na to pytanie też nie umiałam znaleźć odpowiedzi. Moje wcześniejsze wywody wydały mi się niespójne, i co gorsza, nie moje. Nie wiem, w jakim celu Karol mącił mi w głowie, ale że zamącił, to pewne. Dom bez Marcina… Miałam mętlik w głowie, ale... „Chryste, co to za dom?!” – przeszło mi przez głowę. Samotny. A przecież bałam się być sama! Tutaj to zrozumiałam, w tym zapomnianym przez Boga zakątku. Łudziłam się, że w mieście nie będę samotna, bo praca, koledzy… Jak mogłam być taka ślepa?! Jeśli Marcin odejdzie… Co wtedy? Jak sobie poradzę sama na świecie? To on ociera moje łzy i leczy skołatane nerwy, to on mnie wycisza i przytrzymuje, żebym nie rozpędziła się za bardzo. Nie może mnie zostawić! Bez niego wpadnę na pionową ścianę i… Ale czy właśnie na nią nie wpadłam? Chciałam zostawić jedyną osobę, dzięki której mogłam być taka, jaka jestem. Rozkapryszona, zwariowana, dziecinna. Zaczęłam płakać. Schowałam się pod kołdrę, żeby Marcin nie widział, jak bardzo się wstydzę. Tylko czy można się schować przed kimś, kto cię kocha? – I czego beczysz, głuptasie? – Odgarnął mi włosy z czoła i patrzył, tak ja zawsze, z pobłażliwą czułością. – Pora dorosnąć, kochanie. Mam dosyć roli starszego brata i związku, który stanął w miejscu. Chcę być mężem i… ojcem. Chyba pora, żebyśmy wreszcie założyli rodzinę. Czy tego się przestraszyłaś? Czy dlatego…? Zarzuciłam mu ręce na szyję. Nie chciałam odpowiadać. Miałam mętlik w głowie, ale... już się nie bałam. Byle bylibyśmy razem, a będzie dobrze. Czytaj także: „Byłem wściekły, gdy żona zaszła w ciążę. Wiedziałem, że to nie moje dziecko, choć ona twierdziła inaczej” „Siostrze stuknie zaraz 40-stka, a wciąż mieszka z rodzicami. Powinna się wstydzić, że tak na nich żeruje” „Myślałam, że mój mąż to anioł. Po ślubie odbiła mu palma i okazało się, że to despota, który każe mi siedzieć w domu”
„Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
„- Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię".
Pamiętam, że tamten dzień, dzień rozdania świadectw maturalnych, dla wszystkich był radosny. Dla wszystkich, tylko nie dla mnie. Choć oszałamiająco pachniały akacje, słońce świeciło na bezchmurnym czerwcowym niebie, ja czułam się okropnie. Nie mogłam słuchać paplaniny roześmianych rówieśników umawiających się na imprezy, które miały wynagrodzić im godziny wkuwania. Irytowały mnie snute przez nich plany wakacyjne. Niby potakiwałam, niby się uśmiechałam, ale byłam daleka od beztroski. Wreszcie ten mój ponury nastrój zauważyła Agnieszka. – Co z tobą? – zapytała, kiedy usiadłyśmy przy piwie w pobliskim pubie. – Nie cieszysz się, że skończyłyśmy szkołę? Że wreszcie jesteśmy dorosłe? – Nie bardzo. Wczoraj dowiedziałam się, że w związku z tym, że jestem dorosła, ojciec od nas odchodzi… – No coś ty! – Aga ze zdziwienia aż się zachłysnęła trunkiem. – Odchodzi, bo dorosłaś? Co za przypał… Nie mogła w to uwierzyć - Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię. - Tym dla niego byłam: obowiązkiem, wiesz? – próbowałam ratować się sarkazmem, ale średnio mi wychodziło. – Nie wiem, co powiedzieć – przyjaciółka pogładziła mnie po ręce. – Po prostu słów mi brakuje. – Nic nie mów. Nie ma takich słów, które mogłyby mi pomóc – wyciągnęłam chusteczkę i wytarłam nos. – Podobno to normalne, że faceci po czterdziestce próbują sobie ułożyć życie na nowo. – Tak się tłumaczył? Co za… – Aga wymamrotała jakiś niecenzuralny epitet. – Moim zdaniem to dalekie od normalności. Ale co teraz zrobisz? Planowałaś medycynę we Wrocławiu. – Nie wiem – bezradnie wzruszyłam ramionami. – Po pierwsze, nie jest pewne, czy się dostanę. Po drugie, nawet jeśli, to co będzie z mamą? Mam ją zostawić samą? – A kto ma się dostać jak nie ty? Najlepsza uczennica naszej szkoły. Zgłoszona do nagrody Primus Inter Pares. Indeks masz w kieszeni, dziewczyno. – Może. Ale co z tego? Nie wiem, czy nie będę musiała zrezygnować. Studia poza domem to kosztowna sprawna, a po odejściu ojca finansowo nam się pogorszy. I to bardzo, szlag. – No tak – Aga pokiwała smutno głową, ale po chwili uśmiechnęła się dziarsko. – Jeszcze wszystko się ułoży. Do naszego stolika przysiadło się więcej osób z klasy, więc szybko zmieniłyśmy temat. Dopiłam piwo, rozochoceni koledzy namawiali mnie na kolejne. Nie miałam ochoty na dalsze świętowanie, więc wymówiwszy się bólem głowy, pożegnałam się ze wszystkimi i powlokłam do domu. Tęskniłam za mamą, ale też martwiłam się o nią. Kolejne tygodnie przypominały teatr. Wraz z mamą odgrywałyśmy przed sobą role twardej córki i niezłomnej matki. Jedna nie chciała drugiej dołować smutkiem Mama sztucznie ożywionym tonem przekonywała mnie, że absolutnie nie powinnam rezygnować z planów, że ona doskonale da sobie radę sama. Ale widziałam, jak cienie pod jej oczami robią się coraz ciemniejsze, a uśmiech znika z warg, gdy tylko myślała, że nie patrzę. Ja z kolei udawałam, że czekam na wyniki rekrutacji, a tak naprawdę przeglądałam oferty pracy w naszym mieście. Czegoś, co pozwoliłoby świeżo upieczonej maturzystce choć na skromny finansowy luz, nic nie było. Wiadomość, że dostałam się na studia, pogłębiła moje rozterki. Z jednej strony, bardzo chciałam pojechać, uczyć się, zdobyć wymarzony zawód. Z drugiej, martwiłam się o mamę i o to, jak sobie poradzimy z finansami. Mama jednak gorąco namawiała mnie, żebym nie rezygnowała z marzeń. Przedstawiała to jako szansę na oderwanie się od dzisiejszych zmartwień i lepszą przyszłość dla nas obu. – Ja nie miałam możliwości studiowania – argumentowała – ale nie pozwolę, żebyś ty z tego zrezygnowała, córeczko. Nie martw się, damy sobie radę, zobaczysz – mówiła z tym dzielnym uśmiechem, który wyglądał, jakby siłą powstrzymywała łzy. Pojechałam do Wrocławia z wyrzutami sumienia, ale nowe miasto, nowe znajomości i nowe obowiązki stopniowo wciągnęły mnie bez reszty. Z rzadka mogłam sobie pozwolić na wizyty w domu. Ojciec niby płacił jakieś alimenty, lecz i tak z trudem udawało mi się wygospodarować pieniądze na podróże. Poza tym zajęć miałam na pierwszym roku bardzo dużo. A i mama stała się jakoś trudniej uchwytna. Czasem, kiedy późnym wieczorem chciałam do niej zagadać przez Skype’a, nie było jej w domu. Potem pisała esemesa, że położyła się wcześniej spać albo że miała kłopoty z internetem. Kiedy przyjechałam na święta, uderzył mnie wygląd mamy. Schudła, lecz zarazem wydawała się bardziej ożywiona. Wypytywała mnie o studenckie życie, koleżanki i kolegów, warunki panujące na stancji. Widziałam, że jest zmęczona i zaczęłam się obawiać o jej zdrowie. Przed wyjazdem spotkałam się z Agnieszką, która studiowała na miejscu. Kiedy już wyczerpałyśmy temat naszych studiów, wymieniłyśmy się ploteczkami o znajomych i zwierzyłyśmy się sobie z sercowych problemów, zebrałam się na odwagę i poprosiłam. – Czy mogłabyś od czasu do czasu odwiedzić moją mamę? Wydaje mi się, że coś złego się z nią dzieje. – To znaczy co? – przyjaciółka chciała poznać szczegóły. – No właśnie nie wiem, a chciałabym się dowiedzieć – westchnęłam. – Często nie ma jej wieczorami w domu, wygląda na zmęczoną, choć twierdzi, że dużo śpi. – Nie chciałam ci nic mówić – zaczęła z wahaniem Aga. – Ale parę razy spotkałam twoją mamę bardzo późno wieczorem. Wracała skądś. I to wiesz, umalowana, uczesana, wystrojona… – urwała. – Myślisz, że to jakiś mężczyzna? – dodała cicho. – Prawdę powiedziawszy, akurat o tym nie pomyślałam. - Raczej obawiałam się problemów zdrowotnych, które ukrywa, żeby mnie nie martwić – przyznałam. – Sama nie wiem, co gorsze – Aga pokręciła głową w zastanowieniu. – Samotna kobieta plus na przykład jakiś naciągacz równa się nieszczęście. Dla kobiety oczywiście. – Eee, mama zamożna nie jest – zbagatelizowałam problem. – Taki cwaniak może na mieszkanie polecieć, macie trzypokojowe – Agnieszka trwała przy swojej koncepcji, aż się przestraszyłam. – Jezu, tego brakuje, żeby pod mostem wylądowała. Proszę, miej na nią oko i jakbyś coś odkryła, natychmiast daj mi znać – poprosiłam, żegnając się z przyjaciółką. Wątpliwości nie dawały mi spokoju Nie miałabym nic przeciwko temu, żeby mama znalazła sobie przyjaciela, ale obawiałam się, że może wpaść w sidła jakiegoś drania, który ją skrzywdzi. Jakby mało już wycierpiała. Przed powrotem do Wrocławia zdobyłam się na odwagę i zapytałam. – Mamo, czy ty może nie chcesz mi czegoś powiedzieć? – Chcę – uśmiechnęła się jakoś tak przekornie. – Chcę ci powiedzieć, że jestem z ciebie dumna. – I nic więcej? – nie odpuszczałam, choć wyciąganie zwierzeń z własnej matki nie jest sprawą prostą. – Owszem. Że jeszcze nie wyjechałaś, a już tęsknię – znowu się uśmiechnęła, a na koniec dodała swoje sakramentalne: – Nie martw się, skarbie. Wyjechałam pełna obaw i z niecierpliwością czekałam na raporty od Agi. Te nie były zbyt częste, co doskonale rozumiałam, bo przyjaciółka miała swoje obowiązki. Jednak kiedy już zdawała relację ze spotkań z moją mamą, brzmiały zawsze podobnie. Późne powroty do domu i staranny wygląd. Coraz bardziej pachniało mi to romansem Wyobraźnia podsuwała niepokojące obrazy matki omotanej przez jakiegoś uwodziciela bez skrupułów. Jeszcze kilkakrotnie próbowałam z nią porozmawiać o tym, co się dzieje w jej życiu, ale zawsze zbywała mnie krótkim „no, wiesz, standard, praca, dom” i szybko zmieniała temat. Kolejny „raport” Agnieszki wprawił mnie w całkowite osłupienie. Przyjaciółka donosiła, że dwa razy widziała moją mamę wchodzącą do kasyna. Wprawdzie w naszym mieście ów przybytek daleki był od tego, co kojarzy się z elitarnym salonem, ale przegrać fortunę można wszędzie. „Boże, mama wpadła w szpony hazardu. Co teraz? – myślałam w popłochu. Skąd bierze na grę? Zastawiła mieszkanie?”. Nie wiedziałam, co robić. Kiedy przyjechałam na ferie wielkanocne, mama wręczyła mi kopertę. – Masz na „zajączka”. Kup sobie coś ładnego, córeczko. – Więc jednak to prawda – ze smutkiem pokiwałam głową. – Grasz… – Co takiego? – mama wyglądała na zdezorientowaną. – Nie wypieraj się. Aga widziała, jak wchodzisz do kasyna. Mamo, ja cię proszę, nie ukrywaj tego przede mną – w zdenerwowaniu podniosłam głos. – Hazard to choroba, ale nie martw się, można ją leczyć… Przerwał mi jej śmiech – Ty… ty… myślisz, że ja… ja chodzę do kasyna grać? – dukała między spazmami wesołości. – Ja? Przecież ja… ja… kolory w kartach mylę. Sama wiesz. Ja tam tylko pracuję. I nie jako krupierka, bo się nie znam na grach – wzięła głęboki oddech, potrząsnęła głową i tłumaczyła już spokojniej. – Szukali kogoś, kto poprowadzi bar. Nic wielkiego, kawa, soki, czasem koniak komuś naleję. Miałam wolne wieczory, więc pomyślałam sobie, że trochę dorobię. Chciałam, żebyś miała jakieś dodatkowe pieniądze na ciuszki czy kosmetyki. A poza tym lubię tę pracę. Jest naprawdę ciekawa, ekscytująca czasami. Dużo się dzieje. Nie masz pojęcia, jakie oryginały się tam trafiają. To lepsze niż siedzenie przed telewizorem w domu. Kasyno jest jak serial, mówię ci, córuś. – Mamo… – nie wiedziałam, co powiedzieć, jak zareagować. Moja mama za barem w kasynie? To się w głowie nie mieściło. – Wiem, wiem… – szepnęła i pogłaskała mnie po policzku, jakby wiedziała, co przeżywam. Spojrzała na kopertę, którą wciąż trzymałam w ręce, nie do końca przekonana, czy mogę wziąć te pieniądze. – Bierz, bierz, skarbie – znowu czytała mi w myślach. – Dla siebie też coś odkładam, bez obaw, ale największą przyjemność sprawi mi, gdy sobie za nie coś kupisz. Widzisz… naprawdę go nie potrzebujemy. – Głos mi utkwił w gardle, bo doskonale wiedziałam, o kim mówi. O człowieku, którego przez wiele lat uważałyśmy za najbliższą nam osobę, a on nas za uciążliwy obowiązek. – Nie płacz, kochanie… Mama rozwarła ramiona, wpadłam w nie i uściskałam ją mocno. – To są łzy dumy – chlipnęłam w jej włosy, bo byłam od mamy wyższa. – Ty jesteś dumna ze mnie, a ja z ciebie. Trochę się obawiałam, jak sobie poradzisz, a tu proszę, ciekawą pracę znalazłaś, zarabiasz, nawet plotki na mieście prowokujesz… – Jakie plotki? – obruszyła się, odsuwając się ode mnie i ocierając oczy. – To czego się panienka napije: kawa, herbatka, soczek? – zapytała z uprzejmym, „zawodowym” uśmiechem. – Kawa, bezapelacyjnie kawa. Mama zajęła się nastawianiem ekspresu, a ja usiadłam w kuchni i przyglądałam się jej z uwagą. – Ale żeby nie było tak słodko, powiem ci, że trochę mam do ciebie żal, że nie powiedziałaś mi od razu. Po co te tajemnice? – rzuciłam. – Oj, wiesz, nie chciałam się chwalić na zapas, kiedy byłam na okresie próbnym. Ale już mnie przyjęli na stałe, sprawdziłam się. – Oj, mamo, mamo… Tak się o ciebie martwiłam. Nawet nie wiesz, co ja sobie wyobrażałam. – Pewnie to samo, co myślą matki, kiedy ich córki znikają nocami z domu – zaśmiała się. Czytaj także:„Przez prawie 20 lat nie miałem pojęcia, że mam córkę. Nie zdążyłem jej poznać, bo.... zmarła”„Moją córkę zabił na pasach pijany kierowca. Zatraciłam się w swojej żałobie i odtrąciłam bliskie mi osoby”„Mam żonę, dwójkę dzieci i kochankę. Żyję tak od kilku lat bez wyrzutów sumienia, bo żona wie o wszystkim”
„Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
„Mężczyzna zawsze może więcej. Zostawia rodzinę i zaczyna wszystko od nowa, z czystą kartą. To kobieta zostaje z dziećmi i wszystkimi problemami, Cieszy się, gdy były mąż lub partner płaci alimenty...”.
Po ślubie oczywiście nadal się kłóciliśmy i godziliśmy na przemian, kilka miesięcy po urodzeniu Moniki napisałam nawet pozew rozwodowy. Byłam wtedy pewna, że to już koniec naszego małżeństwa; sprawdziłam nawet, który autobus dojeżdża do gmachu sądu, żeby zawieźć dokument. Nim jednak to nastąpiło, Paweł znowu zrobił coś wzruszającego, ja uznałam, że kocham go nad życie – i od nowa wskoczyliśmy na huśtawkę emocjonalną. Może dlatego, gdy po kolejnej dzikiej awanturze tym razem to on oznajmił, że ma dość, i złożył pozew rozwodowy, nie potraktowałam tego poważnie. Myślałam, że wycofa pozew, kiedy znowu się pogodzimy. Ale tym razem to nie nastąpiło. – Nie rozumiesz, Amelia? Ja już tak dłużej nie mogę! Chcę żyć normalnie! – krzyczał. – Masz kogoś, tak? – zaatakowałam go natychmiast. – Kim ona jest?! – Nie mam nikogo. Chwilowo w ogóle nie mam ochoty myśleć o kobietach. Ale to nie znaczy, że tym razem się ugnę i wycofam pozew. Mówię serio: chcę rozwodu. Na rozprawie miałam uczucie, że to wszystko jest kompletnie nierealne. Ja w sali sądowej. Jakaś kobieta z łańcuchem na szyi wypytująca o to, kiedy ostatni raz współżyliśmy i czy kocham męża. Paweł, który mówił o nerwicy, bezsenności i depresji, w które rzekomo wpędziło go małżeństwo ze mną… Rozwiedliśmy się ostatecznie na trzeciej rozprawie. Paweł wspaniałomyślnie zostawił mi mieszkanie i wszystkie nasze oszczędności. Chciał tylko świętego spokoju. Spokoju ode mnie. Niczego więcej. Jednak wcale już tego nie chciał jakiś czas później, kiedy spotkaliśmy się na ślubie znajomych. Emocje wzięły górę Przez całą ceremonię czułam na sobie jego wzrok, a kiedy się odwróciłam, trafiłam spojrzeniem prosto w jego źrenice. Doświadczyłam wtedy dokładnie tego samego co wtedy, gdy spotkaliśmy się pierwszy raz. Emocji nie do zignorowania. Wiedziałam, że on też zareagował, jakby poraził go prąd. Tak właśnie na siebie działaliśmy. Podczas wesela nie mogłam się powstrzymać, żeby na niego nie zerkać co jakiś czas. Przyłapał mnie na tym, oczywiście. A może to ja przyłapałam jego? Wpadliśmy na siebie – mało romantycznie – pod toaletą. No i stało się: znowu wzięły górę szalone emocje i fizyczne pożądanie. Znajomi gratulowali nam, że do siebie wróciliśmy. Przytuleni przetańczyliśmy całą noc, a potem poszliśmy do jednego pokoju. Sielanka trwała niecałe dwa tygodnie. Jak zawsze przyszły konflikty, pretensje i znowu dzikie emocje, tym razem negatywne. – Idiotyczny błąd – tak skomentował Paweł nasz powrót do siebie. – Nie chcę cię nigdy więcej spotkać. Mówię poważnie. To, co nas łączy, jest toksyczne. Kompletnie chore - zgodziłam się z nim i kazałam mu zniknąć na dobre z mojego życia. Jednak trzy tygodnie później zostawiłam mu na poczcie głosowej wiadomość: „Jestem w ciąży. Z tobą, więc racz się odezwać”. Nawet nie pamiętam, czy wtedy chciałam, żeby Paweł do mnie wrócił. W jednej chwili za nim tęskniłam, w drugiej przypominało mi się, jak wiele mam do niego żalu o różne sprawy. Miotałam się między pragnieniem jego bliskości a czymś, co niebezpiecznie przypominało nienawiść. To on zadecydował, że nie będzie żadnego powrotu. Zostałam samotną matką z dwójką dzieci Tak samo jak moja mama. – Ja dałam sobie radę, to i ty dasz – pocieszała mnie. – My, kobiety musimy być dzielne, bo na mężczyzn nie można liczyć. Twój ojciec zażądał rozwodu, kiedy miałaś niecałe dwa lata, a Asia pięć miesięcy. I co miałam zrobić? Załamać się? Nie! Byłam twarda. A teraz ty też musisz! Moja mama była niemal heroską. Wychowała mnie i siostrę w latach 90. Utrzymywała nas z jednej pensji, bo ojciec skutecznie wymigiwał się od płacenia alimentów. Był skończonym dupkiem i egoistą, miał w nosie swoje dwie córki i byłą żonę. Pamiętałam go z dzieciństwa: odwiedził nas kilka razy, zawsze ze swoją mamą, babcią Tosią. Cieszyłyśmy się z siostrą z tych wizyt, bo oznaczały prezenty, lody i wesołe miasteczko. Szłyśmy z tatą, trzymając go za ręce i zajadając się słodyczami, które nam przywoził. Dopiero jako nastolatka zorientowałam się, że zawsze za wszystko płaciła babcia; ona też z pewnością kupowała dla nas upominki. Zrozumiałam – i to był dla mnie cios – że ojciec nigdy nie odwiedziłby nas z własnej woli. Robił to, bo jego matka dosłownie go zmuszała. Kiedy już byłam dorosła, mama powiedziała mi, że od byłej teściowej dostawała regularne wpłaty na konto. Coś na kształt dobrowolnych alimentów. Kiedy babcia Tosia zmarła, poszłyśmy wszystkie trzy na pogrzeb. I tylko my płakałyśmy nad jej grobem. Tamtego dnia ojciec podszedł do nas sztywnym krokiem i przywitał się, wyciągając do każdej rękę. Uścisnęłam ją, czując się tak, jakbym witała się z zupełnie obcym człowiekiem. Którego w dodatku nie lubię. – Myślałam, że z Pawłem i ze mną będzie inaczej… – rozkleiłam się przy mamie. – Wiem, że córki często powtarzają błędy matek, że nieraz powielają całą historię ich życia, ale myślałam, że mnie się uda! Dlaczego wszystko musiało się tak skończyć? Gdzie zrobiłam błąd?! – Nie jesteś niczemu winna, kochanie – powiedziała mama z czułością. – Po prostu, tak jak ja, trafiłaś na nieodpowiedniego mężczyznę. Niedojrzałego, egocentrycznego palanta, który nie potrafił cię docenić… Który zostawił cię z dwójką dzieci, chociaż przysięgał ci miłość i opiekę aż po grób! – rozkręcała się coraz bardziej. – Odrażającego, samolubnego sukinsyna, który… Nagle uświadomiłam sobie, że mama wcale nie mówi o Pawle. Wylewała złość i żal do mojego ojca. A Paweł jedynie potwierdził to, co od swojego rozwodu sądziła o wszystkich mężczyznach… Na szczęście okazało się, że jej historia nie powtórzyła się w każdym detalu. Paweł wprawdzie niezbyt interesował się Moniką, a już wcale Kubusiem, ale przynajmniej płacił alimenty. Miałam więc minimum pieniędzy na życie. Wykańczało mnie co innego. – Cały czas siedzę z dziećmi, nie mogę nawet wyjść na szybkie zakupy! – skarżyłam się mamie i siostrze. – A najgorsze jest to, że do przedszkola w pierwszej kolejności przyjmowane są dzieci rodziców pracujących. Jeśli nie pójdę do pracy, Monika się do przedszkola nie dostanie. A jak ona się nie dostanie, to ja przez następne trzy lata nie będę mogła wrócić do pracy! Błędne koło! Zaczynałam wpadać w histerię Ze względu na małą różnicę wieku, woziłam dzieciaki w jednym wózku – Monikę spacerówką z przodu, Kubusia w gondoli. Na dole zakupy. W efekcie wózek ważył jakieś 25 kilo i nie byłam w stanie wnosić go po schodach czy do autobusu. Kupiłam więc dla Kubusia nosidełko i woziłam tylko Monikę. I było mi jeszcze ciężej i trudniej. – Ty cholerny sukinsynu… – mamrotałam, szarpiąc się z ciężkimi siatami i dwójką małych dzieci na śliskim chodniku. W wyobraźni ciągle przemawiałam do mojego podłego eksmęża, który – jak do mnie szybko dotarło – przeżywał właśnie pełnię młodości, szlajając się po klubach nocnych z kolejnymi dziewczynami. Wiele razy prosiłam mamę o pomoc, ale ona wciąż pracowała na cały etat i mogła posiedzieć z dziećmi najwyżej czasami wieczorem. Oczywiście sprawdziłam ceny prywatnych żłobków i przedszkoli, zadzwoniłam do kilku opiekunek z ogłoszenia – i opadły mi ręce. Jeśli chciałam wrócić do pracy, dzieciaki musiałyby chodzić do placówek publicznych. A nie miały szans się do nich dostać, ponieważ nie miałam pracy. Asia, moja siostra, też bardzo chciała mi pomóc, lecz jako pielęgniarka miała jeszcze mniej wolnego czasu niż zwykły człowiek. Jedyne, co mogła zrobić, to wysłuchiwać moich narzekań i utyskiwań na mężczyzn, których zaczynałam szczerze nienawidzić. – Zaczynasz mówić jak mama – zwróciła mi raz uwagę. – Bo mama ma rację! – wrzasnęłam. – Ojciec ją zostawił z dwójką dzieci, Paweł mnie zostawił z dwójką dzieci! Co z facetami jest nie tak?! No powiedz mi! Po drugiej stronie linii zapadła chwila ciszy, a potem Asia rzuciła bombę. – À propos… Widziałam się niedawno z ojcem. Wiesz, on żałuje, że tak wszystko schrzanił… Przepraszał mnie ze sto razy… To teraz starszy człowiek, który ma świadomość, że zawiódł wszystkich. – I po co mi to mówisz? – eksplodowałam. – Ma poczucie winy? No nie mów! Zostawił nas na łasce losu i się zwinął, bo nie chciało mu się brać odpowiedzialności za rodzinę! A teraz mam mu wybaczyć, bo się zestarzał i żałuje? Błagam cię… Asia zawsze miała miększe serce niż ja. A może moje po prostu stwardniało, bo dostałam od życia mocniej w kość? W każdym razie odmówiłam spotkania z ojcem. Podobno prosił ją, żeby to załatwiła. Nie miałam najmniejszej ochoty go widzieć. Siostra jednak chyba mnie nie posłuchała i kilka dni po tej rozmowie, późnym wieczorem, ktoś zadzwonił do moich drzwi. – Słucham pana? – powiedziałam do wysokiego, starszego mężczyzny w okularach. – Amelia… To ja. Tata… – powiedział cicho. Tak, to był on. Ogolił brodę i posunął się w latach, dlatego go nie poznałam. Prosił, żebym go wpuściła, chciał porozmawiać. Sprzeciwiłam się, ale wtedy z pokoju dobiegł mnie płacz Kubusia. Nie miałam czasu dłużej dyskutować w drzwiach. – No dobrze, wejdź, ale tylko na chwilę – zastrzegłam się. Okazało się, że Kubuś był rozpalony. Kompletnie zignorowałam więc ojca i zajęłam się odmierzaniem dawki syropu i mieszaniem mleka dla dziecka. – Asia mówiła, że masz dwójkę maluchów – zaczął ojciec. Siedział przy stole w kuchni i próbował nawiązać ze mną kontakt. – Tak, mam – ucięłam. – Możesz to pomieszać? A potem przelać to tutaj? Monisiu, kochanie, czemu chodzisz boso? – zwróciłam się do córeczki, która przydreptała do kuchni, zwabiona krzykami brata. – Możesz jej założyć skarpetki? To ostatnie pytanie skierowałam do ojca, bo na rękach miałam wijące się niemowlę, syrop ściekał mi z łyżeczki, a trzylatka chodziła na bosaka po zimnej podłodze. Zanim uśpiłam Kubusia i ponownie położyłam spać Monikę, minęła prawie godzina. Niewiele mnie obchodziło, że w tym czasie mój ojciec siedział samotnie w kuchni. Nie zaproponowałam mu nawet szklanki wody i miałam to gdzieś. – Amelko, ja przepraszam, że ci przeszkadzam, ale chciałem… – Tak, wiem, porozmawiać – prychnęłam, biorąc się do czyszczenia butelek spiralną szczotką. – Cholera! – krzyknęłam, bo potrąciłam kubek i wylało się z niego mleko z miodem, którego nie dopiła Monika. Czekaj, posprzątam to – rzucił ojciec, chwycił kilka papierowych ręczników i klęknął na podłodze. – W sumie to dalej się klei – zauważył, dotykając podłogi palcem. – To możesz ją umyć! – warknęłam rozzłoszczona. – Ja nie mam czasu się w tyłek podrapać! – Dobrze, a gdzie masz szmatę? To pytanie zbiło mnie z tropu. Naprawdę ten obcy facet, mieniący się moim ojcem, chciał zmywać podłogę w mojej kuchni?! Okazało się, że chciał – umył nie tylko podłogę, ale starł też stół, wyszorował patelnię i poskładał całą miskę prania. A potem zapytał, w czym jeszcze może mi pomóc. Nagle opadłam z sił. Wieczorami zawsze byłam koszmarnie zmęczona, dosłownie kleiły mi się oczy. Nie miałam energii, żeby zrobić ojcu porządną awanturę o przeszłość. Powiedziałam więc, że jeśli naprawdę chce mi pomóc, to może następnego dnia iść po numerek do przychodni, żebym mogła zawieźć małego do lekarza. – Trzeba stanąć w kolejce pod przychodnią o szóstej – poinformowałam go nie bez satysfakcji. – To co? Pójdziesz? – Oczywiście! Zadzwonię, jak tylko go zarejestruję! – obiecał. Załatwił numerek na dziesiątą. Nie mam pojęcia, jak zdobyłabym go w inny sposób. Przecież nie mogłam stać na zimnie z chorym maluchem i marudzącą trzylatką… Ojciec czekał w przychodni. Wziął na ręce Monikę, żebym mogła zająć się Kubusiem. Został z nią w poczekalni, a potem poszedł do apteki po antybiotyk. W domu pilnował dzieci, podczas gdy ja gotowałam zupę, a kiedy zapadły w drzemkę, zapytał, co jeszcze może zrobić. Powiedziałam, że zepsuła mi się klamka w jednym oknie, więc zajął się jej naprawą. Przez cały dzień słowem nie wspomniał o moim dzieciństwie czy własnej potrzebie ekspiacji. Po prostu mi pomagał, a ja przyjmowałam to z rosnącą ulgą, że wreszcie nie jestem z tym wszystkim sama. Kolejnego dnia zaproponował, że przywiezie duże zakupy. Dałam mu pieniądze i listę. Przywiózł cztery torby, oddał mi listę z przekreślonymi pozycjami oraz całą kwotę. – Mam dobrą emeryturę – wyjaśnił, lekko skrępowany. – Proszę, pozwól mi zapłacić za ten rachunek. Chciałam mu zrobić awanturę. Zapytać, co on sobie myśli, i czy sądzi, że jedne głupie zakupy zrekompensują lata niepłacenia alimentów. Byłam jednak za bardzo zmęczona po nocy nieprzespanej z powodu choroby Kuby. Machnęłam więc ręką i po prostu zajęłam się rozładowywaniem siatek. Przez całą chorobę synka ojciec przychodził codziennie, żeby zabrać Monikę na plac zabaw czy skoczyć do apteki. Raz odkurzył mi całe mieszkanie. Innym razem naprawił kółko w spacerówce. Uszczelnił cieknący kran i zawiózł do naprawy mikrofalówkę. Zaczęłam z nim normalnie rozmawiać jakoś tak po dwóch tygodniach. Dowiedziałam się, że mieszka sam, ma tylko kota. Że przez rok pracował na Ukrainie, ale wrócił do kraju z powodu wojny. Jako emerytowany pracownik naukowy miał zaskakująco wysoką emeryturę. I że był współautorem jakiegoś podręcznika akademickiego dla studentów politechniki. To wszystko było dla mnie nowością, bo przecież tak naprawdę prawie nic o nim nie wiedziałam. Najbardziej zdumiało mnie, że miał tytuł doktora. Mój ojciec był doktorem! – z tego powodu poczułam nieoczekiwany i… nieco zawstydzający przypływ dumy. Przecież wcale nie zamierzałam być z niego dumna! Ani nawet go lubić! Musiałam jednak przyznać, że odkąd zjawił się w moim życiu, z wszystkim było mi łatwiej. Dzieci go uwielbiały, a on chętnie zabierał je na spacery. Zyskałam w ten sposób czas na przygotowanie swojego CV. A potem rozsyłałam je, gdzie tylko mogłam. Wiosną dostałam pierwsze zaproszenie na rozmowę o pracę, potem następne. W końcu ktoś oddzwonił z wiadomością: – Jest pani przyjęta. I wtedy padł na mnie blady strach! Prawdę mówiąc, nie liczyłam na to, że ktoś mnie zatrudni. Nie wierzyłam, że stanie się to tak szybko. I co teraz miałam zrobić z dziećmi? Kiedy ojciec wrócił ze spaceru, zastał mnie gorączkowo wydzwaniającą do opiekunek z listy, którą pospiesznie ściągnęłam z internetu. Gdy na chwilę przerwałam, zapytał, dlaczego nagle szukam opieki do dzieci. – Bo dostałam pracę! – podzieliłam się z nim dobrą nowiną. – Będzie mnie stać na opiekunkę, chociaż będę musiała jej oddać większość pensji… No ale trudno, nie mogę przepuścić takiej okazji. – Amelia, a może ja bym się zajął dzieciakami? – zapytał ojciec, sprawnie przebierając Kubusia w pajacyk. – Mam dużo wolnego czasu, a one mnie lubią – uśmiechnął się do Moniki, która usiłowała zainteresować go swoim pluszowym kangurkiem. – Po co masz płacić obcej osobie, skoro mogą zostać z własnym dziadkiem? Odruchowo odmówiłam, ale potem zaczęłam się zastanawiać. Nic nigdy nie zmieni faktu, że mój ojciec był fatalnym mężem i beznadziejnym tatą. Ale obserwowałam go od kilku tygodni i widziałam jedno: jako dziadek naprawdę się sprawdzał. Może zżerały go wyrzuty sumienia, a może po prostu późno dojrzał emocjonalnie – myślałam sobie. Jednak faktem było, że kochał wnuki, a ja potrzebowałam pomocy. Powiedziałam więc, że zobaczymy, jak to się sprawdzi. Opiekunkę zawsze mogłam zatrudnić później. Sprawdziło się bardzo dobrze. Ojciec bardzo zaangażował się w opiekę nad wnukami. Teraz, kiedy wracam do domu, dzieci są nakarmione, czyste i szczęśliwe. Złożyłam podanie do przedszkola i Monisia została przyjęta, zacznie tam chodzić od września. Kubuś dosłownie szaleje za dziadkiem. Trochę to komicznie wygląda, kiedy starszy pan w okularach, wyglądający na profesora, spaceruje z takim maluchem w nosidełku, ale chyba sąsiadki i mamy z osiedlowego placu zabaw się już przyzwyczaiły do tego widoku. Chyba nawet odrobinę mi zazdroszczą. Jedyny problem jest z mamą. Kiedy dotarło do niej, kto opiekuje się moimi dziećmi, zrobiła mi awanturę, że jestem nielojalna i nie liczę się z jej uczuciami. Na szczęście następnego dnia przeprosiła. Trudno jej zaakceptować obecność byłego męża w życiu moim i dzieci, ale stara się, bo nas kocha. Niedawno Asia przyznała się, że to ona powiedziała ojcu o mojej dramatycznej sytuacji. Działali w porozumieniu. Ona chciała nas pogodzić, on – bliżej poznać. I cieszę się, że tak się stało. Już wystarczy tych rozstań i porzuceń w naszej rodzinie. Cudownie, że zdarzył się choć jeden powrót. W tym wypadku – ojca marnotrawnego. Czytaj także: „Mąż szydził z mojej nadwagi i odstającego brzucha. Wszędzie masz tłuszcz i brzydzę się ciebie - często słyszałam” „Matka zerwała ze mną kontakt, bo nie ochrzciłam dziecka. Czy to ważne, co powiedzą ludzie?” – list do redakcji „Zakazany owoc najlepiej smakuje. Czy dlatego seks z narzeczonym przyjaciółki jest tak nieziemski?” - historia Izabeli
Doda i Emil Stępień są już po rozwodzie. „Przeżyłam to bardziej niż myślałam”
Para, która rozstała się w atmosferze wzajemnych oskarżeń, podziękowała sobie jednak za spędzony wspólnie czas. Uda im się kiedyś zakopać topór wojenny?
Doda i Emil Stępień są już oficjalnie po rozwodzie. Rozprawa, która odbyła się 15 listopada 2021, oficjalnie zakończyła ich małżeństwo. Rozstanie przebiegało w atmosferze skandalu spowodowanego oskarżeniami pod adresem przedsiębiorcy - miał on się nie wywiązywać z umów z kontrahentami, a także nie płacić swoim zleceniobiorcom, również tym, których zatrudnił do pracy nad filmem „Dziewczyny z Dubaju”. W międzyczasie, sama Doda wyznała, że była ofiarą przemocy emocjonalnej ze strony męża. Potwierdziło to nagranie, które opublikował Piotr Krysiak - autor książki, na podstawie której Dorota Rabczewska i Emil Stępień nakręcili film. Zarejestrowany na nim Stępień wyraźnie obraża i poniża swoją żonę, która dąży do załagodzenia konfliktu. Rozwód Dody i Emila Stępnia Dzień po rozprawie, artystka opublikowała na swoim Instagramie oświadczenie oraz zajawkę nowego projektu, którego premiera będzie miała miejsce 21 listopada o godzinie 19. –Nie dałam wczoraj znać, bo jednak przeżyłam swój rozwód bardziej niż myślałam i musiałam to przetrawić w samotności. Dziękuję sądowi za poprowadzenie sprawy sprawnie i w pełnym szacunku. Dziękuję Emilowi za wspólnych 5 lat. Prywatnych i zawodowych – napisała Doda. Chociaż rozwodzący się małżonkowie wcześniej weszli w otwarty konflikt na łamach internetu, a Stępień nie szczędził Rabczewskiej nieprzyjemnych komentarzy, teraz przedsiębiorca zdecydował się na kulturalny gest w stronę artystki i publicznie wystosował pod jej adresem przeprosiny i podziękowania za wspólnie spędzone lata. – Życzę ci dużo szczęścia i takiej miłości, na którą ciągle czekasz. Zasługujesz na nią (...) Wszystkiego dobrego na nowej drodze życia. Proszę, wybacz mi moje błędy. Przepraszam – napisał Emil Stępień. Czytaj też: Małgorzata Socha ukrywa swojego męża przed mediami? „Nie jest osobą publiczną i nie chce się pokazywać” Sandra Kubicka o zerwanych zaręczynach. Wyznała, dlaczego odwołała ślub miesiąc przed ceremonią Katarzyna Figura o relacji z Dodą: „Bywało różnie”
„Mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Ja rodziłam naszą córkę, a on był z nią...”
W pierwszych dniach byłam pewna, że tego nie przetrwam. Myślałam, że będzie lepiej z każdym dniem, tymczasem z każdym dniem jest… trudniej.
Pół roku temu dostałam mejla od kobiety, która napisała, że miała romans z moim mężem od 4 lat. Ale jak to? To pomyłka. - odpisałam. Po kilku minutach odebrałam telefon. To była ona i opowiedziała mi o chorobach moich dzieci, znała imiona moich przyjaciółek, mówiła o tym, jak wygląda nasz domek nad morzem. Wiedziała wszystko. Na koniec dodała, że mają wspólne dziecko - córkę, która ma 2,5 roku. Pierwsze tygodnie po zdradzie - wyjesz i żyjesz... automatycznie Zabrałam torebkę i wyszłam z pracy. Pojechałam do niego, bo chciałam to wszystko wyjaśnij, wykrzyczeć mu w twarz, że jest zdrajcą i bzykał się z inną kobietą zaraz po tym, jak ja urodziłam córkę. On niczemu nie zaprzeczył, a nawet widziałam ulgę na jego twarzy. Oddał mi klucze do domu i przepraszał mnie bez końca, tylko co mi teraz po tym jego żałosnym przepraszam? Wstawałam z łóżka i myłam się tylko ze względu na dzieci, które nie rozumiały, dlaczego się tak zachowuję. Zosia ma 4 lata, a Krzyś skończył 7 lat. Oni nie wiedzieli, czemu tata spakował swoje rzeczy, a ja nie miałam siły im tego wytłumaczyć. Zresztą, co ja powinnam powiedzieć. Wasz tata ma drugą rodzinę i nas zostawił??? Życie uratowała mi rodzina i przyjaciele. To oni mówili, że wszystko będzie dobrze, przytulali, przynosili jedzenie i ocierali te litry wypłakanych łez. Czasem tylko siedzieli obok i płakali ze mną, ale tego wtedy potrzebowałam, wsparcia bliskich mi osób. Funkcjonowałam ja robot Wiele osób radziło mi, że powinna iść na terapie. Postanowiłam skorzystać z tej rady i to pomogło. W czasie wizyt u psychologa bardzo dużo płakałam, ale jeszcze więcej zrozumiałam. Zaczęłam szukać prawnika, który zajmie się moim... rozwodem, bo przecież to naturalna kolej rzeczy. Przez pierwszych kilka miesięcy działałam jak robot. Praca, śniadanie dla dzieci, szkoła i przedszkole, obiad, lekcje, zajęcia dodatkowe i tak bez końca. Czułam się jak w filmie „Dzień świstaka” - bez końca te sam, powtarzane rutynowo czynności, ale to chyba pomogło mi złapać jakąś równowagę. Każdego dnia płakałam, bo cały czas dowiadywałam się nowych rzeczy o moim... (mąż już nawet nie chce mi przejść przez gardło). Nie znałam człowieka, z którym planowałam spędzić się zestarzeć, a moje życie to było jedno wielkie kłamstwo. Bo teraz już wiem, że kobieta, która do mnie napisała, była tylko jedną z jego wielu kochanek. Czy po roku jest lepiej? Nie jest! Właśnie minął rok od dnia, gdy dowiedziałam się o zdradzie. Czy jest lepiej? Nie jest! Czuję się oszukana, skrzywdzona i porzucona w najgorszy możliwy sposób. Milion razy zastanawiałam się, jak on mógł mi to zrobić. Dlaczego nie powiedział, że mnie nie kocha, nie chce ze mną być i kogoś poznał? Czy nie zasłużyłam sobie na odrobinę uczciwości i szacunku? Wydawało mi się, że udało się nam stworzyć szczęśliwą rodzinę, ale to wszystko było kłamstwem, jakimś przykrym żartem. Zastanawiam się, jak sobie poradzę, bo do płacenia na dzieci jakoś się mu nie spieszy, a ja jestem księgową, więc też nie zarabiam kokosów. On zaczyna nowe życia, a ja zostałam z dziećmi i podeptaną godnością. Czuję się jak śmieć. Dzielcie się z nami Waszymi historiami, opiniami, przemyśleniami. Piszcie na adres: redakcj@polki.pl. Więcej historii naszych czytelniczek: „Zostałam sama z dwójką dzieci. Mój były mąż korzysta z życia, a ja nie mam, kiedy się w tyłek podrapać” „To ty zepsułaś moim dzieciom wspomnienia” - zdradzona kobieta pisze list do kochanki męża „Ja haruję jak wół, żeby niczego jej nie zabrakło, a ona baluje, zamiast ugotować mi obiad…”
Najdroższe rozwody gwiazd. Sprawdź, kto za rozstanie musiał zapłacić grube miliony
Za „wolność” zapłacili prawdziwy majątek.
Miłość nic nie kosztuje, jednak kiedy w grę wchodzi rozwód i podział małżeńskiego majątku, straty mogą być liczone nawet w milionach. Tak jest w przypadku największych gwiazd Hollywood i nie tylko, które za swoje rozstania musiały słono zapłacić. Nie każdy z celebrytów zdecydował się na intercyzę, więc o sprawiedliwy podział własności musieli walczyć w sądowych ławach. Kto zapłacił za koniec miłości najwięcej? Sprawdź nasze zestawienie. Najdroższe rozwody gwiazd Paul McCartney i Heather Mills. Muzyk był żonaty z Mills od 2002 do 2008 roku. Musiał zapłacić byłej żonie 48 milionów dolarów. Kevin Costner i Cindy Silva. Pobrali się w 1978 roku, rozwiedli w 1994. Mówi się, że aktor po rozstaniu zapłacił byłej żonie aż 80 milionów dolarów. Harrison Ford i Melissa Mathison. Byli małżeństwem 21 lat. Po rozwodzie Ford stracił na rzecz byłej ukochanej 85 milionów dolarów. Madonna i Guy Ritchie. 8-letnie małżeństwo z młodszym przystojniakiem kosztowało Madonnę aż 90 milionów dolarów. Steven Spielberg i Amy Irving. 100 milionów dolarów - tyle zapłacił reżyser swojej byłej żonie po zakończonej sprawie rozwodowej. Michael Jordan i Juanita Vanoi. Jak donoszą media, po rozwodzie z koszykarzem Juanita otrzymała aż 168 milionów dolarów. Mel Gibson i Robin Gibson. Ich małżeństwo trwało od 1980 do 2011 roku. Po rozwodzie aktor zapłacił byłej żonie 425 milionów dolarów. Jeff Bezos i Mackenzie Bezos. Prawdziwymi rekordzistami są jednak założyciel Amazona Jeff Bezos i jego była żona Mackenzie. Para pobrała się w 1993 roku, rozwiodła w 2019. Po rozstaniu Mckenzie dostała aż 38 miliardów dolarów, co automatycznie uczyniło ją jedną z najbogatszych kobiet świata. To też może cię zainteresować: Czego Magda Gessler potrzebuje, by przeprowadzić „Kuchenne rewolucje”? Lista jest długa... Dlaczego Martyna z „Hotel Paradise” nie chce mieć dzieci? Szczera odpowiedź uczestniczki programu 13 lat temu podbiła serca Polaków występem w „Mam Talent”. Czym Klaudia Kulawik zajmuje się dzisiaj?
Rozwody w brytyjskiej rodzinie królewskiej wcale nie są rzadkością. Powodem były nie tylko zdrady…
Rozwód w rodzinie królewskiej brzmi jak skandal, jednak wcale nie należą one do rzadkości. Pierwsza w brytyjskiej rodzinie królewskiej rozwiodła się siostra królowej Elżbiety II - nieżyjąca już księżniczka Małgorzata.
Wydaje się, że gdzie jak gdzie, ale w brytyjskiej rodzinie królewskiej nie może być mowy o łamaniu protokołu, obyczajowych wpadkach czy choćby rozwodach... Nic bardziej mylnego. Już największe wpadki na ślubach w rodzinie królewskiej pokazują, że posiadacze tzw. błękitnej krwi to zwykli ludzie z krwi i kości. Nieślubne dzieci, choroby psychiczne (często ukrywane przed opinią publiczną) i rozwody to część tej rzeczywistości. Rozwody w brytyjskiej rodzinie królewskiej Jako pierwsza na rozwód w brytyjskiej rodzinie królewskiej zdecydowała się młodsza siostra królowej Elżbiety II - księżniczka Małgorzata. Jej związek po raz pierwszy od czasów Henryka VIII, czyli ponad 400 lat, zakończył się rozwodem. Ślub wzięła w 1968 roku, jednak związek ten obfitował w skandale i liczne kontrowersje. Dużo pisano o wzajemnych zdradach. Po 18 latach para zdecydowała się wziąć rozwód. Królowa Elżbieta II powiedziała kiedyś, że nigdy nie zdecydowałaby się na rozwód z księciem Filipem. Małżeństwo, podobnie jak korona, to dla niej świętość. Inaczej było jednak w przypadku trojga dzieci Elżbiety II. Jej córka księżniczka Anna wyszła za mąż w 1973 roku. Para rzadko jednak pokazywała się razem publicznie, a po latach wyszło na jaw, że księżniczka spotyka się z kimś innym. Rozwód nastąpił w 1992, ale separację ogłoszono dużo wcześniej. Księżniczka jeszcze w tym samym roku poślubiła Timothy'ego Laurence'a. Także w 1992 roku ogłoszono separację księcia Karola i księżnej Diany. Rozwód orzeczono po 4-letniej separacji, w 1996 roku. Ich związek był najbardziej burzliwym w brytyjskiej rodzinie królewskiej. Był to najgłośniejszy królewski rozwód w historii współczesnej. Małżeństwo księcia Walii i księżnej Walii przetrwało 15 lat. Książę Karol w 2005 roku poślubił Camillę Parker Bowles, swoją dawną miłość. Klątwa rozwodów dopadła także księcia Andrzeja, syna królowej Elżbiety. Jego małżeństwo z Sarą Ferguson przetrwało 6 lat, para wzięła rozwód w 1996 roku, po kilkuletniej separacji. Na rozwód zdecydował się również Peter Philips, najstarszy wnuk królowej i syn księżniczki Anny. Para pobrała się w 2008 roku na zamku w Windsorze, na rozwód zdecydowali się po 12 latach małżeństwa. Brytyjskie media donosiły nawet, że tę decyzję mógł przyspieszyć „Megxit”. Tym mianem określa się rezygnacja z reprezentowania królowej przez księcia Harry'ego i Meghan. Pojawiły się spekulacje, że Autumn Phillips może przeprowadzić się wraz z córkami do swojej rodzimej Kanady. Czytaj więcej o brytyjskiej monarchii: Cała prawda o księżnej Dianie. Nie dostała się na studia, marzyła o pracy z dziećmi Matka księżnej Kate złamała swój wewnętrzny protokół. Co zrobiła? Sekrety garderoby królowej Elżbiety II
Jacek Rozenek szczerze opowiedział o swoich byłych żonach. „Nastrój był taki, że trzeba było się żenić”
W „Pytaniu na śniadanie” aktor przyznał, że jego małżeństwa nie należały do udanych. Mało tego, do jednego z nich doszło... pod wpływem przymusu.
Jacek Rozenek może poszczycić się udaną karierą zawodową, za to w życiu prywatnym nie wiedzie mu się aż tak dobrze. Aktor był dwukrotnie żonaty - z nieżyjącą już Karoliną Litwiniak oraz z Małgorzatą Rozenek, obecną partnerką Radosława Majdana. Nie udało mu się również zbudować trwałej relacji z Roxie Gąską, z którą chętnie pokazywał się na salonach jeszcze kilka miesięcy temu. Aktor postanowił uchylić rąbka tajemnicy i w programie śniadaniowym „Pytanie na śniadanie” opowiedział, jak wyglądały jego poprzednie związki. Padły też niewygodne słowa. Jacek Rozenek o byłych żonach w programie śniadaniowym W trakcie rozmowy w popularnej „śniadaniówce” Rozenek zdradził prowadzącym, że jego pierwsze małżeństwo było efektem presji społecznej, a nie świadomym wyborem. Tym samym aktor przyznał, że poślubił Karolinę Litwiniak z przymusu. Aktor uważa, że to małżeństwo nie mogło się udać, bo nie był gotowy na poważne zaangażowanie i był zbyt młody, by stworzyć zdrową relację. Jacek Rozenek o małżeństwie z Małgorzatą Rozenek-Majdan Nieco cieplej Rozenek wypowiedział się natomiast o drugiej z byłych małżonek, Małgosi Rozenek-Majdan, jednak również nie pałał ogromnym entuzjazmem do trwającego 10 lat związku. Aktor przyznał, że trzyma z Małgorzatę i Radka Majdana kciuki i życzy im wszystkiego, co najlepsze. Nie chciał jednak wdawać się w szczegóły relacji z byłą żoną. Jacek Rozenek pobyt w szpitalu po udarze Jacek Rozenek dość niedawno mierzył się z bardzo poważnymi problemami zdrowotnymi. Aktor przeszedł udar mózgu, po którym długo pozostawał nieprzytomny w jednym ze szpitali. W trudnych chwilach mógł liczyć na byłą żonę. Małgorzata Rozenek odwiedzała go w placówce i dbała o jego powrót do zdrowia. Nic jednak dziwnego, że para ma ze sobą bliski i stały kontakt. Wspólnie są rodzicami dwóch synów: Stanisława i Tadeusza. Zobacz więcej wiadomości z życia gwiazd: Te zdjęcia Julii Wieniawy i Macieja Musiała wywołały burzę. Czy młodych aktorów łączy coś więcej? Małgorzata Kożuchowska o swoich dawnych stylizacjach: "Pełna wieś" Małgorzata Rozenek wrzuciła rozczulające zdjęcie Henia i Radzia Krupa wrzuciła zdjęcie córki w kostiumie. Internauci wytknęli jej, że Asha jest pulchna, a kostium za ciasny
Rozwód w 24h? Hiszpańska kancelaria wprowadziła ekspresowe „koronarozwody”
Hiszpańska kancelaria prawnicza oferuje zakończenie małżeństwa już w 24 godziny w czasie pandemii.
W Hiszpanii, która aktualnie odnotowuje spadek liczby zachorowań na COVID-19, kancelaria Alberta Cebriana wyszła naprzeciw potrzebom obywateli i zaoferowała szybkie rozwody za 150 euro od osoby rozwiedziesz się w dobę. Od wybuchu epidemii eksperci prześcigają się w teoriach: będzie więcej dzieci czy rozwodów? Rozstań i zdrad czy powrotów po separacji? Pewne jest, że popyt generuje podaż, więc pomysł hiszpańskich prawników nie wykluł się samoistnie, a na kanwie zapotrzebowania i realnych prognoz. Alberto Cebrian, powołując się na dane z Chin, gdzie na skutek epidemii wzrosła liczba procesów rozwodowych, spodziewa się podobnego zjawiska także w Hiszpanii. Ten nurt nazwał „koronarozwodami”. Jak przebiega rozwód w 24 godziny? W furgonetce Trudno sobie wyobrazić, by można było zakończyć małżeństwo zgodnie ze standardowymi procedurami sądowymi w dobie epidemii. Dlatego kancelaria Cebrian wpadła na pomysł, aby ludzie mogli rozstawać się w furgonetkach. Ile kosztuje taka usługa? W jeżdżących po hiszpańskich miastach furgonetkach rodziny Cebrian małżonkowie mogą uzyskać rozwód w ciągu zaledwie 24 godzin. W wywiadzie telewizyjnym z Antena3 prawnicy wyznali, że ich usługi to „wyjście ku klientom” w trudnej sytuacji stanu zagrożenia epidemicznego, utrudniającego umęczonym sobą nawzajem współmałżonkom przeprowadzenie szybkiego procesu rozwodowego. Zgodnie z ich predykcjami, następstwem obowiązkowej kwarantanny będzie przyrost rozwodów w Hiszpanii o 75% do końca 2020 roku. Eksperci twierdzą: nie będzie rozwodów, będą zdrady W kontrze do tych prognoz stoi m.in. hiszpańska seksuolożka, Laia Cadens twierdząc, że dla Hiszpanów rozwód będzie tylko kosztem. Mimo chęci rozstania, nie poświęcą takiej kwoty w dobie kryzysu i epidemii zarazem. To wyjaśniałoby wzrost zainteresowania portalami randkowymi, wg lokalnej hiszpańskiej prasy od połowy marca, czyli od początku domowej kwarantanny, Hiszpanie znacznie chętniej romansują online. Kwarantanna wyzwoliła w ludziach długo skrywane potrzeby, np. rozwodu. Choć miło czyta się o tym, że pary w okresie domowej izolacji odnalazły na nowo wspólne zainteresowania, namiętność i siebie nawzajem, to po drugiej stronie lustra znajdziemy przemoc domową, niechęć, awantury i potrzebę rozstania. Może propozycja hiszpańskiej kancelarii nie jest pomysłem na szybki zarobek, a kołem ratunkowym? Źródło: PAP Kontynuuj czytanie: Grecja i Cypr otwierają hotele. Czy jest szansa na urlop w tym roku?To nie galerie handlowe przyciągają klientów. Polacy tęsknili za IKEA - zobacz zdjęcia„Nie noszę maseczki, bo to denerwujące i nic nie daje” - list do redakcji