„Kiedy nasz romans wyszedł na jaw, myślałam, że gorzej być nie może. Pomyliłam się, bo dowiedziałam się, kto nas wydał”
„Wszyscy wydawali się spięci, rozmowy urywały się, kiedy tylko przechodziłam obok. Nie miałam pewności, czy to tylko moje przewrażliwienie, czy naprawdę coś się wydarzyło. Bartek spojrzał na mnie ukradkiem znad monitora, ale nie odezwał się ani słowem”.
Każdego ranka, gdy przekraczam próg biura, powtarzam sobie jedno zdanie: bądź ostrożna. Nie ma miejsca na błędy. Układamy się w rzeczywistość jak ciche trybiki w wielkiej korporacyjnej machinie – Bartek i ja. Oficjalnie jesteśmy kolegami z pracy, czasem wymieniamy uprzejme „cześć” w kuchni przy ekspresie do kawy, ale tak naprawdę łączy nas znacznie więcej. Zaczęliśmy się spotykać Rok pełen ukradkowych spojrzeń, przypadkowych dotknięć na firmowych imprezach i godzinnych lunchów, których nie spędzaliśmy na jedzeniu. Wszystko to było ekscytujące, jak flirt na granicy ryzyka, ale też męczące. W naszej firmie obowiązuje niepisana, ale egzekwowana żelazną ręką zasada: zero romansów w pracy. Szefowie nie tolerują żadnych relacji między pracownikami – tłumaczą to "potrzebą profesjonalizmu", ale wszyscy wiedzą, że chodzi o kontrolę. Mimo wszystko – nie mogliśmy przestać. Każdy ukradkowy uśmiech w open space, każde przypadkowe zetknięcie dłoni na biurku, każdy wieczór w wynajętym hotelowym pokoju sprawiał, że warto było się ukrywać. Ale za każdym razem, gdy wychodziliśmy razem z windy, zachowując odległość jak obcy ludzie, serce ściskał mi niepokój. Co jeśli ktoś nas odkryje? Co jeśli pewnego dnia przyjdę do pracy i zobaczę puste biurko Bartka? Czy to w ogóle ma sens? Czy naprawdę można żyć w związku, który trzeba ukrywać? A może nasza relacja przetrwa nawet największą burzę? W biurze panowała dziwna atmosfera Wszyscy wydawali się spięci, rozmowy urywały się, kiedy tylko przechodziłam obok. Nie miałam pewności, czy to tylko moje przewrażliwienie, czy naprawdę coś się wydarzyło. Bartek spojrzał na mnie ukradkiem znad monitora, ale nie odezwał się ani słowem. Zawsze potrafiłam rozczytać jego emocje, ale tym razem jego twarz była jak zamknięta księga. Wszystko stało się jasne, kiedy sekretarka szefa podeszła do naszych biurek i chłodnym tonem poprosiła, żebyśmy natychmiast przyszli do gabinetu. Serce podskoczyło mi do gardła. Wiedziałam, że to nie może być przypadek. Spojrzałam na Bartka, ale on już wstawał, poprawiając mankiety koszuli. W gabinecie czekało na nas dwóch szefów – pan Wojciech i pani Elżbieta. Ich twarze były surowe, niemal bez wyrazu. – Dostaliśmy dowody na wasz romans – powiedziała bez zbędnych wstępów pani Elżbieta. – To naruszenie zasad firmy. Zaschło mi w gardle. Bartek pierwszy odzyskał głos. – Ale przecież nasza praca na tym nie cierpiała – powiedział spokojnie, choć widziałam, jak zaciska pięści. – Nie chodzi o waszą wydajność – wtrącił pan Wojciech. – Chodzi o politykę firmy. Macie prawo do prywatnego życia, ale nie w biurze. Bartek, twoja umowa zostaje rozwiązana. Usłyszałam w głowie szum, jakby ktoś nagle przyciszył cały świat. – To jakiś absurd! – wyrwało mi się. – Czy naprawdę zasługujemy na taką karę? – Regulamin jest jasny – odpowiedziała chłodno pani Elżbieta. – Nie możemy sobie pozwolić na wyjątki. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Wszystko działo się za szybko. Spojrzałam na Bartka, który siedział nieruchomo, patrząc przed siebie. W jego oczach dostrzegłam coś, czego się bałam – złość i poczucie porażki. Nie pamiętam, jak wyszliśmy z gabinetu. W open space panowała cisza, ale czułam na sobie spojrzenia. Oni już wiedzieli Bartek odszedł od razu, nie mówiąc ani słowa. Ja zostałam, siedząc przy biurku i próbując zebrać myśli. Nie mogłam się pogodzić z tym, że ktoś doniósł na nas celowo. Nie chciałam wierzyć, że wśród ludzi, z którymi codziennie pracowałam, był ktoś tak podły. Ale jedno było pewne – musiałam dowiedzieć się, kto to zrobił. Bartek nie odzywał się do mnie przez cały dzień. Wyszedł z biura bez słowa, a ja zostałam z pytaniami, które tłoczyły mi się w głowie. Ktoś musiał mieć dostęp do naszych wiadomości albo widział nas razem poza pracą. Nie było mowy o przypadku. Przez kolejne godziny analizowałam sytuację. Kto miał powód, żeby nam zaszkodzić? W biurze byliśmy raczej lubiani, nikomu nie wchodziliśmy w drogę. Ktoś musiał się naprawdę postarać, żeby nas zdemaskować. W końcu przyszła mi do głowy jedna osoba – Magda. Dawniej byłyśmy blisko, ale od kilku miesięcy coś się zmieniło. Stała się oschła, unikała mnie. Kiedyś opowiadała mi, że podoba jej się Bartek, ale wtedy wydawało mi się to niewinne. Może nie mogła znieść tego, że on wybrał mnie? Nie chciałam wierzyć, że mogłaby mi to zrobić, ale musiałam to sprawdzić. Po pracy poczekałam na nią przed biurem. – Magda, możemy porozmawiać? – zapytałam, gdy wyszła. Spojrzała na mnie uważnie, jakby już wiedziała, o czym chcę mówić. – O czym? – To byłaś ty, prawda? Ktoś musiał celowo dostarczyć dowody szefostwu. Skąd miałaś nasze wiadomości? Przez chwilę milczała, po czym uśmiechnęła się krzywo. – Powiedzmy, że miałam swoje sposoby. Poczułam, jak robi mi się zimno. – Ale… dlaczego? Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami. Magda skrzyżowała ręce na piersi i westchnęła. – A ja myślałam, że Bartek kiedyś mnie zauważy. Ale zamiast tego wybrał ciebie. Patrzyłam na nią w osłupieniu. Nie wierzyłam, że zniszczyła nam życie przez zazdrość. – Magda, przecież… mogłaś po prostu powiedzieć. Zaśmiała się gorzko. – I co by to zmieniło? Myślisz, że miałabym szansę? Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przecież nie chodziło o szansę, tylko o zwykłą ludzką przyzwoitość. – To nie fair – powiedziałam cicho. – Życie nie jest fair – rzuciła i odeszła. Zostałam sama, czując, że coś we mnie pęka. Straciłam Bartka, straciłam przyjaciółkę. I zostałam w miejscu, w którym już nie chciałam być. Nie spałam całą noc. Wciąż widziałam twarz Magdy, jej zimny uśmiech i to okrutne „życie nie jest fair”. Powtarzałam sobie, że nie warto o niej myśleć, ale nie potrafiłam przestać. Przede wszystkim jednak myślałam o Bartku. Próbowałam do niego dzwonić, pisać, ale nie odpowiadał. Następnego dnia w pracy jego biurko było już puste. Ludzie unikali mojego wzroku. Zrozumiałam, że w firmie nie było miejsca ani dla niego, ani dla mnie. Pod koniec dnia zadzwonił – Spotkajmy się – powiedział krótko. Nie pytałam, gdzie. Wiedziałam, że chodzi o nasze ulubione miejsce – małą kawiarnię przy rynku, gdzie nikt z biura nas nie znał. Siedział już przy stoliku, gdy weszłam. Wyglądał inaczej – zmęczony, jakby starszy o kilka lat. Usiadłam naprzeciwko niego, nie wiedząc, co powiedzieć. – Więc zostajesz? – zapytał, patrząc mi prosto w oczy. Nie musiał dopowiadać reszty. Wiedziałam, co miał na myśli. – A co mam zrobić? Rzucić wszystko? To moja kariera. Westchnął i pokręcił głową. – A moja? Moja się właśnie skończyła przez to cholerne miejsce. Nie miałam na to odpowiedzi. Oboje wiedzieliśmy, że to prawda. – Znajdziesz coś nowego, damy radę – powiedziałam cicho, ale brzmiało to jak puste słowa. Bartek odchylił się na krześle, patrząc w bok. – Nie, Kasiu. To już koniec. Zrobiło mi się gorąco. – Co masz na myśli? – Nas. Nie mogę być z tobą, kiedy ty dalej tam pracujesz. – Bartek… Pokręcił głową. – To nie jest wyrzut. Po prostu nie umiem tego zaakceptować. Milczeliśmy długo. W końcu wstał. – Uważaj na siebie – powiedział, po czym wyszedł, nie oglądając się za siebie. Patrzyłam, jak odchodzi, a w mojej głowie kłębiło się tylko jedno pytanie: czy naprawdę warto było się bać? Katarzyna, 30 lat Czytaj także: „Wstydziłam się, że zarabiam najniższą krajową. Przez marzenia o luksusie niedługo zaprzyjaźnię się z komornikiem” „Siostra zjawiła się na odczytanie testamentu, bo liczyła na kasę. Gdy usłyszałam, co dostanie, parsknęłam śmiechem” „Teściowa miała pretensje, że nie robię bigosu z jej przepisu. Awanturowała się, jakbym dopuściła się zdrady”
„Wstrętna baba oskarżyła mnie o romans z jej mężem, a sama miała swoje za uszami. Na szczęście miałam asa w rękawie”
„Kilka dni później przekonałam się, jak bardzo plotki rujnują życie we wsi. Na targu, gdzie wcześniej rozmawiałam ze wszystkimi, teraz panowała nieprzyjemna cisza. Kiedy próbowałam zagadnąć znajomych, ich odpowiedzi były chłodne, a spojrzenia unikały moich”.
W małej wsi życie toczyło się jak w akwarium – wszyscy widzieli wszystko, każdy znał każdego, a sekrety były towarem deficytowym. Dorastałam tutaj, przyzwyczajając się do tego, że ludzie zawsze mieli coś do powiedzenia o moim życiu. Kiedy zostałam sama, nie wychodząc za mąż ani nie zakładając rodziny, stałam się łatwym celem. Ale do tej pory były to drobne docinki, nic, co mogłoby poważnie zaszkodzić mojej reputacji. Nie sądziłam, że pewnego dnia wszystko się zmieni Że stanę się bohaterką plotek, które zniszczą moje życie i zmuszą mnie do walki o własne imię. Janek i Anna wydawali się idealną parą – on był cichym, pracowitym rolnikiem, a ona kobietą pełną energii, zawsze z szerokim uśmiechem na twarzy. Wszyscy mówili, że są przykładem miłości i partnerstwa. Nigdy bym nie przypuszczała, że właśnie oni staną się częścią historii, która wywróci moje życie do góry nogami. Zaczęło się od spojrzeń. Mieszkańcy wsi zawsze byli rozmowni, ale w ostatnich tygodniach ich rozmowy milkły, gdy pojawiałam się w pobliżu. Sąsiadki, które wcześniej uśmiechały się na mój widok, teraz odwracały wzrok, a mężczyźni, z którymi rozmawiałam na targu, odpowiadali monosylabami, jakby bali się, że ktoś ich zobaczy. Nie rozumiałam, co się dzieje, dopóki pani Zofia, starsza sąsiadka, nie odwiedziła mnie pewnego popołudnia. Przyniosła koszyk jabłek i niepewny uśmiech. – Magdo, muszę ci coś powiedzieć – zaczęła, siadając przy stole. – Ludzie gadają o tobie i Janku. Zmarszczyłam brwi, nie rozumiejąc, co ma na myśli. – Mówią, że macie romans – dodała, zanim zdążyłam zapytać. Byłam w szoku. Romans? Z Jankiem? Nigdy w życiu nie rozmawiałam z nim o niczym więcej niż o pogodzie albo plonach. – To jakieś bzdury! – wybuchłam. – Jak mogli coś takiego wymyślić? Pani Zofia pokiwała głową, jakby chciała powiedzieć, że też tego nie rozumie, ale jej spojrzenie zdradzało, że w tej wsi plotki są silniejsze niż zdrowy rozsądek. – Wiem, dziecko. Ale ludzie uwielbiają gadać, szczególnie o tych, którzy żyją inaczej. Tego wieczoru długo siedziałam w kuchni, próbując zrozumieć, jak te oskarżenia mogły się pojawić. Nie wiedziałam, że to dopiero początek. Kilka dni później przekonałam się, jak bardzo plotki rujnują życie we wsi. Na targu, gdzie wcześniej rozmawiałam ze wszystkimi, teraz panowała nieprzyjemna cisza. Kiedy próbowałam zagadnąć znajomych, ich odpowiedzi były chłodne, a spojrzenia unikały moich. Najgorszy był moment, kiedy na drodze spotkałam Janka. Był zawsze uprzejmy i przyjacielski, ale tym razem jego twarz była spięta, a ruchy nerwowe. – Janek, musimy porozmawiać – zaczęłam, starając się opanować drżenie w głosie. – O czym? – zapytał, patrząc na mnie z niechęcią. – Ludzie mówią, że mamy romans – wyjaśniłam. – To przecież jakieś szaleństwo. Musisz coś zrobić, powiedzieć im, że to nieprawda. Janek spojrzał na mnie, a potem spuścił wzrok. – Magda, ja nic nie mówiłem – powiedział cicho. – Ale wiesz, jak to jest. Jeśli zacznę cię bronić, ludzie pomyślą, że to prawda. Poczułam, jak robi mi się zimno Nawet on nie chciał stanąć po mojej stronie. – Więc pozwolisz im myśleć, że to prawda? – zapytałam, próbując ukryć wściekłość. – Nie chcę kłopotów – odpowiedział. Jego słowa były jak cios. Czułam się opuszczona i coraz bardziej izolowana. Ludzie nie tylko we mnie nie wierzyli, ale także zaczynali traktować mnie jak osobę, która rzeczywiście zrobiła coś złego. Tego wieczoru przyszła do mnie znowu pani Zofia. Siedziałyśmy przy herbacie, a ja wylewałam jej swoje żale. – Nie rozumiem, dlaczego ludzie są tak okrutni – powiedziałam. – Przecież nigdy nie zrobiłam nic złego. Pani Zofia spojrzała na mnie z troską, ale w jej oczach dostrzegłam coś więcej – jakby znała odpowiedź na pytanie, które dręczyło mnie od dni. – Wiesz, Magdo… – zaczęła powoli. – Ludzie mówią, że to Anna najczęściej opowiada o tobie i Janku. Zamarłam. Anna? Żona Janka? Dlaczego miałaby to robić? – Ale po co? – zapytałam, czując, że w głowie zaczyna mi się układać pewien obraz. Pani Zofia wzruszyła ramionami. – Może coś ukrywa. Ludzie czasem robią dziwne rzeczy, żeby odwrócić uwagę od siebie. Nie mogłam tego pojąć. Dlaczego Anna, która miała męża i rodzinę, miałaby rozpuszczać takie plotki? Ale kiedy następnego dnia widziałam, jak Anna rozmawia z grupą kobiet, śmiejąc się i rzucając ukradkowe spojrzenia w moją stronę, zaczęłam podejrzewać, że pani Zofia mogła mieć rację. Od momentu rozmowy z panią Zofią nie mogłam przestać myśleć o Annie. Dlaczego miałaby rozpuszczać takie plotki? Moje myśli krążyły wokół jednej możliwości – może próbowała coś ukryć? Zaczęłam uważniej obserwować Annę Zawsze wydawała się idealną żoną i matką, a jej życie było na pokaz. Ale teraz, gdy patrzyłam na nią z innej perspektywy, zauważyłam drobne szczegóły, które wcześniej mi umykały. Wychodziła z domu częściej niż zwykle, zawsze starannie ubrana, mimo że twierdziła, że idzie na zwykłe zakupy. Czasami wracała kilka godzin później, co wywoływało we mnie coraz większe podejrzenia. Pewnego popołudnia, kiedy szłam polną drogą w stronę lasu, zauważyłam Annę wchodzącą na leśną ścieżkę. Mimo że nie miałam w zwyczaju śledzić ludzi, tym razem coś mnie zatrzymało. Ciekawość? Chęć wyjaśnienia całej sprawy? Nie wiem, ale ruszyłam za nią. Ukryłam się za drzewami, starając się nie wydawać żadnych dźwięków. Po chwili zobaczyłam ją – stała z jakimś mężczyzną, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Był wysoki, dobrze zbudowany, ubrany w elegancki płaszcz, który nie pasował do naszej wiejskiej scenerii. Rozmawiali chwilę, a potem Anna nachyliła się i pocałowała go. Stałam tam, czując mieszankę gniewu i ulgi. Gniewu, bo wiedziałam, że Anna rozpuszczała te wszystkie kłamstwa, by odwrócić uwagę od swojej zdrady. Ulgi, bo w końcu miałam prawdę – dowód, że to ona była winna. Kiedy wróciłam do domu, czułam, jak moje emocje zaczynają wrzeć. Chciałam natychmiast skonfrontować się z Anną, ale wiedziałam, że muszę to zrobić we właściwy sposób. Jej zdrada była kluczem do oczyszczenia mojego imienia, ale potrzebowałam planu. Następnego dnia poszłam do Anny. Czułam, jak wzbierają we mnie emocje, ale wiedziałam, że muszę zachować spokój. Stanęłam przed jej domem i zapukałam mocno. Gdy otworzyła drzwi, na jej twarzy zobaczyłam mieszankę zaskoczenia i niepokoju. – Magda? Co ty tutaj robisz? – zapytała, próbując zabrzmieć neutralnie. Nie zamierzałam owijać w bawełnę. – Dlaczego to zrobiłaś, Anna? – zapytałam stanowczo. – Dlaczego rozpuszczałaś te plotki o mnie i Janku? Udawała zdziwienie, ale jej spojrzenie zdradzało więcej, niż chciała przyznać. – Nie wiem, o czym mówisz – odpowiedziała, unikając mojego wzroku. – Wiesz doskonale – rzuciłam ostro. – Chciałaś odwrócić uwagę od siebie i swojej zdrady. Widziałam cię w lesie z tym mężczyzną. Jej twarz momentalnie pobladła. Przez chwilę stała nieruchomo, jakby próbowała znaleźć sposób, by zaprzeczyć, ale w końcu opuściła głowę. – A co miałam zrobić? – wyszeptała. – Wszyscy patrzą na mnie, oceniają. Wiedziałam, że jeśli prawda wyjdzie na jaw, stracę wszystko. – Więc zniszczyłaś moje życie, żeby chronić swoje? – zapytałam z niedowierzaniem. – Jak mogłaś? Anna spojrzała na mnie, a w jej oczach pojawiły się łzy. – Przepraszam, Magda. Naprawdę przepraszam. Nie zamierzałam jednak odpuścić. – Masz dwie opcje – powiedziałam chłodno. – Albo powiesz wszystkim prawdę, albo ja zrobię to za ciebie. Wiedziała, że nie żartuję. Po chwili milczenia skinęła głową. – Dobrze. Zrobię to. Tydzień później mieszkańcy wsi zgromadzili się w świetlicy. Anna, blada i spięta, stanęła przed nimi i wyznała prawdę. Opowiedziała, że wymyśliła plotki o mnie i Janku, by odwrócić uwagę od swojego romansu. Choć część mieszkańców wyglądała na oburzoną, inni zerkali na mnie z wyrazem współczucia. Nie czułam satysfakcji, a jedynie ulgę. Moje imię zostało oczyszczone, ale wiedziałam, że moje życie w tej wsi już nigdy nie będzie takie samo. Ludzie nie zapominają łatwo, a plotki, choć obalone, zostawiają ślad. Kilka tygodni później spakowałam swoje rzeczy i wyjechałam. Znalazłam małe mieszkanie w pobliskim miasteczku, gdzie nikt mnie nie znał. Zaczęłam wszystko od nowa – pracę, znajomości, życie. Choć tamta historia nadal bolała, wiedziałam, że nauczyła mnie czegoś ważnego. Ludzie uwielbiają wierzyć w plotki, ale prawda, choć trudniejsza, zawsze ma większą wartość. Odeszłam, bo zasługuję na życie, w którym nie muszę nikomu udowadniać swojej niewinności. W nowym miejscu nikt nie pytał o przeszłość, a ja nie miałam ochoty jej wspominać. Każdy nowy dzień był jak powiew świeżego powietrza, a ja wiedziałam, że w końcu jestem wolna od cudzych kłamstw. Magda, 36 lat Czytaj także: „Mąż zrobił ze mnie darmową opiekunkę teściowej. Nigdy nie lubiłam tej baby, a jestem na nią skazana” „Byłem wdzięczny żonie, że mnie zostawiła. Zawsze wiedziałem, że nigdy nie będzie miała ze mnie pożytku” „Dla teściowej jestem tylko nieudanym wyborem jej syna. We wszystkim muszę dorównywać poprzedniej żonie mojego męża”
„Obca baba rozbiła moje małżeństwo. Wmówiła mojej ukochanej żonie, że z nią sypiam i jest moją kochanką”
„– Masz kogoś? – spytała znienacka moja żona. – Powiedz prawdę, lepiej, żebyśmy rozstali się w zgodzie, dopóki to możliwe”.
Kochałem żonę. Nie myślałem, że już samo oglądanie się za innymi paniami to coś złego... Kochałem ją, ona kochała mnie. Byłem szczęśliwy. Od czasu do czasu zerkałem uwodzicielsko na inne kobiety. Ale tylko je podziwiałem. Zanim się obejrzeliśmy, minęły cztery lata naszego małżeństwa. I nagle, pewnego dnia, gdy spotkaliśmy się po drodze z pracy do domu, poczułem, że coś jest nie tak... – Masz kogoś? – spytała znienacka moja żona. – Powiedz prawdę, lepiej, żebyśmy rozstali się w zgodzie, dopóki to możliwe. – Ależ kochanie – protestowałem. – To, że czasem obejrzę się za jakąś dziewczyną, nie oznacza, że cię zdradzam. – Nie mogę tego znieść – krzyknęła i odbiegła, zostawiając mnie na ulicy samego. Wróciłem do domu. Byłem pewny, że Daria już tam jest. Ale przyszła dopiero po północy i położyła się na kanapie w salonie. Bałem się zapytać, gdzie była. Co się dzieje z naszym małżeństwem? Następnego dnia, żeby udobruchać żonę, zaproponowałem jej wyjazd na weekend. – To nie jest najlepszy pomysł. Zresztą, za tydzień jadę na szkolenie. Muszę się przygotować – odparła. – Ale wiesz, kumpel tanio sprzedaje tam działkę z jakąś chatką. Moglibyśmy obejrzeć. Zawsze chciałaś mieć domek na Mazurach – spróbowałem z innej beczki. – Hmm – zawahała się. – Zobaczymy. W końcu udało mi się ją przekonać. Nadszedł dzień wyjazdu. Wynosiłem rzeczy do samochodu, ale w połowie drogi zawróciłem po torbę. Już miałem nacisnąć klamkę, gdy nagle usłyszałem głos mojej żony. – To tylko wypad nad jezioro – mówiła przez telefon. – Nie wiem, czy to coś zmieni. Myślę o rozwodzie, nie umiem zapomnieć... – tłumaczyła komuś zmęczonym głosem. Zamarłem. Stałem chwilę na klatce, po czym wróciłem na dół. Przekonywałem sam siebie, że się przesłyszałem. Przecież Daria mnie kocha... Tylko... O czym nie mogła zapomnieć? A może o kim? Na Mazurach próbowałem nie myśleć o tym, co usłyszałem. Zresztą, Daria była znowu sobą. Czułem, że wracamy do siebie – Wiesz, że cię kocham? – pytałem. – Mam nadzieję – odpowiadała. Potem przez kilka tygodni było dobrze. Aż któregoś dnia później wróciłem z pracy. Daria była oschła i obca. – Wychodzę – rzuciła mi w przelocie. Plątałem się po domu chyba z godzinę, w końcu postanowiłem się przejść. Pod kioskiem spotkałem kumpla. – Stary, nareszcie cię widzę – ucieszył się. – Słyszałem, że jesteś bardzo zajęty. Żona i kochanka. To musi być trudne... – Zwariowałeś? O czym ty mówisz – oburzyłem się nie na żarty. – No... – zmieszał się. – Przecież wszyscy już mówią o twoim romansie z Kaśką z sekretariatu. Eh, stary... Nawet się nie pożegnałem. – Janek? Ja już nie wrócę – oznajmiła mi Daria przez telefon. – Próbowałam to zrozumieć, wybaczyć. Ale nie mogę – odłożyła słuchawkę. Następnego dnia czekałem na nią pod pracą Żona nie chciała ze mną rozmawiać, słuchać żadnych tłumaczeń. Kilka dni później złożyła pozew rozwodowy. Pewnego dnia, wracając z pracy znalazłem w skrzynce list. Wpatrywałem się w litery zapisane na liliowym papierze i płakałem jak dziecko. Nagle zadzwonił dzwonek. Zwlokłem się z krzesła i otworzyłem. – O wszystkim wiem – szepnęła szlochając moja żona. – Ta dziewczyna napisała do mnie list. Nawet nie wiem, jak mnie znalazła. Boże, jak mogłam w ciebie wątpić... Kochany, wybacz mi. Daria wycofała pozew. Wróciła do domu. Ja nie oglądam się już za innymi kobietami, a ona wierzy w moją miłość. Niedługo zostanę ojcem... Czytaj także: „Zrobił mi brzuch i zniknął bez słowa. Odnalazłam łajdaka, ale byłam w szoku, kim naprawdę jest ojciec mojego dziecka” „20 lat nie wiedziałem, że mam córkę. Moja była uznała, że jestem za biedny na bycie ojcem” „Poświęciłam prawdziwą miłość dla pieniędzy innego i to był błąd. Żałuję, że nie mogę cofnąć czasu”
„Zakochałam się w podstarzałym Adonisie, który mógłby być moim ojcem. Przejrzałam na oczy, gdy okryłam, że to oszust”
„Podniosłam głowę i zobaczyłam mężczyznę, na widok którego mowę mi odebrało. Był starszy ode mnie. Dużo starszy. Na oko, jakieś 45 lat albo i więcej. Przystojny. Ciemne włosy przyprószone siwizną. Doskonale skrojony garnitur. I te oczy”.
Tyle lat słyszałam ulubione powiedzenie mojej mamy, że nie buduje się szczęścia na cudzej krzywdzie. Ale dopiero teraz zrozumiałam, jak bardzo jest to prawdziwe. Moje marzenie o wielkiej miłości okazało się tylko pyłem na wietrze. W dzieciństwie lubiłam dużo czytać i układać krótkie wierszyki. Byłam taką romantyczką, która uwielbiała siadać mamie na kolanach i słuchać opowieści o księżniczkach, czekających na księcia na białym koniu. Podczas, kiedy większość moich przedszkolnych koleżanek marzyła o tym, żeby zostać sławną piosenkarką albo aktorką, ja chciałam być pisarką. Wyobrażałam sobie, że jestem autorką romantycznych powieści. Mama uśmiechała się dobrotliwie, kiedy niemal co drugi dzień wyciągałam ją na „książkowe” zakupy i z dumą opowiadała koleżankom o córeczce, która nie potrafi przejść obojętnie obok okna wystawowego osiedlowej księgarni. Wybór studiów był dla mnie oczywisty Śpiewająco zdałam na polonistykę i już na pierwszym roku studiów, nauka pochłonęła mnie niemal całkowicie. Nawet wolny czas spędzałam w bibliotece. Moja młodsza siostra, Kasia próbowała mnie czasem wyciągnąć z domu, poznać ze swoimi znajomymi, ale mnie interesowały głównie książki, a rówieśnicy wydawali mi się dziecinni i niedojrzali. Marzyłam o wielkiej, romantycznej miłości - takiej, jaką przeżywały bohaterki uwielbianych przeze mnie romansów. Kiedy ja zaczynałam ostatni rok, moja siostra dostała się na dziennikarstwo. Po pierwszym semestrze postanowiłyśmy wyjechać razem na ferie zimowe. Trzeciego dnia pobytu, Kasia złamała nogę. Złamanie było skomplikowane. Lekarze powiedzieli, że konieczne będzie kilkumiesięczne leżenie w łóżku, a potem długa rehabilitacja. Kasia na początku była załamana. Nie chciała za żadną cenę przerwać studiów. Rodzice namawiali ją, żeby wzięła urlop dziekański i po wakacjach wróciła na uczelnię, ale ona nie dała się przekonać za żadne skarby świata. Postanowiła poprosić o indywidualny tok studiów. – Koledzy mogą mi podrzucać notatki, będę się uczyć w domu. I tak nie mam tu przecież nic do roboty – mówiła. – Zresztą, do czego to podobne, żeby rodzice namawiali dziecko na wagary!? – uśmiechała się, próbując rozładować napiętą atmosferę. W końcu ulegliśmy. Następnego dnia pojechałam do dziekanatu, żeby spróbować załatwić Kasi ten indywidualny tok studiów. Czekając w kolejce, chciałam poczytać. Zaczęłam szukać książki w mojej wielkiej, zawsze wypchanej torbie. Wysunęła mi się z rąk i cała jej zawartość wylądowała na podłodze. Przykucnęłam, żeby to pozbierać. Nagle obok ktoś się pojawił i zaczął zbierać rozsypane kosmetyki. Podniosłam głowę i zobaczyłam mężczyznę, na widok, którego mowę mi odebrało. Był starszy ode mnie. Dużo starszy. Na oko, jakieś 45 lat albo i więcej. Przystojny. Ciemne włosy przyprószone siwizną. Doskonale skrojony garnitur. I te oczy... Poczułam, że ziemia usuwa mi się spod stóp Po chwili uświadomiłam sobie, że uśmiecham się głupio i robię maślane oczy do obcego faceta, który w dodatku mógłby być moim ojcem. On chyba widział, jakie wrażenie na mnie zrobił. Uśmiechnął się i powiedział tylko: „Czy pozwoli pani sobie pomóc?”. „Cóż za klasa” – pomyślałam. Żaden chłopak w moim wieku nie odezwałby się w ten sposób. Kiedy ten mężczyzna na mnie patrzył, poczułam się prawdziwą kobietą. Od razu przypomniały mi się wszystkie miłosne sceny z filmów i zrozumiałam, jak czuła się bohaterka uwielbianej przez mnie powieści „Przeminęło z wiatrem”, kiedy napotkała wzrok Reta Butlera. Przez chwilę wydawało mi się, że czas stanął. Z oddali usłyszałam, że z dziekanatu wołają następną osobę i uświadomiłam sobie, że to moja kolej. Załatwiłam, co trzeba. Zostawiłam podanie i miałam zostać umówiona na rozmowę z dziekanem. Pani z sekretariatu obiecała zadzwonić do mnie w ciągu tygodnia. Nie pamiętam, jak wyszłam z uczelni. Po raz pierwszy w życiu czułam nieodpartą potrzebę odbycia babskiego spotkania i zwierzeń „od serca”. Pomyślałam o Marcie. Poznałyśmy się na pierwszym roku i trzymałyśmy razem do teraz. Poza tym, Marta miała dość duże doświadczenie w tych sprawach, bo zmieniała chłopaków jak rękawiczki, aż w końcu, w zeszłym roku wyszła za mąż za mężczyznę starszego od niej o dobre 10 lat. Pamiętam, że dziwiliśmy się wszyscy, co dorosły facet widzi w takiej smarkuli, ale widocznie miłość chadza sobie wiadomymi ścieżkami i w takich sytuacjach wiek nie ma naprawdę większego znaczenia. Marta akurat była w bibliotece, więc wsiadłam w autobus i pojechałam do niej. Poszłyśmy do kawiarni i powiedziałam jej o niezwykłym spotkaniu. – No, no... To chyba wpadłaś jak śliwka w kompot – prawie krzyknęła, kiedy skończyłam swoją opowieść. – Ciszej. Jeszcze nas ktoś usłyszy – nerwowo rozejrzałam się, sprawdzając, czy ludzie na nas nie patrzą. – To teraz wiesz, co cię przez tyle lat omijało. Wiesz, co to znaczy czuć motyle w brzuchu. Przyznasz, że to świetne? – On mógłby być moim ojcem. A poza tym, to ja nie wiem, czy go jeszcze spotkam. – Świat jest mały. Poznałaś go na dziennikarce, to pojedź tam jeszcze parę razy. Pewnie to jeden z wykładowców – Marta miała gotową odpowiedź. – I uważaj, taka miłość bywa piękna, ale bardzo trudna – zażartowała. A ja czułam się tak, że góry mogłabym przenosić. Jeżeli tak wygląda miłość, to rzeczywiście, mam czego żałować, że doświadczam jej dopiero teraz. Przez kolejne dni żyłam jak w transie. Czekałam na telefon z dziekanatu, chciałam jak najszybciej pojawić się na wydziale siostry. Bo może znów go spotkam? Wbrew namowom Marty, nie miałam odwagi pójść tam bez pretekstu. W końcu zadzwonili. Miałam stawić się na spotkanie z dziekanem za dwa dni. Jeszcze nigdy czas nie płynął mi tak wolno. Nie mogłam sobie miejsca znaleźć. Rodzice widzieli, że coś się ze mną dzieje, bo myślami byłam gdzie indziej i każde pytanie trzeba mi było zadawać po kilka razy. Mama wzięła to za przemęczenie i tłumaczyła, żebym przestała przesiadywać godzinami w bibliotece. Ale ja nie spędzałam czasu w bibliotece. Prosto po zajęciach biegłam do Marty i ciągle rozmawiałyśmy o tym samym. Zastanawiałyśmy się, kim on jest i czy coś z tego może wyniknąć. Wreszcie nadszedł termin wizyty w dziekanacie. Całą noc nie zmrużyłam oka. Wstałam wcześnie, zrobiłam makijaż i włożyłam nową sukienkę. – Masz randkę? – tata puścił oko, widząc mnie tak wystrojoną. – Może – odpowiedziałam. – Kochanie, pewnie będziemy niedługo mieć zięcia. O ile zda u nas egzamin – krzyknął do mamy. Byłam w dziekanacie pół godziny przed czasem. Musiałam mieć w końcu chwilę, żeby się rozejrzeć. A nuż go spotkam – myślałam. Snułam się po korytarzu, jak zaczarowana. Po pół godzinie oczekiwania, z pokoju dziekana wyszła sekretarka i poprosiła mnie do środka. Weszłam i... serce mi zamarło. Tam siedział on. Mężczyzna moich marzeń był dziekanem mojej siostry. Widział chyba, że nie mogę wydobyć z siebie ani słowa, bo odezwał się pierwszy: – Miło mi znów panią widzieć – uśmiechnął się ciepło. – Proszę usiąść. W czym mogę pani pomóc? To spotkanie trwało chyba godzinę. Nie pamiętam, bo miałam wrażenie, że wszystko, co było wokół mnie gdzieś nagle znikło, a na świecie jestem tylko ja i on. Oczywiście załatwiłam sprawę Kasi. Wstając z krzesła, podziękowałam i prawie z rozpaczą myślałam, że pewnie go więcej nie zobaczę. – Czy będzie nietaktem z mojej strony, jeśli zaproszę panią na kawę? – spytał nagle zupełnie swobodnie. W jednej chwili stałam się najszczęśliwszą kobietą na świecie. I nie obchodziło mnie, że mógłby być moim ojcem. Nie pomyślałam nawet, że może mieć rodzinę – żonę, dzieci. To nie miało znaczenia. Liczyło się tu i teraz. Umówiliśmy się na następny dzień. Potem spotykaliśmy się prawie codziennie. Po miesiącu miałam wrażenie, że on wie o mnie wszystko, a ja o nim... niewiele. Podczas spotkań to głównie ja mówiłam. Twierdził, że oczarowałam go swoją młodością i świeżością i czuje się wyróżniony, że taka piękna młoda kobieta chce spędzać czas w jego towarzystwie. Ach, jaka byłam szczęśliwa, kiedy to mówił. – Opowiedz mi coś o sobie – poprosiłam któregoś razu. Do tej pory wiedziałam o nim tylko tyle, że ma na imię Adam, że ma 47 lat i tytuł profesora. Nigdy nie opowiadał o swoim życiu prywatnym. A ja nie pytałam. Może po prostu tak mi było wygodniej? A może nie miałam odwagi zapytać? W końcu nie byliśmy „parą”. Spotykaliśmy się co prawda prawie codziennie i Adam mnie ewidentnie podrywał, ale nic więcej. – Dobrze. Opowiem ci, jeśli dasz się zabrać w weekend nad morze – odpowiedział. Zgodziłam się. Bałam się, a zarazem bardzo chciałam z nim być. Zostaliśmy kochankami i było cudownie Ale tuż przed powrotem, Adam opowiedział mi o sobie. Dowiedziałam się tego, co przeczuwałam od dawna. Był żonaty, miał dwójkę dzieci. – No tak. Klasyczny romans – uśmiechnęłam się gorzko. – Wykorzystałeś mnie, żeby sprawdzić swoją męskość i poczuć się młodo? – pytałam. Ale on zaczął mnie przekonywać, że od dawna nic go nie łączy z żoną i że właściwie tylko razem mieszkają. – Stara śpiewka – mruknęłam. Powiedział, że kiedy mnie zobaczył, zrozumiał, co znaczy pokrewieństwo dusz. I że modlił się, by mnie znów spotkać, bo jestem jego przeznaczeniem. – A przed przeznaczeniem nie da się uciec – powiedział, patrząc mi w oczy. Przekonał mnie, choć długo biłam się z myślami i z własnym sumieniem. Dziwiłam się potem sama sobie, że tak łatwo dałam się oszukać. Po powrocie znad morza nic się nie zmieniło. Może tylko częściej, niż kiedyś bywałam smutna. Ale spotykaliśmy się, jak dawniej. Wierzyłam, że pewnego dnia on odejdzie od żony. Rodzicom nie przyznałam się do niczego. Podejrzewali, że kogoś mam i bardzo się z tego cieszyli. Przecież do tej pory siłą trzeba było mnie z domu wyciągać. A teraz zaczęłam chodzić do fryzjera, kupiłam kilka modnych ciuszków. Mama wspomniała żartem, że mogłabym zaprosić tego tajemniczego wielbiciela na niedzielny obiad. Tata przekomarzał się, mówiąc, że jak tylko ten mężczyzna przekroczy próg naszego domu, to będzie musiał zdać u niego test. Inaczej nici z naszych randek. Wzruszały mnie te ich żarty. Wiedziałam, że rodzice mnie kochają, że zależy im na moim szczęściu. A jednak nie miałam odwagi powiedzieć prawdy. Nie wiedziałam, jak miałabym spojrzeć ojcu w oczy i wyznać, że mężczyzna, z którym się spotykam jest starszy od niego o 2 lata i w dodatku ma żonę i prawie dorosłe dzieci. Czułam, że nie pochwalaliby takiego związku. Mama zawsze mawiała, że na cudzym nieszczęściu, nikt swojego szczęścia nie zbuduje. Niby zgadzałam się z nią, ale …co innego mówić o tym tylko teoretycznie, co innego, kiedy dotyczy to Adama. Czekałam na weekendy Nie zdarzały się często. On tłumaczył, że musi spędzać trochę czasu z dziećmi, a ja starałam się być wyrozumiała. Czekałam cierpliwie. Nie chciałam wymuszać na nim decyzji o odejściu od żony. W głębi duszy liczyłam jednak, że taka sytuacja potrwa nie dłużej niż kilka miesięcy. Przecież on jest odpowiedzialnym człowiekiem, dlatego musi poukładać swoje sprawy – tłumaczyłam sobie, próbując oszukać własną intuicję. Ten dzień długo pozostanie w mojej pamięci. Wybrałam się z mamą po zakupy do centrum handlowego. Miała zamiar kupić sobie jakąś sukienkę i chciała, żeby jej doradzić. Właśnie wychodziłyśmy ze sklepu, kiedy go zobaczyłam. Nasz wzrok spotkał się na ułamek sekundy. Serce chyba przestało mi bić. Stanęłam jak wryta, nie mogąc oderwać wzroku od... Nie, wcale nie od niego, tylko od kobiety, którą obejmował. To była jego żona. Piękna kobieta trochę młodsza od mojej mamy. I była w ciąży. Pewnie taka późna wpadka. Spojrzała na mnie widząc, że przypatruję im się z zainteresowaniem. – Coś się stało? – głos mamy dobiegł mnie jakby z bardzo, bardzo daleka. Patrzyłam na niego. Widziałam przerażenie w jego oczach. „Tchórz – pomyślałam. – Bezczelny tchórz” – powtarzałam bezwiednie w myślach nie mogąc poruszyć ustami. – Nie, mamusiu, nic się nie stało. Zupełnie nic – wzięłam mamę pod ramię i przyspieszyłam kroku. – Dzień dobry, panie profesorze – uśmiechnęłam się zjadliwie, mijając go. Kiwnął głową, zbladł, a potem się zaczerwienił. Wcale mu się nie dziwię. W jednej chwili mogłam sprawić, że jego życie rodzinne ległoby w gruzach. Nawet się za nim nie obejrzałam. – Mamo, chodźmy na kawę – powiedziałam i uśmiechnęłam się, choć serce bolało mnie, jak nigdy dotąd. Miałam ochotę wyć, płakać, gryźć, kopać. Robić cokolwiek, byle całemu światu wykrzyczeć swój żal, ból i upokorzenie. „Oszukał mnie drań” – myślałam. Zawzięłam się. Nic nie dam po sobie poznać. Nie chcę, żeby mama się dowiedziała. Gotowa jeszcze go dogonić i wykrzyczeć mu w twarz to wszystko, czego ja nie miałam odwagi nawet wyszeptać sama do siebie. Nic jej nie powiem. I nie spotkam się z nim już nigdy. Nie będę budowała szczęścia na krzywdzie innych. On nie zasługuje na szczęście. Czytaj także: „Zdradziłem żonę z małolatą. Myślałem, że to naiwna panienka na kilka gorących nocy, dopóki nie narobiła problemów” „Zarabiałam więcej od męża, a on mi zazdrościł. Doniósł na mnie do szefa i nie dostałam awansu” „Marzyłam o tym, by mieć dużo wnuków. Jedna z córek pozbawiła mnie nadziei. Wywinęła nam numer i została zakonnicą”
„Mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Ja rodziłam naszą córkę, a on był z nią...”
W pierwszych dniach byłam pewna, że tego nie przetrwam. Myślałam, że będzie lepiej z każdym dniem, tymczasem z każdym dniem jest… trudniej.
Pół roku temu dostałam mejla od kobiety, która napisała, że miała romans z moim mężem od 4 lat. Ale jak to? To pomyłka. - odpisałam. Po kilku minutach odebrałam telefon. To była ona i opowiedziała mi o chorobach moich dzieci, znała imiona moich przyjaciółek, mówiła o tym, jak wygląda nasz domek nad morzem. Wiedziała wszystko. Na koniec dodała, że mają wspólne dziecko - córkę, która ma 2,5 roku. Pierwsze tygodnie po zdradzie - wyjesz i żyjesz... automatycznie Zabrałam torebkę i wyszłam z pracy. Pojechałam do niego, bo chciałam to wszystko wyjaśnij, wykrzyczeć mu w twarz, że jest zdrajcą i bzykał się z inną kobietą zaraz po tym, jak ja urodziłam córkę. On niczemu nie zaprzeczył, a nawet widziałam ulgę na jego twarzy. Oddał mi klucze do domu i przepraszał mnie bez końca, tylko co mi teraz po tym jego żałosnym przepraszam? Wstawałam z łóżka i myłam się tylko ze względu na dzieci, które nie rozumiały, dlaczego się tak zachowuję. Zosia ma 4 lata, a Krzyś skończył 7 lat. Oni nie wiedzieli, czemu tata spakował swoje rzeczy, a ja nie miałam siły im tego wytłumaczyć. Zresztą, co ja powinnam powiedzieć. Wasz tata ma drugą rodzinę i nas zostawił??? Życie uratowała mi rodzina i przyjaciele. To oni mówili, że wszystko będzie dobrze, przytulali, przynosili jedzenie i ocierali te litry wypłakanych łez. Czasem tylko siedzieli obok i płakali ze mną, ale tego wtedy potrzebowałam, wsparcia bliskich mi osób. Funkcjonowałam ja robot Wiele osób radziło mi, że powinna iść na terapie. Postanowiłam skorzystać z tej rady i to pomogło. W czasie wizyt u psychologa bardzo dużo płakałam, ale jeszcze więcej zrozumiałam. Zaczęłam szukać prawnika, który zajmie się moim... rozwodem, bo przecież to naturalna kolej rzeczy. Przez pierwszych kilka miesięcy działałam jak robot. Praca, śniadanie dla dzieci, szkoła i przedszkole, obiad, lekcje, zajęcia dodatkowe i tak bez końca. Czułam się jak w filmie „Dzień świstaka” - bez końca te sam, powtarzane rutynowo czynności, ale to chyba pomogło mi złapać jakąś równowagę. Każdego dnia płakałam, bo cały czas dowiadywałam się nowych rzeczy o moim... (mąż już nawet nie chce mi przejść przez gardło). Nie znałam człowieka, z którym planowałam spędzić się zestarzeć, a moje życie to było jedno wielkie kłamstwo. Bo teraz już wiem, że kobieta, która do mnie napisała, była tylko jedną z jego wielu kochanek. Czy po roku jest lepiej? Nie jest! Właśnie minął rok od dnia, gdy dowiedziałam się o zdradzie. Czy jest lepiej? Nie jest! Czuję się oszukana, skrzywdzona i porzucona w najgorszy możliwy sposób. Milion razy zastanawiałam się, jak on mógł mi to zrobić. Dlaczego nie powiedział, że mnie nie kocha, nie chce ze mną być i kogoś poznał? Czy nie zasłużyłam sobie na odrobinę uczciwości i szacunku? Wydawało mi się, że udało się nam stworzyć szczęśliwą rodzinę, ale to wszystko było kłamstwem, jakimś przykrym żartem. Zastanawiam się, jak sobie poradzę, bo do płacenia na dzieci jakoś się mu nie spieszy, a ja jestem księgową, więc też nie zarabiam kokosów. On zaczyna nowe życia, a ja zostałam z dziećmi i podeptaną godnością. Czuję się jak śmieć. Dzielcie się z nami Waszymi historiami, opiniami, przemyśleniami. Piszcie na adres: redakcj@polki.pl. Więcej historii naszych czytelniczek: „Zostałam sama z dwójką dzieci. Mój były mąż korzysta z życia, a ja nie mam, kiedy się w tyłek podrapać” „To ty zepsułaś moim dzieciom wspomnienia” - zdradzona kobieta pisze list do kochanki męża „Ja haruję jak wół, żeby niczego jej nie zabrakło, a ona baluje, zamiast ugotować mi obiad…”
Rafał Brzozowski miał romans z Izabelą Krzan? Wokalista skomentował plotki
Czy w trakcie wspólnej pracy narodziło się między nimi uczucie? Brzozowski postawił sprawę jasno.
Rafał Brzozowski i Izabela Krzan przez wiele miesięcy stanowili dynamiczny duet prowadzących program „Koło Fortuny”. Widać było, że świetnie się dogadują i dobrze im się razem pracuje, dlatego nie dziwi fakt, że widzowie zaczęli podejrzewać ich o romans. Czy faktycznie coś między nimi było? Czy Rafał Brzozowski i Izabela Krzan mieli romans? Rafał Brzozowski do niedawna był związany z Anną Tarnowską, z którą spędził wiele lat. Izabela Krzan z kolei również ma partnera, z którym jest naprawdę szczęśliwa. Czy w takim razie tej dwójce mogła powinąć się noga i uwikłali się w romans? Sprawę tę skomentował sam Rafał Brzozowski, który zaprzeczył wszelkim plotkom, jakoby między nim a Krzan było coś więcej niż platoniczna relacja. Gwiazdor przyznał też, że doskonale rozumie, że bardzo często kiedy para ludzi występuje razem na scenie, dochodzi do plotek na temat ich romansu. Oni wraz z Izabelą śmiali się z tego i często żartowali, jednak dobitnie zdementowali wszelkie doniesienia o ich uczuciu. Czytaj także: Związek Oliwii i Łukasza ze „Ślubu od pierwszego wejrzenia” nie przetrwał próby czasu. Przypominamy historię ich miłości Mąż Tamary Arciuch pomoże jej wygrać „Twoja twarz brzmi znajomo”? Zaskakująca odpowiedź aktorki Porzucony przez rodziców nastolatek oczarował głosem jurorów „The Voice Kids”. Udział w programie był jego marzeniem
„Byłam o krok od uwikłania się w romans bez przyszłości. Powstrzymał mnie wypadek, w którym prawie zginęłam”
Że też trzeba prawie umrzeć, żeby przejrzeć na oczy... Nie wikłaj się romanse, szkoda czasu...
Może znałam ze trzech Bartków w swoim życiu. Żaden z nich nie był dla mnie ważny, więc to imię przez 40 lat zupełnie mnie nie ruszało. Teraz na sam jego dźwięk serce biło mi szybciej. Towarzyszył mu obraz wysokiego, dobrze zbudowanego szatyna o tajemniczych, ciemnych oczach. Bartosz miał regularne rysy twarzy, wyraziste brwi, długie rzęsy, prosty nos, mocno zarysowane kości policzkowe, zmysłowe usta... Biła od niego siła, która mnie pociągała, i której jednocześnie się bałam. Do tego stopnia, że gdy był w pobliżu, nie potrafiłam myśleć logicznie. Plątał mi się język, nie mogłam sklecić prostego zdania. Robiłam z siebie idiotkę. Miałam do niego słabość Na poniedziałkowym zebraniu kadry menedżerskiej oficjalnie go przedstawiono. Wstał wyprostowany. Prezentował się bardzo efektownie w szytym na miarę jasnym garniturze i białej koszuli. Pełni elegancji dopełniała wystająca z kieszonki na piersi biała poszetka w niebieskie pasy. Uśmiechnął się, przywitał, a mnie dosłownie zaparło dech w piersi. – Cieszę się, że będę z wami pracował – powiedział i od razu dostał brawa. Dyrektor puścił do nas oko. – Nie było łatwo go tu ściągnąć. Bartosz pracował wcześniej u konkurencji. Ponoć był świetny w swoim fachu. To jeszcze bardziej dodawało mu uroku. Uśmiechnął się i jeszcze raz na nas wszystkich popatrzył. Miałam wrażenie, że zatrzymał wzrok na mnie. Wtedy pierwszy raz poczułam przyjemny dreszcz, jakby moje ciało mówiło: „zakręć się wokół niego, a nie pożałujesz”. Jednak moja głowa dojrzałej kobiety po rozwodzie szeptała coś zupełnie innego: „uważaj, będą kłopoty”. Miałam koleżankę w hotelu, w którym wcześniej pracował. Zadzwoniłam do niej. – Przyszedł do nas człowiek od was – zaczęłam, siląc się na obojętny ton. – Wiem, wiem. Bartek jest w porządku, nie musisz się go obawiać. To dobry kolega. Nie ułatwiała mi zadania. Ani trochę. Musiałam zadać pytanie wprost. – A jak jego sytuacja rodzinna? Koleżanka nie zdziwiła się moim pytaniem. Specyfika małego miasteczka – wszyscy chcą wiedzieć wszystko o wszystkich. Gdy się tu przeprowadziłam parę lat temu, trochę mnie to szokowało. Szybko przestało. – Nie ma żony i chyba nawet nigdy nie miał, ale nie jest sam – powiedziała Karolina. – Spotyka się z taką jedną solarką z permanentnym makijażem i paznokciami na kilometr. Typowa blond dziunia, wygląda trochę jak bohaterka "Słonecznego Patrolu". Tylko jakby co, to musisz wiedzieć, że Bartek... – zawahała się. A więc była jakaś tajemnica. Tylko czy koleżanka mi ją wyjawi? Dałam jej czas. Za oknem przejechały dwa samochody. Chociaż nie miało to znaczenia, zauważyłam w świetle latarni, że oba były czerwone. Z kwitnącej po drugiej stronie ulicy wiśni zdążyło opaść sporo białych kwiatów, nim Karolina zdecydowała się powiedzieć mi wszystko. – Wiesz co, nie chcę obrabiać mu czterech liter, bo to naprawdę dobry kolega, nieraz mi pomógł, ale on bardzo źle traktuje tę swoją babkę – westchnęła. – Co prawda załatwił jej u nas robotę, ale nie szanował jej ani trochę. Jakby nie chciał z nią być, a musiał. Nie wiem, o co chodziło, naprawdę... Do hotelu miałam cztery kilometry, gdy jechałam przez miasteczko i trzy, gdy wybierałam szlak rowerowy przy rzece. Mimo krótszej odległości, przy rzece jechało się dłużej. Ścieżka była kręta, wąska, piaszczysta i biegła tuż nad urwiskiem. Widoki za to zachwycały. Nie potrafiłam odmówić sobie tej przyjemności i nawet w zimne, deszczowe dni jeździłam szlakiem rowerowym. Rzadko kiedy kogoś tutaj spotykałam. Gdy tylko kończyło się lato, plażowicze znikali. Jechałam, czasem zerkając na rzekę, która wiła się w dole. Miała piękne fragmenty, zakola, zatoczki, łachy. Na brzegu często można było dostrzec wygładzone przez rzekę grube konary drzew, które przypłynęły tu nie wiadomo skąd. Po drugiej stronie, od czasu do czasu pojawiały się stare wille, drewniane i murowane, z oszklonymi werandami, które wybudowano jeszcze przed wojną. Stały na zarośniętych działkach i można je było dostrzec tylko wtedy, gdy drzewa traciły liście. Niektóre były opuszczone, inne zamieszkałe. W drodze do pracy mijałam też hotel konkurencji. Od kilku lat się rozbudowywał. Nastawili się na wesela, bo konferencje i spotkania integracyjne zabraliśmy im my. Tyle razy tędy przejeżdżałam i nigdy nie przyszło mi do głowy, że pracuje tam ktoś, kto po raz pierwszy od lat poruszy moje serce. Bo Bartosz to właśnie uczynił. Gdy dowiedziałam się, że kogoś ma, starałam się go unikać. A to nie było łatwe, bo ciągnęła mnie do niego jakaś niewidzialna siła. Często wpadaliśmy na siebie i po każdym takim spotkaniu chodziłam nieprzytomna. Gdy tamtego dnia jechałam rowerem do pracy, walcząc z wiosennym wiatrem, całą sobą czułam, że dziś coś się stanie. – Piękna pani ze strefy SPA – usłyszałam nad swoją głową, kiedy kończyłam przygotowywać finansowy raport. Drgnęłam. Stał obok i patrzył na mnie. Jak długo mi się przyglądał? I co zobaczył? Miałam ładną figurę, strojem podkreślałam te krągłości, na których mi zależało. Co prawda w większości był to „zepsuty towar”: babiarze, pijacy, maminsynki, nieudacznicy, ale nie ma cudów. Sensowni mężczyźni w moim wieku są już dawno zajęci. No właśnie... – Piękny pan ze strefy rekreacji – powiedziałam pierwsze, co przyszło mi do głowy. – Zgadza się – uśmiechnął się rozbrajająco. – Czyż nie pasujemy do siebie? Czasem do mnie zagadywał, ale zagadywał do wszystkich. Każdemu starał się powiedzieć coś miłego. Wiedziałam, że żartuje. – Ja jestem skromniejsza – odparłam. – Dobrze się składa, jeden narcyz w związku wystarczy – pokiwał głową. Odchrząknęłam i odwróciłam wzrok. Za oszkloną szybą widać było rozległy zielony trawnik i rząd drzew. Młody mężczyzna z serwisu sprzątającego walczył z przywiewanymi przez wiatr płatkami kwiatów i suchymi gałązkami. Lądowały na podjeździe dla gości. Musiał od razu wszystko ładować do worka, żeby nie poleciało dalej. Zaraz i tak przybywała kolejna porcja. Chciałam mu odpowiedzieć, że jeden związek mu wystarczy, ale się powstrzymałam. Zauważył, że zerkam na sprzątacza. – Widzisz – po raz pierwszy odezwał się do mnie na ty – z naturą się nie wygra. – Nie rozumiem – oznajmiłam lodowatym tonem, chociaż rozumiałam doskonale. – Mam na myśli przyrodę... – speszył się, a chwilę później już go nie było. Miałam ochotę palnąć się w głowę. Dlaczego tak zareagowałam? Dlaczego byłam niemiła? Chciałam przecież z nim być. Następnego dnia lało od rana. Nie w taki deszcz jeździłam rowerem do pracy, ale tym razem nie chciałam sobie popsuć fryzury, odpaliłam więc samochód. Oczywiście moi synowie od razu zapragnęli, żebym podwiozła ich do szkoły. Leniwce! Mieli do niej pięćset metrów, a może nawet mniej. – Wykluczone. – zaprotestowałam. – Bierzcie parasole i w drogę. – Mamo. – jęknęli niemal jednocześnie. Lubiłam te momenty, gdy byli tak zgodni. Na ogół bowiem kłócili się o wszystko. Wkroczyli właśnie w wiek nastoletni i od ich awantur dosłownie puchły uszy. Podwiozłam ich i przez to pojechałam inną drogą niż zazwyczaj. Mamy w miasteczku jedno niebezpieczne skrzyżowanie. Z jednej strony jest utrudniona widoczność, ponieważ zaraz za przecięciem ulic stoi dom. Nie ma tam chodnika. Z drugiej strony znajduje się supermarket, więc ruch pieszych jest spory. Trochę się spieszyłam, bo dzieciaki miały do mnie jeszcze tysiąc spraw, nim wysiadły z samochodu, i byłam spóźniona. Zbliżając się do skrzyżowania, jechałam więc prawie setką. Kobieta wyszła nie wiadomo skąd. Wtoczyła się na pasy nie patrząc, czy coś jedzie. Hamowanie niewiele by dało. Ominęłam ją, wiedząc, że wpadnę prosto w dom przy ulicy. Starałam się jakoś wykręcić, ale bez powodzenia. Pomyślałam o swoich dzieciach. Jeśli zginę, co z nimi będzie? W ostatniej chwili obiecałam niebiosom, że jeśli przeżyję, to zrezygnuję z Bartosza. Nie będę się wikłać w żaden romans, choć mam na to ogromną ochotę. „Jeśli przeżyję, nigdy z nim nie będę, obiecuję, przysięgam na miłość do synków. Błagam, muszę dla nich przeżyć!”. Modląc się, skręcałam kierownicą, nacisnęłam nawet pedał gazu, bo przypomniałam sobie, że tak należy wchodzić w trudne zakręty. Ściana domu była tuż obok mnie, zamknęłam oczy... Nie było huku, szarpnięcia, zmiażdżonej maski, tylko dźwięk szorującego po blasze betonu. Gdy otworzyłam oczy, jechałam ulicą. Dom został z tyłu. Po kilkudziesięciu metrach zjechałam na pobocze i zatrzymałam się. Schowałam twarz w dłoniach. „Ja żyję” – popłakałam się ze szczęścia. Wyszłam z samochodu. Kobiety, przez którą omal nie zginęłam, nie było już na pasach. Uciekła, wstrętna baba. Chociaż tak naprawdę nie była niczemu winna... Wszystko wyglądało teraz inaczej. Kolory były intensywniejsze, zapachy mocniejsze. Gdy piłam w pracy zwykłą herbatę, moje kubeczki smaku szalały z radości. Bałam się, co będzie, kiedy spotkam Bartosza. Czy uda mi się dotrzymać obietnicy danej niebiosom? Przyszedł do mnie pod koniec dnia. Wyglądał jak młody Bóg. Miał na sobie granatowe, wąskie spodnie i koszulę znanej firmy, co zdradzała naszywka na kieszonce. Pachniał pomarańczami jak powietrze w egzotycznym kraju. Jedną miał w ręku. – Trochę witaminy C? – spytał, po czym zaczął obierać ją ze skórki. Pomiędzy jego brwiami zauważyłam dwie głębokie zmarszczki. Znak, że często się gniewał. Jego usta, gdy się nie uśmiechał, tworzyły wąską, nieprzyjazną kreskę. – Proszę – wyciągnął przed siebie kawałeczki pomarańczy, ułożone na skórce, która układała się na wzór kwiatu lotosu. – Mam ci jeść z ręki? – spytałam. – Tak. Lubię uległe kobiety. Zażartował, ale ja wiedziałam, że tak naprawdę nie żartuje. W parę sekund zobaczyłam naszą przyszłość. Najpierw prowadziłby podwójne życie. Z solarką i ze mną. Potem by ją rzucił i był tylko ze mną, a ja przez cały czas bałabym się, że mnie też kiedyś rzuci. Traktowałby mnie coraz gorzej, moje dzieci by go drażniły. Są tacy faceci, którzy szanują wszystkie kobiety, oprócz swojej własnej. On należał do tej właśnie grupy. – Dziękuję, nie. Wiedział, że nie mówię o pomarańczy. – Twój wybór – był trochę zdziwiony, trochę poirytowany, ale na pewno nie smutny. – Kolejna feministka za pięć złotych. Kobieta na drodze uratowała mnie od popełnienia wielkiego błędu. Że też trzeba prawie umrzeć, żeby przejrzeć na oczy... Czytaj więcej historii z życia wziętych: Okłamałem żonę i wyjechałem, by mieć czas dla kochanki Jako dziecko widziałem, jak mój tata zamordował mamę Powinienem podziękować żonie za zdrady Zazdroszczę nawet nastoletnim matkom Mam 27 lat i dobrze mi się mieszka z mamą
Nie ma nic bardziej obezwładniającego, lekkomyślnego i pochłaniającego od gorączki, jaka towarzyszy pierwszej miłości…
Miłość, szczególnie ta pierwsza to w przypadku wielu historii przeżycie obezwładniające w całej swej intensywności, obsesji, możliwościach i obietnicach. Nie dziwne więc, że cały czas jest ono inspiracją dla reżyserów, którzy kręcą coraz to nowsze filmy z wielką miłością w roli głównej. Film "Czas na miłość", którego premiera odbędzie się w Walentynki czyli 14 lutego, zachwycił nas absolutnie! "Miłość bez końca" - recenzja Film opowiada historię typowych szekspirowskich kochanków. W tegoroczne Walentynki, pewna młoda para, aby ocalić swoją miłość, będzie musiała stawić czoła przeciwnościom losu. W filmie poznamy perypetie Jade Butterfield i Davida Elliota, pochodzącej z klasy uprzywilejowanej dziewczyny i charyzmatycznego chłopaka, których romans staje się tym bardziej intensywny im bardziej rodzice dziewczyny próbują ich rozdzielić. I chociaż dzielą ich różnice klasowe, ich namiętność staje się niepohamowana. "Miłość bez końca" - o filmie Pomysł na zaczerpnięcie inspiracji z bestsellera Scotta Spencera z 1979 roku opowiadającego o miłości nastolatków i zrealizowanie filmu dla współczesnych widzów, już od jakiegoś czasu kiełkował w głowach producentów Scotta Stubera i Pameli Abdy. Chociaż temat ten był już wielokrotnie eksploatowany, Stuber i Abdy zainteresowali się pokazaniem widzom miłości tak intensywnej, że nic nie jest w stanie stanąć jej na przeszkodzie. Opowiadając tę klasyczną historię, producenci byli przekonani, że Jade Butterfield i David Elliot odkryją dla widzów całe piękno, ale także następstwa pierwszej miłości. Książki i płyty z romansem w roli głównej: "Smaczne Życie Charlotte Lavigne" "Żar nocy" Jarek Wist "Jest Zapisane"
5 najlepszych romansów, które każda z nas powinna przeczytać
Są porywające i wciągające – oto historie miłosne, które na długo zapadną ci w pamięci.
Ogromne emocje, wielka miłość, niezwykła historia i barwne postacie. Dobry romans powinien mieć wszystkie te cechy. Wybrałyśmy dla Was pięć najlepszych książek, które wciągną Was bez reszty i na długo pozostaną w pamięci. 1. Jej książęca wysokość – Danielle Steel Porywająca historia miłosna, która nie miała prawa się wydarzyć. Księżniczka Christianna prowadzi prawdziwie królewskie życie. Jednak cena, którą za nią płaci jest bardzo wysoka. Przyszła władczyni musi pogodzić się z tym, że stale musi żyć pod czujnym spojrzeniem opinii publicznej i nigdy nie będzie mogła decydować o swoim losie. W imię przestrzegania surowych reguł rządzących dworskim życiem musi zapomnieć o miłości, spełnianiu marzeń i wyrzec się własnego szczęścia. Wszystko zmienia się, kiedy w uporządkowane życie Christianny wkracza pewien fascynujący mężczyzna. 2. Grzechy matki – Danielle Steel Na pozór życie Olivii Grayson jest pasmem sukcesów. Jednak cena, którą za to musiała zapłacić jest niezwykle wysoka. W imię kariery kobieta musiała poświęcić swoją rodzinę i relację z czwórką, dorosłych już, dzieci. By im to wynagrodzić i nadrobić stracony czas co roku zabiera całą rodzinę na wspólne wakacje. Tym razem padło na rejs luksusowym jachtem po Morzu Śródziemnym. Olivia nie wie jednak, że tym razem będzie musiała musiała zmierzyć się ze swoją przeszłością i odkryć prawdę o swoich najbliższych. 3. Nieodparta siła – Danielle Steel Opowieść o tym, że nawet największe uczucie może zostać wystawione na najcięższe próby. Meredith i Steve od 14 lat są szczęśliwym małżeństwem. Spełnieni zawodowo z powodzeniem łączą karierę i życie rodzinne. W pewnym momencie pracująca na Wall Street kobieta otrzymuje propozycję nie do odrzucenia. Wiąże się ona jednak z przeprowadzką do San Francisco. Olivia wyjeżdża do Kalifornii, gdzie wkrótce ma dołączyć do niej mąż. Jednak niespodziewanie rozłąka znacząco się przedłuża a to, co jawiło się jako szansa staje się ogromnym zagrożeniem. 4. Wichrowe wzgórza - Emily Brontë Absolutna klasyka romansu opowiadająca o tragicznej miłości wśród angielskich wrzosowisk. Historia Heathcliffa i Catherine to przykład tego, że namiętne uczucie może nie tylko budować, lecz także wypalać i niszczyć tych, których kochamy. Dwojgu kochankom przyjdzie zapłacić za ich fascynację najwyższą cenę, a skutki ich błędów odczuwać będzie kolejne pokolenie. Piękny i porywający romans, który powinna przeczytać każda z nas. 5. Co się wydarzyło w Madison County - Robert James Waller Przykład na to, że życie potrafi zaskoczyć nas w każdym wieku. Francesca Johnson wiedzie spokojne i poukładane życie gospodyni domowej u boku męża i dwójki dzieci. Jednak kiedy spotka fotografa Roberta Kincaida okazuje się, że budzą się w niej dawne tęsknoty i fascynacje. Chociaż ich romans trwa zaledwie cztery dni, to dla obojga czas ten staje się niezwykle istotnym dla dwojga kochanków i skłoni ich do refleksji nad własnym życiem. Jeżeli ta lista to dla Was za mało, to zajrzyjcie na www.kolekcjadaniellesteel.pl, gdzie czekają na Was najlepsze romanse królowej gatunku Danielle Steel! Nowe tomy co dwa tygodnie! Wzruszenia i emocje gwarantowane! Czytaj też:5 erotycznych książek, które powinnaś znać i... trzymać je przy łóżkuKsiążka to zawsze dobry pomysł na prezent. Podpowiadamy, które tytuły są godne uwagi
Zdradzamy coraz częściej. To wiadomo. Ale czy wiadomo, jak kończą się takie romanse? Zanim oszalejesz z miłości (dla seksu) dla tego trzeciego, zastanów się, czy jesteś gotowa ponieść za to cenę. Bo cena jest zawsze. No chyba, że jesteś z kamienia.
Po pierwsze: bez moralizowania. Dziękujemy, ale nie. Jeśli ktoś uważa, że zdrada jest niemoralna, nigdy by nie mógł - wspaniale, doceniam. Jeśli do tego jeszcze jest osobą z wieloletnim stażem małżeńskim - doceniam jeszcze bardziej. Gratuluję, podziwiam. To nie jest tekst dla ciebie. Co robi twój mąż, gdy myślisz, że siedzi na fejsie? Albo w pracy? Relacja singielki podrywanej przez zajętych facetów Ale według Centrum Profilaktyki Społecznej już 40 proc z nas przyznaje się do zdrady. Jeśli więc jesteś kobietą zmęczoną codziennością, której gdzieś marzy się (nawet jeśli nie dopuszcza tego do swojej świadomości) skok w bok - przeczytaj. Co prawda jeszcze nikt nie nauczył nikogo na swoich błędach, ale może… „Oficjalnie śpię u ciebie dzisiaj, okej?” - głos przyjaciółki w telefonie pełen jest nadziei i oczekiwania. „Okej” mruczę niczym ciotka Klotka. Zduszam gderające: „ale żeby potem nie było, że nie mówiłam”. Przyjaciółka ma 34 lata, dwoje dzieci i właśnie się... zakochała. Nie w swoim mężu, niestety. Zakochała się w koledze z biura. On zakochał się w niej. On jest tuż po rozwodzie. Jednym słowem: nadciąga katastrofa. Że nie musi tak być? Hmm, przeanalizujmy. Mąż dobry, trochę nudnawy ostatnio (przestali o siebie dbać), dwoje dzieci (małych). Jakie są opcje szczęśliwych rozwiązań? Odejdzie od męża? Hmm, patrz małe dzieci. I to, że ona tak naprawdę kocha tego męża tylko ma dość rutyny. Będzie prowadziła podwójne życie? Hmm, to raczej niszczące. Dla niej na pewno nie, bo to dobra i wrażliwa babka. Zabawi się i porzuci? Chciałabym to zobaczyć. Poza tym przecież kogoś zrani. Jakby na to nie spojrzeć opcja, że nikt nie ucierpi jest bliska zeru. Dlaczego, do cholery, kobiety przed romansem tego nie wiedzą? Tak, tak z tobą będzie inaczej. Wiadomo. Ale: Nie mów sobie: to tylko zabawa, relaks, odskocznia Bo to mówi KAŻDA kobieta przed romansem. Niestety, nie każda umie tak to właśnie traktować. Przepraszam, większość nie umie. Ta moja przyjaciółka umawiała się tylko na kawę. Tylko TROCHĘ sobie flirtowała. Choć my wszystkie (jej koleżanki) po przejściach łapałyśmy się za głowę. Jakie trochę, jakie tak sobie. Romans jest jak wir w rzece. Wstaw tylko nogę, a zobaczysz, że obudzą się demony. I odpłyniesz w silną dal. A wychodzenie z wiru to nie lada wyzwanie. Czy romans biurowy można utrzymac w tajemnicy? Nie mów sobie: tu liczy się tylko seks Omijając, że jest to raczej przedmiotowe traktowanie dwóch facetów (męża i kochanka) rzadko się sprawdza na dłuższą metę. Owszem, przez chwilę będzie wspaniale. I wie to każda matka Polka, która ma za sobą skok w bok. Nagle jakbyś wróciła do czasów młodości. Pokój hotelowy, jego mieszkanie są jak wasza prywatna, bezludna wyspa. Ty bez hałasu codzienności, obowiązków, adorowana. No i to tyle tego dobrego, bo codzienność jest, a ty się nie cofnęłaś do czasu „sprzed ślubu”. Coś będziesz musiała z tym zrobić. Prędzej czy później druga strona ZAWSZE chce czegoś więcej. Masakra jeśli będziesz to Ty, bo przepłaczesz niejedną noc (którą powinnaś poświęcać bliskim). Kiepsko jeśli „trzeci”, bo żaden dojrzały człowiek nie chce mieć na sumieniu czyjegoś złamanego serca. Nie mów sobie: to układ Bo takie rzeczy nie działają. Nawet jeśli oboje wiedzą, że NIE MOGĄ być razem, mają to przegadane, ustalone. Prędzej czy później pojawia się czyjaś zazdrość. O brak czasu, normalności, ściemnianie. O wszystko. Konieczność życia w kłamstwie to potęguje. Nie ma jak wyjaśniać, iść na terapię, przegadać. Zaczyna się czarna strona romansu. Czekanie, fochy, rozstania, powroty. A wszystko i tak pod hasłem: beznadzieja. Bo co zrobicie? Jestem kochanką żonatego faceta i nie rozumiem dlaczego to mnie oskarża się o rozbijanie związku! Nie mów sobie: mogę zacząć od nowa Jeśli nie jesteś pewna, że tak właśnie jest. Ale słowa „mogę zacząć od nowa”, które są tylko pretekstem do dobrej zabawy i „pozwolenia sobie” nie mają sensu. Oszukujesz trzeciego, oszukujesz siebie. OSZUKUJECIE. Znam jedną parę, która prowadziła pięć lat podwójne życie, dziś są szczęśliwym małżeństwem. JEDNĄ. Na naprawdę wiele romansów, o których wiedziałam. Nie mów sobie: to tylko jeden seks, nic takiego Bo zrobić to raz, to jak przekroczyć rubikon. Może TAM jest w końcu zajebisty seks? Może wcale nie? Może brak moralności, granic, zgoda na przyzwalanie sobie na szaleństwa? W każdym razie TAM jest inaczej. Idź tylko jeśli jesteś gotowa na to, co tam zobaczysz. Nie mów sobie: no trudno, mąż się najwyżej dowie Bo prawie na pewno się dowie. Jeśli nie jesteś mistrzynią kłamstw, jeśli nie masz mega doświadczeń w ukrywaniu, jeśli… A, gdy on się dowie to tornado. Czasem jest tylko świadomość, że ktoś bardzo cierpi, czasem złość, nienawiść, rozstanie. Zdradzaj, jeśli jesteś na takie rzeczy gotowa. Nie mów sobie: to zemsta, on zaczął Tak zrobiła bliska mi koleżanka. Zaczęła zdradzać z zemsty, żeby ON zobaczył, jak to jest. No on zobaczył, ona poczuła ulgę, ale już nie dali tego rady posklejać. I zawsze najpierw pomyśl: czy do cholery z moim małżeństwem naprawdę nie da się już nic zrobić? I nie mów sobie: jak zacznie się robić gorąco, to to skończę To najlepsza wymówka zdradzających mężatek. I naprawdę niewiele potrafi to skończyć, gdy robi się gorąco. Polecamy: Nie kochamy się już czy tylko mamy kryzys?