„Kiedy nasz romans wyszedł na jaw, myślałam, że gorzej być nie może. Pomyliłam się, bo dowiedziałam się, kto nas wydał”
„Wszyscy wydawali się spięci, rozmowy urywały się, kiedy tylko przechodziłam obok. Nie miałam pewności, czy to tylko moje przewrażliwienie, czy naprawdę coś się wydarzyło. Bartek spojrzał na mnie ukradkiem znad monitora, ale nie odezwał się ani słowem”.
Każdego ranka, gdy przekraczam próg biura, powtarzam sobie jedno zdanie: bądź ostrożna. Nie ma miejsca na błędy. Układamy się w rzeczywistość jak ciche trybiki w wielkiej korporacyjnej machinie – Bartek i ja. Oficjalnie jesteśmy kolegami z pracy, czasem wymieniamy uprzejme „cześć” w kuchni przy ekspresie do kawy, ale tak naprawdę łączy nas znacznie więcej. Zaczęliśmy się spotykać Rok pełen ukradkowych spojrzeń, przypadkowych dotknięć na firmowych imprezach i godzinnych lunchów, których nie spędzaliśmy na jedzeniu. Wszystko to było ekscytujące, jak flirt na granicy ryzyka, ale też męczące. W naszej firmie obowiązuje niepisana, ale egzekwowana żelazną ręką zasada: zero romansów w pracy. Szefowie nie tolerują żadnych relacji między pracownikami – tłumaczą to "potrzebą profesjonalizmu", ale wszyscy wiedzą, że chodzi o kontrolę. Mimo wszystko – nie mogliśmy przestać. Każdy ukradkowy uśmiech w open space, każde przypadkowe zetknięcie dłoni na biurku, każdy wieczór w wynajętym hotelowym pokoju sprawiał, że warto było się ukrywać. Ale za każdym razem, gdy wychodziliśmy razem z windy, zachowując odległość jak obcy ludzie, serce ściskał mi niepokój. Co jeśli ktoś nas odkryje? Co jeśli pewnego dnia przyjdę do pracy i zobaczę puste biurko Bartka? Czy to w ogóle ma sens? Czy naprawdę można żyć w związku, który trzeba ukrywać? A może nasza relacja przetrwa nawet największą burzę? W biurze panowała dziwna atmosfera Wszyscy wydawali się spięci, rozmowy urywały się, kiedy tylko przechodziłam obok. Nie miałam pewności, czy to tylko moje przewrażliwienie, czy naprawdę coś się wydarzyło. Bartek spojrzał na mnie ukradkiem znad monitora, ale nie odezwał się ani słowem. Zawsze potrafiłam rozczytać jego emocje, ale tym razem jego twarz była jak zamknięta księga. Wszystko stało się jasne, kiedy sekretarka szefa podeszła do naszych biurek i chłodnym tonem poprosiła, żebyśmy natychmiast przyszli do gabinetu. Serce podskoczyło mi do gardła. Wiedziałam, że to nie może być przypadek. Spojrzałam na Bartka, ale on już wstawał, poprawiając mankiety koszuli. W gabinecie czekało na nas dwóch szefów – pan Wojciech i pani Elżbieta. Ich twarze były surowe, niemal bez wyrazu. – Dostaliśmy dowody na wasz romans – powiedziała bez zbędnych wstępów pani Elżbieta. – To naruszenie zasad firmy. Zaschło mi w gardle. Bartek pierwszy odzyskał głos. – Ale przecież nasza praca na tym nie cierpiała – powiedział spokojnie, choć widziałam, jak zaciska pięści. – Nie chodzi o waszą wydajność – wtrącił pan Wojciech. – Chodzi o politykę firmy. Macie prawo do prywatnego życia, ale nie w biurze. Bartek, twoja umowa zostaje rozwiązana. Usłyszałam w głowie szum, jakby ktoś nagle przyciszył cały świat. – To jakiś absurd! – wyrwało mi się. – Czy naprawdę zasługujemy na taką karę? – Regulamin jest jasny – odpowiedziała chłodno pani Elżbieta. – Nie możemy sobie pozwolić na wyjątki. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Wszystko działo się za szybko. Spojrzałam na Bartka, który siedział nieruchomo, patrząc przed siebie. W jego oczach dostrzegłam coś, czego się bałam – złość i poczucie porażki. Nie pamiętam, jak wyszliśmy z gabinetu. W open space panowała cisza, ale czułam na sobie spojrzenia. Oni już wiedzieli Bartek odszedł od razu, nie mówiąc ani słowa. Ja zostałam, siedząc przy biurku i próbując zebrać myśli. Nie mogłam się pogodzić z tym, że ktoś doniósł na nas celowo. Nie chciałam wierzyć, że wśród ludzi, z którymi codziennie pracowałam, był ktoś tak podły. Ale jedno było pewne – musiałam dowiedzieć się, kto to zrobił. Bartek nie odzywał się do mnie przez cały dzień. Wyszedł z biura bez słowa, a ja zostałam z pytaniami, które tłoczyły mi się w głowie. Ktoś musiał mieć dostęp do naszych wiadomości albo widział nas razem poza pracą. Nie było mowy o przypadku. Przez kolejne godziny analizowałam sytuację. Kto miał powód, żeby nam zaszkodzić? W biurze byliśmy raczej lubiani, nikomu nie wchodziliśmy w drogę. Ktoś musiał się naprawdę postarać, żeby nas zdemaskować. W końcu przyszła mi do głowy jedna osoba – Magda. Dawniej byłyśmy blisko, ale od kilku miesięcy coś się zmieniło. Stała się oschła, unikała mnie. Kiedyś opowiadała mi, że podoba jej się Bartek, ale wtedy wydawało mi się to niewinne. Może nie mogła znieść tego, że on wybrał mnie? Nie chciałam wierzyć, że mogłaby mi to zrobić, ale musiałam to sprawdzić. Po pracy poczekałam na nią przed biurem. – Magda, możemy porozmawiać? – zapytałam, gdy wyszła. Spojrzała na mnie uważnie, jakby już wiedziała, o czym chcę mówić. – O czym? – To byłaś ty, prawda? Ktoś musiał celowo dostarczyć dowody szefostwu. Skąd miałaś nasze wiadomości? Przez chwilę milczała, po czym uśmiechnęła się krzywo. – Powiedzmy, że miałam swoje sposoby. Poczułam, jak robi mi się zimno. – Ale… dlaczego? Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami. Magda skrzyżowała ręce na piersi i westchnęła. – A ja myślałam, że Bartek kiedyś mnie zauważy. Ale zamiast tego wybrał ciebie. Patrzyłam na nią w osłupieniu. Nie wierzyłam, że zniszczyła nam życie przez zazdrość. – Magda, przecież… mogłaś po prostu powiedzieć. Zaśmiała się gorzko. – I co by to zmieniło? Myślisz, że miałabym szansę? Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przecież nie chodziło o szansę, tylko o zwykłą ludzką przyzwoitość. – To nie fair – powiedziałam cicho. – Życie nie jest fair – rzuciła i odeszła. Zostałam sama, czując, że coś we mnie pęka. Straciłam Bartka, straciłam przyjaciółkę. I zostałam w miejscu, w którym już nie chciałam być. Nie spałam całą noc. Wciąż widziałam twarz Magdy, jej zimny uśmiech i to okrutne „życie nie jest fair”. Powtarzałam sobie, że nie warto o niej myśleć, ale nie potrafiłam przestać. Przede wszystkim jednak myślałam o Bartku. Próbowałam do niego dzwonić, pisać, ale nie odpowiadał. Następnego dnia w pracy jego biurko było już puste. Ludzie unikali mojego wzroku. Zrozumiałam, że w firmie nie było miejsca ani dla niego, ani dla mnie. Pod koniec dnia zadzwonił – Spotkajmy się – powiedział krótko. Nie pytałam, gdzie. Wiedziałam, że chodzi o nasze ulubione miejsce – małą kawiarnię przy rynku, gdzie nikt z biura nas nie znał. Siedział już przy stoliku, gdy weszłam. Wyglądał inaczej – zmęczony, jakby starszy o kilka lat. Usiadłam naprzeciwko niego, nie wiedząc, co powiedzieć. – Więc zostajesz? – zapytał, patrząc mi prosto w oczy. Nie musiał dopowiadać reszty. Wiedziałam, co miał na myśli. – A co mam zrobić? Rzucić wszystko? To moja kariera. Westchnął i pokręcił głową. – A moja? Moja się właśnie skończyła przez to cholerne miejsce. Nie miałam na to odpowiedzi. Oboje wiedzieliśmy, że to prawda. – Znajdziesz coś nowego, damy radę – powiedziałam cicho, ale brzmiało to jak puste słowa. Bartek odchylił się na krześle, patrząc w bok. – Nie, Kasiu. To już koniec. Zrobiło mi się gorąco. – Co masz na myśli? – Nas. Nie mogę być z tobą, kiedy ty dalej tam pracujesz. – Bartek… Pokręcił głową. – To nie jest wyrzut. Po prostu nie umiem tego zaakceptować. Milczeliśmy długo. W końcu wstał. – Uważaj na siebie – powiedział, po czym wyszedł, nie oglądając się za siebie. Patrzyłam, jak odchodzi, a w mojej głowie kłębiło się tylko jedno pytanie: czy naprawdę warto było się bać? Katarzyna, 30 lat Czytaj także: „Wstydziłam się, że zarabiam najniższą krajową. Przez marzenia o luksusie niedługo zaprzyjaźnię się z komornikiem” „Siostra zjawiła się na odczytanie testamentu, bo liczyła na kasę. Gdy usłyszałam, co dostanie, parsknęłam śmiechem” „Teściowa miała pretensje, że nie robię bigosu z jej przepisu. Awanturowała się, jakbym dopuściła się zdrady”
„Wstrętna baba oskarżyła mnie o romans z jej mężem, a sama miała swoje za uszami. Na szczęście miałam asa w rękawie”
„Kilka dni później przekonałam się, jak bardzo plotki rujnują życie we wsi. Na targu, gdzie wcześniej rozmawiałam ze wszystkimi, teraz panowała nieprzyjemna cisza. Kiedy próbowałam zagadnąć znajomych, ich odpowiedzi były chłodne, a spojrzenia unikały moich”.
W małej wsi życie toczyło się jak w akwarium – wszyscy widzieli wszystko, każdy znał każdego, a sekrety były towarem deficytowym. Dorastałam tutaj, przyzwyczajając się do tego, że ludzie zawsze mieli coś do powiedzenia o moim życiu. Kiedy zostałam sama, nie wychodząc za mąż ani nie zakładając rodziny, stałam się łatwym celem. Ale do tej pory były to drobne docinki, nic, co mogłoby poważnie zaszkodzić mojej reputacji. Nie sądziłam, że pewnego dnia wszystko się zmieni Że stanę się bohaterką plotek, które zniszczą moje życie i zmuszą mnie do walki o własne imię. Janek i Anna wydawali się idealną parą – on był cichym, pracowitym rolnikiem, a ona kobietą pełną energii, zawsze z szerokim uśmiechem na twarzy. Wszyscy mówili, że są przykładem miłości i partnerstwa. Nigdy bym nie przypuszczała, że właśnie oni staną się częścią historii, która wywróci moje życie do góry nogami. Zaczęło się od spojrzeń. Mieszkańcy wsi zawsze byli rozmowni, ale w ostatnich tygodniach ich rozmowy milkły, gdy pojawiałam się w pobliżu. Sąsiadki, które wcześniej uśmiechały się na mój widok, teraz odwracały wzrok, a mężczyźni, z którymi rozmawiałam na targu, odpowiadali monosylabami, jakby bali się, że ktoś ich zobaczy. Nie rozumiałam, co się dzieje, dopóki pani Zofia, starsza sąsiadka, nie odwiedziła mnie pewnego popołudnia. Przyniosła koszyk jabłek i niepewny uśmiech. – Magdo, muszę ci coś powiedzieć – zaczęła, siadając przy stole. – Ludzie gadają o tobie i Janku. Zmarszczyłam brwi, nie rozumiejąc, co ma na myśli. – Mówią, że macie romans – dodała, zanim zdążyłam zapytać. Byłam w szoku. Romans? Z Jankiem? Nigdy w życiu nie rozmawiałam z nim o niczym więcej niż o pogodzie albo plonach. – To jakieś bzdury! – wybuchłam. – Jak mogli coś takiego wymyślić? Pani Zofia pokiwała głową, jakby chciała powiedzieć, że też tego nie rozumie, ale jej spojrzenie zdradzało, że w tej wsi plotki są silniejsze niż zdrowy rozsądek. – Wiem, dziecko. Ale ludzie uwielbiają gadać, szczególnie o tych, którzy żyją inaczej. Tego wieczoru długo siedziałam w kuchni, próbując zrozumieć, jak te oskarżenia mogły się pojawić. Nie wiedziałam, że to dopiero początek. Kilka dni później przekonałam się, jak bardzo plotki rujnują życie we wsi. Na targu, gdzie wcześniej rozmawiałam ze wszystkimi, teraz panowała nieprzyjemna cisza. Kiedy próbowałam zagadnąć znajomych, ich odpowiedzi były chłodne, a spojrzenia unikały moich. Najgorszy był moment, kiedy na drodze spotkałam Janka. Był zawsze uprzejmy i przyjacielski, ale tym razem jego twarz była spięta, a ruchy nerwowe. – Janek, musimy porozmawiać – zaczęłam, starając się opanować drżenie w głosie. – O czym? – zapytał, patrząc na mnie z niechęcią. – Ludzie mówią, że mamy romans – wyjaśniłam. – To przecież jakieś szaleństwo. Musisz coś zrobić, powiedzieć im, że to nieprawda. Janek spojrzał na mnie, a potem spuścił wzrok. – Magda, ja nic nie mówiłem – powiedział cicho. – Ale wiesz, jak to jest. Jeśli zacznę cię bronić, ludzie pomyślą, że to prawda. Poczułam, jak robi mi się zimno Nawet on nie chciał stanąć po mojej stronie. – Więc pozwolisz im myśleć, że to prawda? – zapytałam, próbując ukryć wściekłość. – Nie chcę kłopotów – odpowiedział. Jego słowa były jak cios. Czułam się opuszczona i coraz bardziej izolowana. Ludzie nie tylko we mnie nie wierzyli, ale także zaczynali traktować mnie jak osobę, która rzeczywiście zrobiła coś złego. Tego wieczoru przyszła do mnie znowu pani Zofia. Siedziałyśmy przy herbacie, a ja wylewałam jej swoje żale. – Nie rozumiem, dlaczego ludzie są tak okrutni – powiedziałam. – Przecież nigdy nie zrobiłam nic złego. Pani Zofia spojrzała na mnie z troską, ale w jej oczach dostrzegłam coś więcej – jakby znała odpowiedź na pytanie, które dręczyło mnie od dni. – Wiesz, Magdo… – zaczęła powoli. – Ludzie mówią, że to Anna najczęściej opowiada o tobie i Janku. Zamarłam. Anna? Żona Janka? Dlaczego miałaby to robić? – Ale po co? – zapytałam, czując, że w głowie zaczyna mi się układać pewien obraz. Pani Zofia wzruszyła ramionami. – Może coś ukrywa. Ludzie czasem robią dziwne rzeczy, żeby odwrócić uwagę od siebie. Nie mogłam tego pojąć. Dlaczego Anna, która miała męża i rodzinę, miałaby rozpuszczać takie plotki? Ale kiedy następnego dnia widziałam, jak Anna rozmawia z grupą kobiet, śmiejąc się i rzucając ukradkowe spojrzenia w moją stronę, zaczęłam podejrzewać, że pani Zofia mogła mieć rację. Od momentu rozmowy z panią Zofią nie mogłam przestać myśleć o Annie. Dlaczego miałaby rozpuszczać takie plotki? Moje myśli krążyły wokół jednej możliwości – może próbowała coś ukryć? Zaczęłam uważniej obserwować Annę Zawsze wydawała się idealną żoną i matką, a jej życie było na pokaz. Ale teraz, gdy patrzyłam na nią z innej perspektywy, zauważyłam drobne szczegóły, które wcześniej mi umykały. Wychodziła z domu częściej niż zwykle, zawsze starannie ubrana, mimo że twierdziła, że idzie na zwykłe zakupy. Czasami wracała kilka godzin później, co wywoływało we mnie coraz większe podejrzenia. Pewnego popołudnia, kiedy szłam polną drogą w stronę lasu, zauważyłam Annę wchodzącą na leśną ścieżkę. Mimo że nie miałam w zwyczaju śledzić ludzi, tym razem coś mnie zatrzymało. Ciekawość? Chęć wyjaśnienia całej sprawy? Nie wiem, ale ruszyłam za nią. Ukryłam się za drzewami, starając się nie wydawać żadnych dźwięków. Po chwili zobaczyłam ją – stała z jakimś mężczyzną, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Był wysoki, dobrze zbudowany, ubrany w elegancki płaszcz, który nie pasował do naszej wiejskiej scenerii. Rozmawiali chwilę, a potem Anna nachyliła się i pocałowała go. Stałam tam, czując mieszankę gniewu i ulgi. Gniewu, bo wiedziałam, że Anna rozpuszczała te wszystkie kłamstwa, by odwrócić uwagę od swojej zdrady. Ulgi, bo w końcu miałam prawdę – dowód, że to ona była winna. Kiedy wróciłam do domu, czułam, jak moje emocje zaczynają wrzeć. Chciałam natychmiast skonfrontować się z Anną, ale wiedziałam, że muszę to zrobić we właściwy sposób. Jej zdrada była kluczem do oczyszczenia mojego imienia, ale potrzebowałam planu. Następnego dnia poszłam do Anny. Czułam, jak wzbierają we mnie emocje, ale wiedziałam, że muszę zachować spokój. Stanęłam przed jej domem i zapukałam mocno. Gdy otworzyła drzwi, na jej twarzy zobaczyłam mieszankę zaskoczenia i niepokoju. – Magda? Co ty tutaj robisz? – zapytała, próbując zabrzmieć neutralnie. Nie zamierzałam owijać w bawełnę. – Dlaczego to zrobiłaś, Anna? – zapytałam stanowczo. – Dlaczego rozpuszczałaś te plotki o mnie i Janku? Udawała zdziwienie, ale jej spojrzenie zdradzało więcej, niż chciała przyznać. – Nie wiem, o czym mówisz – odpowiedziała, unikając mojego wzroku. – Wiesz doskonale – rzuciłam ostro. – Chciałaś odwrócić uwagę od siebie i swojej zdrady. Widziałam cię w lesie z tym mężczyzną. Jej twarz momentalnie pobladła. Przez chwilę stała nieruchomo, jakby próbowała znaleźć sposób, by zaprzeczyć, ale w końcu opuściła głowę. – A co miałam zrobić? – wyszeptała. – Wszyscy patrzą na mnie, oceniają. Wiedziałam, że jeśli prawda wyjdzie na jaw, stracę wszystko. – Więc zniszczyłaś moje życie, żeby chronić swoje? – zapytałam z niedowierzaniem. – Jak mogłaś? Anna spojrzała na mnie, a w jej oczach pojawiły się łzy. – Przepraszam, Magda. Naprawdę przepraszam. Nie zamierzałam jednak odpuścić. – Masz dwie opcje – powiedziałam chłodno. – Albo powiesz wszystkim prawdę, albo ja zrobię to za ciebie. Wiedziała, że nie żartuję. Po chwili milczenia skinęła głową. – Dobrze. Zrobię to. Tydzień później mieszkańcy wsi zgromadzili się w świetlicy. Anna, blada i spięta, stanęła przed nimi i wyznała prawdę. Opowiedziała, że wymyśliła plotki o mnie i Janku, by odwrócić uwagę od swojego romansu. Choć część mieszkańców wyglądała na oburzoną, inni zerkali na mnie z wyrazem współczucia. Nie czułam satysfakcji, a jedynie ulgę. Moje imię zostało oczyszczone, ale wiedziałam, że moje życie w tej wsi już nigdy nie będzie takie samo. Ludzie nie zapominają łatwo, a plotki, choć obalone, zostawiają ślad. Kilka tygodni później spakowałam swoje rzeczy i wyjechałam. Znalazłam małe mieszkanie w pobliskim miasteczku, gdzie nikt mnie nie znał. Zaczęłam wszystko od nowa – pracę, znajomości, życie. Choć tamta historia nadal bolała, wiedziałam, że nauczyła mnie czegoś ważnego. Ludzie uwielbiają wierzyć w plotki, ale prawda, choć trudniejsza, zawsze ma większą wartość. Odeszłam, bo zasługuję na życie, w którym nie muszę nikomu udowadniać swojej niewinności. W nowym miejscu nikt nie pytał o przeszłość, a ja nie miałam ochoty jej wspominać. Każdy nowy dzień był jak powiew świeżego powietrza, a ja wiedziałam, że w końcu jestem wolna od cudzych kłamstw. Magda, 36 lat Czytaj także: „Mąż zrobił ze mnie darmową opiekunkę teściowej. Nigdy nie lubiłam tej baby, a jestem na nią skazana” „Byłem wdzięczny żonie, że mnie zostawiła. Zawsze wiedziałem, że nigdy nie będzie miała ze mnie pożytku” „Dla teściowej jestem tylko nieudanym wyborem jej syna. We wszystkim muszę dorównywać poprzedniej żonie mojego męża”
„Obca baba rozbiła moje małżeństwo. Wmówiła mojej ukochanej żonie, że z nią sypiam i jest moją kochanką”
„– Masz kogoś? – spytała znienacka moja żona. – Powiedz prawdę, lepiej, żebyśmy rozstali się w zgodzie, dopóki to możliwe”.
Kochałem żonę. Nie myślałem, że już samo oglądanie się za innymi paniami to coś złego... Kochałem ją, ona kochała mnie. Byłem szczęśliwy. Od czasu do czasu zerkałem uwodzicielsko na inne kobiety. Ale tylko je podziwiałem. Zanim się obejrzeliśmy, minęły cztery lata naszego małżeństwa. I nagle, pewnego dnia, gdy spotkaliśmy się po drodze z pracy do domu, poczułem, że coś jest nie tak... – Masz kogoś? – spytała znienacka moja żona. – Powiedz prawdę, lepiej, żebyśmy rozstali się w zgodzie, dopóki to możliwe. – Ależ kochanie – protestowałem. – To, że czasem obejrzę się za jakąś dziewczyną, nie oznacza, że cię zdradzam. – Nie mogę tego znieść – krzyknęła i odbiegła, zostawiając mnie na ulicy samego. Wróciłem do domu. Byłem pewny, że Daria już tam jest. Ale przyszła dopiero po północy i położyła się na kanapie w salonie. Bałem się zapytać, gdzie była. Co się dzieje z naszym małżeństwem? Następnego dnia, żeby udobruchać żonę, zaproponowałem jej wyjazd na weekend. – To nie jest najlepszy pomysł. Zresztą, za tydzień jadę na szkolenie. Muszę się przygotować – odparła. – Ale wiesz, kumpel tanio sprzedaje tam działkę z jakąś chatką. Moglibyśmy obejrzeć. Zawsze chciałaś mieć domek na Mazurach – spróbowałem z innej beczki. – Hmm – zawahała się. – Zobaczymy. W końcu udało mi się ją przekonać. Nadszedł dzień wyjazdu. Wynosiłem rzeczy do samochodu, ale w połowie drogi zawróciłem po torbę. Już miałem nacisnąć klamkę, gdy nagle usłyszałem głos mojej żony. – To tylko wypad nad jezioro – mówiła przez telefon. – Nie wiem, czy to coś zmieni. Myślę o rozwodzie, nie umiem zapomnieć... – tłumaczyła komuś zmęczonym głosem. Zamarłem. Stałem chwilę na klatce, po czym wróciłem na dół. Przekonywałem sam siebie, że się przesłyszałem. Przecież Daria mnie kocha... Tylko... O czym nie mogła zapomnieć? A może o kim? Na Mazurach próbowałem nie myśleć o tym, co usłyszałem. Zresztą, Daria była znowu sobą. Czułem, że wracamy do siebie – Wiesz, że cię kocham? – pytałem. – Mam nadzieję – odpowiadała. Potem przez kilka tygodni było dobrze. Aż któregoś dnia później wróciłem z pracy. Daria była oschła i obca. – Wychodzę – rzuciła mi w przelocie. Plątałem się po domu chyba z godzinę, w końcu postanowiłem się przejść. Pod kioskiem spotkałem kumpla. – Stary, nareszcie cię widzę – ucieszył się. – Słyszałem, że jesteś bardzo zajęty. Żona i kochanka. To musi być trudne... – Zwariowałeś? O czym ty mówisz – oburzyłem się nie na żarty. – No... – zmieszał się. – Przecież wszyscy już mówią o twoim romansie z Kaśką z sekretariatu. Eh, stary... Nawet się nie pożegnałem. – Janek? Ja już nie wrócę – oznajmiła mi Daria przez telefon. – Próbowałam to zrozumieć, wybaczyć. Ale nie mogę – odłożyła słuchawkę. Następnego dnia czekałem na nią pod pracą Żona nie chciała ze mną rozmawiać, słuchać żadnych tłumaczeń. Kilka dni później złożyła pozew rozwodowy. Pewnego dnia, wracając z pracy znalazłem w skrzynce list. Wpatrywałem się w litery zapisane na liliowym papierze i płakałem jak dziecko. Nagle zadzwonił dzwonek. Zwlokłem się z krzesła i otworzyłem. – O wszystkim wiem – szepnęła szlochając moja żona. – Ta dziewczyna napisała do mnie list. Nawet nie wiem, jak mnie znalazła. Boże, jak mogłam w ciebie wątpić... Kochany, wybacz mi. Daria wycofała pozew. Wróciła do domu. Ja nie oglądam się już za innymi kobietami, a ona wierzy w moją miłość. Niedługo zostanę ojcem... Czytaj także: „Zrobił mi brzuch i zniknął bez słowa. Odnalazłam łajdaka, ale byłam w szoku, kim naprawdę jest ojciec mojego dziecka” „20 lat nie wiedziałem, że mam córkę. Moja była uznała, że jestem za biedny na bycie ojcem” „Poświęciłam prawdziwą miłość dla pieniędzy innego i to był błąd. Żałuję, że nie mogę cofnąć czasu”
„Zakochałam się w podstarzałym Adonisie, który mógłby być moim ojcem. Przejrzałam na oczy, gdy okryłam, że to oszust”
„Podniosłam głowę i zobaczyłam mężczyznę, na widok którego mowę mi odebrało. Był starszy ode mnie. Dużo starszy. Na oko, jakieś 45 lat albo i więcej. Przystojny. Ciemne włosy przyprószone siwizną. Doskonale skrojony garnitur. I te oczy”.
Tyle lat słyszałam ulubione powiedzenie mojej mamy, że nie buduje się szczęścia na cudzej krzywdzie. Ale dopiero teraz zrozumiałam, jak bardzo jest to prawdziwe. Moje marzenie o wielkiej miłości okazało się tylko pyłem na wietrze. W dzieciństwie lubiłam dużo czytać i układać krótkie wierszyki. Byłam taką romantyczką, która uwielbiała siadać mamie na kolanach i słuchać opowieści o księżniczkach, czekających na księcia na białym koniu. Podczas, kiedy większość moich przedszkolnych koleżanek marzyła o tym, żeby zostać sławną piosenkarką albo aktorką, ja chciałam być pisarką. Wyobrażałam sobie, że jestem autorką romantycznych powieści. Mama uśmiechała się dobrotliwie, kiedy niemal co drugi dzień wyciągałam ją na „książkowe” zakupy i z dumą opowiadała koleżankom o córeczce, która nie potrafi przejść obojętnie obok okna wystawowego osiedlowej księgarni. Wybór studiów był dla mnie oczywisty Śpiewająco zdałam na polonistykę i już na pierwszym roku studiów, nauka pochłonęła mnie niemal całkowicie. Nawet wolny czas spędzałam w bibliotece. Moja młodsza siostra, Kasia próbowała mnie czasem wyciągnąć z domu, poznać ze swoimi znajomymi, ale mnie interesowały głównie książki, a rówieśnicy wydawali mi się dziecinni i niedojrzali. Marzyłam o wielkiej, romantycznej miłości - takiej, jaką przeżywały bohaterki uwielbianych przeze mnie romansów. Kiedy ja zaczynałam ostatni rok, moja siostra dostała się na dziennikarstwo. Po pierwszym semestrze postanowiłyśmy wyjechać razem na ferie zimowe. Trzeciego dnia pobytu, Kasia złamała nogę. Złamanie było skomplikowane. Lekarze powiedzieli, że konieczne będzie kilkumiesięczne leżenie w łóżku, a potem długa rehabilitacja. Kasia na początku była załamana. Nie chciała za żadną cenę przerwać studiów. Rodzice namawiali ją, żeby wzięła urlop dziekański i po wakacjach wróciła na uczelnię, ale ona nie dała się przekonać za żadne skarby świata. Postanowiła poprosić o indywidualny tok studiów. – Koledzy mogą mi podrzucać notatki, będę się uczyć w domu. I tak nie mam tu przecież nic do roboty – mówiła. – Zresztą, do czego to podobne, żeby rodzice namawiali dziecko na wagary!? – uśmiechała się, próbując rozładować napiętą atmosferę. W końcu ulegliśmy. Następnego dnia pojechałam do dziekanatu, żeby spróbować załatwić Kasi ten indywidualny tok studiów. Czekając w kolejce, chciałam poczytać. Zaczęłam szukać książki w mojej wielkiej, zawsze wypchanej torbie. Wysunęła mi się z rąk i cała jej zawartość wylądowała na podłodze. Przykucnęłam, żeby to pozbierać. Nagle obok ktoś się pojawił i zaczął zbierać rozsypane kosmetyki. Podniosłam głowę i zobaczyłam mężczyznę, na widok, którego mowę mi odebrało. Był starszy ode mnie. Dużo starszy. Na oko, jakieś 45 lat albo i więcej. Przystojny. Ciemne włosy przyprószone siwizną. Doskonale skrojony garnitur. I te oczy... Poczułam, że ziemia usuwa mi się spod stóp Po chwili uświadomiłam sobie, że uśmiecham się głupio i robię maślane oczy do obcego faceta, który w dodatku mógłby być moim ojcem. On chyba widział, jakie wrażenie na mnie zrobił. Uśmiechnął się i powiedział tylko: „Czy pozwoli pani sobie pomóc?”. „Cóż za klasa” – pomyślałam. Żaden chłopak w moim wieku nie odezwałby się w ten sposób. Kiedy ten mężczyzna na mnie patrzył, poczułam się prawdziwą kobietą. Od razu przypomniały mi się wszystkie miłosne sceny z filmów i zrozumiałam, jak czuła się bohaterka uwielbianej przez mnie powieści „Przeminęło z wiatrem”, kiedy napotkała wzrok Reta Butlera. Przez chwilę wydawało mi się, że czas stanął. Z oddali usłyszałam, że z dziekanatu wołają następną osobę i uświadomiłam sobie, że to moja kolej. Załatwiłam, co trzeba. Zostawiłam podanie i miałam zostać umówiona na rozmowę z dziekanem. Pani z sekretariatu obiecała zadzwonić do mnie w ciągu tygodnia. Nie pamiętam, jak wyszłam z uczelni. Po raz pierwszy w życiu czułam nieodpartą potrzebę odbycia babskiego spotkania i zwierzeń „od serca”. Pomyślałam o Marcie. Poznałyśmy się na pierwszym roku i trzymałyśmy razem do teraz. Poza tym, Marta miała dość duże doświadczenie w tych sprawach, bo zmieniała chłopaków jak rękawiczki, aż w końcu, w zeszłym roku wyszła za mąż za mężczyznę starszego od niej o dobre 10 lat. Pamiętam, że dziwiliśmy się wszyscy, co dorosły facet widzi w takiej smarkuli, ale widocznie miłość chadza sobie wiadomymi ścieżkami i w takich sytuacjach wiek nie ma naprawdę większego znaczenia. Marta akurat była w bibliotece, więc wsiadłam w autobus i pojechałam do niej. Poszłyśmy do kawiarni i powiedziałam jej o niezwykłym spotkaniu. – No, no... To chyba wpadłaś jak śliwka w kompot – prawie krzyknęła, kiedy skończyłam swoją opowieść. – Ciszej. Jeszcze nas ktoś usłyszy – nerwowo rozejrzałam się, sprawdzając, czy ludzie na nas nie patrzą. – To teraz wiesz, co cię przez tyle lat omijało. Wiesz, co to znaczy czuć motyle w brzuchu. Przyznasz, że to świetne? – On mógłby być moim ojcem. A poza tym, to ja nie wiem, czy go jeszcze spotkam. – Świat jest mały. Poznałaś go na dziennikarce, to pojedź tam jeszcze parę razy. Pewnie to jeden z wykładowców – Marta miała gotową odpowiedź. – I uważaj, taka miłość bywa piękna, ale bardzo trudna – zażartowała. A ja czułam się tak, że góry mogłabym przenosić. Jeżeli tak wygląda miłość, to rzeczywiście, mam czego żałować, że doświadczam jej dopiero teraz. Przez kolejne dni żyłam jak w transie. Czekałam na telefon z dziekanatu, chciałam jak najszybciej pojawić się na wydziale siostry. Bo może znów go spotkam? Wbrew namowom Marty, nie miałam odwagi pójść tam bez pretekstu. W końcu zadzwonili. Miałam stawić się na spotkanie z dziekanem za dwa dni. Jeszcze nigdy czas nie płynął mi tak wolno. Nie mogłam sobie miejsca znaleźć. Rodzice widzieli, że coś się ze mną dzieje, bo myślami byłam gdzie indziej i każde pytanie trzeba mi było zadawać po kilka razy. Mama wzięła to za przemęczenie i tłumaczyła, żebym przestała przesiadywać godzinami w bibliotece. Ale ja nie spędzałam czasu w bibliotece. Prosto po zajęciach biegłam do Marty i ciągle rozmawiałyśmy o tym samym. Zastanawiałyśmy się, kim on jest i czy coś z tego może wyniknąć. Wreszcie nadszedł termin wizyty w dziekanacie. Całą noc nie zmrużyłam oka. Wstałam wcześnie, zrobiłam makijaż i włożyłam nową sukienkę. – Masz randkę? – tata puścił oko, widząc mnie tak wystrojoną. – Może – odpowiedziałam. – Kochanie, pewnie będziemy niedługo mieć zięcia. O ile zda u nas egzamin – krzyknął do mamy. Byłam w dziekanacie pół godziny przed czasem. Musiałam mieć w końcu chwilę, żeby się rozejrzeć. A nuż go spotkam – myślałam. Snułam się po korytarzu, jak zaczarowana. Po pół godzinie oczekiwania, z pokoju dziekana wyszła sekretarka i poprosiła mnie do środka. Weszłam i... serce mi zamarło. Tam siedział on. Mężczyzna moich marzeń był dziekanem mojej siostry. Widział chyba, że nie mogę wydobyć z siebie ani słowa, bo odezwał się pierwszy: – Miło mi znów panią widzieć – uśmiechnął się ciepło. – Proszę usiąść. W czym mogę pani pomóc? To spotkanie trwało chyba godzinę. Nie pamiętam, bo miałam wrażenie, że wszystko, co było wokół mnie gdzieś nagle znikło, a na świecie jestem tylko ja i on. Oczywiście załatwiłam sprawę Kasi. Wstając z krzesła, podziękowałam i prawie z rozpaczą myślałam, że pewnie go więcej nie zobaczę. – Czy będzie nietaktem z mojej strony, jeśli zaproszę panią na kawę? – spytał nagle zupełnie swobodnie. W jednej chwili stałam się najszczęśliwszą kobietą na świecie. I nie obchodziło mnie, że mógłby być moim ojcem. Nie pomyślałam nawet, że może mieć rodzinę – żonę, dzieci. To nie miało znaczenia. Liczyło się tu i teraz. Umówiliśmy się na następny dzień. Potem spotykaliśmy się prawie codziennie. Po miesiącu miałam wrażenie, że on wie o mnie wszystko, a ja o nim... niewiele. Podczas spotkań to głównie ja mówiłam. Twierdził, że oczarowałam go swoją młodością i świeżością i czuje się wyróżniony, że taka piękna młoda kobieta chce spędzać czas w jego towarzystwie. Ach, jaka byłam szczęśliwa, kiedy to mówił. – Opowiedz mi coś o sobie – poprosiłam któregoś razu. Do tej pory wiedziałam o nim tylko tyle, że ma na imię Adam, że ma 47 lat i tytuł profesora. Nigdy nie opowiadał o swoim życiu prywatnym. A ja nie pytałam. Może po prostu tak mi było wygodniej? A może nie miałam odwagi zapytać? W końcu nie byliśmy „parą”. Spotykaliśmy się co prawda prawie codziennie i Adam mnie ewidentnie podrywał, ale nic więcej. – Dobrze. Opowiem ci, jeśli dasz się zabrać w weekend nad morze – odpowiedział. Zgodziłam się. Bałam się, a zarazem bardzo chciałam z nim być. Zostaliśmy kochankami i było cudownie Ale tuż przed powrotem, Adam opowiedział mi o sobie. Dowiedziałam się tego, co przeczuwałam od dawna. Był żonaty, miał dwójkę dzieci. – No tak. Klasyczny romans – uśmiechnęłam się gorzko. – Wykorzystałeś mnie, żeby sprawdzić swoją męskość i poczuć się młodo? – pytałam. Ale on zaczął mnie przekonywać, że od dawna nic go nie łączy z żoną i że właściwie tylko razem mieszkają. – Stara śpiewka – mruknęłam. Powiedział, że kiedy mnie zobaczył, zrozumiał, co znaczy pokrewieństwo dusz. I że modlił się, by mnie znów spotkać, bo jestem jego przeznaczeniem. – A przed przeznaczeniem nie da się uciec – powiedział, patrząc mi w oczy. Przekonał mnie, choć długo biłam się z myślami i z własnym sumieniem. Dziwiłam się potem sama sobie, że tak łatwo dałam się oszukać. Po powrocie znad morza nic się nie zmieniło. Może tylko częściej, niż kiedyś bywałam smutna. Ale spotykaliśmy się, jak dawniej. Wierzyłam, że pewnego dnia on odejdzie od żony. Rodzicom nie przyznałam się do niczego. Podejrzewali, że kogoś mam i bardzo się z tego cieszyli. Przecież do tej pory siłą trzeba było mnie z domu wyciągać. A teraz zaczęłam chodzić do fryzjera, kupiłam kilka modnych ciuszków. Mama wspomniała żartem, że mogłabym zaprosić tego tajemniczego wielbiciela na niedzielny obiad. Tata przekomarzał się, mówiąc, że jak tylko ten mężczyzna przekroczy próg naszego domu, to będzie musiał zdać u niego test. Inaczej nici z naszych randek. Wzruszały mnie te ich żarty. Wiedziałam, że rodzice mnie kochają, że zależy im na moim szczęściu. A jednak nie miałam odwagi powiedzieć prawdy. Nie wiedziałam, jak miałabym spojrzeć ojcu w oczy i wyznać, że mężczyzna, z którym się spotykam jest starszy od niego o 2 lata i w dodatku ma żonę i prawie dorosłe dzieci. Czułam, że nie pochwalaliby takiego związku. Mama zawsze mawiała, że na cudzym nieszczęściu, nikt swojego szczęścia nie zbuduje. Niby zgadzałam się z nią, ale …co innego mówić o tym tylko teoretycznie, co innego, kiedy dotyczy to Adama. Czekałam na weekendy Nie zdarzały się często. On tłumaczył, że musi spędzać trochę czasu z dziećmi, a ja starałam się być wyrozumiała. Czekałam cierpliwie. Nie chciałam wymuszać na nim decyzji o odejściu od żony. W głębi duszy liczyłam jednak, że taka sytuacja potrwa nie dłużej niż kilka miesięcy. Przecież on jest odpowiedzialnym człowiekiem, dlatego musi poukładać swoje sprawy – tłumaczyłam sobie, próbując oszukać własną intuicję. Ten dzień długo pozostanie w mojej pamięci. Wybrałam się z mamą po zakupy do centrum handlowego. Miała zamiar kupić sobie jakąś sukienkę i chciała, żeby jej doradzić. Właśnie wychodziłyśmy ze sklepu, kiedy go zobaczyłam. Nasz wzrok spotkał się na ułamek sekundy. Serce chyba przestało mi bić. Stanęłam jak wryta, nie mogąc oderwać wzroku od... Nie, wcale nie od niego, tylko od kobiety, którą obejmował. To była jego żona. Piękna kobieta trochę młodsza od mojej mamy. I była w ciąży. Pewnie taka późna wpadka. Spojrzała na mnie widząc, że przypatruję im się z zainteresowaniem. – Coś się stało? – głos mamy dobiegł mnie jakby z bardzo, bardzo daleka. Patrzyłam na niego. Widziałam przerażenie w jego oczach. „Tchórz – pomyślałam. – Bezczelny tchórz” – powtarzałam bezwiednie w myślach nie mogąc poruszyć ustami. – Nie, mamusiu, nic się nie stało. Zupełnie nic – wzięłam mamę pod ramię i przyspieszyłam kroku. – Dzień dobry, panie profesorze – uśmiechnęłam się zjadliwie, mijając go. Kiwnął głową, zbladł, a potem się zaczerwienił. Wcale mu się nie dziwię. W jednej chwili mogłam sprawić, że jego życie rodzinne ległoby w gruzach. Nawet się za nim nie obejrzałam. – Mamo, chodźmy na kawę – powiedziałam i uśmiechnęłam się, choć serce bolało mnie, jak nigdy dotąd. Miałam ochotę wyć, płakać, gryźć, kopać. Robić cokolwiek, byle całemu światu wykrzyczeć swój żal, ból i upokorzenie. „Oszukał mnie drań” – myślałam. Zawzięłam się. Nic nie dam po sobie poznać. Nie chcę, żeby mama się dowiedziała. Gotowa jeszcze go dogonić i wykrzyczeć mu w twarz to wszystko, czego ja nie miałam odwagi nawet wyszeptać sama do siebie. Nic jej nie powiem. I nie spotkam się z nim już nigdy. Nie będę budowała szczęścia na krzywdzie innych. On nie zasługuje na szczęście. Czytaj także: „Zdradziłem żonę z małolatą. Myślałem, że to naiwna panienka na kilka gorących nocy, dopóki nie narobiła problemów” „Zarabiałam więcej od męża, a on mi zazdrościł. Doniósł na mnie do szefa i nie dostałam awansu” „Marzyłam o tym, by mieć dużo wnuków. Jedna z córek pozbawiła mnie nadziei. Wywinęła nam numer i została zakonnicą”
„Po 5 latach związku mój konkubent przyznał się do romansu, który trwa od roku. Teraz chce przebaczenia. Po moim trupie”
„– Przyznał się do romansu. Nie do jakiegoś przelotnego skoku w bok, ale do prawie rocznego związku – wyjaśniłam. – Nie wiedziałam, co powiedzieć, jak się zachować… Ja tylko patrzyłam, jak moja dłoń się unosi i ląduje na jego policzku. Jakby moja ręka zadziałała poza moją wolą. No i dałam mu w gębę”.
Spojrzałam przez okno. Słońce zachodziło powoli, na dworze robiło się coraz ciemniej i zimniej. Ludzie szybko uciekali do swoich domów. Do miejsc, gdzie ktoś na nich czekał, witał z uśmiechem i gorącą herbatą. Tak… wszędzie panowała ogólna szczęśliwość, tylko u mnie nie działo się dobrze. „Co za dyplomatka ze mnie” – uśmiechnęłam się pod nosem. Stwierdzenie, że „nie działo się dobrze”, było niedopowiedzeniem. Wyszedł i miałam nadzieję, że już nie wróci. To znaczy będzie musiał wrócić, choćby po swoje rzeczy, ale niech to zrobi, kiedy mnie nie będzie w domu. Cały czas odtwarzałam w głowie tamtą scenę. Co powiedział najpierw: że mnie nie kocha czy że chce odejść? Tylko co za różnica? Przecież pierwsze oznaczało drugie, a drugie pierwsze. I dlaczego w ogóle nie chciało mi się płakać? Szok. Zdecydowanie byłam w szoku. Pewnie po jakimś czasie mi minie i wtedy nadejdą dni wypełnione winem, spaniem i płaczem. Niekończący się ból – to właśnie będę czuła. I znowu ten uśmiech. Nie dość, że nie ryczę, to jeszcze głupio się uśmiecham. Na dokładkę sama do siebie. Dziwne było to rozstanie Dzwonek domofonu zupełnie mnie zaskoczył. Ktoś do mnie przyszedł. – Tak? – powiedziałam cicho. – Kaśka, to ja – rzuciła Ola, a w jej głosie brzmiało zdenerwowanie. Nacisnęłam przycisk otwierania drzwi. Słyszałam, jak moja przyjaciółka szybko wbiega po schodach. Nawet nie zdążyłam wyjść z korytarza, kiedy wpadła z impetem do mieszkania. – Wszystko w porządku? Kochanie, co się stało?! Co ty wyprawiasz?! Popatrzyłam na nią zaskoczona. – Wszystko w porządku – odparłam. – Nie rozumiem, o co ci chodzi? Ola rzuciła mi się na szyję. – Spokojnie, kochanie, spokojnie. Teraz już wszystko będzie dobrze. Musisz tylko przemyśleć całą sprawę… Marcin powiedział, że jeszcze niczego nie przekreśla. Zachowanie przyjaciółki zdumiewało mnie coraz bardziej. – Czego Marcin nie przekreśla? O czym ty mówisz, Olu? – No jak to czego? Was, kochana, was. Może ty masz jakiś problem albo on z czymś nawalił, ale żeby tak od razu przekreślać taki piękny, pięcioletni związek… – pokręciła głową. Nasza rozmowa zaczynała przypominać wymianę zdań między ślepym a głuchym. Nie miałam zielonego pojęcia, o czym ona do mnie mówi. – Olka – starałam się przybrać stanowczy ton. – O co ci chodzi? Owszem, zerwaliśmy dzisiaj z Marcinem, ale jak widzisz, znoszę to całkiem dobrze, więc nie musisz się przejmować. – Kochanie, ale tu przecież nie o ciebie chodzi… – westchnęła. – Nie? – wybałuszyłam oczy ze zdziwienia. – A niby o kogo? – Nic dziwnego, że dobrze to znosisz, skoro to ty z nim zerwałaś, a nie on z tobą. Kasiu, on jest zrozpaczony. Odruchowo odsunęłam się od Olki i rozejrzałam po pokoju. Wszystko wyglądało niby normalnie. Byłam w swoim mieszkaniu. Obok mnie stała moja przyjaciółka i wyglądała niby normalnie, ale… gadała zupełnie od rzeczy. – Ja zostawiłam… jego? – No, Kaśka, proszę cię… – Nie, nie, nie, chwileczkę. Ty sądzisz, że to ja zostawiłam jego?! Olka spojrzała na mnie uważniej. Chyba też nie rozumiała, co się dzieje. Wzięła głęboki oddech i powiedziała: – Właśnie ode mnie wyszedł. Przybiegł zaraz po tym, jak mu oznajmiłaś, że go nie kochasz i nie wyobrażasz sobie z nim życia, po czym podobno kazałaś mu się wynosić. Kaśka, naprawdę go wyrzuciłaś?! – Nie zbaczaj z tematu. Co zrobił po tym, jak go niby wyrzuciłam? – No przyjechał do mnie. Zrozpaczony i zapłakany… – Zapłakany? Paradne. – parsknęłam. – To przecież jakiś absurd. – To nie jest śmieszne. Rozumiem, że rozstania się zdarzają, ale można to robić z klasą, a nie… – Olka. – nie wytrzymałam. – To nie ja się rozstałam z nim, tylko on ze mną. Rozumiesz? On ze mną. Nie wiem, co ci naopowiadał, ale to stek bzdur. – Co ty gadasz? – przyjaciółka sprawiała wrażenie oszołomionej. – Przecież mówił, że go rzuciłaś, nawet… spoliczkowałaś – dodała ciszej. I to był ten moment. Odgłos uderzenia w policzek… Boże, ja to naprawdę zrobiłam. Zakręciło mi się w głowie. – Kasiu? – Ola szybko podeszła i podprowadziła mnie do kanapy. – Dobrze się czujesz? Co się dzieje? – Ja chy… chyba naprawdę go spoliczkowałam, ale zu… zupełnie tego nie pamiętam… – zaczęłam się jąkać. – Tylko nie panikuj. Przyniosę ci wody – powiedziała Ola, po czym pobiegła do kuchni po mineralną i nalała mi trochę do szklanki. – Uspokój się, wypij to, zaraz wszystko ogarniemy – westchnęła. Spojrzałam na nią, ale tak naprawdę w ogóle jej nie widziałam. Wydarzenia z popołudnia przelatywały mi przed oczyma niczym klatki filmu. Tyle że teraz całe spotkanie z Marcinem wyglądało zupełnie inaczej, niż mi się wydawało jeszcze pół godziny temu. Czy ja zwariowałam?! – Czy ja zwariowałam? – spytałam. – Zaraz tam zwariowałaś. – Olka zbagatelizowała sprawę. – Ot, klasyczne wyparcie. Silne emocje, mocne przeżycia i organizm zastosował podstawowy mechanizm obronny. Hm, brzmiało całkiem rozsądnie. A może desperacko chciałam, żeby tak było? To by tłumaczyło, dlaczego mój umysł płata mi takie figle… – Zerwałam z nim – powiedziałam wolno i to nie było pytanie. – Zerwałam i wyrzuciłam go z domu. – No wiem. Chciałam się tylko dowiedzieć dlaczego. Przecież nic tego nie zapowiadało, prawda? Spojrzałam w kierunku okna. Podeszłam do parapetu, odstawiłam szklankę i zamyśliłam się. – Tutaj go spoliczkowałam. Jezu… Normalnie dałam mu w twarz! – pokiwałam ze zdumieniem głową. – I to jak – wtrąciła Magda. – Ma ślad aż pod oko. – I jeszcze chce wrócić? – zachichotałam nerwowo. – Przepraszam, wiem, nie powinnam go bić, ale Marcin po prostu przegiął. To uczucie, które pojawiło się na sam koniec… Ulga? Ola uniosła brwi. – Przyznał się do romansu. Nie do jakiegoś przelotnego skoku w bok, ale do prawie rocznego związku – wyjaśniłam. – Nie wiedziałam, co powiedzieć, jak się zachować… Ja tylko patrzyłam, jak moja dłoń się unosi i ląduje na jego policzku. Jakby moja ręka zadziałała poza moją wolą. No i dałam mu w gębę. Prostackie, ale skuteczne. – Skuteczne? – Ponoć płacze, chce wrócić… Jednak oboje dobrze wiemy, że nigdy nie wybaczy mi takiego upokorzenia. Ten policzek rozdzielił nas bardziej niż ta jego cholerna zdrada. Choć zaraz potem o nim zapomniałam, wyparłam całe zdarzenie, jak twierdzisz. No bo to zupełnie nie w moim stylu, takie brutalne, agresywne reakcje. Niesamowita jest ta nasza podświadomość… – No ale już sobie przypomniałaś – stwierdziła Ola. – Czemu w ogóle cię to nie rusza? Pięć lat związku i koniec, a ty się zachowujesz, jakby nic się nie stało?! To jednak dziwne. Ponownie spojrzałam w okno. Olka miała rację. Nie reagowałam standardowo. Czemu? Przywołałam trudne wspomnienie… Co czułam, gdy się dowiedziałam? Żal, ból, złość, ale żadne z tych uczuć mnie nie zdominowało, żadne nie było dość silne. Wystarczyło na spoliczkowanie Marcina, ale potem ledwie ćmiło. Przypomniałam sobie, że poczułam ulgę. Byłam wolna. Ulga nie pasowała do sytuacji, chyba że część mnie wiedziała już od dawna, że z moim związkiem jest coś nie tak. Tylko nie chciałam tego przyznać. Pięć lat – taki staż działa na każdą kobietę. Nawet Olka stwierdziła, że szkoda wszystko przekreślać. Może bym się wahała, może dałabym mu kolejną szansę, starała się zapomnieć… Jednak w moją rękę coś wstąpiło. Uderzyłam Marcina w twarz i raz na zawsze zerwałam toksyczne więzi. Muszę to jeszcze przemyśleć, zrozumieć samą siebie, połapać się we własnych emocjach i reakcjach. Bez Marcina łatwiej sobie z tym poradzę, bo zamiast skupiać się jak zwykle na nim, skoncentruje się wreszcie na sobie. Jak zwykle…? No proszę, już zaczynam się otrząsać. – Kasiu, wszystko okej? – Może to dziwne, ale tak, wreszcie jest okej – uśmiechnęłam się. – A tak w ogóle, spieszysz się? – zapytałam. – Nie, zarezerwowałam sobie cały wieczór dla ciebie, żeby ci przetłumaczyć, że nie możesz rozstać się z Marcinem. – odparła. – No to poległaś, kochana – roześmiałam się głośno, beztrosko. Nie miałam wątpliwości: to był śmiech pełen ulgi. Czułam się lekka i wolna. Nie wiedziałam, co będzie, jak będzie. Ale nie martwiłam się tym. Czytaj także: „Mój ojciec ma 51 lat i romans z dziewczyną, która ma 21 lat. A moja biedna mama niczego się nie domyśla”„Poślubiłam wdowca z dwiema córkami i... wredną matką zmarłej żony, która buntuje przeciwko mnie dzieci”„Moja żona jest w ciąży, ale nie ja jestem ojcem. Nie sypiam z nią od 2 lat”
„Boję się, że mąż odejdzie do kochanki. To on mnie utrzymuje, więc zostałabym bez środków do życia”
„Mąż bardzo dobrze zarabia i ma gest, więc nigdy nam niczego nie brakowało. Czasem nawet przyjaciółki mi zazdrościły, że moje życie u boku K. jest jak z serialu. Pieniądze, dom, śliczne dziecko i wymarzony mąż”.
Mój mąż jest dobrym i kochającym człowiekiem. Po siedmiu latach małżeństwa sprawdził się w wielu kryzysowych sytuacjach jako mąż i ojciec. Mamy czteroletniego synka. Sprawdził się, bo ostatnio niestety się już nie sprawdza. Jak to mówią, po siedmiu latach przychodzi kryzys, po którym następuje „wóz albo przewóz” dla związku. U nas właśnie nastąpił. Podejrzewam, że mój mąż ma romans. On chyba kogoś ma... Skąd we mnie takie podejrzenia? Rzadko się widujemy, ale to nie stanowi problemy, bo praktycznie zawsze tak było. Mąż ma wyczerpującą pracę, która wymaga częstych wyjazdów. Także przez większość czasu, albo jest w pracy albo jest zmęczony po pracy. Jednak jak do tej pory zawsze, kiedy wracał do domu, przynajmniej starał się spędzać czas ze mną i z dzieckiem. Poniekąd sam zabiegał o to, żeby wynagrodzić nam swoją ciągłą nieobecność. Tak więc romantyczne kolacje, drogie prezenty dla mnie i dziecka oraz różnego rodzaju rozrywki były na porządku dziennym. Mąż bardzo dobrze zarabia i ma gest, więc nigdy nam niczego nie brakowało, mimo tego, że ja odeszłam z pracy zaraz po urodzeniu dziecka. Jak do tej pory nasze życie było sielanką. Czasem nawet przyjaciółki mi zazdrościły, że moje życie u boku K. jest jak z serialu. Pieniądze, dom, śliczne dziecko i wymarzony mąż. W ostatnim czasie do scenariusza tego serialu wkradł się jednak pewna niechciana postać. Podejrzewam, że mąż ma romans. Mogę nawet powiedzieć, że wiem, że go ma. Jego powrotu do domu po wyjazdach służbowych stały się coraz rzadsze, od dawna nie dostałam od niego żadnego prezentu, a przede wszystkim, kiedy już wraca, zupełnie nie ma ochoty na seks. Niedługo minie trzeci miesiąc, od kiedy się nie kochaliśmy. Co jest dziwne, ponieważ mąż jest mężczyzną obdarzonym dużym temperamentem seksualnym. Może być gorzej? Kiedy ja próbuję inicjować zbliżenie, on odpowiada, że jest zmęczony albo że przechodzi fazę „antyseksualną”. Jednak po przejrzeniu jego laptopa, wiem, że ogląda w sieci filmy erotyczne, a najgorsze jest to, że są to gejowskie filmy porno. Z jednej strony, być może jest to jego kolejna chwilowa fascynacja erotyczna (miał ich wiele, mogę powiedzieć, że próbowaliśmy różnych rzeczy w łóżku), ale z drugiej strony nieco mnie to martwi. Chociaż kiedy dłużej sobie o tym pomyślę, zastanawiam się, co byłoby gorsze. Sytuacja, kiedy mąż ma kochankę czy kochanka... Nie wiem, co mam zrobić. Jak zdemaskować męża? A może przymknąć oko na tę sprawę. Przecież można powiedzieć, że jestem jego „utrzymanką”. Co będzie, jeśli dojdzie do rozwodu? Co będzie ze mną i z dzieckiem? Jeżeli jesteście bohaterami podobnych historii, bądź po prostu chcecie się podzielić swoimi problemami - piszcie do nas na adres: redakcja@polki.pl. Obiecujemy, że każdy list zostanie przeczytany, a najciekawsze również opublikowane na Polki.pl. Czekamy na wasze opowieści. Czytaj także:„Nie kocham męża. Tęsknię za mężczyzną, z którym miałam romans przed ślubem. On jest ojcem mojego syna”„Wyparłem się córki, ale zrozumiałem swój błąd. Po 15 latach chcę odzyskać z nią kontakt, ale jej matka to utrudnia”„Miałam raka, straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”
„Mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Ja rodziłam naszą córkę, a on był z nią...”
W pierwszych dniach byłam pewna, że tego nie przetrwam. Myślałam, że będzie lepiej z każdym dniem, tymczasem z każdym dniem jest… trudniej.
Pół roku temu dostałam mejla od kobiety, która napisała, że miała romans z moim mężem od 4 lat. Ale jak to? To pomyłka. - odpisałam. Po kilku minutach odebrałam telefon. To była ona i opowiedziała mi o chorobach moich dzieci, znała imiona moich przyjaciółek, mówiła o tym, jak wygląda nasz domek nad morzem. Wiedziała wszystko. Na koniec dodała, że mają wspólne dziecko - córkę, która ma 2,5 roku. Pierwsze tygodnie po zdradzie - wyjesz i żyjesz... automatycznie Zabrałam torebkę i wyszłam z pracy. Pojechałam do niego, bo chciałam to wszystko wyjaśnij, wykrzyczeć mu w twarz, że jest zdrajcą i bzykał się z inną kobietą zaraz po tym, jak ja urodziłam córkę. On niczemu nie zaprzeczył, a nawet widziałam ulgę na jego twarzy. Oddał mi klucze do domu i przepraszał mnie bez końca, tylko co mi teraz po tym jego żałosnym przepraszam? Wstawałam z łóżka i myłam się tylko ze względu na dzieci, które nie rozumiały, dlaczego się tak zachowuję. Zosia ma 4 lata, a Krzyś skończył 7 lat. Oni nie wiedzieli, czemu tata spakował swoje rzeczy, a ja nie miałam siły im tego wytłumaczyć. Zresztą, co ja powinnam powiedzieć. Wasz tata ma drugą rodzinę i nas zostawił??? Życie uratowała mi rodzina i przyjaciele. To oni mówili, że wszystko będzie dobrze, przytulali, przynosili jedzenie i ocierali te litry wypłakanych łez. Czasem tylko siedzieli obok i płakali ze mną, ale tego wtedy potrzebowałam, wsparcia bliskich mi osób. Funkcjonowałam ja robot Wiele osób radziło mi, że powinna iść na terapie. Postanowiłam skorzystać z tej rady i to pomogło. W czasie wizyt u psychologa bardzo dużo płakałam, ale jeszcze więcej zrozumiałam. Zaczęłam szukać prawnika, który zajmie się moim... rozwodem, bo przecież to naturalna kolej rzeczy. Przez pierwszych kilka miesięcy działałam jak robot. Praca, śniadanie dla dzieci, szkoła i przedszkole, obiad, lekcje, zajęcia dodatkowe i tak bez końca. Czułam się jak w filmie „Dzień świstaka” - bez końca te sam, powtarzane rutynowo czynności, ale to chyba pomogło mi złapać jakąś równowagę. Każdego dnia płakałam, bo cały czas dowiadywałam się nowych rzeczy o moim... (mąż już nawet nie chce mi przejść przez gardło). Nie znałam człowieka, z którym planowałam spędzić się zestarzeć, a moje życie to było jedno wielkie kłamstwo. Bo teraz już wiem, że kobieta, która do mnie napisała, była tylko jedną z jego wielu kochanek. Czy po roku jest lepiej? Nie jest! Właśnie minął rok od dnia, gdy dowiedziałam się o zdradzie. Czy jest lepiej? Nie jest! Czuję się oszukana, skrzywdzona i porzucona w najgorszy możliwy sposób. Milion razy zastanawiałam się, jak on mógł mi to zrobić. Dlaczego nie powiedział, że mnie nie kocha, nie chce ze mną być i kogoś poznał? Czy nie zasłużyłam sobie na odrobinę uczciwości i szacunku? Wydawało mi się, że udało się nam stworzyć szczęśliwą rodzinę, ale to wszystko było kłamstwem, jakimś przykrym żartem. Zastanawiam się, jak sobie poradzę, bo do płacenia na dzieci jakoś się mu nie spieszy, a ja jestem księgową, więc też nie zarabiam kokosów. On zaczyna nowe życia, a ja zostałam z dziećmi i podeptaną godnością. Czuję się jak śmieć. Dzielcie się z nami Waszymi historiami, opiniami, przemyśleniami. Piszcie na adres: redakcj@polki.pl. Więcej historii naszych czytelniczek: „Zostałam sama z dwójką dzieci. Mój były mąż korzysta z życia, a ja nie mam, kiedy się w tyłek podrapać” „To ty zepsułaś moim dzieciom wspomnienia” - zdradzona kobieta pisze list do kochanki męża „Ja haruję jak wół, żeby niczego jej nie zabrakło, a ona baluje, zamiast ugotować mi obiad…”
„Mój mąż zginął w wypadku. Jechała z nim jego kochanka... moja siostra. Mieli romans od wielu lat”
To był dla Alicji potworny cios. Straciła dwie najważniejsze osoby w życiu - ukochanego męża i jedyna siostrę. Siostra przeżyła wypadek i od lat stara się o przebaczenie... Wybaczyłybyście taką zdradę?
Złościło mnie, że przez Ewkę muszę wyłączyć telefon w swoje własne urodziny. Nie miałam jednak innego pomysłu, jak się od niej odciąć. Wiedziała, że nie odbiorę połączenia z żadnego ze znanych mi jej numerów, więc próbowała dodzwonić się z aparatów znajomych. Rok wcześniej nabrałam się na tę sztuczkę i miałam wątpliwą przyjemność usłyszeć jej pośpieszne: – Ala, nie rozłączaj się, proszę. Chciałam ci tylko… Oczywiście się rozłączyłam, co nie zniechęciło jej do dzwonienia do mnie kilka miesięcy później, w Wigilię i przed Nowym Rokiem. Skasowałam jej wiadomości bez czytania. W tym roku nie zamierzałam się denerwować. Nie miałam pojęcia, skąd brała moje kolejne numery telefonu, adresy mailowe i kontakty na komunikatorach internetowych. – Pewnie ktoś z waszej dalszej rodziny się nad nią lituje i jej przekazuje – wysunął tezę mój facet. – Wiesz, jak ludzie rozumują: w końcu to rodzone siostry, powinny się pogodzić. – Ty też tak uważasz? – zapytałam ostro. – Powinnam jej wybaczyć i wpuścić ją na nowo do swojego życia?! Bo to moja siostra?! Jarek zamachał rękami na znak, że odcina się od tego tematu. Nigdy nie poznał Ewki, ale wiedział, co mi zrobiła. Sam zresztą ponosił tego konsekwencje każdego dnia. Była w szoku, chyba dlatego wyznała mi prawdę Niechętnie wracałam myślami do tamtego dnia. Zbyt wiele czasu poświęciłam na to, by zapomnieć, co się wydarzyło… Tamtej nocy zawaliło się całe moje życie, straciłam dwie najbliższe mi osoby, dowiedziałam się, że od lat żyłam w kłamstwie, i że nic, co kochałam, tak naprawdę nie istniało. Przede wszystkim, nie istniało moje idealne małżeństwo. A myślałam, że Łukasz i ja byliśmy dla siebie stworzeni. Chodziliśmy z sobą od technikum, był moim pierwszym mężczyzną, ja jego pierwszą kobietą. Wzięliśmy ślub niedługo po maturze. Dopełnieniem szczęścia były narodziny naszej córeczki, Basi. Pamiętam, że patrzyłam z niezrozumieniem na moje koleżanki, które narzekały na swoich chłopaków i mężów, skarżyły się, że oni ich nie rozumieją, że wszystko trzeba na nich wymuszać, o wszystko się wykłócać. My nie kłóciliśmy się nigdy, Łukasz opiekował się mną i Basią, był cudownym mężem i ojcem. Miałam wrażenie, że każdego dnia, kiedy wstaję z łóżka i widzę go w kuchni parzącego dla mnie kawę, zakochuję się w nim jeszcze bardziej. On powtarzał, że jest największym szczęściarzem, jakiego Ziemia nosiła, bo ożenił się z miłością swojego życia. A potem.... pewnego wieczoru dostałam wiadomość od policji, że samochód mojego męża dachował na jakiejś bocznej drodze nad morzem. Kierowca zginął na miejscu, pasażerka była w szpitalu. Nawet w najczarniejszych koszmarach nie spodziewałam się, że tą pasażerką okaże się moja siostra… Tak, ona i Łukasz mieli romans od wielu lat. Zabawiali się za moimi plecami, najwyraźniej podniecało ich sięganie po zakazany owoc. Ewa nie była ciężko ranna. Była za to w totalnym szoku i z szeroko otwartymi, szklanymi oczami opowiedziała mi wszystko. Ze szczegółami, których nie chciałam znać, ale byłam tak sparaliżowana przerażeniem i rozpaczą, że nie potrafiłam jej przerwać. Zabroniłam jej przychodzić na pogrzeb Łukasza i wykrzyczałam naszej mamie, że jeśli stanie po jej stronie, to i ona zostanie objęta zakazem. Nie spotkałam się z siostrą przez następne 3 lata, aż do śmierci naszej mamy, ale nawet wtedy nie dopuściłam do bezpośredniego kontaktu. W końcu mój narzeczony powiedział, że ma dość Potem rolę ojca w życiu mojej pięcioletniej córeczki grał już Jarek. Planowaliśmy ślub, chcieliśmy mieć więcej dzieci. Różnie się jednak między nami układało i wciąż było tu wiele niewiadomych, ale wiedziałam jedno: moja siostra nigdy nie pozna swoich kolejnych siostrzeńców i nawet nie dowie się, że ma nowego szwagra. – Przecież wiesz, że i tak ktoś jej powie – Jarek był realistą. – Zresztą, jak sobie wyobrażasz, że nasze dzieci nigdy jej nie poznają? Ja nie mam rodzeństwa, to ich jedyna ciotka. W końcu będziesz musiała… Dobra, już nic nie mówię. Rany, przepraszam. Wiedziałam, że Jarek nie do końca popierał moją decyzję. Ciągle przypominał mi, że Ewa to moja najbliższa krewna. Nie miałam już żyjących rodziców, dziadków, ciotek, a najbliższa kuzynka mieszkała w Anglii. – Słuchaj, ja siostry też nie mam. – odparowałam mu raz. – Umarła tego samego wieczoru co mój mąż. Wiesz, że on miał być wtedy u swojego brata na Polesiu i pomagać mu w remoncie, a ona nałgała, że robi kurs w Toruniu? A byli razem w hotelu ze spa nad morzem. Za moje i jego pieniądze. Mnie Łukasz nigdy nie zabrał do spa. Jarek niby rozumiał moją złość, jednak czasami miałam podejrzenia, że to on przekazuje Ewce, co u mnie słychać. Wiedziałam, że to bzdura, przecież nawet jej nie poznał, ale, z drugiej strony, Łukasz też teoretycznie nawet z nią nie gadał. A potem okazało się, że nie dość, że z nią sypiał, to jeszcze opowiadał jej o moich wadach i o tym, jak to się czuje uwięziony w tym małżeństwie… Skąd zatem mogłam mieć pewność, że moja cwana, zdradziecka siostra nie znalazła jakimś cudem drogi do serca mojego drugiego ukochanego mężczyzny? Może zbałamuciła także jego, i dlatego był po jej stronie?! – To raczej mało prawdopodobne – powiedziała pani psycholog, do której poszłam, kiedy nie radziłam sobie z tymi obsesyjnymi myślami. – Proszę się zastanowić, czy pani podejrzenia i zazdrość o partnera mają jakieś realne podstawy, czy może są tylko pokłosiem tamtej traumatycznej sytuacji z pani mężem. Cóż, wiedziałam, że pewnie tak właśnie jest, ale czasami ogarniała mnie po prostu paranoja. Robiłam dochodzenia, gdzie Jarek był, gdy spóźnił się do domu, grzebałam w jego rzeczach i komórce, powątpiewałam w wytłumaczenia. Któregoś dnia mój narzeczony stwierdził, że ma dość i potrzebuje czasu, żeby uporządkować myśli. Wyprowadził się ode mnie i Basi. Pół roku później w ogóle przestałam mieć nadzieję, że do siebie wrócimy… Zniosłam to jednak dzielnie. Po tym, co zrobił mi Łukasz, żaden mężczyzna nie mógł mnie już poważnie zranić. Uważałam, że jestem kuloodporna, że po tym, co przeszłam, wszystko inne to bułka z masłem. I wtedy spadł na mnie kolejny cios. Kolejne nieszczęście - rak piersi – To jest skierowanie na biopsję – powiedziała pewnego dnia lekarka, do której przyszłam na standardowe usg piersi. – Proszę to załatwić jak najszybciej. Przestraszyłam się, więc poszłam na badanie prywatnie. Do końca nie spodziewałam się wyniku, który zobaczyłam. Miałam zmianę o charakterze złośliwym. – Jedyne, co mogę doradzić w tej sytuacji, to mastektomia – powiedziała kolejna pani doktor. – Zmiana jest duża, powinna pani poddać się usunięciu całej piersi. Potem konieczne będą naświetlania i chemioterapia. Czy pani pracuje zawodowo? Automatycznie odpowiedziałam twierdząco i dowiedziałam się, że muszę porozmawiać z szefem o dłuższym zwolnieniu. Operacja, potem chemia i radioterapia – to wszystko miało trwać tygodniami, a ja praktycznie miałam zamieszkać w szpitalu. – Ale ja mam małe dziecko – powiedziałam oszołomiona. – Coś wymyślę na czas operacji, ale jak ja potem dam radę przychodzić codziennie na naświetlania i chemię? Lekarka uświadomiła mi, że ten problem muszę rozwiązać jak najszybciej. Wedle jej słów, nie było możliwości, bym normalnie zajmowała się dzieckiem, ba!, żebym prowadziła normalne życie podczas walki z nowotworem. – Musi pani na czas operacji, a potem chemii i naświetlań zostawić dziecko pod opieką rodziny – doradziła lekarka. – Pani też będzie potrzebowała opieki. Chemia to trucizna, która zabija nie tylko raka, ale wyniszcza cały organizm. Proszę to przeczytać. Wręczyła mi ulotkę o skutkach ubocznych chemioterapii. Wymioty, nudności, osłabienie, możliwe omdlenia, wypadanie włosów, podatność na infekcje… Nie wiedziałam, co robić. Basia miała wtedy nieco ponad 7 lat. Jej jedyna babcia cierpiała na parkinsona i była w domu opieki. Kuzynka na stałe mieszkała w Anglii. Więcej krewnych nie miałyśmy. Poza… Trzy dni zajęło mi przygotowanie się do tej rozmowy. W końcu jednak zadzwoniłam do Ewy. Nie pozwoliłam jej zarzucić mnie bezsensownymi przeprosinami i wyrazami skruchy. – Słuchaj, nie chodzi o mnie, tylko o Basię – zaczęłam oschle. – Boże święty. Co z nią? Co się dzieje?! – Ewa naprawdę się przejęła. – Z nią wszystko okej, ale ja muszę iść na jakiś czas do szpitala. Nie mam jej z kim zostawić na ten czas. Czy mogłabyś ją na jakiś czas wziąć do siebie? Początkowo planowałam rzeczową rozmowę, ale tak się nie dało. Kiedy musiałam opowiedzieć o guzie i mastektomii, pomimo wszelkich wysiłków się rozpłakałam. Ewa zapytała, czy może do mnie przyjechać, a ja byłam zbyt przestraszona tym wszystkim, by trwać w uporze. Kiedy weszła, nie rzuciła mi się na szyję ani nie próbowała znowu mnie przepraszać. Po prostu zaparzyła mi herbatę, zaczęła sprzątać ze stołu, a potem zrobiła pranie, które zalegało na podłodze w łazience. Obserwowałam ją, jak krząta się po moim domu, i myślałam o zmianach, jakie w niej zaszły. Po pierwsze, przez te lata mocno utyła. Miała zmarszczki wokół oczu i bruzdy przy ustach. Wciąż jednak było w niej coś, co kojarzyło mi się ze wspólnym dzieciństwem, trochę też z mamą. – Mleko z miodem – powiedziała, stawiając przede mną kubek; zupełnie jak kiedyś robiła to mama. – Wypij i idź spać. Rano nie wstawaj, ja przyjadę po Basię i zawiozę ją do szkoły. Jeśli ma zostać ze mną, musi się do mnie przyzwyczajać. O której masz lekarza? – O dwunastej… Ewa nalegała, żeby mogła pojechać ze mną. Nie walczyłam przeciwko temu pomysłowi. U onkologa zawsze czułam się przerażona jak mysz w jednej klatce z kotem. Nie umiałam zadawać właściwych pytań, nie rozumiałam, co się do mnie mówi. Obecność drugiej osoby, która potrafiła się wszystkim zająć, była cenna. Siostra zaczęła przychodzić do nas codziennie. Basia nie zadawała wielu pytań, po prostu cieszyła się, że odwiedza ją nowa ciocia. Lekarz kazał mi cieszyć się życiem. Staram się Nadszedł termin operacji. Nie powiedziałyśmy Basi, dlaczego znikam na prawie tydzień. Dopiero kiedy wróciłam do domu, podjęłam próbę wyjaśnienia dziecku, dlaczego nie mam jednej piersi, i co będzie się działo przez kilka następnych tygodni. Działo się wiele… Sesje chemioterapii, a potem naświetlania mnie wykańczały. Kiedy nie byłam na sesji, mogłam jedynie leżeć i modlić się, by nie wymiotować. Basia mieszkała wtedy u Ewy, a ona sama zajmowała się mną i woziła mnie do szpitala, kiedy mała była w szkole i świetlicy. Przez cały ten czas jednak ani razu żadna z nas nie wspomniała słowem o Łukaszu ani o tym, co wydarzyło się sześć i pół roku temu. Nie miałam siły myśleć o tym, co będzie, kiedy skończę leczenie. – Wycięliśmy całą zmianę, w tej chwili nie ma przerzutów – powiedział kolejny lekarz. – Ale to nie oznacza, że do końca życia będzie pani bezpieczna, przykro mi. Musi pani się systematycznie badać, w każdej chwili mogą pojawić się nowe guzy. Może zaistnieć konieczność odjęcia drugiej piersi. Ale na razie proszę uważać tę walkę za wygraną. Niech pani cieszy się każdym zyskanym dniem. Kiedy przekazałam wiadomość o tym, że jestem „czysta”, Ewie, po prostu się rozpłakała. Siedziała tak w mojej kuchni i chlipała nad ceratą w stokrotki, którą mi kupiła, kiedy byłam w szpitalu. Nie wiem nawet, kiedy to się stało, ale nagle zorientowałam się, że stoję nad nią i ją obejmuję. Przytuliła się do mnie mocno, wciskając mokrą od łez twarz w mój brzuch. – Ale czy… – łkała – czy ja będę mogła dalej do was przychodzić? Bo Basia… Ja nie wiem, jak bez niej… – Tak, oczywiście. Przecież jesteś moją siostrą i jej ciocią. – przycisnęłam ją do siebie jeszcze mocniej. I Ewa została w naszym życiu na stałe. Po jakimś czasie pojawił się w nim też Edek, jej chłopak. Nie ustają w próbach przedstawienia mi jego kolejnych kolegów i przyznam, że nawet specjalnie przeciwko temu nie protestuję. Jestem dobrą pacjentką, słucham mojego lekarza. A on kazał mi cieszyć się każdym dniem i używać życia. Wielu ludzi mówi, że rak – pomimo całego koszmaru, jaki wniósł w ich życie – jednak pozwolił im spojrzeć na nie z innej perspektywy i to było w jakimś sensie uzdrawiające. Mnie nowotwór zabrał prawą pierś, ale pozwolił odzyskać siostrę. Uszkodził moje komórki, lecz za jego przyczyną udało się uzdrowić nasze rodzinne relacje. Boję się nawrotu choroby, ale mimo to potrafię docenić to, co teraz mam. Cudowną córeczkę, wspaniałego partnera, odzyskaną siostrę i życie, które nauczyłam się kochać każdego dnia, pomimo tego, co przeszłam. A może właśnie dlatego. Więcej listów do redakcji:„Powiedziałem żonie: »Sorry skarbie, ale nasz czas minął« i odszedłem do młodej kochanki. Chciałem poczuć, że żyję”„Wybaczyłam mężowi seks ze stażystką, bo każda zdrada ma swoją przyczynę. Ja też byłam winna, że poszedł do innej”„Nie odeszła do kochanka, ale dlatego, że coś się skończyło... To bardziej boli niż zdrada”
Rafał Brzozowski miał romans z Izabelą Krzan? Wokalista skomentował plotki
Czy w trakcie wspólnej pracy narodziło się między nimi uczucie? Brzozowski postawił sprawę jasno.
Rafał Brzozowski i Izabela Krzan przez wiele miesięcy stanowili dynamiczny duet prowadzących program „Koło Fortuny”. Widać było, że świetnie się dogadują i dobrze im się razem pracuje, dlatego nie dziwi fakt, że widzowie zaczęli podejrzewać ich o romans. Czy faktycznie coś między nimi było? Czy Rafał Brzozowski i Izabela Krzan mieli romans? Rafał Brzozowski do niedawna był związany z Anną Tarnowską, z którą spędził wiele lat. Izabela Krzan z kolei również ma partnera, z którym jest naprawdę szczęśliwa. Czy w takim razie tej dwójce mogła powinąć się noga i uwikłali się w romans? Sprawę tę skomentował sam Rafał Brzozowski, który zaprzeczył wszelkim plotkom, jakoby między nim a Krzan było coś więcej niż platoniczna relacja. Gwiazdor przyznał też, że doskonale rozumie, że bardzo często kiedy para ludzi występuje razem na scenie, dochodzi do plotek na temat ich romansu. Oni wraz z Izabelą śmiali się z tego i często żartowali, jednak dobitnie zdementowali wszelkie doniesienia o ich uczuciu. Czytaj także: Związek Oliwii i Łukasza ze „Ślubu od pierwszego wejrzenia” nie przetrwał próby czasu. Przypominamy historię ich miłości Mąż Tamary Arciuch pomoże jej wygrać „Twoja twarz brzmi znajomo”? Zaskakująca odpowiedź aktorki Porzucony przez rodziców nastolatek oczarował głosem jurorów „The Voice Kids”. Udział w programie był jego marzeniem
„Ojciec uwiódł moją najlepszą przyjaciółkę. Zdradził swoją żonę i mnie z 18 lat młodszą gówniarą”
Zdradziła mnie nie tylko przyjaciółka, ale i mój własny ojciec. Jak mam im to wybaczyć?
Przyzwyczaiłam się do pochlebnych komentarzy na temat mojego taty. Jest starszy ode mnie tylko o osiemnaście lat, więc jak poszłam do liceum, on skończył trzydzieści cztery. Wyglądał naprawdę dobrze. Moje koleżanki nieraz w żartach mówiły: „daj no numer do twojego ojca”, albo: „poszłabym z nim na studniówkę” lub „zapisz go do rady rodziców, to maturę zdasz na szóstki”. Na początku byłam skrępowana. Później nauczyłam się to ignorować. Małżeństwo moich rodziców rozpadło się, gdy byłam w podstawówce. To było do przewidzenia. Wzięli ślub, gdy byli jeszcze mentalnie dziećmi. Mama zaszła w ciążę tuż przed maturą. To ich rodzice zadecydowali, że ma być ślub i koniec. Mama opowiadała mi później, że naprawdę się starali, że ze względu na mnie próbowali jakoś utrzymać ten związek, ale z roku na rok docierało do nich, jak wiele ich różni. Gdyby nie ta nieplanowana ciąża, pewnie ich związek rozpadłby się po kilku miesiącach. Moja mama to taka cicha myszka. Ojciec był jej pierwszym chłopakiem. Wcześniej zamiast podrywać facetów i bawić się na dyskotekach, siedziała nad książkami. Gdy trochę podrosłam, odrobiła zaległości w nauce. Poszła na studia, teraz uczy w gimnazjum angielskiego. Mój ojciec nie miał takich ambicji. Jakoś dobrnął do matury, ale zamiast na studia pojechał do pracy za granicą. Teraz prowadzi całkiem sporą drukarnię. Zawsze miałam z tatą dobry kontakt. Mimo że mieszkał w sąsiednim mieście, widywał się ze mną przynajmniej dwa razy w tygodniu. Interesował się tym, co u mnie w szkole, jakich mam przyjaciół. Sam też lubił mi się zwierzać. Kiedy poszłam do liceum, zaczął się z kimś spotykać. Najpierw długo mi o niej opowiadał, był ciekaw mojej reakcji, liczył się z moim zdaniem. W końcu przedstawił mi Tamarę. Super babka. Pełna wdzięku i klasy, a jednocześnie bardzo bezpośrednia i zawsze uśmiechnięta. Cieszyłam się, że mój ojciec mimo niewątpliwej urody nie jest żadnym bawidamkiem, tylko układa sobie życie jak porządny człowiek. Po maturze wyjechałam do Gdańska. Świat drogi od domu rodzinnego, ale tylko tam dostałam się na upragnioną medycynę. Monikę poznałam już pierwszego dnia. – Wybierasz się na Mount Everest? – zaśmiała się, gdy zobaczyła mnie z gigantycznym plecakiem w drzwiach akademika. Przydzielono nas do jednego pokoju. Złapałyśmy wspólny język od pierwszej chwili. Monika miała cechy, które najbardziej cenię w ludziach. Była szczera, bezpretensjonalna, miała niesamowite poczucie humoru i można było na niej polegać. Po pierwszym roku, kiedy cudem zaliczyłyśmy wszystkie egzaminy w letniej sesji, zaprosiłam ją do siebie, do Wisły. – Wiesz, że jeszcze nigdy nie byłam w górach – mówiła podekscytowana w pociągu. – Jestem dziewczyną znad morza i zawsze tu spędzałam wakacje. – No to wiele straciłaś – uśmiechnęłam się. – Dopiero teraz zobaczysz, jaka Polska jest piękna. Ojciec odebrał nas z dworca w Bielsku-Białej. Niczego podejrzanego nie zauważyłam. Monika wydawała się trochę speszona. „To normalne”, pomyślałam. „W końcu poznaje rodziców przyjaciółki”. Zdziwiłam się tylko, że ojciec przyjechał do nas już następnego dnia rano. – Chciałem zabrać dziewczyny na wycieczkę – powiedział wesoło od progu. – Ale one jeszcze śpią – usłyszałam, jak mama odpowiada mu ściszonym głosem. – Pół nocy gadały w sypialni. – To nic, zaczekam – stwierdził. – Na pewno się ucieszą, że będą miały darmowego kierowcę, który je podwiezie, gdzie tylko zechcą. Zdały wszystko w pierwszym terminie, należy im się trochę luzu. Ojciec przewiózł nas po wszystkich okolicznych miasteczkach. Zaliczyliśmy Wisłę, Szczyrk, Żywiec, a później pojechaliśmy na kolację do Bielska. Monika siedziała z przodu, a ojcu dosłownie nie zamykała się buzia. – Tato, chyba chcesz opowiedzieć w skrócie Monice całą historię naszego regionu – zażartowałam, bo już nie mogłam go słuchać. – Ale Olka, daj spokój – uciszyła mnie Monia. – Już dawno nie słyszałam, żeby ktoś tak ciekawie opowiadał. Chyba zapiszę się na prywatne wycieczki z twoim tatą. Jest urodzonym przewodnikiem. Zaświeciła mi się ostrzegawcza lampka w głowie. Doskonale znałam ten ton Moniki. Trochę sztuczny, lekko podekscytowany. Widziałam kątem oka, jak co chwila poprawia fryzurę i makijaż. „Boże, przecież ona zaleca się do mojego ojca!” – pomyślałam. Od następnego dnia robiłam wszystko, żebyśmy nie spotykali się we trójkę. A to zabierałam Monikę do kina, a to mówiłam, że muszę ją koniecznie zapoznać z przyjaciółmi z liceum albo pogadać z nią w cztery oczy. Po kilku dniach skończyły mi się pomysły, a zgodnie z umową przyjaciółka miała zostać u mnie jeszcze przez tydzień. – Proszę, nie obraź się, ale chciałabym dzisiejszy dzień spędzić sama – powiedziała mi w sobotę Monika. – Wiem, że jestem na nie swoim terenie, ale po kilku dniach tych zmasowanych atrakcji czuję, że muszę odpocząć. – A nie zgubisz się tu sama? – zaniepokoiłam się. – Coś ty, pojadę sobie może do Szczyrku, poopalam się na polanie, może wejdę na Skrzyczne lekkim szlakiem. Potrzebuję trochę pobyć sama. – Pewnie – zgodziłam się. – Doskonale wiem, jak to jest, też mam czasem taką potrzebę. Ale jeśli będziesz czegokolwiek potrzebowała, dasz znać, obiecujesz? Po południu pojechałam do Bielska. Chciałam trochę pochodzić po sklepach, zaczęły się już pierwsze letnie wyprzedaże. Pomyślałam też, że kupię dla siebie i Moni bilet do mojego ulubionego teatru w mieście. To miała być niespodzianka i fajne zakończenie jej pobytu u mnie. Wychodziłam właśnie z bramy, gdy zobaczyłam samochód ojca. Jest bardzo charakterystyczny, poza tym znam na pamięć numer rejestracyjny. „Co on tu robi?” – pomyślałam. „Może też przyjechał na zakupy z Tamarą. Zadzwonię do niego” – wyjęłam telefon. Nie odebrał. Zadzwoniłam do Tamary. Zdziwiona powiedziała, że nie była w Bielsku od dwóch tygodni, bo wyjechała odwiedzić mamę, która pracuje we Włoszech. Czułam, że coś jest nie tak. Ojciec oczywiście mógł być w Bielsku z powodu tysiąca różnych spraw, w końcu prowadził tu firmę. Ale była sobota, a on w weekendy nie pracuje. Upalne popołudnie zamieniało się w przyjemny ciepły wieczór. Kupiłam sobie loda i usiadłam na ławce w ogrodzie przy teatrze. I wtedy... zobaczyłam z oddali ojca. Wychodził z hotelu po drugiej stronie ulicy. Była z nim Monika! Zamarłam. Ojciec obejmował Monikę, zanim weszli do samochodu całowali się namiętnie przez chwilę. Poczułam złość i obrzydzenie. „Jak ojciec może mi to robić?!” – pomyślałam. „Jak może podrywać moją przyjaciółkę, która jest młodsza od niego o osiemnaście lat?! Jak może zdradzać Tamarę? I co Monika sobie myśli? Przyjechała do mnie na dwa tygodnie i robi zamieszanie w życiu mojej rodziny?”. Nie mogłam się pozbierać. Wracałam do domu chyba z półtorej godziny, choć zwykle zajmuje mi to 20 minut. Poprosiłam Monikę, żeby nazajutrz wyjechała. Nie wiedziała, o co mi chodzi. Skłamałam, że moja mama źle się czuje, a ja nie chcę, żeby czuła się skrępowana we własnym domu. Monika była zdziwiona. Chyba mi nie uwierzyła, ale następnego dnia rano spakowała się i wróciła do siebie, do Koszalina. Po wakacjach powiedziałam jej, że dostałam propozycję wynajęcia pokoju u znajomych i nie wracam do akademika. – Tam są lepsze warunki do nauki – wyjaśniłam. Na uczelni udaje mi się jej unikać, bo mamy zajęcia w innych grupach. Nie wiem, czy Monika nadal spotyka się z moim ojcem. Choć minęło sporo czasu, nie jestem gotowa, żeby z nim o tym porozmawiać. Czuję do niego odrazę. To też może cię zainteresować: Na portalu randkowym poznałam idealnego mężczyznę. Nie miałam pojęcia, że jest oszustem... Moja wychowanka zaszła na obozie w ciążę. Teraz jej rodzice domagają się ode mnie alimentów Moja przyjaciółka nie mogła zajść w ciążę ze swoim mężem. Pragnęła dziecka tak mocno, że postanowiła uwieść mojego