Wellman, Biedroń, Pawlikowska – kogo jeszcze możesz spotkać na październikowych targach książki?
Już 25 października w Krakowie rozpoczną się 22 Międzynarodowe Targi Książki. Podczas kilkudniowego wydarzenia można spotkać ulubionych pisarzy, autorów polskich i zagranicznych bestsellerów oraz kupić książki jeszcze zanim trafią na księgarskie półki. Swoje najnowsze książki zaprezentują m.in. Dorota Wellman, Robert Biedroń, Natasza Socha, Krystyna Mirek, Anna Sakowicz, Kasia Bulicz-Kasprzak, Agnieszka Walczak- Chojecka i Blanka Lipińska. Oto trzy najbardziej gorące tytuły:
Życie towarzyskie, Dorota Wellman Przepisy na ulubione i sprawdzone dania Doroty, instrukcje, jak tanio ozdobić stół, własnoręcznie zrobić zaproszenie, wydać bankiet i nie zbankrutować, przyprawić, poprawić i mieć z tego przyjemność. Plus zdjęcia Doroty, jej przyjaciół i bliskich, jej cudownego ogrodu i miliona drobiazgów, które sprawiają jej radość. Nowy rozdział, Robert Biedroń „Potrzebujemy większej i głębszej zmiany: musimy uruchomić nasze marzenia, przypomnieć sobie, po co nam wspólne państwo i zacząć je razem budować. Chcę Polski, w której nikt nie jest pozostawiony w tyle. Polska jest przecież dobrem wspólnym - musimy ją zatem uzdrowić! Nie ma już czasu - trzeba zacząć pisać nowy rozdział. Zróbmy to razem. Jestem gotowy”. Robert Biedroń Tylko jeden wieczór, Krystyna Mirek Poruszająca, ciepła opowieść o świątecznej magii, najważniejszych pytaniach i nadziei, jednej z najbardziej lubianych autorek literatury obyczajowej. Znana aktorka Amelia Diamond, a w prywatnie Sylwia Nowak, zbudowała życie doskonałe. Podziwiają ją tysiące kobiet. Święta to dla niej piękny i ważny rodzinny czas, opowiada o tym w każdym wywiadzie. W tym roku wyjątkowo będzie mieć na kolacji wigilijnej nieplanowanego gościa. Z powodu nagłej śmierci siostry musi przyjąć jej córkę.To tylko jeden wieczór – powtarza sobie. – Jakże prosta sprawa. Ale to nieprawda. Sylwia ma bowiem tylko jedną, za to wielką tajemnicę….
Przeczytaj fragment nowej książki Roberta Biedronia "Nowy rozdział"
Daj się porwać marzeniom Roberta Biedronia, zobacz, co możemy zrobić razem. Tylko na Polki.pl fragment książki, pt.: „Nowy rozdział”.
„Nowy rozdział” to nie nudny manifest, ale książka ujmująca szczerością i zdecydowaniem wizja ojczyzny zbudowanej na dialogu, współpracy i jasności reguł. Robert Biedroń odkrywa przed nami karty i namawia do stanięcia u jego boku. Przeczytaj najnowszy fragment książki Roberta Biedronia „Nowy rozdział”. Wychowałem się w skromnej, wielodzietnej rodzinie na ulicy Kolejowej w Krośnie. Ulicy takiej samej, jaką Polki i Polacy widzą na co dzień w swoich miastach. Zazwyczaj nie ma na niej kawiarni, placu zabaw, stoją przy niej zaniedbane budynki. Widziałem, jak wiele osób zostało pozostawionych samym sobie już na początku transformacji. Tak być nie musi. Zostałem politykiem, bo inni nie załatwiali spraw, które były i są dla mnie ważne. Nie chciałem wiecznie czekać ani wciąż dobijać się do drzwi polityków, którzy nie tylko nie chcieli słuchać, lecz także dzielili ludzi, bo tak im było łatwiej rządzić. Dziś wiem, że niezależnie od tego, ile wybudujemy autostrad, chodników i placów, najważniejsze jest, byśmy znaleźli drogę do siebie nawzajem. Wiem, że musimy stworzyć kraj dla wszystkich. Polskę bez niszczących nas podziałów, bez wytykania palcami. Polskę, która nie będzie wyrzucać słabszych za burtę. Musimy szukać tego, co nas połączy we wspólnej pracy, wykorzystać naszą pozytywną energię, aby stworzyć skuteczną alternatywę. Powiecie, że to niemożliwe. Ale ja już wiem, że można zbudować wspólnotę, w której rządzący są zawsze blisko mieszkańców i wychodzą poza wąskie urzędnicze okienko. Wiem, że są miejsca dobrze zarządzane, otwarte i troskliwe. Tak jest w Słupsku. Zmiana władzy to za mało. Potrzebujemy większej i głębszej zmiany: musimy uruchomić nasze marzenia, przypomnieć sobie, po co nam wspólne państwo i zacząć je razem budować. Chcę Polski, w której nikt nie jest pozostawiony w tyle. Polska jest przecież dobrem wspólnym – musimy ją zatem uzdrowić! Nie ma już czasu – trzeba zacząć pisać nowy rozdział. Zróbmy to razem. Jestem gotowy. Książkę już teraz możesz kupić na empik.com i w dobrych księgarniach.
Robert Biedroń w wywiadzie dla Polki.pl mówi, że przyszłość należy do kobiet
„Gdyby papieżem mogła zostać kobieta, jestem przekonany, że konklawe wybrałoby nie Franciszka, tylko kobietę". „Dzisiaj to kobiety ratują świat. Ja to czuję i dlatego bardzo kibicuję kobietom". Prezydent Słupska w szczerej rozmowie o kobietach w jego życiu, w polityce, w Polsce.
Z Robertem Biedroniem, politykiem, prezydentem Słupska, spotykam się po Czarnym Poniedziałku i ogólnopolskim strajku kobiet, w samym środku gorącej dyskusji na temat nowelizacji ustawy aborcyjnej i przed kolejnymi manifestacjami kobiet, które zaplanowane są na 30 października. Nic zatem dziwnego, że… rozmawiamy o kobietach, które zdaniem polityka są „bardziej koncyliacyjne” - czyli ugodowe - od mężczyzn. I to jest ich siłą w obecnych czasach. Co Robert Biedroń myśli o współczesnych facetach? "Panicznie boją się wyzwań!" Anna Dziewit-Meller*: Ostatnie wydarzenia nie napawają optymizmem. Czy ten rząd obala kobiety? Robert Biedroń: Może jeszcze nie ten rząd, to zresztą nie ma aż takiego znaczenia, bo jestem pewien, że przyszłość i tak należy do kobiet. Jako politolog, jako obserwator życia społecznego, jako mężczyzna. Myślę, że my, faceci, jeszcze nie zdajemy sobie z tego sprawy, że przegrywamy tę wojnę. Donald Trump jest najbardziej namacalnym przykładem, egzemplifikacją tego samca, który kompletnie nie potrafi odnieść się do rzeczywistości, porusza się jak słoń w składzie porcelany. I wszyscy patrzymy, ile on jeszcze zbije tych filiżanek? Donald Trump jest uosobieniem potrzasku, w jakim my się znaleźliśmy - jako faceci. Bo kobiety idealnie operują tymi atrybutami, które są potrzebne w 2016 roku, żeby sprawować władzę, żeby odnosić sukcesy, żeby być skutecznymi. Jeżeli świat dalej będzie zmierzał do tego, że w cenie będą wartości dialogu, empatii, współczucia – to będą wygrywały kobiety. W czasach kryzysu potrzebne są inne umiejętności. Kto w Europie przejął dzisiaj władzę? Angela Merkel. Donald Tusk nie poradził sobie z rządzeniem Unią Europejską. Wszyscy wielcy liderzy, Hollande i inni, stoją w cieniu, bo to kobieta - Angela Merkel, do której jest mi daleko ideowo, wzięła sprawy w swoje ręce. Podobnie jest w Polsce. Jarosław Kaczyński nie namaścił przecież faceta. To Beata Szydło - choć, rzecz jasna, jest, jaka jest – ale to ona, a nie Jarosław Kaczyński stała się twarzą zmian, zderzakiem dla wszystkich problemów. Ja mogę mieć krytyczne zdanie o niej jako o polityczce, ale nie da się ukryć, że to ona wzięła sprawy w swoje ręce. Podobnie jak Ewa Kopacz w czasach kryzysu Platformy Obywatelskiej. Wygląda na to, że rękami kobiet mężczyźni robią najtrudniejszą robotę. Bo kobiety działają lepiej, kiedy pojawiają się wielkie problemy. Wszystko wskazuje na to, że w Stanach Zjednoczonych na najważniejszą osobę na świecie, która będzie decydowała o naszej przyszłości ludzie wybiorą kobietę. Gdyby papieżem mogła zostać kobieta, jestem przekonany, że konklawe wybrałoby nie Franciszka, tylko kobietę. A zresztą proszę zobaczyć, jakie cechy ma Franciszek: koncyliacyjne, dialogu, porozumienia i tak dalej. Świat dzisiaj czuje, że potrzebuje kobiet. Naprawdę. Myśli Pan, że gdybyśmy dalej stawiali na twarde, męskie cechy, mogłoby to się skończyć nawet wojną światową? Czujemy, że nie możemy sobie na to pozwolić. I my - faceci - szukamy, może nawet podświadomie, że dla własnego bezpieczeństwa i spokoju musimy się odrobinę posunąć. Posuwamy się i wybieramy kobiety. Nie wiem, czy to będzie trwałe. Być może, kiedy sytuacja się uspokoi, poczujemy, że znów jest bezpiecznie, to wtedy znów my, tchórze - faceci, weźmiemy bagnet na broń. Ale dzisiaj to kobiety ratują świat. Ja to czuję i dlatego bardzo kibicuję kobietom. Siła jest kobietą! Doskonały remake "Wannabe" Spice Girls kluczem do kampanii na rzecz równości kobiet W książce "Pod prąd" opowiada Pan o różnych kobietach. Tych, które Pana kształtowały, które z Panem współpracują. Zresztą weszłam do ratusza w Słupsku i widzę, że otaczają Pana wyłącznie kobiety. To jest typowe dla administracji. Ale proszę zobaczyć, kto rządzi tymi kobietami. Tu, w Słupsku, była tylko jedna prezydent – i jedna pierwsza zastępczyni. To ja ją mianowałem. Nie było wcześniej żadnej zastępczyni prezydenta. Kobiety są, ale ten mityczny szklany sufit sprawia, że wyżej już nie awansują. Bo jeśli chodzi o tę realną władzę, tym się nie chcieliśmy z nimi nigdy podzielić. I dlatego tam, gdzie jest więcej kobiet, jest mniej pieniędzy. Tam, gdzie jest więcej facetów, jest więcej pieniędzy. I kupujemy jakieś caracale… No, nie kupujemy… W takim razie jakieś amerykańskie helikoptery. I idą na to ogromne pieniądze. O tym decydują faceci. Może to się w końcu zmieni. Za nami przecież 3 października - Czarny Poniedziałek, strajk kobiet. Czy sądzi Pan, że zamach na naszą wolność i sprowadzanie kobiet - jak to mówiły uczestniczki strajku - do roli inkubatorów jest potrzebne, by zacząć rewolucję w Polsce? Czy PiS i Jarosław Kaczyński jest Polakom potrzebny, żebyśmy stali się społeczeństwem obywatelskim? Oczywiście nie chciałbym przechodzić przez to, przez co musimy przechodzić. Wolałbym, żeby nie robić tego rękoma Jarosława Kaczyńskiego. Ale jeżeli nie zainwestowaliśmy w społeczeństwo obywatelskie przez te wszystkie lata, to może potrzebujemy terapii szokowej. Ubolewam nad tym, bo społeczeństwa obywatelskiego nie powinno się budować w sposób rewolucyjny. To jest inwestycja długofalowa. Społeczeństwo obywatelskie buduje się mozolnie, podlewa się jak kwiat. Dbając o nie, systematycznie pracując nad nim. To na pewno otwiera nam szeroko oczy. Bo do tej pory byliśmy mamieni taką wizją rozwoju naszego kraju, że jak zbudujemy autostrady, stadiony, wypasione aquaparki, lotniska, to będziemy już w pełni dojrzałym społeczeństwem. Okazało się, że mamy autostrady, stadiony, wypasione aquaparki, lotniska, a ludzie nadal nie wiedzą, na czym polega elementarna demokracja. Mamy problem z Trybunałem Konstytucyjnym, ludzie nie bardzo wiedzą, z czym jeść te prawa człowieka i tak dalej. I to jest według mnie problem, że nie byliśmy konsekwentni, że Donald Tusk mówił: „jeszcze nie pora, jeszcze poczekajcie, jesteśmy zajęci budową autostrad, nie przeszkadzajcie nam. Co tam prawa kobiet, co tam prawa człowieka, demokracja. Jeszcze nie, jeszcze nie”… Dlaczego Robert Biedroń zgodził się na wydanie książki "Pod Prąd"? Spokojnie. Póki leci ciepła woda w kranie, wszystko jest okej. I przyszedł Kaczyński, który mówi - ja mam dla was rozwiązania. Boicie się uchodźców? To ich nie wpuścimy. Kryzys? To wina Unii Europejskiej. On daje proste rozwiązania, kompletnie błędne oczywiście, stawia diagnozy, a ludzie dają się nabrać. Bo nie zainwestowaliśmy w ich myślenie, w rozumienie demokracji, elementów działania jej fundamentów, jej mechanizmu. Nie wiemy, dlaczego jest potrzebny Trybunał Konstytucyjny, że bez Trybunału Konstytucyjnego nie będzie konstytucji, a nie będzie konstytucji bez Trybunału, nie będzie praw człowieka, że to wszystko są naczynia połączone. Nie dziwmy się, że dziś populistom jest tak łatwo przejąć ten kraj. No bo dlaczego mieliby nie przejmować? Kiedy rozmawiam z ludźmi, to przeciętny mieszkaniec kompletnie się nad tym wszystkim nie zastanawia i tego nie rozumie. Na niego, czy na nią, działają proste mechanizmy, na przykład 500+. Wojna na górze ich w ogóle nie absorbuje. Dlatego nie będą walczyli o wolność dla wszystkich. Ludzie zaczynają rozumieć te sprawy wtedy, kiedy zaczynają dotyczyć ich bezpośrednio. Tak jak stało się z aborcją. No właśnie. Kobiety, które poczuły, że to je może dotknąć osobiście, wychodzą na ulicę. W przypadku Trybunału Konstytucyjnego, który ma ogromne znaczenie dla naszego kraju i jest równie ważny jak temat aborcji, tak się nie stało. Ludzie tego nie poczuli, nie mieli wrażenia, że to ich bezpośrednio dotyczy. Teraz trzeba się zastanowić, jak to spożytkować. Hanna Sanson: Polki mają moc! Jak? Wiem jak. Uważam, że opozycja powinna artykułować realne problemy mieszkańców. I trzeba to wszystko obrazowo pokazywać. Zakaz aborcji – proszę bardzo, to oznacza ryzyko dla kobiet w ciąży, brak badań prenatalnych etc. Jeśli zamykane są szkoły, to trzeba obrazowo pokazywać, jakie są tego konsekwencje dla poszczególnych ludzi. Opozycja niestety zupełnie tego nie potrafi. Mówi językiem, który jest archaiczny, który pochodzi jeszcze okresu, kiedy „ciepła woda leciała w kranie”. A dzisiaj już ciepła woda nie leci w kranie. Dzisiaj jest bardzo gorąca albo zimna woda w kranie. I to jest problem, że dzisiaj na budowanie społeczeństwa obywatelskiego trzeba poświęcić dużo więcej czasu. Jakim językiem przemawiał Schetyna do kobiet? On nie jest żadnym autorytetem dla tych kobiet, które wyszły 3 października na ulice. Wręcz przeciwnie, on jest dla nich obciachowy. Zostałby wygwizdany jak posłanka, którą zresztą bardzo cenię, czyli Joanna Mucha. W mojej ocenie nie zasługiwała na to, ale jej się oberwało za tych wszystkich dziadów… Ale ona ich właśnie reprezentuje. Kto jak kto, ale Joanna Mucha, jeśli chodzi o zaangażowanie w sprawy wolnościowe, prodemokratyczne, zrobiła bardzo dużo fajnych rzeczy, nawet jako ministra sportu, która postawiła nie na sport wyczynowy, ale na sport powszechny, na to, żeby chłopcy i dziewczynki mieli do niego lepszy dostęp. Uważam, że to, że ją wygwizdano, było niesprawiedliwe. Ale trudno, stała się negatywnym symbolem podczas tych protestów, symbolem Platformy Obywatelskiej, która niestety nie zrobiła tego, co powinna była zrobić. Ale teraz Platforma Obywatelska podłącza się pod protesty kobiet. Pamiętajmy, że w Platformie i Nowoczesnej i wielu innych partiach jest bardzo dużo sensownych kobiet. Może powinny odłączyć się od mężczyzn ze swoich partii? Nie – powinny ich zmieniać. Myślę, że sensowne kobiety są w wielu miejscach i w ogóle kobiety czują politykę inaczej. Mam takie doświadczenia z samorządu i parlamentu, że kobiety uprawiałyby politykę inaczej, gdyby jej rytm nie był narzucany przez mężczyzn. One by grały na kompletnie innych nutach. Nutach dialogu i koncyliacji. Widzę, że kobiety chętniej siadają, rozmawiają, szukają tego, co nas łączy, szukają rozwiązań. To wynika z ich życiowych doświadczeń. Kobiety kulturowo są kształtowane jako te, które nie powinny walczyć, lecz dogadywać się, szukać konsensusu. Moim zdaniem kobiety są bardziej pokojowo nastawione, a dzisiaj tego właśnie potrzebujemy w polityce. Zwykli ludzie też tego oczekują. Dlatego myślę, że nawet jeśli premierem jest taka, a nie inna Beata Szydło, to ona ze swoim bagażem kulturowym, mimo wszystko jest lepsza, niż gdyby na jej miejscu był jakiś facet z PiS-u. Czyli mogłoby być gorzej… …gdyby premierem był jakiś szalony facet typu Macierewicz, Brudziński czy inny, bo oni szliby na ciągłą konfrontację. My to mamy w naturze, niestety. Takiej naturze kulturowej, bo nie twierdzę, że mężczyźni rodzą się tacy, a kobiety takie, nie mam na to żadnych dowodów, ale kulturowo jesteśmy tak kształtowani. I te cechy, które wy dzisiaj macie, w mojej ocenie sprawiają, że to wy będziecie w przyszłości rozdawały karty. Bo my sobie po prostu nie radzimy. O bogini, o bogini, spraw to! Tak będzie, zobaczy pani. Hillary Clinton, która będzie pierwszą kobietą prezydentką USA otworzy drzwi dla innych kobiet. Donald Trump reprezentuje typowego samca, heteroseksualnego, białego, chrześcijanina, który jest przy tym oślizgły i mizoginistyczny. To są te dwa światy, które się dzisiaj ze sobą mierzą. Kompetentna, zaangażowana, pracowita, doświadczona Hillary Clinton, reprezentująca ideał matriarchatu, i oślizgły samiec, sapiący, wiecznie spocony Donald Trump, reprezentant patriarchatu. Ciekawe zderzenie kultur, prawda? *Anna Dziewit-Meller - pisarka i promotorka czytelnictwa, bukbuk.pl Książkę "Robert Biedroń. Pod prąd" (wywiad-rzeka z politykiem) możesz kupić na Empik.com lub hitsalonik.pl Zapraszamy! Przeczytaj więcej wywiadów na Polki.pl
Robert Biedroń w rozmowie o tym, dlaczego zdecydował się na wydanie książki "Pod prąd"
„Nie chciało mi się fruwać, a ja marzyłem o fruwaniu”. Były punkowiec, obecnie prezydent. Robert Biedroń w książce "Pod prąd". Dlaczego zgodził się na taki wywiad-rzekę? Żeby innym ludziom - w tym gejom - dodać skrzydeł.
Robert Biedroń - działacz społeczny, aktywista LGBT i pierwszy polski polityk, który publicznie powiedział, że jest osobą homoseksualną (choć mama mu to odradzała). Urodził się w Rymanowie, wychował w Krośnie, a do szkoły średniej chodził w Ustrzykach Dolnych. Ukończył politologię na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie. W 2011 roku został pierwszym w historii Polski jawnym gejem wybranym do Sejmu. A dziś jest prezydentem Słupska uwielbianym przez mieszkańców. To on wpuścił psy do ratusza i zostawiał im miski z wodą w upały. To on zakazał wjazdu do Słupska cyrkom ze zwierzętami. Do pracy jeździ rowerem zamiast limuzyną. Wspiera i podziwia kobiety, a wręcz twierdzi, że to one będą rządzić światem - polecamy wciągającą rozmowę na ten właśnie temat: Przyszłość należy do kobiet! Długo miał pod górkę. Jego życie to materiał na film, ale postanowił wydać książkę - „Pod prąd”. Anna Dziewit-Meller*: W Pana książce "Pod prąd", która niebawem się ukaże, opowiada Pan o swoich trudnych doświadczeniach życiowych, dzieciństwie, odkrywaniu siebie i byciu gejem w Polsce w sposób bardzo szczery i… dość mocny. Dlaczego? Po co? Robert Biedroń: W momentach, kiedy potrzebowałem, żeby ktoś mi dodał skrzydeł, żebym czuł, że nie jestem sam, że można robić rzeczy, o których się marzy, nie było takich osób wokół mnie. Jeżeli ja komuś dodam tym skrzydeł i komukolwiek to pomoże, to warto było o tym porozmawiać i wydać tę książkę. Nawet nie marzyłem, jak odkrywałem to, kim jestem, że będę mógł przeczytać wywiad rzekę z kimś, kto mówi o tym publicznie. Nie przychodziło mi nawet do głowy, że coś takiego jest możliwe. Że ktoś mógłby opowiedzieć o swoim życiu podobnym do mojego. Dzisiaj ludzie mają na to szansę. Widzę, jak im to pomaga. Dostaję bardzo dużo wiadomości od tych, którzy mi kibicują, mówią, że dobrze, że jestem. Widzę te dzieciaki, które dorastają i czują, że są inne. Z różnego powodu. Widzę, jak im to pomaga. Dzieci się w szkole przezywają, ale sądzę, że w słupskiej szkole powiedzenie w klasie "ty pedale" już nie przejdzie tak łatwo. A za moich czasów to było naturalne. Dzisiaj ten pedał jest prezydentem ich miasta i są z tego dumni. Myślę, że to bardzo pomaga. Dlatego to zrobiłem. Książka "Robert Biedroń. Pod prąd" (wywiad-rzeka z politykiem) trafi do księgarń 26 października 2016 roku. Dziś, w promocyjnej cenie, możesz zamówić ją w Empiku. Swoją szkołę wspomina Pan jako źródło opresji. Miejsce, które niszczy. Szkoła podstawowa była dla mnie traumatyczna. Do dzisiaj mi się śni. Podcinała mi skrzydła, sprawiała, że nie chciało mi się fruwać, a ja marzyłem o fruwaniu. W domu obrywałem, w środowisku obrywałem i w głowie obrywałem, jak sobie uświadomiłem, jaki jestem. Szedłem do szkoły i ta szkoła była dla mnie kolejną opresją. A powinna być azylem, pomocą, wyciągniętą ręką. Bo jeżeli coś się dzieje złego w domu, coś się dzieje złego ze mną, ktoś widzi, że nie mogę sobie poradzić, to ta szkoła powinna mnie wspierać. Powinna rozwiązywać moje problemy. Nikt się mną nie interesował, wiedziałem, że nie mogę otrzymać pomocy. Do dzisiaj mam koszmary i one są o szkole podstawowej. Jest lekcja matematyki, jest kartkówka. Chodzi nauczycielka, zbiera kartki, a ja widzę, że nic nie napisałem. I się wtedy budzę. To jest bardzo częsty mój sen. Kampania "Znak pokoju" zmieni świat na lepszy? A szkoła z internatem w Ustrzykach Dolnych? Ustrzyki - dla wielu miejsce kultowe, ale nie dla pana? Wtedy wszyscy uciekali w Bieszczady, a Pan z Bieszczad uciekł. Kiedy zacząłem odkrywać, że po pierwsze, jestem ateistą, po drugie, że jestem gejem, gdy się jeszcze naczytałem się tych wszystkich książek, kiedy zobaczyłem, że inny świat jest możliwy, to nie mogłem zostać w Ustrzykach. Bo marzyłem, że będę żył na swoich zasadach, będę żył inaczej. Ja już widziałem te żubry, niedźwiedzie, rysie, a chciałem zobaczyć geja (śmiech)! Drugiego geja. I przekonać się, że naprawdę nie jestem sam. To tak, jakby pani żyła w świecie zdominowanym przez samych facetów i przeczytałaby pani w książce, że są gdzieś kobiety. No to pewnie chciałaby je pani w końcu zobaczyć. Poznać, sprawdzić, czy tak samo wyglądają, tak samo się zachowują, myślą. Porównać się chociaż. Kiedy mieszkałem w Ustrzykach, byłem punkiem, a to u nas było ważne, w końcu to tu działało KSU (śmiech). To był jednak świat małego miasteczka w górach, gdzie poza sezonem niewiele się działo. Nuda. Mieszkając w internacie, zaznałem bardzo wiele wolności i - jak to często bywa - tą wolnością się zachłysnąłem. Zostałem wyrzucony z internatu za nadużywanie alkoholu. Ze szkoły też zostałem wyrzucony, ale na szczęście potem mnie przyjęto z powrotem. Zauważyłem, że to jest charakterystyczne dla wielu gejów - ucieczka, odcięcie się od rodziny, tego obciążenia psychicznego, że co będzie, jak się dowiedzą rodzice, znajomi, dalsza rodzina i tak dalej. Pamiętam też, że jak tylko miałem wolną chwilę, uciekałem w góry. Chodziłem z plecakiem. Spałem pod wiatami, często sam, a czasami z kolegami i koleżankami. Spędzałem każdy wolny moment w górach. Jestem zresztą przewodnikiem po Bieszczadach. W górach odnajdywałem tę wolność, której nie mogłem odnaleźć w świecie ludzi. Mówi Pan, że to ludzie krzywdzą, ale Pan się przecież ludzi nie boi? Pan do nich wychodzi. Zaprasza ich do siebie. Ja kocham ludzi. Jak Pan to zrobił, że Pan się nie boi? Jak to jest przeżyć tak trudne chwile - przecież przez innych ludzi - jakie Pan przeżył i jednocześnie być kimś, kogo stawia się za przykład? Spotkało mnie wiele złych rzeczy, ale czuję, że aby przeżyć to życie godnie, muszę wychodzić do ludzi. Bo jeżeli nie będę im dawał szansy na to, żebyśmy się mogli poznać, dotknąć, to oni nadal będą uważali, że jestem tym złym Biedroniem, politykiem, pedałem, ateistą, czy co tam sobie o mnie myślą. To jest moje oręże, że ja się nie boję ludzi. Oczywiście płacę za to wysoką cenę. Jako parlamentarzysta nie jeździłem samochodem, tylko autobusem, na rowerze i byłem kilka razy pobity. Byłem wściekły, jak mnie bito. Zastanawiałem się, dlaczego znowu mnie to spotyka? Bo zdarzało się to naprawdę często. Ale - myślałem - nie mam wyboru, bo jak wsiądę w samochód, to mnie nikt nie zobaczy. Oczywiście w sejmie będę bezpieczny, ale jak stamtąd wyjdę, to nic się nie zmieni. A przecież jestem od tego, żeby to zmienić. Jak będę na koniec podsumowywał swoje życie, to powiem do siebie: Robert, kurde, zrobiłeś naprawdę wszystko, żeby przeżyć to życie godnie. I ta gra jest warta tej ceny. Widzę, jak się szybko zmienia społeczeństwo. Od kiedy jestem prezydentem miasta, nie spotkało mnie nic złego. Nic. Odpukać! To jest fenomenalne! Nikt mnie nie uderzył, nikt mnie nie opluł, a jak byłem posłem, to się niestety bardzo często zdarzało. Co się zmieniło, dlaczego było tak, a teraz jest inaczej? Pewnie dlatego, że w Słupsku jestem prezydentem. To sprawia, że ludzie mogą się bać wyrażać pewne poglądy, ale też dlatego, że osiągnąłem to, co osiągnąłem. To może być dla ludzi dobry powód do zastanowienia. Że być może nie do końca należy tak się zachowywać. Że bicie Biedronia to już nie jest dobry pomysł… Bardzo się boję przemocy, bo nie chcę się znów z tym konfrontować, szczególnie że to też dotyka mojego partnera - fizycznie, moją mamę - psychicznie, całą rodzinę i znajomych. Ludzie się przez to stresowali. Nie chciałbym znów tego przechodzić, ale widzę zmianę. Gdybym nie robił tego, co robię, gdybym posłuchał kiedyś mojej mamy, która mi powiedziała, że moi koledzy i koleżanki dokonali lepszego wyboru, bo nie zdecydowali się na coming out i zrobili szybciej kariery, to może doszedłbym do tego etapu, w którym dzisiaj jestem, ale nie byłbym sobą. Udawałbym kogoś, kim nie jestem. Być może ożeniłbym się, miałbym dzieci. Byłbym kolejnym obłudnym politykiem. Ale to by mi nie przynosiło szczęścia. A ja robię rzeczy, które mi przynoszą szczęście. Ja nie muszę być prezydentem miasta, posłem. Muszę być sobą i to dla mnie jest najważniejsze. Chcę być sobą. I tak długo, jak będzie mi bycie prezydentem pozwalało na bycie sobą i będę sprawiał, że ludziom będzie się żyło lepiej, tak długo będę w życiu publicznym. A co sądzi Robert Biedroń o współczesnych mężczyznach? Niektórzy mogą poczuć się nie za dobrze z tą niewygodną prawdą… Dzisiejsi faceci boją się nowych wyzwań! - rozmowa z Robertem Biedroniem *Anna Dziewit-Meller - pisarka i promotorka czytelnictwa, bukbuk.pl
Podpisz petycję, jeśli jesteś "przeciw" wycince drzew w Polsce!
PiS nie tak dawno wprowadził liberalizację ustawy o ochronie przyrody, pozwalając między innymi na niemal nieograniczoną wycinkę drzew. Co się zmieniło? W sumie wszystko. Do tej pory było tak, że jeśli ktoś chciał wyciąć drzewo, to musiał mieć na to zgodę urzędu gminy. Jeśli wyciął, a zgody nie było, to czekała go spora kara finansowa. Nikogo to nie dziwiło, wszak drzewa są ważne i nawet dziecko z podstawówki wie, że rośliny wytwarzają tlen. Jak się okazuje, politycy PiS-u o tym zapomnieli... Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa – Jan Szyszko zezwolił na wycinkę drzew. Polskie miasto w rankingu najbardziej towarzyskich i przyjaznych miast na świecie. Sprawdź które! Ponad 5 mln dowodów osobistych do wymiany. Sprawdź, czy też musisz to zrobić! Lex Szyszko, czyli jak Minister Ochrony Środowisk postanowił je zniszczyć Lex Szyszko jak mawiają żartobliwi, a więc ustawa liberalizująca wycinkę drzew mówi, że drzewa i krzewy można wycinać bez zezwolenia, jeśli: wycinka nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, drzewa nie są pod ochroną, drzewa nie są częścią lasu - drzew nie można usuwać z terenów leśnych, nawet jak są własnością prywatną, nie trwa okres lęgowy ptaków, drzewo ma określoną grubość pnia. Minister Zdrowia: "Jako lekarz nie przepisałbym pacjentce pigułki dzień po. Nawet zgwałconej" Robert Biedroń chce sadzić nowe drzewa - w obronie środowiska I chociaż sama wycinka lasów wywołała falę kontrowersji, to wielu ustawę przyjęło z entuzjazmem, masowo ścinając drzewa. W opozycji do idei wycinania drzew stanął Robert Biedroń. "Oni wycinają, my sadzimy" brzmi hasło jego akcji, skierowanej do mieszańców Słupska. Start już 3 marca. Prezydent Miasta chce posadzić w Słupsku 591 drzew. 🌳 Gdy oni wycinają drzewa, my je sadzimy. Takiej akcji jeszcze nie było! P.S. Żeby nie było - drzewa z szyszkami też posadzimy. 🌿 pic.twitter.com/eZ8zFTMKr6 — Robert Biedroń (@RobertBiedron) 1 marca 2017 Ofiary Szyszki O wszystkich ofiarach Ministra Szyszki pewnie nigdy się nie dowiemy, bo drzewa znikają tak szybko, że nie da się tego kontrolować. W centrum Warszawy wycięto już kilkanaście drzew. To te, które jeszcze do niedawna cieszyły oczy przy Pałacu Kultury i Nauki, czy przy Metrze Świętokrzyska. 4 hektary lasu będącego pod ochroną zostało wycięte w Łebie, nie zwracając uwagi, na przepisy. 8 marca - Międzynarodowy Strajk Kobiet. Zobacz, które polskie gwiazdy poparły protest. Dołączysz do nich Petycja przeciw masakrze drzew W związku z masową wycinką drzew w Polsce, pojawiła się petycja skierowana do Ministra Jana Szyszki. Wzywa się go do wycofania nowelizacji o wycince drzew. Jeśli również jesteś przeciw wycince drzew, podpisz petycję. 6 książek, które polecamy przeczytać polskim politykom Zobacz, jak przebiega wycinka drzew w Polsce. Jest się z czego cieszyć? Lego wprowadza nowy zestaw klocków: 5 figurek kobiet-badaczek. Mają pokazywać, że kobiety też są świetne w zawodach związanych z nauką! Miało wystarczyć na jedno Seicento, a nazbierano już na 22! Polacy hojnie wspierają 21-latka, który zderzył się z kolumną rządową
Zachwycający mural zdobi ulice polskiego miasta. Gdyby się przyjrzeć elementom dzieła, wprawne oko dostrzeże detale i odgadnie, o jakie miasto chodzi, bo jest na nim zapisana historia miejsca. Jesteście w stanie się domyślić o jakim polskim mieście mowa? :) Jeśli nie, spieszymy z odpowiedzią: chodzi o Słupsk! Miasto inwestuje w sztukę i upiększanie industrialnego charakteru miejsca. To nie pierwszy mural, który pojawił się za kadencji Roberta Biedronia. W grudniu odsłonięto już kolejny imponujący mural, który nie ustępuje europejskim arcydziełom. Budził zainteresowanie już w czasie jego powstawania, a mieści się w jednym z reprezentacyjnych miejsc: przy ul. Starzyńskiego. Piękne ptaki pojawiły się na... murach łódzkich budynków Gdy tylko prace dobiegły końca, mieszkańcy zaczęli tłumnie przychodzić, by oglądać malowidło i robili sobie z nim zdjęcia. Wielobarwne arcydzieło zaczęło przyciągać turystów, również z zagranicy. Oficjalne odsłonięcie muralu miało miejsce w poniedziałek,19 grudnia. - Naprawdę to jest coś, co odmieniło to miejsce, dało mu. Jest kolorowy i pięknie skomponowany. Robi wrażenie - mówią mieszkańcy Słupska i są dumni z arcydzieła, które dodało kolorytu dość szarej okolicy. Historia miasta na muralu Ścianę zamalowano w sposób imitujący pierzeję starych kamienic. Wpleciono motywy nawiązujące do historii miasta, a zatem jest czarownica na miotle, jest Witkacy przy sztaludze czy wynalazca karty pocztowej, Heinrich von Stepha. Słupsk muralami stoi W sierpniu tego roku oczom mieszkańców malunek został zrealizowany w ramach projektu "Słowiańskie bratanie" autorstwa Alexa Menuhova - Rosjanina z Archangielska, który wraz z grupą słupszczan w ciągu kilku dni namalował to dzieło. Efekt? Piorunujący i zdecydowanie zachęcający do odwiedzin Słupska, prawda? Namalował na krze lodu arcydzieło! Zwrócił uwagę na globalny problem
Robert Biedroń szczerze opowiada o sobie
Niedawno do księgarni trafiła książka "Pod prąd", w której Robert Biedroń zwierza się Magdalenie Łyczko ze swoich najskrytszych tajemnic.
Książka "Pod prąd" to wywiad rzeka, w którym Robert Biedroń w rozmowie z Magdaleną Łyczko zwierza się ze swoich najskrytszych sekretów. Poznamy dzieciństwo i dorosłość polityka. Dowiemy się o jego trudnych relacjach z ojcem, coming oucie, relacjach z kobietami i mężczyznami, a także o wielu innych często bardzo bolących sprawach. "Dzisiejsi faceci panicznie boją się nowych wyzwań" - z Robertem Biedroniem o mężczyznach, matkach i złym wychowaniu Kilka słów autora Jestem chłopakiem z Krosna, któremu często idąc pod prąd udaje się spełniać swoje marzenia. Liderem, który umie prowadzić dialog i pociągać za sobą ludzi. Synem, bratem, kolegą i w końcu też partnerem Krzyśka. Człowiekiem kochającym i szanującym naturę, z empatią patrzącym na los zwierząt. Politykiem, który kocha Polskę, stawia na zrównoważony rozwój, nowoczesne, uczciwe państwo dające równe szanse każdemu, wspierające edukację i kulturę, zapewniające bezpieczeństwo i rozwój. Ale przede wszystkim jestem i zawsze będę sobą, Robertem Biedroniem. Dziś premiera książki Roberta Biedronia, a my publikujemy wyjątkowy wywiad. Mówi: "Przyszłość należy do kobiet!". Jak go nie kochać?
Premiera książki "Pod prąd" Roberta Biedronia
Jeden z najbardziej lubianych polityków w Polsce właśnie wydał książkę. O kim mowa?
Tłumy ludzi i on. Człowiek, który szczerością i bezpośredniością zjednuje sobie innych, a oni go uwielbiają i z wielką uwagą śledzą jego poczynania. O kim mowa? O Robercie Biedroniu, obecnym prezydencie miasta Słupsk, który właśnie wydał książkę "Pod prąd". Premiera miała miejsce 29 października w salonie Empik Bonarka w Krakowie. Inspirujący i odważny Właśnie na to spotkanie przyszły tłumy ludzi, którzy chcieli nie tylko dowiedzieć się, o czym tak naprawdę jest książka Roberta Biedronia, ale również móc się z nim spotkać. Nie powinno to nikogo dziwić, gdyż jest on jednym z najbardziej lubianych polityków w Polsce. Inspirujący i odważny. Zaangażowany. Pewnym krokiem staje do walki z wszelką dyskryminacją i homofonią. Jest również działaczem społecznym i aktywistą walczącym o równouprawnienie osób LGBT. A przede wszystkim jest zawsze sobą i tym zdobywa sobie przychylność ludzi. Iść pod prąd Książka "Pod prąd" to wywiad rzeka, w którym Robert Biedroń w rozmowie z Magdaleną Łyczko zwierza się ze swoich najskrytszych sekretów. Poznamy dzieciństwo i dorosłość polityka. Dowiemy się o jego trudnych relacjach z ojcem, coming oucie, relacjach z kobietami i mężczyznami, a także o wielu innych często bardzo bolących sprawach. - Jestem chłopakiem z Krosna, któremu często idąc pod prąd udaje się spełniać swoje marzenia. Liderem, który umie prowadzić dialog i pociągać za sobą ludzi. Synem, bratem, kolegą i w końcu też partnerem Krzyśka. Człowiekiem kochającym i szanującym naturę, z empatią patrzącym na los zwierząt. Politykiem, który kocha Polskę, stawia na zrównoważony rozwój, nowoczesne, uczciwe państwo dające równe szanse każdemu, wspierające edukację i kulturę, zapewniające bezpieczeństwo i rozwój. Ale przede wszystkim jestem i zawsze będę sobą, Robertem Biedroniem. Warto wspomnieć, że chociaż książka od niedawna jest w księgarniach to już zdobyła nagrodę Magazynu Literackiego Książki. Zdjęcia z premiery można zobaczyć tutaj.
Spotkanie wokół książki "Pod prąd" przyciągnęło tłumy ludzi, którzy chcieli spotkać się z jej autorem, Robertem Biedroniem.
29 października w salonie Empik Bonarka w Krakowie odbyło się spotkanie autorskie książki "Pod prąd". W wydarzeniu wzięli udział autorzy, czyli Robert Biedroń i Magdalena Łyczko.
„Czy przestraszyłeś się swojej seksualności?”. „Tak”. „Miałeś doświadczenia seksualne z kobietami?”. „Tak”. „Może jeszcze będziesz heteroseksualny?”. „Może”. Robert Biedroń, pierwszy gej w polskim parlamencie, na kozetce u Piotra Najsztuba.
– Pamiętasz moment, w którym odkryłeś, że chcesz być politykiem? Robert Biedroń: Chyba nie chcę być politykiem… – To po co zawracałeś nam głowy kandydowaniem do Sejmu?! A teraz swoim posłowaniem!? Robert Biedroń: Żeby coś zmienić, nie trzeba być politykiem! Jestem bardziej działaczem społecznym i wszedłem do Sejmu, żeby działać społecznie, a polityka jest tylko tego narzędziem. – Polityk też jest narzędziem. Będziesz musiał na przykład równocześnie podnosić rękę i naciskać przycisk. Ćwiczysz już w domu tę synchronizację obu rąk? Robert Biedroń: Tak, mąż mówi mi, że mam już od tego złamany nadgarstek. – No, wreszcie jakiś poważnie podchodzący do pracy polityk… Robert Biedroń: Żartuję! Nie ćwiczę, bo chyba sobie poradzę. Ale nie mogę się przyzwyczaić do czegoś innego… Wracam właśnie z sejmu i przed chwilą straż marszałkowska powiedziała do mnie: „Panie pośle”. – I? Robert Biedroń: Cholernie źle to znoszę. – Czujesz się działaczem, ale jesteś panem posłem. Chociaż raz stanąłeś w domu przed lustrem i powiedziałeś, patrząc na siebie: „Pan poseł Biedroń”? Robert Biedroń: Nie! Oszalałeś? – Nie, chciałbym, żebyś Ty oszalał. Robert Biedroń: To świat oszalał! Przecież idzie się do Sejmu rozwiązywać problemy ludzi, a nie po to, żeby ktoś cię nazywał „panem posłem”. – Innych nie wpuszczają na salę obrad. Robert Biedroń: Słyszałem, to też jest jakąś patologią i należy to zmienić. Jeżeli ktoś chce przyjść i zabrać głos, może powinniśmy mu pozwolić zrobić taki Hyde Park… – Parlament to nie Hyde Park, Panie pośle. Ale przejdźmy do anatomii władzy… Zawsze, rozmawiając z politykami, urzędnikami, pytałem ich, czy istnieje afrodyzjak władzy, czy ktoś, kto ma władzę, jest atrakcyjniejszy erotycznie. I wreszcie, po latach, mogę o to zapytać geja. Czuje Pan, że mężczyźni zaczęli inaczej na Pana patrzeć, Panie pośle, mandat przydał atrakcyjności? Robert Biedroń: Nie tylko czuję, przeżywam to teraz codziennie! – Czyli? Robert Biedroń: Jak idę w jakieś miejsce publiczne, widzę, że więcej osób się mną interesuje, nie tylko jako posłem, ale też w ten „inny” sposób. Dostaję różne propozycje mailowe… – Jakie? Robert Biedroń: Seksualne. Wiedzą, że jestem zamężny, więc matrymonialnych już raczej nie składają, ale seksualne tak. I tych ofert jest zdecydowanie więcej. – Czyli jest afrodyzjak władzy… Robert Biedroń: Jest, naprawdę to działa, zostań posłem! – Jak już będę naprawdę stary i brzydki, i zdesperowany. A Twój mąż nie jest zazdrosny? Robert Biedroń: Dowie się z Vivy!, jeszcze mu nie mówiłem o tym, jakoś nie było okazji. – A w jego oczach zyskałeś? Robert Biedroń: Myślę, że jest bardzo dumny. On też jest bardzo zaangażowany, działa. To też dodaje skrzydeł, takie wsparcie merytoryczne, nie tylko osobiste. Będzie mi doradzał, wspierał, i to jest fajne. – Ale doświadczenia heteroseksualnych polityków są raczej takie, że rodziny na tym tracą, że poseł znika właściwie z życia rodzinnego, widuje się go w niedzielę albo jak jest kampania i trzeba się pojawić z rodziną… Robert Biedroń: My tak mamy od początku naszego związku. Jesteśmy już dziewięć lat ze sobą i też się rzadko spotykamy, dużo pracuję. Chyba jesteśmy do tego przyzwyczajeni. – Pojawi się teraz tak zwany ciężar odpowiedzialności, politycy wykorzystują to w domach. Jak nie chcą o czymś gadać albo jak są zmęczeni, mają dosyć, to mówią: „Ty nie rozumiesz, przez co ja muszę przejść…!”. Robert Biedroń: Ale ja już dzisiaj to mówię! – „Gdybyś poniósł przez chwilę tę odpowiedzialność, którą ja noszę, to… byś ode mnie tyle nie wymagał…”? Robert Biedroń: Oczywiście…! – Padalcu… Robert Biedroń: Mam taki – draniu – wentyl bezpieczeństwa również w drugą stronę. Mój mąż też dużo pracuje i kiedy przychodzi zmęczony, to od razu mu mówię: „Biedaku, tyle masz na głowie…”. I się rozumiemy. – A kiedy odkryłeś swoją seksualność? Robert Biedroń: A ty, kiedy ty odkryłeś swoją seksualność? – W wieku jakichś 11 lat. Robert Biedroń: Ja też w wieku jakichś 11 lat. Zacząłem dojrzewać, jak zainteresowałem się ludźmi w trochę innym kontekście niż wspólna gra w warcaby czy w kolarzyki. – Widziałeś, że jesteś trochę inny niż wszyscy, to był problem? Gdzie się wychowywałeś? Robert Biedroń: W Krośnie na Podkarpaciu… tragedia. – Bolało? Robert Biedroń: Bardzo. To jest trauma do końca życia i to przechodzi każdy gej, każda lesbijka. Bo żyjesz w państwie, społeczeństwie, które cię kompletnie nie rozumie. Dzisiaj to się zmienia, ale ja to odkrywałem w latach 80. – Myślałeś wtedy o sobie, że jesteś chory? Robert Biedroń: Na początku nic nie pomyślałem, ale zacząłem odkrywać, że podobają mi się chłopcy. I myślę: Kurde, coś jest nie tak, bo przecież to są te pedały, to są te cioty, a ksiądz mówi, że to grzech… Zacząłem szukać w encyklopediach i odkryłem, że jest to choroba i zboczenie! I wtedy chciałem popełnić samobójstwo. Myślałem, że chciałbym sprawdzić, czy jest jeszcze taki ktoś jak ja i… nikogo nie znałem. Rodzice wysłali mnie do szkoły z internatem w Ustrzykach Dolnych… – I w internacie nikogo podobnego? Robert Biedroń: Nikogo! I straszna homofobia! Widziałem, jak koledzy się przezywają, jak traktują każdego, kto jest zniewieściały. I pomyślałem: Jeżeli to mnie spotka, to lepiej popełnić samobójstwo, po co żyć… – Spróbowałeś? Robert Biedroń: Spróbowałem. – Jak? Robert Biedroń: Nie chcę o tym rozmawiać… Spróbowałem raz i potem poszedłem do psychologa. Pani psycholog powiedziała, że to w końcu minie. – Homoseksualizm czy myśli samobójcze? Robert Biedroń: Że minie orientacja seksualna. – Powiedziała kiedy? Robert Biedroń: Nie powiedziała… – Próbowałeś się „leczyć” dziewczynami? Robert Biedroń: Tak, wiele razy… Fuj! – To nie działa? Robert Biedroń: Nie. Kiedy próbowałem, musiałem się najpierw porządnie upić, a następnego dnia czułem straszny niesmak, pewnie taki niesmak czułbyś, gdybyś próbował robić to z facetem. Czułem takie obrzydzenie, taką niechęć, bo próbowałem wiele razy. – Znam gejów, którzy mają słabość do kobiecych piersi… Robert Biedroń: Ja też. – I lubią ich dotykać. Robert Biedroń: Uwielbiam to! Przytulać się, wtulić, całować cycuszki! I robię to. To taki powrót do łona matki, próba „pierwszego kontaktu” z piersią. Pozaerotyczny, bo mnie nie podnieca, jak całuję cycuszki. – Biedaku… Kiedy po raz pierwszy poczułeś, że jest Ci z homoseksualizmem dobrze? Robert Biedroń: Nie czujesz tego finalnie, to jest taki proces, przychodzi etapami. Najpierw zaczynasz sam żyć w zgodzie z sobą, przynajmniej minimalnie… W Polsce tego procesu nie przechodzi większość osób, gejów i lesbijek. – A co to znaczy „minimalnie”? Robert Biedroń: Że mówisz: „Jestem gejem, lesbijką i jest okej. Nic z tym już nie zrobię, tak jest, muszę się z tym pogodzić”. To jest najtrudniejszy proces. Później jest etap mówienia o tym najbliższym, rodzinie, przyjaciołom, później nieznajomym osobom. Do dzisiaj przechodzę ten proces. Są chwile, kiedy udaję, że jestem hetero, a to jest bardzo trudne w moim przypadku… – Bo jesteś dyżurnym, publicznym gejem. Robert Biedroń: Ale są sytuacje, kiedy muszę udawać. – Na przykład? Robert Biedroń: Na przykład ostatnio w urzędzie celnym, jak kupiłem samochód. Pani celniczka mnie na szczęście nie rozpoznała, cliłem samochód, musiałem donieść jakieś dokumenty, a nie mogłem donieść ich ja osobiście. I pani celniczka mówi: „No to niech pana żona je przyniesie”. Mówię, że nie mam żony, a ona: „To niech dziewczyna przyniesie”. Wtedy zaświeciła mi się czerwona lampka i myślę sobie: Ona mnie nie rozpoznała, zakłada, że mam dziewczynę, więc lepiej się może nie przyznawać, że jestem gejem. I powiedziałem: „Nie, to ja już sam załatwię”. I wolałem sam to załatwić, niż przyznać, że mój partner może to przynieść. Jest mnóstwo takich momentów! Na przykład ciemna ulica, idę ze swoim partnerem i wtedy zrobiłbym wszystko, żeby udawać, że jestem hetero, bo się bardzo boję. Już raz zostałem pobity, zresztą z moim partnerem. Nie chciałbym przeżywać tego jeszcze raz! Wtedy „modlę się” w ateistyczny sposób do „latającego spaghetti”, żeby przyleciało i zabrało mnie z tej ulicy… Nie jestem taki odważny, jak się wydaje, jestem tak naprawdę – jak to kiedyś nazwał Urban – dupotrząsem. – A Twoi rodzice, jak przeżyli Twoje samookreślenie? Robert Biedroń: Bardzo źle, bo nikt ich na to nie przygotował. – Jesteś jedynakiem? Robert Biedroń: Nie, mam dwóch braci i siostrę, nie są gejami, a siostra nie jest lesbijką. Dla rodziców to był straszny cios. Mieli wizję, że będę miał rodzinę, dzieci, a tu nagle okazuje się, że syn jest homoseksualny. Moja mama powiedziała, że umrę na AIDS, że będę samotny, „co sąsiedzi powiedzą?”… Ale dzisiaj jest bardzo wspierająca, pomagała mi zresztą w kampanii, bardzo mi kibicuje. – Próbowali Cię wyleczyć? Robert Biedroń: Nie, jestem zbyt silną osobowością, nie pozwoliłbym na to. – A rodzeństwo jak zareagowało? Robert Biedroń: Cudownie! To młodzi ludzie, siostra w wieku 13 lat pomagała mi robić ankietę o homofobii w szkołach, to jest już inne pokolenie, jestem gejem i koniec, tak jak jestem politologiem, brunetem. Tak samo z moimi braćmi, nie odczułem promila homofobii, w przeciwieństwie do rodziców, którzy musieli to „przerobić”, dla których było to bardzo trudne. – A czasem – zadam Ci teraz głupie pytanie – miewasz taką myśl, że może jeszcze będziesz heteroseksualny? Robert Biedroń: Może się to zmieni. Mam czasami takie marzenia erotyczne. – Jakie? Robert Biedroń: Na przykład nie oglądam homoseksualnych filmów pornograficznych, tylko hetero, bardziej mnie podniecają… Wydaje mi się, że takie łatki homo, hetero to mogą być jakieś „nalepki”, które dajemy, a które wcale nie muszą się zawsze sprawdzać, natura seksualności może być dość płynna. – Sam mówiłeś o swoich nieprzyjemnych doświadczeniach z kobietami, wiec to nie są „łatki”. Robert Biedroń: Ale to nie znaczy, że jestem w 100 procentach gejem, bo na przykład te piersi, bo te filmy pornograficzne… I tak samo jest z heterykami. Jest taka teoria, że podobno większość kobiet jest biseksualna, ale nie wiem, jak to jest w praktyce. – Marzysz o zabraniu głosu po Jarosławie Kaczyńskim i polemizowaniu z nim? Mam taką teorię, że wasz Ruch, a głównie Ty i pierwsza transseksualna posłanka spowodujecie wykluczenie z polityki Jarosława Kaczyńskiego – wystarczy, że parę razy będziesz przemawiał przed nim, ona po nim i on już nigdy nie wejdzie na mównicę, bo ten rodzaj godności, którą w sobie nosi… Robert Biedroń: Zostaje zaburzony. – Tak. Robert Biedroń: Nie myślałem o tym, ale na pewno nie mogę się już doczekać, żeby na mównicy wyrzucić z siebie tę wściekłość, że tak wiele problemów jest marginalizowanych, niedyskutowanych, bo są konwenanse parlamentarne. Do tej pory bywałem w sejmie, ale to ja musiałem słuchać, bo byłem gościem i obrażano nas, poniżano, porównywano do sodomitów, zboczeńców… – Nadal tak będzie. Robert Biedroń: Okej, ale będę mógł zabrać głos! I on nie będzie ignorowany! – Nie wiadomo. Robert Biedroń: Bo jeśli ja wejdę po Kaczyńskim, to wszystkie media to pokażą, choć może się okazać, że mimo to, że mówimy po Jarosławie Kaczyńskim, to nie ma praktycznego przełożenia… I to jest coś, co mnie najbardziej przeraża. – Jesteś jedynym zadeklarowanym gejem w Sejmie… Robert Biedroń: Żadnej deklaracji nie wypełniałem. – Ale wszyscy o Tobie to wiedzą. Myślisz, że Twoja obecność może przyspieszyć wśród posłów homoseksualne coming outy, że dodasz im odwagi? Robert Biedroń: Mam nadzieję. Tam są moi koledzy, którzy są gejami. Marzę o tym, żeby się ujawnili, żeby w końcu też osoba, która zbudowała wokół siebie taki mur i atakuje innych gejów, miała odwagę być sobą. Bo to musi być straszna tragedia marnować życie na bycie kimś, kim się tak naprawdę nie jest. Domyślam się, jakie to może być, bo miałem tak przez pewien czas, jak dojrzewałem i nie mogłem się z tym pogodzić. To była tragedia. I myślę, że wszelka frustracja, nienawiść może wynikać też z tego, że ma się w tym sensie nieuporządkowane życie. Jak się ma takie problemy ze sobą, to się będzie nienawidziło cały świat, ten świat będzie się wydawał wrogi i nieprzyjazny. A warto być sobą! – Z mównicy sejmowej zaapelujesz do posłów i posłanek o takie deklaracje? Robert Biedroń: „Wychodźcie z szafy!”? – Tak. Robert Biedroń: Jak będzie okazja, to tak. Bo czy my chcemy takich polityków, którzy nawet ze sobą nie są szczerzy? Zmienia się społeczeństwo, członkowie PO czy PiS będą zmieniali te partie oddolnie, bo coraz więcej jest gejów i lesbijek, którzy mówią o tym publicznie. Ja mam w Platformie Obywatelskiej kolegów, którzy są gejami. A dzisiaj bycie gejem, nawet członkiem parlamentu w parlamencie brytyjskim, nie jest żadnym problemem. – Czym Cię uwiódł Janusz Palikot, że porzuciłeś dla niego SLD? Robert Biedroń: Stworzeniem ruchu, który miał realne szanse wejść do polityki. To musiało być oparte na silnym, charyzmatycznym wodzu, a my mamy to szczęście, że jest to wódz nowoczesny, który jest erudytą i który ma pieniądze. – Może byś kogoś w parlamencie naprawdę uwiódł i przełamał kolejny stereotyp? Robert Biedroń: Seksualnie? – Tak. Robert Biedroń: Mąż by mi łeb urwał. – Ale to dla Polski byś zrobił, dla Polski nowoczesnej! Robert Biedroń: A, to dobra wymówka. – Panie pośle, zmieni Pan swój rozrywkowy styl życia? Pamiętam te opowieści o nocnych klubach w Warszawie, słuchałem ich z szeroko otwartymi ustami, że takie miejsca w ogóle istnieją… Robert Biedroń: Zawsze będę sobą. – Czyli będziesz tam chodził? Robert Biedroń: Tak długo, jak będą mi sprawiały przyjemność, będę chodził, nie zamierzam żyć w hipokryzji. – I te „jaskinie sodomitów” nadal Cię będą gościć? Robert Biedroń: I podniecać, oczywiście. – Ale tam Cię mogą sfotografować, a jesteś posłem. Robert Biedroń: To będziesz miał co oglądać! Nie chciałbym stracić swojej osobowości dla parlamentu, nie warto. – Ale może coś za coś? Jesteś parlamentarzystą… Robert Biedroń: I? Ludzie mnie wybrali jako Roberta Biedronia, dostałem 17 tysięcy głosów – prawie tyle samo co Leszek Miller – i wiedzieli, na kogo głosują. Teraz będę w parlamencie, a za cztery lata mogę nie być, a sobą warto pozostać zawsze. Nie, zamierzam tam chodzić, niech robią zdjęcia, będą mieli o czym pisać. Rozmawiał Piotr Najsztub Zdjęcia Zuza Krajewska & Bartek Wieczorek Stylizacja Marcin Teodor Żarczyński Charakteryzacja Joanna Biernacka-Pettit Produkcja sesji Ula Szczepaniak