Paweł Pawlikowski najlepszym reżyserem festiwalu w Cannes 2018!
Paweł Pawlikowski najlepszym reżyserem w Cannes 2018! Otrzymał Złotą Palmę za film Zimna wojna! Kto jeszcze znalazł się na liście laureatów?
Paweł Pawlikowski został nagrodzony w Cannes za film „Zimna wojna”. Złota Palma w Cannes 2018 za najlepszą reżyserię trafiła do Pawła Pawlikowskiego! Najnowszy film Pawlikowskiego już podczas premiery na festiwalu filmowym w Cannes dostał owację na stojąco. Krytycy na całym świecie rozpisywali się o geniuszu polskiego twórcy. I od początku wróżyli tej produkcji sukces! Oscary 2017 - najlepsze kreacje gwiazd Przewidywania mediów i krytyków filmowych spełniły się. Swoją nagrodę Paweł Pawlikowski zadedykował Januszowi Głowackiemu, który obok Pawlikowskiego i Piotra Borkowskiego odpowiadał za reżyserię filmu. Głowacki zmarł w sierpniu 2017 roku. W Polsce Pawlikowski najbardziej znany jest z filmu Ida z 2013 roku z Agatą Kuleszą i Agatą Trzebuchowską w rolach głównych. Film otrzymał Złote Lwy za najlepszy film na festiwalu filmowym w Gdyni, później nagrodzono go Orłem za najlepszy film i za najlepszą reżyserię. W 2015 roku Pawlikowski zdobył Oscara za Idę. Reżyser nie osiada jednak na laurach i już szykuje kolejną produkcję! Serdecznie gratulujemy! Cannes 2018 - lista laureatów. Kto dostał Złotą Palmę Nagrody za najlepszy scenariusz otrzymali: Alice Rohrwacher za Happy as Lzzaro oraz Nadar Saeivar i Jafar Panahi za film Three Faces. Najlepszym aktorem został Marcelo Fonte, za rolę w filmie Dogman. Z kolei nagrodę dla najlepszej aktorki otrzymała Samal Jesljamowa za rolę w filmie Ayka. Specjalną Złotą Palmę zdobył Jean-Luc Godard za film Image Bok. A Nagroda Jury powędrowała do Nadine Labaki za film Capharnaum. Druga co do ważności nagroda festiwalu (Grand Prix Jury) trafiła do Spike'a Lee za Black Klansman. Najlepszym filmem, który otrzymał Złotą Palmę, okazał się Shoplifters w reżyserii Hirokazu Koreedy. Film familijny "Serce, serduszko""Obywatel" Jerzego StuhraBartłomiej Topa o filmie "Obce niebo"
MasterClass - sztuka konwersacji z Andrzejem Sewerynem - relacja
Gościem Małgorzaty Domagalik podczas tego szczególnego spotkania był wybitny polski aktor, reżyser teatralny i filmowy.
W czwartek 1 lutego na 50. piętrze apartamentowca Złota 44, odbyło się pierwsze spotkanie z nowego cyklu „MasterClass - sztuka konwersacji”, gościem Małgorzaty Domagalik był najwybitniejszy polski aktor, reżyser teatralny i filmowy oraz pedagog - Andrzej Seweryn. Podczas osobistego i kameralnego spotkania przy jednym stole usiedli ci, którzy celebrują chwile i dla których niewyreżyserowany spektakl twórczej rozmowy z drugim człowiekiem stanowi wartość samą w sobie. Koncepcja spotkań oparta jest na zawodowym doświadczeniu Małgorzaty Domagalik w przeprowadzeniu wywiadów psychologicznych z osobistościami świata kultury, biznesu i polityki. Oprócz Mistrza przy stole tego wieczoru zasiada tylko 30 osób co zapewnia intymny charakter całego spotkania. Podczas pierwszego MasterClass rozmawiano m.in. o inspirujących zdarzeniach i przełomowych decyzjach w życiu Andrzeja Seweryna. O jego twórczej postawie i życiowych przemyśleniach, o roli marzeń oraz filozofii codzienności. Mistrz opowiadał o zawodowym etosie, odnosił się do wspomnień, ważnych ludzi i życiowych momentów. Małgorzata Domagalik pytała i prowokowała gościa wieczoru do poruszenia tematów, o jakich dotąd publicznie nie rozmawiał. „Mój pierwszy gość - Andrzej Seweryn - przeszedł samego siebie. Wzruszał, bawił, opowiadał o tym, jacy mistrzowie go ukształtowali, o życiu bez maski i przyjaciołach, którzy go otaczają. Fascynująco opowiadał o teatrze, kulisach zawodu oraz serdecznie dyskutował z uczestnikami kolacji. Sypał anegdotami jak z rękawa. Ogromnie nas to cieszy, że w jakimś sensie otworzyliśmy nowe perspektywy do rozmowy z drugim człowiekiem. Wspólnej wymiany myśli i emocji. Wierzymy w sens takich spotkań, które utwierdzają nas tylko w przekonaniu, że życie, to nie próba generalna i że trzeba korzystać z szansy szczerej rozmowy” – mówi Małgorzata Domagalik, moderatorka spotkania. Takie spotkania zaplanowane są raz w miesiącu. Kolejna rozmowa z cyklu ma odbyć się w połowie marca 2018 roku. Gościem będzie Wojciech Pszoniak. Bilety można nabyć na hitsalonik.pl. Spotkanie odbyło się dzięki wsparciu: Nespresso, Albert Riele, Fuji Film, Remy Martin, Restauracja Plato, Archidzieło, Max Benjamin, Steinway&Sons, Stowarzyszenie im. Ludwiga van Beethovena. Za materiały video i foto odpowiada I like photo. Partnerem produkcji była agencja Bloom box. Czytaj też: Polki na Kilimandżaro - jak wygląda życie w obozie w wysokich górachWidzowie pokochali „Narzeczonego na niby” – obejrzało go już ponad milion osób. Na czym polega fenomen tego filmu?
Czy Agnieszka Holland dostanie Oscara za "W ciemności"?
Już za kilka dni dowiemy się czy film Agnieszki Holland „W ciemności” zdobędzie Oscara w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Od momentu przyznania nominacji wszyscy fani kina trzymają kciuki, żeby nominacja zamieniła się w złotą statuetkę.
Już za kilka dni dowiemy się czy film Agnieszki Holland „W ciemności” zdobędzie Oscara w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Od momentu przyznania nominacji wszyscy fani kina trzymają kciuki, żeby nominacja zamieniła się w złotą statuetkę. „W ciemności” to produkcja polsko-niemiecko-kanadyjska opowiadająca prawdziwą historię Polaka Leopolda Sochy, który podczas II wojny światowej przez kilka miesięcy ukrywał w kanałach Żydów z lwowskiego getta. Światowa premiera filmu miała miejsce podczas 38. Festiwalu Filmowego w Telluride, w stanie Collorado. Amerykańscy krytycy chwalili reżyserię filmu, zdjęcia oraz grę aktorską. Na szczególne uznanie zasługuje kreacja Roberta Więckiewcza, który znakomicie nakreślił portret psychologiczny swojego bohatera. Podstawą scenariusza filmu była książka Roberta Marshalla „In the Sewers of Lvov” (“W kanałach Lwowa”). Za inspiracje posłużyły także wspomnienia jednej z ocalonych - Krystyny Chiger, które zostały opisane w książce "Dziewczynka w zielonym sweterku". W tym roku zaciśnięte kciuki będziemy trzymać u obu rąk, bowiem o Oscara walczy także Janusz Kamiński, nominowany za zdjęcia do filmu „Czas wojny”. Jest to ekranizacja powieści Michaela Morpurgo z 1982 roku. Impulsem dla autora do napisania książki były rozmowy z weteranami I wojny światowej. Słynny operator filmowy ma już na swoim koncie dwie oscarowe statuetki. Pierwszą otrzymał w 1994 roku za film Lista Schindlera w reżyserii Stevena Spielberga. Drugą otrzymał pięć lat później za Szeregowca Ryana, także w reżyserii Spielberga. Jest także laureatem innych ważnych nagród filmowych, m.in. Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA) oraz zdobywcą Złotej Żaby podczas festiwalu Plus Camerimage 2007. Miejmy nadzieję, że zarówno Agnieszka Holland jak i Janusz Kamiński nie wyczerpali swego szczęścia i w tym roku dwukrotnie będziemy mieli okazję usłyszeć gorąco wyczekiwane przez każdego z nominowanych słowa „And the Oscar goes to…”. Na ten moment musimy cierpliwe poczekać do 26 lutego, kiedy to w słynnym Kodak Theatre w Hollywood odbędzie się 84. ceremonia wręczenia Oscarów. Fot. MWMedia Źródło: www.artivia.pl
Do rozdania najważniejszych nagród filmowych zostało mniej niż miesiąc. Wraz z ogłoszeniem nominacji rozpoczęły się spekulacje i przewidywania krytyków. Zakłady zaczęli przyjmować bukmacherzy, a producenci rozpoczęli regularny lobbing, aby do swojej kandydatury przekonać jak najwięcej członków Akademii Filmowej.
Do rozdania najważniejszych nagród filmowych zostało mniej niż miesiąc. Wraz z ogłoszeniem nominacji rozpoczęły się spekulacje i przewidywania krytyków. Zakłady zaczęli przyjmować bukmacherzy, a producenci rozpoczęli regularny lobbing, aby do swojej kandydatury przekonać jak najwięcej członków Akademii Filmowej. Każdy śledzący temat ma swoje typy. Które więc należą do większości? Dla kogo luty skończy w zawodowym blasku i chwale? Spójrzmy na najważniejsze kategorie. [CMS_PAGE_BREAK:Najlepszy film] Najlepszy film Nominacje: "Czarny łabędź" "Fighter" "Incepcja" "Wszystko w porządku" "Jak zostać królem" "127 godzin" "The Social Network" "Prawdziwe męstwo" "Do szpiku kości" "Toy Story 3" Wygrany: Po raz kolejny Akademia zdecydowała się nominować aż dziesięć filmów. Nie zmienia to faktu, że w prawdziwe szranki staną dwa, maksymalnie trzy tytuły. Jeśliby zawierzyć statystykom przyznanych już nagród, statuetka powędruje do "The Social Network". Film od kilkunastu miesięcy zbiera kolejne nagrody. Ostatnio dołączył do nich też Złoty Glob, który powszechnie uznawany jest za najbardziej miarodajny barometr oscarowy. Film Finchera to solidny dramat o złotym dziecku Ameryki. Jest doskonały w każdej filmowej klatce. Wygra. Być może? Bardzo tycie być może, takie w granicach błędu statystycznego. Jeśli jest ktoś, kto może zagrozić Fincherowi, najprawdopodobniej będzie to "Jak zostać królem". To mało prawdopodobny, ale jedyny sensowny kandydat do konkurencji. Reszta nominowana jest dla przyzwoitości. Byłoby dziwnie dawać nagrodę jednemu z dwóch nominowanych. Tak pozory zostają zachowane. [CMS_PAGE_BREAK:Najlepsza reżyseria] Najlepsza reżyseria Nominacje: Darren Aronofsky - "Czarny łabędź" David O. Russell - "Fighter" Tom Hooper - "Jak zostać królem" David Fincher - "The Social Network" Ethan Coen i Joel Coen - "Prawdziwe męstwo" Wygrany: To będzie rok Davida Finchera. Już dawno należy mu się Oscar, a sam Fincher bez wątpienia plasuje się wysoko na liście najbardziej interesujących reżyserów ostatnich lat. Jego filmy to niemalże bez wyjątku wydarzenia, ale nagrody do tej pory jakoś go omijały. Fincher dostanie Oscara zasłużenie, chociaż „The Social Network” to nie jest jego najlepszy film. Ta statuetka będzie swoistą nagrodą za całokształt. Zasłużoną. Za talent. Za wizję. Za nasze filmowe przygody. Być może? Nie będzie być może. Fincher jest w tym roku bez konkurencji. Nie zagrożą mu nawet bracia Coen, których Akademia bardzo lubi. Coenowie łączą w swoich filmach ambicję i czystą komercyjną rozrywkę. Ale to nie pomoże im tym razem. Na nominacji się skończy. [CMS_PAGE_BREAK:Najlepsza rola pierwszoplanowa] Najlepsza rola pierwszoplanowa Nominacje: Javier Bardem - "Biutiful" Jeff Bridges - "Prawdziwe męstwo" Jesse Eisenberg - "The Social Network" Colin Firth - "Jak zostać królem" James Franco - "127 godzin" Wygrany. Pochylmy głowy przed królem. Wydaje się, że nic nie stoi już Colinowi Firth'owi na drodze do Oscara. Brytyjski aktor zebrał już za swoją rolę w "Jak zostać królem" większość światowych nagród filmowych. Nominowany już za role dramatyczne, Firth nigdy nie zdobył Oscara, który wydaje się mu być już dawno należny. Jego pokaz w roli króla Jerzego zachwyca krytyków na całym świecie, zgodnie stwierdzających fakt, że Firth wspiął się na wyżyny kunsztu aktorskiego Być może? Jeśli ktoś może zabrać Firth'owi wymarzoną statuetkę to tylko Jesse Eisenberg czyli filmowy założyciel Facebooka w "The Social Network". Amerykanie lubią historie o ludziach, którzy sami doszli do swoich wielkich fortun, realizując tym samym mityczny amerykański sen "od pucybuta do milionera". Lubią Marka Zuckerberga, który - mimo ogromnego sukcesu - wydaje się dalej być dość zwyczajnym, uprzejmym młodym człowiekiem. Lubią też aktorów, którzy - do tej pory znani z mało wyrafinowanych i raczej niewymagających ról - teraz dostali okazję do zaprezentowania w pełnej krasie swojego talentu. Jesse, trzymamy kciuki. Jeśli nie w tym roku, to na pewno niedługo. [CMS_PAGE_BREAK:Główna rola żeńska] Główna rola żeńska ...czyli pierwszy raz od lat bez Meryl Streep Nominacje: Annette Bening - "Wszystko w porządku" Natalie Portman - "Czarny łabędź" Nicole Kidman - "Między światami" Jennifer Lawrence - "Do szpiku kości" Michelle Williams - "Blue Valentine" Wygrana: Czyli dawno już spóźniony Oscar dla Natalie Portman. Ta niezwykle utalentowana, wyjątkowa aktorka, pamiętna w każdym w filmie, w jakim gra. To dzięki niej "Czarny Łabędź" nabrał takiego rozgłosu. Film zbiera mieszane recenzje, jednak wobec Portman krytycy są zgodni: jeśli nie teraz, to ktoś chyba się na dziewczynę uwziął. Być może? Bardzo, bardzo małe może. Z pozostałych czterech kandydatek, największe (co nie znaczy, że duże) szanse zagrozić Portman ma Nicole Kidman. Ona także zbiera doskonałe recenzje za swoją rolę. Według krytyków filmowych, nawet jednak ona nie da rady zabrać Portman Oscara. Zwłaszcza, że sama ma już statuetkę na swoim koncie, podczas gdy Natalie Portman ma jedynie same nominacje. P.S. Na Meryl Streep nie przyjdzie nam długo czekać. "The Iron Lady", czyli film o życiu Margaret Thatcher wchodzi na ekrany już w tym roku. Krytycy już przewidują, że po 16 nominacjach, Streep odbierze w końcu trzeciego Oscara. [CMS_PAGE_BREAK:Najlepszy aktor drugoplanowy] Najlepszy aktor drugoplanowy Nominacje: Christian Bale - "Fighter" John Hawkes - "Do szpiku kości" Jeremy Renner - "Miasto złodziei" Mark Ruffalo - "Wszystko w porządku" Geoffrey Rush - "Jak zostać królem" Wygrany: Tutaj nie ma zdecydowanego faworyta. Jeśliby wierzyć Globom, Oscara dostanie Christian Bale, za film „Fighter”. To film stworzony do nagradzania, na faktach, ze stosownym przesłaniem, odpowiednio dramatyczny. Bukmacherzy stawiają na Bale'a. Krytycy raczej też. Być może: Być może jednak Geoffrey Rush. To wielki, ogromnie zasłużony aktor. Jego rola w "Jak zostać królem" nie przeszła bez echa. Najprawdopodobniej nie da mu to Oscara, ale kto wie – na pewno nie jest bez szans. W rankingach idzie tuż za Bale'em. Na pewno statuetkę odbierze jeden z nich. [CMS_PAGE_BREAK:Najlepsza aktorka drugoplanowa] Najlepsza aktorka drugoplanowa Nominacje: Amy Adams - "Fighter" Helena Bonham Carter - "Jak zostać królem" Melissa Leo - "Fighter" Hailee Steinfeld - "Prawdziwe męstwo" Jacki Weaver - "Królestwo zwierząt" Wygrany: Tym razem trudno przewidzieć. Największe szanse wydają się mieć grające w filmie "Fighter" Amy Adams i Melissa Leo. Oscara najprawdopodobniej dostanie ta pierwsza, chociaż zdania są podzielone. Być może: Najwięcej nominacji dostał w tym roku film "Jak zostać królem". Być może dlatego Oscar może przypaść w udziale Helenie Bonham Carter. Jej rola - jak ich większość - jest niezapomniana. Na pewno na niego zasługuje. Nie tylko za ostatnią rolę. Kto najwięcej? Zobaczymy już niedługo. W nominacjach prowadzi "Jak zostać królem" i to najprawdopodobniej temu filmowi przypadnie najwięcej nagród Akademii Filmowej. Nie zdobędzie jednak tych najważniejszych, a to czyni zwycięstwo liczebne znacznie mniej słodkim. To będzie noc "The Social Network". Najprawdopodobniej. Prawie na pewno. Zobaczymy. Niedługo.
Straszny w dobrym sensie tego słowa. Stosownie obrzydliwy, jedynie minimalnie naciągany. Zdecydowanie dla widzów o mocnych nerwach. Można się porządnie przestraszyć, nawet jeśli sequel to w gruncie rzeczy powielenie tego co już było w oryginale. Ciekawe tylko, czy będzie część trzecia?
Straszny w dobrym sensie tego słowa. Stosownie obrzydliwy, jedynie minimalnie naciągany. Zdecydowanie dla widzów o mocnych nerwach. Można się porządnie przestraszyć, nawet jeśli sequel to w gruncie rzeczy powielenie tego co już było w oryginale. Ciekawe tylko, czy będzie część trzecia? Pierwsza część Zejścia sprzedała się świetnie, mimo iż w gruncie rzeczy była dość schematycznym horrorem. Ale cóż, nawet ze schematów trzeba umieć odpowiednio czerpać. Nadwornym obowiązkiem horroru jest przecież straszyć widza, a gdzie można zrobić to lepiej niż pod ziemią, w ciemnych jaskiniach, gdzie bohaterki muszą zmierzyć się z morderczymi kreaturami, ścigającymi ich na doskonale znanym sobie terenie? Zejście straszyło i to straszyło porządnie a żądni adrenaliny widzowie tłumnie szturmowali kina. Trudno zatem było nazwać niespodzianką to, że zadecydowano o powstaniu sequela. Horrory są zresztą stosunkowo łatwe do nakręcenia części kolejnych. Wystarczy sięgnąć do sprawdzonych metod z innych horrorów i z części oryginalnej. Nie wolno obniżyć poziomu w stosunku do części pierwszej. I oto mamy przepis gotowy. Będzie horror. Będą zyski. Bo przecież przede wszystkim właśnie o to chodzi. A tutaj na dodatek, wszystko podane będzie w bardzo dobrej formie. Zejście 2 zaczyna się zaledwie dwa dni po części pierwszej. Sarah Carter, jedyna ocalała z feralnej damskiej wycieczki, wydobywa się na powierzchnię w stanie szoku. Nie pamięta nic, co działo się z nią czy też co stało się z jej przyjaciółkami. Miejscowy szeryf nie bardzo dowierza w amnezję, dlatego zmusza dziewczynę aby ponownie zeszła pod ziemię jako część grupy ratunkowej. Kiedy Sarah odzyskuje pamięć, dla niektórych jest już za późno… Niby wszystko już było, ale czy zakochany w horrorach widz, nie zdecyduje się obejrzeć tego raz jeszcze? Jon Harris wie doskonale, że nadrzędnym obowiązkiem horroru jest straszyć, dlatego nie dziwaczy, sięgając po sprawdzone, znane i skuteczne chwyty. Ma do dyspozycji doskonały plan podziemnych grot. Stosownie strasznych, kiedy trzeba całkowicie ciemnych, zaludnionych potworami. Potworami, które – przyznać trzeba – przybierają kształt całkowicie dla nas widoczny i to kształt straszny. Nie ma mowy o graniu cieniem czy też światłem, nie, tutaj zabijają prawdziwe, niezmiernie uplastycznione monstra, równie plastycznie dobierające się do swoich ofiar. I oczywiście, miejscami jest tutaj naprawdę obrzydliwie, czasami nawet bardzo. Scenariusz sprowadzony jest – a jakże - do próby ucieczki z podziemi i eksterminacji kolejnych członków grupy. Jest krzyk, krew i morderstwa. Nie ma tutaj nic, czego nie byłoby w części pierwszej. Ale nie uwierzę, że ktoś, kto wybrał się dobrowolnie do kina, będzie oczekiwał czegoś więcej. Fot. Filmweb
W poniedziałek o godz. 14 szwajcarskie ministerstwo sprawiedliwości poinformowało, że reżyser nie zostanie wydany Stanom Zjednoczonym.
W poniedziałek o godz. 14 szwajcarskie ministerstwo sprawiedliwości poinformowało, że reżyser nie zostanie wydany Stanom Zjednoczonym. W 1977 roku Roman Polański zgwałcił trzynastoletnią wówczas Samanthę Geimer. Na podstawie jej zeznań reżysera skazano na czterdzieści dwa dni pozbawienia wolności. Polański odbył swoją karę, lecz gdy wyszedł z kalifornijskiego więzienia prowadzący tę sprawę sędzia Laurence Rittenband zmienił zdanie. Postanowił złamać warunki ugody zawartej między stronami i wydać wyrok skazujący. Podobno chodziło mu o zyskanie rozgłosu i rozkręcenie własnej kariery, w związku z czym Roman Polański nie miał szans na sprawiedliwy proces. Groziło mu dożywocie. W tej sytuacji nie miał innego wyjścia, jak tylko spakować walizki i wyjechać ze Stanów Zjednoczonych, do których już nigdy więcej nie wrócił, nawet w celu odebrania Oscara za "Pianistę" (2002). Pomimo upłynięcia ponad trzydzietu lat od momentu postawienia pierwszych zarzutów, reżysera aresztowano z ramienia amerykańskiej prokuratury. Zatrzymania Romana Polańskiego dokonano 27 września 2009 roku w Szwajcarii, do której przybył w celu odebrania nagrody za całokształt twórczości podczas festiwalu filmowego w Zurychu. Sprawa Polańskiego podzieliła polskich polityków i artystów. Wywołała skrajne emocje. Z jednej strony nie godzi się, by z powodu tak przedawnionej sprawy aresztować wielkiego reżysera, tak zasłużonego dla branży filmowej i świata kultury. Z drugiej strony konsekwencją każdego przewinienia jest kara, a gwałt na nieletniej – to nie podlega nawet dyskusji – jest jednym z najcięższych wykroczeń, jakich może dopuścić się człowiek. Spór o to, czy Polański powinien zostać skazany na dożywocie, czy nie trwał ponad dziesięć miesięcy. Dziś jednak wiadomo, że do tego nie dojdzie. Po dziesięciu miesiącach aresztu w sprawie sprzed trzydziestu lat szwajcarska minister sprawiedliwości Eveline Widmer-Schlumpf oświadczyła, że ekstradycji nie będzie, ponieważ „nie można wykluczyć z całkowitą pewnością błędu we wniosku ekstradycyjnym USA". To ostateczny werdykt szwajcarskiego wymiaru sprawiedliwości, od którego Stany Zjednoczone nie mają możliwości odwołania. Romanowi Polańskiemu zdjęto elektroniczną bransoletkę. Reżyser bez przeszkód może poruszać się po Szwajcarii. Z nieoficjalnych źródeł wiadomo, że wyjechał w nieznanym kierunku. Fot. MWmedia
Wywiad z Robem Marshallem - reżyserem filmu "Nine -Dziewięć"
Reżyser uhonorowanego 6 Oscarami i 3 Złotymi Globami „Chicago“ powraca na ekrany kin z kolejnym musicalem, który aż skrzy się od gwiazd. „Nine – Dziewięć“ to popis aktorski takich sław światowego kina, jak Daniel Day Lewis, Nicole Kidman, Penelope Cruz, Marion Cotillard, Kate Hudson, Judi Dench czy Sophia Loren, a jednocześnie ambitny projekt inspirowany nie tylko broadway’owskim spektaklem, ale również klasyką kina lat 60‘.
Reżyser uhonorowanego 6 Oscarami i 3 Złotymi Globami „Chicago“ powraca na ekrany kin z kolejnym musicalem, który aż skrzy się od gwiazd. „Nine – Dziewięć“ to popis aktorski takich sław światowego kina, jak Daniel Day Lewis, Nicole Kidman, Penelope Cruz, Marion Cotillard, Kate Hudson, Judi Dench czy Sophia Loren, a jednocześnie ambitny projekt inspirowany nie tylko broadway’owskim spektaklem, ale również klasyką kina lat 60‘. Czy ma Pan już dość przenoszenia musicali na ekran kinowy? Rob Marshall: Gdy skończyliśmy montować „Nine - Dziewięć“ przeżyłem taki moment, jaki przeżywał bohater filmu, Guido Contini. Miałem w głowie totalną pustkę i czułem się kompletnie wypalony. Musicale są częścią mojego życia, mojej tożsamości i dlatego jestem pewien, że nie poprzestanę na „Nine - Dziewięć“. Mimo, że produkcja tego filmu była długim i wyczerpującym procesem, na pewno do tematu musicalu będę chciał jeszcze wrócić. W jaki sposób udaje się Panu dostrzec w aktorach to, że będą w stanie zaśpiewać i zatańczyć w Pana musicalu? Udało się to Panu już przy okazji „Chicago“, a teraz przy okazji „Nine – Dziewięć“. Jakiś nadludzki zmysł? Rob Marshall: Uważam, że moja praca polega na służeniu aktorom i wydobywania z nich jak najwspanialszych i często ukrytych talentów, o których być może nie mają pojęcia. Casting jest dla mnie bardzo ważny. Zwracam uwagę nie tylko na poszczególne nazwiska, twarze, osoby, osiągnięcia, ale także indywidualne cechy. Nie chcę po prostu wypełnić poszczególnych postaci ich odtwórcami, ale stworzyć je od początku do końca pracując wspólnie z aktorem. Ponieważ to jest moje życie i spędzam z nimi czas, wymagam od nich czegoś jako reżyser. Jednak kręgosłupem mojej pracy jest właśnie to czym im służę – daję im film, w którym mogą pokazać się z jak najlepszej, zaskakującej strony. Miałem na planie najlepsze aktorki i aktorów na świecie, najwspanialsze towarzystwo jakie można sobie wyobrazić. Zależało mi bardzo na stworzeniu atmosfery, w której będą się dobrze czuć, w której mogliby swobodnie pracować i nawet przeklinać te godziny prób. Każdego dnia mieliśmy obawy czy nasz projekt w ogóle osiągnie zamierzony cel. Ja chciałem przede wszystkim dać poczuć się aktorom swobodnie, żeby mogli dać z siebie to co najlepsze w tym konkretnym projekcie. Musicale kojarzą się z wesołymi historiami, tańcem, śpiewem, radością, a tymczasem historia Guido Continiego jest raczej smutna. Jak udało się Panu zmienić historię podłamanego Włocha w musical filmowy? Rob Marshall: „Nine - Dziewięć“ nie jest typowym musicalem. Nie podąża za tym samym typem narracji. Dramat przeplata się z komedią, historia cofa się do przeszłości, wybiega w przyszłość. Nasz materiał wyjściowy w postaci filmu „8 i pół“ miesza fantastyczne wizje z rzeczywistością i wspomnieniami w sposób płynny, więc postanowiłem czerpać jak najwięcej z tego podejścia w naszym filmie. Dlatego też chciałem zrobić adaptację scenicznej wersji „Nine - Dziewięć“ również jako musical, ponieważ wiedziałem, że moglibyśmy wnieść do historii muzykę. Najtrudniejszą rzeczą w tworzeniu filmowego musicalu jest wytłumaczenie dlaczego postacie nagle zaczynają śpiewać. Gdy zacząłem szukać kolejnego projektu, który mógłbym przerobić na filmowy musical, chciałem znaleźć coś, co ma silną historię. „Nine - Dziewięć“ zaczyna się dość lekkimi tonami, ale nie miałem wątpliwości, co do tego by kontynuować historię rozpadającego się małżeństwa Guido i jego problemów z filmem w formie musicalu. Rozpoczęcie zdjęć do „Nine - Dziewięć“ było opóźnione m.in. z powodu problemów z obsadą. Rob Marshall: Jestem niezwykle dumny z aktorów, jakich udało nam się pozyskać. Każdy z nich poświęcił swoje serce i mnóstwo energii, żeby film wyglądał właśnie tak, jak wygląda. To wynik kolektywnej pracy, a każda z osób wykonała swoje zadanie na jak najwyższym poziomie. Każda z aktorek została obsadzona w roli, o którą się ubiegała. Wiedziały dokładnie jak zbudować swoją postać, ukształtować ją. Mam nadzieję, że widzowie będą mieli tyle samo radości, co ja oglądając „Nine - Dziewięć“ po raz kolejny. Jak udało się Panu obsadzić w jednym filmie tyle pięknych kobiet? Nie zawstydzały Pana przy pracy? Rob Marshall: Musiałem się szczypać każdego ranka po wejściu na plan, żeby uwierzyć, że rzeczywiście mi się udało zebrać taką obsadę. Są tak piękne i utalentowane, że każdego dnia czułem się przepełniony i nasycony ich obecnością. Musiałem jednak oddzielić od siebie dwie sprawy: to, kim są te wszystkie niesamowite kobiety i to, kim mają się stać w filmie. Mieliśmy tak dużo pracy i tak dużo do zrobienia w krótkim czasie, że skupialiśmy się głównie na tym. Jednak zebranie tej wymarzonej dla mnie obsady było naprawdę niezwykłym osiągnięciem i radością. Mieliśmy w sumie sześć tygodni prób i dwa tygodnie wstępnych zdjęć i przez ten czas stworzyliśmy prawdziwą grupę przyjaciół. Gdy tworzy się musical robi się rzeczy, których zwykle aktorzy nie robią w filmie. Mieliśmy to szczęście, że ciężko pracując wspólnie nad „Nine -Dziewięć“, wytworzyła się między nami nić przyjaźni i myślę, że to widać w filmie. Naprawdę rzadka rzecz. Wszyscy jechaliśmy na tym samym wózku, bo pracowaliśmy przy tym samym projekcie. Widziałem, jak aktorzy nawzajem się wspierali. Pamiętam jak Daniel Day-Lewis wspierał Penelope Cruz podczas nagrania piosenki „Call from the Vatican“. Jej występ wygląda tak naturalnie i łatwo, nie widać w tym jej naprawdę ciężkiej pracy. Penelope miała dosyć, doskwierały jej odciski na dłoniach od ciągłego trzymania lin, a Daniel dopingował ją krzycząc „Jesteś wojowniczką!“ Taka atmosfera przyjacielskiej współpracy panowała wśród całej obsady. Największa niespodzianka dla Pana podczas pracy nad filmem? Rob Marshall: Powiem szczerze – Kate Hudson. Gdy Kate tylko weszła do pokoju na przesłuchanie niesamowicie zaskoczyło mnie to, jak pięknie potrafi śpiewać, a gdy zaczęła się ruszać w takt muzyki, zmieniła się w prawdziwie profesjonalną tancerkę! Tak naprawdę specjalnie dla Kate stworzyliśmy całkiem nową postać w filmie – dziennikarkę Stephanie. Było mi bardzo miło mieć amerykańską dziewczynę w filmie, ponieważ w dużej części jest to jednak film europejski. Kate nas po prostu powaliła na kolana i jestem niezwykle dumny z tego, czego dokonała w tym filmie. Jak wspomina Pan współpracę z Anthony’m Minghellą, dla którego „Nine - Dziewięć“ było ostatnim projektem przed śmiercią? Rob Marshall: Anthony Minghella bardzo nam pomógł przy scenariuszu na etapie, gdy ani ja, ani współautor, Michael Tolkin, nie byliśmy w stanie już nic dodać ani poprawić. Mieliśmy za dużo pobocznych wątków, nie wiedzieliśmy jak zakończyć film, plątaliśmy się w postaciach. Uważam, że jedną z najgenialniejszych rzeczy, jakie Anthony Minghella zrobił było to, że zasugerował nam przeniesienie zakończenia z plaży do studia filmowego. Pomysłem Anthony’ego było także to, żeby rozbudować postać graną przez Judi Dench. Jego ostatnim napisanym słowem było „Akcja!“. Według mnie nie ma lepszego zakończenia dla tej historii, także z punktu widzenia reżysera i autora scenariusza. FOT. www.fusedfilm.com Joanna Ozdobińska/ Nowy Jork
Powroty nigdy nie bywają proste... Wywiad z Markiem Bukowskim
Marek Bukowski powrócił z aktorskiego niebytu po 10 latach przebywania w nim. Teraz można go podziwiać w serialu "Przystań" TVP, w którym gra rolę Grzegorza, ratownika WOPR. O tym, jak bardzo grana przez niego postać jest mu bliska, co robił, gdy nie można go było zobaczyć na szklanym ekranie, jak spędza wolny czas i czy wziąłby udział w "Tańcu z Gwiazdami", gdyby pojawiła się taka propozycja, możecie przeczytać u nas.
Marek Bukowski powrócił z aktorskiego niebytu po 10 latach przebywania w nim. Teraz można go podziwiać w serialu "Przystań" TVP, w którym gra rolę Grzegorza, ratownika WOPR. O tym, jak bardzo grana przez niego postać jest mu bliska, co robił, gdy nie można go było zobaczyć na szklanym ekranie, jak spędza wolny czas i czy wziąłby udział w "Tańcu z Gwiazdami", gdyby pojawiła się taka propozycja, możecie przeczytać u nas. Gdzie się Pan podziewał przez ostatnie 10 lat? Odpoczywał od czegoś? Nie dostawał propozycji od filmowców? Pracę w zawodzie aktora rozpocząłem bardzo młodo. Dostałem wówczas wiele ciekawych ról i ważne nagrody. Kolejne propozycje nie do końca mnie satysfakcjonowały. Potrzebowałem oddechu, chciałem poznać kino z drugiej strony i sam produkować filmy. Dzięki przerwie nabrałem dystansu i świeżego spojrzenia na zawód aktora. Czy dla aktora tak długa nieobecność w świadomości widzów to nie jest przypadkiem artystyczne samobójstwo? Wyznaje się zasadę, że nieważne, ile się gra, ale jak. Dla mnie artystyczne samobójstwo to branie udziału w projektach, które robi się na siłę. Nie uważa Pan, że to trochę późno, w wieku 40 lat, „reanimować” swoją karierę aktorską? Powroty nigdy nie bywają proste i są czasem trudniejsze niż debiuty. Z drugiej strony czuję, że jestem teraz w świetnej formie. Zarówno z branży, jak i od widzów otrzymuje wiele sygnałów, jak bardzo się cieszą, mogąc mnie ponownie oglądać na ekranach. Co Pana skłoniło do zabawy w produkcję filmową? To jest ostatnio dość popularne zajęcie aktorów, którzy albo porzucili zawód aktorski, albo nie mając innego źródła dochodu, bo reżyserzy jakoś przestali pukać do ich drzwi z propozycjami, zabrali się za robienie filmów? Kino jest cudowną przygodą, która wciąga na całego. Jeśli już się złapie bakcyla, to chce się je poznać z obu stron. Tworzenie historii jest fantastycznym doznaniem. Zawsze chciałem to robić. Przygodę z filmem rozpocząłem jako aktor, ale czułem, że muszę stanąć za kamerą. Myślę, ze wiele osób z naszej branży odczuwa potrzebę rozwinięcia skrzydeł, bo kocha to, co robi. Jak się to Panu podoba: patrzenie na film z drugiej strony kamery, instruowanie aktorów, dobrze się Pan w tym czuje? Dzięki temu doświadczeniu doceniłem pracę aktorów. Uświadomiłem sobie, że to ciężkie zajęcie, które kosztuje sporo stresu. Moje osobiste doświadczenia jako aktora nigdy takie nie były. Wcielanie się w role przychodzi mi zazwyczaj z lekkością, bez obciążeń. Ale wiele osób ma inaczej. Zwłaszcza, gdy są to role wymagające choćby zmiany fizycznej, gdy na przykład trzeba przytyć 20 kilogramów, czy poddać się eksperymentom na własnej psychice. To wymaga często ogromnego wysiłku i poświęcenia. Co Pan woli: teatr, serial czy film? Bliskie mi są zarówno film, jak i serial. Dzięki nim możemy widzom proponować zupełnie nierealną rzeczywistość. Współcześnie seriale znaczą też zupełnie co innego niż klika lat temu. Wiele produkcji serialowych jak „Dr House” czy „Gotowe na wszystko” można porównywać z najlepszymi filmami długometrażowymi. Status serialu za granicą bardzo wzrósł – w Polsce niedługo będzie podobnie. Jak to się stało, że pojawiła się propozycja zagrania w „Przystani”? Sam Pan się „dobijał” o rolę? Czy może telefon zadzwonił? Propozycje otrzymałem od reżysera Przystani Filipa Zylbera, z którym już wcześniej pracowałem. Ponieważ nasze wspólne poprzednie doświadczenia – film „Pożegnanie z Marią” czy kilka teatrów telewizji – były bardzo dobre, podjąłem decyzję o udziale w tym projekcie. Uwielbiam spotykać się na planie z Filipem i mam wielką nadzieję, że to nie jest nasz ostatni wspólny projekt. To cudowny człowiek. Co po „Przystani”? Jakaś kinowa produkcja, kolejny serial, może coś za granicą? W końcu Rafał Olbrychski grał już z Angeliną Jolie, Karolina Gruszka podbija filmowy rynek rosyjski... nie szuka Pan swojego miejsca w zagranicznych produkcjach? Pracuję nad wieloma projektami pozaaktorskimi, jeden z nich jest związany z Berlinem. W planach jest duża międzynarodowa produkcja, ale trudno dziś powiedzieć, czy na pewno dojdzie do skutku. Niestety, projekty artystyczne, szczególnie te tak zwane niekomercyjne, mają to do siebie, że do realizacji dochodzi w 1 na 10 przypadków. Mam nadzieję, że ten będzie miał szczęście, bo to bardzo ciekawy pomysł. Jak się Panu pracuje na planie serialu? Zawiązały się jakieś nowe aktorskie znajomości między panem a Sonią Bohosiewicz lub Pawłem Delągiem? Jestem „starym wilkiem” i praca na planie nie jest dla mnie niczym nowym. A jeśli chodzi o aktorów: Sonię, Pawła i innych, a także całą ekipę, to było rewelacyjnie – świetni ludzie, wyjątkowa atmosfera. Bliska jest pod jakimś względem grana przez Pana postać Grzegorza? Tak. Grzegorz jest indywidualistą z zasadami. Potrafi być szefem, kiedy trzeba. Stawia na uczciwość i lojalność. Ma za sobą bagaż doświadczeń, ale jednocześnie patrzy w przyszłość bez lęku. Pana nazwisko nie pojawia się w portalach plotkarskich, na okładkach tabloidów... dlaczego? Przecież teraz, dla aktora takiego jak Pan, który wraca do świata gwiazd, ważna jest dobra reklama, jakakolwiek i gdziekolwiek by nie była. Czemu Pan nie „sprzedaje siebie” na masową skalę tak, jak to robią Pańscy koledzy i koleżanki po fachu? Mam świadomość, jak istotne dzisiaj jest dla twórcy dotarcie do odbiorców. Jednocześnie ważna jest dla mnie forma, w jakiej się to robi – nie akceptuję lansowania się za wszelką cenę. Ma Pan jakiś aktorski autorytet? Dąży Pan, by osiągnąć mistrzostwo w swoim zawodzie na miarę na przykład Marka Kondrata? Marek Kondrat, Boguslaw Linda, Janusz Gajos – to są ikony, marki w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Dużo pracy i szczęśliwych zbiegów okoliczności jeszcze przede mną, żeby znaleźć się w tak zacnym gronie, ale mam nadzieję, że kiedyś mi się to uda. Wszystkie te osoby ciężką pracą, pasją i wiarą w to, co robią, osiągnęły swoją zawodową pozycję i jestem przekonany, że jest to droga, którą powinien podążać każdy aktor, żeby być naprawdę dobry w tym, co robi. Poza aktorstwem jest coś, do czego Pan ucieka, by się odprężyć po pracy? Tenis. Na korcie się najbardziej relaksuję. Koncentracja na grze bardzo mnie odpręża i odrywa od spraw codziennych. A przyjaciele? Życie towarzyskie? Ma Pan wśród znajomych tylko aktorów, czy może wręcz przeciwnie – tak, jak ucieka Pan od „gwiazdorzenia”, tak i w życiu prywatnym stara się Pan obracać wśród zwykłych ludzi spoza branży? W dobieraniu przyjaciół kieruję się ku ludziom, którym mogę ufać i w towarzystwie których dobrze się czuję. Nie ma dla mnie znaczenia, jaki mają zawód. Przyjaciele nie są dla mnie przepustką do kariery. Raczej liczą się charakter i wartości, jakie wyznają. Gdyby dostał Pan propozycję wzięcia udziału w „Tańcu z Gwiazdami” lub w „Jak Oni śpiewają”, podjąłby się Pan wyzwania? Mój śpiew porównałbym do dźwięku, jaki powstaje przy pocieraniu styropianu o szkło. Tańczę tylko na siedząco. Więc chyba się nie nadaję. Czego Pan sobie życzy na – tak naprawdę – nowej, bo znajdującej się w innej rzeczywistości, aktorskiej drodze życia? Ról, które przyniosą widzom niezapomniane przeżycia, a mi satysfakcję z podejmowanych wyznań. Rozmawiała: Magdalena Mania
Jestem wierny filmowi, który zadaje pytania
Rozmowa z Jerzym Stuhrem, aktorem, reżyserem, scenarzystą i pedagogiem.
Rozmowa z Jerzym Stuhrem, aktorem, reżyserem, scenarzystą i pedagogiem. Jak to się stało, że polonista został aktorem? Poszedłem na polonistykę, żeby sobie coś postudiować. Wiedziałem, że będę aktorem jeszcze przed pójściem na studia. W szkole dużo występowałem w różnych konkursach recytatorskich, teatrach amatorskich. Zaraz po dwóch miesiącach polonistyki zaangażowałem się w teatrze studenckim UJ, a po pierwszym roku byłem już w Teatrze Stu. Profesor Maria Dłuska, u której byłem seminarzystą, mówiła: „Z pana to nie będzie żaden filolog”. Polonistyka pomogła mi uzupełnić różne luki w wiedzy humanistycznej, bo ze szkoły średniej wyszedłem trochę niedouczony. Dlatego pomyślałem wówczas, że to byłby wstyd tak od razu pójść do szkoły teatralnej. Poza tym naszą tradycją rodzinną było studiowanie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Mój syn też poszedł na uniwersytet – z wykształcenia jest psychologiem. Jako aktor szybko zaczął Pan odnosić sukcesy – najpierw w teatrze, później w filmie. Które ze swoich doświadczeń zawodowych uważa Pan za najważniejsze w swojej karierze artystycznej? Z tym jestem bardzo ostrożny, zagrałem w swoim życiu około 100 ról. Jednak zawsze myślą będę wracał do drugiego mojego filmu – „Spokój” w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego. To była jedna z największych moich ról i to na początku kariery, a przecież nie miałem jeszcze doświadczenia. To spowodowało, że tę rolę zawsze będę pamiętał jako jeden z kamieni milowych na mojej drodze zawodowej. Sławę przyniósł Panu „Wodzirej” Feliksa Falka. Nie obawiał się Pan, że ta bardzo charakterystyczna rola utrwali pański wizerunek aktorski raz na zawsze? A tak, bałem się tego. Po „Wodzireju” odrzucałem role, tracąc różne apanaże, żeby nie przylgnęła do mnie twarz konkretnego bohatera. W „Amatorze” wyzwoliłem się z bycia wodzirejem. To był geniusz Kieślowskiego, który pierwszą sekwencję filmu poświęcił, żeby pokazać bohatera, którego grałem, jako człowieka sympatycznego, z małego miasteczka, zaopatrzeniowca, któremu rodzi się dziecko, który jest trochę nieporadny w obliczu różnych kłopotów itp. Wszystko po to, żeby widzowie polubili go i zapomnieli o mojej twarzy wodzireja. To był wielki prezent, jaki mi Kieślowski zrobił. Nie widziałem w mojej karierze artystycznej, żeby ktoś aktorowi taki podarunek złożył, żeby go wyzwolił z roli, która do niego przylgnęła. Falk, Kieślowski to reżyserzy związani z formacją zwaną „kinem moralnego niepokoju”. Ale znany jest Pan także z ról komediowych w filmach Juliusza Machulskiego. W „Seksmisji” znalazłem się przypadkowo. Machulski był wtedy młodym reżyserem, więc mogłem mu trochę „jeździć po głowie”. Zażądałem, żebyśmy się spotkali z Olgierdem Łukaszewiczem, moim kolegą, i popróbowali tekstu. Przyjechaliśmy do Łodzi, wzięliśmy scenariusz i nagle, kartkując go, mówię do Julka, że tu w ogóle nie ma dialogów między głównymi bohaterami – to przecież jakiś błąd, oni muszą ze sobą rozmawiać, wymieniać informacje, jakoś się wspierać itp. Na szczęście (śmiech) był stan wojenny, nic do roboty nie było, teatry zamknięte, no to sobie siedzieliśmy i wymyślaliśmy dialogi. W ten sposób zresztą stałem się ich współtwórcą. W zespole Kadr, w którym realizowana była „Seksmisja”, Jerzy Kawalerowicz bardzo odradzał, żebym grał w tym filmie, bo nie znał moich komediowych możliwości, a kojarzył mnie z kinem moralnego niepokoju. Mówił Julkowi: „Wiesz, to taki aktor społeczny, pociągnie ci film w stronę społeczną, a to ma być komedia”. Ale Machulski się nie ugiął. Później była już cała seria tych jego komedii i moich w nich ról. A wie Pan, która z pańskich ról jest najbardziej popularna? Pewnie inspektor Ryba w „Kilerze”. Nie. Pański występ w Opolu i piosenka „Śpiewać każdy może”. No, widzi Pani! A to było, powiedziałbym, w stanie niezupełnie trzeźwym. Napisane w restauracji „Opole” w nocy przez Jonasza Koftę i przeze mnie. Dlaczego uznany, wielokrotnie nagradzany aktor decyduje się stanąć po drugiej stronie kamery jako reżyser? W pewnym momencie mojego życia zapragnąłem wziąć większą odpowiedzialność za dzieło filmowe, nie tylko za wykonanie roli. Tym bardziej, że zaczęła mi przeszkadzać ograniczoność aktora w filmie w stosunku do teatru. W teatrze, jak podnosiła się kurtyna, to wiedziałem, że przez trzy godziny wszystko jest w moich rękach, nad wszystkim panuję, wszystkim manewruję, ja wzruszam, ja przerażam…. A w filmie z rolą można zrobić wiele bez wpływu aktora. Panem całości jest reżyser. Można z dużej roli zrobić małą, wycinając parę scen; z małej roli większą, dodając na przykład parę zbliżeń; można aktorowi wymienić głos lub całkiem usunąć go z filmu. Ponieważ ważnym etapem powstawania obrazu filmowego jest jego montaż. Pamiętam, że dla Kieślowskiego to był najcudowniejszy okres pracy nad filmem. Dniami całymi siedział w montażowni, to było stare przyzwyczajenie dokumentalisty, który z morza materiału wyciągał swój film. Tego się zresztą od niego nauczyłem. Czy miał Pan tremę, debiutując jako reżyser? Nie. Debiutant nie ma tremy. Zacząłem ją mieć dopiero przy drugim, trzecim filmie. Zdenerwowałem się jednak przed projekcją „Spisu cudzołożnic” w Gdyni. Wszedłem na salę Teatru Muzycznego, a tam pełna widownia. Nabite. Wszystko to moi koledzy, moi reżyserzy. A ja znowu po raz kolejny rzucam swoje nazwisko na szalę, na pożarcie wręcz. Uznany aktor, mogłem siedzieć na tych laurach aktora filmowego z nagrodami z tegoż festiwalu, wszystkimi, jakie można zdobyć. A ja tam nagle staję i patrzę, i widzę te spojrzenia krytyków, reżyserów, mówiące: „Cóż ten Stuhr nam teraz pokaże?” oraz „Czy kolega ma dyplom Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi?” Znalazłem się na niebezpiecznym gruncie, bo nie swoim. Mam przyjaciół aktorów za granicą, którzy reżyserują filmy, np. Bellini we Włoszech, i nikt się temu nie dziwi – są to ludzie filmu przecież. W Polsce jednak panuje niezdrowa hierarchia, którą naruszyłem wtedy pierwszy raz. Zaczął Pan robić filmy i zerwał Pan z teatrem. Zabrakło czasu na scenę? Rzeczywiście zabrakło. Krzysiek Kieślowski uświadomił mi, że jak się robi filmy, to nie wystarczy je zrealizować, trzeba im jeszcze towarzyszyć wszędzie tam, gdzie zawezwą, trzeba być ich ambasadorem. Moje życie diametralnie się zmieniło. Zacząłem się przesiadać z samolotu do samolotu. Nagle stałem się obywatelem świata, niechcący, bo globtroterem z zamiłowania nie jestem. A jakieś anegdoty z tych wypraw filmowych? Pamiętam pokaz filmu „Tydzień z życia mężczyzny” na festiwalu w San Paulo. W pewnym momencie tego filmu, jakiś człowiek na widowni zaczął płakać i to tak spazmatycznie, że go wynieśli z sali. Zastanowiłem się wtedy nad tym, czy jako artysta mam prawo tak manipulować widzem, tak zachodzić komuś za skórę. Innym razem na festiwalu w Jerozolimie znalazłem się w kłopotliwej sytuacji. Po projekcji „Dużego zwierzęcia”, filmu, który zrobiłem na podstawie scenariusza Kieślowskiego, na spotkaniu z publicznością pewna starsza pani zapytała mnie po polsku, czy Polak ma prawo robić filmy o tolerancji. Oczywiście, gdyby to było inne grono, to bym wyszedł po takim pytaniu. Ale siedzieli krytycy, twórcy filmowi. Byłem w kropce, bo jak tu nagle wytłumaczyć wszystkie te meandry naszego „szczepienia historycznego” przez ostatnie paręset lat. „Spis cudzołożnic”, swój debiut reżyserski, nakręcił Pan według prozy Pilcha, ale następny obraz „Historie miłosne” powstał już w oparciu o pański scenariusz, podobnie jak późniejsze filmy: „Tydzień z życia mężczyzny”, „Pogoda na jutro” czy „Korowód”. Jak się Pan czuje w roli scenarzysty? Ze wszystkich zawodów filmowych, które uprawiam, zawód scenarzysty sprawia mi najwięcej satysfakcji. Największą przygodą z filmem jest dla mnie napisanie go. Później to już wkrada się mozół. Nawet przedwczoraj mówiłem do żony, podczas czytania jej fragmentu nowego scenariusza, że najlepsza dla mnie frajda jest wtedy, jak ja tu przy biurku zagram sam te wszystkie postacie. Powtarzam moim studentom – młodym reżyserom – scenariusz w filmie jest najważniejszy. Wszystko można poprawić: grę aktorską (różnymi sposobami, trickami, podmianami), scenografię, zdjęcia, ale błędów w scenariuszu poprawić się nie da. Ależ to są emocje, jak siedzę przed kartką papieru lub ekranem komputera i mam 2-3 warianty zdarzeń. Czasem potrafię tak kilka dni siedzieć i nic nie napisać. To są najbardziej stresujące momenty w tej pracy. Bo dajmy na to, mam bohatera i nie wiem, czy ma się zakochać, czy nie. Oczywiście, zawsze lepiej, żeby się zakochał, ale jak się zakocha, to będzie musiał gdzieś zostać, a on ma być w drodze. I już się zaczyna rafa, którą trzeba pokonać. Dostarcza to wielu niesłychanych emocji, a wszystko zależy ode mnie. W pańskich filmach tkwi nadal tamten niepokój moralny, charakterystyczny dla polskiej kinematografii lat 70. i 80., z którą był Pan kiedyś związany. Jestem wierny ciągle takiemu filmowi, który zadaje pytania, który mówi, że nie jest nam łatwo wybierać i pochyla się nad tymi, którzy czasem wybrali źle. Nie mogę przy tym przesadzić z moją osobistą opinią, którą chcę się z widzem podzielić, żeby nie wkroczyć na teren dydaktyki, bo sztuka nie znosi moralizowania. Ale znosi to, co nazywamy przesłaniem, a Grecy nazywali katharsis. W swoich wypowiedziach filmowych chcę ponadto dawać ludziom jakąś nadzieję – jest fatalnie, ale wierzę, że może być lepiej. W zakończeniu filmu „Tydzień z życia mężczyzny”, który jest takim smutnym filmem, w ostatniej scenie dziennikarka pyta bohatera, który wyszedł z koncertu, gdzie śpiewał w chórze: „Dlaczego pan śpiewa?”. A on się tak zastanowił i odpowiada: „Bo jak śpiewam, to na chwilę czuję się lepszy”. Wspomniał Pan o swoich studentach. Jest Pan rektorem krakowskiej PWST, ale także profesorem Wydziału Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego. Czego Pan tam uczy? Prowadzę zajęcia dla młodych reżyserów. Uczę pracy z aktorem i czuwam nad przygotowywanymi przez nich etiudami. To lubię najbardziej, bo łączy to moje zawody. Pomagam moim studentom w realizacji ich etiud od pierwszego pomysłu, czyli od scenariusza, po montaż, wybór dubli i ostatnie porady. Niczego im nie narzucam, przyjmuję każdą ich propozycję. Kręcą sobie później sami w miesiącach letnich, bo moja osoba zbyt ich stresuje, zarówno młodych reżyserów, jak i młodych aktorów, którzy w mojej obecności grają bardziej dla mnie. Następnie materiał wraca do mnie i dyskutujemy nad nim, poprawiamy, montujemy. Czy ma Pan takich wychowanków, z których jest Pan dumny? Są moi wychowankowie, którzy zdobyli dużą popularność, ale są i tacy, którzy są literami pewnych zjawisk artystycznych, niekoniecznie szeroko znanych i nagłaśnianych. Wśród 10 studentów aktorstwa poświęcić dla zawodu chce się najwyżej 2-3. Reszta chce dużo pracować, zarabiać i być widzianym. Jestem dumny z takiego aktora jak Jan Frycz, który był moim uczniem i dysponuje ogromną osobowością artystyczną. Już w szkole było to widać. Takich jak on przez te kilka lat miałem może kilku. Gorzej jest z reżyserami. Bywa bowiem, że wiem, który ma talent, a nie może filmu zrobić z braku funduszy. Marek Lechki, mój ulubiony student, wystartował fantastycznie, dostał nagrodę w Gdyni za debiut „Moje miasto”. Jednak następnego filmu zrobić nie może, nikt mu nie da pieniędzy. Jest Pan ojcem wspaniałego, młodego aktora. Jak się Wam razem pracuje? Bardzo dobrze. Myślę, że mój syn ma już spore doświadczenie filmowe. W tej chwili piszę dla niego dużą rolę i nie mam wątpliwości, że sobie z nią poradzi. Dawniej zastanawiałem się: „Zagra, nie zagra? A jak nie zagra? To może lepiej skreślę tę kwestię, żeby go nie kompromitować”. A w tej chwili stawiam przed nim różne zadania całkiem swobodnie i bez obaw. Jego rola w moim nowym scenariuszu ma zabarwienie komediowe. Nie wszyscy aktorzy takie role czują, ale on tak, wyrósł przecież z kabaretu. Zresztą teatrem i kabaretem nasiąkał od dzieciństwa. W Starym miał takie siedzonko na balkonie, gdzie kładli mu kocyk. Chodził ze mną codziennie do teatru na próby, siedział i godzinami przyglądał się. Potem wszystko odgrywał - na pamięć znał „Rewizora”, rolę Nowickiego z „Nocy listopadowej” czy Treli. Siedział, siedział i wysiedział. Tak to bywa w takim zawodzie – rodzinne tradycje zdarzają się często. A propos rodziny. Co Pana skłoniło do sięgnięcia po pióro i napisania autobiograficznej książki „Stuhrowie. Historie rodzinne”? Prawdę mówiąc, to parę rzeczy. Raz, że namówiło mnie do tego wydawnictwo. Dwa, że wziąłem udział w programie telewizyjnym „Sekrety rodzinne”, do którego zaangażowano genealogów, a ci odkryli, skąd pochodzi moja rodzina – konkretnie z jakiej miejscowości w Austrii. Poza tym archiwum mojego ojca i mojego dziadka – nagle dotarło do mnie, że jestem w posiadaniu wielu pamiątek rodzinnych. Zacząłem myśleć, jak to wykorzystać. Opowiedziałem paniom redaktorkom w Wydawnictwie Literackim różne anegdoty na próbę, a one zachęciły mnie do pisania. Pomagała mi w tym pani redaktor Pawlicka. W sprawę zaangażowała się też moja córka, która zajęła się oprawą graficzną książki. Jakie ma Pan najbliższe plany artystyczne? Podjąłem się reżyserii „Emigrantów” Mrożka we Włoszech – premiera spektaklu będzie jesienią. Poza tym piszę scenariusz, który zamierzam skończyć do świąt. To będzie podróż sentymentalna w moje dzieciństwo, komedia. Mam też pokusę, żeby samemu ten film wyprodukować, bo dość mam chodzenia i proszenia się różnych decydentów. Jako aktor rozpoczynam zdjęcia do nowego filmu Jacka Koprowicza. Główną rolę gra mój syn. Akcja osadzona jest w latach 60-tych, a ja gram rolę, która wzbudzi ogromne kontrowersje – Witkacego. W planach mam też oczywiście dyplom z moimi studentami. Rozmawiała Beata Stelmach-Kutrzuba fot. MWmedia
Pochodzi z Trójmiasta, jest reżyserem. Popularność zdobył dzięki filmom niezależnym. Dziś rozwija się w dziedzinie teledysków. Zapraszam do przeczytania wywiadu z Szymonem Kołodziejczykiem.
Pochodzi z Trójmiasta, jest reżyserem. Popularność zdobył dzięki filmom niezależnym. Dziś rozwija się w dziedzinie teledysków. Zapraszam do przeczytania wywiadu z Szymonem Kołodziejczykiem. Właśnie skończyłeś pracę nad najnowszym teledyskiem. O czym będzie tym razem? Zespół chciał, aby to muzyka była na pierwszym planie. Sam obraz skupiał się na pokaz ywaniu właściwie tylko muzyków. Całość nie miała być przesycona. Marcin (jeden z zespołu MOJO) przy pierwszych rozmowach o teledysku, pokazywał mi klipy Micka Jaggera, gdzie liczy się sam dźwięk, a obraz to głównie statyczne ujęcia muzyków. Utwór opowiada o pewnej dziewczynie, trochę jakby zjawie, która nie potrafi wybrać swojego kierunku, a zespół występuje tu w roli pośrednika między nią a jakimś guru (Bóg?), które przekazuje list dziewczynie, co ma wybrać.. Muzyka blues, a taką reprezentuje zespół MOJO, jest raczej mało popularna w naszym kraju. Nie bałeś podjąć się tego wyzwania? Myślę, że podejście do tematu, który nie jest łatwy czy popularny, stanowi wyzwanie, którego warto się podjąć, gdyż na pewno pomaga to w rozwijaniu swoich umiejętności w tworzeniu klipów. Jak zaczęła się Twoja przygoda z teledyskami? Zaczęło się banalnie. Któregoś dnia zadzwonił do mnie jeden zespół z Trójmiasta z pytaniem, czy nie nakręciłbym im teledysku. Zgodziłem się i tak potem przyszły inne współprace z muzykami i jak na razie trwa to do dziś. Szerokiej publiczności znany jesteś bardziej jako reżyser kina niezależnego. Ten gatunek to już przeszłość? Chyba śmiało mogę powiedzieć, że tak. Kino niezależne dobrze wspominam, dało mi to bardzo wiele, jednak gdybym przy nim pozostał, to nie czułbym już jakiegoś rozwoju w swoich umiejętnościach, przy czym nie chcę tu umniejszać kinu OFF-owemu. Można się przy nim naprawdę wiele nauczyć, zarówno od strony technicznej, prowadzeniu aktorów, jak też od strony merytorycznej, obracania się w temacie danego filmu. Czy to znaczy, że zajmując się teraz teledyskami na dobre skończyłeś z kinem w ogóle? Z kinem jeszcze na dobre nie zacząłem [śmiech]. Ale powiem tak. Fabuła mnie naprawdę kręci. Jest dla mnie bardziej pociągająca niż inne formy, jak dokument, reportaż, itp. Masz opinię filmowego skandalisty, a w teledyskach widzimy Twoje łagodniejsze oblicze. Skąd ta zmiana? [śmiech] Oj nie dostałem jeszcze propozycji klipu, gdzie mógłbym dać pomysły swojej ciemnej strony natury [śmiech]. Uczyłeś się od najlepszych w branży. Czyje rady wspominasz najlepiej? Dużo dały mi podpowiedzi reżyserki Beaty Staszyńskiej. Ona właściwie jako pierwsza wprowadzała mnie w arkana filmowej pracy twórczej. Zawsze podkreślała, co jest ważne, a co mam sobie darować. Była stanowcza i tej stanowczości mnie uczyła. Ważną też osobą w moim życiu jest Pani Jadwiga Zajicek, która naprawdę wiele mi pokazała z dziedziny montażu na przykładzie moich prac. Mimo natłoku zajęć, pracy głównie w stolicy, studenci mogą cię spotkać jako wykładowcę Wyższej Szkoły Bankowej w Gdańsku. Co sprawia Ci większą przyjemność, nauczanie czy realizowanie? Uczyć zacząłem od niedawna, ale przyznaję, że praca jest dosyć przyjemna, tym bardziej, że nauczam czegoś ze swojej dziedziny zawodowej (realizacja cyfrowego wideo). Jednak praca twórcza daje mi ogromną satysfakcję i zbliża do czegoś, co można nazwać dla siebie prawdziwą przyjemnością. Dopiero zaczynasz z teledyskami. Masz na pewno marzenia dotyczące pracy z pewnymi artystami, jakimi? Odpowiem dosyć niezobowiązująco, niech to będzie trochę takim marzeniem, czy uśmiechem. Marylin Manson – podoba mi się to, co sprzedaje, jego wizerunek, który ma swoje odbicie w teledyskach. Przyjemnością byłoby z nim współpracować przy jakimś projekcie. Magda Piskorczyk, dla której kręciłeś teledysk do ostatniej płyty „Magda Live”, otrzymała nominację do nagrody Fryderyka 2009. To naprawdę mocny punkt Twojego portfolio. Rzeczywiście, teledysk Magdy wyszedł wyśmienicie. Na pewno przyczyniła się do tego duża współpraca z Magdą, która miała wiele swoich pomysłów, jasno wypowiadała się, co chce, a czego nie chce, umiała naprawdę rozmawiać na temat naszej wspólnej pracy, a raczej jej owocu, czyli teledysku. Uważam, że rozmowa i dochodzenie do wspólnych celów jest najważniejsze, jeżeli ma wyjść dobry klip i tak też było w przypadku Magdy,. Choć czasem mieliśmy odmienne zdania, potrafiliśmy iść na kompromisy. Plany na przyszłość. Zdradzisz nam coś? Na razie będę trzymał kciuki za Magdę na Fryderykach, a potem zobaczymy. Miałem już jedną rozmowę z zespołem, który dopiero co wydał płytę. Jak będzie i co będzie dalej, wyjdzie chyba samo. Póki co zapraszam do zapoznania się z moim najnowszym teledyskiem dla zespołu MOJO z Warszawy. Z Szymonem Kołodziejczykiem rozmawiał Klaudiusz Cholewiński Najnowszy teledysk Szymona Kołodziejczyka stworzono do piosenki „Idź, Mała”, zespołu MOJO (www.mojorecords.pl). Utwór promuję płytę „One”. Magda Piskorczyk – All of me. Myspace Szymona : www.myspace.com/xgff