Popkultura nauczyła nas romantyzować toksyczne relacje. I przez to mylimy miłość z ekscytacją
Przez lata wierzyliśmy, że wielka miłość musi być pełna dramatów, zazdrości i emocjonalnych skrajności. Problem w tym, że popkultura nauczyła nas romantyzować relacje, które w rzeczywistości często są toksyczne. "Przeminęło z wiatrem" to jeden z najbardziej wpływowych przykładów tego mechanizmu.
Kiedy obejrzałam po raz pierwszy “Przeminęło z wiatrem”, byłam jeszcze młodą nastolatką. Z przejęciem śledziłam losy Scarlett i Rhetta, a samo zakończenie filmu wprawiło mnie w ogromny smutek. Jak to, tak wielkie uczucie, tak emocjonująca relacja, nie doczekała się happy endu, na który tak bardzo liczyłam? Przez lata powtarzałam, że “Przeminęło z wiatrem” to jedna z moich ulubionych historii. Dzisiaj, jako dorosła i świadoma kobieta z własnym bagażem doświadczeń, nigdy więcej tego nie powtórzę. A to dlatego, że zdałam sobie sprawę z tego, że dałam się omamić tej opowieści i “padłam ofiarą” romantyzowania toksycznych zachowań. Bo właśnie o tym jest ten film. Dlaczego romantyczny chaos tak łatwo bierzemy za prawdziwe uczucie? Popkultura od dekad wpływa na sposób, w jaki postrzegamy miłość, relacje i emocjonalną bliskość. Kino, literatura i seriale nie tylko dostarczają rozrywki. Tworzą także wzorce zachowań, które później przenosimy do codziennego życia. To właśnie dlatego romantyczne historie mają tak ogromną siłę oddziaływania. Uczą nas, czym jest pożądanie, jak wygląda zakochanie i czego powinniśmy oczekiwać od partnera. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy fikcja zaczyna zastępować rzeczywistość. Przez dziesięciolecia kultura popularna konsekwentnie romantyzowała relacje oparte na emocjonalnym chaosie. Toksyczne zachowania przedstawiano jako dowód głębokiego uczucia, a cierpienie stawało się symbolem wielkiej miłości. Jednym z najbardziej wpływowych przykładów tego mechanizmu pozostaje "Przeminęło z wiatrem", czyli film, który przez lata funkcjonował jako jedna z najważniejszych historii romantycznych w historii kina. Relacja Scarlett O’Hary i Rhetta Butlera była przedstawiana jako pełna pasji, namiętności i niezwykłego emocjonalnego przyciągania. W rzeczywistości jednak opierała się na manipulacji, zazdrości, emocjonalnej niedostępności i nieustannej walce o dominację. To nie była zdrowa miłość. To był emocjonalny chaos pokazany jako romantyczny ideał. Współczesna psychologia relacji coraz częściej zwraca uwagę na fakt, że popkultura nauczyła nas utożsamiać intensywność emocji z głębią uczucia. Tymczasem wiele zachowań pokazywanych w filmach jako dowód namiętności w rzeczywistości może prowadzić do uzależnienia emocjonalnego, chronicznego stresu i destrukcyjnych relacji. Kiedy dłużej się zastanowić, “Przeminęło z wiatrem” pokazuje coś znacznie ważniejszego niż kinowy romans. Pokazuje mechanizm, który do dziś wpływa na nasze wyobrażenia o miłości. “Przeminęło z wiatrem” to oda do miłości bez szans Kiedy „Przeminęło z wiatrem” pojawiło się w kinach, zostało uznane za monumentalną opowieść o miłości silniejszej niż wojna, społeczne podziały i życiowe tragedie. Scarlett O’Hara i Rhett Butler mieli symbolizować ludzi połączonych wyjątkowym uczuciem, które wymyka się normom i konwenansom. Z perspektywy współczesnej wiedzy psychologicznej ich relacja wygląda jednak zupełnie inaczej. Scarlett przez większość historii manipuluje otoczeniem, wykorzystuje emocje innych ludzi i obsesyjnie idealizuje Ashely’ego Wilkesa. Rhett natomiast buduje swoją pozycję poprzez cynizm, emocjonalny dystans i potrzebę dominacji. Między bohaterami nieustannie trwa walka o kontrolę. Ich związek opiera się przede wszystkim na zazdrości, emocjonalnej niedostępności, manipulacji, sprytnemu testowaniu granic i gwałtownych konfliktach. Najpierw jedno przyciąga drugie, aby za chwilę odepchnąć. Współcześnie wiele z tych zachowań zostałoby uznanych za wyraźne sygnały toksycznej relacji. W filmie są jednak przedstawione jako dowód niezwykłej namiętności. To właśnie tutaj pojawia się niezwykle istotny mechanizm kulturowy. Widz zaczyna utożsamiać cierpienie z głębią uczucia. Skoro bohaterowie tak bardzo się ranią, ich miłość wydaje się bardziej autentyczna. Skoro nie potrafią bez siebie żyć, relacja musi być wyjątkowa. Hollywood przez lata wzmacniało ten schemat. Spokojna i stabilna relacja wydawała się zbyt mało atrakcyjna. Konflikt stał się więc podstawowym narzędziem budowania romantycznego napięcia. Dlaczego kino wybiera chaos? Jednym z najgorszych mitów dotyczących romantycznych relacji jest przekonanie, że ból często towarzyszy prawdziwej miłości. Zazdrość to oznaka głębi uczucia, a trudności i emocjonalna niepewność to elementy budujące przywiązanie. Właśnie taka wizja pojawia się często w kulturze popularnej, a spokojne, oparte na szacunku i komunikacji związki są traktowane po macoszemu. Bohaterowie ranią się nawzajem, nie potrafią ze sobą rozmawiać, bawią się w “kotka i myszkę”, a zazdrość i testowanie granic partnera ma budować napięcie. Wystawiany na takie bodźce widz może poczuć, że tak intensywne emocje to definicja prawdziwej relacji. O ile możemy powiedzieć, że przecież każdy z nas ma swój rozum, to pomyślmy o tym, jak niebezpieczny może być to mechanizm dla młodszych osób, które dopiero budują swoje wyobrażenie o związku i zaczynają doświadczać takich emocji. Jeżeli od dzieciństwa oglądają historie, w których największe uczucia rodzą się z chaosu, zaczynają podświadomie uznawać niestabilność za coś romantycznego. Kiedyś przeczytałam, że przez takie kreowanie związków w kulturze ludzie zaczynają mylić ekscytację z prawdziwym poczuciem budowania więzi. O ile ekscytacja może wynikać właśnie z takich pobudek, jak prezentują to dzieła kultury, tak zdrowa więź nie jest wcale tak spektakularna. Nie dostarcza tak silnych emocji jak dramatyczne rozstania i powroty. Dlatego kino znacznie częściej wybiera chaos niż bezpieczeństwo. Relacje podobne do tej przedstawionej w “Przeminęło z wiatrem” bywają niezwykle intensywne właśnie dlatego, że opierają się na psychologicznym mechanizmie nieprzewidywalności. Bohaterowie nie wiedzą, kiedy otrzymają uwagę, czułość i akceptację, dlatego ich zaangażowanie jest tak silne. Relacja przypomina emocjonalny rollercoaster, a organizm reaguje na takie sytuacje bardzo intensywnie. Pojawia się adrenalina, stres i napięcie, a późniejsze pojednanie daje chwilowe poczucie ulgi. Wiele osób interpretuje te silne reakcje jako dowód wielkiej miłości. Tymczasem psychologia pokazuje, że intensywność emocji nie świadczy o jakości relacji. Nie każda chemia jest zdrowa. Nie każda namiętność oznacza bliskość. Nie każde cierpienie dowodzi głębi uczucia. To rozróżnienie przez dekady praktycznie nie istniało w romantycznych narracjach popkultury. Popkultura utrwaliła wzorzec “trudnej miłości” “Przeminęło z wiatrem” nie jest wyjątkiem. Wręcz przeciwnie, stało się częścią znacznie szerszej tradycji historii romantycznych opartych na cierpieniu i emocjonalnym chaosie. W wielu popularnych filmach i książkach można zauważyć podobny schemat. Partner emocjonalnie niedostępny przedstawiany jest jako bardziej atrakcyjny, a zazdrość uchodzi za dowód zaangażowania. Bohaterowie przekraczają swoje granice, co ma być wyrazem wielkiej namiętności, a relacja pełna konfliktów wydaje się bardziej autentyczna. Ten mechanizm widoczny jest w licznych współczesnych historiach. W sadze “Zmierzch” obsesyjna kontrola bohatera przedstawiana jest jako troska i oddanie. Z kolei “Pięćdziesiąt twarzy Greya” romantyzuje relację opartą na psychologicznej dominacji i nierówności sił. A to tylko pierwsze z brzegu przykłady. Jest ich o wiele więcej. Aktualnie większość najpopularniejszych książek young adult opiera się na schemacie love-hate. Oczywiście nie oznacza to, że odbiorcy bezrefleksyjnie kopiują zachowania z ekranu. Problem jest znacznie bardziej subtelny. Popkultura wpływa na nasze emocjonalne oczekiwania. Jeżeli przez lata oglądamy historie, w których miłość zawsze wiąże się z cierpieniem, zaczynamy podświadomie uznawać spokojne relacje za mniej ekscytujące. Stabilność bywa wtedy interpretowana jako brak chemii. Dlaczego normalna relacja wydaje się “nudna”? Jednym z najbardziej interesujących skutków romantycznych mitów jest to, że zdrowe relacje bywają odbierane jako pozbawione emocji. Wiele osób przyzwyczaja się do przekonania, że miłość musi wiązać się z ciągłym napięciem. Kiedy trafiają na partnera stabilnego emocjonalnie, mogą odczuwać brak ekscytacji. Nie wynika to jednak z braku uczucia. Zdrowa relacja wygląda inaczej niż filmowa narracja. Nie opiera się na ciągłym testowaniu granic i dramatycznych konfliktach. Bazuje raczej na przewidywalności oraz poczuciu bezpieczeństwa, a z perspektywy kina taka relacja może wydawać się mniej widowiskowa. Film potrzebuje konfliktu, napięcia i gwałtownych emocji. Spokojna komunikacja rzadko staje się osią romantycznej fabuły. Dlatego popkultura znacznie częściej pokazuje relacje skrajne niż zdrowe. To sprawia, że wiele osób ma trudność z rozpoznaniem dojrzałej miłości. Przyzwyczajeni do dramatycznych historii mogą uznawać stabilność za coś “zbyt zwyczajnego”. W rzeczywistości jednak właśnie przewidywalność i bezpieczeństwo stanowią fundament trwałej więzi. Miłość nie musi przypominać filmu “Przeminęło z wiatrem” pozostaje jednym z najważniejszych symboli romantycznego mitu obecnego w kulturze popularnej. Historia Scarlett i Rhetta pokazuje, jak łatwo toksyczność można przedstawić jako wielkie uczucie. Przez lata widzowie uczyli się, że prawdziwa miłość powinna być gwałtowna, bolesna i pełna emocjonalnych skrajności. Tymczasem współczesna psychologia coraz wyraźniej pokazuje, że zdrowa relacja wygląda zupełnie inaczej. Miłość nie musi być ciągłą walką. Nie musi opierać się na zazdrości i cierpieniu. Nie musi przypominać emocjonalnego rollercoastera. To, co w filmach wygląda jak namiętność, w rzeczywistości bardzo często okazuje się destabilizującym chaosem. Być może największym problemem romantycznych historii nie jest samo pokazywanie toksycznych relacji. Problem zaczyna się wtedy, gdy kultura przedstawia je jako ideał, do którego warto dążyć. A przecież najbardziej wartościowa miłość bardzo często wygląda mniej spektakularnie niż kino. Jest spokojniejsza. Bezpieczniejsza. I właśnie dlatego bywa znacznie trudniejsza do pokazania na ekranie. Czytaj także: Wpadłam w pułapkę figurek "Friends", bo jestem millenialsem. Ale nie zrobiłam tego z sentymentu Oglądam "Przyjaciół", bo tam nikt nie próbował naprawiać relacji. A i tak działały Miłość w czasach swipe'owania. Dlaczego "Love is Blind" trafia w czuły punkt randkujących w 2026 roku?
Granice są super. Jak mówić "nie" w relacjach i dlaczego to buduje zaufanie?
Stawianie granic to coraz popularniejsze hasło, ale wiele osób wciąż zna je tylko w teorii, a z praktyką bywają już problemy. Jak więc wdrożyć to w codzienne życie tak, by nie tylko potrafić mówić „nie” innym, ale też umieć wreszcie powiedzieć „tak” sobie? Poznaj ten sekret, a na pierwsze efekty zmian nie trzeba będzie długo czekać.
W dzisiejszym świecie często godzimy się na wiele, aby uniknąć konfliktów, nikogo nie urazić lub po prostu dla tak zwanego świętego spokoju. Na dłuższą metę nie przynosi to jednak niczego dobrego, dlatego właśnie tak ważne jest stawianie granic. To niezbędne nie tylko dla własnego dobrostanu, ale i budowania zdrowych relacji, zarówno romantycznych, jak i rodzinnych, przyjacielskich, a nawet służbowych. Tylko jak robić to dobrze? Poznaj tę sztukę od kuchni i naucz się mówić "nie", w taki sposób, który trafi do każdego. Czym są granice w relacjach? Stawianie granic to popularna ostatnio fraza, jednak nie każdy zdaje sobie sprawę z jej prawdziwego znaczenia. Taka postawa wciąż często mylona jest z arogancją, a to kompletnie dwa inne światy. Zanim więc przejdziemy do samych sposobów na stawianie granic w relacjach, zacznijmy od tego, czym właściwie one są, dlaczego ich stawianie jest tak ważne i co się stanie, gdy nie będziemy tego robić? Odpowiedzi na wszystkie te pytania udziela Martyna Ida Wojciechowska - specjalistka od problemów w relacjach, w szczególności rodzinnych i związkach. Autorka ebooków i materiałów video oraz twórczyni TikTokowego profilu „Martyna mówi”: ”Granice w relacjach to świadomie wyznaczone ramy, które wskazują, co jest dla nas komfortowe, a co narusza nasze poczucie bezpieczeństwa i spójności z samym sobą. Ich wyznaczanie zaczyna się od poznania siebie – swoich potrzeb, wartości i ograniczeń – aby wiedzieć, na co się zgadzamy, a na co nie. Często myślimy, że granice są zaprzeczeniem bliskości w relacjach. Tymczasem to błędne przekonanie. Asertywne zachowania – jeśli są wyrażane w sposób spokojny z szacunkiem do drugiej osoby – nie tworzą muru, ale fundament zdrowej i trwałej relacji. Brak stawiania granic powoduje zatracanie się w relacjach i odsuwanie swoich potrzeb na dalszy plan. Z czasem prowadzi to do frustracji, poczucia niesprawiedliwości i obniżenia poczucia własnej wartości. Zamiast autentycznej relacji z innymi, pojawia się poczucie ciężaru, a nawet narastająca niechęć.” Stawianie granic - dlaczego to takie trudne? Wielu z nas doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak ważne są granice, ale mimo to nie potrafimy ich stawiać. Dlaczego sprawia to aż taką trudność? Według Martyny Idy Wojciechowskiej: ”Postawienie granicy sprawia niektórym z nas trudności, bo wiąże się z dopuszczeniem różnych nieprzewidzianych możliwości finału. Ci, którzy nie stawiają granic, podświadomie obawiają się, że jak wyrażą swoje zdanie sprzeczne ze stanowiskiem drugiej osoby, doświadczą gwałtownej reakcji z jej strony. Mogą to być np. krzyk, drwina czy oznaka rozczarowania. Lęk przed tym, co może się wydarzyć, jest dla nich obezwładniający. Im lepiej rozumiemy samych siebie, tym łatwiej jest nam stawiać granice. Osoby świadome swoich potrzeb, wartości i zasad zwykle radzą sobie z tym bez większych trudności. Bywa jednak, że doświadczenia z przeszłości utrudniają taką asertywność. Dotyczy to szczególnie osób, które zaznały bolesnego odrzucenia ze strony bliskich albo doświadczyły przemocy. Wtedy granice mogą kojarzyć się nie z ochroną, lecz z ryzykiem ataku czy odrzucenia.” Sztuka stawiania granic krok po kroku Na koniec pozostaje praktyka, a więc pytanie jak stawiać granice, aby było to komfortowe zarówno dla nas samych, jak i otoczenia? Pierwszy krok zawsze zaczyna się we własnej głowie, więc przede wszystkim musimy zastanowić się, jakie są nasze wartości, poglądy, cele i pragnienia. Powinniśmy też przemyśleć, kiedy czujemy się niekomfortowo i co jesteśmy w stanie zaakceptować, a czego w żadnym wypadku nie. Kolejny krok to odpowiednia reakcja: ”Kiedy już rozpoznamy, że nasze granice są przekraczane, powinnyśmy zareagować stanowczo, ale spokojnie. Często zdarza się, że zaczynamy atakować drugą stronę, a to jest błąd. W pierwszej kolejności należy zacząć od komunikatu JA, czyli od poinformowania o tym, jak się czujemy, kiedy rozmówca zachowuje się w dany sposób. Lepiej więc powiedzieć: "Czuję się pominięta, kiedy nagle przerywasz mi w trakcie wypowiedzi", zamiast: "Zawsze mi przerywasz i nie słuchasz!". Następnie naszym zadaniem jest poinformować drugą stronę o tym, że nie zgadzamy się na takie zachowanie. Na koniec należy powiedzieć, jak chcemy być traktowane - to bardzo ważne, bo przecież rozmówca nie czyta nam w myślach. A w przypadku, gdy postawienie granicy nie daje rezultatów, należy poinformować o konsekwencjach, jakie czekają drugą osobę, jeżeli nie dostosuje się do naszych warunków. Dodam, że właśnie ten moment konfrontacji i egzekwowania konsekwencji bywa najtrudniejszy, ponieważ często w tym miejscu rezygnujemy, by uniknąć dyskomfortu. Pamiętajmy jednak o tym, że są takie kwestie, które nie powinny podlegać dyskusji. Im częściej będziemy ćwiczyć asertywność, tym z większą łatwością będzie nam to wychodziło”. Bardzo ważnym krokiem do świadomego stawiania granic jest także pokonanie barier, które często mamy w swoich głowach. Chodzi o wzorce, co wypada, a co nie, które przez lata były w nas wpajane. To właśnie przez takie grzecznościowe schematy często nie umiemy powiedzieć stanowczego „nie”, nawet kosztem własnego komfortu. Przy pierwszych próbach stawiania granic możesz odczuwać trudności i musisz nastawić się na różne reakcje otoczenia. W końcu jeśli przez całe lata godzisz się na wszystko dla innych i nagle zaczynasz stawiać swój komfort na pierwszym miejscu, często wiąże się to ze zdziwieniem drugiej strony. To jednak zupełnie normalne i podobnie jak stawianie granic staje się łatwiejsze za każdym kolejnym razem, tak samo zmieniają i łagodnieją zachowania ludzi dookoła ciebie.
„Najważniejsza relacja to ta z samą sobą”. Dlaczego stawianie siebie na pierwszym miejscu nie jest egoizmem?
Jest taka relacja, której często nie doceniamy, a powinna być dla nas najważniejsza. Ona zapoczątkowuje wszystkie inne relacje i na nie wpływa. Nie chodzi o relację z mamą, partnerem czy dzieckiem, lecz z samą sobą. To, jakie dla siebie jesteśmy i co o sobie wiemy, ma ogromny wpływ na nasz dobrostan i jakość relacji z innymi ludźmi. Warto ją zauważyć i nią zadbać.
Każdy ma jakąś relację ze sobą... Ale nie zawsze jest to zdrowa i wspierająca wieź. Zdrowa relacja z samym sobą to nie egoizm – przeciwnie, stanowi zdrowy fundament, a nawet konieczność, by cieszyć się dobrym samopoczuciem i udanymi relacjami z innymi. Stawianie siebie na pierwszym miejscu, chociaż wymaga odwagi, odpowiedzialności i pracy, skutkuje większym poziomem zadowolenia z siebie i satysfakcji z życia. Dowiedz się, co się składa na relację ze sobą, jak ją pielęgnować oraz co niszczy ją niczym chwasty ogród. Czym jest relacja ze sobą? Gdy mówimy o relacji ze sobą, to na ogół mamy na myśli nasz stosunek do siebie – to, jak siebie traktujemy i co o sobie myślimy. Niektórzy powiedzą, że zdrowa relacja ze sobą to nic innego jak miłość do siebie. Warto jednak rozwinąć to hasło, bo składa się na nie kilka elementów, z których każdy jest ważny. Relację ze sobą tworzą m.in.: Samoświadomość – To świadomość swoich potrzeb, emocji, wartości. To też umiejętność dostrzegania włąsnych myśli i zachowań bez zniekształceń, to widzenie siebie niejako „z dystansu”. Akceptacja siebie – Polega na zaakceptowaniu siebie z mocnymi i słabym stronami. To też unikanie budowania poczucia własnej wartości na opinii innych lub tylko na sukcesach. Wewnętrzny głos o sobie – To jak do siebie mówisz w myślach, np. gdy popełnisz błąd: „Jestem beznadziejna/y, jak zwykle!” czy może „Tym razem się nie udało, ale wiem już co poprawić”? Samowspółczucie (ang. self-compassion) – Inaczej życzliwość i czułość wobec siebie. To ważny element relacji ze sobą, który sprzyja wyrozumiałości i wybaczaniu. Dbanie o siebie (ang. self care) – Są to różne działania praktyczne, w których stawiasz siebie na pierwszym miejscu, aby zadbać o swój dobrostan. To mogą być np. ćwiczenia, odpoczynek, masaż, hobby, badania profilaktyczne czy zdrowe odżywianie. Wewnętrzna spójność i autentyczność – Oznacza, że wiesz, jakie wartości wyznajesz i starasz się postępować zgodnie z nimi. Nie udajesz kogoś innego, a twoje działania wynikają z tego, co jest dla ciebie istotne. W osiągnięciu tego pomaga asertywność. Poczucie sprawczości – To przekonanie o tym, że twoje działania mają wpływ na efekty. Bardzo ważny element zaufania do siebie i poczucia własnej wartości. Wymaga równowagi pomiędzy wiarą w to, co możesz zmieniać (np. lepsza praca, poprawa relacji), a akceptacją tego, na co nie masz wpływu (np. pogoda, przeszłość). Zdolność do uczenia się na błędach i chęć rozwoju – Dotyczy np. tego, czy wyciągasz lekcje z życiowych błędów czy traktujesz je raczej jako dowód porażki i słabości, co cię blokuje? Dobrze rozwinięta umiejętność pomaga dostrzec swoją sprawczość, podnieść samoocenę oraz zwiększyć wiarę w siebie. A także sprzyja wyrozumiałości dla siebie. W dużej mierze relacja ze sobą jest to zinternalizowana, czyli uwewnętrzniona relacja z rodzicem (lub innym najważniejszym opiekunem z dzieciństwa). Ale nie tylko to ją kształtuje. Warto jednak to wiedzieć, bo wtedy łatwiej nam zrozumieć nasze trudności. Jeżeli dorastaliśmy przy surowym i karzącym rodzicu, to jest spore ryzyko, że będziemy dla siebie zbyt wymagający. Jeżeli natomiast otaczała nas akceptacja i poczucie bezpieczeństwa, to zwykle łatwiej przychodzi nam życzliwość do siebie. Dobra wiadomość jest taka, że nad każdym z wymienionych elementów można pracować, rozwijać go i doskonalić, aby budować zdrową relację ze sobą. Warto to robić z kilku powodów. Dobra relacja ze sobą – klucz do zdrowia i udanych relacji z innymi Wiele badań naukowych potwierdza, że zdrowa relacja ze sobą ma ogromne znaczenie dla naszego dobrostanu – zarówno psychicznego, jak i fizycznego. Naukowcy z East Carolina University wykazali, że samowspółczucie, czyli podejście do siebie z czułością i zrozumieniem, sprzyja ogólnemu poczuciu szczęścia i ułatwia radzenie sobie z codziennym stresem. Z kolei nadmierna samokrytyka i wygórowane wymagania wobec siebie często prowadzą do zaniedbywania własnych potrzeb i lekceważenia sygnałów wysyłanych przez ciało, a w konsekwencji mogą zwiększać ryzyko depresji. Dlatego dla zachowania zdrowia i równowagi tak istotne jest, by pielęgnować miłość do siebie. Zdrowa relacja ze sobą jest również początkiem zdrowej relacji z drugim człowiekiem. Aby budować trwałe więzi, najpierw potrzebujemy zadbać o siebie. Kiedy lekceważymy własne potrzeby, łatwo o frustrację, zmęczenie i niezadowolenie, co odbija się na relacjach z innymi. To trochę jak z zasadą bezpieczeństwa w samolocie: najpierw sami zakładamy maskę tlenową, potem drugiej osobie, bo tylko wtedy mamy siłę i zasoby, żeby być wsparciem dla innych. Warto najpierw dobrze poznać siebie – swoje wartości, potrzeby i sposób ich zaspokajania. Świadomość tego sprawia, że łatwiej jest komunikować się, stawiać granice, a także lepiej rozumieć siebie i innych. Ważne jednak, by pamiętać: nie chodzi o to, by wszyscy nas lubili. Dążenie do powszechnej akceptacji nie jest oznaką zdrowej relacji ze sobą – przeciwnie, często prowadzi do nadmiernego poświęcania własnych zasobów i zaniedbywania siebie. Jak budować zdrową i akceptującą więź ze sobą? Jest wiele sposobów na to, aby wspierać relację ze sobą. Wymienimy kilka z nich. Poniżej znajdziesz również literaturę, która będzie pomocna w dalszej drodze. Pamiętaj, że nieoceniona w pracy nad relacjami jest również pomoc psychoterapeutyczna. Specjalista Rozpoznanie myśli o sobie Od czego zacząć? Najlepiej od małych kroków. Przyjrzyj się, jak na co dzień ze sobą rozmawiasz. Krytycznie i wymagająco? Czy może pozwalasz sobie na błędy i chwile słabości? Czujesz wstyd albo poczucie winy, gdy staniesz po swojej stronie? Surowe myśli o sobie są najczęściej „echem” dzieciństwa. Mogą wynikać z częstych uwag oraz poczucia braku bezwarunkowej akceptacji i bliskości. Z biegiem lat mogły zostać dodatkowo utrwalone przez kolejne doświadczenia. Dlatego spróbuj traktować siebie tak, jak traktowałbyś bliską osobę, którą kochasz – z wyrozumiałością i troską. Jak przyjaciela. Bądź dla siebie sojusznikiem, a nie wrogiem. Pamiętaj, że jesteś wystarczająca i nie musisz być perfekcyjna. Rozwój i praca nad sobą mają sens tylko wtedy, gdy wspierają twoje samopoczucie i relacje, a nie odbywają się ich kosztem. Jeśli czujesz, że przesadna presja odbiera ci radość i spokój, to sygnał, by zwolnić i w pewnych sprawach odpuścić. Samowspółczucie Jednym z kolejnych kroków jest rozwijanie czułości, łagodności i wyrozumiałości wobec siebie (zamiast nadmiernej krytyki i oskarżycielskiego tonu). Wystarczą małe gesty. Christopher Germer, psycholog z Harvardu, w książce Samowspółczucie opisuje pięć obszarów, w których można rozwijać współczucie dla siebie: ciało, umysł, emocje, relacje i sferę duchową. Proponuje m.in.: troskę o ciało (w tym np. odpoczynek, ruch, zdrowe jedzenie, masaż – to, co lubisz), pisanie listu do siebie, aby wyrazić swoje uczucia bez obwiniania, udzielanie sobie wsparcia w myślach, podobnie, jak wspiera się przyjaciela, praktykowanie uważności, czyli obserwację swoich myśli i emocji z akceptacją zamiast krytyką. Samoakceptacja Oprócz tego warto rozwijać samoakceptację. Jednym z najważniejszych elementów samoakceptacji jest prawdziwa wiedza o sobie, oparta o fakty, a nie o wyobrażenia. Dlatego tak ważne jest uczciwe poznanie samego siebie. Akceptacja to nie samozachwyt ani bierność. To raczej uznanie swoich słabych stron i docenienie mocnych, widzenie realnych szans oraz możliwości. Takie podejście może być wspaniałym gruntem pod dalsze zmiany. Identyfikacja własnych potrzeb i wartości Rozpoznanie własnych potrzeb i wartości jest świetnym drogowskazem. Pomoże ci żyć lepiej ze sobą. Utkwienie w pułapce spełniania oczekiwań innych ludzi z pewnością nie służy miłości do siebie. Zapominamy wtedy o własnych celach i zasadach, a nasze działania przestają być autentyczne. Na początek odpowiedz sobie na pytania: Czego teraz potrzebuję? Co jest dla mnie najważniejsze? Kiedy czuję się w zgodzie ze sobą? Jakie wartości są dla mnie w życiu ważne? Co zrobię w najbliższym czasie, żeby coś zmienić w ważnym dla mnie obszarze? Co stoi na przeszkodzie, żeby postępować zgodnie ze swoimi potrzebami i wartościami? Jak się czuję, gdy rezygnuję z siebie, żeby spełnić oczekiwania innych? Pamiętaj, że twoje potrzeby i wartości nie musza być takie same jak te, które są ważne dla twoich bliskich. Rodzice mogą wyobrażać sobie dla swoich dzieci konkretną drogę – założenie rodziny, określony zawód czy studia – ale twoje cele mogą zupełnie od tych oczekiwań odbiegać i nie ma w tym nic złego. Stawianie na siebie wymaga odwagi, a często również pogodzenia się z faktem, że inni mogą poczuć się zawiedzeni i niepocieszeni. Książki, które pomogą ci budować zdrową relację ze sobą: Andżelika Dominiak-Banach, Self care. Droga do akceptacji Monika Janiszewska, Adriana Klos, Jak być szczerym ze sobą. Od unikania trudnych doświadczeń do prawdziwej akceptacji siebie Agnieszka Kozak, Jacek Wasilewski, Uwięzieni w słowach rodziców. Jak uwolnić się od zaklęć, które rzucono na nas w dzieciństwie Ewa Woydyłło, Droga do siebie. O poczuciu wartości; Buty szczęścia; W zgodzie ze sobą Brianna Wiest, Jak myśleć o sobie lepiej Malwina Huńczak, Zaakceptuj siebie. O sile samowspółczucia Alina Adamowicz Joanna Godecka, Jak uciszyć wewnętrznego krytyka i uwierzyć w siebie Stefanie Stahl, Jak myśleć o sobie dobrze? O sztuce akceptacji i życiu bez lęku Maria Król-Fijewska, Stanowczo, łagodnie, bez lęku Christel Petitcollin, Jak nie dać sobą manipulować Nancy Levin, Silna i wrażliwa. Przewodnik po wyznaczaniu granic Agnieszka Wróbel, Asertywność na co dzień, czyli jak żyć w zgodzie ze sobą i innymi Niszczyciele zdrowej relacji ze sobą Relacja ze sobą jest niczym ogród. Jeśli o nią zadbamy, podlewamy ją troską i uwagą, rozkwita i cieszy. Jeżeli zaniedbamy ten obszar, rozgoszczą się w nim niszczycielskie chwasty. Takimi szkodnikami dla relacji ze sobą są przede wszystkim nadmierny autokrytycyzm, porównywanie się z innymi, perfekcjonizm, zaniedbywanie swoich potrzeb (np. odpoczynku, pasji, rozwoju), stawianie potrzeb innych na pierwszym miejscu, a także brak asertywności. One sprawiają, że zamiast wewnętrznej harmonii pojawia się z czasem przytłoczenie, poczucie winy, złość czy brak motywacji. W dalszej perspektywie grozi nam wycofanie, depresja, a nawet choroby lub uzależnienia, przekształcające nasz piękny wewnętrzny ogród w ponury, smutny zakątek. To od nas zależy, jak urządzimy swoje wnętrze. Warto pielęgnować realcję ze sobą, bo jest to inwestycja, która przynosi wiele dobrego i dzięki której rozkwitamy. Źródła: Hall, C. W., Row, K. A., Wuensch, K. L., & Godley, K. R. (2013). The Role of Self-Compassion in Physical and Psychological Well-Being. The Journal of Psychology, 147(4), 311–323. https://doi.org/10.1080/00223980.2012.693138 Lathren CR, Rao SS, Park J, Bluth K. Self-Compassion and Current Close Interpersonal Relationships: A Scoping Literature Review. Mindfulness (N Y). 2021 May;12(5):1078-1093. doi: 10.1007/s12671-020-01566-5, Dr. Emma Seppala, The Scientific Benefits of Self-Compassion Andżelika Dominiak-Banach, Self care. Droga do akceptacji Christopher Germer, Samowspółczucie, Agnieszka Kozak, Jacek Wasilewski, Uwięzieni w słowach rodziców. Jak uwolnić się od zaklęć, które rzucono na nas w dzieciństwie Ewa Woydyłło, Droga do siebie. O poczuciu wartości Ewa Woydyłło, Buty szczęścia Czytaj także: Ćwiczenia relaksacyjne - 12 odprężających ćwiczeń dla zestresowanych 9 skutecznych sposobów na stres, polecanych przez naukowców. Wielu nie doceniamy Objawy stresu długotrwałego. Jakie sygnały wysyła ciało i umysł?
„Kaczka zasra całe podwórko, a teściowa całe życie. Tak usłyszałam od synowej. Ja tylko chcę dobrze dla nich”
Jaka jest różnica między teściową a kaczką? Kaczka zasra całe podwórko, a teściowa całe życie. Taki ostatnio usłyszałam dowcip. Niestety, synowa też potrafi popsuć życie...
Mam 62 lata, teściową jestem od pięciu. Ale mój syn, dziś 33- latek, ze swoją żoną jest od początku studiów. Przeszłyśmy we dwie (ja i moja synowa) piekło. Same sobie to urządziłyśmy. Paradoksalnie, to ja wyciągnęłam rękę. Nie miałam wyjścia, bo synowa odcięła mnie od kontaktów z wnukiem. Dużo mnie kosztował telefon do niej i prośba o spotkanie. Ale nie żałuję. Ona też nie. Wybaczyłyśmy sobie wszystko. I dziś wiem, że można to zrobić. Początek znajomości z synową Z mojego punktu widzenia - miła, kulturalna, grzeczna dziewczyna. Taka była synowa na początku. Bardzo lubiłam poprzednią dziewczynę syna, trudno mi było się więc przekonać do nowej. Trzymałam ją na dystans. Potrafię być szorstka. Poza tym miałam problem z tym „przymilaniem” się Ani. Uważałam, że na to trzeba czasu, nie wiadomo jak z nimi będzie, a ja nie chcę się już przywiązywać do kolejnej dziewczyny. View Burdaffi on the source website Z jej punktu widzenia - byłam opryskliwa, nieprzyjazna, często wspominałam byłą. Porównywałam. Budowanie gniazda przez młodych Z mojego punktu widzenia - chciałam, żeby syn dokształcał się za granicą. Poświęciłam całe moje życie, żeby mieć pieniądze na jego wykształcenie. Szokiem było dla mnie to, że dla Ani rzucił dobre stanowisko, zrezygnował z fajnego kontraktu. Przewartościował swój świat. Ja w jego nowym świecie nie potrafiłam się odnaleźć. Wyprowadził się do Ani, rzadko odwiedzał mnie i rodzeństwo. O ile wybory zawodowe akceptowałam, ciężko mi było pogodzić się z tym, że przestał odwiedzać schorowaną babcię, że nie dzwonił do siostry, że zlekceważył brata. Tłumaczyłam sobie, że mam z tym problem, bo w jakimś sensie go straciłam. Już nie dzwonił, nie radził się. Gdy się pojawiali, Ania krytykowała nasz, rodzinny sposób życia. Ciche złośliwości, że spędzamy wszystkie święta razem, że często się widujemy. Coraz bardziej jej nie lubiłam. Z jej punktu widzenia - rodzina jej nie akceptowała, a ona czuła się nieswojo. Miała kompleksy na naszym punkcie, czuła presję, że powinna być jakaś. Poza tym zazdrościła nam bliskości, miała bardzo złe relacje z mamą, ojca nie widywała. Rodzinna codzienność Z mojego punktu widzenia - wzięli wielki dom na kredyt, choć ona miała niedużą firmę eventową, właściwie nie zarabiała. Wszystko spoczęło na moim synu. Do szaleństwa doprowadzało mnie, gdy widziałam, że wybiera najdroższe meble, a kuchnię projektuje jej znany projekt. Wtedy kilka razy powiedziałam coś ostrego. Przesyłałam też synowi pieniądze, bo wydawało mi się, że w ten sposób go odciążę. Z jej punktu widzenia - to mój syn namawiał ją na ten dom, ona chciała coś mniejszego (syn to potem przyznał). Uważała, że jej nienawidzę i się wtrącam. Wpycham się na siłę z pomocą. Ja ją traktowałam, jak młodą, zadufaną w sobie kobietę, która nie rozumie, że za pewne decyzje finansowe wszyscy ponoszą kiedyś odpowiedzialność, ona mnie jak nadopiekuńczą matkę swojego męża. To trwało kilka dobrych lat. Gdy urodził się wnuk, miałam wrażenie, że to ja mam znacznie więcej dobrej woli. Biegałam na psychoterapię, rozmawiałam z przyjaciółkami, czułam się winna, gdy czasem nie mogłam zająć się wnukiem, bo moja synowa uważała, że powinnam być na każde jej zawołanie. Traktowała mnie jak zło świata. Paradoksalnie nasza rozmowa była przełomem. Choć to ja zachowałam spokój, odwoływałam się do racjonalnych argumentów. Gdy jej słuchałam, otwierałam oczy szeroko ze zdumienia. Troska była odbierana jako atak, postawienie granic jako wrogość i niekochanie wnuka, miłość do syna, jako zabieranie jej miłości. Jak można się tak nie zrozumieć? Nie teściowe są złe. Nie synowe. Zły jest brak rozmowy Niewyjaśnianie rzeczy od samego początku. Dwie zupełnie różne osoby mogą się porozumieć. Nie tylko dla dobra rodziny. Dla siebie. Tylko nic z tego nie będzie, jeśli zamiast rozmawiać, będą się tylko obgadywać. Albo mówić: „to ja mam rację, niech ona przeprasza”. Polecamy! Z humorem: sprawdź jaką będziesz teściową - psychotest Z życia wzięte: Moja historia z teściową może skończyć się tragicznie. Boję się, że stracę męża...
„Matka wykrzyczała mi, że zapłodnił ją gwałciciel nie tata. A ja cały czas przypominam jej o tym zdarzeniu”
To będzie jednak opowieść o wielkiej miłości. Nie tylko o gwałcie i brzemieniu, jakie nosić muszą zgwałcona matka i dziecko - owoc gwałtu. Opowieść o rodzinie. Ojcu i synu. Relacjach.
Każda dzielnica w dużym mieście ma swoją miejską legendę. W latach 80. najpopularniejszą była czarna wołga albo znikający autostopowicz, a w tym mieście, w sercu Polski, tą legendą był Marek. Wysoki, przystojny, uśmiechnięty - wszystkie dziewczyny się w nim kochały. Pierwszy z bloku miał markowe dżinsy i sportowe buty. Na ręku zawsze nosił kilka rzemyków. Grał w kosza i miał fajnego ojca. Ale kiedy skończył 18 lat zmienił się. Najpierw sprawa o pobicie. Druga o kradzież butelek po mleku sprzed supersamu. Z miłego chłopaka zamienił się w łobuza. Dużo pił. Podobno ćpał. Potem ktoś powiedział, że to dlatego, że Marek jest dzieckiem z gwałtu. Dowiedział się i mu odbiło. Wszyscy zaczęli patrzeć na niego z litością. A potem Marek i jego rodzina zniknęli. Mieli się wyprowadzić do pięknej willi w Konstancinie i zacząć nowe życie. Prezent na urodziny - Faktycznie wyprowadziliśmy się, ale też do bloku tylko że pod miastem - opowiada Marek. Dziś ma 40 lat, rodzinę, żonę, córeczkę. Skończył studia. Jest lekarzem. Na ręku ma kilka rzemyków. - Już nie myślę o tym, co było kiedyś. To było dawno i nieprawda. Z matką mam słabe relacje, jak zawsze. Tylko o ojcu czasem myślę. Ale nie o tym, który mnie zrobił. Tylko o tym, który mnie wychował. Marek miał dobre dzieciństwo. Odkąd pamięta najważniejszy był ojciec. To on spędzał z nim najwięcej czasu. Chodził na wywiadówki do szkoły. Nauczył grać w piłkę. Kupił papugę, która mówi. Był obrotny. Potrafił zarobić, ale zawsze miał czas dla rodziny. - Matka była, ale zawsze obok. Stosowała tak zwany zimny chów. Zero pochwał, krótkie komendy, unikanie kontaktu wzrokowego. W sumie to ona na mnie nigdy nie patrzy - mówi Marek. I dodaje: - Tylko dwa razy widziałem na jej twarzy jakieś emocje, pierwszy raz, kiedy jako gówniarz powiedziałem, że ją kocham. Drugi raz, kiedy przyszła do szpitala zobaczyć moją córkę. Ale teraz mnie to nie dziwi. Dziwi mnie tylko fakt, że zdecydowała się mnie urodzić. 18. urodziny Marka są nie do zapomnienia. To wtedy dowiedział się, że matka nienawidzi tego dnia. - Pokłóciliśmy się o coś - wspomina. - Chyba o to, że nie chciałem być na urodzinowym obiedzie dla całej rodziny. I wtedy ona wybuchnęła. Powiedziała, że ta data powinna być przeklęta, że powinienem być jej wdzięczny za to, że mnie urodziła, że zapłodnił ją gwałt, a nie tata… Co było większym szokiem? Chyba to, że ojciec nie jest moim ojcem. Resztę wyparłem. Rola ojca Dla chłopaka, który tak bardzo kochał swojego ojca i był przez ojca kochany – taka wiadomość to szok. Marek z tego dnia pamięta tylko wyznanie matki. Nic poza tym. - Chyba czułem do wszystkich nienawiść - zastanawia się. - Wyparłem resztę. Awantury, alkohol, kradzieże. Zaczął życie przypominające stanie na jeden nodze na krawędzi wieżowca. Może chciał zniszczyć siebie? Może to była reakcja na 18 lat życia w kłamstwie? Tego Marek nie wie. Zdawkowo mówi, że jest lekarzem, ale nie psychologiem i swojej duszy nie wyleczył. - Ale wyleczyłem relacje z ojcem – mówi. Najpierw mu wykrzyczał, że jest kłamcą. Nie chciał go znać. Brzydził się go. - Potem czułem do niego żal, że nie znalazł tego gnoja, który skrzywdził matkę i go nie zabił, potem kpiłem że wziął sobie babę z bękartem, bo wiedział, że tylko taka desperatka go pokocha – ciągnie. Ale to wszystko minęło, kiedy zrozumiał, co tak naprawdę zrobił człowiek, którego nazwisko nosi. - Rodzice byli parą od zawsze – opowiada. – Pochodzili ze wsi pod Białymstokiem. Zaręczyli się zaraz po maturze i zaraz potem na jakiejś wiejskiej bibie w remizie moja matka została zgwałcona. Marek nie zna szczegółów. Nigdy o nie nie pytał. Wie tylko, że był alkohol, dużo ludzi, że wszyscy myśleli, że to jej nowy chłopak. Sprawa została szybko umorzona z braku wykrycia sprawcy. No, ale matka zaszła wtedy w ciążę. Kiedy się o tym dowiedziała, chciała się zabić. Wtedy narzeczony postanowił się z nią ożenić i uznać dziecko jako swoje. I kochać je najmocniej i najpiękniej, jak umiał. Tylko żal... - Wiesz, ja nawet byłem do niego fizycznie podobny – uśmiecha się Marek. - Dlatego to dla mnie był taki szok i pewnie dlatego byłem najbardziej zły na niego, że mi nie powiedział. Teraz wiem, że po prostu nie umiał. To nawet zabawne, że ten gwałt to nie on mi wykrzyczał, tylko matka. Minęło wiele lat zanim Marek mógł o tym normalnie porozmawiać ze swoimi rodzicami. Musiał dorosnąć, przełknąć to wszystko jak gorzką pigułkę. - W zasadzie to żałuję tego czasu, kiedy się na nich wkurzałem, kiedy się odciąłem – mówi jeszcze. Ma poczucie, że nie wszystko zostało powiedziane. Trzy lata temu ojciec Marka umarł. Wylew. Ale zdążył powiedzieć Markowi, że bardzo go kocha i uważa go za swojego syna. Zawsze uważał. Marek wtedy zrozumiał, że ojciec kochał nie tylko jego, ale przede wszystkim matkę. To ona była najważniejsza. Zrobił to wszystko dla niej. A że Marek w połowie był jej częścią, pokochał także i jego. - Nie zdążyłem mu powiedzieć, że jest dla mnie wzorem. Największym w życiu - mówi Marek. - A matka? Zimna i zamknięta. Jak puszka, w której schowała wszystkie emocje, złość i krzywdę. Tylko raz zapytałem ją, dlaczego zdecydowała się mnie urodzić. Powiedziała: „Bo to nie była twoja wina”. Rozumiesz to? I nic więcej. A ja od pełnoletności żyłem z poczuciem winy. Przestałem się czuć winny dopiero, kiedy tata odszedł - dodaje. Dziś kontakty Marka z matką są poprawne. Odnalazła się w roli babci i jest w niej lepsza niż jako matka. O przeszłości nie rozmawiają. Czasami wspominają ojca: - Czasami matka się uśmiecha do siebie. Czasami ma mokre oczy, ale nic poza tym. Najsławniejszym dzieckiem z gwałtu jest Miss Pensylwanii Valerie Gatto. Jej matka została zgwałcona w wieku 19 lat. Sprawcy nigdy nie odnaleziono i nie osądzono. Valerie dowiedziała się o gwałcie, kiedy miała 6 lat. "Zły człowiek mnie skrzywdził. Ale Bóg dał mi ciebie" – powiedziała wtedy jej matka. Valerie przyznaje, że miłość matki, dziadka i babci bardzo pomogła jej w życiu. Zdecydowała się wziąć udział w konkursie na Miss USA w 2014 roku właśnie po to, aby podzielić się ze światem swoją historią. Poruszające historie, ciekawi ludzie, niecodzienne sytuacje, aktualne zjawiska społeczne i wiele więcej. Poznaj nasze reportaże!
Jak długo powinniście być razem, zanim zdecydujecie się na ślub? Znamy dokładne liczby
Niektórym wystarcza kilka miesięcy, inni spotykają się z partnerem wiele lat, zanim zdecydują się na ślub. Która postawa jest lepsza i wpływa na większą trwałość małżeństwa? Amerykańscy badacze postanowili to sprawdzić. Rok czy dwa lata? A może dłużej? Naukowcy z Emory University w USA postanowili przeprowadzić badanie, które miało dać odpowiedź na pytanie: „jak długo trzeba spotykać się przed ślubem, aby zminimalizować ryzyko rozwodu?”. Zadanie niełatwe, uznano jednak, że odpowiednie ankiety pomogą rozwiązać tę zagadkę. Rozwiązało je ponad 3,000 osób będących po ślubie lub po rozwodzie. W ten sposób odkryto, że w porównaniu do par, które przed ślubem randkowały rok, u tych, którzy przed powiedzeniem sakramentalnego „tak” spotykali się dwa lata, ryzyko rozwodu malało o 20%, a trzy lata lub więcej – aż 50%. Wnioski nasuwają się same: im dłużej i lepiej znamy się przed ślubem, tym mniejsze ryzyko, że będziemy po ślubie pragnęli się rozstać. Niestety, naukowcy nie sprawdzili jak na związek wpływa zbyt długie randkowanie i odsuwanie daty ślubu. A szkoda, bo ten aspekt też wydaje się być interesujący. Nowy pomysł polityków: będą zmuszać małżeństwa do bycia razem. Już wkrótce nie będzie można się rozwodzić?
Katarzyna Miller rozdaje klucze do miłości. Premiera najnowszej książki "Daj się pokochać dziewczyno"
Aby pokochać mężczyznę szczęśliwie i z wzajemnością w pierwszej kolejności trzeba zaakceptować, docenić i wreszcie pokochać samą sobie. Ale jak taką miłość osiągnąć i zakorzenić? Odpowiedzi znajdziesz w mądrych i zabawnych rozmowach Joanny Olekszyk - dziennikarki i redaktor naczelnej miesięcznika SENS z Katarzyną Miller.
Jeśli czujesz, że miłość ci się wymyka, chcesz ją odnaleźć lub nie jest taka jakiej pragniesz książka "Daj się pokochać dziewczyno" jest dla ciebie! PREMIERA najnowszej książki Katarzyny Miller już 23 stycznia 2019! Kluczy do miłości jest wiele. Niezależna, silna i młoda singielka, pragnąca wreszcie znaleźć właściwego mężczyznę potrzebuje innej recepty na udany związek, niż mężatka próbująca uporać się ze zdradą, niepotrafiąca ponownie zaufać. Jeszcze innego klucza do miłości szuka kobieta, która pragnie rozbudzić na nowo miłość w długoletnim związku lub wprowadzić nowe standardy w relacjach z dziećmi i mężem. Pomimo zupełnie różnych sytuacji, wszystkie te kobiety łączy jedno: każda z nich musi zajrzeć w głąb siebie, zatroszczyć się o wewnętrzne dziecko i je pokochać. Kiedy lęk przestaje nimi kierować, zaspokajają tęsknotę i wypełniają wewnętrzną pustkę, zaczynają rozumieć czego naprawdę chcą i nabierają przekonania, że na to zasługują. Daj się pokochać dziewczyno głęboko doświadcza i inspiruje, otwiera oczy na zachowanie, nazywa uczucia i każe widzieć rzeczy jakimi są. Możliwe, że po przeczytaniu już nic nie będzie dla ciebie takie samo. Zmęczeni pracą, życiem, a czasem i sobą nawzajem, gonimy za ekscytacją, odmianą, czymś zupełnie nowym. Szukamy miłości, ale powoli przestajemy w nią wierzyć. Podobnie jak w to, że można być szczęśliwym z jedną osobą przez całe życie. Albo po kilku nieudanych związkach. Jak kochać mądrze i trwale? Jak żyć, żeby chciało nam się tak kochać? Z najnowszej książki dowiesz się jak ponownie zakochać się we własnym mężu. Czy na pewno warto? Katarzyna Miller wspomina, że dawniej zakochiwała się często, a każdego kolejnego wybranka uważała za tego jedynego. Z czasem każdy z nich okazywał się niewystarczający. Takie doświadczenie uświadamia, że ten jeden facet to wszyscy faceci, jedna kobieta to wszystkie kobiety. Nie ma sensu zmieniać, skoro kolejny związek przyniesie taki sam lub nowy rodzaj niespełnienia. Ponownie wraca się do pewnej wewnętrznej pustki, której trzeba się przyjrzeć, nazwać i wypełnić, by cieszyć się związkiem, zamiast próbować uleczyć własne braki za pomocą kolejnych. Rozmowy autorek przypominają na czym polega zdrowy egoizm, czym różni się od egotyzmu i egocentryzmu, z którymi często jest mylony. Książka składnia do zwrócenia uwagi na siebie w inny sposób niż dotychczas. Kiedy męczy cię nuda w związku, bo on za każdym razem zamawia te same dania w restauracji, nie ma pomysłu na wspólny wyjazd… zastanów się, może to sobą jesteś znudzona? A może on rzeczywiście nie jest właściwym facetem, a ty nie wiesz, jak zdobyć się na odwagę by odejść? Kiedy dręczy cię zazdrość, może okazać się, że masz problem z poczuciem własnej wartości. Miłość do siebie buduje pewność siebie i przekonanie o tym, że jesteśmy fajne. Nie boimy się wtedy tak bardzo, jest nam lżej i jesteśmy szczęśliwsze – a wtedy także znacznie atrakcyjniejsze. "Daj się pokochać dziewczyno" Autor: Katarzyna Miller, Joanna Olekszyk Kategoria: Psychologia Premiera: 23 stycznia 2018 Cena: 36,90 zł Książka dostępna na stronie sklep.zwierciadlo.pl i w dobrych księgarniach. Katarzyna Miller - Psycholożka, psychoterapeutka, filozofka z kilkudziesięcioletnią praktyką terapeutyczną w zakresie terapii indywidualnej, małżeńskiej i grupowej. Wykładowczyni na licznych warsztatach rozwojowych dla kobiet. Autorka i współautorka wielu bestsellerowych poradników, m.in. Instrukcja obsługi toksycznych ludzi, Życie jest fajne, Instrukcja Obsługi kobiety, Kup kochance męża kwiaty, Nie bój się życia, Chcę być kochana tak jak chcę, Instrukcja obsługi faceta, Seksownik, Zrób to kochanie i innych. Na stałe związana z magazynem Zwierciadło. Joanna Olekszyk - Dziennikarka, redaktor naczelna miesięcznika „Sens”. Absolwentka polonistyki i dziennikarstwa UW. materiały prasowe
Relacje, które tworzymy z innymi kobietami, są równie ważne, jak związki z mężczyznami, a często znacznie trwalsze. Niestety w pędzie codzienności często zapominamy o tym, żeby poświęcić przyjaciółce wystarczająco dużo uwagi, a nad wspólnie spędzony czas przedkładamy nadgodziny w pracy i obowiązki domowe. Każdego dnia warto jednak wygospodarować choćby chwilę na to, żeby poczuć się częścią kobiecej wspólnoty. Bo nikt tak jak przyjaciółka nie zrozumie naszego poczucia humoru, nie pochyli się nad naszymi problemami i nie wesprze w kryzysowej sytuacji. Czas obalić stereotyp, że kobiety rzadko bywają wobec siebie solidarne. Zamiast widzieć w dziewczynach potencjalne rywalki, zobaczmy potencjał, który tkwi w naszej sile. Możemy cię zapewnić, że gdy staniesz się jeszcze lepszą przyjaciółką, więcej otrzymasz niż ofiarujesz. Jak to zrobić? Po pierwsze: słuchaj Często łapiesz się na tym, że zamiast skupić się na rozmowie z bliską ci kobietą, myślami jesteś już daleko? Tak bardzo chcesz się wygadać, że przerywasz przyjaciółce w pół zdania? Przyjaciółka musi kilka razy powtórzyć to samo zdanie, bo nie jesteś w stanie się skupić? To zrozumiałe, że głowę zaprzątają ci niewystarczająco dobre oceny dzieci w szkole, zbliżający się termin spłaty raty kredytu albo kłótnia z szefem o postępy projektu. Co nie znaczy, że ona nie zasługuje na twoją niepodzielną uwagę. Słuchając, nie tylko dajesz jej sygnał, że się o nią troszczysz, ale możesz wyrobić sobie zdanie na temat jej sytuacji po to, by potem ze spokojnym sumieniem móc próbować jej pomóc. Nie mówiąc już o tym, że ze słuchania możesz wyciągnąć bezpośrednie korzyści dla siebie. Choćby lekcję, żeby nie powtórzyć jej błędów. Po drugie: nie oceniaj Ona chce wytrwać u boku narzeczonego, mimo że podejrzewa go o zdradę? Przyznała ci się, że zrobiła sobie lifting? A może zwierzyła ci się z tego, że nie do końca fair pogrywa z szefem w pracy? Twoim zadaniem jest wyrażenie własnego zdania. Ale bliska ci kobieta poczuje się zraniona, jeśli uzna, że potępiasz jej postępowanie. Pamiętaj, że nie wiesz, jak ty zachowałabyś się w podobnej sytuacji. I o tym, że każdy jest inny, więc nie oceniaj jej swoją miarą. Uszanuj jej granice, a odpłaci ci tym samym. Po trzecie: dziel się swoimi sprawdzonymi sposobami na wyzwania codzienności Przepis na wegańskie brownie, sekretny rabat w ulubionym sklepie internetowym, nowa appka na smartfona. Dziewczyny dzielą się patentami, które ułatwiają codzienne życie. Żadnej z nas nie starcza czasu, żeby w równym stopniu opanować wszystkie dziedziny życia. Jesteś mocniejsza w kuchni, podziel się z nią adresem bloga z łatwymi pomysłami, znasz się na modzie, pożyczaj jej ciuchy, masz głowę do interesów, poradź jej, w którym banku ma założyć konto. Polecaj jej także swoje odkrycia kosmetyczne, zwłaszcza te, które jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki ułatwiają codzienne życie. Wiesz, że ona jest wyczulona na każdy detal, dlatego przekona się do ultracienkich i wyjątkowo miękkich wkładek Bella Intima, które zostały stworzone dla kobiet ceniących delikatność i naturalność. Pokryte 100% bawełną, bezzapachowe, delikatne dla wrażliwej skóry okolic intymnych. Twoja przyjaciółka na pewno doceni to, że dbasz o nią tak bardzo, że chcesz, by jej życie było łatwiejsze, piękniejsze i szczęśliwsze. Każdego dnia! Po czwarte: zawsze miej dla niej czas Nie tylko na podwójnej randce z waszymi mężczyznami, nie tylko w parku, gdy jednym okiem sprawdzasz, czy twój maluch nie podkrada koledze foremek w piaskownicy, i nie tylko na szalonym shoppingu, gdy bardziej zajmuje was przeliczanie, ile oszczędzacie na wyprzedażach, niż pogłębiona rozmowa. Przyjaźń w przeciwieństwie do lekkiej znajomości nie może bazować na small talku. A prawdziwe porozumienie wymaga czasu. Co nie znaczy, że musisz rzucać wszystko, bo poszło jej oczko w rajstopach. Nie masz też obowiązku codziennych spotkań. Ale poranna wiadomość: „Trzymaj się w pracy!”, wymiana maili w porze lunchu i wieczorna rozmowa przez telefon niech będą częścią twojego codziennego rytuału. Tak jak setki esemesów do chłopaka. Przecież ona jest ci równie droga! Po piąte: rób jej małe niespodzianki Nie musisz jej kupować biżuterii, sypać płatków róż na dywan, ani porywać na weekend do Paryża. To obowiązki jej chłopaka. Ale liścik znaleziony w książce, którą jej oddajesz, ten fajny t-shirt, który jej się na tobie podobał, czy wyciągnięte z archiwów wspólne zdjęcie, które na Instagramie otagujesz #bff, to prezenty, które poprawią jej humor nawet w najczarniejszy dzień. Po szóste: bądź lojalna Nie, nie możesz o niej plotkować z Kasią, Basią i Marysią. Nie, nie możesz śmiać się z jej sukienki, jeśli jeszcze wczoraj twierdziłaś, że świetnie w niej wygląda. Nie, nie możesz powiedzieć jej mamie, że rozstała się z facetem, jeśli sama nie ma odwagi tego wyznać. Twoja przyjaciółka musi na tobie polegać w stu procentach. A to jest możliwe tylko wtedy, gdy ma poczucie, że niezależnie od okoliczności jesteś po jej stronie. Po siódme: pamiętaj o tym, co dla niej ważne Twoja przyjaciółka świętuje właśnie czwartą rocznicę pierwszej randki z mężem? A może jutro prowadzi negocjacje na szczycie w swojej firmie? Pamiętasz, jak opowiadała ci, że przechodzi na dietę? Już widać jej efekty. W bliskiej przyjaźni nie wystarczy zapisać w kalendarzu daty jej urodzin. Relacja zobowiązuje, żebyś wiedziała o niej (prawie) wszystko. Przepytana potrafisz na wyrywki odpowiedzieć, jak nazywał się jej pierwszy chłopak z podstawówki, jaką rasę psów najbardziej lubi i co miała na sobie tydzień temu. Materiał powstał przy współpracy z marką Bella
Jakie relacje łączyły księżną Dianę z królową Elżbietą II?[GALERIA]
Od lat panuje przekonanie, że między księżną Dianą i królową Elżbietą II wiało chłodem. Czy na pewno tak było? Najnowsze informacje mogą obalić jeden z największych mitów o brytyjskiej rodzinie królewskiej.
Nowe światło na sprawę relacji między księżną Dianą a królową Elżbietą II rzucają wyznania pisarki Ingrid Seward. Biografka brytyjskiej monarchii przez lata bacznie obserwowała stostunki panujące na dworze. Jej słowa mogą całkowicie zmienić myślenie o skomplikowanej więzi synowa-teściowa, której przyglądał się cały świat. Są oficjalne zdjęcia z chrztu księcia Louisa! Debiutuje na nich Meghan Markle Relacje między księżna Dianą a królową Elżbietą II Podobno królowa Elżbieta II z dystansem podchodziła do Diany Spencer. Młoda, nieopierzona dziewczyna miała być powodem wielu trosk matki księcia Karola. Taki obraz wyłania się m.in. z biografii Andrew Mortona. Okazuje się jednak, że powszechne przekonanie, że królowa Elżbieta II nie przepadała za księżną Dianą, a nawet, że nie traktowała synowej najlepiej, można włożyć między bajki. Ingrid Seward zdradza, że królowa Elżbieta II nie tylko miała świadomość, że książę Karol nie otacza swojej żony dostatecznym wsparciem, ale sama postanowiła otoczyć młodziutką Dianę opieką. Dowiedz się więcej z kolejnych stron! Przeczytaj: Jak naprawdę wyglądają relacje księżnej Kate z Meghan Markle? TE zdjęcia mówią wszystko... Wzywał do zamachu na księcia Jerzego. Mężczyzna właśnie został skazany na dożywocie!
Piotr Żyła chce walczyć o dzieci – złożył pismo przedprocesowe
Media donoszą, że skoczek złożył pismo przedprocesowe.
Małżeństwa gwiazd wydają nam się zwykle idealne: nie brakuje w nich przecież pieniędzy, a w mediach przewijają się zwykle ich wspólne zdjęcia z egzotycznych wakacji, na które wyjeżdżają z dziećmi. Żyć nie umierać. Do tego wielki dom, dobry samochód, drogie ubrania. Takie cudowne życie wydawało się wieść do niedawna małżeństwo Justyny i Piotra Żyłów – do czasu, gdy do opinii publicznej wyciekły szczegóły ich wspólnego życia. Piotr Żyła nie odwiedza dzieci? Od kilku miesięcy cała Polska śledzi batalię pomiędzy skoczkiem Piotrem Żyłą a jego żoną – Justyną. Wiele wskazuje na to, że to dopiero początek kłopotów w tej rodzinie. Zaczęło się od pamiętnego wpisu Justyny Żyły w mediach społecznościowych, w którym żaliła się, że mąż zostawił ją i dwójkę dzieci dla innej kobiety. Jej wpis spotkał się z mieszanymi komentarzami. Fani skoczka doczekali się też jego odpowiedzi na zarzuty – Piotr Żyła zdementował oskarżenia żony i podkreślił, że dzieci są dla niego najważniejsze. Ta wersja wydarzeń kłóci się z tym, co napisała Justyna – niedawno znów opublikowała kolejny wpis, w którym poinformowała, że mąż nie interesuje się dziećmi. Według niej Żyła nie chce do nich przyjeżdżać, a jedynie zgadza się na pobyt dzieci w swoim nowym domu. Te jednak nie chcą widywać się z jego kochanką. Piotr Żyła ma już najwidoczniej dość tej sytuacji. Zgodnie z tym, co można przeczytać w „Twoim Imperium”, złożył pismo przedprocesowe. Wiele wskazuje na to, że małżeńskie niesnaski będą miały swój finał w sądzie. Mamy tylko nadzieję, że rodzice szybko dojdą do porozumienia – przynajmniej ze względu na dzieci. Polecamy: Piotr Żyła w wywiadzie podsumował rozstanie z żoną: „Ten okres mam już za sobą” Ciąg dalszy małżeńskiej kłótni Piotra Żyły! Głos zabrała jego matka