Premiera nowego filmu Ewy Ewart „Bez retuszu"
Bohaterką filmu dokumentalnego „ Bez Retuszu”, jest Magdalena Atkins, której w zaledwie kilka minut świat wywrócił się do góry nogami. Diagnoza: nowotwór piersi. W jej głowie niemal od razu pojawiły się pytania: czy to jest wyrok? Czy da radę? Postanowiła więc szczerze, bez retuszu opowiedzieć swoje doświadczenia w sposób niecodzienny, w nadziei, że jej historia będzie wsparciem dla kobiet, których świat rządzony jest przez wyścig z czasem.
Po brutalnej diagnozie Magda zaczęła nagrywać video pamiętnik. W nim opowiada o codziennych wyzwaniach, nieoczekiwanych, pozytywnych aspektach własnych przeżyć. Podzieliła się także spontanicznie zarejestrowanymi spostrzeżeniami i odsłoniła najbardziej osobiste momenty procesu choroby. Ekipa filmowa towarzyszyła bohaterce w kluczowych etapach jej leczenia. Historia Magdy, wypełniona wypowiedziami lekarzy, tworzy najważniejsze przesłanie filmu: nowotwór nie zawsze jest wyrokiem, od którego nie można się odwołać, ale jest obecnie chorobą, którą można skutecznie leczyć! Współautorką scenariusza i reżyserką filmu „Bez retuszu" jest wybitna dokumentalistka, Ewa Ewart. Dlaczego zdecydowała się opowiedzieć historię właśnie Magdy? fot. Premiera nowego filmu Ewy Ewart „Bez retuszu"/AKPA Nie mogłam tego filmu nie zrobić. Wystarczyła jedna rozmowa z Magdą, na początku jej zmagań z chorobą, aby zobaczyć, że jest szansa na realizację dokumentu niecodziennego. Przede wszystkim ze względu na niezwykłą bohaterkę, która postanowiła opowiedzieć swoją historię bez retuszu, Magda znalazła w sobie wiele odwagi i determinacji, aby relacjonować dwanaście miesięcy życia z chorobą nowotworową. Wyszła z tego przejmująca historia, ale mimo wszystko nie jest to opowieść, która dołuje. Ona może napełniać ludzi nadzieją. Myślę, że wiele osób w tym filmie odnajdzie siebie. To film skierowany nie tylko do kobiet, które podzielają losy Magdy. Jest w nim wiele uniwersalnych cech tej narracji. Dokument powstał w oparciu o video pamiętnik, który Magda nagrywała. To niesłychanie oryginalny sposób przekazu. Liczę, że ten seans pomoże wielu kobietom i da im nadzieję na lepsze jutro. Magda w momencie, w którym dowiedziała się, że zachorowała na raka, była pewna, że umrze. Właśnie wtedy w jej głowie narodził się pomysł, aby nagrywać pamiętnik. Nie umiała rozmawiać z bliskimi o tej chorobie i pomyślała, że dobrym pomysłem będzie zostawienie im nagrań. Ja scenariusz do tego filmu zaczęłam pisać od końca- powiedziałam Magdzie tuż na początku wspólnej pracy, że będzie zdrowa. I dzisiejsza premiera jest celebracją naszej bohaterki. Magda jest z nami i jest zdrowa. Ona stanęła oko w oko z czasem przemijania. Przepięknie mówi o tym, do jakich refleksji ta sytuacja ją zmusiła, o czym zaczęła myśleć. Znałam Magdę już wcześniej, od razu bardzo się polubiłyśmy. To nie była jednak zażyła znajomość. Dziś, po roku wspólnej pracy, mogę powiedzieć, że jest mi osobą bardzo bliską i wiem, że nasza przyjaźń przetrwa – powiedziała reżyserka filmu „Bez retuszu", Ewa Ewart. Nagranie tego filmu to było dla mnie intymne doświadczenie. Ja w mojej chorobie miałam bardzo dużo szczęścia. Na mojej drodze stanęli fantastyczni ludzie. Jestem za to bardzo wdzięczna. Wiem, że wiele kobiet nie ma tego przywileju. Chciałabym pokazać im drogę i udowodnić, jak ważna jest głowa i wiara w to, że nie zawsze rak zabija. Trzeba walczyć i nie można się poddać. Chcę po prostu pomóc innym. Bardzo ważne jest, że dzięki chorobie odkryłam w sobie taką cechę jak wdzięczność. Wcześniej zupełnie jej nie miałam. Nauczyłam się żyć w spokoju, kochać jeszcze bardziej ludzi, którzy są wokół mnie. W trakcie trwania mojej choroby przyjaciele spisali się na szóstkę. Za to jestem najbardziej wdzięczna"– powiedziała Magda Atkins, bohaterka filmu „Bez retuszu”. Uważam, że film „Bez retuszu" jest w stanie zmienić postawy kobiet i zachęcić je do tego, aby zadbały o swoje zdrowie. Dokument okazuje prawdziwe, ludzkie historie, które nakłaniają do tego, by w końcu przemyśleć swoje zachowanie i wyciągnąć ważne wnioski. Mam nadzieję, że ta produkcja wiele zmieni. Ona pokazuje, jak ważna jest profilaktyka. Przecież dzięki niej możemy ominąć wiele dramatów kobiet ich rodzin – przyznała dziennikarka, Katarzyna Zdanowicz. „Pokonałam raka piersi. Teraz jestem inną osobą” - Magda Atkins i Ewa Ewart w szczerej rozmowie o chorobie Moja fundacja „Omenaa Foundation" jest partnerem charytatywnym filmu Ewy Ewart „Bez retuszu", ponieważ uważam, że jest to temat bardzo ważny społecznie. Podnoszenie świadomości w kontekście diagnostyki badania kobiet, to podstawa. Codziennie z powodu raka piersi w Polsce umiera piętnaście kobiet. Mogłoby ich być o dziesięć mniej, gdyby świadomość, wiedza i umiejętność badania, była na wyższym poziomie. 25 tysięcy kobiet w naszym kraju rocznie dowiaduje się o tej strasznej chorobie. 1,7 milionów kobiet na świecie zmaga się z nowotworem piersi, a niestety pół miliona umiera. Są to straszne dane. Według onkologów jest to cicha epidemia. Jeśli możemy cokolwiek zrobić, aby podnieść tę świadomość i oswoić kobiety z chorobą, całym sercem się przyłączamy – powiedziała Omenaa Mensah, założycielka i prezeska fundacji „Omenaa Foundation. fot. Premiera nowego filmu Ewy Ewart „Bez retuszu"/AKPA „Bez retuszu" to bardzo mocny dokument, który nie jest zmyślony, on dzieje się tu i teraz. Ma potężny wydźwięk dla każdej z kobiet. To, że nam się wydaje dzisiaj, że to się nie dzieje, nie oznacza, że to z minuty na minutę zmienić. Ja od lat zachęcam i apeluję na swoich mediach społecznościowych, aby kobiety się badały. To jest pięć minut dla zdrowia, ale przede wszystkim dla życia. Temat jest dla mnie bardzo bliski, pewnie dlatego, że Magdę Atkins znam od wielu lat i się przyjaźnimy. To, że odważyła się o tym opowiedzieć głośno, powinno wiele kobiet wzmocnić. Często pozostajemy same sobie, bo nikt nie potrafi nas zrozumieć w takich sytuacjach, nawet najbliżsi. Kobiety borykające się z tą chorobą, wstydzą się, ponieważ z automatu wywołuje to falę niedobrego współczucia. To stawia je w roli ofiary, a przecież przykład Magdy pokazuje, jak wiele można mieć w sobie siły i chęci życia – skomentowała stylistka, Anna Męczyńska. Raport o stanie zdrowia Polek i dlaczego nie jest ono najlepsze Reżyseria: Ewa Ewart Scenariusz: Ewa Ewart i Robert Ciodyk Produkcja: Orient Film fot. Premiera nowego filmu Ewy Ewart „Bez retuszu"/AKPA fot. Premiera nowego filmu Ewy Ewart „Bez retuszu"/AKPA fot. Premiera nowego filmu Ewy Ewart „Bez retuszu"/AKPA
„Byłam w ciąży i miałam raka piersi. Lekarz sugerował aborcję, ale ja postanowiłam walczyć o siebie i córeczkę”
„Jeszcze tego samego dnia, wieczorem klęczałam zrozpaczona w kościele i pytałam Boga: dlaczego ja? Podszedł do mnie proboszcz. Chciał pocieszyć. – Ma ksiądz swojego kochającego ludzi Boga. Jestem w ciąży. I mam raka. Guz w lewej piersi. Co teraz mam zrobić?! Niech mi ksiądz powie, co?! – aż trzęsłam się cała”.
Ależ denerwowałam się przed tą kolacją. Pięknie nakryłam stół, wyjęłam kieliszki do wina, które dostaliśmy z Maćkiem w prezencie ślubnym od mojej babci. Miały ponad sto lat. Były przechowywane jak talizman. – O, to musi być szczególna okazja. Ostatni raz wyjęłaś kieliszki, kiedy twoja siostra zdradziła nam, że jest w ciąży! – mój mąż spojrzał na mnie i... nie wytrzymałam. Zalałam się łzami. Pobiegłam do kuchni i chwyciłam ze stołu przygotowaną ozdobną, srebrną tacę, na której leżały maleńkie buciki. – Będziemy mieli dzidziusia – powiedziałam przez łzy. Maciek stał jak wryty i patrzył z niedowierzaniem. A potem porwał mnie na ręce. – Będę tatą, będą tatą. – cieszył się. Potem usiedliśmy do stołu i przez całą kolację wymyślaliśmy imiona dla dziecka. Wreszcie po kilku godzinach ustaliliśmy. Dla dziewczynki – Kasia, dla chłopca – Mateusz. Odebrałam dziwny telefon Tydzień przed cudowną wiadomością o ciąży zrobiłam badania kontrolne, w tym mammografię. – Pani Alicja? Czy mogłaby pani przyjść do naszej kliniki? Jak najszybciej – odebrałam w poniedziałek w pracy dziwny telefon. Jeszcze tego samego dnia, wieczorem klęczałam zrozpaczona w kościele i pytałam Boga: dlaczego ja? Podszedł do mnie proboszcz. Chciał pocieszyć. – Ma ksiądz swojego kochającego ludzi Boga. Jestem w ciąży. I mam raka. Guz w lewej piersi. Co teraz mam zrobić?! Niech mi ksiądz powie, co?! – aż trzęsłam się cała. – Nie ma pani wyboru. Aborcja jest jedynym rozwiązaniem – ginekolog nie dawał mi nadziei. – Ala, możesz urodzić zdrowe dziecko. Przeczytałam kilka historii kobiet. Też miały nowotwór. I go pokonały. – moja siostra Beata wpadła do mnie jak bomba już o 7.00 w niedzielę. Nie tylko na Beatę mogłam liczyć. Mój mąż, rodzice i teściowie nigdy nie zwątpili, że urodzę zdrowe dziecko i wygram z rakiem. To właśnie teściowa odnalazła i skontaktowała się z Moniką, mamą 2-letniego Jasia, która w ciąży dowiedziała się, że ma raka sutka. Wisiałyśmy na telefonie prawie 2 godziny. A 3 dni później Maciek zawiózł mnie do Warszawy, gdzie mieszkała Monika. Jej lekarz pomógł mi znaleźć specjalistę z naszego województwa. I wtedy po raz pierwszy, z ust tego doktora, usłyszałam: „Uratujemy i panią, i dziecko. Jedna na trzy tysiące kobiet w ciąży nagle dowiaduje się, że ma nowotwór. I jeśli walczy, wygrywa". Tak bardzo chciałam mu wierzyć. Jednak każde gorsze samopoczucie, podwyższoną temperaturę czy brak apetytu odbierałam jako znak tego, że śmierć z kosą właśnie po mnie się zbliża. I szalałam jeszcze bardziej. Wtedy usłyszałam bicie serca maleństwa Tak było do czasu, aż usłyszałam bicie serca mojego maleństwa. – Nie widzę powodów do niepokoju. Ciąża przebiega podręcznikowo – moja ginekolog (którą polecił onkolog) musiała powtórzyć mi te słowa kilka razy. – Wiem, że żyję jak na tykającej bombie. Ale muszę się wziąć w garść. Nie leki czy chemioterapia mogą zabić nasze dziecko, ale mój własny... stres – powiedziałam do Maćka Rzeczywiście, wzięłam się za siebie. Poszłam na zwolnienie lekarskie, dużo czasu spędzałam w ogrodzie: sadziłam kwiaty, uwielbiałam wsłuchiwać się w śpiew ptaków. – Córcia to docenia i rośnie jak na drożdżach – zażartowała ginekolog i... ugryzła się w język. Miałam urodzić dziewczynkę, Kasię. Maciek aż popłakał się ze wzruszenia. Uspokajająco działała na mnie joga. Moi rodzice zapłacili nawet za indywidualne zajęcia z joginem, u mnie w domu. – Córeczko, choć tak możemy ci pomóc – mama mnie przytuliła. Rak walczył równie mocno jak i ja. „Mastektomia”, czyli usunięcie piersi – usłyszałam pewnego dnia od lekarza. Maciek siedział przy moim szpitalnym łóżku i powtarzał, że dla niego nawet jako 90-letnia staruszka i tak będę najpiękniejszą kobietą. Brak piersi w niczym jego zdania nie zmieni. Po operacji usunięcia piersi moje wyniki badań zaczęły się poprawiać. – Są zadowalające. Dziecko też świetnie się rozwija – oznajmił doktor. Rzuciłam mu się na szyję. Mój mąż patrzył zaskoczony, a potem zrobił to samo. Chyba wtedy po raz pierwszy, tak całym sercem uwierzyliśmy w to, że wygraliśmy. I wreszcie mogliśmy przestać myśleć o raku, a skupić się wyłącznie na córeczce. Kasia urodziła się 25 maja, czyli tuż przed Dniem Matki Czy mogłabym wymarzyć sobie cudowniejszy prezent? Córeczka dziś ma 3 latka. Jest niezwykłą dziewczynką. Bardzo bystrą, inteligentną. Kiedy patrzę, jak śpi, zastanawiam się, ile miałam szczęścia, że spotkałam na swojej drodze wspaniałych ludzi. Pomogli mi uwierzyć, że rak dla ciężarnej kobiety to nie koniec świata. Przeciwnie. To początek... Nie tylko niepokoju, strachu, przerażenia. Przede wszystkim nowego życia, którego serduszko bije pod sercem matki i które dodaje sił do walki... Czytaj także:„Powiedziałem żonie: »Sorry skarbie, ale nasz czas minął« i odszedłem do młodej kochanki. Chciałem poczuć, że żyję”„Wybaczyłam mężowi seks ze stażystką, bo każda zdrada ma swoją przyczynę. Ja też byłam winna, że poszedł do innej”„Nie odeszła do kochanka, ale dlatego, że coś się skończyło... To bardziej boli niż zdrada”
„Miałam raka. Straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”
„Dowiedziałam się, że on nie może psychicznie znieść mojego okaleczenia. Dodał jeszcze coś o wstręcie fizycznym, a nasze małżeństwo nie ma sensu, bo on nie jest w stanie się do mnie zbliżyć”.
Owijać w bawełnę nie będę. Od razu powiem, jak jest: nie mam piersi. Po mastektomii zostały mi okropne blizny, ale żyję. Mija piąty rok od operacji, a czwarty od mojego rozwodu. Jedno i drugie zostawiło ślady… Nie wiem, które gorsze. Było dobrze. Do czasu Niczego nie przeczuwałam. Biust miałam zawsze duży, jędrny, kształtny. Nosiłam dobre staniki, masowałam się balsamami i szorstką rękawicą podczas kąpieli, lubiłam podkreślać wąską talię i DD wyżej. Nie było faceta, który by się za mną nie obejrzał. Lubiłam to, przyznaję… Mąż mnie kochał. Tak przynajmniej mówił, dopóki byłam zdrowa. Potem także bezczelnie twierdził, że nic się nie zmieniło, tyle tylko, że on „nie może psychicznie znieść mojego okaleczenia”! W sądzie również to powtórzył i jeszcze dodał coś o wstręcie fizycznym. I że nasze małżeństwo nie ma sensu, bo on „nie jest w stanie się do mnie zbliżyć”. Wydawało mi się, że sędzia patrzy na niego z obrzydzeniem… I słusznie. Nie chciało mi się żyć. Mniej więcej rok po zabiegu zaproponowano mi plastykę piersi. Przeszłam konsultacje u onkologa, psychologa, a nawet genetyka. Byłam szczupła, nie paliłam papierosów, nie chorowałam na cukrzycę i nie miałam problemów sercowo-naczyniowych. Mogłabym spokojnie poddać się rekonstrukcji biustu, gdybym była stabilniejsza psychicznie i widziała w tym sens. Jednak ja nie widziałam żadnego. – Po co mam to robić, panie doktorze? – pytałam. – I tak nigdy już nic nie będzie takie, jak było. Wszystko już poza mną. – Nic na siłę – westchnął i zawahał się. Spojrzałam na niego zaskoczona. – Ale nie może pani tak czarno patrzeć w przyszłość – dokończył. Tylko co on tam wiedział? Patrzył na mnie z troską i kazał się cieszyć, że w ogóle żyję, jakby to było czymś najważniejszym. Wtedy tego nie rozumiałam. Rozwód dał mi strasznego kopa. Zamiast się kompletnie rozsypać, poczułam straszną, niewyobrażalną wściekłość. Nie żal i rozpacz, tylko złość. Dziwne, ale chyba to mi odrobinę pomogło… „Ty draniu…” – myślałam, patrząc na męża, który wił się jak glista, przekonując, że on za nic nie ponosi winy. – Jestem wrażliwy estetycznie – jęczał. – Nie można zmuszać człowieka do tego, czego nie jest w stanie zrobić. Nadal kocham żonę, współczuję jej, bardzo mi żal, że nie potrafię pomóc, ale tak jest i już. Nie widzę możliwości wspólnego życia. Miałam dostawać alimenty. Zostało mi się też nasze mieszkanie. On wziął samochód i działkę letniskową. Tylko dzięki mojej adwokatce nie zostałam z niczym. Było mi wszystko jedno i gdyby mąż się upierał, oddałabym mu ostatni gwóźdź ze ściany. Oprzytomniałam później. Sprzedałam mieszkanie. Przeniosłam się do innego, mniejszego i wygodniejszego. Dosyć szybko wróciłam do pracy i z zaciśniętymi zębami znosiłam współczujące, ukradkowe spojrzenia i uśmiechy. Nie widziałam już sensu Choć wszyscy byli dla mnie mili, nikt nie odważył się po prostu ze mną pogadać i zapytać, jak to wszystko znoszę. A ja wolałabym już chyba publicznie się popłakać, nawet wyć z rozpaczy, niż udawać, że nic mnie nie rusza, że taka jestem twarda. Cóż, ludzie nie umieją rozmawiać o cudzym nieszczęściu. Tak jest i koniec. Nie nosiłam staników z wkładką ani nie wypychałam biustonoszy. Uznałam, że skoro wszyscy wiedzą, co się stało, nie będę okłamywała siebie i świata. Byłam płaska, krótko ostrzyżona, bez makijażu… Odmłodniałam. Wyglądałam jak chłopak. Zrobiłam badania tylko dlatego, że moja mama mnie zmuszała. Wierciła mi dziurę w brzuchu, szlochała, siedziała mi na karku, aż poszłam do przychodni. Nic złego się nie działo. Wyglądało na to, że rak odpuścił. Dostał co swoje i dał mi wreszcie święty spokój. Zaraz po nowym roku do firmy przyszedł inny szef. Od razu zaczęły się plotki, że z niego piła, i że wyciśnie z nas ostatnie soki. Mimo wszystko nie było tak źle. Szybko zorientowałam się, że mam do czynienia z fachowcem i ciekawiło mnie, jaki jest w bezpośredniej rozmowie. Nie musiałam długo czekać, żeby się o tym przekonać. Wezwał mnie do siebie i na dzień dobry zrugał jak burą s*kę. Okazało się, że popełniłam poważny błąd w obliczeniach. Pamiętam, szedł zimny, mokry niż, a mnie wówczas strasznie bolą i ciągną blizny. Nie mogłam się skupić. Brałam środki przeciwbólowe i byłam nieco zamulona. Sama bym wyłapała tę pomyłkę, nie było o co tak się pieklić… A ten napadł na mnie jak kat na dobrą duszę. Choć nigdy publicznie się nie rozklejam, wtedy coś we mnie pękło. Rozryczałam się jak małe dziecko. Krzyczałam, tupałam nogami, klęłam… Nie mogłam się uspokoić, chociaż mój nowy szef najwyraźniej poczuł się głupio i nawet zaczął przepraszać. To mnie jednak tylko jeszcze bardziej rozłożyło… Miałam prawdziwy atak histerii. Pierwszy raz w życiu tak się zachowałam. Trzymałam się, kiedy mi powiedzieli, że mam złośliwego raka; trzymałam się przed i po operacji, nawet podczas sprawy rozwodowej, a teraz nagle głupia uwaga szefa tak mnie rozhuśtała. Naprawdę nie wiem, co mnie wtedy napadło, ale czułam się, jakbym spadła na samo dno nieszczęścia. Wstyd się przyznać, tego dnia już nie mogłam pracować. Po wyjściu z gabinetu szefa natychmiast pojechałam do domu i stamtąd zadzwoniłam do firmy z prośbą o parę dni zaległego urlopu. Wstydziłam się wrócić następnego dnia. Niewiele myśląc, postanowiłam zmienić pracę. Raz jeszcze zadzwoniłam do firmy i powiedziałam, że się zwalniam… Podobno w robocie zawrzało. Nie wiem, kto opowiedział szefowi moją historię. Ludzie jakby się zmówili, żeby mi pomagać. Podobno całe delegacje chodziły do dyrekcji i wstawiały się za mną, chociaż to nie było potrzebne, bo on miał okropne wyrzuty sumienia, kiedy się dowiedział, co przeżyłam w ubiegłych latach. Plotkowano, że ktoś w jego rodzinie miał podobną chorobę i dlatego szefowi było przykro i głupio. Stanęłam na nogi Jego sekretarka zatelefonowała do mnie któregoś dnia i straszliwie ugrzecznionym tonem zaprosiła na rozmowę. Podkreślała, że panu dyrektorowi szczególnie zależy, aby odbyła się ona jak najszybciej. „O co mu może chodzić?” – zastanawiałam się, nie wiedząc jeszcze, co się działo w firmie po mojej rezygnacji. Cóż miałam robić? Poszłam… A on czekał na mnie z bukietem kwiatów. – Wybaczy mi pani? – zapytał. – Mam wiele wad, ale najgorszą jest popędliwość. Bardzo łatwo mnie zdenerwować. – Rozumiem – odparłam poruszona jego gestem. – Ja też tak mam. Zresztą miał pan okazję sam się przekonać… – No tak – zaśmiał się. – Ale poza tym jest pani dzielną i mądrą kobietą. I ładną. Proszę się nie gniewać, że tak mówię… To był pierwszy komplement, jaki usłyszałam od wielu lat. Zaczerwieniłam się jak burak. Pomyślałam przy tym, że kłamie, żeby mnie udobruchać. A może kpi? Zaczęliśmy rozmawiać i ta rozmowa trwała i trwała. Moje skrępowanie minęło. Poczułam się swobodnie, normalnie. Wiedziałam, że on już wie o wszystkim, lecz mi to nie przeszkadzało. Przestałam się kulić i wstydzić. To wspaniałe uczucie. Nie napisałam podania o zwolnienie. Nie chciałam odchodzić, bo przekonałam się, że mam przyjaciół, którzy mnie akceptują i lubią. To było jak balsam na moją chorą duszę. Mój szef jest człowiekiem samotnym. Tyle o nim wiem. Na nic nie liczę, nie jestem głupia, ale gdyby nawet miało się skończyć tylko na tej jednej rozmowie – i tak mu wiele zawdzięczam. Dzięki niemu znowu się uśmiecham. Odważam się głośno powiedzieć: teraz naprawdę chcę żyć! Jeszcze nieśmiało kiełkuje też we mnie pragnienie miłości. Zaczynam wierzyć, że na nią zasługuję, i że mogę jeszcze być szczęśliwa. Więcej listów do redakcji:„Pijany kierowca tira spowodował wypadek, w którym omal nie zginęła moja żona. Tego dnia wracała od kochanka”„Czy na pewno jestem ojcem swojego syna? Ledwo znałem Aldonę, a już wpadliśmy. Może była w ciąży już wcześniej”„Moje dzieci uważają, że obowiązkiem dziadków jest zajmowanie się wnukami. Ja mam swoje życie”
Agata Duda idzie w ślady Małgorzaty Trzaskowskiej. Apeluje do Polek w bardzo ważnej sprawie
Agata Duda postanowiła zabrać głos w sprawie profilaktyki nowotworu piersi. Pierwsza dama w nagraniu video zachęca Polki do korzystania z darmowych badań.
Walka o fotel prezydenta trwa, a druga tura wyborów już za rogiem. W kampanii kandydatów wspierają ich żony, które również aktywnie udzielają się społecznie. Kilka dni temu Małgorzata Trzaskowska zapowiedziała pomoc dla matek na emeryturze, a teraz Agata Duda apeluje do Polek w bardzo ważnej sprawie. Pierwsza dama przypomina im o konieczności regularnych badań. Agata Duda apeluje do Polek w sprawie badań profilaktycznych Agata Duda już od kilku lat jest zaangażowana w walkę z rakiem piersi w naszym kraju. Jako ambasadorka finansowanych przez NFZ badań, postanowiła zachęcić do nich mieszkanki Polski. Za pośrednictwem promocyjnego nagrania wido, które można zobaczyć na oficjalnych kanałach pary prezydenckiej w mediach społecznościowych, Duda przekonywała, że odpowiednia profilaktyka może uratować wiele kobiecych żyć. View oEmbed on the source website Z wideo opublikowanego w sieci dowiadujemy się, że mammobusy sponsorowane przez NFZ i oferujące darmową mammografię, dotrą nawet do najmniejszych miejscowości w Polsce. Badania mają na celu medyczną kontrolę, a program skierowany jest do kobiet w wieku od 50 do 69 lat. Nowotwór piersi u kobiet w Polsce Rak piersi jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym wśród kobiet w Polsce. Według danych Centrum Onkologii liczba zachorowań przekroczyła w 2017 roku ilość 18000 przypadków rocznie, wzrastając w ciągu dwóch ostatnich dekad o około 10 000. W 2017 roku wykryto 18667 nowych przypadków raka piersi oraz stwierdzono 6741 zgonów z tego powodu. Pod względem ilości zgonów, rak piersi od kilku lat plasuje się w czołówce wśród nowotworów złośliwych. Największą zachorowalność notuje się u kobiet w przedziale wiekowym 55-65 lat, dlatego to właśnie one powinny szczególnie dbać o odpowiednią kontrolę swojego zdrowia. Zobacz więcej wiadomości z Polski i ze świata: Więzienie za picie alkoholu w ciąży? Jest propozycja rzecznika praw dziecka. To dobry pomysł? Wybierasz się na urlop? Pamiętaj żeby zabrać te rzeczy, bo może ich zabraknąć w hotelu WHO alarmuje: nastąpił rekordowy wzrost zakażeń koronawirusem od początku pandemii Bakterie odpowiedzialne za listeriozę w popularnym produkcie spożywczym z Biedronki. GIS wycofuje go ze sklepów
Anna Puślecka apeluje do ministra zdrowia w imieniu chorych na raka
Anna Puślecka, dziennikarka TVN, apeluje do ministra zdrowia w imieniu wszystkich Polek, które chorują na raka piersi. Chodzi o refundację leku niezbędnego do leczenia.
Im wcześniej rak piersi zostaje wykryty, tym większa jest szansa na jego wyleczenie. W przypadku hormonozależnego nowotworu piersi, na który zachorowała Anna Puślecka, nie jest to takie oczywiste - przez długi czas choroba przebiega bezobjawowo i może nie zostać wykryta nawet podczas mammografii. Apel dziennikarki do ministra zdrowia Jak się okazuje, rybocyklib - lek, dzięki któremu kobiety chorujące na hormonozależny nowotwór piersi mają szansę na wyzdrowienie - nie jest refundowany w Polsce. Jak Anna Puślecka pisze w liście otwartym, refundują go wszystkie inne państwa Unii Europejskiej, podczas gdy w Polsce miesięczna kuracja rybocyklibem kosztuje 12 tysięcy złotych - to aż 144 tysiące złotych rocznie! Większość Polek nie może więc sobie na niego pozwolić. Rak piersi jest najczęstszym i drugim najbardziej śmiertelnym nowotworem u kobiet. Jego profilaktyka obejmuje zarówno mammografię, jak i samodzielne badanie piersi w domu. Nowotwór, który przebiega bezobjawowo, może zostać wykryty dopiero w bardzo późnym stadium, a nawet i wtedy nie dawać niepokojących oznak. Bez odpowiedniego leku, szanse na jego wyleczenie spadają z każdym tygodniem. Apel Anny Puśleckiej potwierdza, jak bardzo potrzebne jest w Polsce odpowiednie podejście do kobiecych nowotworów. Bez refundacji leków potrzebnych do kuracji, większość kobiet nie ma szans na zdrowie i normalne funkcjonowanie. Zobacz też: Jak znaleźć siłę do walki z rakiem piersi? Badanie piersi, które możesz zrobić w domu. 7 prostych kroków
Joanna Górska skończyła chemioterapię. Jak walczyła z rakiem - historia jej zmagań
Dziennikarka Polsatu chorująca na nowotwór piersi we wzruszającym wpisie dziękuje ludziom za wsparcie.
„Dziś ostatni wlew. Jesteśmy z @robertszulc przeszczęśliwi. Wyścig z dziadem zaczęliśmy w lipcu. Za nami pół roku piekła. Daliśmy radę! Meta już niedaleko. Dziękujemy za wsparcie, dziękujemy z całego serca” – napisała niedawno dziennikarka na swoim Instagramie. Jak wyglądała walka Joanny Górskiej z rakiem? „Kiedy pierwszy raz dowiadujesz się, że masz raka, łatwiej ci uwierzyć, że z nim wygrasz, niż kiedy pojawia się za drugim razem” Co rano witała widzów telewizji Polsat i Polsat News w programie „Nowy dzień”. Gdy we wrześniu 2017 Joanna Górska zniknęła z anteny, widzowie zastanawiali się, co się stało. Dziennikarka po kilku tygodniach postanowiła wyjaśnić, co się z nią dzieje i wrzuciła na Facebooka zdjęcie w chustce. Poinformowała, że od lipca walczy z nowotworem piersi. Od tamtego momentu regularnie publikowała wpisy o chorobie. Dostawała ogromne wsparcie od widzów i internautów. Gdy pokazała na Instagramie swoje zdjęcie bez włosów, było już wiadomo – Joanna Górska stała się dla wielu symbolem walki z rakiem i ogromną inspiracją i motywacją dla innych chorych. Dziennikarka będąc jeszcze w trakcie chemioterapii wróciła do pracy. Udowadniała, że z rakiem można normalnie żyć. Niedawno nawet pojechała na wakacje na Seszele. „Onkolog powiedziała ‚pozwalam’, więc lecimy po naszą nagrodę za pierwszy etap leczenia. Wyjazd ‚rakówki’ to nie taka prosta sprawa... Ale już niebawem moim największym zmartwieniem będzie, czy krem z filtrem 50+ rzeczywiście chroni przed słońcem. Choroba nie musi ograniczać - mam zamiar to udowodnić” – napisała do swoich obserwujących na Instagramie. Joanna Górska publikując swoje etapy walki z nowotworem, zmotywowała mnóstwo ludzi do przebadania się. „To pokazuje, że dobrze zrobiłam, nie chowając się w czterech ścianach. Piszecie, że był strach, że były nerwy, ale jest oki, bo to tylko torbiel lub włókniak do kontrolowania (choć wielu lekarzy decyduje się na wycięcie zmian, aby nie ryzykować). Niestety u kilku wykryto nowotwór. Dziewczyny, jestem z Wami. Wszystko minie. To tylko przejściowe. Posypało się, to się pozbiera” – pisała wspierająco. Jak wyglądała walka dziennikarki i jej ostatnie tygodnie? Zobaczcie w galerii. Czytaj też: Polacy stworzyli niezwykły test: jest tani, prosty i pomoże ocenić, czy grozi nam zachorowanie na raka Prosty trick na samobadanie piersi. Może uratować ci życie!
Joanna Górska o utracie włosów - walka z rakiem
Słowa Joanny Górskiej to ważny głos w profilaktyce raka piersi. Trzymamy za nią kciuki!
Tydzień temu poruszyła nas informacja o tym, że Joanna Górska walczy z nowotworem piersi. Znana i lubiana dziennikarka Polsat News zamieściła informację o chorobie na swoim Facebookowym fanpage’u, wyjaśniając nieobecność na antenie. Poprosiła o modlitwę i o trzymanie kciuków, dołączając do wpisu zdjęcie w chustce na głowie. Zachęciła też obserwatorki profilu do badania się, podkreślając jak ważna jest profilaktyka raka piersi. Dziennikarka Polsat News walczy z nowotworem Teraz na profilu Joanny Górskiej ukazał się kolejny wzruszający wpis. Tym razem o utracie włosów, związanej z chemioterapią. Pod wpisem znowu zaroiło się od pozytywnych komentarzy, wyrazów wsparcia i komplementów na temat peruki. Dziennikarka odpowiedziała na niektóre z nich, po raz kolejny apelując do innych kobiet o to, aby pamiętały o regularnych badaniach. Wyraziła również wsparcie dla komentującej, która także zmaga się z rakiem piersi. Z pewnością słowa Joanny Górskiej to ważny głos w profilaktyce raka piersi. Gdy o chorobie mówi osoba publiczna, jest szansa że chociaż kilka osób czytając jej słowa, zdecyduje się przebadać. Jej wpisy to też istotny wyraz otuchy dla wszystkich, którzy walczą z nowotworem. Jak widać, dziennikarka nie załamuje rąk i zagrzewa do boju również inne kobiety. Trzymamy kciuki, aby jak najszybciej wyszła ze starcia zwycięsko! Czy grozi ci rak piersi?
Joanna nie prosi o pieniądze, tylko o wsparcie swojego biznesu, by miała do czego wrócić, gdy wyzdrowieje.
Na dramatyczny apel Joanny Szewczyk, właścicielki butików Gia LaModa, na Facebooku odpowiedziało już tysiące kobiet. Przedsiębiorczyni ujęła je siłą, wolą walki, determinacją i dzielnością. Jak bowiem można inaczej opisać sytuację, w której chora na raka kobieta, zamiast prosić o pieniądze, zachęca do zakupów we własnych sklepach, by mogła dalej je prowadzić i się utrzymać? „Gdybym się poddała, nie miałabym do czego wracać” Pośród dziesiątek stron fundacyjnych i crow fundingowych, na których zbierane są pieniądze dla ciężko chorych osób, inicjatywa Joanny Szewczyk zaskakuje – szczerością i odwagą. Jej wpis na Facebooku skomentowało już setki internautów – głównie kobiet, które zaoferowały swoje wsparcie i pomoc. Od stycznia Joanna choruje na złośliwy nowotwór piersi. Przeszła już chemioterapię i mastektomię, obecnie przechodzi radioterapię. W czasie choroby nie zwalniała tempa, nadal prowadząc swoje butiki na warszawskim Gocławiu i Ursynowie, a także w Józefowie i Starej Miłosnej. Harowała po 12 godzin dziennie, 7-10 dni pod rząd. By ratować sprzedaż, otworzyła kolejny sklep. Niestety, zadłużenie sprawiło, że musi prosić innych o pomoc. Tym bardziej, że w trakcie choroby została oszukana przez nieuczciwych wspólników na kilkadziesiąt tysięcy złotych. Na Facebooku opublikowała otrzymane wezwanie do zapłaty, a także ostrzeżenie, że jej towar zostanie zajęty, jeśli nie uiści długu. Długu – dodajmy – który narósł, bo w czasie choroby nie była w stanie pracować tyle, co wcześniej, a przez to opłacić należności za wynajem powierzchni handlowych. W całej tej historii najbardziej ujmujące jest to, że Joanna nie zgadza się na przelewy i datki „za nic” – jak sama pisze w jednym z komentarzy pod swoim wpisem, chce „własną pracą wyjść z opresji”. Dlatego prosi o odwiedzanie jej sklepów i robienie w nich zakupów – dzięki temu zbierze potrzebne fundusze i będzie mogła dalej prowadzić swój biznes. Jak można pomóc? Wpis Joanny ma już grubo ponad 9,000 udostępnień. Od najbliższego czwartku do soboty w butiku Gia LaModa w Centrum Ursynów będzie trwała akcja ratowania sklepu. Jeśli chcecie pomóc, wpadnijcie, obejrzyjcie – może coś wam wpadnie w oko. Zakupy można robić także w pozostałych butikach Joanny, niestety nie ma możliwości zrobienia tego online. Zachęcamy i same pewnie też wybierzemy się do jednego z punktów Gia LaMody, bo jesteśmy zdania, że warto wspierać inne kobiety – szczególnie tak dzielne i odważne jak Joanna. Jej samej życzymy natomiast przede wszystkim dużo zdrowia, bo siły i determinacji ma już pod dostatkiem! Zobaczcie inne newsy na Polki.pl
Dopiero stał się pełnoletni – przynajmniej według naszego prawa – a już ma na swoim koncie wynalazek, który może ratować życie. Czuły stanik Motywacją dla 18-letniego Juliana Rosa Cantu była choroba jego matki, u której zdiagnozowano kilka lat temu raka piersi. Nastolatek, obserwując jej zmagania z nowotworem, postanowił wymyślić coś, co pomoże innym kobietom i sprawi, że choroba będzie wcześniej wykrywalna. Wykorzystując więc dotację opiewającą na 20,000 dolarów, przygotował projekt niezwykłego biustonosza, który jest w stanie wykryć zmiany nowotworowe w piersiach. W projektowaniu pomogło mu troje przyjaciół. Stworzyli prototyp stanika „Eva”, który ma wbudowanych 200 sensorów mierzących wagę, kształt i temperaturę biustu. Dane sczytuje aplikacja, która – w przypadku niepokojących zmian – wysyła kobiecie informację, by skontaktowała się z lekarzem. Nastolatek przekonuje, że takie rozwiązanie jest szybsze, tańsze i łatwiejsze niż mammografia – nie trzeba zapisywać się na badanie i oczekiwać miesiącami na swoją kolej. Tym bardziej, że „Evę” wystarczy zakładać na godzinę tygodniowo. Eksperci nie są jeszcze pewni, na ile stanik zaprojektowany przez młodych Meksykan będzie skuteczny (poddają w wątpliwość miarodajność takiego badania piersi), jednak pomysł Juliana spodobał się na tyle, że „Eva” wygrała główną nagrodę studenckiej przedsiębiorczości Global Student Entrepreneur Awards. Nie wiadomo zatem, czy biustonosze projektu nastolatka będą produkowane, mamy jednak nadzieję, że pomysł zostanie udoskonalony i wprowadzony w życie. Nie od dziś wiadomo bowiem, że nie wszystkie panie regularnie badają piersi, a wczesna wykrywalność raka to podstawa skutecznego leczenia. Ilu powinniśmy mieć partnerów seksualnych?
Klątwa Ondyny nie daje im oddychać - 12 listopada Międzynarodowy Dzień CCH.
Nad Leoświatem znów pojawiły się ciemne chmury. Poza codzienną walką o oddech, doszła jeszcze walka z nowotworem. Dobre myśli potrzebne jak nigdy wcześniej.
12 listopada przypada II Międzynarodowy Dzień CCHS (chorych na Klątwę Ondyny) organizowany przez Polską Fundację CCHS Zdejmij Klątwę. Fundację założyli Magda Hueckel i Tomek Śliwiński, rodzice Leona chorego na CCHS (chory może przestać oddychać podczas snu). Co to jest Klątwa Odyny? Joanna Pasztelańska: Kim jesteś przede wszystkim: mamą Leo i Teo, naukowcem walczącym z Klątwą czy artystką? Magda Hueckel: Najwięcej czasu pochłania mi teraz bycie mamą. Mój młodszy syn, Teo ma zaledwie dwa miesiące. Cały czas intensywnie działamy w naszej Polskiej Fundacji CCHS Zdejmij Klątwę. Wraz z kilkoma organizacjami na świecie finansujemy badania naukowe. Wierzę, że dzięki naszym działaniom za kilka lat będzie lek, że wszyscy chorzy będą spać bezpiecznie i spokojnie. Nie przestałam też być artystką. Kolejne projekty czekają już na realizację. Przyjdzie na nie czas. Kiedy na świat przyszedł Leo, zaczęło się najtrudniejsze doświadczenie w Twoim życiu? Zmieniło się wszystko, ponieważ urodził się chory na rzadką, uwarunkowaną genetycznie chorobę CCHS, zwaną potocznie Klątwą Ondyny. Polega ona na tym, że chorzy w czasie snu przestają oddychać. W związku z tym za każdym razem muszą być podłączeni do sprzętu, który oddycha za nich, czyli do respiratora. Wraz z wiadomością o chorobie posypały się z ust lekarzy koszmarne słowa „państwa syn do końca życia będzie miał tracheotomię”. Czym jest tracheotomia? Mój świat legł w gruzach, na których dość szybko wykiełkował bunt. Postanowiłam nie dać się chorobie, nie dać się stereotypom, znaleźć na to wszystko własny sposób. Zaczęłam podchodzić z dużą rezerwą do wszystkiego co mi mówiono, weryfikowałam każdą opinię, szukałam własnych rozwiązań. Od tamtego czasu minęło pięć lat. Leo nie ma już tracheotomii, mówi, biega, umie czytać, podróżuje z nami (na razie po Europie), trzeci rok chodzi do przedszkola. Nasze życie nie jest łatwe, ciągle balansujemy na granicy życia i śmierci, jednak mimo tego umiemy się nim cieszyć. Co pomagało nie zwariować, nie stracić nadziei? Wsparcie rodziny, przyjaciół a potem czytelników bloga (www.leoblog.pl). Po za tym wielką rolę odegrała sztuka, która uratowała mnie na dwójnasób. Leo leżał na OIOM-ie przez cztery pierwsze miesiące swojego życia. Byłam u niego codziennie od rana do wieczora. Czasem, gdy wychodziłam ze szpitala i miałam wszystkiego dość, to jechałam do kina. Uciekałam w cudze emocje, cudze historie. To pozwalało mi znaleźć dystans do własnej sytuacji. Pamiętam, że w tym czasie obejrzałam film „Pogorzelisko”, który mną wstrząsnął, ale też dał mi wiele siły. Dużo także słuchałam muzyki, która pozwalała ujść emocjom. Po drugie szybko zaczęłam przetwarzać to co się działo – pisząc bloga oraz przede wszystkim kręcąc film. No właśnie film. Czy „Nasza klątwa” była dla Was formą terapii? Zacznę od tego, że początkowo nie wiedzieliśmy, czy w ogóle z materiału, który nagrywamy powstanie film. Zaczęliśmy po prostu kręcić. Wracaliśmy ze szpitala, siadaliśmy na kanapie i rozmawialiśmy o tym co przyniósł dzień, o tym jak się czuliśmy. Stało się to naszym rytuałem i bardzo nam pomagało w najczarniejszych chwilach. Zarejestrowaliśmy w ten sposób pół roku naszego życia. Gdy film był już gotowy funkcję terapeutyczną spełniło jego wielokrotne obejrzenie. Dzięki niemu przepracowałam traumę jaką jest choroba Leo. I mogłam pójść dalej. A potem była premiera i seria nagród, jakie „Nasza klątwa" otrzymała, w tym nominacja do Oskara. Czy to coś w Waszym życiu zmieniło? Zdarzył się cud? Gdy myślę dziś o wszystkim co się wydarzyło, to chyba faktycznie można nazwać to cudem. To był nasz pierwszy film. Nakręciliśmy go sami, aparatem postawionym na statywie, doświetlając nocną lampką. A potem nagle, tę naszą prywatną sytuację zobaczył cały świat. Film objechał kilkadziesiąt festiwali i na dodatek dostał nominację do Oskara. To było zupełnie niewiarygodne i oszałamiające i co najważniejsze dało początek wielkim wydarzeniom! Naszym celem było szerzenie wiedzy o CCHS (Klątwie Ondyny), dlatego też zgodziliśmy się na umieszczenie filmu online na stronie New York Timesa. W ciągu tygodnia film obejrzało ponad milion osób. Wtedy zgłosiła się do nas Amerykańskie Stowarzyszenie CCHS, które odnotowało na swojej stronie niespotykany do tej pory ruch. Zapytali się, czy mogą wykorzystać film aby stworzyć Fundację i zacząć finansować badania nad lekiem. Wraz z Tomkiem staliśmy się przedstawicielami Amerykańskiej Fundacji w Polsce oraz założyliśmy własną Polską Fundację CCHS Zdejmij Klątwę. Po kilku latach ponownie zostaliście rodzicami, ryzyko było duże, stres także, a potem radość (Teoś jest zdrowy), przeplatała się z kolejnym bólem i łzami, kiedy okazało się, że tym razem choroba dotknęła Ciebie. Niestety. W ósmym miesiącu ciąży zdiagnozowano u mnie nowotwór złośliwy. Czy masz żal do losu, do siebie, że może coś przeoczyłaś w profilaktyce, do lekarzy, że coś zbagatelizowali? Nie mam do siebie o nic żalu, nigdy nie zaniedbywałam profilaktyki. Z resztą sama wyczułam sobie zmianę w piersi i sama zgłosiłam się do lekarza. Nie mam też sobie nic do zarzucenia jeżeli chodzi o styl życia. Zawsze zdrowo jadłam, dużo się ruszałam. Miałam tylko za dużo stresu, ale na to wpływu nie miałam. Mam żal do ginekolog, która prowadziła moją ciążę i odmówiła mi zrobienia USG, twierdząc, że piersi w ciąży się nie bada. Gdybym zrobiła badanie, o które prosiłam, nowotwór byłby wykryty wcześniej! Więc korzystając z sytuacji, jaką jest ten wywiad, pozwolę sobie głośno powiedzieć: piersi w ciąży się bada! Trzeba je badać, gdyż może się zdarzyć, że hormony ciążowe stymulują rozwój nowotworu. Jak sprawdzić, czy grozi nam rak piersi? Na blogu po przerwie na nowo pojawiły się wpisy. A wraz z nimi słowa wsparcia od czytelników. Czy powstanie też drugi film? Muszę przyznać, że czytelnicy naszego bloga są zupełnie wyjątkowi. Otaczają nas wspaniali, wspierający ludzie. To dzięki naszej czytelniczce trafiliśmy na doktora, który zoperował Leo i zmienił nasze życie! Czy powstanie nowy film? Nie wiem jeszcze. Coś na pewno powstanie, gdyż takie jest moje założenie – przetwarzać swoje doświadczenia, uwalniać je, puszczać dalej. Jak teraz czuje się Leoś? Leo ma blisko sześć lat. Tydzień temu ostatecznie pożegnaliśmy się z tracheotomią. Udało się nam też zastąpić duży i nieporęczny respirator nowoczesnym i małym sprzętem, który ułatwia nam funkcjonowanie. Dziś Leo żyje prawie tak jak swoi rówieśnicy. Kolejny krok to znalezienie leku. Wierzę, że nadejdzie dzień, że Leo będzie mógł spać normalnie. Leczenie, sprzęt, który potrzebuje Leo to olbrzymie koszty. Pomaga Wam jakaś fundacja? Nasza sytuacja jest niezwykle trudna. Przede mną długie leczenie, w domu niepełnosprawne dziecko i noworodek. Leo można wesprzeć przez Fundację Pomocy Osobom Niepełnosprawnym Słoneczko (Stawnica 33, 77-400 Złotów). Jeżeli chodzi o moje leczenie, to na razie liczę na siebie. Numer subkonta Leo przeznaczony na darowizny: 89 8944 0003 0000 2088 2000 0010 , IBAN: PL 89 8944 0003 0000 2088 2000 0010 SWIFT: GBW CPL PP Z dopiskiem: „Darowizna na rzecz Leo Hueckel-Śliwińskiego 36/H” Polecamy: Miał nie żyć, a przeszedł pieszo 3,5 tysiąca kilometrów. W podziękowaniu za uratowanie życia wędrował ponad 6 miesięcy